Livre, Chap.
[6, 2]	ἐξ Ἀλεξάνδρου· Χρόνος δὲ δείξει	ς´·	ᾧ τεκμηρίῳ μαθὼν ἢ χρηστὸν
[6, 4]	τέταρτος ἀνακρινόμενος, τίνι λογισμῷ τὸν	Σάββαν	ἀπέστησαν ἄρχοντα αὐτῶν ὄντα, ἀπεκρίθη·
[6, 16]	καὶ ἣ μὲν κυρίως εἶναι	σάββατον,	ἐργάτις δὲ ἡ ἑβδομάς· ἥ
[6, 16]	ἀμήτορα καὶ ἄγονον λογίζονται, τὸ	σάββατον	ἑρμηνεύοντες καὶ τὸ τῆς ἀναπαύσεως
[6, 5]	Καὶ ἐὰν μὴ σελήνη φανῇ,	σάββατον	οὐκ ἄγουσι τὸ λεγόμενον πρῶτον,
[6, 11]	ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ	σαγήνην	εἰς θάλασσαν βεβληκότι κἀκ τοῦ
[6, 10]	ὅθεν οὐδὲ τῆς οἰκείας κληρονομίας	σαλευθήσεται.	Ἀπὸ ἀκοῆς ἄρα πονηρᾶς οὐ
[6, 10]	Ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα οὐ	σαλευθήσεται	δίκαιος· οὔτ´ οὖν ἀπατηλῷ λόγῳ
[6, 3]	τῶν φυομένων κατὰ τὸ ὄρος,	σαλπίγγων	τε ἦχος ἐφέρετο ἄνευ ὀργάνων
[6, 2]	ὁ Ἁλικαρνασσεὺς παρὰ Κρεωφύλου τοῦ	Σαμίου	τὴν Οἰχαλίας ἅλωσιν. Εὕροις δ´
[6, 12]	τοῦ παιδὸς ἐδόθη σύλληψις τοῦ	Σαμουήλ.	Αἴτησαι» φησὶν ἡ γραφή, Καὶ
[6, 3]	γεωργηθεῖσα εὐχαῖς. καὶ ἐπεκαλέσατο» φησί,	Σαμουὴλ	τὸν κύριον καὶ ἔδωκεν κύριος
[6, 17]	ἐν λόγῳ; καίτοι καὶ τῷ	Σαμψὼν	ἐν ταῖς θριξὶν ἡ δύναμις
[6, 15]	θεοῦ τοῦ τὰ πάντα πεποιηκότος	σάρκα	ἀνειληφότα καὶ ἐν μήτρᾳ παρθένου
[6, 14]	ἀλλὰ κἂν μὴ ἐξέλθῃ τὴν	σάρκα,	ἀποθέσθαι τὰ πάθη ἀνάγκη τοῦτον,
[6, 6]	θηρίου· τίκτει δὲ τὸ ζῷον	σάρκα	ἀτύπωτον, ἣν σχηματίζει εἰς τὴν
[6, 6]	κριθῶσιν. Εἰ τοίνυν τοὺς ἐν	σαρκὶ	διὰ τοῦτο εὐηγγελίσατο, ἵνα μὴ
[6, 16]	κινητικόν, τὸ πνεῦμα εἴληχεν τὸ	σαρκικόν,	ὀξυκίνητον ὂν καὶ πάντῃ διά
[6, 16]	ἐπιθυμήσεις» οὐ δουλεύσεις φησὶ τῷ	σαρκικῷ	πνεύματι, ἀλλὰ ἄρξεις αὐτοῦ, ἐπεὶ
[6, 6]	τύχῃ, τοῦτο ἀπορρίπτεται σὺν τῷ	σαρκικῷ	πνεύματι τῷ κατὰ τῆς ψυχῆς
[6, 15]	αὐτοῦ τὰ ἐκ τοῦ νόμου	σαρκικώτερον	προειλημμένα, ἀποστῶσι τῆς πίστεως οἱ
[6, 15]	καθὸ γεγέννηται τὸ αἰσθητὸν αὐτοῦ	σαρκίον,	ἀκολούθως δέ, καθὸ γέγονεν τοῦτο,
[6, 6]	ἐπισκοτῶνται, διὰ τὸ μηκέτι ἐπιπροσθεῖσθαι	σαρκίῳ·	εἰ δὲ Ἰουδαίους μόνον εὐηγγελίσατο,
[6, 16]	ὀγδοὰς ὑπάρχων φανῇ, θεὸς ἐν	σαρκίῳ	τὴν δύναμιν ἐνδεικνύμενος, ἀριθμούμενος μὲν
[6, 16]	αὖ πτηνῶν ὁμοίως τά τε	σαρκοβόρα	καὶ τὰ ἡμέρῳ χρώμενα τροφῇ,
[6, 15]	τὸν γνωστικὸν οὐ διὰ τῆς	σαρκὸς	αὐτοῦ τῆς κυηθείσης, ἀλλὰ δι´
[6, 16]	Καὶ τὸ πνεῦμα κατὰ τῆς	σαρκὸς»	εἰς τὴν κατὰ φύσιν τοῦ
[6, 9]	κοινωνίας ὡς ἀναγκαῖα τῇ τῆς	σαρκὸς	ἐπιδημίᾳ, εἰς ὅσον ἀνάγκη, προσιέμενος·
[6, 16]	καὶ τὸ πνεῦμα κατὰ τῆς	σαρκός»	Ἔστι δὲ καὶ δεκάς τις
[6, 12]	καὶ μετὰ τὴν ἀπόθεσιν τῆς	σαρκὸς	τῆς διαχωριζούσης καὶ διοριζούσης τὴν
[6, 16]	ἀπροσδεής, ἀναπαύλης δὲ ἡμεῖς οἱ	σαρκοφοροῦντες	δεόμεθα. Ἡ ἑβδόμη τοίνυν ἡμέρα
[6, 6]	τῷ κατακλυσμῷ ἀπώλετο πᾶσα ἁμαρτωλὸς	σάρξ,	εἰς παιδείαν γενομένης αὐτοῖς τῆς
[6, 16]	ἀλλὰ ἄρξεις αὐτοῦ, ἐπεὶ Ἡ	σὰρξ	ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος» καὶ
[6, 16]	τῷ τε ὑποκειμένῳ, ἐπεὶ Ἡ	σὰρξ	ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος καὶ
[6, 15]	αὐτὸ ἐκεῖνο, ὃ πέπονθεν ἡ	σάρξ,	ἣν ἀνείληφεν ὁ κύριος, Δύναμιν
[6, 15]	ὃν καὶ ἐμακάρισεν, ὅτι αὐτῷ	σὰρξ	καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψε τὴν
[6, 6]	μου. Ἕτι δὲ καὶ ἡ	σάρξ	μου κατασκηνώσει ἐπ´ ἐλπίδι, φησίν,
[6, 12]	Τοῦτ´ ἦν ἄρα ὁ τῆς	Σάρρας	γένεσιν παιδὸς εὐαγγελισθείσης γέλως, οὐκ
[6, 12]	τῆς Αἰγύπτου διὰ τὸ τῆς	Σάρρας	ἐκινδύνευεν κάλλος, οἰκείως αὐτὴν ἀδελφὴν
[6, 2]	Τί δήποτε ὄλβῳ {μὲν} μὴ	σαφεῖ	βεβηκότες οὐ ζῶμεν ὡς ἥδιστα
[6, 5]	καὶ εὑρήσετε πολλῷ τηλαυγέστερον καὶ	σαφέστερον	γεγραμμένον τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ,
[6, 2]	κίβδηλος ἦν, τεκμήρια ἀνθρώποισιν ὤπασας	σαφῆ,	ἀνδρῶν δὲ ὅτῳ χρὴ τὸν
[6, 9]	τὰ δὲ εἰρημένα ὑπὸ κυρίου	σαφῆ	καὶ πρόδηλα ἔχει λαβών. Κἂν
[6, 7]	παρουσίᾳ καὶ τῇ τῶν γραφῶν	σαφηνείᾳ	ἐν ἐπιγνώσει γίνονται τοῦ νόμου,
[6, 16]	ἡμῖν κατὰ παραδρομὴν ἐκκείσθω εἰς	σαφήνειαν	γνωστικὴν ἡ δεκάλογος. Καὶ ὅτι
[6, 8]	διὰ κυρίου πάλιν τοῖς ἀποστόλοις	σαφηνισθεῖσα·	καὶ μή τι ἡ γνῶσις
[6, 7]	τυγχάνει. ἢν μὴ μαθήσει παραλάβῃ	σαφηνισθεῖσαν	αὐτῷ τὴν προφητικὴν φωνήν, δι´
[6, 15]	τουτέστι τῶν ὅσοι ὑπ´ αὐτοῦ	σαφηνισθεῖσαν	τὴν τῶν γραφῶν ἐξήγησιν κατὰ
[6, 15]	τὸ πρῶτον, ἔπειτα δὲ καὶ	σαφηνισθέντων·	τὰ συνεργοῦντα δὲ πρὸς τὴν
[6, 5]	αὐτὸν τρίτῳ γένει σεβόμενοι Χριστιανοί.	Σαφῶς	γάρ, οἶμαι, ἐδήλωσεν τὸν ἕνα
[6, 8]	ἀγόντων τῶν τε ἐν βαρβάροις.	Σαφῶς	δὲ ἤδη καὶ ὁ Δαβὶδ
[6, 16]	Βηρύτιος ἐν τῷ Περὶ ἑβδομάδος.	Σαφῶς	δὲ τὸν περὶ ἑβδομάδος τε
[6, 16]	καὶ κύριον τὸν θεὸν λέγει	σαφῶς.	Διὸ καὶ τοὺς ἐπιγνόντας αὐτὸν
[6, 18]	Τὸ δὲ ἡγεμονικὸν τῆς γνώσεως	σαφῶς	ὁ ἀπόστολος τοῖς διαθρεῖν δυναμένοις
[6, 6]	τις ὑμῶν ἐποίησεν μὴ εἰδὼς	σαφῶς	τὸν θεόν, ἐὰν ἐπιγνοὺς μετανοήσῃ,
[6, 6]	ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι, ἔδωκά	σε	εἰς διαθήκην ἐθνῶν τοῦ κατασκηνῶσαι
[6, 2]	μαθὼν ἢ χρηστὸν ὄντα γνώσομαί	σε	ἤτοι κακόν, Σοφοκλέους δὲ ἐξ
[6, 15]	πραότητος καὶ δικαιοσύνης, καὶ ὁδηγήσει	σε	θαυμαστῶς ἡ δεξιά σου» τουτέστιν
[6, 7]	τούτων διδάσκαλον ἀπαιτῶν, ἀνάγω δέ	σε	καὶ ἐπὶ τὴν πρώτην γένεσιν
[6, 14]	ἀκούσωμεν Ἡ πίστις σου σέσωκέν	σε»	οὐχ ἁπλῶς τοὺς ὁπωσοῦν πιστεύσαντας
[6, 2]	ἐνὶ πρώτοισι μαχοίμην οὔτε κε	σὲ	στέλλοιμι μάχην ἐς κυδιάνειραν· νῦν
[6, 6]	ἔλεγεν· Ἡ πίστις σου σέσωκέν	σε	τοῖς δὲ κατὰ φιλοσοφίαν δικαίοις
[6, 2]	ἰαμβείοις ἐν τῷ Αἰγεῖ· Ποίαν	σε	φῶμεν γαῖαν ἐκλελοιπότα πόλει ξενοῦσθαι
[6, 5]	Ἕλληνας» τὸν τρόπον τὸν τῆς	σεβάσεως	ἐναλλάττων τοῦ θεοῦ, οὐχὶ δὲ
[6, 18]	καὶ προφητῶν ἐκμανθάνειν ἕνα μόνον	σέβειν	θεόν, τὸν ὄντως ὄντα παντοκράτορα,
[6, 5]	ὧδέ πως· Μηδὲ κατὰ Ἰουδαίους	σέβεσθε·	καὶ γὰρ ἐκεῖνοι μόνοι οἰόμενοι
[6, 5]	Εἶτα ἐπιφέρει· τοῦτον τὸν θεὸν	σέβεσθε	μὴ κατὰ τοὺς Ἕλληνας· ὡς
[6, 5]	μὴ μεμαθηκότων. Μή» τοίνυν φησί,	σέβεσθε»	οὐκ εἶπεν θεὸν ὃν οἱ
[6, 14]	οἱ ἀπὸ τῆς τῶν ἄστρων	σεβήσεως	μὴ ἐπαναδραμόντες ἐπὶ τὸν τούτων
[6, 5]	τὸν θεὸν διὰ τοῦ Χριστοῦ	σεβόμενοι	εὕρομεν γὰρ ἐν ταῖς γραφαῖς
[6, 5]	οἱ καινῶς αὐτὸν τρίτῳ γένει	σεβόμενοι	Χριστιανοί. Σαφῶς γάρ, οἶμαι, ἐδήλωσεν
[6, 5]	τὰ δοῦλα τῆς ὑπάρξεως ἀναστήσαντες,	σέβονται,	καὶ ἃ δέδωκεν αὐτοῖς εἰς
[6, 5]	ὡς δηλονότι τὸν αὐτὸν ἡμῖν	σεβόντων	θεὸν καὶ τῶν παρ´ Ἕλλησι
[6, 17]	ὀνομάζοντες οὐ γιγνώσκουσιν, ἐπεὶ μὴ	σέβουσι	κατὰ θεὸν τὸν θεόν. Τὰ
[6, 18]	δὲ ὡς οὐδὲ τούτων ὧν	σέβουσι	τὰ ἀγάλματα εἶεν ἂν αἱ
[6, 11]	μετίασι τὸν λόγον, οὐ τὰς	Σειρῆνας,	ἀλλὰ τὸν ῥυθμὸν καὶ τὸ
[6, 6]	ἁγνίζεται. Αὐτίκα φησὶν ὁ προφήτης·	Σειρῆνες	εὐλογήσουσίν με καὶ θυγατέρες στρουθῶν
[6, 16]	ἀφανίζεται. Ἀλλὰ καὶ αὐτή, καθάπερ	Σέλευκος	ὁ μαθηματικὸς παραδίδωσιν, ἑπτάκις μετασχηματίζεται.
[6, 11]	ἀπὸ μονάδος κατὰ σύνθεσιν πεντεκαιδέκατος,	σελήνη	δὲ πεντεκαιδεκάτῃ πλησιφαὴς γίνεται. Ἕστι
[6, 5]	ἀγγέλοις καὶ ἀρχαγγέλοις, μηνὶ καὶ	σελήνῃ.	Καὶ ἐὰν μὴ σελήνη φανῇ,
[6, 16]	γεωργίαι καὶ ναυτιλίαι συμπεραιοῦνται, ἡ	σελήνη	τε δι´ ἑπτὰ ἡμερῶν λαμβάνει
[6, 5]	καὶ σελήνῃ. Καὶ ἐὰν μὴ	σελήνη	φανῇ, σάββατον οὐκ ἄγουσι τὸ
[6, 16]	οὐράνιον εἰκόνα περιέχει ἥλιον καὶ	σελήνην,	ἄστρα, νέφη, φῶς, πνεῦμα, ὕδωρ,
[6, 14]	δὲ τὸν ἥλιον καὶ τὴν	σελήνην	καὶ τὰ ἄστρα εἰς θρῃσκείαν,
[6, 4]	τάξεως τοῦ ἡλίου καὶ τῆς	σελήνης	καὶ περὶ τῶν πέντε πλανωμένων,
[6, 4]	τάξεως τοῦ ἡλίου καὶ τῆς	σελήνης	καὶ περὶ τῶν πέντε πλανωμένων,
[6, 4]	συνόδων καὶ φωτισμῶν ἡλίου καὶ	σελήνης,	τὸ δὲ λοιπὸν περὶ τῶν
[6, 14]	καθαρὰν τὴν ψυχὴν φυλάττουσα διανοήμασι	σεμνοῖς	καὶ λόγοις ἁγνοῖς καὶ τοῖς
[6, 11]	ἁρμονία τοῦ βαρβάρου ψαλτηρίου, τὸ	σεμνὸν	ἐμφαίνουσα τοῦ μέλους, ἀρχαιοτάτη τυγχάνουσα,
[6, 16]	τε αὖ τὸ καλὸν καὶ	σεμνὸν	παρὰ τοῦ θεοῦ δι´ υἱοῦ
[6, 17]	παρὰ τὴν δημώδη καὶ μουσικῆς	σεμνότητα	παρὰ τὴν ἀκόλαστον. Καὶ φιλοσοφίας
[6, 9]	αὐταρκείᾳ συνειθισμένος σωφρονικῶς, εὐσταλὴς μετὰ	σεμνότητος	ὑπάρχει, ὀλίγων τῶν ἀναγκαίων πρὸς
[6, 14]	ὅταν ἀκούσωμεν Ἡ πίστις σου	σέσωκέν	σε» οὐχ ἁπλῶς τοὺς ὁπωσοῦν
[6, 6]	κύριος ἔλεγεν· Ἡ πίστις σου	σέσωκέν	σε τοῖς δὲ κατὰ φιλοσοφίαν
[6, 11]	δὲ σοφία κατεσκεύασεν· ἡ δὲ	σή,	πάτερ, διακυβερνᾷ πρόνοια. καὶ πῶς
[6, 11]	ἰῶτα καὶ τὸ ἦτα τοὔνομα	σημαίνειν	τὸ σωτήριον· μηνύεσθαι τοίνυν τοὺς
[6, 17]	τὴν λέξιν, ἀλλὰ περὶ τὰ	σημαινόμενα	ἀναστρεπτέον. Τοῖς μὲν οὖν τῆς
[6, 15]	βλασφημεῖν τισι δοκοίη, ἐσχημάτισε τὰ	σημαινόμενα	φωναῖς ταῖς καὶ ἐπὶ ἑτέρας
[6, 2]	δεδομένης ἀληθείας περιαυγασθεῖσαν, καθ´ ὃ	σημαινόμενον	διήκειν εἰς αὐτοὺς τὴν κλοπὴν
[6, 11]	ἀλληγορουμένη κατὰ μὲν τὸ πρῶτον	σημαινόμενον	ὁ κύριος, κατὰ δὲ τὸ
[6, 11]	ιβʹ ιδʹ Κατ´ ἄλλο πάλιν	σημαινόμενον	συνέστηκεν ὁ ἑκατὸν κʹ ἀριθμὸς
[6, 10]	γὰρ ἐπακούειν τῶν τε πλείονα	σημαινουσῶν	λέξεων καὶ τῶν πλειόνων, ὅταν
[6, 10]	τῶν πλειόνων, ὅταν ἕν τι	σημαίνωσιν·	ὅθεν καὶ τὸ ὀρθῶς ἀποκρίνεσθαι
[6, 18]	ἀνθρώπους τοῦ διδάξοντος ἡμᾶς μυρίοι	σημάντορες,	καταγγελεῖς, ἑτοιμασταί, πρόδρομοι ἄνωθεν ἐκ
[6, 16]	ἄριστος ἰσχύν, ἥν τ´ ἄνδρες	σήματ´	ἔχους´ ἀρετῆς· πέμπτῃ δ´ ὥριον
[6, 16]	θεὸς ἕπτ´ ἐνιαυτούς, ἥβης ἐκφαίνει	σήματα	γεινομένης· τῇ τριτάτῃ δὲ γένειον
[6, 18]	καὶ πῶς καὶ τίνα τὰ	σημεῖα.	Ἀμέλει πόρρωθεν προμελετᾷ ὁ νόμος
[6, 3]	ἄντικρυς γοῦν ἰάσεις τε καὶ	σημεῖα	καὶ τέρατα ἐπιτελεῖν τοὺς δικαίους
[6, 8]	στροφὰς λόγων καὶ λύσεις αἰνιγμάτων,	σημεῖα	καὶ τέρατα προγινώσκει καὶ ἐκβάσεις
[6, 11]	στροφὰς λόγων καὶ λύσεις αἰνιγμάτων,	σημεῖα	καὶ τέρατα προγινώσκει καὶ ἐκβάσεις
[6, 3]	δὲ ἀπειλαῖς, ἔστιν δ´ οὓς	σημείοις	τεραστίοις, ἐνίους δὲ ἠπίοις ἐπαγγελίαις
[6, 7]	κατὰ προσβολὴν τῶν ὀπτικῶν γραμμῶν	σημείοις	χρωμένη κατὰ τὸ τεχνικόν (ἐντεῦθεν
[6, 11]	μῆκος καὶ ἐπιφάνειαν ἀβαθῆ καὶ	σημεῖον	ἀμερὲς καὶ ἐπὶ τὰ νοητὰ
[6, 15]	ἡ γνῶσις, κατάληψις ζητήσεως ὑπάρχουσα.	Σημεῖον	δ´ εἶναί φασι τὸ προηγούμενον
[6, 15]	ἡ διὰ τοῦ υἱοῦ διδασκαλία,	σημεῖον	δὲ τοῦ εἶναι τὸν σωτῆρα
[6, 11]	τριακοσίους πήχεις σύμβολον τοῦ κυριακοῦ	σημείου	λέγουσι, τοὺς νʹ δὲ τῆς
[6, 11]	οὖν εἶναι τοῦ μὲν κυριακοῦ	σημείου	τύπον κατὰ τὸ σχῆμα τὸ
[6, 11]	κατὰ τὴν σωτηρίαν, τοὺς τῷ	σημείῳ	καὶ τῷ ὀνόματι προσπεφευγότας, κυρίους
[6, 15]	ἐπὶ τὸ καταλαβεῖν, διά τινων	σημείων	ἀνευρίσκουσα τὸ ὑποκείμενον, ἡ εὕρεσις
[6, 15]	προφήτου τρόπους καθ´ ἑκάστην περικοπὴν	σημειωσάμενοι	παραστήσομεν, τὴν γνωστικὴν ἀγωγὴν κατὰ
[6, 3]	πνεύσαντες γὰρ ἐρρωμένως περὶ τὴν	Σηπιάδα	ἄκραν συνέτριψαν πᾶσαν τὴν παρασκευὴν
[6, 2]	ἐν δ´ ἐτίθει ποταμοῖο μέγα	σθένος	Ὠκεανοῖο, Φερεκύδης ὁ Σύριος λέγει·
[6, 5]	καὶ τὰς Ἑλληνικὰς βίβλους. Ἐπίγνωτε	Σίβυλλαν,	ὡς δηλοῖ ἕνα θεὸν καὶ
[6, 5]	ξύλα καὶ λίθους, χαλκὸν καὶ	σίδηρον,	χρυσὸν καὶ ἄργυρον, τῆς ὕλης
[6, 2]	αὖτε κακῆς οὐ ῥίγιον ἄλλο,	Σιμωνίδης	εἶπεν· Γυναικὸς {δ´} οὐδὲν χρῆμα
[6, 3]	ἐπιφανείᾳ περὶ τὸ ὄρος τὸ	Σινᾶ,	ὁπηνίκα πῦρ μὲν ἐφλέγετο, μηδὲν
[6, 2]	εἰπόντος· Αἰδώς, ἥτ´ ἄνδρας μέγα	σίνεται	ἠδ´ ὀνίνησιν, Εὐριπίδης ἐν Ἐρεχθεῖ
[6, 1]	γενήσεται· οὐ γὰρ μόνον τῶν	σιτίων	τὸν πόνον, πολὺ δὲ πλέον
[6, 15]	συνίων ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ	σιωπήσεται»	λέγει ἡ γραφή, δηλονότι πρὸς
[6, 2]	Καὶ τὰ μὲν κατὰ φιλοσοφίαν	σιωπήσομαι	δόγματα, αὐτῶν ὁμολογούντων ἐγγράφως τῶν
[6, 2]	ἐκ τῆς Ἑλλανίκου Δευκαλιωνείας μετέβαλεν.	Σιωπῶ	δὲ Ἡράκλειτον τὸν Ἐφέσιον, ὃς
[6, 11]	θεοῦ» κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον.	Σιωπῶ	τὰ νῦν τὴν ἐν τῷ
[6, 15]	οἳ δὲ ἀκούωσιν, Ἰουδαίοις μὲν	σκάνδαλον,	Ἕλλησι δὲ μωρίαν» ὥς φησιν
[6, 2]	αὐτὸν περὶ τοῦ προκειμένου μοι	σκέμματος	ἥκει λόγον, παραστησώμεθα ὧδέ πως
[6, 12]	καὶ ἐνεργοῦντα. Οὐ γὰρ ἡ	σκέπη	μόνη τῆς παντευχίας καὶ ἡ
[6, 17]	τοῦ ἡλίου φῶς δι´ ὑελοῦ	σκεύους	πλήρους ὕδατος μεθοδεύει ἡ τέχνη
[6, 11]	δὲ ἔστω μαρτύριον ἡ κατασκευαζομένη	σκηνὴ	καὶ τεκταινομένη κιβωτός, ἀναλογίαις τισὶ
[6, 2]	δὲ τὰ ὅμοια ἐπὶ τῆς	σκηνῆς	βοῶντος· Μακάριος ὅστις εὐτυχῶν οἴκοι
[6, 7]	ὀπτικὸν ὅλον τόπον ἐπὶ τῶν	σκηνογραφουμένων	φαίνεται παραλαμβάνουσα, ταύτῃ δὲ ψευδογραφεῖ
[6, 9]	τὴν πρὸς αὐτόν, κἂν τὸ	σκῆνος	αὐτοῦ ἐπὶ γῆς θεωρῆται, ἑαυτὸν
[6, 3]	τοῦ ψαλμῳδοῦ· ὡς ἀγαπητὰ τὰ	σκηνώματά	σου, κύριε τῶν δυνάμεων. οὗτός
[6, 7]	καὶ σκιὰ τῆς ἀληθείας τυγχάνῃ,	σκιά	γε ὁ νόμος τῆς ἀληθείας,
[6, 7]	Κἂν ὁ νόμος εἰκὼν καὶ	σκιὰ	τῆς ἀληθείας τυγχάνῃ, σκιά γε
[6, 18]	καὶ κυριωτάτων ἀπελείφθησαν, οἱ τὰς	σκιὰς	ἀτεχνῶς τῶν λόγων διώκοντες. Καλὸν
[6, 2]	γὰρ πατρὸς καὶ μητρὸς ἐκπονουμένων	σκληρὰς	διαίτας οἱ γόνοι βελτίονες, Κριτίας
[6, 3]	αὐτῷ συνῶμεν· καὶ περιτεμεῖσθε τὴν	σκληροκαρδίαν	ὑμῶν καὶ τὸν τράχηλον ὑμῶν
[6, 3]	καὶ τὸν τράχηλον ὑμῶν οὐ	σκληρυνεῖτε	ἔτι· ὁ γὰρ κύριος ὁ
[6, 2]	γῆν τ´ ἰδόντα τὰς νόσους	σκοπεῖν	χρεών. Ὁμήρου πάλιν ποιήσαντος· Μοῖραν
[6, 8]	λεγομένων παρατηρητέον, ἀλλὰ τὰ λεγόμενα	σκοπητέον,	εἰ τῆς ἀληθείας ἔχεται. Ἤδη
[6, 14]	πράττειν, ἀλλὰ τὸ πρός τινα	σκοπὸν	τὰς πράξεις ποιεῖσθαι καὶ κατὰ
[6, 6]	ἐξέλθετε, καὶ τοῖς ἐν τῷ	σκότει	ἀνακαλυφθῆναι. εἰ γὰρ δέσμιοι μὲν
[6, 6]	λέγων, δῆλον ὡς οἱ ἐν	σκότει»	οὗτοι ἂν εἶεν οἱ ἐν
[6, 15]	κτήσεται καὶ νοήσει παραβολὴν καὶ	σκοτεινὸν	λόγον ῥήσεις τε σοφῶν καὶ
[6, 15]	συνιέναι λέγων. Αὐτίκα ὁ Δαβὶδ	Σκοτεινὸν	ὕδωρ ἐν νεφέλαις ἀέρων» γράφει
[6, 15]	χάλαζαν ἀβλαβῆ καταπέμπεσθαι θεόθεν μηνύει,	σκοτεινοὺς	δὲ τοῖς πολλοῖς καθάπερ τοὺς
[6, 17]	ἀγαθός, ὡς οὐδὲ τὸ φῶς	σκότος	ἢ ψύξεις τὸ πῦρ. Οὕτως
[6, 16]	νέφη, φῶς, πνεῦμα, ὕδωρ, ἀέρα,	σκότος,	πῦρ. Αὕτη φυσικὴ δεκάλογος οὐρανοῦ.
[6, 17]	αὐτῆς τὸ κακοποιεῖν ὡς τοῦ	σκότους	τὸ συγχεῖν τὰς ὄψεις· οὐ
[6, 2]	χερείων. Ἀλλὰ καὶ Ἡσιόδου λέγοντος·	Σοὶ	δ´ ἐγὼ ἀντὶ πυρὸς δώσω
[6, 6]	καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά	σοι,	ἔδωκά σε εἰς διαθήκην ἐθνῶν
[6, 14]	Ὑπέλαβες» φησίν ἀνομίαν, ὅτι ἔσομαί	σοι	ὅμοιος· ἀλλ´ Ἀρκετὸν γὰρ τῷ
[6, 11]	πάντων ἀρχά, πάντων ἁγήτωρ, Ζεῦ,	σοὶ	πέμπω ταύταν ὕμνων ἀρχάν. Εἴη
[6, 2]	πάλιν ἔμεινεν ἀτυχῶν. Καὶ κατάλληλά	σοί	φησιν ὁ Πλάτων γράφων περὶ
[6, 15]	Περὶ δὲ τῆς γνώσεως ὁ	Σολομὼν	διαλεγόμενος τάδε φησί· Λαμπρὰ καὶ
[6, 14]	ἀξίαν τῶν πιστευσάντων. Αὐτίκα ὁ	Σολομών·	Δοθήσεται γὰρ αὐτῷ τῆς πίστεως
[6, 7]	βασιλικὸν ἀναδεξάμενος, ἤ, ἐπεὶ καὶ	Σολομὼν	λέγει Γλῶσσαν δικαίου ἄργυρον πεπυρωμένον»
[6, 16]	καὶ ἡ σοφία, ὥς φησι	Σολομών,	μητέρα δικαίων ἀνακαλῶν τὴν σοφίαν.
[6, 16]	δέ ἐστιν ἀναπαύσασθαι. Διὸ καὶ	Σολομὼν	πρὸ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ
[6, 14]	διὰ δικαιοσύνην δοξασθεῖσιν. Αὐτίκα ὁ	Σολομὼν	σοφὸν καλῶν τὸν γνωστικὸν περὶ
[6, 11]	οὐκ ἀνέγνωσαν τὸ πρὸς τοῦ	Σολομῶντος	εἰρημένον. Περὶ γὰρ νεὼς κατασκευῆς
[6, 2]	καὶ Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἐννέα κοῦραι,	Σόλων	τῆς ἐλεγείας ὧδε ἄρχεται· Μνημοσύνης
[6, 16]	ἡλικιῶν μεταβολὰς κατὰ ἑβδομάδα γίνεσθαι	Σόλωνος	αἱ ἐλεγεῖαι δηλοῦσιν ὧδέ πως·
[6, 2]	ἄδωρα δῶρα καὶ οὐκ ὀνήσιμα.	Σόλωνος	δὲ ποιήσαντος· Τίκτει γὰρ κόρος
[6, 8]	σύνεσιν καὶ αἰτεῖ λέγων· Δοῦλος	σός	εἰμι ἐγώ· συνέτισόν με. Καὶ
[6, 11]	τῆς γῆς, καὶ τὰ ἀρεστά	σου	ἐδιδάχθησαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τῇ
[6, 11]	Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν	σου,	ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ, περιβεβλημένη πεποικιλμένοις»
[6, 8]	δίδαξόν με, ὅτι ταῖς ἐντολαῖς	σου	ἐπίστευσα. Κυρίας δ´ εἶναι τὰς
[6, 6]	Ἅιδην οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν	σου	ἰδεῖν διαφθοράν. Ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς
[6, 6]	ῥυσάμενος Ἰσραήλ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά	σου	καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά
[6, 3]	ψαλμῳδοῦ· ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά	σου,	κύριε τῶν δυνάμεων. οὗτός ἐστιν
[6, 11]	σοφίαν καὶ ἔπεμψας τὸ ἅγιόν	σου	πνεῦμα ἀπὸ ὑψίστων; καὶ οὕτως
[6, 14]	Ὥστε ὅταν ἀκούσωμεν Ἡ πίστις	σου	σέσωκέν σε» οὐχ ἁπλῶς τοὺς
[6, 6]	ὁ κύριος ἔλεγεν· Ἡ πίστις	σου	σέσωκέν σε τοῖς δὲ κατὰ
[6, 15]	ὁδηγήσει σε θαυμαστῶς ἡ δεξιά	σου»	τουτέστιν ὁ κύριος. Τίς» οὖν
[6, 11]	διὰ τοῦ κυρίου. Βουλὴν γάρ	σου»	φησί, τίς ἔγνω, εἰ μὴ
[6, 6]	με εὐφροσύνης μετὰ τοῦ προσώπου	σου.	Ὥσπερ οὖν τίμιος ὁ λαὸς
[6, 7]	ἄργυρον πεπυρωμένον» τὴν δεδοκιμασμένην καὶ	σοφὴν	διδασκαλίαν ἐπαινετὴν καὶ ἀποδεκτὴν τυγχάνει
[6, 14]	περὶ τῶν γνωστικῶν διαλέγεται ἡ	σοφία.	Ἀναλόγως ἄρα καὶ αἱ μοναὶ
[6, 18]	ἡ παρ´ ἡμῖν θεοδίδακτός ἐστι	σοφία,	ἀφ´ ἧς αἱ πᾶσαι πηγαὶ
[6, 7]	τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν»	σοφία	δὲ οὗτος εἴρηται πρὸς ἁπάντων
[6, 17]	τὰ καθ´ ἑαυτήν· ἥ τε	σοφία	δύναμις οὖσα οὐκ ἄλλο τί
[6, 7]	παρουσίαν τοὺς ἁγίους ἐδίδαξεν ἀποστόλους,	σοφία	εἴη ἂν ἡ γνῶσις, ἐπιστήμη
[6, 3]	τῶν μεταρσίων παρατηρήσεως πολλὰ προλέγων	Σοφία	ἐπωνομάσθη. Ὑποδεξαμένου γοῦν αὐτὸν φιλοφρόνως
[6, 11]	ἐδιδάχθησαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τῇ	σοφίᾳ	ἐσώθησαν. Ὁ γνωστικὸς γὰρ Οἶδεν»
[6, 17]	λόγῳ βεβαιώσηται, γνῶσίς τε καὶ	σοφία	καὶ ἐπιστήμη ὀνομάζεται, ἐν δὲ
[6, 15]	Λαμπρὰ καὶ ἀμάραντός ἐστιν ἡ	σοφία	καὶ εὐχερῶς θεωρεῖται ὑπὸ τῶν
[6, 16]	ταύτης τῆς ἡμέρας ἡ πρώτη	σοφία	καὶ ἡ γνῶσις ἡμῖν ἐλλάμπεται·
[6, 11]	αὐτοῦ» τουτέστι τῇ δυνάμει καὶ	σοφίᾳ,	Καὶ ἡμεῖς καὶ οἱ λόγοι
[6, 11]	διαλαβὼν ἄντικρύς φησιν· Τεχνῖτις δὲ	σοφία	κατεσκεύασεν· ἡ δὲ σή, πάτερ,
[6, 15]	ἐπὶ τούτοις. Ἀλλὰ μὴν καὶ	σοφία»	λέγεται, καὶ ὡς ἕτερον αὐτῆς
[6, 11]	ὁ θεὸς εἰ μὴ τὸν	σοφίᾳ	συνοικοῦντα. Ἔπειτα δὲ οὐκ ἀνέγνωσαν
[6, 16]	ἀνθρωπίνων γνῶσις εἴη ἂν καὶ	σοφία.	Τάχα δ´ ἂν εἶεν αἱ
[6, 11]	ἀρετὰς ἄντικρυς ἡ παρ´ ἡμῖν	σοφία	ὧδέ πως ἀνακηρύσσει, ὥστε καὶ
[6, 16]	ἡ θεία γνῶσις καὶ ἡ	σοφία,	ὥς φησι Σολομών, μητέρα δικαίων
[6, 7]	περὶ τὸν βίον, τὴν δὲ	σοφίαν	ἔμπεδον γνῶσιν θείων τε καὶ
[6, 11]	ἔγνω, εἰ μὴ σὺ δέδωκας	σοφίαν	καὶ ἔπεμψας τὸ ἅγιόν σου
[6, 16]	Σολομών, μητέρα δικαίων ἀνακαλῶν τὴν	σοφίαν.	Καὶ ἔστι δι´ αὑτὴν αἱρετή.
[6, 7]	καὶ φιλητικῶς διατεθεῖσα πρὸς τὴν	σοφίαν	καὶ πάντα πράττουσα ἕνεκα τοῦ
[6, 15]	ὁ κύριος, Δύναμιν θεοῦ καὶ	σοφίαν»	καταγγέλλουσιν. Ἐπὶ πᾶσί τε τὸ
[6, 16]	ὄντων τῷ παντοκράτορι γεγονέναι τὴν	σοφίαν	λέγει, ἧς ἡ μέθεξις (ἡ
[6, 7]	Ἐντεῦθεν δὲ ἄρα γνῶσιν εἴτε	σοφίαν	συνασκηθῆναι χρὴ εἰς ἕξιν θεωρίας
[6, 7]	ὅπερ ὄντως ἐστὶ φιλοσοφία, ὀρθῶς	σοφίαν	τεχνικήν, τὴν ἐμπειρίαν παρέχουσαν τῶν
[6, 8]	γεωργίας Ἕλλησιν ὑπάρχουσι καρποί. Ταύτην	σοφίαν	τοῦ αἰῶνος τούτου» τὴν φιλήδονον
[6, 7]	τοίνυν αὐτόν τε τὸν Χριστὸν	σοφίαν	φαμὲν καὶ τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ
[6, 15]	εἶναι ποιεῖ θεοῦ. Ἐπιθυμία ἄρα	σοφίας	ἀνάγει ἐπὶ βασιλείαν. Διδάσκει γάρ,
[6, 7]	δὲ ἐνδεής. Ταύτης οὖν τῆς	σοφίας	ἐπιθυμεῖ ἡ φιλοσοφία, τῆς ψυχῆς
[6, 7]	λέγονται παρ´ ἡμῖν μὲν οἱ	σοφίας	ἐρῶντες τῆς πάντων δημιουργοῦ καὶ
[6, 18]	ἧς αἱ πᾶσαι πηγαὶ τῆς	σοφίας	ἤρτηνται, ὅσαι γε τῆς ἀληθείας
[6, 8]	καιρῶν καὶ χρόνων» ὁ τῆς	σοφίας	μαθητής. ~Τοιοῦτος γὰρ ὁ γνωστικός,
[6, 11]	τῶν μαθημάτων πηγὴν ἐκ τῆς	σοφίας	ὁρμωμένην; Τοῖς δὲ ὑποκρούουσι, τί
[6, 16]	δύνασθαι καὶ τὸ κώνειον φθείρειν,	σοφιζόμενος	λέληθεν. Οὐδὲν γὰρ τούτων ἐνεργεῖ
[6, 18]	καὶ μόνοις τοῖς ἐριστικοῖς προσανέχοντες	σοφίσμασι	τῶν ἀναγκαίων καὶ κυριωτάτων ἀπελείφθησαν,
[6, 2]	ἄντικρυς μαρτυροῦντα ἡμῖν Ἱππίαν τὸν	σοφιστὴν	τὸν Ἠλεῖον, ὃς εἰς τὸν
[6, 10]	δὲ καὶ αὐτὴ πᾶσαν ἐλέγχει	σοφιστικὴν	πιθανολογίαν. Εἰκότως ἄρα προαναπεφώνηται καὶ
[6, 2]	δ´; οὐχὶ καὶ Χίλωνος τοῦ	σοφιστοῦ	ἀποφθεγξαμένου Ἐγγύα, πάρα δ´ ἄτα
[6, 15]	αἴτιοι γινοίμεθα, οὐ παρὰ τῶν	σοφιστῶν,	ἀλλὰ παρ´ αὐτοῦ τοῦ θεοῦ
[6, 10]	ὡς μὴ καταπατεῖσθαι πρὸς τῶν	σοφιστῶν	τὴν ἀλήθειαν. Ἐπαινουμένους γὰρ χρὴ
[6, 15]	ἐν ἀνθρώποις εἶναι φιλοσοφοῦσιν, οὐδέπω	σοφοῖς.	Αὐτίκα εἴπερ ἀρετή τέ ἐστιν
[6, 2]	φίλον ὕπνου θέλγητρον, ἐπίκουρον νόσου,	Σοφοκλέους	δ´ ἐκ τῆς Ἐριφύλης· Ἄπελθε·
[6, 2]	γὰρ πονοῦντι καὶ θεὸς συλλαμβάνει,	Σοφοκλέους	δὲ ἐν Μίνῳ· Οὐκ ἔστι
[6, 2]	νόθον, ἡ φύσις δ´ ἴση,	Σοφοκλέους	δὲ ἐξ Ἀλεαδῶν· Ἅπαν τὸ
[6, 2]	ὄντα γνώσομαί σε ἤτοι κακόν,	Σοφοκλέους	δὲ ἐξ Ἱππόνου· Πρὸς ταῦτα
[6, 2]	λόγῳ, καὶ πρό γε τούτου	Σοφοκλέους	ἐν τῷ Πηλεῖ· Πηλέα τὸν
[6, 2]	ἀποκτείνας τῶν παίδων αὐτοῦ φείσαιτο.	Σοφοκλέους	τε ἐν Ἀντιγόνῃ ποιήσαντος· Μητρός
[6, 2]	ἀνδρὸς δῶρα ὄνησιν οὐκ ἔχει,	Σοφοκλῆς	ἐν τῷ Αἴαντι τῷ μαστιγοφόρῳ
[6, 2]	φυλάξασθαι ἢ φίλον ὁ μὲν	Σοφοκλῆς	ἐποίησεν ἐν τῇ Ἀντιγόνῃ· Τί
[6, 8]	συμπάντων. Καίτοι φασί τινες τὸν	σοφὸν	ἄνθρωπον πεπεῖσθαι εἶναί τινα ἀκατάληπτα,
[6, 14]	δικαιοσύνην δοξασθεῖσιν. Αὐτίκα ὁ Σολομὼν	σοφὸν	καλῶν τὸν γνωστικὸν περὶ τῶν
[6, 8]	ἔστω δυνατὸς γνῶσιν ἐξειπεῖν, ἤτω	σοφὸς	ἐν διακρίσει λόγων, ἤτω γοργὸς
[6, 8]	κυρίου τίς νοήσει, εἰ μὴ	σοφὸς	καὶ ἐπιστήμων καὶ ἀγαπῶν τὸν
[6, 15]	τουτέστιν ὁ κύριος. Τίς» οὖν	σοφὸς	καὶ συνήσει ταῦτα; συνετὸς καὶ
[6, 15]	τούτων ἀκούσας» φησί, τῶν προφητῶν	σοφὸς	σοφώτερος ἔσται, κυβέρνησιν δὲ ὁ
[6, 7]	καὶ εἰ ἔστι τέλος τοῦ	σοφοῦ	ἡ θεωρία, ὀρέγεται μὲν ὁ
[6, 14]	τάδε φησίν· Ὄψονται γὰρ τελευτὴν	σοφοῦ	καὶ οὐ νοήσουσι, τί ἐβουλεύσατο
[6, 15]	τοὺς παρὰ τοῖς ἄλλοις βαρβάροις	σοφοὺς	ἠγνοηκέναι τὸ ἅγιον ἐπιδείξῃ πνεῦμα
[6, 7]	καὶ Θάλητα καὶ τοὺς πρώτους	σοφούς,	ἵσταμαι τὸν τούτων διδάσκαλον ζητῶν
[6, 6]	τῷ {μὴ} ὑπάρχοντι κατ´ αὐτοὺς	σοφῷ.	Αὖθίς τε ἐν τῷ αὐτῷ·
[6, 2]	Κύρνε, καὶ ἐξευρεῖν ῥᾴδιον ἀνδρὶ	σοφῷ·	εἰ δὲ φίλου νόος ἀνδρὸς
[6, 15]	καὶ σκοτεινὸν λόγον ῥήσεις τε	σοφῶν	καὶ αἰνίγματα. Εἰ δὲ ἀπὸ
[6, 15]	ἀκούσας» φησί, τῶν προφητῶν σοφὸς	σοφώτερος	ἔσται, κυβέρνησιν δὲ ὁ νοήμων
[6, 2]	ἐν τῷ περὶ Γλαύκου τοῦ	Σπαρτιάτου	λόγῳ φήσαντος τὴν Πυθίαν εἰπεῖν
[6, 1]	ὁ προφήτης λέγει· μακάριος ὁ	σπείρων	ἐπὶ πᾶν ὕδωρ, οὗ μόσχος
[6, 7]	θεοῦ διαμένει· οἳ μὲν γὰρ	σπέρμα	Ἀβραάμ, δοῦλοι ἔτι τοῦ θεοῦ,
[6, 7]	τῆς ἀληθείας ὁτῳδήποτε τρόπῳ λαβόντες	σπέρματα	οὐκ ἐξέθρεψάν τινες, γῇ δὲ
[6, 16]	καὶ τὸ φωνητικὸν καὶ τὸ	σπερματικὸν	καὶ τοῦτο δὴ ὄγδοον τὸ
[6, 16]	διαλογιζόμεθα, οὐ κατὰ τὴν τοῦ	σπέρματος	καταβολὴν γεννώμενον, ὡς συνάγεσθαι καὶ
[6, 16]	τὰ φυτὰ καὶ αἱ τῶν	σπερμάτων	γίνονται τελειώσεις. Φασὶ δὲ καὶ
[6, 16]	κἂν πατὴρ παιδίου, διάκονός ἐστι	σπερμάτων	καταβολῆς, ὁ θεὸς δὲ τὴν
[6, 12]	εἰς μέτρον ἡλικίας τελείας ἀφικνεῖσθαι	σπεύδει.	Ὅτι δ´ οὐ μόνον αἱ
[6, 13]	ἥλιος λάμπων κατὰ τὴν εὐεργεσίαν	σπεύδει	τῇ γνώσει τῇ δικαίᾳ δι´
[6, 17]	μὲν μαθητευσάμενοι, γνώσεως δὲ ὀριγνώμενοι	σπεύδουσιν	εἰς σωτηρίαν. Ταύτῃ φησὶν ἡ
[6, 7]	καὶ φάρυγγα καὶ ἀρτηρίαν καὶ	σπλάγχνα	καὶ πνεῦμα καὶ πλησσόμενον ἀέρα.
[6, 7]	κατ´ ἐξομολόγησιν εἰρημένον· Γῆν καὶ	σποδὸν	ὡσεὶ ἄρτον ἔφαγον. Ἡ φιλαυτία
[6, 4]	τῆς δικαιοσύνης πῆχυν καὶ τὸ	σπονδεῖον.	Οὗτος οἶδε τὰ παιδευτικὰ πάντα
[6, 17]	μόνοις τοῖς ἀγαθοῖς τε καὶ	σπουδαίοις,	ὧν χάριν αὐτὰ ἐποίησεν ὁ
[6, 12]	πράξεις διαμαρτάνει· ἔμπαλιν δὲ ὁ	σπουδαῖος	κατορθοῖ. Διὸ οὐ μόνον τὰς
[6, 17]	καὶ ἤτοι πρὸς τὸ γενέσθαι	σπουδαίους	δίδοται ἢ πρὸς τὸ ὄντας
[6, 2]	Ὅση μέν, ὦ ἄνδρες δικασταί,	σπουδὴ	καὶ παράταξις γεγένηται περὶ τὸν
[6, 2]	Ὅση μέν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι,	σπουδὴ	περὶ τουτονὶ τὸν ἀγῶνα καὶ
[6, 14]	χνοῦς» φησίν, ἐλογίσθησαν καὶ ὡς	σταγὼν	ἀπὸ κάδου» περισσοὶ εἰς σωτηρίαν,
[6, 2]	τῆς διανοίας τοῖς ἀνθρώποις. Πάλιν	Στασίνου	ποιήσαντος· Νήπιος ὃς πατέρα κτείνων
[6, 15]	καὶ τὸν θάνατον καὶ τὸν	σταυρὸν	καὶ τὰς λοιπὰς κολάσεις πάσας
[6, 15]	παλαιστιαῖον μῆκος, εἶτα ἐναποξύεται τὸ	στέλεχος	κατ´ ὀφθαλμὸν ἴσον τῇ περιγραφῇ.
[6, 15]	ἐνοφθαλμισμός· περιαιρεῖται γὰρ ἀπὸ εὐγενοῦς	στελέχους	ὀφθαλμός, συμπεριγραφομένου αὐτῷ καὶ τοῦ
[6, 2]	πρώτοισι μαχοίμην οὔτε κε σὲ	στέλλοιμι	μάχην ἐς κυδιάνειραν· νῦν δ´,
[6, 11]	τῶν δὲ ἐπὶ τὸ παραδιδόναι	στελλομένων	τὸν λόγον ἥ τε ἄλλη
[6, 1]	γνώσεως ἡγεῖσθαι δίκαιον, τοῖς διὰ	στενῆς	καὶ τεθλιμμένης τῆς κυριακῆς ὄντως
[6, 8]	χρείαν ἔχοντες γάλακτος καὶ οὐ	στερεᾶς	τροφῆς. Ὡσαύτως ἄρα καὶ τοῖς
[6, 12]	ἐξ ἁμαρτιῶν μετανενοηκόσι καὶ μὴ	στερεῶς	πεπιστευκόσι διὰ τῶν δεήσεων παρέχει
[6, 15]	αἴτιον τοῦ ἄγρια εἶναι αὐτὰ	στέρησις	δυνάμεως πεπτικῆς. Λαμβάνει τοίνυν τροφὴν
[6, 9]	ὄρεξις τοῦ ἀγαπῶντος ἡ ἀγάπη,	στερκτικὴ	δὲ οἰκείωσις, εἰς τὴν ἑνότητα
[6, 15]	κότινος τυγχάνῃ, ἀλλὰ τοὺς ὀλυμπιονίκας	στέφει,	καὶ τὴν ἄμπελον ἡ πτελέα
[6, 2]	δὲ φίλου νόος ἀνδρὸς ἐνὶ	στήθεςςι	λέληθεν ψυδρὸς ἐών, δόλιον δ´
[6, 11]	ἐξάνθη κρόκη τε ἐγένετο καὶ	στήμων,	καὶ τότε ὑφάνθη. Προπαρασκευασθῆναι τοίνυν
[6, 16]	πατέρα τῶν ὅλων. Τὰ δὲ	στοιχεῖα	καὶ τὰ ἄστρα, τουτέστιν αἱ
[6, 16]	τύποι τὰ παρ´ ἡμῖν φωνήεντα	στοιχεῖα.	Οὕτως καὶ αὐτὸς εἴρηται ὁ
[6, 8]	τοῦ διδάσκειν ὑμᾶς, τίνα τὰ	στοιχεῖα	τῆς ἀρχῆς τῶν λογίων τοῦ
[6, 15]	ὁ ἀπόστολος, λέγων Κατὰ τὰ	στοιχεῖα	τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ
[6, 8]	ἀξιοῖ ἐπὶ τὴν Ἑλληνικὴν φιλοσοφίαν,	στοιχεῖα	τοῦ κόσμου» ταύτην ἀλληγορῶν, στοιχειωτικήν
[6, 8]	παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ	στοιχεῖα	τοῦ κόσμου τούτου καὶ οὐ
[6, 11]	κατὰ τὸ σχῆμα τὸ τριακοσιοστὸν	στοιχεῖον,	τὸ δὲ ἰῶτα καὶ τὸ
[6, 16]	ἡ δεκάλογος διὰ τοῦ ἰῶτα	στοιχείου	τὸ ὄνομα τὸ μακάριον δηλοῖ,
[6, 8]	αὖθις εἰς φιλοσοφίαν ἀναδραμεῖν, τὴν	στοιχειώδη	διδασκαλίαν. Κἂν λέγῃ τις κατὰ
[6, 15]	τὴν μὲν διδασκαλίαν τὴν Ἑλληνικὴν	στοιχειώδη	παραδίδωσιν εἶναι, τελείαν δὲ τὴν
[6, 16]	ὁ ἕξ, ἡ δὲ τῶν	στοιχείων	ἀκολουθία ἐπίσημον γνωρίζει τὸ μὴ
[6, 16]	ὀγδοάδα, κατὰ δὲ τὸν τῶν	στοιχείων	ἀριθμὸν ἕκτον γίνεται τὸ ζῆτα,
[6, 15]	καὶ ταύτην εἶναι τὴν πίστιν	στοιχείων	τάξιν ἔχουσαν, διὸ καὶ ἡ
[6, 8]	τοῖς τῇδε ἄρχουσι· διὸ καὶ	στοιχειωτική	τίς ἐστιν ἡ μερικὴ αὕτη
[6, 8]	στοιχεῖα τοῦ κόσμου» ταύτην ἀλληγορῶν,	στοιχειωτικήν	τινα οὖσαν καὶ προπαιδείαν τῆς
[6, 4]	χρησίμων εἰδέναι χρή. Ἔπειτα ὁ	στολιστὴς>	τοῖς προειρημένοις ἕπεται, ἔχων τόν
[6, 3]	πᾶσαν τὴν παρασκευὴν τοῦ Περσικοῦ	στόλου.	Ἐμπεδοκλῆς τε ὁ Ἀκραγαντῖνος Κωλυσανέμας
[6, 15]	παιδεία κυρίου ἀνοίγει μου τὸ	στόμα.	γνωστικοῦ ἄρα καὶ τὸ εἰδέναι
[6, 6]	μάχαιρα ὑμᾶς κατέδεται· τὸ γὰρ	στόμα	κυρίου ἐλάλησεν ταῦτα. πάλιν δὲ
[6, 12]	ὅπως ἂν μὴ λαλήσῃ τὸ	στόμα	μου τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων.
[6, 4]	ὄντα τὸν ἀριθμὸν ἀεὶ διὰ	στόματος	ἔχειν χρή, ὧν τὸ μέν
[6, 16]	μυκτήρων, ἕβδομον δὲ τὸ τοῦ	στόματος.	Τάς τε τῶν ἡλικιῶν μεταβολὰς
[6, 17]	δὴ γλώσσης ἐλθόντα ματαίως ἐκκέχυται	στομάτων,	ὀλίγον τοῦ παντὸς ἰδόντων. ὡς
[6, 9]	τὸ μέλλον, καθάπερ οἱ πολλοὶ	στοχαζόμενοι	βιοῦσιν, ἀπειληφὼς δὲ διὰ πίστεως
[6, 18]	ἤρτηνται, ὅσαι γε τῆς ἀληθείας	στοχάζονται.	Ἀμέλει ὡς ἂν τοῦ κυρίου
[6, 17]	καὶ διάκρισιν καὶ σύνθεσιν καὶ	στοχασμὸν	τῶν μελλόντων. Καὶ τὰ πλεῖστα
[6, 7]	τελείως ἐξειργάσαντο, τὰ δὲ ἀνθρωπίνῳ	στοχασμῷ	τε καὶ ἐπιλογισμῷ, ἐν οἷς
[6, 3]	δὲ Ξέρξου ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα	στρατεύσαντος,	ἀνειπούσης τῆς Πυθίας· Δελφοί, λίσσεσθ´
[6, 2]	κέκτηται κακά, λύπας, μερίμνας, ἁρπαγάς,	στρέβλας,	νόσους. Τούτων ὁ θάνατος καθάπερ
[6, 11]	τὸ ἔτος. Διὸ καὶ κυμάτια	στρεπτά	φησιν ἔχειν τὴν τράπεζαν, ἤτοι
[6, 6]	Σειρῆνες εὐλογήσουσίν με καὶ θυγατέρες	στρουθῶν	καὶ τὰ θηρία πάντα τοῦ
[6, 15]	λόγοι» τε αὖ φρονήσεως» καὶ	στροφαὶ	λόγων» καὶ δικαιοσύνη ἀληθὴς» διδασκαλία
[6, 11]	καὶ τὰ μέλλοντα εἰκάζει, ἐπίσταται	στροφὰς	λόγων καὶ λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα
[6, 8]	καὶ τὰ μέλλοντα εἰκάζει, ἐπίσταται	στροφὰς	λόγων καὶ λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα
[6, 6]	δέδεικται δὲ κἀν τῷ δευτέρῳ	Στρωματεῖ	τοὺς ἀποστόλους ἀκολούθως τῷ κυρίῳ
[6, 1]	τὴν ἀληθῆ φιλοσοφίαν γνωστικῶν ὑπομνημάτων	Στρωματεύς,	διαγράψας ὡς ἔνι μάλιστα τὸν
[6, 0]	~ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ	ΣΤΡΩΜΑΤΕΩΝ	ΕΚΤΟΣ. ~Ὁ δὲ δὴ ἕκτος
[6, 1]	δὲ ἐπίτηδες ἀναμίξ, ἡ τῶν	Στρωματέων	ἡμῖν ὑποτύπωσις λειμῶνος δίκην πεποίκιλται.
[6, 1]	τῶν ὑπομνημάτων κατὰ τὸν τῶν	Στρωματέων	χαρακτῆρα, ἐπιλυτέον τά τε ὑπὸ
[6, 2]	προσαποδοτέον τῷ πέρατι τοῦ πέμπτου	Στρωματέως	τὰ ἐνδέοντα. Ἐπεὶ γὰρ παρεστήσαμεν
[6, 12]	Καθάπερ γὰρ τοῖς ἐρίοις ἡ	στῦψις	τῆς βαφῆς ἐμμείνασα τὴν ἰδιότητα
[6, 2]	καθ´ ἃς ἀποδεικνύουσι τούς τε	Στωϊκούς,	ὡς ἐν ἀρχῇ εἰρήκαμεν, τόν
[6, 11]	φησί, τίς ἔγνω, εἰ μὴ	σὺ	δέδωκας σοφίαν καὶ ἔπεμψας τὸ
[6, 16]	εἶ σύ· καὶ τῷ λίθῳ·	σὺ	ἐγέννησάς με. Ἔπειτα ὁ περὶ
[6, 16]	εἶπεν ὅτι πατήρ μου εἶ	σύ·	καὶ τῷ λίθῳ· σὺ ἐγέννησάς
[6, 4]	δὲ Ἀλεξάνδρου φήσαντος· οὐκοῦν καὶ	σὺ	πρῶτος ἀποθανῇ τοιαῦτα κρίνων; καὶ
[6, 12]	ὄντες λογικῆς οὔσης τῆς φιλοσοφίας	συγγενές	τι ἔχομεν πρὸς αὐτήν· ἡ
[6, 2]	τῶν χρημάτων, ἀλλ´ οὐκ ἐκείνου	συγγενὴς	οὖσα Λυσίας ἐν τοῖς Ὀρφανικοῖς
[6, 2]	φανερὸς γέγονεν οὐ τῶν σωμάτων	συγγενὴς	ὤν, ἀλλὰ τῶν χρημάτων. Ἐπεὶ
[6, 9]	ἐπιστήμας οἴονται. Ὡς δὲ οὐ	συγγεννᾶται	τοῖς ἀνθρώποις, ἀλλ´ ἐπίκτητός ἐστιν
[6, 16]	ἂν ἐν χρόνῳ γένοιτο κτίσις,	συγγενομένου	τοῖς οὖσι καὶ τοῦ χρόνου;
[6, 11]	μοι τὸ μυστήριον τῆς ἀληθείας,	συγγνώμην	ἀπονέμων, εἰ περαιτέρω προβαίνειν τῆς
[6, 2]	τῶν ποιητῶν, τὰ δὲ ἐν	συγγραφαῖς	τὰ μὲν Ἕλλησι, τὰ δὲ
[6, 2]	Πολλοί τε τῶν ἀπὸ Πλάτωνος	συγγραφὰς	πεποίηνται, καθ´ ἃς ἀποδεικνύουσι τούς
[6, 3]	τὴν μεγίστην εὐήθειαν, τὸ ψευδῆ	συγγράφειν)	ἀληθῆ δ´ εἶναι ἐξ ἀνάγκης
[6, 11]	θεωρητικοῦ, δεῖται δὲ ἀσκήσεως καὶ	συγγυμνασίας	πολλῆς καὶ ἐμπειρίας. Ἀλλὰ καὶ
[6, 17]	λογικὴ διέξοδος μετὰ αἱρέσεως καὶ	συγκαταθέσεως	διαλεκτικὴ λέγεται, βεβαιωτικὴ μὲν τῶν
[6, 8]	δ´ ἡ ὁρμὴ μετά τινα	συγκατάθεσιν	κίνησις οὖσα· ὁ γὰρ ὁρμήσας
[6, 16]	μὲν γὰρ τάξει τῶν ἀριθμῶν	συγκαταλέγεται	καὶ ὁ ἕξ, ἡ δὲ
[6, 16]	τῶν ἑπτὰ πλανωμένων τὴν ἀπλανῆ	συγκαταριθμοῦντες	σφαῖραν, δι´ ὧν ὁ μέγας
[6, 9]	δὲ τὴν ψυχὴν τῶν παθῶν	(συγκεχώρηται	γὰρ αὐτῷ) ζῇ τε αὖ
[6, 17]	θεός. Ἐθέλει δὲ πάντοτε· διὸ	συγκινεῖ	τοὺς ἐπιτηδείους εἰς τὴν ὠφέλιμον
[6, 9]	(οὐδὲ γάρ ἐστιν ὅ τι	συγκινήσει	αὐτὸν πρὸς θυμόν, ἀγαπῶντα ἀεὶ
[6, 14]	τοῦ θεοῦ καταταγεὶς κατὰ τὴν	συγκληρονομίαν	τῶν κυρίων καὶ θεῶν γίνεται,
[6, 3]	πρῶτον γενομένους ὄρος φωνῆς ἐξακούειν	σύγκλυδος,	οἷον βοώντων οὐκ ὀλίγων τινῶν
[6, 8]	δηλοῖ, ἀλλ´ οὐχ οὕτως. Ἐν	συγκρίσει	γοῦν τὸ οὕτως» πρὸς τὴν
[6, 6]	ζωήν, ἐκλέξασθαι τὴν ζωήν» πρὸς	σύγκρισιν	ἐκλογῆς τεθεῖσθαι λέγων ὁ θεός,
[6, 14]	ἐν ναῷ κυρίου θυμηρέστερος. Τὸ	συγκριτικὸν	γὰρ δείκνυσι μὲν τὰ ὑποβεβηκότα
[6, 10]	τις τὸν λόγον ἐφοδεύοι, λήσεται	συγχέας	τά τε κοινὰ καὶ τὰ
[6, 9]	{ὡς} πάντως ὑπὸ τῶν λυπηρῶν	συγχεθησομένου	καὶ διὰ τοῦτο κάκιστα ἀπαλλάξοντος.
[6, 17]	κακοποιεῖν ὡς τοῦ σκότους τὸ	συγχεῖν	τὰς ὄψεις· οὐ τοίνυν κακίας
[6, 9]	νεκρώσας τὰς ἐπιθυμίας καὶ οὐκέτι	συγχρῆται	τῷ σώματι, μόνον δὲ αὐτῷ
[6, 10]	γνωρίζεται. Οὔκουν ὡς ἀρεταῖς ταύταις	συγχρώμενος	ἡμῖν ὁ γνωστικὸς πολυμαθὴς ἔσται,
[6, 10]	ἀληθείας, ὅσον ἐφικτόν, καὶ ἀπερίσπαστον	συγχρωμένου	τοῖς μαθήμασι τοῦ γνωστικοῦ καὶ
[6, 16]	ἡ ἀληθὴς οἰκεία τε καὶ	σύζυγος.	Διόπερ καὶ ὁ γενναῖος ἀπόστολος
[6, 8]	μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ	συλαγωγῶν	διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς
[6, 15]	πίστεως, εἰκάζεσθαι τῇ κατὰ τὰς	συλλαβὰς	ἀναγνώσει ἐκδεχόμεθα. Ἀλλὰ καὶ Ἡσαΐας
[6, 15]	γράμμα» φησί, μὴ εὑρίσκων τὰς	συλλαβὰς	τελέσαι. Ἐδήλου δ´ ἄρα τὴν
[6, 2]	Τῷ γὰρ πονοῦντι καὶ θεὸς	συλλαμβάνει,	Σοφοκλέους δὲ ἐν Μίνῳ· Οὐκ
[6, 17]	τῶν ἐν μέρει θείων λειτουργῶν	συλλαμβανομένων	εἰς τὰς τοιαύτας διακονίας· κατά
[6, 7]	εἰς τοῦτο χειραγωγοῦσά τε καὶ	συλλαμβάνουσα.	Εἰ δ´ ἔκ τινος ποιήσεως
[6, 18]	ἀφικνοῦνται θεοῦ, τῆς χάριτος αὐτοῖς	συλλαμβανούσης	εἰς ποσὴν ἐπίγνωσιν, οἷον θελήματι
[6, 9]	περί τε γενέσεως ἁπάσης καὶ	συλλήβδην	εἰπεῖν, περὶ ὧν ἐλάλησεν ὁ
[6, 9]	ἐν ἕξει καὶ διαθέσει καὶ	συλλήβδην	ἐν ἐπιστήμης κατοχῇ γένοιτ´ ἄν;
[6, 12]	ἐννοηθείσῃ μόνον τοῦ παιδὸς ἐδόθη	σύλληψις	τοῦ Σαμουήλ. Αἴτησαι» φησὶν ἡ
[6, 15]	τελειωτικὴν ἀγάπην παρατιθέμενος, διὰ λόγου	συλλογιστικοῦ	καὶ λημμάτων ἀληθῶν ἀποδεικτικωτάτην καὶ
[6, 15]	ἐμβάλωσι τὸ εὐγενὲς φυτόν, ὃ	συμβαίνει	ἐπὶ τῶν φιλοσοφησάντων· διατμηθέντων γὰρ
[6, 14]	εὐσυνειδήτου, ἐπιφθέγγεσθαι τοῖς κατὰ περίστασιν	συμβαίνουσι·	πρὸς ταῦθ´ ὅ τι χρὴ
[6, 1]	δὲ τῆς φυτείας εἰς εὐκαρπίαν	συμβάλλεται.	Φῶς οὖν ὁ κύριος καὶ
[6, 17]	ἑκάστου πράγματος τῆς οὐσίας τὰ	συμβεβηκότα	διακριτέον. Καί μοι ἀπόχρη φάναι
[6, 16]	ὧν ἀμφοῖν αἱ πλάκες νοηθήσονται	σύμβολα.	θεοῦ μὲν γὰρ γραφὴ καὶ
[6, 4]	χεῖρα καὶ φοίνικα ἀστρολογίας ἔχων	σύμβολα,	πρόεισιν. Τοῦτον τὰ ἀστρολογούμενα τῶν
[6, 15]	Τῷ τελείῳ γὰρ οὐκ ἐν	συμβολαίοις	πολιτικοῖς οὐδὲ ἐν ἀπαγορεύσει νόμου,
[6, 2]	ἐνδέοντα. Ἐπεὶ γὰρ παρεστήσαμεν τὸ	συμβολικὸν	εἶδος ἀρχαῖον εἶναι, κεχρῆσθαι δὲ
[6, 11]	διὰ πυρὸς καθαιρομένων καὶ δοκιμαζομένων	σύμβολον.	Ἡ γεωμετρικὴ αὕτη παρέχεται ἀναλογία
[6, 11]	ὤν, τῆς Λευιτικῆς φυλῆς εἶναι	σύμβολον	λέγεται, ὁ δὲ λεʹ καὶ
[6, 11]	δ´ οἳ τοὺς τριακοσίους πήχεις	σύμβολον	τοῦ κυριακοῦ σημείου λέγουσι, τοὺς
[6, 4]	τι τῶν τῆς μουσικῆς ἐπιφερόμενος	συμβόλων.	Τοῦτόν φασι δύο βίβλους ἀνειληφέναι
[6, 7]	τῶν γενητῶν ἁπάντων διδάσκαλος, ὁ	σύμβουλος	τοῦ θεοῦ τοῦ τὰ πάντα
[6, 2]	τὸ φρόνιμον ἁρμόττει παρόν· καὶ	συμμανῆναι	δ´ ἔνια δεῖ. Ἀντιμάχου τε
[6, 14]	μετ´ ἐμοῦ καὶ τὸ δίκαιον	σύμμαχον	ἔσται, καὶ οὐ μή ποτε
[6, 2]	Οὐκ ἔστι τοῖς μὴ δρῶσι	σύμμαχος	τύχη, ναὶ μὴν Εὐριπίδου μὲν
[6, 16]	διοίκησιν ἐπιτελοῦντας, ὑφ´ ὧν κατὰ	συμπάθειαν	οἱ Χαλδαῖοι πάντα γίνεσθαι νομίζουσι
[6, 8]	ἢ τινῶν, τελειωθεῖσα δὲ τῶν	συμπάντων.	Καίτοι φασί τινες τὸν σοφὸν
[6, 17]	εἰς ἀνθρώπους ὠφέλεια γνώριμος καθίσταται,	συμπαρακαλούντων	ἀγγέλων· καὶ δι´ ἀγγέλων γὰρ
[6, 16]	ἃς αἱ γεωργίαι καὶ ναυτιλίαι	συμπεραιοῦνται,	ἡ σελήνη τε δι´ ἑπτὰ
[6, 15]	γὰρ ἀπὸ εὐγενοῦς στελέχους ὀφθαλμός,	συμπεριγραφομένου	αὐτῷ καὶ τοῦ φλοιοῦ κύκλῳ
[6, 10]	συνυψωθήσεται οὐρανῷ καὶ τῇ περιφορᾷ	συμπεριπολήσει,	ἱστορῶν ἀεὶ τὰ θεῖα καὶ
[6, 15]	τοίνυν τῷ ὄντι οὐχ οἱ	συμπεριφερόμενοι	δι´ οἰκονομίαν σωτηρίας οὐδ´ οἱ
[6, 15]	γὰρ πάντα γίγνεσθαι ὡμολόγει κατὰ	συμπεριφορὰν	σῴζων τὰ κύρια τῶν δογμάτων,
[6, 8]	αὐτῷ καὶ ἀκάνθας κόπτομεν τῶν	συμπεφυκυιῶν	ταῖς ἀμπέλοις, αἷς οὐ ῥᾴδιόν
[6, 14]	πολέμων ἀθληταί, ἀλλὰ καὶ ἐν	συμποσίοις	καὶ ἐπὶ κοίτης κἀν τοῖς
[6, 1]	πως περιτύχοι τοῖσδε, πρὸς τὸ	συμφέρον	καὶ ὠφέλιμον μετὰ ἱδρῶτος ἡ
[6, 3]	δ´ αὐτοῖς ἔχρησεν ἀρωγὴν τῆς	συμφορᾶς,	εἰ χρήσαιντο τῇ Αἰακοῦ εὐχῇ.
[6, 15]	ἐκκλησιαστικὸς ἡ συνῳδία καὶ ἡ	συμφωνία	νόμου τε καὶ προφητῶν τῇ
[6, 10]	θεῖα καὶ τὴν πρὸς ἄλληλα	συμφωνίαν,	ἀφ´ ὧν ὁρμώμενος Ἀβραὰμ εἰς
[6, 11]	δ´ ἂν καὶ ἄλλως μουσικὴν	συμφωνίαν	τὴν ἐκκλησιαστικὴν νόμου καὶ προφητῶν
[6, 11]	οὖν τοὺς πάντας πήχεις δώδεκα,	συμφώνως	τῷ κατὰ τὸν ἐνιαύσιον κύκλον
[6, 15]	τὴν παρουσίαν τοῦ κυρίου καὶ	σὺν	αὐτῇ τὰ ἅγια μυστήρια ἐδιώχθησαν,
[6, 13]	ἐπεὶ καὶ ὁ Ἰούδας ἐξελέγη	σὺν	αὐτοῖς, ἀλλ´ οἷοί τε ἦσαν
[6, 13]	τέλη προορωμένου. Ὁ γοῦν μὴ	σὺν	αὐτοῖς ἐκλεγεὶς Ματθίας, ἄξιον ἑαυτὸν
[6, 18]	τὴν δὲ ἡμετέραν διδασκαλίαν ἔκτοτε	σὺν	καὶ τῇ πρώτῃ καταγγελίᾳ κωλύουσιν
[6, 14]	ἔστιν μεγαλοφρόνως καὶ ἀξιολόγως ἐκδέχεσθαι	σὺν	καὶ τῇ τῶν ἔργων ἀνταποδόσει
[6, 16]	τὰ γινόμενα. Οἱ πλεῖστοι δὲ	σὺν	καὶ τοῖς φιλοσόφοις τὰς αὐξήσεις
[6, 11]	καὶ προφητῶν ὁμοῦ καὶ ἀποστόλων	σὺν	καὶ τῷ εὐαγγελίῳ τήν τε
[6, 15]	θέαν ταύτην κάτω πνεύματι ἐπαρθεὶς	σὺν	καὶ τῷ Χαλέβ, ἀλλ´ οὐχ
[6, 5]	τὰ ἑρπετὰ {καὶ τὰ} θηρία	σὺν	κτήνεσι τετραπόδοις τοῦ ἀγροῦ, γαλᾶς
[6, 6]	ὁ λαὸς ἅγιος ἅπας ἐστὶν	σὺν	τῷ Ἰουδαίῳ καὶ ὁ ἐξ
[6, 18]	τῶν κατὰ ἀποχὴν κακῶν δικαιουμένων,	{σὺν}	τῷ μετὰ τῆς ἐν τούτοις
[6, 6]	ἁμαρτίας πεπαχυμμένον τύχῃ, τοῦτο ἀπορρίπτεται	σὺν	τῷ σαρκικῷ πνεύματι τῷ κατὰ
[6, 16]	τοῦ σπέρματος καταβολὴν γεννώμενον, ὡς	συνάγεσθαι	καὶ ἄνευ τούτου τὸν δέκατον
[6, 1]	ἐθνῶν εἰς τὴν μίαν πίστιν	συναγόμενος	λαός. ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα
[6, 5]	τὸ ἓν γένος τοῦ σῳζομένου	συνάγονται	λαοῦ οἱ τὴν πίστιν προσιέμενοι,
[6, 14]	ἐκκλησίᾳ, καθ´ ἣν οἱ φιλόσοφοι	συνάγονται	τοῦ θεοῦ, οἱ τῷ ὄντι
[6, 17]	κατὰ τὴν ἐκ πίστεως διδασκαλίαν	συνάγοντος	δι´ ἑνὸς τοῦ κυρίου τοῦ
[6, 11]	τέσσαρες ἀνὰ πῆχυν ἕνα ἥμισυ.	Συνάγουσιν	οὖν τοὺς πάντας πήχεις δώδεκα,
[6, 1]	Ἑλικῶνας καὶ Κηρία καὶ Πέπλους	συναγωγὰς	φιλομαθεῖς ποικίλως ἐξανθισάμενοι συνεγράψαντο) τοῖς
[6, 3]	ἀλήθεια οὐρανόθεν ἄνωθεν ἐπὶ τὴν	συναγωγὴν	τῆς ἐκκλησίας ἀφιγμένη, διὰ φωτεινῆς
[6, 17]	ταῖς φρεσὶν ἰσχύν τε καὶ	συναίσθησιν	ἀκριβεστέραν, μένος τε καὶ θάρσος
[6, 17]	φιλόσοφοι οἱ εἰς τὴν οἰκείαν	συναίσθησιν	πνεύματι αἰσθητικῷ συνασκηθέντες, ἐπὰν μὴ
[6, 10]	τὰ μηδὲν προσήκοντα, οἱονεὶ δὲ	συναιτίοις	προγυμνάσμασιν εἴς τε τὴν ἀκριβῆ
[6, 2]	κλοπῆς τὰ χωρία κἀκ τῶν	συνακμασάντων	καὶ ἀνταγωνισαμένων σφίσι τὰ τοιαῦτα,
[6, 11]	ἐπαναβεβηκυῖαν μηνύειν φιλοσοφίαν, αἳ δῆτα	συνάλογοι	λόγου τοῦ κυριακοῦ· χορὸς δὲ
[6, 8]	αἵ τε αἱρέσεις παρ´ ἡμῖν	συνανεφύησαν	τῷ γονίμῳ πυρῷ οἵ τε
[6, 11]	εἴρηται, ἐν ᾧ πᾶσα οἰκοδομὴ	συναρμολογουμένη	αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον θεοῦ»
[6, 17]	τὴν οἰκείαν συναίσθησιν πνεύματι αἰσθητικῷ	συνασκηθέντες,	ἐπὰν μὴ μέρος φιλοσοφίας, ἀλλὰ
[6, 7]	δὲ ἄρα γνῶσιν εἴτε σοφίαν	συνασκηθῆναι	χρὴ εἰς ἕξιν θεωρίας ἀίδιον
[6, 17]	ὁμιλήσαντες, ἐπὶ τὴν πίστιν ἐκ	συνασκήσεως	κοινῆς εἰς σύνεσιν ἰδίαν ἄγονται·
[6, 17]	ἐκ ζητήσεως καὶ μαθήσεως καὶ	συνασκήσεως	τελείας τὸ γενέσθαι βασιλέα καρπουμένων.
[6, 9]	πάθους· ἡ μὲν γὰρ γνῶσις	συνάσκησιν,	ἡ συνάσκησις δὲ ἕξιν ἢ
[6, 9]	μὲν γὰρ γνῶσις συνάσκησιν, ἡ	συνάσκησις	δὲ ἕξιν ἢ διάθεσιν, ἡ
[6, 15]	θεοσεβοῦς παραδόσεως σύνεσίς τε καὶ	συνάσκησις·	Ὃ δὲ ἀκούετε εἰς τὸ
[6, 12]	ἐνταῦθα ἀναγκαῖον ἡγούμενος εἰς ἐπιστήμης	συναύξησιν	καὶ τὴν περιποίησιν τῆς γνώσεως,
[6, 1]	τροφὴν παρέστησεν, τουτέστιν ἐκ κατηχήσεως	συναύξουσαν	τῇ πίστει πολιτείαν καὶ προπαρασκευάζουσαν
[6, 15]	κατ´ ἐπίκλησιν Δευκαλίωνος τὰς Ἑλληνικὰς	συνέβη	κεκλῆσθαι διαλέκτους, ἐκ τῶν χρόνων,
[6, 15]	ἐκεῖνος νοῶν ἐνετείλατό τε καὶ	συνεβούλευσε	τοῖς φρονίμοις καὶ σώφροσι, ταύτην
[6, 9]	ἐξ ἀσκήσεως ἕξει τούτῳ προσεχέστερον	συνεγγίζων,	μακάριος ὢν διὰ τὴν τῶν
[6, 1]	Πέπλους συναγωγὰς φιλομαθεῖς ποικίλως ἐξανθισάμενοι	συνεγράψαντο)	τοῖς δ´ ὡς ἔτυχεν ἐπὶ
[6, 9]	διαίτῃ γὰρ λιτῇ καὶ αὐταρκείᾳ	συνειθισμένος	σωφρονικῶς, εὐσταλὴς μετὰ σεμνότητος ὑπάρχει,
[6, 7]	τινα βεβαίαν οὖσαν καὶ ἀμετάπτωτον,	συνειληφυῖαν	τά τε ὄντα καὶ τὰ
[6, 3]	Οἱ μὲν οὖν πεισθέντες αὐτῷ	συνεῖλον	τοὺς καρπούς (καὶ γὰρ ὥρᾳ
[6, 14]	αὐλῆς τὴν ἐπὶ τῷ μὴ	συνεῖναι	τοῖς διὰ δικαιοσύνην δοξασθεῖσιν. Αὐτίκα
[6, 7]	πρωτόγονον υἱὸν ὁ Πέτρος γράφει,	συνεὶς	ἀκριβῶς τό· Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν
[6, 11]	Ἕνεστι μὲν οὖν αὐτάρκως τὰ	συνεκτικὰ	τῶν πρὸς γνῶσιν φερόντων ἐκμαθόντα
[6, 6]	ἐν παγίδι ταύτῃ ᾗ ἔκρυψαν	συνελήφθη	ὁ ποὺς αὐτῶν» ἀλλὰ Ἐγένετο
[6, 14]	πόθος τε καὶ φόβος καὶ	συνελόντι	εἰπεῖν τὰ πάθη τῆς ψυχῆς,
[6, 17]	κατὰ τὴν φιλοσοφίαν παρηγγελμένων. Καὶ	συνελόντι	φάναι πᾶσα ὠφέλεια βιωτικὴ κατὰ
[6, 12]	παράδειγμα γίνεται, δι´ οὗ τὸ	συνεμπίπτειν	τοῖς ὁμοίοις ἀνακόπτουσιν. Δεξώμεθα οὖν
[6, 15]	ἥδε πέττειν ἐθίζεται τὴν τροφήν,	συνεξομοιουμένη	τῇ πιότητι τῆς ἡμέρου, ὣς
[6, 7]	ἀγόνῳ καὶ ἀνομβρίᾳ παραδεδωκότες ἀγρίαις	συνεπνίξαντο	βοτάναις, καθάπερ οἱ Φαρισαῖοι ἐξετράπησαν
[6, 11]	νοητὰ μετατίθησιν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν.	Συνεργὰ	τοίνυν φιλοσοφίας τὰ μαθήματα καὶ
[6, 17]	χρῆσθαι τοῖς κατὰ φύσιν προτερήμασι·	συνεργεῖ	γὰρ ἔν τε τοῖς καθ´
[6, 17]	τῷ προεπιδοῦναι, καὶ ὃ μὲν	συνεργεῖ	τῷ μανθάνοντι, ὃ δὲ συνωφελεῖ
[6, 17]	πρόνοιαν μὲν τὴν θείαν, κατὰ	συνεργίαν	δὲ τὴν ἀνθρωπίνην. θεόθεν δὲ
[6, 10]	ὁ γνωστικὸς πολυμαθὴς ἔσται, ἀλλὰ	συνεργοῖς	τισι, κἀν τῷ διαστέλλειν τά
[6, 15]	ἔπειτα δὲ καὶ σαφηνισθέντων· τὰ	συνεργοῦντα	δὲ πρὸς τὴν εὕρεσιν τῆς
[6, 11]	νόμος, ὁ προφήτης εἴρηκεν Ἰωάννης.	Σύνες	ἤδη μοι τὸ μυστήριον τῆς
[6, 11]	λογικωτάταις, θείαις ἐπινοίαις κατασκευαζόμεναι, κατὰ	συνέσεως	δόσιν, ἐκ τῶν αἰσθητῶν εἰς
[6, 8]	διδασκαλίαν. Κἂν λέγῃ τις κατὰ	σύνεσιν	ἀνθρώπων φιλοσοφίαν ηὑρῆσθαι πρὸς Ἑλλήνων,
[6, 8]	ἀλλὰ τὰς γραφὰς εὑρίσκω τὴν	σύνεσιν	θεόπεμπτον εἶναι λεγούσας. Ὁ γοῦν
[6, 17]	πίστιν ἐκ συνασκήσεως κοινῆς εἰς	σύνεσιν	ἰδίαν ἄγονται· παραδεξάμενοι δὲ τὸν
[6, 8]	ψαλμῳδὸς μεγίστην ἡγεῖται δωρεὰν τὴν	σύνεσιν	καὶ αἰτεῖ λέγων· Δοῦλος σός
[6, 17]	τῶν καλῶς εἰρημένων, προκόπτουσιν εἰς	σύνεσιν,	κατὰ τὴν θείαν διοίκησιν, τὴν
[6, 11]	μηδὲν ὠφελεῖν, εἶναί τε ἀνθρωπίνην	σύνεσιν	τὴν Ἑλληνικὴν φιλοσοφίαν, μὴ γὰρ
[6, 17]	ἀνθρωπίνην. θεόθεν δὲ καὶ ἡ	σύνεσις.	Αὐτίκα τῇ τοῦ θεοῦ βουλήσει
[6, 1]	ἡ ἐν πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμοίως	σύνεσίς	τε καὶ ἀντίληψις κατὰ τὸ
[6, 15]	ἀποστόλων αὐτοῦ τῆς θεοσεβοῦς παραδόσεως	σύνεσίς	τε καὶ συνάσκησις· Ὃ δὲ
[6, 11]	καὶ τὴν παιδείαν οὕτως χρὴ	συνεσκευάσθαι,	ὥστε ἀμφοτέροις ἐνηρμόσθαι. Ἕνεστι μὲν
[6, 11]	ἑκατὸν εἴκοσι τρίγωνος ἀριθμὸς καὶ	συνέστηκεν	ἐξ ἰσότητος μὲν τοῦ ξδʹ
[6, 11]	ιδʹ Κατ´ ἄλλο πάλιν σημαινόμενον	συνέστηκεν	ὁ ἑκατὸν κʹ ἀριθμὸς ἐκ
[6, 17]	κήδεται προβάτων, καὶ μάλιστα τούτοις	σύνεστι	προσεχεστέρα ἡ ἐπισκοπή, ὅσοι διαπρεπεῖς
[6, 8]	λέγων· Δοῦλος σός εἰμι ἐγώ·	συνέτισόν	με. Καὶ μή τι τὸ
[6, 15]	οὖν σοφὸς καὶ συνήσει ταῦτα;	συνετὸς	καὶ γνώσεται αὐτά; διότι εὐθεῖαι
[6, 3]	ἐρρωμένως περὶ τὴν Σηπιάδα ἄκραν	συνέτριψαν	πᾶσαν τὴν παρασκευὴν τοῦ Περσικοῦ
[6, 9]	σύστασιν, ἐν τροπῇ δὲ τῇ	συνεχεῖ,	καὶ διὰ τοῦτο ἀστάτου τοῦ
[6, 3]	ἀὴρ ἐνεφοῦτο, λάβροι δὲ καὶ	συνεχεῖς	ὄμβροι καταρραγέντες ὅλην ἐπλήρωσαν τὴν
[6, 12]	δικαιοπραγίας καὶ τῆς κατὰ τὸ	συνεχὲς	πρὸς τὸν θεὸν τὸν λαλοῦντα
[6, 10]	ἐφ´ ἑαυτῆς θεωρῶν καὶ ἐθιζόμενος	συνεχές	τι διάστημα νοεῖν καὶ οὐσίαν
[6, 6]	ἐν φυλακῇ τε καὶ φρουρᾷ	συνεχομένοις;	δέδεικται δὲ κἀν τῷ δευτέρῳ
[6, 9]	οὐ διὰ τὸ σῶμα, δυνάμει	συνεχόμενον	ἁγίᾳ, ἀλλ´ ὡς μὴ τοὺς
[6, 2]	τρέφει δὲ μνήμη, τηρεῖ δὲ	συνήθεια,	Φιλήμων ὁ κωμικὸς γράφει· Ὁρῶσι
[6, 15]	κύριος. Τίς» οὖν σοφὸς καὶ	συνήσει	ταῦτα; συνετὸς καὶ γνώσεται αὐτά;
[6, 14]	Καὶ οἱ πεποιθότες ἐπ´ αὐτῷ	συνήσουσιν	ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν
[6, 2]	τούτων τὰ μέγιστα καὶ ὁμόφυλα	συνθεὶς	τοῦτον καινὸν καὶ πολυειδῆ τὸν
[6, 17]	ἀκολουθίαν τινὰ καὶ διάκρισιν καὶ	σύνθεσιν	καὶ στοχασμὸν τῶν μελλόντων. Καὶ
[6, 11]	ὁ ἀριθμὸς ἀπὸ μονάδος κατὰ	σύνθεσιν	πεντεκαιδέκατος, σελήνη δὲ πεντεκαιδεκάτῃ πλησιφαὴς
[6, 11]	ηʹ θʹ ιβʹ ὧν ἡ	σύνθεσις	γεννᾷ τὸν λεʹ ἐν ταύταις
[6, 11]	θʹ ιβʹ ιηʹ ὧν ἡ	σύνθεσις	γεννᾷ τὸν μεʹ καὶ ἐν
[6, 11]	ξδʹ ὧν ἡ κατὰ μέρος	σύνθεσις	τετραγώνους γεννᾷ, αʹ γʹ εʹ
[6, 17]	ἀνομοίου διακριτική τε αὖ καὶ	συνθετικὴ	καὶ προστακτικὴ καὶ ἀπαγορευτικὴ τῶν
[6, 16]	γένεσις, ἐν ᾧ τὰ πάντα	συνθεωρεῖται	καὶ πάντα κληρονομεῖται. Ἐκ ταύτης
[6, 15]	χρόνων, ὧν φθάσαντες παρεστήσαμεν, ῥᾴδιον	συνιδεῖν	ὅσαις γενεαῖς τῆς Ἑβραίων φωνῆς
[6, 15]	Πλέον τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων»	συνιείς	τε καὶ ἐνεργῶν. Ἔντεινον καὶ
[6, 7]	τιμᾷ, σφάλλεται τῆς ἀληθείας οὐ	συνιεὶς	τὸ τῷ Δαβὶδ κατ´ ἐξομολόγησιν
[6, 15]	τοῖς φρονίμοις καὶ σώφροσι, ταύτην	συνιείς,	ὡς ὁ διδάξας ἐβούλετο, καὶ
[6, 12]	κύριον δημιουργίαν τε καὶ οἰκονομίαν	συνιέναι,	ἵνα δή, Καθαρὸς τὴν καρδίαν
[6, 15]	πάντων εἶναι τὸ ἀκούειν καὶ	συνιέναι	λέγων. Αὐτίκα ὁ Δαβὶδ Σκοτεινὸν
[6, 14]	πρόβατα τῆς ἐμῆς ἀκούει φωνῆς»	συνιέντα	γνωστικῶς τὰς ἐντολάς· τὸ δ´
[6, 15]	τἀληθὲς καὶ κύριον ἄγων τὸν	συνιέντα,	ἤ, ὥς τινές φασι, λέξις
[6, 15]	πλὴν Ἅπαντα ὀρθὰ ἐνώπιον τῶν	συνιέντων»	φησὶν ἡ γραφή, τουτέστι τῶν
[6, 2]	αἰθέρα ἀλλάσσουσα· Ἡράκλειτος ἐκ τούτων	συνιστάμενος	τοὺς λόγους ὧδέ πως γράφει·
[6, 15]	ἐστι γνώσεως, ἄσκησις δὲ παιδείας	συνίσταται	δι´ ἀγάπην γνώσεως, καὶ ἡ
[6, 12]	κακῶς, ἀλλὰ τὸ μὴ ποιητέον	συνίστησιν.	Ὅθεν καὶ ἡ μετάνοια δισσή·
[6, 15]	τε καὶ διασαφήσειν· καὶ ὁ	συνίων	ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ σιωπήσεται»
[6, 4]	πλανωμένων, τὸ δὲ περὶ τῶν	συνόδων	καὶ φωτισμῶν ἡλίου καὶ σελήνης,
[6, 2]	εἰπόντος· Ὦ θύγατερ, αἰαῖ τύχας·	συνοικεῖς	ὦν νέῳ γ´ ἔσσα παλαιτέρα,
[6, 11]	θεὸς εἰ μὴ τὸν σοφίᾳ	συνοικοῦντα.	Ἔπειτα δὲ οὐκ ἀνέγνωσαν τὸ
[6, 6]	δαίμοσι κεχρῆσθαι πάντας ἀνθρώπους λέγει	συνομαρτοῦσιν	αὐτοῖς παρὰ τὸν χρόνον τῆς
[6, 9]	ἁγίᾳ, ἀλλ´ ὡς μὴ τοὺς	συνόντας	ἄλλως περὶ αὐτοῦ φρονεῖν ὑπεισέλθοι,
[6, 9]	μὴ παρόντι, ὅλως δὲ ἤδη	συνόντι	τῷ ἐραστῷ; τίς δὲ καὶ
[6, 17]	ἐνόρασίν τε καὶ περιόρασιν καὶ	συνόρασιν,	τοῦτο ἐπὶ τοῦ θεοῦ γίνεται.
[6, 3]	δὲ καὶ οἱ τὰς ἱστορίας	συνταξάμενοι	ἀμφὶ τὴν Βρεττανικὴν νῆσον ἄντρον
[6, 3]	ἠχή. Ἀλλὰ οἱ τὰ Περσικὰ	συνταξάμενοι	ἐν τοῖς ὑπερκειμένοις τόποις κατὰ
[6, 6]	ἐν τῷ δευτέρῳ τῆς αὐτῆς	συντάξεως	ὧδέ πως γράφει· Καὶ μή
[6, 16]	ἢ πεποιηκέναι τῶν πρὸς δημιουργίαν	συντεινόντων	εὔθυναν ὑφέξει τοῦ ἀσεβοῦς τολμήματος.
[6, 4]	ἀπηνθίσθαι τῶν εἰς ἑκάστην αἵρεσιν	συντεινόντων	τινά, μάλιστα δὲ Αἰγυπτίων τά
[6, 17]	καὶ εἰρήνην καὶ εἰς εὐποιίαν	συντεινόντων.	Τὸ δὲ ἐνάρετον πᾶν ἀπ´
[6, 17]	ἐν δὲ τοῖς εἰς εὐλάβειαν	συντείνουσι	γινομένη καὶ ἄνευ θεωρίας παραδεξαμένη
[6, 11]	οἱ ἀπόστολοι, καὶ εἰς πῆχυν	συντελεῖσθαι	τὸ κατασκεύασμα, εἰς μονάδα τελευτώσης
[6, 11]	λʹ καὶ εἰς πῆχυν ἄνωθεν	συντελεῖται,	ἐκ τῆς πλατείας βάσεως ἀποξυνομένη
[6, 16]	κίνησις τοῦ ἡλίου ἐν ἓξ	συντελεῖται	μησί, καθ´ ἣν πῇ μὲν
[6, 15]	γοῦν ὁρίζονται λέξιν ἐθνικῷ χαρακτῆρι	συντελουμένην.	Ἀλλ´ οὔτι γε ἐκείναις ταῖς
[6, 16]	φυσικὰς τῇ τοῦ τεχνίτου ἐνεργείᾳ	συντελούσας	τὸ οἰκεῖον ἔργον, οὕτως τῇ
[6, 16]	ἡ πάντων ἀναφορὰ εἰς ἓν	συντέτακται	τὸ ἡγεμονικὸν καὶ δι´ ἐκεῖνο
[6, 15]	πᾶσαν ἀρετὴν ἔμελλέν τε τὸν	σύντροφον	τοῦ κόσμου ἄνθρωπον ἐπὶ τὰ
[6, 15]	προφητεῖαι, τοῦτον κηρύσσουσαι, αἵ τε	συνυπάρξασαι	τῇ γενέσει αὐτοῦ τῇ αἰσθητῇ
[6, 15]	εἶναί φασι τὸ προηγούμενον ἢ	συνυπάρχον	ἢ ἑπόμενον. Τῆς τοίνυν περὶ
[6, 10]	γῆθεν αἰωρούμενος {τε} τῷ νῷ	συνυψωθήσεται	οὐρανῷ καὶ τῇ περιφορᾷ συμπεριπολήσει,
[6, 15]	διασῴζουσι· κανὼν δὲ ἐκκλησιαστικὸς ἡ	συνῳδία	καὶ ἡ συμφωνία νόμου τε
[6, 11]	κατὰ τὰς μεταπηδήσεις τῶν προσώπων	συνῳδίαν.	Ἀλλ´, ὡς ἔοικεν, οἱ πλεῖστοι
[6, 3]	ὁ Μωυσῆς λέγει, ἵνα αὐτῷ	συνῶμεν·	καὶ περιτεμεῖσθε τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν
[6, 9]	τὴν ψυχὴν τῶν ἄλλων τινός,	συνὼν	ἤδη δι´ ἀγάπης τῷ ἐραστῷ,
[6, 17]	συνεργεῖ τῷ μανθάνοντι, ὃ δὲ	συνωφελεῖ	τὸν λαμβάνοντα. Τρίτος δέ ἐστιν
[6, 17]	τε καὶ δυνατοὶ τὰ πλήθη	συνωφελεῖν	ὑπάρχουσιν. Οὗτοι δ´ εἰσὶν οἱ
[6, 2]	μέγα σθένος Ὠκεανοῖο, Φερεκύδης ὁ	Σύριος	λέγει· Ζᾶς ποιεῖ φᾶρος μέγα
[6, 16]	ἡγεμονικὸν αἴτιον εἶναί φαμεν τῆς	συστάσεως	τῷ ζῴῳ, ἀλλὰ καὶ τοῦ
[6, 17]	μεταβάσει ποιήσει τινὰ ὁρμὴν καὶ	σύστασιν,	ἐμπειρία προσαγορεύεται. ἴδιον δέ ἐστιν
[6, 9]	ἄτρεπτον ἀδύνατον λαβεῖν πῆξιν καὶ	σύστασιν,	ἐν τροπῇ δὲ τῇ συνεχεῖ,
[6, 16]	ἑπτὰ πλανωμένων τὴν ἀπλανῆ συγκαταριθμοῦντες	σφαῖραν,	δι´ ὧν ὁ μέγας ἐνιαυτὸς
[6, 2]	βιοτὴ θνητοῖς, ὡς ἐπὶ παντὶ	σφαλερὰ	κεῖσαι, καὶ τὰ μὲν αὔξεις,
[6, 7]	ὡς κύριον καὶ ἡγεμόνα τιμᾷ,	σφάλλεται	τῆς ἀληθείας οὐ συνιεὶς τὸ
[6, 15]	περί τινα τῶν ἐν μέρει	σφαλλόμενοι,	ἀλλ´ οἱ εἰς τὰ κυριώτατα
[6, 2]	βεβαιοῦσι μὲν τὸ κλέπται εἶναι,	σφετερίζεσθαι	δ´ ὅμως καὶ ἄκοντες τὴν
[6, 16]	ὁ τὰ θεῖα τῶν ἔργων	σφετεριζόμενος	διὰ τέχνης ἤτοι πλαστικῆς ἢ
[6, 2]	διελέγχων φίλαυτον κλοπήν, καὶ ὡς	σφετερίζονται	τὴν εὕρεσιν τῶν παρ´ αὐτοῖς
[6, 6]	αὐτῶν εὕρεμα, τῶν δὲ προφητῶν	σφετερισάμενοι	προσέθηκαν τῷ {μὴ} ὑπάρχοντι κατ´
[6, 4]	ἀρίστους τῶν φιλοσόφων παρ´ ἡμῶν	σφετερισαμένους	ὡς ἴδια αὐχεῖν τὸ καὶ
[6, 3]	ποτε ἀπορία ζῴου καταλάβοι, τὸν	σφέτερον	αἱμάξαντες δάκτυλον ἀρκοῦνται τῷ θύματι.
[6, 2]	κἀκ τῶν συνακμασάντων καὶ ἀνταγωνισαμένων	σφίσι	τὰ τοιαῦτα, Εὐριπίδου μὲν ἐκ
[6, 17]	διὰ τοῦτο λανθάνει, ὅτι προσοικονομοῦνται	σφίσιν	οἱ κακοὶ τὸ πάντῃ τε
[6, 15]	καὶ πῶς τιμῶντες τὸ θεῖον	σφίσιν	σωτηρίας αἴτιοι γινοίμεθα, οὐ παρὰ
[6, 12]	ἡλιακῆς ἀλέας ἐναποσημαίνεταί τι, δικαιοσύνης	σφραγῖδα«	ἐπιφανῆ, φῶς ἡνωμένον ψυχῇ δι´
[6, 15]	παρὰ τὸ ὀρθὸν ἐμμέτρῳ ἢ	σχεδίῳ	φράσει γινομένης δείκνυται. Ἕστι γοῦν
[6, 2]	τὸν ἀγῶνα καὶ παραγγελία γέγονεν,	σχεδὸν	οἶμαι πάντας ὑμᾶς ᾐσθῆσθαι Φιλῖνος
[6, 3]	ἐν πολλοῖς τῶν ἱερῶν καὶ	σχεδὸν	πᾶσι τὰς θήκας τῶν κατοιχομένων
[6, 2]	προθυμίαν τῶν ἐχθρῶν τῶν ἐμῶν	σχεδόν	τι πάντες εἴσεσθε. Ὁμοίως καὶ
[6, 10]	παρασημειούμενος καὶ τὰς πρὸς ἀλλήλους	σχέσεις	καὶ ὡς τὰ πλεῖστα ἀναλογίᾳ
[6, 16]	οὐ κατὰ τῆς κατασκευῆς τὸ	σχῆμα,	ἀλλ´ ἐπεὶ ὁ μὲν θεὸς
[6, 11]	Ττράγωνα ξύλα» τῷ τὸ τετράγωνον	σχῆμα	πάντῃ βεβηκέναι ὀρθὰς γωνίας ἐπιτελοῦν
[6, 14]	ὥς τινες, ἡ κατὰ τὸ	σχῆμα	τὸ ἀνθρώπειον (ἄθεος γὰρ ἥδε
[6, 11]	κυριακοῦ σημείου τύπον κατὰ τὸ	σχῆμα	τὸ τριακοσιοστὸν στοιχεῖον, τὸ δὲ
[6, 18]	γάρ πω τοιοῦτον κατὰ τὸ	σχῆμα	τὸ τῶν ψυχῶν γένος ὁποῖα
[6, 7]	περὶ μέτρα καὶ μεγέθη καὶ	σχήματα	πραγματευομένη διὰ τῆς ἐν τοῖς
[6, 6]	τὸ ζῷον σάρκα ἀτύπωτον, ἣν	σχηματίζει	εἰς τὴν τοῦ θηρίου ὁμοιότητα
[6, 17]	κατὰ παρακολούθησιν ὡς ὁ παιδοτρίβης	σχηματίζων	τὸν παῖδα, ὃ δὲ καθ´
[6, 17]	ὀνίνησι τοὺς μὲν τῇ παρακολουθήσει	σχηματίζων,	τοὺς δὲ τῇ ἐξομοιώσει προτρεπόμενος,
[6, 15]	ὅλως τοὺς περὶ τὰς λέξεις	σχηματισμοὺς	ἐπιτηδεύει διὰ τὸ κάλλος τῆς
[6, 11]	τῶν μεταρσίων ἱστορίαν περί τε	σχήματος	τοῦ παντὸς καὶ φορᾶς οὐρανοῦ
[6, 12]	τῶν πνευματικῶν τῇ ἰδιότητι τῶν	σχημάτων.	Αὐταὶ γὰρ καθ´ αὑτὰς ἐπ´
[6, 15]	θάτερον δὲ ὅταν τὸ ξύλον	σχίσαντες	εἰς αὐτὸ ἐμβάλωσι τὸ εὐγενὲς
[6, 4]	τό τε γραφικὸν μέλαν καὶ	σχοῖνος	ᾗ γράφουσι. Τοῦτον τὰ {τε}
[6, 2]	διαδείκνυνται. Οἱ γὰρ μηδὲ ἑαυτῶν,	σχολῇ	γ´ ἂν τῶν ἡμετέρων ἀφέξονται.
[6, 18]	ποτε διατρίβει· εἰ δέ που	σχολὴ	καὶ ἀνέσεως καιρὸς ἀπὸ τῶν
[6, 15]	καὶ τὰ ἐπὶ μέρους οὐκέτι	σῴζει.	Οὔτε γὰρ περὶ τοῦ υἱοῦ
[6, 6]	καὶ ὁ σωτήρ, ἐπεὶ τὸ	σῴζειν	ἔργον αὐτοῦ· ὅπερ οὖν καὶ
[6, 16]	δὲ ἄψυχα καθάπαξ μὴ δύνασθαι	σῴζειν	ἢ βλάπτειν· κἄν τις λέγῃ
[6, 6]	θεόν, δυνατὸν δὲ τὸν κύριον	σῴζειν	μετὰ δικαιοσύνης καὶ ἰσότητος τῆς
[6, 6]	θεοῦ παιδευτικὸν καὶ ἐνεργητικὸν τυγχάνον	σῴζειν	τοὺς ἐπιστρέφοντας πιστευτέον, ἔπειτα δὲ
[6, 14]	Ὥσπερ οὖν τὸ μὲν ἁπλῶς	σῴζειν	τῶν μέσων ἐστίν, τὸ δ´
[6, 12]	δὲ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν βούλεται	σῴζεσθαι.	Αὕτη οὖν φύσις ψυχῆς ἐξ
[6, 17]	τὸ ἡγεμονικὸν τῆς κτίσεως ἁπάσης,	σῴζεσθαι	βουλόμενος τοῦτο, ἐπὶ τὸ ποιεῖν
[6, 15]	καὶ ὅσιον δρᾶν ἐγχειροῦμεν. Τὸ	σῴζεσθαι	δ´ ἡμᾶς εὐάρεστον αὐτῷ, καὶ
[6, 5]	ῥήματι· ἐπεί, ὅτι καθάπερ Ἰουδαίους	σῴζεσθαι	ἠβούλετο ὁ θεὸς τοὺς προφήτας
[6, 15]	τοῦ κακοῦ καὶ ἀγαθοῦ βίου	σῴζεται	ὁ γνωστικός, Πλέον τῶν γραμματέων
[6, 9]	γινομένου, ἡ ἑκτικὴ δύναμις οὐ	σῴζεται.	Ὃ γὰρ ὑπὸ τῶν ἔξωθεν
[6, 16]	κατὰ μὲν τοὺς ἀριθμοὺς αὐτοὺς	σῴζεται	τῇ τάξει ἑκάστη μονὰς εἰς
[6, 11]	μουσηγέτῃ τῷ κυρίῳ. Κἂν ὁ	σῳζόμενος	λέγηται λαὸς κιθάρα, κατ´ ἐπίπνοιαν
[6, 5]	εἰς τὸ ἓν γένος τοῦ	σῳζομένου	συνάγονται λαοῦ οἱ τὴν πίστιν
[6, 7]	ἐπιφάσεις καὶ ὑποφάσεις καὶ φάσεις	σῴζονται,	καὶ τὰ μὲν δοκεῖ προὔχειν,
[6, 15]	πάντα γίγνεσθαι ὡμολόγει κατὰ συμπεριφορὰν	σῴζων	τὰ κύρια τῶν δογμάτων, ἵνα
[6, 6]	ὁ διαφόροις χρόνοις διὰ πίστεως	σωθείς	τε καὶ σωθησόμενος) Ηὐφράνθη μου
[6, 6]	κατὰ τὴν οἰκείαν ἑκάστου γνῶσιν	σωθῆναι.	Ἐνεργεῖ δέ, οἶμαι, καὶ ὁ
[6, 14]	σωθῆναι τὸ καὶ μετὰ τὸ	σωθῆναι	τιμῆς τῆς ἀνωτάτω ἀξιωθῆναι. Διὰ
[6, 14]	τὸ γνῶναι, καθάπερ ἀμέλει τοῦ	σωθῆναι	τὸ καὶ μετὰ τὸ σωθῆναι
[6, 14]	οὐχ ἁπλῶς τοὺς ὁπωσοῦν πιστεύσαντας	σωθήσεσθαι	λέγειν αὐτὸν ἐκδεχόμεθα, ἐὰν μὴ
[6, 6]	διὰ πίστεως σωθείς τε καὶ	σωθησόμενος)	Ηὐφράνθη μου ἡ καρδία καὶ
[6, 6]	Ἑβραίους. Εἰ μὲν οὖν πάντας,	σωθήσονται	πάντες οἱ πιστεύσαντες, κἂν ἐξ
[6, 6]	ὅπως οἱ ἀκούσαντες καὶ πιστεύσαντες	σωθῶσιν,	οἱ δὲ μὴ πιστεύσαντες ἀκούσαντες
[6, 6]	δὲ οἱ Ἀττικοὶ μεμηνῦσθαί τινα	Σωκράτει	παρεπομένου δαίμονος αὐτῷ, καὶ Ἀριστοτέλης
[6, 7]	Μητρόδωρός τε Ἐπίκουρον καὶ Πλάτων	Σωκράτην·	ἀλλὰ κἂν ἐπὶ Πυθαγόραν ἔλθω
[6, 18]	ἅπασιν ἤρεσαν, ἀλλὰ Πλάτωνι μὲν	Σωκράτης	καὶ Ξενοκράτει Πλάτων, Ἀριστοτέλης δὲ
[6, 2]	ὡς μὴ ἀχάριστοι ἐλεγχθεῖεν, παρὰ	Σωκράτους	εἰληφέναι τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων.
[6, 9]	ἐπὶ μὲν τοῦ σωτῆρος τὸ	σῶμα	ἀπαιτεῖν ὡς σῶμα τὰς ἀναγκαίας
[6, 2]	ἀνθρώπου· πῶς ἂν βέλτιστος τὸ	σῶμα	γένοιτο καὶ ἰσχυρότατος; εἰ ὁ
[6, 9]	ἔφαγεν γὰρ οὐ διὰ τὸ	σῶμα,	δυνάμει συνεχόμενον ἁγίᾳ, ἀλλ´ ὡς
[6, 7]	πυρώσεων. Ἁγνίζεται δὲ καὶ τὸ	σῶμα,	ἐν ᾧ οἰκεῖ, ἐξιδιοποιούμενον εἰς
[6, 2]	τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι ἰσχύοι τὸ	σῶμα	καὶ γυμνάζοιτο. Αὖθίς τε Ὁμήρου
[6, 2]	ἐσθίοι ἐρρωμένως. Καὶ ταλαιπωροίη τὸ	σῶμα	καὶ ἡ μήτηρ τοῦ παιδίου
[6, 9]	σωτῆρος τὸ σῶμα ἀπαιτεῖν ὡς	σῶμα	τὰς ἀναγκαίας ὑπηρεσίας εἰς διαμονήν,
[6, 16]	δ´ αὐτοῦ πρὸς μεγάλην ἀρετὴν	σῶμά	τε καὶ δύναμις· τῇ δεκάτῃ
[6, 15]	καὶ τὰ ὀνόματα, καθάπερ τὸ	σῶμα	τὸ Μωυσέως, προσβλέπουσιν, οἳ δὲ
[6, 15]	γνῶσιν, ἐπεὶ οἳ μὲν τὸ	σῶμα	τῶν γραφῶν, τὰς λέξεις καὶ
[6, 18]	τῶν ἀλόγων ζῴων, τὰ δὲ	σώματα	αὐτῶν μέρη μὲν αὐτῶν οὐδέποτε
[6, 6]	δὲ ἀνέβησαν. Ναὶ μὴν καὶ	σώματά	φησι τὸ εὐαγγέλιον πολλὰ τῶν
[6, 3]	ψυχάς τινας κρατουμένας φύσει τῷ	σώματι.	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἐν
[6, 7]	νεώ· ὁ δὲ ἐν τῷ	σώματι	καθαρισμὸς τῆς ψυχῆς {πρώτης} πρῶτος
[6, 9]	ἐπιθυμίας καὶ οὐκέτι συγχρῆται τῷ	σώματι,	μόνον δὲ αὐτῷ ἐπιτρέπει χρῆσθαι
[6, 2]	κακὸν διειδέναι, οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε	σώματι;	Ὑπερείδης δὲ καὶ αὐτὸς λέγει·
[6, 16]	καί πως ζῇ. Διὰ τοῦ	σωματικοῦ	ἄρα πνεύματος αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος,
[6, 9]	τοῖς διὰ τὴν διαμονὴν τοῦ	σώματος	γινομένοις πάθεσι περιπίπτειν, οἷον πείνῃ,
[6, 16]	κατά τε τὴν ἀπὸ τοῦ	σώματος	ἐνέργειαν φανεροῦνται· ἐξ ἀμφοῖν γὰρ
[6, 4]	οὔσας περί τε τῆς τοῦ	σώματος	κατασκευῆς καὶ περὶ νόσων καὶ
[6, 17]	ἕν» οὐκ εἰς τὸν τοῦ	σώματος	κόσμον, ἔξωθεν δὲ τοῦ λαοῦ
[6, 17]	οὐ μάτην ἠθέλησεν εὐτελεῖ χρήσασθαι	σώματος	μορφῇ, ἵνα μή τις τὸ
[6, 16]	τῶν αἰσθήσεων καὶ τοῦ λοιποῦ	σώματος	πορευόμενόν τε καὶ πρωτοπαθοῦν διὰ
[6, 18]	κατὰ τὸ ἡγεμονοῦν τοῦ οἰκείου	σώματος,	τὴν κεφαλήν, ταγείς, ἐπὶ τὴν
[6, 16]	πορευόμενόν τε καὶ πρωτοπαθοῦν διὰ	σώματος·	τὴν προαιρετικὴν δὲ τὸ ἡγεμονικὸν
[6, 11]	τῶν τε εἰς τὴν τοῦ	σώματος	τῶν τε εἰς τὴν τῆς
[6, 14]	εἰς σωτηρίαν, οἱ ἀπορριπτόμενοι τοῦ	σώματος.	Ὥσπερ οὖν τὸ μὲν ἁπλῶς
[6, 6]	ταῦτα καθαρώτερον διορᾶν δυναμένων τῶν	σωμάτων	ἀπηλλαγμένων ψυχῶν, κἂν πάθεσιν ἐπισκοτῶνται,
[6, 10]	οὐσίαν ἀμετάβλητον, ἑτέραν τῶνδε τῶν	σωμάτων	οὖσαν· ἔκ τε αὖ τῆς
[6, 2]	Καὶ φανερὸς γέγονεν οὐ τῶν	σωμάτων	συγγενὴς ὤν, ἀλλὰ τῶν χρημάτων.
[6, 15]	γὰρ ἡ προφητεία οὔτε ὁ	σωτὴρ	αὐτὸς ἁπλῶς οὕτως, ὡς τοῖς
[6, 6]	Ἐνεργεῖ δέ, οἶμαι, καὶ ὁ	σωτήρ,	ἐπεὶ τὸ σῴζειν ἔργον αὐτοῦ·
[6, 17]	ἐπιτελεῖται, ὃς καὶ διὰ τοῦτο	Σωτὴρ	πάντων ἀνθρώπων» φησὶν ὁ ἀπόστολος,
[6, 1]	ὁ πνευματικὸς αὐτὸς ἡμῶν ὁ	σωτὴρ	ὑπάρχει, εἰς ὃν καταφυτευόμεθα, μετατεθέντες
[6, 15]	σημεῖον δὲ τοῦ εἶναι τὸν	σωτῆρα	ἡμῶν αὐτὸν ἐκεῖνον τὸν υἱὸν
[6, 12]	ἡ ἐξομοίωσις ἡ πρὸς τὸν	σωτῆρα	θεὸν ἀνακύπτει τῷ γνωστικῷ, εἰς
[6, 9]	σωτήριος γάρ τις ὁ τῷ	σωτῆρι	ἐξομοιούμενος, εἰς ὅσον ἀνθρωπίνῃ φύσει
[6, 15]	ἡμᾶς εὐάρεστον αὐτῷ, καὶ ἡ	σωτηρία	διά τε εὐπραγίας διά τε
[6, 12]	διώκειν ὑπακοήν, δι´ ἧς ἡ	σωτηρία.	Τελειότατον ἄρα ἀγαθὸν ἡ γνῶσις,
[6, 6]	ποτ´ ἔτυχον γεγονότες, ἑλκύσας εἰς	σωτηρίαν.	Εἰ γοῦν ὁ κύριος δι´
[6, 1]	τὴν ἀίδιον καὶ μακαρίαν παραπεμπομένοις	σωτηρίαν·	ἡ γνῶσις δὲ ἡμῶν καὶ
[6, 14]	σταγὼν ἀπὸ κάδου» περισσοὶ εἰς	σωτηρίαν,	οἱ ἀπορριπτόμενοι τοῦ σώματος. Ὥσπερ
[6, 3]	δὲ ἠπίοις ἐπαγγελίαις ἐπιστρέφει πρὸς	σωτηρίαν.	Πλὴν ἀλλ´ οἱ Ἕλληνες, αὐχμοῦ
[6, 17]	γνώσεως δὲ ὀριγνώμενοι σπεύδουσιν εἰς	σωτηρίαν.	Ταύτῃ φησὶν ἡ γραφὴ Πνεῦμα
[6, 11]	Ἀβραὰμ οἰκείους εἶναι κατὰ τὴν	σωτηρίαν,	τοὺς τῷ σημείῳ καὶ τῷ
[6, 15]	πῶς τιμῶντες τὸ θεῖον σφίσιν	σωτηρίας	αἴτιοι γινοίμεθα, οὐ παρὰ τῶν
[6, 13]	Ἀκόλουθον γὰρ εἶναι μίαν ἀμετάθετον	σωτηρίας	δόσιν παρ´ ἑνὸς θεοῦ δι´
[6, 6]	ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ	σωτηρίας	ἐβοήθησά σοι, ἔδωκά σε εἰς
[6, 6]	πιστεῦσαι ἢ μή, ἤτοι τῆς	σωτηρίας	ἢ τῆς κολάσεως μετασχεῖν. Οὐ
[6, 15]	οὐχ οἱ συμπεριφερόμενοι δι´ οἰκονομίαν	σωτηρίας	οὐδ´ οἱ περί τινα τῶν
[6, 6]	τύχωσιν, ἐξομολογησάμενοι ἤδη ἐκεῖ, ἐπεὶ	σωτήριοι	καὶ παιδευτικαὶ αἱ κολάσεις τοῦ
[6, 11]	τὸ ἦτα τοὔνομα σημαίνειν τὸ	σωτήριον·	μηνύεσθαι τοίνυν τοὺς Ἀβραὰμ οἰκείους
[6, 13]	γὰρ τῷ ὄντι διαθήκη ἡ	σωτήριος	ἀπὸ καταβολῆς κόσμου εἰς ἡμᾶς
[6, 9]	θεοῦ, ἣ κατ´ ἐπίγνωσιν τελειοῦται·	σωτήριος	γάρ τις ὁ τῷ σωτῆρι
[6, 16]	καὶ ἡ ἕκτη ὥρα τῆς	σωτηρίου	οἰκονομίας ἐμφαίνει, καθ´ ἣν ἐτελειώθη
[6, 15]	καὶ προσαγρυπνῶμεν ἀεὶ τῇ τῶν	σωτηρίων	λόγων εὑρέσει, ἔπειτα ὅτι μηδὲ
[6, 15]	τὰ ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος	σωτηρίως	εἰρημένα. Διὸ δὴ τοῖς ἐκλεκτοῖς
[6, 6]	μετάθεσις κατὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ	σωτῆρος.	Δίκαιος τοίνυν δικαίου καθὸ δίκαιός
[6, 6]	οἷς ἔλειπεν ἡ διὰ τοῦ	σωτῆρος	ἐπίγνωσίς τε καὶ πίστις, δῆλόν
[6, 9]	ὁμοίοις. Ἀλλ´ ἐπὶ μὲν τοῦ	σωτῆρος	τὸ σῶμα ἀπαιτεῖν ὡς σῶμα
[6, 15]	τοῖς νοοῦσιν. Αὐτίκα διδάξαντος τοῦ	σωτῆρος	τοὺς ἀποστόλους ἡ τῆς ἐγγράφου
[6, 9]	γὰρ λιτῇ καὶ αὐταρκείᾳ συνειθισμένος	σωφρονικῶς,	εὐσταλὴς μετὰ σεμνότητος ὑπάρχει, ὀλίγων
[6, 15]	καὶ συνεβούλευσε τοῖς φρονίμοις καὶ	σώφροσι,	ταύτην συνιείς, ὡς ὁ διδάξας
[6, 2]	γ´ ἀρκοῦντα ἱκανὰ τοῖς γε	σώφροσιν,	Ἐπίκουρος ἄντικρύς φησι· Πλουσιώτατον αὐτάρκεια
[6, 15]	θεία καὶ γνῶσις ἑαυτῆς· ἡ	σωφροσύνη	δὲ οἷον ἀτελὴς φρόνησις, ἐφιεμένη
[6, 15]	Γνώσει μὲν οὖν ἕπεται φρόνησις,	σωφροσύνη	δὲ τῇ φρονήσει· εἰρήσθω γὰρ
[6, 11]	οἱ πόνοι ταύτης εἰσὶν ἀρεταί·	σωφροσύνην	γὰρ καὶ φρόνησιν ἐκδιδάσκει, δικαιοσύνην
[6, 15]	ἐν τοῖς θεοποιουμένοις, τὴν δὲ	σωφροσύνην	θνητὴν καὶ ἐν ἀνθρώποις εἶναι
[6, 9]	τῷ ἐραστῷ; τίς δὲ καὶ	σωφροσύνης	ἀνάγκη μὴ χρῄζοντι αὐτῆς; τὸ
[6, 9]	γὰρ ἔχειν τοιαύτας ἐπιθυμίας, ὡς	σωφροσύνης	δεῖσθαι πρὸς τὴν τούτων ἐγκράτειαν,