Livre, Chap.
[6, 2]	Ἔρωτα γὰρ τὸν ἁβρὸν {μέλ{	π}	ομαι βρύοντα μίτραις πολυανθέμοις ἀείδειν·
[6, 6]	ἐν διαφθορᾷ ᾗ ἐποίησαν, ἐν	παγίδι	ταύτῃ ᾗ ἔκρυψαν συνελήφθη ὁ
[6, 15]	ταῦτα πάντα, ἃ ἔδει αὐτὸν	παθεῖν	καὶ μετ´ αὐτὸν ἃ ἔσται.
[6, 9]	τὴν διαμονὴν τοῦ σώματος γινομένοις	πάθεσι	περιπίπτειν, οἷον πείνῃ, δίψει καὶ
[6, 6]	τῶν σωμάτων ἀπηλλαγμένων ψυχῶν, κἂν	πάθεσιν	ἐπισκοτῶνται, διὰ τὸ μηκέτι ἐπιπροσθεῖσθαι
[6, 9]	ἀγαθῶν, τουτέστι τῶν παρακειμένων τοῖς	πάθεσιν	παθητικῶν ἀγαθῶν, μεταλαμβάνει ὁ γνωστικός,
[6, 14]	ἐξέλθῃ τὴν σάρκα, ἀποθέσθαι τὰ	πάθη	ἀνάγκη τοῦτον, ὡς εἰς τὴν
[6, 17]	τι λέγουσιν. Ἀλλὰ τὰ ἑαυτῶν	πάθη	ἐπὶ θεὸν ἀνάγοντες ἐξηγοῦνται. Γέγονεν
[6, 14]	τοίνυν τῆς παιδείας ἀπεκδυσάμενος τὰ	πάθη	ὁ πιστὸς ἡμῖν μέτεισιν ἐπὶ
[6, 14]	φόβος καὶ συνελόντι εἰπεῖν τὰ	πάθη	τῆς ψυχῆς, ὧν τὸ παραυτίκα
[6, 7]	τινος κινήσεως, ἣ δὲ μετὰ	παθητικῆς	ὀρέξεως, καὶ ἣ μὲν τέλειος,
[6, 7]	διάφοροι, καὶ ἣ μὲν ἄνευ	παθητικῆς	τινος κινήσεως, ἣ δὲ μετὰ
[6, 9]	εἰς ὃν οὐδὲν παρεισδύεται κίνημα	παθητικὸν	οὔτε ἡδονὴ οὔτε λύπη. Οἱ
[6, 9]	τουτέστι τῶν παρακειμένων τοῖς πάθεσιν	παθητικῶν	ἀγαθῶν, μεταλαμβάνει ὁ γνωστικός, οἷον
[6, 9]	καὶ τὰ δοκοῦντα ἀγαθὰ τῶν	παθητικῶν	κινημάτων, οἷον θάρσος, ζῆλον, χαράν,
[6, 16]	γενόμενος ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τῶν	παθητικῶν	τὴν ἀρχὴν τοῦ ζῆν λαμβάνει.
[6, 6]	ποτε πρὸς τοῦ παχυμερεστέρου ὕδατος	πάθοι	τι δεινόν, διὰ λεπτότητα καὶ
[6, 2]	ἔρωτος ὅρασις, μειοῖ δὲ τὸ	πάθος	ἐλπίς, τρέφει δὲ μνήμη, τηρεῖ
[6, 9]	καὶ τέλειον ἀπὸ παντὸς ψυχικοῦ	πάθους·	ἡ μὲν γὰρ γνῶσις συνάσκησιν,
[6, 15]	τῶν ἐν ἡμῖν αὐτοῖς ἀγρίων	παθῶν.	Κατ´ ἐπίστασιν οὖν, ὡς ἔοικεν,
[6, 8]	δι´ ἀγάπην τὴν πρὸς ἡμᾶς	παθὼν	οὐδὲν ἂν ὑποστείλαιτο εἰς διδασκαλίαν
[6, 9]	ἐξήγαγεν δὲ τὴν ψυχὴν τῶν	παθῶν	(συγκεχώρηται γὰρ αὐτῷ) ζῇ τε
[6, 9]	περὶ τὴν καταστολὴν ἀπασχολεῖσθαι τῶν	παθῶν.	Τολμήσας γὰρ φήσαιμ´ ἄν· καθάπερ
[6, 17]	ὡς ὁ παιδοτρίβης σχηματίζων τὸν	παῖδα,	ὃ δὲ καθ´ ὁμοίωσιν ὡς
[6, 1]	γενναῖον ἀπόστολον. Φθάσας δὲ ὁ	Παιδαγωγὸς	ἡμῖν ἐν τρισὶ διαιρούμενος βίβλοις
[6, 2]	ποιήσαντος· Νήπιος ὃς πατέρα κτείνων	παῖδας	καταλείπει, Ξενοφῶν λέγει· Ὁμοίως γάρ
[6, 12]	περὶ πλείστου ποιήσεται, μήτ´ οὖν	παῖδας	μήτ´ αὖ γάμον ἢ τοὺς
[6, 15]	Διδάσκει γάρ, οἶμαι, ὡς ἀληθινὴ	παιδεία	ἐπιθυμία τίς ἐστι γνώσεως, ἄσκησις
[6, 15]	ἐρώτησιν καὶ ἀπόκρισιν· Καὶ ἡ	παιδεία	κυρίου ἀνοίγει μου τὸ στόμα.
[6, 15]	καὶ ὡς ἕτερον αὐτῆς ἡ	παιδεία»	λόγοι» τε αὖ φρονήσεως» καὶ
[6, 11]	τὸν λόγον ἥ τε ἄλλη	παιδεία	χρήσιμος ἥ τε τῶν γραφῶν
[6, 6]	ἀπώλετο πᾶσα ἁμαρτωλὸς σάρξ, εἰς	παιδείαν	γενομένης αὐτοῖς τῆς κολάσεως, πρῶτον
[6, 8]	ὁ Δαβὶδ γράφει· Χρηστότητα καὶ	παιδείαν	καὶ γνῶσιν δίδαξόν με, ὅτι
[6, 11]	πρὸς αὐτόν. Διόπερ καὶ τὴν	παιδείαν	οὕτως χρὴ συνεσκευάσθαι, ὥστε ἀμφοτέροις
[6, 15]	καὶ πανουργία ἀκάκοις» κατὰ τὴν	παιδείαν	περιγινομένη αἴσθησίς τε καὶ ἔννοια»
[6, 15]	(τουτέστι τῆς γνώσεως) Φροντὶς δὲ	παιδείας	ἀγάπη, ἀγάπη δὲ τήρησις νόμων
[6, 5]	κἀνθένδε. Ἐκ γοῦν τῆς Ἑλληνικῆς	παιδείας,	ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς νομικῆς
[6, 14]	ἀξιωθῆναι. Διὰ πολλῆς τοίνυν τῆς	παιδείας	ἀπεκδυσάμενος τὰ πάθη ὁ πιστὸς
[6, 15]	ποικίλως θεωρουμένη, διὰ πάσης δηλονότι	παιδείας.	Εἶτα ἐπιλέγει, τὴν τελειωτικὴν ἀγάπην
[6, 15]	ἐπιφοράν· ἀρχὴ γὰρ αὐτῆς ἀληθεστάτη	παιδείας	ἐπιθυμία» (τουτέστι τῆς γνώσεως) Φροντὶς
[6, 17]	δείκνυται, ὁπηνίκα ἂν ἢ διὰ	παιδείας	ἢ δι´ ἀρχῆς τινος καὶ
[6, 11]	ἐὰν ἀπὸ τῆς Ἑλληνικῆς ἀνάγωνται	παιδείας	οἱ ἐπαΐοντες. Τοιαύτην τινὰ ἐκκλησίαν
[6, 15]	τίς ἐστι γνώσεως, ἄσκησις δὲ	παιδείας	συνίσταται δι´ ἀγάπην γνώσεως, καὶ
[6, 15]	οὖν φησι, δίδωσί μοι γλῶσσαν	παιδείας	τοῦ γνῶναι» ἐν καιρῷ, ἡνίκα
[6, 4]	καὶ θεῶν καὶ τῆς ὅλης	παιδείας	τῶν ἱερέων) ὁ γάρ τοι
[6, 2]	Πρὸς τούτοις Θεοπόμπου ποιήσαντος· Δὶς	παῖδες	οἱ γέροντες ὀρθῷ τῷ λόγῳ,
[6, 10]	Οἱ πολλοὶ δὲ καθάπερ οἱ	παῖδες	τὰ μορμολυκεῖα, οὕτως δεδίασι τὴν
[6, 5]	φύσεις ὑπολάβοι τριττάς, διαφόροις δὲ	παιδευομένων	διαθήκαις τοῦ ἑνὸς κυρίου, ὄντας
[6, 4]	τὸ σπονδεῖον. Οὗτος οἶδε τὰ	παιδευτικὰ	πάντα καὶ τὰ μοσχοσφραγιστικὰ καλούμενα·
[6, 6]	ἤδη ἐκεῖ, ἐπεὶ σωτήριοι καὶ	παιδευτικαὶ	αἱ κολάσεις τοῦ θεοῦ εἰς
[6, 17]	δ´ εἰσὶν οἱ ἡγεμονικοὶ καὶ	παιδευτικοί,	δι´ ὧν ἡ ἐνέργεια τῆς
[6, 6]	μὲν τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ	παιδευτικὸν	καὶ ἐνεργητικὸν τυγχάνον σῴζειν τοὺς
[6, 17]	τοὺς δὲ καὶ τῇ προστάξει	παιδεύων	καὶ διδάσκων. Ἀμέλει καὶ αὐτὸς
[6, 17]	τὸ πάλαισμα εἰς μίμησιν τῷ	παιδί,	ὡς {δὲ} ἤδη ἐντριβεστέρῳ, προστάττοι
[6, 16]	γεωργός τις ᾖ κἂν πατὴρ	παιδίου,	διάκονός ἐστι σπερμάτων καταβολῆς, ὁ
[6, 2]	σῶμα καὶ ἡ μήτηρ τοῦ	παιδίου	τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι ἰσχύοι τὸ
[6, 12]	τούτῳ ἡ γυνὴ μετὰ τὴν	παιδοποιίαν,	ὡς καὶ ὁμοπατρία, κρίνεται, τότε
[6, 12]	τὴν ὁμιλίαν, δι´ ἧς ἔμελλεν	παιδὸς	γενήσεσθαι μήτηρ. Καὶ μή τι
[6, 12]	τῇ Ἄννῃ ἐννοηθείσῃ μόνον τοῦ	παιδὸς	ἐδόθη σύλληψις τοῦ Σαμουήλ. Αἴτησαι»
[6, 12]	ἄρα ὁ τῆς Σάρρας γένεσιν	παιδὸς	εὐαγγελισθείσης γέλως, οὐκ ἀπιστησάσης, οἶμαι,
[6, 17]	ὁ κατὰ πρόσταξιν, ὁπόταν ὁ	παιδοτρίβης	μηκέτι διαπλάσσων τὸν μανθάνοντα μηδὲ
[6, 17]	μὲν κατὰ παρακολούθησιν ὡς ὁ	παιδοτρίβης	σχηματίζων τὸν παῖδα, ὃ δὲ
[6, 2]	ῥήτωρ λέγει· Γηροτροφία γὰρ προσέοικεν	παιδοτροφίᾳ,	ἀλλὰ καὶ ὁ φιλόσοφος Πλάτων·
[6, 1]	τρισὶ διαιρούμενος βίβλοις τὴν ἐκ	παίδων	ἀγωγήν τε καὶ τροφὴν παρέστησεν,
[6, 2]	εἴ τις πατέρα ἀποκτείνας τῶν	παίδων	αὐτοῦ φείσαιτο. Σοφοκλέους τε ἐν
[6, 16]	ἄνδρα γάμου μεμνημένον εἶναι καὶ	παίδων	ζητεῖν εἰσοπίσω γενεήν· Τῇ δ´
[6, 2]	ὡς ἔοικεν, ὁ γέρων δὶς	παῖς	γένοιτ´ ἄν. Ναὶ μὴν Θουκυδίδου
[6, 16]	αἱ ἐλεγεῖαι δηλοῦσιν ὧδέ πως·	Παῖς	μὲν ἄνηβος ἐὼν ἔτι νήπιος
[6, 2]	ἀναπαιδεύω πάλιν· πάλιν γὰρ αὖθις	παῖς	ὁ γηράσκων ἀνήρ, Ἀντιφῶν ὁ
[6, 3]	ἀντιλαμβάνεσθαι θορύβου· ἐπὶ τέλει δὲ	παιωνιζόντων	ἀκούειν ὡς νενικηκότων. Αἰτία δ´,
[6, 7]	Χὰμ προφητείας τὴν ὑπόθεσιν· ~Ὡς	πάλαι	παρεσημειωσάμεθα, οὐ τὴν κατὰ ἑκάστην
[6, 5]	τὰ γὰρ Ἑλλήνων καὶ Ἰουδαίων	παλαιά,	ἡμεῖς δὲ οἱ καινῶς αὐτὸν
[6, 16]	οὐκ ἄσημος γράφει καὶ τὴν	παλαιὰν	λύραν ἑπτάφθογγον εἶναι διδάσκων. Ἑπτὰ
[6, 16]	ἀπαραβάτως φυλάσσεσθαι τεταχέναι καὶ τῆς	παλαιᾶς	ἀταξίας ἕκαστον τῶν κτισμάτων καταπεπαυκέναι·
[6, 15]	δὲ καὶ Ἰουδαίοις διοιχθείσης τῆς	παλαιᾶς	γραφῆς τὸ νέον καὶ εὐγενὲς
[6, 1]	τὴν ἀγαθὴν ἐκ βίου τοῦ	παλαιοῦ·	ἡ μεταβολὴ δὲ τῆς φυτείας
[6, 2]	ὃς καὶ τὰ Κάδμου τοῦ	παλαιοῦ	μετέγραψεν κεφαλαιούμενος, Ἀμφίλοχός τε καὶ
[6, 17]	μηδὲ ἐπιδεικνὺς δι´ ἑαυτοῦ τὸ	πάλαισμα	εἰς μίμησιν τῷ παιδί, ὡς
[6, 17]	ἐντριβεστέρῳ, προστάττοι ἐξ ὀνόματος τὸ	πάλαισμα.	Ὁ γνωστικὸς τοίνυν θεόθεν λαβὼν
[6, 15]	καὶ τοῦ φλοιοῦ κύκλῳ ὅσον	παλαιστιαῖον	μῆκος, εἶτα ἐναποξύεται τὸ στέλεχος
[6, 2]	συνοικεῖς ὦν νέῳ γ´ ἔσσα	παλαιτέρα,	καὶ ἐπάγοντος· ὃ μὲν γὰρ
[6, 2]	ἀλλὰ καὶ τῶν Ἑλλήνων τῶν	παλαιῶν	τοὺς πλείονας καὶ τῶν ἄλλων
[6, 14]	ταῦθ´ ὅ τι χρὴ καὶ	παλαμάσθων·	τὸ γὰρ εὖ μετ´ ἐμοῦ
[6, 16]	τρία γίνεται ὁ ἕξ. Τοσαῦται	πάλιν	αἱ γενικώταται κινήσεις, καθ´ ἃς
[6, 16]	πανσέληνός τε καὶ κατὰ ἀπόκρουσιν	πάλιν	ἀμφίκυρτος διχότομός τε ὁμοίως καὶ
[6, 8]	ἀναφορὰν ἔχει ἐπὶ τὸ κλαδεῦσαι.	Πάλιν	ἄνθρωπος προηγουμένως γέγονεν εἰς ἐπίγνωσιν
[6, 2]	καὶ Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἀγλαὰ τέκνα.	Πάλιν	αὖ τὸ Ὁμηρικὸν παραφράζων Εὐριπίδης·
[6, 2]	μόνη γερονταγωγῶ καὶ ἀναπαιδεύω πάλιν·	πάλιν	γὰρ αὖθις παῖς ὁ γηράσκων
[6, 2]	μὲν φύει, ἣ δ´ ἀπολήγει.	Πάλιν	δ´ αὖ Ὁμήρου εἰπόντος· Οὐχ
[6, 6]	γὰρ στόμα κυρίου ἐλάλησεν ταῦτα.	πάλιν	δὲ ἄντικρυς ὁ Δαβίδ. Μᾶλλον
[6, 2]	ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ τὴν παράταξιν.	Πάλιν	Δημοσθένους εἰπόντος Ὅση μέν, ὦ
[6, 2]	ἕνα ὑμῶν ἀγνοεῖν ἡγοῦμαι. Ἰσοκράτους	πάλιν	εἰρηκότος Ὥσπερ τῶν χρημάτων, ἀλλ´
[6, 3]	Ἀποβαλλόμενον γοῦν τὸ εἰσφοιτῆσαν πνεῦμα	πάλιν	εἰς τὸ αὐτὸ χωροῦν βιαιότερον
[6, 2]	ὢν οὐδὲ μέχρι τοῦ τέλους	πάλιν	ἔμεινεν ἀτυχῶν. Καὶ κατάλληλά σοί
[6, 16]	ἄωρος ἐὼν μοῖραν ἔχοι θανάτου.	πάλιν	ἐν ταῖς νόσοις κρίσιμος ἡ
[6, 6]	ὑφείλετο τὸν λόγον τοῦτον. Καὶ	πάλιν	ἐν τῷ δευτέρῳ τῆς αὐτῆς
[6, 8]	δίδοσθαι. Λέγει γοῦν ὁ ψαλμὸς	πάλιν	ἐπὶ τοῦ θεοῦ· Οὐκ ἐποίησεν
[6, 2]	ἐσθλῆς ἄμεινον οὐδὲ ῥίγιον κακῆς.	Πάλιν	Ἐπιχάρμου εἰπόντος· Ὡς πολὺν ζήσων
[6, 2]	χρηστὸν τὴν ἴσην ἔχει φύσιν,	πάλιν	Εὐριπίδου μὲν ἐκ Τημένου· Τῷ
[6, 2]	εὖ πράσσοντες εἰς ὕβριν τρέπεσθαι.	Πάλιν	Εὐριπίδου ποιήσαντος· Ἐκ γὰρ πατρὸς
[6, 3]	ὀρνύμενοι θνητοῖσι καταφθινύθουσιν ἀρούρας· καὶ	πάλιν,	Εὖτ´ ἐθέλῃσθα, παλίντιτα πνεύματα θήσεις.
[6, 15]	αὐτόν. Καὶ μετ´ ὀλίγα ἐπιφέρει	πάλιν	θείᾳ προνοίᾳ τὰς προφητείας γεγενῆσθαι
[6, 2]	μηκέτ´ εἶναι τὸν καλῶς εὐδαίμονα.	Πάλιν	Θεόγνιδος μὲν λέγοντος· Οὐκ ἔστιν
[6, 3]	τοῦ θεοῦ ἕκαστον τῶν αἰτημάτων.	Πάλιν	ἱστοροῦσιν Ἕλληνες ἐκλειπόντων ποτὲ τῶν
[6, 2]	νίκης δὲ ἐν θεοῖσι πείρατα.	Πάλιν	Ὁμήρου εἰπόντος· Ἀνιπτόποδες, χαμαιεῦναι, Εὐριπίδης
[6, 2]	οἰκουρὸς μόνη γερονταγωγῶ καὶ ἀναπαιδεύω	πάλιν·	πάλιν γὰρ αὖθις παῖς ὁ
[6, 2]	τὰς νόσους σκοπεῖν χρεών. Ὁμήρου	πάλιν	ποιήσαντος· Μοῖραν δ´ οὔ τινά
[6, 11]	ιʹ ιβʹ ιδʹ Κατ´ ἄλλο	πάλιν	σημαινόμενον συνέστηκεν ὁ ἑκατὸν κʹ
[6, 2]	προσώπου τῆς διανοίας τοῖς ἀνθρώποις.	Πάλιν	Στασίνου ποιήσαντος· Νήπιος ὃς πατέρα
[6, 11]	κυρίου διδασκαλίαν δι´ ἀνθρώπων παραλαβών.	Πάλιν	τε αὖ ἀκούειν ἔξεστιν· Ἐν
[6, 16]	ἐξ ἀμφοῖν γὰρ ἡ κατάληψις.	Πάλιν	τε αὖ ὡς αἴσθησις πρὸς
[6, 8]	κυρίου δοθεῖσα καὶ διὰ κυρίου	πάλιν	τοῖς ἀποστόλοις σαφηνισθεῖσα· καὶ μή
[6, 2]	τοι δρυτόμος περιγίνεται ἠὲ βίηφι.	Πάλιν	τοῦ Μουσαίου ποιήσαντος· Ὡς δ´
[6, 2]	γαῖα, τὸ δ´ ἐκ γαίας	πάλιν	ὕδωρ· ἐκ τοῦ δὴ ψυχὴ
[6, 8]	εἰς νόμον ἐκ πίστεως {Ἢ}	πάλιν»	φησὶ χρείαν ἔχετε τοῦ διδάσκειν
[6, 5]	φέρεται, πλὴν οὐχ ὁμοίως, ἐποίσει	πάλιν	ὧδέ πως· Μηδὲ κατὰ Ἰουδαίους
[6, 9]	εὔλογος αἰτία ἐπὶ τὰ κοσμικὰ	παλινδρομεῖν	ἀγαθὰ τῷ τὸ ἀπρόσιτον» ἀπειληφότι
[6, 8]	τοῦ γνωστικοῦ μεταλαμβάνοντα ὕψους οὐκέτι	παλινδρομεῖν	ἀξιοῖ ἐπὶ τὴν Ἑλληνικὴν φιλοσοφίαν,
[6, 3]	ἀρούρας· καὶ πάλιν, Εὖτ´ ἐθέλῃσθα,	παλίντιτα	πνεύματα θήσεις. παρακολουθεῖν τε αὑτῷ
[6, 9]	κατορθωτικῆς πίστεως. Καὶ πρὸς τοῖσδε	παμπόλλους	ὡς ὅτι μάλιστα ὁμοίους αὐτῷ
[6, 11]	αἰχμαλωτιζόντων καὶ τῶν τούτοις ἀκολουθούντων	παμπόλλων	ἀπίστων ἐθνῶν. ἤδη δὲ ὁ
[6, 11]	οἰκογενεῖς τιηʹ ἀριθμήσας καὶ ἐπεξελθὼν	πάμπολυν	ἀριθμὸν τῶν πολεμίων χειροῦται. Φασὶν
[6, 17]	εὐποιίαν συντεινόντων. Τὸ δὲ ἐνάρετον	πᾶν	ἀπ´ ἀρετῆς τέ ἐστι καὶ
[6, 15]	τοῦ θεοῦ· εἰ γὰρ περὶ	πᾶν	ζήτημα καθολικὰ ταῦτα εὑρίσκεται πρόσωπόν
[6, 16]	λέγων ἤτοι ἀπρονόητον εἶναι τὸ	πᾶν	ἢ τὸν κόσμον ἀγένητον ἢ
[6, 16]	Καὶ ἔστι δι´ αὑτὴν αἱρετή.	Πᾶν	τε αὖ τὸ καλὸν καὶ
[6, 1]	λέγει· μακάριος ὁ σπείρων ἐπὶ	πᾶν	ὕδωρ, οὗ μόσχος καὶ ὄνος
[6, 2]	κὰδ δέ μιν ὕπνος ᾕρει	πανδαμάτωρ,	ταῦτα δὲ Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ
[6, 1]	τὸ γνωρίζειν ἕκαστον τῶν ὑποκειμένων	πανδήμως	ἐμφαινομένη, ἧς οὐ μόνον αἱ
[6, 2]	ταῦτα κρύπτε μηδέν, ὡς ὁ	πάνθ´	ὁρῶν καὶ πάντ´ ἀκούων πάντ´
[6, 17]	τὸ ἀγαθύνειν ἔργον ἐστίν, καὶ	πάνθ´	ὅσα παρὰ θεοῦ δίδοται, καλῶς
[6, 15]	αὖ τοῦ κατευθῦναι κρῖμα» καὶ	πανουργία	ἀκάκοις» κατὰ τὴν παιδείαν περιγινομένη
[6, 4]	τρίτος, ποῖόν ἐστι τῶν ζῴων	πανουργότατον,	ὃ μέχρι νῦν οὐκ ἐγνώσθη,
[6, 10]	περὶ αὑτόν, ἀλλ´ οὐδὲ τοὺς	πανούργους	δεδίξεται λόγους ὁ διαγνῶναι τούτους
[6, 10]	καὶ περιστατικόν· οἷς γὰρ ἂν	πανούργως	χρήσωνται οἱ κατὰ τὰς αἱρέσεις
[6, 16]	μηνοειδής, εἶτα διχότομος, εἶτα ἀμφίκυρτος	πανσέληνός	τε καὶ κατὰ ἀπόκρουσιν πάλιν
[6, 16]	γίνεται, κατὰ δὲ τὴν δευτέραν	πανσέληνος,	τρίτῃ δὲ ἀπὸ τῆς ἀποκρούσεως
[6, 2]	ὡς ὁ πάνθ´ ὁρῶν καὶ	πάντ´	ἀκούων πάντ´ ἀναπτύσσει χρόνος. Ἀλλὰ
[6, 2]	πάνθ´ ὁρῶν καὶ πάντ´ ἀκούων	πάντ´	ἀναπτύσσει χρόνος. Ἀλλὰ κἀκεῖνα ὁμοίως
[6, 17]	κινήσεις προορῶν Πάντ´ ἐφορᾷ καὶ	πάντ´	ἐπακούει» γυμνὴν ἔσωθεν τὴν ψυχὴν
[6, 17]	τε ἐπὶ μέρους κινήσεις προορῶν	Πάντ´	ἐφορᾷ καὶ πάντ´ ἐπακούει» γυμνὴν
[6, 15]	Ἱεροσόλυμα κτισθῆναι, καθὼς ἐγέγραπτο ταῦτα	πάντα,	ἃ ἔδει αὐτὸν παθεῖν καὶ
[6, 3]	ἔτι ἦσαν) οἱ δὲ ἄλλοι	πάντα	ἀπώλεσαν ἀδοκήτου καὶ πολλοῦ καταρρήξαντος
[6, 6]	τὸν θεόν, ἐὰν ἐπιγνοὺς μετανοήσῃ,	πάντα	αὐτῷ ἀφεθήσεται τὰ ἁμαρτήματα. Ἰδοὺ
[6, 15]	οὐ δικαιοῖ· τοῖς πᾶσι γὰρ	πάντα	γίγνεσθαι ὡμολόγει κατὰ συμπεριφορὰν σῴζων
[6, 16]	ὧν κατὰ συμπάθειαν οἱ Χαλδαῖοι	πάντα	γίνεσθαι νομίζουσι τὰ περὶ τὸν
[6, 2]	ὀλουμένη γαστήρ, ἀφ´ ἧς δὴ	πάντα	γίνεται κακά. Ἔτι Καλλίᾳ τῷ
[6, 15]	δένδρῳ τῷ ἐν ᾧ φυτεύεται·	πάντα	δὲ ὁμοῦ τὰ φυτὰ ἐκ
[6, 16]	ὁ μὲν θεὸς λόγῳ τὰ	πάντα	δημιουργεῖ, ὁ δὲ ἄνθρωπος ὁ
[6, 15]	παραβολῆς ἐλάλει αὐτοῖς» Εἰ δὲ	Πάντα	δι´ αὐτοῦ ἐγένετο καὶ χωρὶς
[6, 11]	ἐξεργασίας ὀκνῶ, τουτὶ μόνον ἀνακηρύσσων·	Πάντα	δι´ αὐτοῦ ἐγένετο καὶ χωρὶς
[6, 16]	καὶ τέλος» Δι´ οὗ τὰ	πάντα	ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο
[6, 17]	μεγάλου ἀρχιερέως, Δι´ οὗ τὰ	πάντα	ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο
[6, 7]	τὸ προγεννηθέν, δι´ οὗ τὰ	πάντα	ἐγένετο καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο
[6, 12]	αὐτόν καθ´ ἣν ἰδιότητα τοῦ	πάντα	εἰδότος ὁ γνωστικὸς καὶ Δίκαιος
[6, 15]	ἀπόστολοι περὶ τοῦ κυρίου, ὅτι	Πάντα	ἐν παραβολαῖς ἐλάλησεν καὶ οὐδὲν
[6, 16]	ἐπείπερ ἡ θεία δύναμις ἐπικεκρυμμένως	πάντα	ἐνεργεῖν πέφυκεν. Ὁ τοίνυν ἑαυτὸν
[6, 17]	τῇ ψυχῇ πόθῳ καὶ μαθήσει,	πάντα	ἐπὶ τούτοις κινεῖ πρὸς τὸ
[6, 5]	πάντα χωρεῖ, ἀνεπιδεής, οὗ τὰ	πάντα	ἐπιδέεται καὶ δι´ ὅν ἐστιν,
[6, 18]	διώκοντες. Καλὸν μὲν οὖν τὸ	πάντα	ἐπίστασθαι· ὅτῳ δὲ ἀσθενεῖ ἐπεκτείνεσθαι
[6, 16]	ᾗ καὶ δι´ ἧς τὰ	πάντα	ἐποίησεν, ἧς καὶ χωρὶς ἐγένετο
[6, 5]	ἀέναος, ἄφθαρτος, ἀποίητος, ὃς τὰ	πάντα	ἐποίησεν λόγῳ δυνάμεως αὐτοῦ, {Τῆς
[6, 18]	τὴν γνῶσιν αὐτήν, περὶ ἣν	πάντα	ἐστὶ τὰ αἰοθητήρια, ἀκροτάτης ὁμοίως
[6, 11]	ὅτι περιόδοις καιρῶν κυκλεῖται τὰ	πάντα,	ἢ καὶ τάχα τὴν ὠκεανῷ
[6, 17]	θεοῦ γίνεται. Ἀθρόως τε γὰρ	πάντα	καὶ ἕκαστον ἐν μέρει μιᾷ
[6, 4]	σπονδεῖον. Οὗτος οἶδε τὰ παιδευτικὰ	πάντα	καὶ τὰ μοσχοσφραγιστικὰ καλούμενα· δέκα
[6, 9]	(οὐδὲ γὰρ εἰς λύπην ἐμπίπτει,	πάντα	καλῶς γίνεσθαι πεπεισμένος) οὐδὲ μὴν
[6, 16]	γενεήν· Τῇ δ´ ἕκτῃ περὶ	πάντα	καταρτύεται νόος ἀνδρός, οὐδ´ ἕρδειν
[6, 16]	ᾧ τὰ πάντα συνθεωρεῖται καὶ	πάντα	κληρονομεῖται. Ἐκ ταύτης τῆς ἡμέρας
[6, 3]	καὶ ἴδετε· τίς κατέδειξεν ταῦτα	πάντα;	Λέγουσι δ´ οὖν τινες λοιμούς
[6, 17]	μέρει μιᾷ προσβολῇ προσβλέπει, οὐ	πάντα	μέντοι κατὰ τὴν προηγουμένην ἐπέρεισιν.
[6, 17]	κακῶν. Ὁ γάρ τοι θεὸς	πάντα	οἶδεν, οὐ μόνον τὰ ὄντα,
[6, 5]	καί· ὁ ἀόρατος, ὃς τὰ	πάντα	ὁρᾷ, ἀχώρητος, ὃς τὰ πάντα
[6, 6]	τὸ ἐπ´ αὐτῇ πεποικιλμένον φᾶρος,	πάντα	ὅσα Φερεκύδης ἀλληγορήσας ἐθεολόγησεν, λαβὼν
[6, 11]	Ὁ γνωστικὸς γὰρ μόνος εὐλόγως	πάντα	ὁσίως πράξει τὰ πρακτέα, ὡς
[6, 15]	υἱὸν τοῦ θεοῦ τοῦ τὰ	πάντα	πεποιηκότος σάρκα ἀνειληφότα καὶ ἐν
[6, 7]	διατεθεῖσα πρὸς τὴν σοφίαν καὶ	πάντα	πράττουσα ἕνεκα τοῦ τυχεῖν αὐτῆς.
[6, 7]	σύμβουλος τοῦ θεοῦ τοῦ τὰ	πάντα	προεγνωκότος. Ὃ δὲ ἄνωθεν ἐκ
[6, 16]	φωτὸς γένεσις, ἐν ᾧ τὰ	πάντα	συνθεωρεῖται καὶ πάντα κληρονομεῖται. Ἐκ
[6, 8]	Ἤδη δὲ καὶ καθολικῷ λόγῳ	πάντα	τὰ ἀναγκαῖα καὶ λυσιτελῆ τῷ
[6, 8]	οἱ ἁμαρτωλοὶ εἰς τὸν Ἅιδην,	πάντα	τὰ ἔθνη τὰ ἐπιλανθανόμενα τοῦ
[6, 17]	δεῦρο ἥκειν ἀδύνατον εἶναι λέγειν	πάντα	τὰ ἐπὶ μέρους γινώσκειν τὸν
[6, 9]	καθήκουσαν πρᾶξιν ἑτοίμως ἔχειν παρεσκευασμένος,	πάντα	τὰ ὀχληρὰ καὶ δεινὰ εἰθισμένος
[6, 8]	ῥᾴδιόν ἐστι προσελθεῖν. Ταῦτα δὲ	πάντα	τὴν ἀναφορὰν ἔχει ἐπὶ τὸ
[6, 3]	τυγχανούσης περὶ τὸ ὄρος. Κατὰ	πάντα	τοίνυν τόπον τῆς ὁράσεως πᾶσιν
[6, 3]	ἐπίφασίς ἐστι θείας δυνάμεως ἐπὶ	πάντα	τὸν κόσμον διηκούσης καὶ κηρυττούσης
[6, 6]	θυγατέρες στρουθῶν καὶ τὰ θηρία	πάντα	τοῦ ἀγροῦ. τῶν ἀκαθάρτων ζῴων
[6, 11]	τῶν ιβʹ καθ´ οὓς τὰ	πάντα	φύει τε καὶ τελεσφορεῖ ἡ
[6, 16]	τὴν τάξιν τῶν γενομένων εἰς	πάντα	χρόνον ἀπαραβάτως φυλάσσεσθαι τεταχέναι καὶ
[6, 5]	πάντα ὁρᾷ, ἀχώρητος, ὃς τὰ	πάντα	χωρεῖ, ἀνεπιδεής, οὗ τὰ πάντα
[6, 6]	αὐτῷ, καὶ Ἀριστοτέλης δαίμοσι κεχρῆσθαι	πάντας	ἀνθρώπους λέγει συνομαρτοῦσιν αὐτοῖς παρὰ
[6, 17]	τῶν προηγουμένων καθάπερ κεφαλῆς εἰς	πάντας	διήκει, ὡς τὸ μύρον» φησί,
[6, 6]	τὸ εὐαγγελίσασθαι, ὥσπερ κατῆλθεν, ἤτοι	πάντας	εὐηγγελίσατο ἢ μόνους Ἑβραίους. Εἰ
[6, 15]	τὰ κύρια τῶν δογμάτων, ἵνα	πάντας	κερδήσῃ. Δανιὴλ δὲ τὸν μανιάκην
[6, 2]	Μετὰ μαινομένων φασὶν χρῆναι μαίνεσθαι	πάντας	ὁμοίως, Μένανδρος ἐν Πωλουμένοις παρισάζεται
[6, 11]	ἕνα ἥμισυ. Συνάγουσιν οὖν τοὺς	πάντας	πήχεις δώδεκα, συμφώνως τῷ κατὰ
[6, 6]	μόνους Ἑβραίους. Εἰ μὲν οὖν	πάντας,	σωθήσονται πάντες οἱ πιστεύσαντες, κἂν
[6, 2]	καὶ παραγγελία γέγονεν, σχεδὸν οἶμαι	πάντας	ὑμᾶς ᾐσθῆσθαι Φιλῖνος {τε} ὁμοίως·
[6, 2]	ἐν Πωλουμένοις παρισάζεται λέγων· Οὐ	πανταχοῦ	τὸ φρόνιμον ἁρμόττει παρόν· καὶ
[6, 11]	ἑκατοντάδι, ἡ δεκὰς δὲ ὁμολογεῖται	παντέλειος	εἶναι. Ὁ δὲ ὀκτώ, κύβος
[6, 5]	δοκίμων ἀλλ´ οὐ κατ´ ἐπίγνωσιν	παντελῆ,	τὴν δι´ υἱοῦ παράδοσιν μὴ
[6, 9]	καὶ ἡ κληρονομία καὶ ἡ	παντελὴς	ἕπεται ἀποκατάστασις, βεβαιοῦντος δι´ ἔργων
[6, 9]	οὐ μετριοπάθειαν· ἀπάθειαν γὰρ καρποῦται	παντελὴς	τῆς ἐπιθυμίας ἐκκοπή. Ἀλλ´ οὐδὲ
[6, 2]	ἐχθρῶν τῶν ἐμῶν σχεδόν τι	πάντες	εἴσεσθε. Ὁμοίως καὶ Νικίας ἐν
[6, 12]	πρὸς ἀρετήν, ἀρετὴ δ´ οὔ.	Πάντες	μὲν οὖν, ὡς ἔφην, πρὸς
[6, 8]	ἐν Χριστῷ, ἐν ᾗ μακάριοι	πάντες	οἱ εἰσελθόντες. Τῆς αὐτῆς ἔχεται
[6, 6]	Εἰ μὲν οὖν πάντας, σωθήσονται	πάντες	οἱ πιστεύσαντες, κἂν ἐξ ἐθνῶν
[6, 15]	ἄγειν δυναμέναις. Αὐτίκα οἱ προφῆται	πάντες	οἱ προθεσπίσαντες τὴν παρουσίαν τοῦ
[6, 2]	Φιλήμων ὁ κωμικὸς γράφει· Ὁρῶσι	πάντες	πρῶτον, εἶτ´ ἐθαύμασαν, ἔπειτ´ ἐπεθεώρησαν,
[6, 12]	γὰρ ἡ σκέπη μόνη τῆς	παντευχίας	καὶ ἡ τῶν ἁμαρτημάτων ἀποχὴ
[6, 11]	ξύλα» τῷ τὸ τετράγωνον σχῆμα	πάντῃ	βεβηκέναι ὀρθὰς γωνίας ἐπιτελοῦν τὸ
[6, 3]	τὴν κατάβασιν μὴ τοπικὴν γεγονέναι·	πάντῃ	γὰρ ὁ θεός ἐστιν. Λέγουσι
[6, 6]	ἡ δύναμις ἡ ἐνεργητικὴ φθάνει,	πάντῃ	δέ ἐστι καὶ ἀεὶ ἐργάζεται.
[6, 16]	τὸ σαρκικόν, ὀξυκίνητον ὂν καὶ	πάντῃ	διά τε τῶν αἰσθήσεων καὶ
[6, 17]	προσοικονομοῦνται σφίσιν οἱ κακοὶ τὸ	πάντῃ	τε καὶ πάντως τὰς τιμωρίας
[6, 8]	ἔστιν ὁ θεός, ἀλλ´ ἐν	παντὶ	ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ
[6, 8]	ἐπειδὴ Ἕλληνές φασι Πρωταγόρου προκατάρξαντος	παντὶ	λόγῳ λόγον ἀντικεῖσθαι, παρεσκευάσθαι καὶ
[6, 2]	πολύμοχθος βιοτὴ θνητοῖς, ὡς ἐπὶ	παντὶ	σφαλερὰ κεῖσαι, καὶ τὰ μὲν
[6, 12]	οὖν ἡ δικαιοσύνη τετράγωνός ἐστι,	πάντοθεν	ἴση καὶ ὁμοία ἐν λόγῳ,
[6, 10]	τὸ πρόσωπον αὐτοῦ διὰ παντὸς»	παντοίως.	Πολυμερῶς γὰρ καὶ πολυτρόπως λαλήσας
[6, 18]	σέβειν θεόν, τὸν ὄντως ὄντα	παντοκράτορα,	ἔπειτα διὰ τοῦ ἀποστόλου διδάσκεσθαι
[6, 16]	καὶ πάντων τῶν ὄντων τῷ	παντοκράτορι	γεγονέναι τὴν σοφίαν λέγει, ἧς
[6, 3]	μὲν ταύτῃ· θεῷ δὲ τῷ	παντοκράτορι	καὶ μηδενὸς ὄντος ὑποκειμένου φωνὴν
[6, 15]	βιοῦντες εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ	παντοκράτορος	θεοῦ ἀφικοίμεθα καὶ πῶς τιμῶντες
[6, 14]	ἀρετὴν εἶναι ἀνθρώπου καὶ τοῦ	παντοκράτορος	θεοῦ προσδοκησάντων· Ὑπέλαβες» φησίν ἀνομίαν,
[6, 17]	τὸν ἀνωτάτω λόγον ἀπὸ τοῦ	παντοκράτορος	θεοῦ τοῦ πάντων ἐξηγουμένου πατρὸς
[6, 6]	τοῖς τοῦ θεοῦ ὄντας τοῦ	παντοκράτορος	κατὰ τὴν οἰκείαν ἑκάστου γνῶσιν
[6, 15]	πατρικῆς γνωρίζειν τὸν υἱὸν τοῦ	παντοκράτορος.	Οὐ μόνον τοίνυν τοῖς ἐπιτυγχάνουσιν
[6, 18]	ποιηταὶ λέγουσιν. Τοὺς δὲ τοῦ	παντοκράτορος	προφήτας θεοῦ οὐκ ἄν τις
[6, 7]	ἓν μὲν τὸ ἀγέννητον ὁ	παντοκράτωρ	θεός, ἓν δὲ καὶ τὸ
[6, 3]	ἐπιδεδειγμένα; πάντων γὰρ ἀνθρώπων ὁ	παντοκράτωρ	κηδόμενος θεὸς τοὺς μὲν ἐντολαῖς.
[6, 16]	Ὅτι μόνος εἷς ἐστιν θεὸς	παντοκράτωρ,	ὃς ἐκ τῆς Αἰγύπτου τὸν
[6, 5]	τοῖς Ἕλλησιν, δι´ ἧς ὁ	παντοκράτωρ	παρ´ Ἕλλησι δοξάζεται, παρέστησεν. Δῆλον
[6, 2]	τοῦ Πυθαγορείου εἰπόντος Ὦδε ἀγέννατος	παντὸς	ἀρχὰ καὶ ῥιζώματα τέσσαρα τυγχάνοντι,
[6, 2]	δ´ ἂν καὶ Πλάτωνος εἰπόντος	Παντὸς	γὰρ φυτοῦ ἡ πρώτη βλάστη,
[6, 17]	ματαίως ἐκκέχυται στομάτων, ὀλίγον τοῦ	παντὸς	ἰδόντων. ὡς γάρ που τὸ
[6, 11]	ἱστορίαν περί τε σχήματος τοῦ	παντὸς	καὶ φορᾶς οὐρανοῦ τῆς τε
[6, 17]	γὰρ οὕτως ἀλήθεια κοινῶς λέγεται	παντὸς	νοητοῦ τε καὶ αἰσθητοῦ. Αὐτίκα
[6, 17]	οἶμαι, νόμου ἴδιον καὶ λόγου	παντὸς	ὀρθοῦ τὸ προσῆκον ἑκάστῳ καὶ
[6, 15]	δύναμις τῆς πίστεως ἡ καὶ	παντὸς	οὑτινοσοῦν ἐναντιουμένου καὶ αὐτοῦ ὅλου
[6, 10]	ζητήσατε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ διὰ	παντὸς»	παντοίως. Πολυμερῶς γὰρ καὶ πολυτρόπως
[6, 3]	τὸ πῦρ« ὥ φησιν Ἀριστόβουλος,	παντὸς	τοῦ πλήθους μυριάδων οὐκ ἔλασσον
[6, 17]	τε καὶ βαρβάρων, μᾶλλον δὲ	παντὸς	τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους. Φιλοσοφίαν
[6, 9]	γνωστικὸν ἡμῖν καὶ τέλειον ἀπὸ	παντὸς	ψυχικοῦ πάθους· ἡ μὲν γὰρ
[6, 17]	ἀνθρώπους ὁ θεός. Ἐθέλει δὲ	πάντοτε·	διὸ συγκινεῖ τοὺς ἐπιτηδείους εἰς
[6, 11]	ὧδέ πως· Ζεῦ πάντων ἀρχά,	πάντων	ἁγήτωρ, Ζεῦ, σοὶ πέμπω ταύταν
[6, 7]	ἀπομιμοῦνται τὴν ἀλήθειαν. Φιλαυτία δὲ	πάντων	ἁμαρτημάτων αἰτία ἑκάστοις ἑκάστοτε. Διόπερ
[6, 16]	ἡ γνῶσις. Ἀλλὰ γὰρ ἡ	πάντων	ἀναφορὰ εἰς ἓν συντέτακται τὸ
[6, 17]	ὃς καὶ διὰ τοῦτο Σωτὴρ	πάντων	ἀνθρώπων» φησὶν ὁ ἀπόστολος, μάλιστα
[6, 12]	νηστεῖαι δὲ ἀποχὰς κακῶν μηνύουσιν	πάντων	ἁπαξαπλῶς, τῶν τε κατ´ ἐνέργειαν
[6, 11]	τὸν Δία ὧδέ πως· Ζεῦ	πάντων	ἀρχά, πάντων ἁγήτωρ, Ζεῦ, σοὶ
[6, 11]	τῇ ψυχῇ βέβαιον τὴν ἐκ	πάντων	ἀσφάλειαν πεπορισμένους. Ἁπτέον ἄρα μουσικῆς
[6, 2]	Ἐπίκουρος ἄντικρύς φησι· Πλουσιώτατον αὐτάρκεια	πάντων.	Αὖθίς τε Ἀριστοφάνους γράφοντος· Βέβαιον
[6, 16]	καταβολῆς, ὁ θεὸς δὲ τὴν	πάντων	αὔξησιν καὶ τελείωσιν παρέχων εἰς
[6, 17]	φάναι θεὸν εἶναι τὸν κύριον	πάντων.	Αὐτοτελῶς δὲ λέγω τὸν κύριον
[6, 3]	τῶν ἄλλων προφητῶν τεραστίως ἐπιδεδειγμένα;	πάντων	γὰρ ἀνθρώπων ὁ παντοκράτωρ κηδόμενος
[6, 6]	Ἕλλην· οὐ γὰρ Ἰουδαίων μόνων,	πάντων	δὲ ἀνθρώπων ὁ θεὸς κύριος,
[6, 6]	Οὐ γὰρ ὑποστέλλεται πρόσωπον ὁ	πάντων	δεσπότης οὐδὲ ἐντραπήσεται μέγεθος, ὅτι
[6, 7]	μὲν οἱ σοφίας ἐρῶντες τῆς	πάντων	δημιουργοῦ καὶ διδασκάλου, τουτέστι γνώσεως
[6, 9]	ᾖ ἔτι κεκρυμμένα, ἤδη περὶ	πάντων	εἴληφε τὴν γνῶσιν. Τὰ λόγια
[6, 15]	τῆς φράσεως, τῷ δὲ μὴ	πάντων	εἶναι τὴν ἀλήθειαν ἐπικρύπτεται πολυτρόπως,
[6, 15]	δηλούσης, οἶμαι, τῆς ἱστορίας μὴ	πάντων	εἶναι τὴν γνῶσιν, ἐπεὶ οἳ
[6, 15]	ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω» οὐ	πάντων	εἶναι τὸ ἀκούειν καὶ συνιέναι
[6, 17]	γινώσκειν τὸν θεὸν μηδὲ μὴν	πάντων	εἶναι τῶν καλῶν αἴτιον, κἂν
[6, 17]	ἀπὸ τοῦ παντοκράτορος θεοῦ τοῦ	πάντων	ἐξηγουμένου πατρὸς δι´ υἱοῦ ἐπιτελεῖται,
[6, 8]	γὰρ ἡ πίστις ἡ γνωστική)	πάντων	ἐπιστήμονα εἶναι καὶ πάντων περιληπτικόν,
[6, 5]	εἷς θεός ἐστιν, ὃς ἀρχὴν	πάντων	ἐποίησεν, καὶ τέλους ἐξουσίαν ἔχων·
[6, 15]	αὕτη περιέρχεται ζητοῦσα» (οὐ γὰρ	πάντων	ἡ γνῶσις» Καὶ ἐν ταῖς
[6, 3]	γὰρ ἦν φθορά, φλογμῷ διαπιμπραμένων	πάντων	καὶ δὴ καὶ τῶν ἀναψύχειν
[6, 6]	αὐτὸς ἐποίησεν ὁμοίως τε προνοεῖ	πάντων.	Καὶ ὁ Δαβίδ φησιν· εἰ
[6, 16]	οὖν καὶ πατὴρ ὁ κτίστης	πάντων,	μήτηρ δὲ οὐχ, ὥς τινες,
[6, 16]	πρῶτα, ἐξ ὧν τὰ δεύτερα,	πάντων	ὁμοῦ ἐκ μιᾶς οὐσίας μιᾷ
[6, 17]	Αὐτοτελῶς δὲ λέγω τὸν κύριον	πάντων,	οὐδενὸς ὑπολειπομένου κατὰ ἐξαίρεσιν. Ἐπεὶ
[6, 8]	γνωστική) πάντων ἐπιστήμονα εἶναι καὶ	πάντων	περιληπτικόν, βεβαίᾳ καταλήψει κεχρημένον καὶ
[6, 2]	Ἀκραγαντῖνος Ἐποίησεν Ἐμπεδοκλῆς· τέσσαρα τῶν	πάντων	ῥιζώματα πρῶτον ἄκουε· πῦρ καὶ
[6, 2]	κιβδηλότατον ποίησε βροτοῖσι, καὶ γνῶναι	πάντων	τοῦτ´ ἀνιαρότερον, Εὐριπίδης μὲν {γὰρ}
[6, 2]	δὲ βαρβάροις· ἐγὼ δὲ ἐκ	πάντων	τούτων τὰ μέγιστα καὶ ὁμόφυλα
[6, 16]	πρὸ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ	πάντων	τῶν ὄντων τῷ παντοκράτορι γεγονέναι
[6, 7]	παραδοθεῖσα τῇ αὐτῇ; ᾗ καὶ	πάντως	ἀληθὴς ὑπάρχει, βουλήσει, ὡς διὰ
[6, 12]	μὲν οὖν τίς ἐστι δίκαιος,	πάντως	οὗτος καὶ πιστός, ᾗ δὲ
[6, 17]	κακοὶ τὸ πάντῃ τε καὶ	πάντως	τὰς τιμωρίας διαφεύγειν. Πολυμερὴς δὲ
[6, 9]	τὴν εὐθυμίαν ἀφέλοιμεν αὐτοῦ, {ὡς}	πάντως	ὑπὸ τῶν λυπηρῶν συγχεθησομένου καὶ
[6, 4]	μὲν οὖν καὶ τεσσαράκοντα αἱ	πάνυ	ἀναγκαῖαι τῷ Ἑρμῇ γεγόνασι βίβλοι·
[6, 2]	ἐπισταμένως, οὐ κακὸν ἀλλ´ ἀγαθόν,	Πανύαςςις	γράφει· Ὡς οἶνος θνητοῖσι θεῶν
[6, 2]	Πεισίνου τοῦ Λινδίου τὴν Ἡράκλειαν,	Πανύαςςίς	τε ὁ Ἁλικαρνασσεὺς παρὰ Κρεωφύλου
[6, 2]	εἶναι Πλάτων ἔσπακεν, ὃ δὲ	παρ´	Αἰγυπτίων. Πολλοί τε τῶν ἀπὸ
[6, 2]	γὰρ τὰ οἰκεῖα οὕτως ἄντικρυς	παρ´	ἀλλήλων ὑφαιρούμενοι βεβαιοῦσι μὲν τὸ
[6, 17]	ὠφελείας τε καὶ μεταδόσεως ἄλλῳ	παρ´	ἄλλου, ὃ μὲν κατὰ παρακολούθησιν
[6, 9]	καταβολῆς κόσμου εἰς τέλος ἀλήθειαν	παρ´	αὐτῆς ἔχει τῆς ἀληθείας μαθών,
[6, 10]	ἀπαγάγῃ αὐτούς. Εἰ δὲ τοιαύτη	παρ´	αὐτοῖς ἐστιν ἡ πίστις (οὐ
[6, 4]	εἰς τὴν τιμὴν ἀνήκοντα τῶν	παρ´	αὐτοῖς θεῶν καὶ τὴν Αἰγυπτίαν
[6, 2]	ὡς σφετερίζονται τὴν εὕρεσιν τῶν	παρ´	αὐτοῖς καλλίστων δογμάτων, ἣν παρ´
[6, 17]	τὸν θεόν. Τὰ φιλοσοφούμενα δὲ	παρ´	αὐτοῖς κατὰ τὸν Ἐμπεδοκλέα Ὡς
[6, 15]	οὐ παρὰ τῶν σοφιστῶν, ἀλλὰ	παρ´	αὐτοῦ τοῦ θεοῦ γνόντες καὶ
[6, 3]	μυθολογίᾳ τερατευόμενοι. Καὶ δὴ πευσόμεθα	παρ´	αὐτῶν ἤτοι ἀληθῆ ταῦτα εἶναι
[6, 18]	Καὶ εἰ τοῦτο, ἤτοι γε	παρ´	ἑαυτῶν ὀψὲ ἐκμαθόντες, ὥσπερ ἀμέλει
[6, 7]	Εἴη δ´ ἂν φιλοσοφία τὰ	παρ´	ἑκάστῃ τῶν αἱρέσεων (τῶν κατὰ
[6, 10]	εἰς γνῶσιν γυμνάζουσιν αὐτὸν προσανάκειται,	παρ´	ἑκάστου μαθήματος τὸ πρόσφορον τῇ
[6, 7]	γνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ,	παρ´	Ἕλλησι δὲ οἱ τῶν περὶ
[6, 5]	ἡμῖν σεβόντων θεὸν καὶ τῶν	παρ´	Ἕλλησι δοκίμων ἀλλ´ οὐ κατ´
[6, 5]	Ἕλλησιν, δι´ ἧς ὁ παντοκράτωρ	παρ´	Ἕλλησι δοξάζεται, παρέστησεν. Δῆλον δὲ
[6, 15]	δὴ καὶ τοὺς φιλοσόφους τοὺς	παρ´	Ἕλλησι καὶ τοὺς παρὰ τοῖς
[6, 15]	θεοῦ ἐγγεγραμμένη. Ταύτῃ οἱ τῶν	παρ´	Ἕλλησι λογιώτατοι τῷ Ἑρμῇ, ὃν
[6, 15]	γενεαῖς τῆς Ἑβραίων φωνῆς αἱ	παρ´	Ἕλλησι μεταγενέστεραι διάλεκτοι ὑπάρχουσι. Προϊούσης
[6, 17]	τῶν κυριακῶν διά τε τῶν	παρ´	Ἕλλησι νόμων, ἀλλὰ καὶ τῶν
[6, 17]	κάλλη τῶν λόγων διατρίβοντες, οἱ	παρ´	Ἕλλησι φιλόσοφοι, τὰ πράγματα δὲ
[6, 13]	εἶναι μίαν ἀμετάθετον σωτηρίας δόσιν	παρ´	ἑνὸς θεοῦ δι´ ἑνὸς κυρίου
[6, 18]	τετυφωμένοι τινὲς αὐτῶν αὐχοῦσιν, ἢ	παρ´	ἑτέρων τῶν ὁμοίων. Ἀλλ´ οὐκ
[6, 2]	οὐ μόνον τοὺς προφήτας τοὺς	παρ´	ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἑλλήνων
[6, 3]	ἀλλὰ καὶ προσέτι ἀπομιμούμενοι τὰ	παρ´	ἡμῖν ἄνωθεν ἐκ τῆς θείας
[6, 15]	καὶ πρᾶγμα, ἡ ὄντως ἀλήθεια	παρ´	ἡμῖν δείκνυται μόνοις, ἐπεὶ πρόσωπον
[6, 15]	δυνάμεις αὐτοῦ. Τεκμήριον ἄρα τοῦ	παρ´	ἡμῖν εἶναι τὴν ἀλήθειαν τὸ
[6, 17]	Ἕλλησι φιλόσοφοι, τὰ πράγματα δὲ	παρ´	ἡμῖν ἐστι τοῖς βαρβάροις. Αὐτίκα
[6, 18]	τοῦ πνεύματος» Μόνη τοίνυν ἡ	παρ´	ἡμῖν θεοδίδακτός ἐστι σοφία, ἀφ´
[6, 9]	γνῶσιν. Τὰ λόγια δὲ τὰ	παρ´	ἡμῖν θεσπίζει περί τε τῶν
[6, 7]	τυχεῖν αὐτῆς. Φιλόσοφοι δὲ λέγονται	παρ´	ἡμῖν μὲν οἱ σοφίας ἐρῶντες
[6, 15]	ἐπικρύψεις ποιοῦνται κατ´ εἰκόνα τῶν	παρ´	ἡμῖν προφητειῶν ἀναγόμεναι, πλὴν ἑκουσίου
[6, 11]	τὰς τέσσαρας ἀρετὰς ἄντικρυς ἡ	παρ´	ἡμῖν σοφία ὧδέ πως ἀνακηρύσσει,
[6, 8]	γεωργοῦ. Ὅθεν αἵ τε αἱρέσεις	παρ´	ἡμῖν συνανεφύησαν τῷ γονίμῳ πυρῷ
[6, 16]	Οἱ τούτων αἰσθητοὶ τύποι τὰ	παρ´	ἡμῖν φωνήεντα στοιχεῖα. Οὕτως καὶ
[6, 2]	δ´ ὅμως καὶ ἄκοντες τὴν	παρ´	ἡμῶν ἀλήθειαν εἰς τοὺς ὁμοφύλους
[6, 2]	παρ´ αὐτοῖς καλλίστων δογμάτων, ἣν	παρ´	ἡμῶν εἰλήφασιν. ~Ἤδη δὲ οὐ
[6, 12]	τὰς ἐντολάς; ἀκούσονται γὰρ καὶ	παρ´	ἡμῶν ὅτι τέλειος κατὰ τὴν
[6, 4]	δογμάτων τοὺς ἀρίστους τῶν φιλοσόφων	παρ´	ἡμῶν σφετερισαμένους ὡς ἴδια αὐχεῖν
[6, 9]	ἑκάστου ὁ νοῦς, ᾧ χαρακτηριζόμεθα.	Παρ´	ὃ καὶ οἱ εἰς ἄνθρωπον
[6, 16]	τὰ περὶ τὸν θνητὸν βίον,	παρ´	ὃ καὶ περὶ τῶν μελλόντων
[6, 14]	εἰληφόσι καὶ εἰδόσιν ὅπως αὐτοῖς	παρ´	ὅλον τὸν βίον χρηστέον. Τὸν
[6, 2]	τὰ ἑξῆς κατὰ λέξιν μετενηνοχότα	παρ´	Ὀρφέως ἐκ τοῦ Διονύσου ἀφανισμοῦ.
[6, 2]	δὲ Ἡράκλειτον τὸν Ἐφέσιον, ὃς	παρ´	Ὀρφέως τὰ πλεῖστα εἴληφεν. Παρὰ
[6, 18]	μὲν γὰρ οὐκ ἂν φήσαιεν,	παρὰ	ἀνθρώπων δὲ ὁμολογοῦσιν. Καὶ εἰ
[6, 2]	Χίλωνος τοῦ σοφιστοῦ ἀποφθεγξαμένου Ἐγγύα,	πάρα	δ´ ἄτα Ἐπίχαρμος τὴν αὐτὴν
[6, 2]	Πλάτωνος εἰληφέναι. Ἀλλὰ καὶ Ἐπίκουρος	παρὰ	Δημοκρίτου τὰ προηγούμενα ἐσκευώρηται δόγματα.
[6, 2]	κακοπραγίαν εἰώθασι γὰρ μάλιστα οἱ	παρὰ	δόξαν ἀπροσδοκήτως εὖ πράσσοντες εἰς
[6, 2]	τοῖς ἀνθρώποις εὐτυχοῦντα ἀσφαλέστερα ἢ	παρὰ	δόξαν· καὶ κακοπραγίαν εἰώθασι γὰρ
[6, 2]	γράφει· Ὡς οἶνος θνητοῖσι θεῶν	πάρα	δῶρον ἄριστον, πινόμενος κατὰ μέτρον,
[6, 11]	τούτων τὰς πηγὰς τοῖς Ἕλλησιν	παρὰ	Ἑβραίων δεδόσθαι. Μαθεῖν δ´ ἐκ
[6, 17]	ἔργον ἐστίν, καὶ πάνθ´ ὅσα	παρὰ	θεοῦ δίδοται, καλῶς δίδοταί τε
[6, 18]	ἡμῖν, παρὰ τίνος μαθόντες ἀλαζονεύονται.	Παρὰ	θεοῦ μὲν γὰρ οὐκ ἂν
[6, 2]	Ἡράκλειαν, Πανύαςςίς τε ὁ Ἁλικαρνασσεὺς	παρὰ	Κρεωφύλου τοῦ Σαμίου τὴν Οἰχαλίας
[6, 8]	πλήρης ἡ προφητεία, ὡς ἂν	παρὰ	κυρίου δοθεῖσα καὶ διὰ κυρίου
[6, 2]	τέκμαρ ἐναργές, καὶ τὰ ἑξῆς	παρὰ	Μουσαίου λαβὼν τοῦ ποιητοῦ κατὰ
[6, 2]	πλεῖστα καὶ κυριώτατα τῶν δογμάτων	παρὰ	Πλάτωνος εἰληφέναι. Ἀλλὰ καὶ Ἐπίκουρος
[6, 11]	ἤθους καὶ καταστολήν. Ἀμέλει καὶ	παρὰ	πότον τὸ ψάλλειν ἀλλήλοις προπίνομεν,
[6, 2]	παρ´ Ὀρφέως τὰ πλεῖστα εἴληφεν.	Παρὰ	Πυθαγόρου δὲ καὶ τὴν ψυχὴν
[6, 2]	διανεμομένων, ὡς μὴ ἀχάριστοι ἐλεγχθεῖεν,	παρὰ	Σωκράτους εἰληφέναι τὰ κυριώτατα τῶν
[6, 3]	δυνατόν, ἐνδεικνυμένῳ τὴν ἑαυτοῦ μεγαλειότητα	παρὰ	τὰ εἰωθότα φυσικὴν ἔχειν τὴν
[6, 15]	προφητεία τὸν κύριον, ὡς μὴ	παρὰ	τὰς τῶν πολλῶν ὑπολήψεις λέγουσα
[6, 17]	τὴν δημώδη καὶ μουσικῆς σεμνότητα	παρὰ	τὴν ἀκόλαστον. Καὶ φιλοσοφίας οὖν
[6, 17]	ἔνεστι θεάσασθαι καὶ ζωγραφίας ἀλήθειαν	παρὰ	τὴν δημώδη καὶ μουσικῆς σεμνότητα
[6, 9]	τῷ φόβῳ) ἀλλ´ οὐδὲ θυμοῦ	(παρὰ	τὴν ὀργὴν οὗτος τέτακται) κἂν
[6, 17]	δέδοται, δῆλον καὶ ὅθεν δεδώρηται,	παρὰ	τῆς κατ´ ἀξίαν τὰ προσήκοντα
[6, 18]	αὐχοῦντες τῶν Ἑλλήνων εἰπάτωσαν ἡμῖν,	παρὰ	τίνος μαθόντες ἀλαζονεύονται. Παρὰ θεοῦ
[6, 17]	ἄλλους φιλοσόφους καὶ κάλλος ἀληθινὸν	παρὰ	τὸ δεδολωμένον. Οὔκουν ποτὲ τὰς
[6, 12]	ποιότητα ἔχουσι βλαβεράν, ἀλλὰ τὴν	παρὰ	τὸ μέτρον ποσότητα. Διόπερ τὰς
[6, 2]	Ἀλλ´ ἄλλος ἄλλῳ κραδίην ἰαίνεται,	παρὰ	τὸ Ὁμηρικόν· Ἄλλος γάρ τ´
[6, 15]	ἀναγόμεναι, πλὴν ἑκουσίου τῆς παρατροπῆς	παρὰ	τὸ ὀρθὸν ἐμμέτρῳ ἢ σχεδίῳ
[6, 4]	ἱερέων) ὁ γάρ τοι προφήτης	παρὰ	τοῖς Αἰγυπτίοις καὶ τῆς διανομῆς
[6, 15]	τοὺς παρ´ Ἕλλησι καὶ τοὺς	παρὰ	τοῖς ἄλλοις βαρβάροις σοφοὺς ἠγνοηκέναι
[6, 8]	τις ἀμαυρὰ τοῦ θεοῦ καὶ	παρὰ	τοῖς ἔθνεσι. Καὶ ταυτὶ μὲν
[6, 2]	Ὀλίγοις δὲ τῶν καθωμιλημένων καὶ	παρὰ	τοῖς Ἕλλησιν εὐδοκίμων ἀνδρῶν χρησάμενος
[6, 17]	ἀτύφως προσμαρτυροῦντες τῇ ἀληθείᾳ κἂν	παρὰ	τοῖς ἑτεροδόξοις ἐπὶ τῶν καλῶς
[6, 15]	ἀρχαιότατον ὄν, ὡς παρεστήσαμεν, εἰκότως	παρὰ	τοῖς προφήταις μάλιστα ἐπλεόνασεν, ἵνα
[6, 8]	τὴν ἡδονὴν καὶ ὅσα ἄλλα	παρὰ	τὸν ὀρθὸν λόγον ἐπέσπαρται τῇ
[6, 6]	πάντας ἀνθρώπους λέγει συνομαρτοῦσιν αὐτοῖς	παρὰ	τὸν χρόνον τῆς ἐνσωματώσεως, προφητικὸν
[6, 16]	αὖ τὸ καλὸν καὶ σεμνὸν	παρὰ	τοῦ θεοῦ δι´ υἱοῦ γιγνώσκεται.
[6, 5]	οἷοί τε ἦσαν δέχεσθαι τὴν	παρὰ	τοῦ θεοῦ εὐεργεσίαν, τῶν χυδαίων
[6, 15]	οὖν καὶ κατὰ Πλάτωνα ἢ	παρὰ	τοῦ θεοῦ ἢ παρὰ τῶν
[6, 14]	εὔξασθαι ὀρθῶς οἷοί τε οὗτοι	παρὰ	τοῦ θεοῦ λαβεῖν τὰ ἀγαθά,
[6, 17]	Ἀμέλει καὶ αὐτὸς τοῖς ἴσοις	παρὰ	τοῦ κυρίου ὠφέληται. Οὕτως οὖν
[6, 7]	βεβαία καὶ ἀσφαλής, ὡς ἂν	παρὰ	τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ παραδοθεῖσα
[6, 17]	φιλοσοφίας οὖν ἐστιν ἀλήθειά τις	παρὰ	τοὺς ἄλλους φιλοσόφους καὶ κάλλος
[6, 12]	τι ἔκτοτε ὁ Ἀβραάμ, ὁπηνίκα	παρὰ	τῷ βασιλεῖ τῆς Αἰγύπτου διὰ
[6, 4]	ὡς ἴδια αὐχεῖν τὸ καὶ	παρὰ	τῶν ἄλλων βαρβάρων ἀπηνθίσθαι τῶν
[6, 3]	οὐ μόνον ὑφαιρούμενοι τὰ δόγματα	παρὰ	τῶν βαρβάρων διελέγχονται, ἀλλὰ καὶ
[6, 15]	ἢ παρὰ τοῦ θεοῦ ἢ	παρὰ	τῶν ἐκγόνων τοῦ θεοῦ τὸ
[6, 15]	ἐκμανθάνειν μόνως οἷόν τε, εἰκότως	παρὰ	τῶν θείων λογίων τὰ μαρτύρια
[6, 15]	σφίσιν σωτηρίας αἴτιοι γινοίμεθα, οὐ	παρὰ	τῶν σοφιστῶν, ἀλλὰ παρ´ αὐτοῦ
[6, 16]	τοῦ πνεύματος» καὶ εἰς τὸ	παρὰ	φύσιν ἀτακτεῖν ἐπανίσταται, Καὶ τὸ
[6, 12]	ἄνθρωπος; εἰ δὲ τέλειος, πῶς	παραβαίνει	τὰς ἐντολάς; ἀκούσονται γὰρ καὶ
[6, 15]	θεῖα μυστήρια ἀπεφθέγξατο, ἀλλ´ ἐν	παραβολαῖς	διελέξατο. Λέγουσιν γοῦν οἱ ἀπόστολοι
[6, 15]	ἅγια τῶν προφητειῶν μυστήρια ταῖς	παραβολαῖς	ἐγκαλύπτεται· παραβολικὸς γὰρ ὁ χαρακτὴρ
[6, 15]	αὐτοῦ τε ἐγένετο καὶ ἐν	παραβολαῖς	ἐλαλήθησαν δι´ αὐτοῦ· πλὴν Ἅπαντα
[6, 15]	τοῦ κυρίου, ὅτι Πάντα ἐν	παραβολαῖς	ἐλάλησεν καὶ οὐδὲν ἄνευ παραβολῆς
[6, 15]	τῇ γραφῇ· τοιοῦτον γὰρ ἡ	παραβολή,	λόγος ἀπό τινος οὐ κυρίου
[6, 15]	βάρβαρον φιλοσοφίαν λέγεταί τε καὶ	παραβολὴ»	τό τε αἴνιγμα» ἐπὶ τούτοις.
[6, 15]	ἡ περὶ τὸν κύριον προφητευθεῖσα	παραβολὴ	ὡς ἀληθῶς φαίνεται τοῖς μὴ
[6, 8]	τὰ πολλὰ λέγων καὶ ἀντακούσεται.	Παραβολὴν	δὲ κυρίου τίς νοήσει, εἰ
[6, 15]	ὁ νοήμων κτήσεται καὶ νοήσει	παραβολὴν	καὶ σκοτεινὸν λόγον ῥήσεις τε
[6, 11]	νῦν τὴν ἐν τῷ εὐαγγελίῳ	παραβολὴν	λέγουσαν· Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία
[6, 14]	ποτε εἰς γέλωτα καὶ εἰς	παραβολὴν	ὀνειδισμοῦ, οἱ ἄφρονες· τὸν βίον
[6, 15]	παραβολαῖς ἐλάλησεν καὶ οὐδὲν ἄνευ	παραβολῆς	ἐλάλει αὐτοῖς» Εἰ δὲ Πάντα
[6, 15]	καταγγέλλουσιν. Ἐπὶ πᾶσί τε τὸ	παραβολικὸν	εἶδος τῆς γραφῆς, ἀρχαιότατον ὄν,
[6, 15]	προφητειῶν μυστήρια ταῖς παραβολαῖς ἐγκαλύπτεται·	παραβολικὸς	γὰρ ὁ χαρακτὴρ ὑπάρχει τῶν
[6, 15]	τῶν προφητῶν, ἃ μὲν διὰ	παραβολῶν,	ἃ δὲ δι´ αἰνιγμάτων, ἃ
[6, 2]	περὶ τουτονὶ τὸν ἀγῶνα καὶ	παραγγελία	γέγονεν, σχεδὸν οἶμαι πάντας ὑμᾶς
[6, 8]	οἷός τε ἐκείνῳ πείθεσθαι τῷ	παραγγέλματι·	Καὶ οὓς μὲν ἐκ πυρὸς
[6, 15]	Ἕστι γοῦν ὁ τρόπος λέξις	παραγεγραμμένη	ἀπὸ τοῦ κυρίου ἐπὶ τὸ
[6, 3]	μετέωρα τῶν χαλαζοβολήσειν μελλόντων νεφῶν	παράγειν	ᾠδαῖς τε καὶ θύμασι τῆς
[6, 3]	καταλειφθέντες, φασί, διὰ λιμὸν ἱκέται	παραγενόμενοι	εἰς Δελφοὺς ἤροντο τὴν Πυθίαν
[6, 15]	τε εὐπραγίας διά τε γνώσεως	παραγίνεται,	ὧν ἀμφοῖν ὁ κύριος διδάσκαλος.
[6, 16]	τὴν δύναμιν τὴν ἀπ´ αὐτοῦ	παραγυμνώσας	εἰς ὅσον οἷόν τε ἦν
[6, 16]	ἡγεμονικῷ τὰς πρὸ τοῦ νόμου	παραδεδομένας	ἀλλαχῇ εἴρηνται μηνύειν· καὶ τὰ
[6, 7]	γῇ δὲ ἀγόνῳ καὶ ἀνομβρίᾳ	παραδεδωκότες	ἀγρίαις συνεπνίξαντο βοτάναις, καθάπερ οἱ
[6, 12]	τοῖς δὲ διορᾶν πόρρωθεν δυναμένοις	παράδειγμα	γίνεται, δι´ οὗ τὸ συνεμπίπτειν
[6, 11]	ἐδήλου γῆν. Ἔτι τῆς μουσικῆς	παράδειγμα	ψάλλων ὁμοῦ καὶ προφητεύων ἐκκείσθω
[6, 1]	γνῶσις δὲ ἡμῶν καὶ ὁ	παράδεισος	ὁ πνευματικὸς αὐτὸς ἡμῶν ὁ
[6, 1]	ἄνθη ποικίλως ἀνθοῦντα κἀν τῷ	παραδείσῳ	ἡ τῶν ἀκροδρύων φυτεία οὐ
[6, 9]	γε ἐπὶ τοῦ τελείου οὐ	παραδεκτέον,	ὃς οὔτε θαρσεῖν ἔχει (οὐδὲ
[6, 17]	συντείνουσι γινομένη καὶ ἄνευ θεωρίας	παραδεξαμένη	τὸν ἀρχικὸν λόγον κατὰ τὴν
[6, 17]	κοινῆς εἰς σύνεσιν ἰδίαν ἄγονται·	παραδεξάμενοι	δὲ τὸν θεμέλιον τῆς ἀληθείας,
[6, 15]	Χριστὸν οὐχ ὡς αἱ προφητεῖαι	παραδιδόασιν,	ἐκδέχονται. Ἀλλ´ οὔτι γε τὰ
[6, 5]	ὁσίως καὶ δικαίως μανθάνοντες ἃ	παραδίδομεν	ὑμῖν, φυλάσσεσθε, καινῶς τὸν θεὸν
[6, 15]	κατὰ τὴν τοῦ κυρίου παρουσίαν	παραδιδομένῃ	διαθήκῃ. Γνώσει μὲν οὖν ἕπεται
[6, 16]	κατὰ τὴν δι´ αὐτοῦ γνῶσιν	παραδιδομένην	τὴν θείαν ἑστίασιν εὐωχηθῶμεν. Ἡμέρα
[6, 15]	ἐλεήμονι λόγῳ πέττει τε τὴν	παραδιδομένην	τροφὴν καὶ καλλιέλαιος γίνεται. Ὁ
[6, 11]	ἱεμένων, τῶν δὲ ἐπὶ τὸ	παραδιδόναι	στελλομένων τὸν λόγον ἥ τε
[6, 15]	μεγαλοφρόνως τε ἐκδεξάμενοι καὶ ὑψηγόρως	παραδιδόντες	καὶ κατὰ τὸν τῆς ἀληθείας
[6, 15]	τὰς γραφὰς λαλοῦντές τε καὶ	παραδιδόντες·	παραθήκη γὰρ ἀποδιδομένη θεῷ ἡ
[6, 15]	μὲν διδασκαλίαν τὴν Ἑλληνικὴν στοιχειώδη	παραδίδωσιν	εἶναι, τελείαν δὲ τὴν κατὰ
[6, 16]	αὐτή, καθάπερ Σέλευκος ὁ μαθηματικὸς	παραδίδωσιν,	ἑπτάκις μετασχηματίζεται. Γίνεται γὰρ ἐξ
[6, 16]	ὀγδοάδος μυστικὸν λόγον τοῖς γιγνώσκουσι	παραδίδωσιν	ὁ μακάριος Δαβὶδ ὧδέ πως
[6, 7]	παρὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ	παραδοθεῖσα	καὶ ἀποκαλυφθεῖσα. Καὶ δὴ καὶ
[6, 7]	ὀλίγους ἐκ τῶν ἀποστόλων ἀγράφως	παραδοθεῖσα	κατελήλυθεν. Ἐντεῦθεν δὲ ἄρα γνῶσιν
[6, 7]	Καὶ ἔστιν ἀμετάπτωτος ὑπὸ λόγου,	παραδοθεῖσα	τῇ αὐτῇ; ᾗ καὶ πάντως
[6, 8]	ἐπεὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ θεοῦ	παραδοθεῖσιν	ἀλήθεια ἕπεται. εἰ δὲ καὶ
[6, 15]	παρουσίαν καὶ τὴν ὑπ´ αὐτοῦ	παραδοθησομένην	μυστικὴν διδασκαλίαν. Εἰκότως ἄρα κηρύσσουσα
[6, 3]	βεβιωκότων εἰς τὴν ἡμετέραν ἐπιστροφὴν	παραδόξως	ἐνεργούμενα, Ἑλληνικῇ μυθολογίᾳ τερατευόμενοι. Καὶ
[6, 15]	τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ τῆς θεοσεβοῦς	παραδόσεως	σύνεσίς τε καὶ συνάσκησις· Ὃ
[6, 7]	δι´ ἧς ἔστι τὴν γνωστικὴν	παράδοσιν	ἐκμανθάνειν, ὡς αὐτὸς κατὰ τὴν
[6, 5]	ἐπίγνωσιν παντελῆ, τὴν δι´ υἱοῦ	παράδοσιν	μὴ μεμαθηκότων. Μή» τοίνυν φησί,
[6, 10]	προγυμνάσμασιν εἴς τε τὴν ἀκριβῆ	παράδοσιν	τῆς ἀληθείας, ὅσον ἐφικτόν, καὶ
[6, 8]	καὶ κενῆς ἀπάτης κατὰ τὴν	παράδοσιν	τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα
[6, 15]	ἤδη καὶ εἰς ἡμᾶς διαδίδοται	παράδοσις,	καρδίαις καιναῖς κατὰ τὴν ἀνακαίνωσιν
[6, 1]	τὴν ψυχὴν εἰς ἐπιστήμης γνωστικῆς	παραδοχήν.	Ἐναργῶς οὖν τῶν Ἑλλήνων μαθόντων
[6, 3]	τῆς μηδέπω πιστευούσης ψυχῆς καὶ	παραδοχὴν	τῆς διδομένης ἐντολῆς. Νεφέλης δ´
[6, 16]	δυνηθῶμεν. ~Ὑπόδειγμα δ´ ἡμῖν κατὰ	παραδρομὴν	ἐκκείσθω εἰς σαφήνειαν γνωστικὴν ἡ
[6, 2]	ἐλέγχου περιίδωμεν, καὶ τούτων ὀλίγα	παραθέσθαι	εὔλογον. Ἀλκμαίωνος γὰρ τοῦ Κροτωνιάτου
[6, 15]	γραφὰς λαλοῦντές τε καὶ παραδιδόντες·	παραθήκη	γὰρ ἀποδιδομένη θεῷ ἡ κατὰ
[6, 10]	περιγίνεται. Τὴν πολλὴν δὲ ἀχρηστίαν	παραιτητέον,	ἀπασχολοῦσαν περὶ τὰ μηδὲν προσήκοντα,
[6, 2]	ἐν τῷ πρὸς Λυσίαν ὑπὲρ	παρακαταθήκης	Τὴν μὲν παρασκευὴν καὶ τὴν
[6, 7]	χείλη λέγω καὶ τὰ τούτοις	παρακείμενα	καὶ φάρυγγα καὶ ἀρτηρίαν καὶ
[6, 9]	τῶν θρυλουμένων ἀγαθῶν, τουτέστι τῶν	παρακειμένων	τοῖς πάθεσιν παθητικῶν ἀγαθῶν, μεταλαμβάνει
[6, 9]	γνωστικός, οἷον εὐφροσύνης λέγω (ἥτις	παράκειται	τῇ ἡδονῇ) καὶ κατηφείας (αὕτη
[6, 3]	Εὖτ´ ἐθέλῃσθα, παλίντιτα πνεύματα θήσεις.	παρακολουθεῖν	τε αὑτῷ ἔλεγεν τοὺς μὲν
[6, 17]	ὠφελεῖν ὀνίνησι τοὺς μὲν τῇ	παρακολουθήσει	σχηματίζων, τοὺς δὲ τῇ ἐξομοιώσει
[6, 17]	παρ´ ἄλλου, ὃ μὲν κατὰ	παρακολούθησιν	ὡς ὁ παιδοτρίβης σχηματίζων τὸν
[6, 11]	γεωμετρίας ἀρχιτεκτονική τε καὶ οἰκοδομική.	Παρακολουθητικὴν	δ´ ὡς ἔνι μάλιστα τὴν
[6, 7]	ὁ διδάσκαλος αἴτιος, ἀλλ´ οἱ	παρακούειν	προῃρημένοι. Οἱ πεισθέντες δὲ αὐτῶν
[6, 7]	δὲ τυγχάνει. ἢν μὴ μαθήσει	παραλάβῃ	σαφηνισθεῖσαν αὐτῷ τὴν προφητικὴν φωνήν,
[6, 11]	τοῦ κυρίου διδασκαλίαν δι´ ἀνθρώπων	παραλαβών.	Πάλιν τε αὖ ἀκούειν ἔξεστιν·
[6, 7]	τε καὶ ἔσχεν καὶ ἕξει,	παραλαμβάνει.	Ἡ γνῶσις δὲ αὕτη {ἡ}
[6, 9]	τε διὰ φόβον καὶ δειλίαν	παραλαμβάνεται.	Οὐ γὰρ δὴ πρέπον ἔτι
[6, 7]	τόπον ἐπὶ τῶν σκηνογραφουμένων φαίνεται	παραλαμβάνουσα,	ταύτῃ δὲ ψευδογραφεῖ τὴν ὄψιν,
[6, 12]	βαφῆς ἐμμείνασα τὴν ἰδιότητα καὶ	παραλλαγὴν	πρὸς τὰ λοιπὰ παρέχει ἔρια
[6, 2]	φυτῶν οὐθὲν ἡμεροῦσθαι πέφυκεν, ὅταν	παραλλάξωσιν	τὴν νεωτέραν ἡλικίαν. Κἀκεῖνο τὸ
[6, 2]	μέγα. Λάβοις δ´ ἂν ἐκ	παραλλήλου	τῆς κλοπῆς τὰ χωρία κἀκ
[6, 14]	τῆς ἑκάστου ἀποκαθάρσεως, μεγίστην ἔχουσι	παραμένουσαν	λύπην οἱ τῆς ἄλλης ἄξιοι
[6, 1]	τὴν βρῶσιν τὴν εἰς αἰῶνα	παραμένουσαν«	ὁ κύριος ἐνετείλατο, καί που
[6, 12]	καὶ ἀριστερῶν» φησὶν ὁ ἀπόστολος	παραπέμπεσθαι	τὸν δίκαιον εἰς κληρονομίαν τὴν
[6, 1]	εἰς τὴν ἀίδιον καὶ μακαρίαν	παραπεμπομένοις	σωτηρίαν· ἡ γνῶσις δὲ ἡμῶν
[6, 8]	πρὶν ἢ ἐκλαθέσθαι ἐγίνωσκον, τοῦτον	παραπέμπονται.	ἦν ἄρα εἴδησίς τις ἀμαυρὰ
[6, 2]	ἐν Μαραθῶνι προκινδυνεύσαντας. Οὐδὲ ἐκεῖνα	παραπέμψομαι·	Κρατίνου ἐν Πυτίνῃ εἰπόντος· Τὴν
[6, 2]	δὲ τοσαῦται κῆρες τῷ βίῳ	παραπεφύκασιν	ὥστε τὸν ἐν ταῖς μάχαις
[6, 15]	ἀλλ´ οἱ εἰς τὰ κυριώτατα	παραπίπτοντες	καὶ ἀθετοῦντες μὲν τὸν κύριον
[6, 7]	καὶ ἐπιλογισμῷ, ἐν οἷς καὶ	παραπίπτουσιν·	ἐπιβάλλειν δ´ οἴονται τῇ ἀληθείᾳ
[6, 3]	χαλάζας καὶ θυέλλας καὶ τὰ	παραπλήσια	οὐκ ἀπὸ τῆς ἀταξίας τῆς
[6, 3]	ἀθρόᾳ πνεύματος προσβολῇ ὀρνίθων ᾠδῇ	παραπλήσιος	προσπίπτει ἠχή. Ἀλλὰ οἱ τὰ
[6, 1]	ὁ Δαβίδ, ὁ οἰκτίρμων« τῶν	παραπολλυμένων	τῇ πλάνῃ καὶ κιχρῶν« ἐκ
[6, 11]	γεωμετρικὴ αὕτη παρέχεται ἀναλογία εἰς	παραπομπὴν	τῶν ἁγίων ἐκείνων μονῶν, ὧν
[6, 10]	αὐξήσεις καὶ μειώσεις τῶν ἀριθμῶν	παρασημειούμενος	καὶ τὰς πρὸς ἀλλήλους σχέσεις
[6, 11]	μάλιστα τὴν ψυχὴν καὶ τοῦτο	παρασκευάζει	τὸ μάθημα τοῦ τε ἀληθοῦς
[6, 2]	ἐν Πυτίνῃ εἰπόντος· Τὴν μὲν	παρασκευὴν	ἴσως γινώσκετε, Ἀνδοκίδης ὁ ῥήτωρ
[6, 2]	Λυσίαν ὑπὲρ παρακαταθήκης Τὴν μὲν	παρασκευὴν	καὶ τὴν προθυμίαν τῶν ἀντιδίκων
[6, 2]	τοῦτον Αἰσχίνης λέγει· Τὴν μὲν	παρασκευὴν	ὁρᾶτε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ
[6, 3]	Σηπιάδα ἄκραν συνέτριψαν πᾶσαν τὴν	παρασκευὴν	τοῦ Περσικοῦ στόλου. Ἐμπεδοκλῆς τε
[6, 2]	ὁ ῥήτωρ λέγει· Τὴν μὲν	παρασκευήν,	ὦ ἄνδρες δικασταί, καὶ τὴν
[6, 2]	θεωρίας ἐπιδείξομεν καὶ τὰ μυστήρια·	παραστήσαντες	δὲ τὴν ἔμφασιν τῆς Ἑλληνικῆς
[6, 1]	λόγον ἐν τούτοις περαιούμενον καὶ	παραστήσας,	ὅστις ἂν εἴη κατὰ τὸν
[6, 15]	τρόπους καθ´ ἑκάστην περικοπὴν σημειωσάμενοι	παραστήσομεν,	τὴν γνωστικὴν ἀγωγὴν κατὰ τὸν
[6, 2]	προκειμένου μοι σκέμματος ἥκει λόγον,	παραστησώμεθα	ὧδέ πως λέγοντα· Τούτων ἴσως
[6, 2]	τῆς κλοπῆς αὐτοὺς καθ´ ἑαυτῶν	παραστήσωμεν	τοὺς Ἕλληνας· οἱ γὰρ τὰ
[6, 9]	μὴ τὴν αἰτίαν τῆς διαλύσεως	παράσχῃ;	Πῶς οὖν ἔτι τούτῳ τῆς
[6, 13]	αὐτοῖς ἐκλεγεὶς Ματθίας, ἄξιον ἑαυτὸν	παρασχόμενος	τοῦ γενέσθαι ἀπόστολον, ἀντικατατάσσεται Ἰούδα.
[6, 6]	μηδὲ ἐξ αὐτῶν τὴν αἰτίαν	παρασχομένους	κατὰ τὸ πιστεῦσαι ἢ μή,
[6, 17]	εὐεργεσίαν, τὸ γενέσθαι, ἀπ´ ἀρχῆς	παρασχὼν	αὐτοῖς· ἄμεινον γὰρ εἶναι πολλῷ
[6, 3]	ὀλίγων τινῶν μυριάδων, καθάπερ ἐν	παρατάξει·	κατὰ μέσον δὲ ἥκοντας ἤδη
[6, 2]	ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ τὴν	παράταξιν.	Πάλιν Δημοσθένους εἰπόντος Ὅση μέν,
[6, 5]	υἱὸν τοῦ θεοῦ, καὶ καθὼς	παράταξιν	ποιήσουσι τῷ Χριστῷ πολλοὶ βασιλεῖς,
[6, 2]	ὦ ἄνδρες δικασταί, σπουδὴ καὶ	παράταξις	γεγένηται περὶ τὸν ἀγῶνα τουτονί,
[6, 3]	δὲ ἐκ τῆς τῶν μεταρσίων	παρατηρήσεως	πολλὰ προλέγων Σοφία ἐπωνομάσθη. Ὑποδεξαμένου
[6, 8]	τῶν προφητεύειν νῦν δὴ λεγομένων	παρατηρητέον,	ἀλλὰ τὰ λεγόμενα σκοπητέον, εἰ
[6, 15]	Εἶτα ἐπιλέγει, τὴν τελειωτικὴν ἀγάπην	παρατιθέμενος,	διὰ λόγου συλλογιστικοῦ καὶ λημμάτων
[6, 16]	μυρία τοιαῦτα ἁγιάζων τὸν ἀριθμὸν	παρατίθεται	Ἕρμιππος ὁ Βηρύτιος ἐν τῷ
[6, 15]	προφητειῶν ἀναγόμεναι, πλὴν ἑκουσίου τῆς	παρατροπῆς	παρὰ τὸ ὀρθὸν ἐμμέτρῳ ἢ
[6, 14]	πάθη τῆς ψυχῆς, ὧν τὸ	παραυτίκα	τερπνὸν ἀνιαρὸν εἰς τοὐπιόν. Τί
[6, 2]	τέκνα. Πάλιν αὖ τὸ Ὁμηρικὸν	παραφράζων	Εὐριπίδης· Τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν;
[6, 2]	μόνον καὶ λέξεις ὑφελόμενοι καὶ	παραφράσαντες	ἐφωράθησαν, ὡς ἐδείχθη, ἀλλὰ γὰρ
[6, 10]	διακρῖναι τὸ ἀκίβδηλον νόμισμα τοῦ	παραχαράγματος;	κέκραγεν δὲ ὁ Δαβίδ· Ὅτι
[6, 12]	αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν γνωρίζει, οὐ	παραχθεῖσαν	ἐπὶ μετάνοιαν (κοινὸν γὰρ τοῦτο
[6, 18]	ὁ τυχὼν ἄρχων κωλύσῃ, οἴχεται	παραχρῆμα,	τὴν δὲ ἡμετέραν διδασκαλίαν ἔκτοτε
[6, 15]	ὡσαύτως μετ´ αὐτὸν τὸ ζῆν	παρεβάλοντο.	Ὅθεν καὶ ὁ Πέτρος ἐν
[6, 6]	(φησὶν) αὑτοῖς διὰ τῆς ἀνθρωπίνης	παρεγχειρήσεως	ἐπαναθεμένους λέγων, δῆλον ὡς οἱ
[6, 9]	κατηφείας (αὕτη γὰρ τῇ λύπῃ	παρέζευκται)	καὶ εὐλαβείας (ὑπέσταλκεν γὰρ τῷ
[6, 11]	τὴν αὐτὴν ἀναλογίαν ὁ εʹ	παρείληπται	καθ´ ἕκαστον εἶδος· τῶν μὲν
[6, 12]	δώσω. Καρδιογνώστην» γὰρ τὸν θεὸν	παρειλήφαμεν,	οὐκ ἐκ κινήματος ψυχῆς τεκμαιρόμενον
[6, 7]	δὲ καὶ τοὺς ἀγγέλους μεμαθηκέναι	παρειλήφαμεν	τὴν ἀλήθειαν καὶ τοὺς ἐπὶ
[6, 16]	διαφόρους ἡμέρας δημιουργίαι ἀκολουθίᾳ μεγίστῃ	παρειλήφεισαν	ὡς ἂν ἐκ τοῦ προγενεστέρου
[6, 12]	ἐπειδὰν παρῇ, ἢ μόνον τὸ	παρεῖναι	αὐτὴν καὶ ἐν ἀδιαλείπτῳ θεωρίᾳ
[6, 7]	Φαρισαῖοι ἐξετράπησαν τοῦ νόμου ἀνθρωπίνας	παρεισάγοντες	διδασκαλίας, τούτων οὐχ ὁ διδάσκαλος
[6, 9]	ἀπαθὴς ἦν, εἰς ὃν οὐδὲν	παρεισδύεται	κίνημα παθητικὸν οὔτε ἡδονὴ οὔτε
[6, 16]	ἑβδομάδος καὶ ὀγδοάδος ὁ λόγος	παρεισῆλθε·	κινδυνεύει γὰρ ἡ μὲν ὀγδοὰς
[6, 16]	ὅτι μὲν ἱερὰ ἡ δεκάς,	παρέλκει	λέγειν τὰ νῦν. Εἰ δὲ
[6, 3]	πᾶσιν αὐτοῖς κυκλόθεν, ὡς ἂν	παρεμβεβληκόσι,	τὸ πῦρ φλεγόμενον ἐθεωρεῖτο, ὥστε
[6, 6]	οἱ Ἀττικοὶ μεμηνῦσθαί τινα Σωκράτει	παρεπομένου	δαίμονος αὐτῷ, καὶ Ἀριστοτέλης δαίμοσι
[6, 16]	εἶναι διδάσκει. Ἐνταῦθα γενομένους ἐν	παρέργῳ	καὶ ταῦτα ὑπομνηστέον, ἐπεὶ περὶ
[6, 17]	φαίνεσθαι μόνον ἐν ἡλίῳ ὄντας	παρερχόμεθα,	ἀλλ´ ἐνταῦθα μὲν τοῦ ἀλεαίνεσθαι
[6, 11]	τὸν ῥυθμὸν καὶ τὸ μέλος	παρερχόμενοι,	ἀμαθίᾳ βύσαντες τὰ ὦτα, ἐπείπερ
[6, 7]	προφητείας τὴν ὑπόθεσιν· ~Ὡς πάλαι	παρεσημειωσάμεθα,	οὐ τὴν κατὰ ἑκάστην αἵρεσιν
[6, 8]	προκατάρξαντος παντὶ λόγῳ λόγον ἀντικεῖσθαι,	παρεσκευάσθαι	καὶ πρὸς τοὺς τοιούτους τῶν
[6, 9]	πᾶσαν καθήκουσαν πρᾶξιν ἑτοίμως ἔχειν	παρεσκευασμένος,	πάντα τὰ ὀχληρὰ καὶ δεινὰ
[6, 11]	τινὰ ἐκκλησίαν ὁ Δαβὶδ διαγράφει·	Παρέστη	ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου,
[6, 15]	τῆς γραφῆς, ἀρχαιότατον ὄν, ὡς	παρεστήσαμεν,	εἰκότως παρὰ τοῖς προφήταις μάλιστα
[6, 15]	ἐκ τῶν χρόνων, ὧν φθάσαντες	παρεστήσαμεν,	ῥᾴδιον συνιδεῖν ὅσαις γενεαῖς τῆς
[6, 2]	Στρωματέως τὰ ἐνδέοντα. Ἐπεὶ γὰρ	παρεστήσαμεν	τὸ συμβολικὸν εἶδος ἀρχαῖον εἶναι,
[6, 5]	ὁ παντοκράτωρ παρ´ Ἕλλησι δοξάζεται,	παρέστησεν.	Δῆλον δὲ κἀνθένδε. Ἐκ γοῦν
[6, 1]	παίδων ἀγωγήν τε καὶ τροφὴν	παρέστησεν,	τουτέστιν ἐκ κατηχήσεως συναύξουσαν τῇ
[6, 15]	ἀλήθειαν· ἄλλον τε γὰρ θεὸν	παρευρίσκουσι	καὶ τὸν Χριστὸν οὐχ ὡς
[6, 12]	καὶ παραλλαγὴν πρὸς τὰ λοιπὰ	παρέχει	ἔρια οὕτως κἀπὶ τῆς ψυχῆς
[6, 12]	στερεῶς πεπιστευκόσι διὰ τῶν δεήσεων	παρέχει	ὁ θεὸς τὰ αἰτήματα, τοῖς
[6, 17]	ἀγγέλων γὰρ ἡ θεία δύναμις	παρέχει	τὰ ἀγαθά, εἴτ´ οὖν ὁρωμένων
[6, 11]	δοκιμαζομένων σύμβολον. Ἡ γεωμετρικὴ αὕτη	παρέχεται	ἀναλογία εἰς παραπομπὴν τῶν ἁγίων
[6, 12]	ἕξις ἡ γνωστική, ἡδονὰς ἀβλαβεῖς	παρεχομένη	καὶ ἀγαλλίασιν καὶ νῦν καὶ
[6, 17]	ζητήσεις ἐπί τε τὰ ἔργα	παρέχουσα.	Ἕκκειται δ´ ὅμως καὶ πρὸς
[6, 7]	ὀρθῶς σοφίαν τεχνικήν, τὴν ἐμπειρίαν	παρέχουσαν	τῶν περὶ τὸν βίον, τὴν
[6, 16]	τὴν πάντων αὔξησιν καὶ τελείωσιν	παρέχων	εἰς τὸ κατὰ φύσιν προσάγει
[6, 12]	οὔτε πράγματ´ ἔχων οὔτε ἄλλῳ	παρέχων«	ποιῶν δὲ ἰδίως ἀγαθά, θεὸς
[6, 12]	τι ἐξ αὐτῆς θηρῶμεν, ἐπειδὰν	παρῇ,	ἢ μόνον τὸ παρεῖναι αὐτὴν
[6, 17]	καὶ τῶν κατὰ τὴν φιλοσοφίαν	παρηγγελμένων.	Καὶ συνελόντι φάναι πᾶσα ὠφέλεια
[6, 7]	γὰρ κλέπται, ὧν δὲ καὶ	παρήκουσαν·	ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ἃ
[6, 16]	καὶ γένεσιν ἕκαστον τῶν κτισμάτων	παρῆλθεν.	Καὶ ὅλως ἡ δεκάλογος διὰ
[6, 12]	τῆς ψυχῆς ὁ μὲν πόνος	παρῆλθεν,	μένει δὲ τὸ καλόν, καὶ
[6, 15]	σάρκα ἀνειληφότα καὶ ἐν μήτρᾳ	παρθένου	κυοφορηθέντα, καθὸ γεγέννηται τὸ αἰσθητὸν
[6, 2]	πάντας ὁμοίως, Μένανδρος ἐν Πωλουμένοις	παρισάζεται	λέγων· Οὐ πανταχοῦ τὸ φρόνιμον
[6, 15]	τὰ κυρίως λεγόμενα μετ´ ἐνεργείας	παριστάνουσα.	Ἤδη δὲ καὶ ἡ οἰκονομία
[6, 15]	θείᾳ προνοίᾳ τὰς προφητείας γεγενῆσθαι	παριστὰς	ὧδε· Ἔγνωμεν γὰρ ὅτι ὁ
[6, 14]	λόγον ἐνεργεῖν καθῆκον αἱ γραφαὶ	παριστᾶσιν.	Καθάπερ οὖν τοῖς ἀπείροις τοῦ
[6, 16]	μὲν πρώτη τῆς δεκαλόγου ἐντολὴ	παρίστησιν.	Ὅτι μόνος εἷς ἐστιν θεὸς
[6, 16]	δηλοῖ, λόγον ὄντα τὸν Ἰησοῦν	παριστῶσα.	Ὁ δὲ πέμπτος ἑξῆς ἐστι
[6, 2]	καὶ πρὸ τούτου ὁ Ἐλεάτης	Παρμενίδης·	Τὸ γὰρ αὐτὸ νοεῖν ἐστίν
[6, 15]	οὖν εἶδος τῆς προφητείας ἡ	Παροιμία»	κατὰ τὴν βάρβαρον φιλοσοφίαν λέγεταί
[6, 2]	Οὐ πανταχοῦ τὸ φρόνιμον ἁρμόττει	παρόν·	καὶ συμμανῆναι δ´ ἔνια δεῖ.
[6, 2]	γὰρ ἦν τὸν κίνδυνον τὸν	παρόντα	διαφυγόντας ἀδεῶς διάγειν τὸν ἐπίλοιπον
[6, 18]	δὲ ὁ πρόδρομος δείκνυσι τὸν	παρόντα,	μεθ´ ὃν οἱ κήρυκες τῆς
[6, 9]	ἐν δεινοῖς, τῷ γε μὴ	παρόντι,	ὅλως δὲ ἤδη συνόντι τῷ
[6, 2]	τῷ Οἰνομάῳ γράφοντος· Τεκμαιρόμεσθα τοῖς	παροῦσι	τὰ ἀφανῆ, ἐν δὲ τῷ
[6, 7]	αὐτῶν τῇ τε τοῦ κυρίου	παρουσίᾳ	καὶ τῇ τῶν γραφῶν σαφηνείᾳ
[6, 5]	καὶ τὴν ὑπομονὴν καὶ τὴν	παρουσίαν	αὐτοῦ. Εἶτα ἑνὶ λόγῳ πυνθάνεται
[6, 15]	Ἰησοῦν ὀνομαζόντων, εὕρομεν καὶ τὴν	παρουσίαν	αὐτοῦ καὶ τὸν θάνατον καὶ
[6, 15]	πνεῦμα τὴν ἐσομένην τοῦ κυρίου	παρουσίαν	καὶ τὴν ὑπ´ αὐτοῦ παραδοθησομένην
[6, 17]	χρηματιστικῆς λαμβάνει γένεσίν τε καὶ	παρουσίαν	κατὰ πρόνοιαν μὲν τὴν θείαν,
[6, 15]	τῇ κατὰ τὴν τοῦ κυρίου	παρουσίαν	παραδιδομένῃ διαθήκῃ. Γνώσει μὲν οὖν
[6, 6]	μόνους δὲ τοὺς μετὰ τὴν	παρουσίαν	τῆς θείας ἀπολελαυκέναι δικαιοσύνης. Πάσαις
[6, 15]	προφῆται πάντες οἱ προθεσπίσαντες τὴν	παρουσίαν	τοῦ κυρίου καὶ σὺν αὐτῇ
[6, 7]	ἐκμανθάνειν, ὡς αὐτὸς κατὰ τὴν	παρουσίαν	τοὺς ἁγίους ἐδίδαξεν ἀποστόλους, σοφία
[6, 6]	οὐ καὶ τοὺς προεξεληλυθότας τῆς	παρουσίας	αὐτοῦ διὰ τὴν αὐτὴν εὐηγγελίσατο
[6, 15]	θεοῦ αἵ τε προηγούμεναι τῆς	παρουσίας	αὐτοῦ προφητεῖαι, τοῦτον κηρύσσουσαι, αἵ
[6, 7]	ἐδιδάξατο ἡμᾶς διά τε τῆς	παρουσίας	διά τε τῶν προφητῶν ὁ
[6, 1]	ἡμῖν περὶ τῆς τοῦ κυρίου	παρουσίας.	Ἐν μὲν οὖν τῷ λειμῶνι
[6, 17]	Ἕλλησι δὲ φιλοσοφία μέχρι τῆς	παρουσίας,	ἐντεῦθεν δὲ ἡ κλῆσις ἡ
[6, 6]	τυχούσης ἔργον τοὺς προεξεληλυθότας τῆς	παρουσίας	τοῦ κυρίου, μὴ εὐηγγελισμένους μηδὲ
[6, 9]	τῆς προφητείας διά τε τῆς	παρουσίας	τῷ μὴ ψευδομένῳ θεῷ καί,
[6, 18]	τρωγάλιόν τι ἐπὶ τῷ δείπνῳ	παροψώμενος,	οὐ τῶν κρειττόνων ἀμελήσας, προσλαβὼν
[6, 6]	τῷ πρώτῳ τῶν τοῦ προφήτου	Παρχὼρ	Ἐξηγητικῶν καὶ αὐτὸς κατὰ λέξιν
[6, 7]	τά τε ὄντα καὶ τὰ	παρῳχηκότα	καὶ τὰ μέλλοντα, ἣν ἐδιδάξατο
[6, 7]	ὄντων τε καὶ ἐσομένων καὶ	παρῳχηκότων	βεβαία καὶ ἀσφαλής, ὡς ἂν
[6, 17]	τὸ εἶναι τοῦ μὴ εἶναι	πᾶς	ἄν τις ὁμολογήσειεν. Ἕπειτα, ὡς
[6, 6]	δὲ οὗτος ἐκ καταβολῆς κόσμου,	πᾶς	ὁ διαφόροις χρόνοις διὰ πίστεως
[6, 16]	Ἤδη δὲ καὶ ἐν ἑβδομάσι	πᾶς	ὁ κόσμος κυκλεῖται τῶν ζωογονουμένων
[6, 3]	εὐχομένου βροντὴ ἐξαίσιος ἐπεκτύπει καὶ	πᾶς	ὁ πέριξ ἀὴρ ἐνεφοῦτο, λάβροι
[6, 2]	Εὐριπίδης πεποίηκεν· Πένητα {φεύγοντα} φεύγει	πᾶς	τις ἐκποδὼν φίλος. Ἐπιχάρμου τε
[6, 16]	ἄνθος ἀμειβομένης· τῇ δὲ τετάρτῃ	πᾶς	τις ἐν ἑβδομάδι μέγ´ ἄριστος
[6, 6]	γοῦν ἐν τῷ κατακλυσμῷ ἀπώλετο	πᾶσα	ἁμαρτωλὸς σάρξ, εἰς παιδείαν γενομένης
[6, 7]	ἐπὶ τὸν ποιητὴν τὸν θεὸν	πᾶσα	ἀνατρέχει πατριά, οὕτως καὶ ἐπὶ
[6, 16]	γενικώταται κινήσεις, καθ´ ἃς ἡ	πᾶσα	γένεσις φέρεται, ἄνω κάτω, εἰς
[6, 14]	μηδὲ μὴν κατ´ ἐπίστασιν κατορθουμένη.	Πᾶσα	δὲ ἔμπαλιν τοῦ ἐθνικοῦ ἁμαρτητική·
[6, 14]	τοῦ θεοῦ, ὅς ἐστιν ἡ	πᾶσα	ἐκκλησία, ἀπολείπει δὲ ἐννοεῖν καὶ
[6, 16]	δέκατον ἀριθμόν, δι´ ὧν ἡ	πᾶσα	ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτελεῖται. Τῇ
[6, 3]	θεός; πλήρης δὲ ἡ γραφὴ	πᾶσα	ἡ καθ´ ἡμᾶς κατὰ τὰς
[6, 15]	Ἤδη δὲ καὶ ἡ οἰκονομία	πᾶσα	ἡ περὶ τὸν κύριον προφητευθεῖσα
[6, 9]	ἔφεσιν λάβοι. Εἰ γοῦν ἡ	πᾶσα	οἰκείωσις ἡ πρὸς τὰ καλὰ
[6, 11]	λίθος ἀκρογωνιαῖος» εἴρηται, ἐν ᾧ	πᾶσα	οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν
[6, 14]	καὶ δεόντως κατόρθωμα, οὕτως καὶ	πᾶσα	πρᾶξις γνωστικοῦ μὲν κατόρθωμα, τοῦ
[6, 11]	ἡμεῖς καὶ οἱ λόγοι ἡμῶν	πᾶσά	τε φρόνησις καὶ ἐργατειῶν ἐπιστήμη.
[6, 17]	φιλοσοφίαν παρηγγελμένων. Καὶ συνελόντι φάναι	πᾶσα	ὠφέλεια βιωτικὴ κατὰ μὲν τὸν
[6, 6]	αὐτὴ γέγονεν οἰκονομία; ἵνα κἀκεῖ	πᾶσαι	αἱ ψυχαὶ ἀκούσασαι τοῦ κηρύγματος
[6, 18]	ἐστι σοφία, ἀφ´ ἧς αἱ	πᾶσαι	πηγαὶ τῆς σοφίας ἤρτηνται, ὅσαι
[6, 6]	παρουσίαν τῆς θείας ἀπολελαυκέναι δικαιοσύνης.	Πάσαις	δ´ ἄνωθεν ταῖς ψυχαῖς εἴρηται
[6, 4]	τὰς μὲν τριάκοντα ἓξ τὴν	πᾶσαν	Αἰγυπτίων περιεχούσας φιλοσοφίαν οἱ προειρημένοι
[6, 15]	ἦλθεν· καὶ γὰρ ἐφόρεσεν τὴν	πᾶσαν	ἀρετὴν ἔμελλέν τε τὸν σύντροφον
[6, 10]	διαδείκνυσιν, οὕτως δὲ καὶ αὐτὴ	πᾶσαν	ἐλέγχει σοφιστικὴν πιθανολογίαν. Εἰκότως ἄρα
[6, 16]	τῆς τῶν γενητῶν εἰδωλολατρείας, τὴν	πᾶσαν	ἐλπίδα ἐπὶ τὸν κατ´ ἀλήθειαν
[6, 9]	ἄστρον τὴν ναῦν κατευθύνοντες, πρὸς	πᾶσαν	καθήκουσαν πρᾶξιν ἑτοίμως ἔχειν παρεσκευασμένος,
[6, 18]	ἔθνος καὶ κώμην καὶ πόλιν	πᾶσαν	οἴκους ὅλους καὶ ἰδίᾳ ἕκαστον
[6, 12]	τὸ εὖ ποιεῖν δύνασθαι καὶ	πᾶσαν	τὴν κατὰ τὸν κύριον δημιουργίαν
[6, 18]	ἡ φιλοσοφία, ἐχύθη δὲ ἀνὰ	πᾶσαν	τὴν οἰκουμένην, πείθων Ἑλλήνων τε
[6, 3]	περὶ τὴν Σηπιάδα ἄκραν συνέτριψαν	πᾶσαν	τὴν παρασκευὴν τοῦ Περσικοῦ στόλου.
[6, 12]	γνωστικὸς καὶ κατὰ τὴν ἔννοιαν	πᾶσαν	{τὴν} ὥραν, δι´ ἀγάπης οἰκειούμενος
[6, 15]	σταυρὸν καὶ τὰς λοιπὰς κολάσεις	πάσας	ὅσας ἐποίησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι,
[6, 15]	πολυειδία. Αὐτίκα ἐπιφέρει· καὶ ἐν	πάσῃ	ἐπινοίᾳ ὑπαντᾷ αὐτοῖς» ποικίλως θεωρουμένη,
[6, 5]	κάκιστα; ~Καὶ ὡς μὲν κλέπται	πάσης	γραφῆς Ἕλληνες ᾕρηνται, ἱκανῶς, οἶμαι,
[6, 15]	ὑπαντᾷ αὐτοῖς» ποικίλως θεωρουμένη, διὰ	πάσης	δηλονότι παιδείας. Εἶτα ἐπιλέγει, τὴν
[6, 3]	ὡς νενικηκότων. Αἰτία δ´, οἶμαι,	πάσης	ἠχοῦς ἥ τε λειότης τῶν
[6, 8]	ἡ πρᾶξις, ἀρχὴ καὶ δημιουργὸς	πάσης	λογικῆς πράξεως ἡ γνῶσις εἴη
[6, 10]	προσήσεται τὴν ἀλήθειαν· ἔστι γὰρ	πάσης	πλάνης καὶ ψευδοδοξίας αἴτιον τὸ
[6, 12]	τῆσδέ τινος καταγινώσκει, ἀλλ´ ἁπλῶς	πάσης	τῆς ἁμαρτίας· οὐδ´ ὃ ἐποίησέν
[6, 17]	ἀνθρωπίνην βοήθειαν. Αὐτίκα τρεῖς τρόποι	πάσης	ὠφελείας τε καὶ μεταδόσεως ἄλλῳ
[6, 2]	ἔρως. Ἀλλὰ καὶ Δημοσθένους εἰπόντος	Πᾶσι	γὰρ ἡμῖν ὁ θάνατος ὀφείλεται
[6, 15]	ὅτι περιτομὴ οὐ δικαιοῖ· τοῖς	πᾶσι	γὰρ πάντα γίγνεσθαι ὡμολόγει κατὰ
[6, 4]	καὶ τῶν τούτοις ὁμοίων. Ἐπὶ	πᾶσι	δὲ ὁ προφήτης ἔξεισι, προφανὲς
[6, 15]	τὴν μὲν γραφὴν πρόδηλον εἶναι	πᾶσι	κατὰ τὴν ψιλὴν ἀνάγνωσιν ἐκλαμβανομένην,
[6, 2]	ἀνδρῶν. Ὅ τε Ἀρχῖνος λέγει·	Πᾶσι	μὲν ἀνθρώποις ὀφείλεται ἀποθανεῖν ἢ
[6, 2]	εἰς ὕστερον, ὅ τε Δημοσθένης·	Πᾶσι	μὲν γὰρ ἀνθρώποις τέλος τοῦ
[6, 17]	κύριον καὶ ἡγεμονικόν, ὃ ἐπὶ	πᾶσι	προσλαμβάνει μετὰ τὴν βεβαίαν πίστιν
[6, 3]	πολλοῖς τῶν ἱερῶν καὶ σχεδὸν	πᾶσι	τὰς θήκας τῶν κατοιχομένων ἐνιδρύσαντο,
[6, 15]	θεοῦ καὶ σοφίαν» καταγγέλλουσιν. Ἐπὶ	πᾶσί	τε τὸ παραβολικὸν εἶδος τῆς
[6, 14]	ἐνεργείας, ἀεὶ δὲ εὐχαριστοῦσα ἐπὶ	πᾶσι	τῷ θεῷ δι´ ἀκοῆς δικαίας
[6, 1]	ἣ μὲν κοινῶς, ἡ ἐν	πᾶσιν	ἀνθρώποις ὁμοίως σύνεσίς τε καὶ
[6, 3]	πάντα τοίνυν τόπον τῆς ὁράσεως	πᾶσιν	αὐτοῖς κυκλόθεν, ὡς ἂν παρεμβεβληκόσι,
[6, 11]	ἐστιν ἐν βίῳ ἀνθρώποις. Ἐπὶ	πᾶσιν	εἰδέναι αὐτοὺς κἀκεῖνο ἐχρῆν, ὅτι
[6, 4]	τὰς δὲ λοιπὰς ἓξ οἱ	παστοφόροι	ἰατρικὰς οὔσας περί τε τῆς
[6, 12]	Πολὺ δὲ μᾶλλον ἡ μεγέθει	πασῶν	μαθήσεων καὶ ἀληθείᾳ διαφέρουσα γνῶσις
[6, 1]	ὕδωρ, οὗ μόσχος καὶ ὄνος	πατεῖ«	ὁ ἐκ νόμου καὶ ἐξ
[6, 11]	σοφία κατεσκεύασεν· ἡ δὲ σή,	πάτερ,	διακυβερνᾷ πρόνοια. καὶ πῶς οὐκ
[6, 2]	φαίνομαι πεποιηκέναι, ὡς εἴ τις	πατέρα	ἀποκτείνας τῶν παίδων αὐτοῦ φείσαιτο.
[6, 16]	περὶ τιμῆς πατρὸς καὶ μητρός.	Πατέρα	δὲ καὶ κύριον τὸν θεὸν
[6, 2]	Πάλιν Στασίνου ποιήσαντος· Νήπιος ὃς	πατέρα	κτείνων παῖδας καταλείπει, Ξενοφῶν λέγει·
[6, 3]	ἐκτείνας εἰς οὐρανόν, κοινὸν ἀποκαλέσας	πατέρα	τὸν θεόν, ηὔξατο οἰκτεῖραι αὐτὸν
[6, 16]	αὐτοῖς τὴν ἀκάματον δύναμιν τὸν	πατέρα	τῶν ὅλων. Τὰ δὲ στοιχεῖα
[6, 12]	ἰδίως ἀγαθά, θεὸς ὄντως καὶ	πατὴρ	ἀγαθὸς ὤν τε καὶ γινόμενος
[6, 17]	ἔχεται. Οὕτως καὶ Ὅμηρος εἶπεν	Πατὴρ	ἀνδρῶν τε θεῶν τε» μὴ
[6, 15]	τὴν ἀλήθειαν, ἀλλ´ ἢ ὁ	πατὴρ	αὐτοῦ ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς,
[6, 6]	κύριος, προσεχέστερον δὲ τῶν ἐγνωκότων	πατήρ.	Εἰ γὰρ τὸ καλῶς βιοῦν
[6, 17]	τε» μὴ εἰδὼς τίς ὁ	πατὴρ	καὶ πῶς ὁ πατήρ. Ὡς
[6, 16]	λίθον· τῷ ξύλῳ εἶπεν ὅτι	πατήρ	μου εἶ σύ· καὶ τῷ
[6, 16]	καὶ θεούς. Κύριος οὖν καὶ	πατὴρ	ὁ κτίστης πάντων, μήτηρ δὲ
[6, 16]	Κἂν γεωργός τις ᾖ κἂν	πατὴρ	παιδίου, διάκονός ἐστι σπερμάτων καταβολῆς,
[6, 12]	φύσει, γινομένῳ τελείῳ ὡς ὁ	πατήρ«	φησίν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς«
[6, 17]	ὁ πατὴρ καὶ πῶς ὁ	πατήρ.	Ὡς δὲ τῷ χεῖρας ἔχοντι
[6, 2]	ἐκλελοιπότα πόλει ξενοῦσθαι τῇδε; τίς	πάτρας	{θ´} ὅρος; τίς ἔσθ´ ὁ
[6, 5]	διαθήκην, οὐχ ὡς διεθέμην τοῖς	πατράσιν	ὑμῶν ἐν ὄρει Χωρήβ. νέαν
[6, 7]	ποιητὴν τὸν θεὸν πᾶσα ἀνατρέχει	πατριά,	οὕτως καὶ ἐπὶ τὸν κύριον
[6, 15]	δι´ αὐτῆς τῆς δυνάμεως τῆς	πατρικῆς	γνωρίζειν τὸν υἱὸν τοῦ παντοκράτορος.
[6, 17]	παντοκράτορος θεοῦ τοῦ πάντων ἐξηγουμένου	πατρὸς	δι´ υἱοῦ ἐπιτελεῖται, ὃς καὶ
[6, 2]	Πάλιν Εὐριπίδου ποιήσαντος· Ἐκ γὰρ	πατρὸς	καὶ μητρὸς ἐκπονουμένων σκληρὰς διαίτας
[6, 16]	ἑξῆς ἐστι λόγος περὶ τιμῆς	πατρὸς	καὶ μητρός. Πατέρα δὲ καὶ
[6, 2]	ποτέ, Ἡρόδοτος λέγει· Μητρὸς καὶ	πατρὸς	οὐκ ἔτ´ ὄντων, ἀδελφὸν ἄλλον
[6, 2]	Μητρός τε ἐν Ἅιδου καὶ	πατρὸς	τετευχότων, οὐκ ἔστ´ ἀδελφὸς ὅστις
[6, 2]	ἔσθ´ ὁ φύσας; τοῦ κεκήρυξαι	πατρός;	Τί δ´; οὐ Θεόγνιδος εἰπόντος·
[6, 16]	διὰ τῆς ἐρήμου εἰς τὴν	πατρῴαν	γῆν, ὅπως καταλαμβάνωσι μὲν διὰ
[6, 8]	ἀίδιον καὶ ἀναλλοίωτον· ~Ἐπεὶ καὶ	Παῦλος	ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς οὐ φιλοσοφίαν
[6, 8]	ὁποῖος ἦν Ἰάκωβος, Πέτρος, Ἰωάννης,	Παῦλος	καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι. Γνώσεως
[6, 5]	Πέτρου Κηρύγματι ὁ ἀπόστολος λέγων	Παῦλος·	Λάβετε καὶ τὰς Ἑλληνικὰς βίβλους.
[6, 15]	καθ´ ἡμῶν ἐστιν. Αὐτίκα ὁ	Παῦλος	τὸν Τιμόθεον περιέτεμεν διὰ τοὺς
[6, 2]	εἶναι τύχας. Βακχυλίδου τε εἰρηκότος·	Παύροισι	δὲ θνητῶν τὸν ἅπαντα χρόνον
[6, 3]	γυναιξὶν αὐτῶν ἀγονίας αἰτίου γινομένου,	παῦσαι	τὸν ἄνεμον· διὸ καὶ αὐτὸς
[6, 3]	αὐτὸς ἐν τοῖς ἔπεσι γράφει·	Παύσεις	δ´ ἀκαμάτων ἀνέμων μένος οἵ
[6, 16]	ἀγαθοεργῶν, καὶ τοῦ θεὸς εἶναι	παύσεται,	ὅπερ οὐδὲ εἰπεῖν θέμις. Ἕστιν
[6, 16]	θεός· ἀγαθὸς γὰρ ὤν, εἰ	παύσεταί	ποτε ἀγαθοεργῶν, καὶ τοῦ θεὸς
[6, 7]	κἂν τοὺς Μάγους αὐτούς, οὐ	παύσομαι	τὸν τούτων διδάσκαλον ἀπαιτῶν, ἀνάγω
[6, 14]	ἐστὶν ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ. Κἂν	παύσωνται	ἄρα που αἱ τιμωρίαι κατὰ
[6, 6]	ἀσώματος προσαγορεύεται. Ὃ δ´ ἂν	παχυμερὲς	ἐκ τῆς ἁμαρτίας πεπαχυμμένον τύχῃ,
[6, 6]	οὐκ ἄν ποτε πρὸς τοῦ	παχυμερεστέρου	ὕδατος πάθοι τι δεινόν, διὰ
[6, 2]	Κρόνου Ὀρφεῖ πεποίηται· Κεῖτ´ ἀποδοχμώσας	παχὺν	αὐχένα, κὰδ δέ μιν ὕπνος
[6, 3]	κεῖσθαι ὄρη ἐφεξῆς ἱστοροῦσιν ἐν	πεδίῳ	μακρῷ· τοὺς δὴ διοδεύοντας τὸν
[6, 2]	ἐν Ἐρεχθεῖ γράφει· Ἐν ἀστρώτῳ	πέδῳ	{εὕδουσι{ ν} πηγαῖς δ´ οὐχ
[6, 2]	Τὰ δὲ Ἡσιόδου μετήλλαξαν εἰς	πεζὸν	λόγον καὶ ὡς ἴδια ἐξήνεγκαν
[6, 12]	ἁμαρτάνειν αὐτοῦ κατὰ προηγούμενον λόγον	πείθει,	ᾧ ἕπεται τὸ μὴ ἁμαρτάνειν.
[6, 8]	φησί. Τοιοῦτος οἷός τε ἐκείνῳ	πείθεσθαι	τῷ παραγγέλματι· Καὶ οὓς μὲν
[6, 16]	οἰκονομίαν ἐπιτήδεια, καὶ αὐτά τε	πείθεται	ἄγεταί τε πρὸς τῶν ἐπιτεταγμένων
[6, 2]	ἀνδρὶ γέροντι· οὐ γὰρ πηδαλίῳ	πείθεται	ὡς ἄκατος, Ἀριστοφάνη τὸν κωμικὸν
[6, 18]	δὲ ἀνὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην,	πείθων	Ἑλλήνων τε ὁμοῦ καὶ βαρβάρων
[6, 9]	σώματος γινομένοις πάθεσι περιπίπτειν, οἷον	πείνῃ,	δίψει καὶ τοῖς ὁμοίοις. Ἀλλ´
[6, 2]	Νίκης {ἀνθρώποισι{ ν} θεῶν ἐν	πείρᾳ	κεῖται, διὰ τοῦδε τοῦ ἰάμβου
[6, 2]	θάρρυνε, νίκης δὲ ἐν θεοῖσι	πείρατα.	Πάλιν Ὁμήρου εἰπόντος· Ἀνιπτόποδες, χαμαιεῦναι,
[6, 2]	φήσαντος τὴν Πυθίαν εἰπεῖν τὸ	πειρηθῆναι	τοῦ θεοῦ καὶ τὸ ποιῆσαι
[6, 18]	ἡμῶν καὶ ὅση δύναμις ἐκκόπτειν	πειρώμενοι·	ἣ δὲ καὶ μᾶλλον ἀνθεῖ·
[6, 2]	περὶ Θεσπρωτῶν βιβλίον ὁλόκληρον καὶ	Πείσανδρος	ὁ Καμιρεὺς Πεισίνου τοῦ Λινδίου
[6, 3]	εἰ χρήσαιντο τῇ Αἰακοῦ εὐχῇ.	Πεισθεὶς	οὖν αὐτοῖς Αἰακὸς ἀνελθὼν ἐπὶ
[6, 3]	προεῖπεν ὄμβρον. Οἱ μὲν οὖν	πεισθέντες	αὐτῷ συνεῖλον τοὺς καρπούς (καὶ
[6, 7]	ἀλλ´ οἱ παρακούειν προῃρημένοι. Οἱ	πεισθέντες	δὲ αὐτῶν τῇ τε τοῦ
[6, 16]	ἵνα δὴ οἳ μὲν ἀναπαύσωνται	πεισθέντες	περὶ αὐτοῦ, ὃ δέ, διὰ
[6, 2]	ὁλόκληρον καὶ Πείσανδρος ὁ Καμιρεὺς	Πεισίνου	τοῦ Λινδίου τὴν Ἡράκλειαν, Πανύαςςίς
[6, 11]	δύνασθαι ἐπὶ τὴν ἀληθῆ φιλοσοφίαν,	πεῖσμα	τῇ ψυχῇ βέβαιον τὴν ἐκ
[6, 11]	μέν τί ἐστι πρὸς τοὺς	πέλας,	τὸ δὲ ὡς πρὸς αὐτόν.
[6, 11]	θεωρίαν· διὰ δὲ τὴν τῶν	πέλας	ὠφέλειαν τῶν μὲν ἐπὶ τὸ
[6, 2]	γὰρ δώρων πολλὰ κάκ´ ἀνθρώποισι	πέλονται,	Ἀγίας ἐποίησεν· Δῶρα γὰρ ἀνθρώπων
[6, 16]	τ´ ἄνδρες σήματ´ ἔχους´ ἀρετῆς·	πέμπτῃ	δ´ ὥριον ἄνδρα γάμου μεμνημένον
[6, 16]	τὸν Ἰησοῦν παριστῶσα. Ὁ δὲ	πέμπτος	ἑξῆς ἐστι λόγος περὶ τιμῆς
[6, 4]	ἢ καλῶς ἀποθανεῖν. Ὁ δὲ	πέμπτος	ἐρωτηθείς, πότερον οἴεται τὴν ἡμέραν
[6, 2]	εἴδει προσαποδοτέον τῷ πέρατι τοῦ	πέμπτου	Στρωματέως τὰ ἐνδέοντα. Ἐπεὶ γὰρ
[6, 11]	ἀρχά, πάντων ἁγήτωρ, Ζεῦ, σοὶ	πέμπω	ταύταν ὕμνων ἀρχάν. Εἴη δ´
[6, 6]	καὶ ἀποστόλους πιστοὺς ἡγησάμενος εἶναι,	πέμπων	ἐπὶ τὸν κόσμον εὐαγγελίσασθαι τοὺς
[6, 2]	ὅταν ἔλθῃ κρυερὰ Διόθεν θανάτου	πεμφθεῖσα	τελευτή, Δίφιλος γράφει· Οὐκ ἔστι
[6, 1]	βαθεῖ· οὗτος ἐσκόρπισεν, ἔδωκεν τοῖς	πένησιν«	~Πρὸ δὲ τῆς εἰς τὸ
[6, 2]	καὶ πιστὸς ἑταῖρος, Εὐριπίδης πεποίηκεν·	Πένητα	{φεύγοντα} φεύγει πᾶς τις ἐκποδὼν
[6, 6]	ἀλλὰ Ἐγένετο κύριος καταφυγὴ τῷ	πένητι,	βοηθὸς ἐν εὐκαιρίᾳ καὶ ἐν
[6, 12]	κατὰ τὴν ἀρετὴν πράξεσι πλεονασμός,	πενία	δὲ ἡ κατὰ τὰς κοσμικὰς
[6, 11]	τετραγώνου τοῦ κεʹ τρίτου δὲ	πενταγώνου	τοῦ λεʹ τετάρτου δὲ ἑξαγώνου
[6, 16]	ἄνθρωπον αὐτόν, τά τε αἰσθητήρια	πέντε	καὶ τὸ φωνητικὸν καὶ τὸ
[6, 4]	τῆς σελήνης καὶ περὶ τῶν	πέντε	πλανωμένων, τὸ δὲ περὶ τῶν
[6, 4]	τῆς σελήνης καὶ περὶ τῶν	πέντε	πλανωμένων, χωρογραφίας τε τῆς Αἰγύπτου
[6, 3]	τοῦ ὄρους, οὐχ ἧττον ἡμερῶν	πέντε	τῆς περιόδου τυγχανούσης περὶ τὸ
[6, 11]	κατὰ σύνθεσιν πεντεκαιδέκατος, σελήνη δὲ	πεντεκαιδεκάτῃ	πλησιφαὴς γίνεται. Ἕστι δὲ καὶ
[6, 11]	ἀριθμὸς ἀπὸ μονάδος κατὰ σύνθεσιν	πεντεκαιδέκατος,	σελήνη δὲ πεντεκαιδεκάτῃ πλησιφαὴς γίνεται.
[6, 11]	τεσσάρων, ἑνὸς μὲν τριγώνου τοῦ	πεντεκαιδεκάτου,	ἑτέρου δὲ τετραγώνου τοῦ κεʹ
[6, 11]	τῆς ἀφέσεως τῆς κατὰ τὴν	πεντηκοστήν,	καὶ τοὺς λʹ ἤ, ὡς
[6, 7]	καταβολῆς κόσμου πολυτρόπως καὶ πολυμερῶς»	πεπαίδευκέν	τε καὶ τελειοῖ. Ὅθεν εἰκότως
[6, 3]	ἐπὶ νούσοισι δηρὸν δὴ χαλεπῇσι	πεπαρμένους·	ἄντικρυς γοῦν ἰάσεις τε καὶ
[6, 16]	ὑπολαμβάνουσι τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ θεοῦ,	πέπαυται	ποιῶν ὁ θεός· ἀγαθὸς γὰρ
[6, 6]	ἂν παχυμερὲς ἐκ τῆς ἁμαρτίας	πεπαχυμμένον	τύχῃ, τοῦτο ἀπορρίπτεται σὺν τῷ
[6, 6]	ἐν τῷ κατακλυσμῷ, μᾶλλον δὲ	πεπεδημένοις,	καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ τε
[6, 8]	φασί τινες τὸν σοφὸν ἄνθρωπον	πεπεῖσθαι	εἶναί τινα ἀκατάληπτα, ὡς καὶ
[6, 9]	λύπην ἐμπίπτει, πάντα καλῶς γίνεσθαι	πεπεισμένος)	οὐδὲ μὴν θυμοῦται (οὐδὲ γάρ
[6, 9]	τυχεῖν τῶν τῇδε ὁ τεύξεσθαι	πεπεισμένος	τῶν ὄντως ἀγαθῶν, ἔχεσθαι δὲ
[6, 3]	τοὺς δικαίους ἐκ τῶν ἡμετέρων	πεπιστεύκασι	γραφῶν· εἰ γὰρ καὶ δυνάμεις
[6, 9]	ἀγάπην ἐνεστὸς ἤδη τὸ μέλλον·	πεπίστευκεν	γὰρ διά τε τῆς προφητείας
[6, 9]	μὴ ψευδομένῳ θεῷ καί, ὃ	πεπίστευκεν,	ἔχει καὶ κρατεῖ τῆς ἐπαγγελίας
[6, 12]	ἁμαρτιῶν μετανενοηκόσι καὶ μὴ στερεῶς	πεπιστευκόσι	διὰ τῶν δεήσεων παρέχει ὁ
[6, 10]	οὖν ἀπατηλῷ λόγῳ οὐδὲ μὴν	πεπλανημένῃ	ἡδονῇ, ὅθεν οὐδὲ τῆς οἰκείας
[6, 8]	κλαδεύειν προηγουμένως γέγονεν, ἀλλὰ καὶ	πεπλεγμένα	τὰ κλήματα διαστέλλομεν ἐν αὐτῷ
[6, 18]	λέγων (ἐπεὶ καὶ ἐν Ἀχαΐᾳ	πεπλεονακέναι	τὴν πίστιν αὐτός φησιν, φέρεται
[6, 12]	ἣ μὲν κοινὴ ἐπὶ τῷ	πεπλημμεληκέναι,	ἣ δέ, τὴν φύσιν τῆς
[6, 11]	γεωργία τῆς ἀπὸ ταύτης χρείας	πεπλήρωται,	καθάπερ τῆς γεωμετρίας ἀρχιτεκτονική τε
[6, 1]	καὶ Ἑλικῶνας καὶ Κηρία καὶ	Πέπλους	συναγωγὰς φιλομαθεῖς ποικίλως ἐξανθισάμενοι συνεγράψαντο)
[6, 16]	δὴ οἱ τεχνῖται τῶν ἀνθρώπων	πεποιήκασι,	καθ´ ὧν ὁ ὢν οὐ
[6, 2]	θᾶττον ἀπαλλάττουσι τοῦ ζῆν Μένανδρος	πεποίηκεν·	Ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν, ἀποθνῄσκει
[6, 2]	φίλος καὶ πιστὸς ἑταῖρος, Εὐριπίδης	πεποίηκεν·	Πένητα {φεύγοντα} φεύγει πᾶς τις
[6, 6]	ἔργον αὐτοῦ· ὅπερ οὖν καὶ	πεποίηκεν,	τοὺς εἰς αὐτὸν πιστεῦσαι βεβουλημένους
[6, 6]	τεθεῖσθαι λέγων ὁ θεός, οὐ	πεποιηκέναι	ἄμφω. Καὶ ἐν ἑτέρᾳ γραφῇ
[6, 8]	Τὸ δὲ οὐκ ἐποίησεν οὕτως»	πεποιηκέναι	μὲν δηλοῖ, ἀλλ´ οὐχ οὕτως.
[6, 16]	ἑαυτὸν φάμενος ἐπινενοηκέναι τι ἢ	πεποιηκέναι	τῶν πρὸς δημιουργίαν συντεινόντων εὔθυναν
[6, 2]	Ὁμοίως γάρ μοι νῦν φαίνομαι	πεποιηκέναι,	ὡς εἴ τις πατέρα ἀποκτείνας
[6, 18]	καὶ τὸ ἔργον περὶ τοῦ	πεποιηκότος.	Εἶθ´ ὁ μὴ περὶ αὑτοῦ
[6, 15]	τοῦ θεοῦ τοῦ τὰ πάντα	πεποιηκότος	σάρκα ἀνειληφότα καὶ ἐν μήτρᾳ
[6, 2]	τε τῶν ἀπὸ Πλάτωνος συγγραφὰς	πεποίηνται,	καθ´ ἃς ἀποδεικνύουσι τούς τε
[6, 16]	δεδήλωτο ἡ ἑκάστου γένεσις ἀθρόως	πεποιῆσθαι	λεχθείσης τῆς δημιουργίας· ἐχρῆν γάρ
[6, 16]	τῇ ἕκτῃ ὁ ἄνθρωπος λέγεται	πεποιῆσθαι	ὁ τῷ ἐπισήμῳ πιστὸς γενόμενος
[6, 2]	Θεογονίᾳ ἐπὶ τοῦ Κρόνου Ὀρφεῖ	πεποίηται·	Κεῖτ´ ἀποδοχμώσας παχὺν αὐχένα, κὰδ
[6, 14]	Εἰκότως οὖν εἴρηται· Καὶ οἱ	πεποιθότες	ἐπ´ αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ
[6, 11]	περιττοῖς· Ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς, περιβεβλημένη	πεποικιλμένοις.	Ἡ ἀλήθεια δὲ διὰ τοῦ
[6, 11]	σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ, περιβεβλημένη	πεποικιλμένοις»	καὶ τοῖς Ἑλληνικοῖς καὶ περιττοῖς·
[6, 6]	δρῦς καὶ τὸ ἐπ´ αὐτῇ	πεποικιλμένον	φᾶρος, πάντα ὅσα Φερεκύδης ἀλληγορήσας
[6, 1]	Στρωματέων ἡμῖν ὑποτύπωσις λειμῶνος δίκην	πεποίκιλται.	Καὶ δὴ ὧδε ἔχοντες ἐμοί
[6, 2]	Ἐπεὶ καὶ Ὁμήρου ποιήσαντος· Ὦ	πέπον,	εἰ μὲν γὰρ πόλεμον περὶ
[6, 15]	τὸ ἀληθὲς αὐτὸ ἐκεῖνο, ὃ	πέπονθεν	ἡ σάρξ, ἣν ἀνείληφεν ὁ
[6, 15]	ἀκολούθως δέ, καθὸ γέγονεν τοῦτο,	πεπονθότα	καὶ ἀνεσταμένον ὃ μὲν λέγῃ,
[6, 11]	βέβαιον τὴν ἐκ πάντων ἀσφάλειαν	πεπορισμένους.	Ἁπτέον ἄρα μουσικῆς εἰς κατακόσμησιν
[6, 15]	ἄγρια εἶναι αὐτὰ στέρησις δυνάμεως	πεπτικῆς.	Λαμβάνει τοίνυν τροφὴν μὲν πλείονα
[6, 7]	γὰρ κυρίου λόγια ἁγνά, ἀργύριον	πεπυρωμένον	δοκίμιον, τῇ γῇ κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως.
[6, 7]	Σολομὼν λέγει Γλῶσσαν δικαίου ἄργυρον	πεπυρωμένον»	τὴν δεδοκιμασμένην καὶ σοφὴν διδασκαλίαν
[6, 1]	τὸν ἠθικὸν λόγον ἐν τούτοις	περαιούμενον	καὶ παραστήσας, ὅστις ἂν εἴη
[6, 16]	τε γὰρ κοσμογονία ἐν ἓξ	περαιοῦται	ἡμέραις, ἥ τε ἀπὸ τροπῶν
[6, 11]	τὸν κυριακὸν λόγον, εἰς ὃν	περαιοῦται	ὁ νόμος, ὁ προφήτης εἴρηκεν
[6, 11]	τῆς ἀληθείας, συγγνώμην ἀπονέμων, εἰ	περαιτέρω	προβαίνειν τῆς ἐξεργασίας ὀκνῶ, τουτὶ
[6, 15]	τὸ ὑποκείμενον, ἡ εὕρεσις δὲ	πέρας	καὶ ἀνάπαυσις ζητήσεως ἐν καταλήψει
[6, 2]	ἐν προοιμίου εἴδει προσαποδοτέον τῷ	πέρατι	τοῦ πέμπτου Στρωματέως τὰ ἐνδέοντα.
[6, 9]	ἀκινήτους λόγους κεκτημένος, ἀλλὰ καὶ	περὶ	ἀγαθῶν καὶ περὶ κακῶν περί
[6, 3]	περὶ μὲν τούτων ἐν τῷ	περὶ	ἀγγέλων λόγῳ προϊούσης τῆς γραφῆς
[6, 11]	αὐτὴ ἡ φιλοσοφία εἰς τὸ	περὶ	ἀληθείας διαλαβεῖν. Αὐτίκα ἡ χλαμὺς
[6, 17]	διαλεκτικὴ λέγεται, βεβαιωτικὴ μὲν τῶν	περὶ	ἀληθείας λεγομένων δι´ ἀποδείξεως, διακρουστικὴ
[6, 17]	οἱ πλείους, μᾶλλον δὲ τὸν	περὶ	ἀληθείας λόγον. Οὐ γὰρ περὶ
[6, 2]	σοί φησιν ὁ Πλάτων γράφων	περὶ	ἀνθρώπου ὡς εὐμεταβόλου ζῴου. Αὖθις
[6, 7]	παρ´ Ἕλλησι δὲ οἱ τῶν	περὶ	ἀρετῆς λόγων ἀντιλαμβανόμενοι. Εἴη δ´
[6, 2]	ὑπερτίθεμαι διασαφήσων, ὁπηνίκα ἂν τὰ	περὶ	ἀρχῶν τοῖς Ἕλλησιν εἰρημένα ἐπιόντες
[6, 11]	μανικήν. Ὁ αὐτὸς λόγος καὶ	περὶ	ἀστρονομίας· αὕτη γάρ, μετὰ τὴν
[6, 15]	οὐ κοπιάσει· τὸ γὰρ ἐνθυμηθῆναι	περὶ	αὐτῆς φρονήσεως τελειότης, καὶ ὁ
[6, 8]	τοῦ κόσμου τοῦδε καὶ τὰ	περὶ	αὐτὸν μόνον διδάσκουσαν ὑποκειμένην τε
[6, 10]	κενῆς οὐδὲ μὴν ψευδοδοξίας τῆς	περὶ	αὑτόν, ἀλλ´ οὐδὲ τοὺς πανούργους
[6, 14]	καὶ οὐ νοήσουσι, τί ἐβουλεύσατο	περὶ	αὐτοῦ καὶ εἰς τί ἠσφαλίσατο
[6, 15]	τῇ γενέσει αὐτοῦ τῇ αἰσθητῇ	περὶ	αὐτοῦ μαρτυρίαι, πρὸς δὲ καὶ
[6, 16]	δὴ οἳ μὲν ἀναπαύσωνται πεισθέντες	περὶ	αὐτοῦ, ὃ δέ, διὰ γενέσεως,
[6, 9]	ὡς μὴ τοὺς συνόντας ἄλλως	περὶ	αὐτοῦ φρονεῖν ὑπεισέλθοι, ὥσπερ ἀμέλει
[6, 18]	τοῦ πεποιηκότος. Εἶθ´ ὁ μὴ	περὶ	αὑτοῦ τἀληθῆ λέγειν δυνάμενος ἆρ´
[6, 11]	τὸ πρὸς τοῦ Σολομῶντος εἰρημένον.	Περὶ	γὰρ νεὼς κατασκευῆς διαλαβὼν ἄντικρύς
[6, 18]	φυσικοῖς, μετὰ ταῦτα δηλωθήσεται, ἐπὰν	περὶ	γενέσεως κόσμου διαλαμβάνειν ἀρξώμεθα.
[6, 2]	Ἡροδότου τε αὖ ἐν τῷ	περὶ	Γλαύκου τοῦ Σπαρτιάτου λόγῳ φήσαντος
[6, 15]	κατὰ τὴν ἑκάστου περιγραφὴν ἀπεριγράφως.	Περὶ	δὲ τῆς γνώσεως ὁ Σολομὼν
[6, 16]	παρέργῳ καὶ ταῦτα ὑπομνηστέον, ἐπεὶ	περὶ	ἑβδομάδος καὶ ὀγδοάδος ὁ λόγος
[6, 16]	Ἕρμιππος ὁ Βηρύτιος ἐν τῷ	Περὶ	ἑβδομάδος. Σαφῶς δὲ τὸν περὶ
[6, 16]	Περὶ ἑβδομάδος. Σαφῶς δὲ τὸν	περὶ	ἑβδομάδος τε καὶ ὀγδοάδος μυστικὸν
[6, 17]	περὶ θεοῦ. Καθόλου δὲ εἰπεῖν	περὶ	ἑκάστου πράγματος τῆς οὐσίας τὰ
[6, 16]	τολμήματος. Δέκατος δέ ἐστιν ὁ	περὶ	ἐπιθυμιῶν ἁπασῶν λόγος. Καθάπερ οὖν
[6, 16]	δὲ τὸ ἡγεμονικὸν ἔχει δύναμιν,	περὶ	ἣν ἡ ζήτησις καὶ ἡ
[6, 18]	πίστεως χωρήσας, τὴν γνῶσιν αὐτήν,	περὶ	ἣν πάντα ἐστὶ τὰ αἰοθητήρια,
[6, 16]	καὶ ἀληθῆ γνῶσιν καὶ τὴν	περὶ	θεοῦ διάληψιν ἐπὶ τὴν μὴ
[6, 15]	συνυπάρχον ἢ ἑπόμενον. Τῆς τοίνυν	περὶ	θεοῦ ζητήσεως εὕρεσις μὲν ἡ
[6, 17]	τὸν θεὸν ζητεῖν ἢ τὰ	περὶ	θεοῦ. Καθόλου δὲ εἰπεῖν περὶ
[6, 16]	βιαία. Τὸν οὖν ἀληθῆ λόγον	περὶ	θεοῦ καὶ τῆς ἀιδιότητος αὐτοῦ
[6, 18]	ἐξασθενεῖ, κἂν μὴ θεόν, ἀλλὰ	περὶ	θεοῦ λέγῃ καὶ τοῦ θείου
[6, 18]	ὁμοίων. Ἀλλ´ οὐκ ἐχέγγυοι διδάσκαλοι	περὶ	θεοῦ λέγοντες ἄνθρωποι, καθὸ ἄνθρωποι·
[6, 18]	ἆρ´ οὐ πλέον οὐδὲ τὰ	περὶ	θεοῦ πιστευτέος; ὅσον γὰρ δυνάμει
[6, 17]	ὀνόματα ζητοῦντας μαθεῖν· τὸ γὰρ	περὶ	θεοῦ πρᾶγμα οὐκ ἔστιν ἕν,
[6, 18]	{γε} ἄνθρωπός γε ὢν καὶ	περὶ	θεοῦ τἀληθῆ λέγειν, ὁ ἀσθενὴς
[6, 17]	περὶ ἀληθείας λόγον. Οὐ γὰρ	περὶ	θεοῦ τι λέγουσιν. Ἀλλὰ τὰ
[6, 2]	ὁ Κυρηναῖος ἐκ Μουσαίου τὸ	περὶ	Θεσπρωτῶν βιβλίον ὁλόκληρον καὶ Πείσανδρος
[6, 4]	τὴν Αἰγυπτίαν εὐσέβειαν περιέχοντα, οἷον	περὶ	θυμάτων, ἀπαρχῶν, ὕμνων, εὐχῶν, πομπῶν
[6, 2]	Αἰδοῦς δὲ καὐτὸς δυσκρίτως ἔχω	πέρι·	καὶ δεῖ γὰρ αὐτῆς κἄστιν
[6, 9]	ἀλλὰ καὶ περὶ ἀγαθῶν καὶ	περὶ	κακῶν περί τε γενέσεως ἁπάσης
[6, 16]	ἐξωλέστατος. Μετὰ δὲ τοῦτον ὁ	περὶ	κλοπῆς ἐστι λόγος. Ὡς οὖν
[6, 18]	διωχθήσεσθαι εἰς τέλος προφητευθεῖσα. Εἶτα	περὶ	μὲν ποιητικῆς Πλάτων Κοῦφον γάρ
[6, 3]	κρατουμένας φύσει τῷ σώματι. Ἀλλὰ	περὶ	μὲν τούτων ἐν τῷ περὶ
[6, 7]	Καὶ μὴν ὡς ἡ γεωμετρία	περὶ	μέτρα καὶ μεγέθη καὶ σχήματα
[6, 16]	υἱοῦ γιγνώσκεται. Ἕπεται τούτῳ ὁ	περὶ	μοιχείας λόγος. Μοιχεία δ´ ἐστίν,
[6, 4]	τῆς τοῦ σώματος κατασκευῆς καὶ	περὶ	νόσων καὶ περὶ ὀργάνων καὶ
[6, 18]	ὁ δὲ ἐπιστήμων τοῦ ἀληθοῦς	περὶ	ὁδηποτοῦν αὐτίκα καὶ τοῦ ψευδοῦς
[6, 16]	μὲν ὁ ἰατρὸς ἐν τῷ	Περὶ	ὀκταμήνων, Ἀριστοτέλης δὲ ὁ φιλόσοφος
[6, 4]	κατασκευῆς καὶ περὶ νόσων καὶ	περὶ	ὀργάνων καὶ φαρμάκων καὶ περὶ
[6, 8]	ἀκατάληπτα. Ὁ γνωστικὸς δὲ ἐκεῖνος,	περὶ	οὗ λέγω, τὰ δοκοῦντα ἀκατάληπτα
[6, 3]	ἀρχῶν καὶ τῶν ἐξουσιῶν κύριος,	περὶ	οὗ ὁ Μωυσῆς λέγει, ἵνα
[6, 4]	περὶ ὀργάνων καὶ φαρμάκων καὶ	περὶ	ὀφθαλμιῶν καὶ τὸ τελευταῖον περὶ
[6, 15]	υἱὸν τοῦ θεοῦ· εἰ γὰρ	περὶ	πᾶν ζήτημα καθολικὰ ταῦτα εὑρίσκεται
[6, 16]	εἰσοπίσω γενεήν· Τῇ δ´ ἕκτῃ	περὶ	πάντα καταρτύεται νόος ἀνδρός, οὐδ´
[6, 9]	ἄλλοις ᾖ ἔτι κεκρυμμένα, ἤδη	περὶ	πάντων εἴληφε τὴν γνῶσιν. Τὰ
[6, 12]	ζῆν, ἀλλὰ τὸ εὖ ζῆν	περὶ	πλείστου ποιήσεται, μήτ´ οὖν παῖδας
[6, 9]	ἐκείνων ἄνωθεν τῶν ἀρχετύπων τὴν	περὶ	τὰ ἀνθρώπεια αὑτοῦ διοίκησιν ἀπογραφόμενος,
[6, 17]	μὲν τὰ ὀνόματα λέγουσιν, οἱ	περὶ	τὰ κάλλη τῶν λόγων διατρίβοντες,
[6, 11]	λεκτέον, πρῶτον μέν, ὅτι καὶ	περὶ	τὰ μέγιστα τῶν ὄντων πταίουσιν
[6, 10]	πολλὴν δὲ ἀχρηστίαν παραιτητέον, ἀπασχολοῦσαν	περὶ	τὰ μηδὲν προσήκοντα, οἱονεὶ δὲ
[6, 8]	τελείας ὄντως ἐπιστήμης ἐπέκεινα κόσμου	περὶ	τὰ νοητὰ καὶ ἔτι τούτων
[6, 17]	τοίνυν περὶ τὴν λέξιν, ἀλλὰ	περὶ	τὰ σημαινόμενα ἀναστρεπτέον. Τοῖς μὲν
[6, 9]	ὢν ἐπιστήμων, κρατιστεύσει καὶ τὸν	περὶ	τἀγαθοῦ λόγον πρεσβεύσει, τοῖς νοητοῖς
[6, 15]	προφητεία δὲ οὐδ´ ὅλως τοὺς	περὶ	τὰς λέξεις σχηματισμοὺς ἐπιτηδεύει διὰ
[6, 10]	Οὐκ ἀπολειφθήσεται τοίνυν τῶν προκοπτόντων	περὶ	τὰς μαθήσεις τὰς ἐγκυκλίους καὶ
[6, 15]	τὸν δὲ ἐπὶ τὰ ὄρη	περὶ	τὰς φάραγγας κηδείας ἀξιούμενον. Εἶδεν
[6, 9]	περὶ ἀγαθῶν καὶ περὶ κακῶν	περί	τε γενέσεως ἁπάσης καὶ συλλήβδην
[6, 4]	καὶ τῶν ἀφιερωμένων αὐτοῖς χωρίων	περί	τε μέτρων καὶ τῶν ἐν
[6, 4]	δέκα βιβλία ἐκμανθάνει (περιέχει δὲ	περί	τε νόμων καὶ θεῶν καὶ
[6, 11]	μετὰ τὴν τῶν μεταρσίων ἱστορίαν	περί	τε σχήματος τοῦ παντὸς καὶ
[6, 4]	καὶ τῆς τοῦ Νείλου διαγραφῆς	περί	τε τῆς {καταγραφῆς} κατασκευῆς τῶν
[6, 4]	Τοῦτον τὰ {τε} ἱερογλυφικὰ καλούμενα	περί	τε τῆς κοσμογραφίας καὶ γεωγραφίας
[6, 4]	ἓξ οἱ παστοφόροι ἰατρικὰς οὔσας	περί	τε τῆς τοῦ σώματος κατασκευῆς
[6, 9]	τε τῶν μελλόντων ὡς ἔσται,	περί	τε τῶν γεγονότων ὡς ἐγένετο.
[6, 9]	τε τῶν ὄντων ὡς ἔστι,	περί	τε τῶν μελλόντων ὡς ἔσται,
[6, 9]	δὲ τὰ παρ´ ἡμῖν θεσπίζει	περί	τε τῶν ὄντων ὡς ἔστι,
[6, 9]	ἡδοναῖς ἢ φόβοις περιπίπτειν καὶ	περὶ	τὴν καταστολὴν ἀπασχολεῖσθαι τῶν παθῶν.
[6, 17]	ἀποτέμνηται τῶν νοητῶν. Οὐ τοίνυν	περὶ	τὴν λέξιν, ἀλλὰ περὶ τὰ
[6, 4]	τά τε ἄλλα καὶ τὸ	περὶ	τὴν μετενσωμάτωσιν τῆς ψυχῆς δόγμα.
[6, 3]	αὐτοὺς ἔσχον· πνεύσαντες γὰρ ἐρρωμένως	περὶ	τὴν Σηπιάδα ἄκραν συνέτριψαν πᾶσαν
[6, 15]	τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ οὔτε	περὶ	τῆς κατὰ τὴν πρόνοιαν οἰκονομίας
[6, 4]	ἀπλανῶν φαινομένων ἄστρων, τὸ δὲ	περὶ	τῆς τάξεως τοῦ ἡλίου καὶ
[6, 1]	τε ὑπὸ βαρβάρων προσαπορούμενα ἡμῖν	περὶ	τῆς τοῦ κυρίου παρουσίας. Ἐν
[6, 16]	δὲ πέμπτος ἑξῆς ἐστι λόγος	περὶ	τιμῆς πατρὸς καὶ μητρός. Πατέρα
[6, 15]	δι´ οἰκονομίαν σωτηρίας οὐδ´ οἱ	περί	τινα τῶν ἐν μέρει σφαλλόμενοι,
[6, 18]	ὁδηποτοῦν αὐτίκα καὶ τοῦ ψευδοῦς	περὶ	τὸ αὐτὸ ἐπιστήμων ὑπάρχει. Καὶ
[6, 3]	ἡμερῶν πέντε τῆς περιόδου τυγχανούσης	περὶ	τὸ ὄρος. Κατὰ πάντα τοίνυν
[6, 3]	ἀπιστήσουσιν Ἕλληνες τῇ θείᾳ ἐπιφανείᾳ	περὶ	τὸ ὄρος τὸ Σινᾶ, ὁπηνίκα
[6, 2]	δικασταί, σπουδὴ καὶ παράταξις γεγένηται	περὶ	τὸν ἀγῶνα τουτονί, οὐδ´ ἕνα
[6, 16]	Ἔστι δὲ καὶ δεκάς τις	περὶ	τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, τά τε
[6, 7]	τεχνικήν, τὴν ἐμπειρίαν παρέχουσαν τῶν	περὶ	τὸν βίον, τὴν δὲ σοφίαν
[6, 16]	Χαλδαῖοι πάντα γίνεσθαι νομίζουσι τὰ	περὶ	τὸν θνητὸν βίον, παρ´ ὃ
[6, 15]	καὶ ἡ οἰκονομία πᾶσα ἡ	περὶ	τὸν κύριον προφητευθεῖσα παραβολὴ ὡς
[6, 2]	πέπον, εἰ μὲν γὰρ πόλεμον	περὶ	τόνδε φυγόντες αἰεὶ δὴ μέλλοιμεν
[6, 18]	λέγειν, ὁ ἀσθενὴς καὶ ἐπίκηρος	περὶ	τοῦ ἀγεννήτου καὶ ἀφθάρτου καὶ
[6, 4]	χρή, ὧν τὸ μέν ἐστι	περὶ	τοῦ διακόσμου τῶν ἀπλανῶν φαινομένων
[6, 15]	διελέξατο. Λέγουσιν γοῦν οἱ ἀπόστολοι	περὶ	τοῦ κυρίου, ὅτι Πάντα ἐν
[6, 18]	καὶ ἀφθάρτου καὶ τὸ ἔργον	περὶ	τοῦ πεποιηκότος. Εἶθ´ ὁ μὴ
[6, 2]	Ἠλεῖον, ὃς εἰς τὸν αὐτὸν	περὶ	τοῦ προκειμένου μοι σκέμματος ἥκει
[6, 15]	μέρους οὐκέτι σῴζει. Οὔτε γὰρ	περὶ	τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ οὔτε
[6, 2]	μέν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, σπουδὴ	περὶ	τουτονὶ τὸν ἀγῶνα καὶ παραγγελία
[6, 9]	αὐτοῦ γεγεννημένον αἴτιον κατείληφεν καὶ	περὶ	τούτων ἐμπέδως ἔχει, μονίμως μονίμους
[6, 8]	εἶναί τινα ἀκατάληπτα, ὡς καὶ	περὶ	τούτων ἔχειν τινὰ κατάληψιν, καταλαμβάνοντος,
[6, 8]	ἀνθρώπων» πρὶν ἢ διασαφῆσαι τὸν	περὶ	τούτων λόγον ἡμῖν τὸν διδάσκαλον,
[6, 16]	ἑπτάφθογγον εἶναι διδάσκων. Ἑπτὰ καὶ	περὶ	τῷ προσώπῳ τῷ ἡμετέρῳ ἐπίκειται
[6, 4]	καὶ σελήνης, τὸ δὲ λοιπὸν	περὶ	τῶν ἀνατολῶν. Ἑξῆς δὲ ὁ
[6, 15]	ὁ Πέτρος ἐν τῷ Κηρύγματι	περὶ	τῶν ἀποστόλων λέγων φησίν· Ἡμεῖς
[6, 14]	ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ. Ὁρᾷς οἷα	περὶ	τῶν γνωστικῶν διαλέγεται ἡ σοφία.
[6, 4]	περὶ ὀφθαλμιῶν καὶ τὸ τελευταῖον	περὶ	τῶν γυναικείων. Καὶ τὰ μὲν
[6, 14]	Σολομὼν σοφὸν καλῶν τὸν γνωστικὸν	περὶ	τῶν θαυμαζόντων αὐτοῦ τὸ ἀξίωμα
[6, 2]	τεκμηρίοις χρῆσθαι τοῖς πρότερον γενομένοις	περὶ	τῶν μελλόντων ἔσεσθαι. Ἔτι Θεόγνιδος
[6, 16]	θνητὸν βίον, παρ´ ὃ καὶ	περὶ	τῶν μελλόντων λέγειν τινὰ ὑπισχνοῦνται,
[6, 17]	δεδήλωται, φρονήσεως μετέχει. Ἡ γοῦν	περὶ	τῶν νοηθέντων λογικὴ διέξοδος μετὰ
[6, 4]	ἡλίου καὶ τῆς σελήνης καὶ	περὶ	τῶν πέντε πλανωμένων, τὸ δὲ
[6, 4]	ἡλίου καὶ τῆς σελήνης καὶ	περὶ	τῶν πέντε πλανωμένων, χωρογραφίας τε
[6, 4]	τῶν πέντε πλανωμένων, τὸ δὲ	περὶ	τῶν συνόδων καὶ φωτισμῶν ἡλίου
[6, 6]	ὁ κορυφαῖος Οὐαλεντῖνος ἐν τῇ	Περὶ	φίλων ὁμιλίᾳ κατὰ λέξιν γράφει·
[6, 16]	σὺ ἐγέννησάς με. Ἔπειτα ὁ	περὶ	φόνου λόγος ἐπακολουθεῖ. Φόνος δὲ
[6, 16]	δὲ ὁ φιλόσοφος ἐν τῷ	Περὶ	φύσεως· οἵ τε Πυθαγόρειοι ἐντεῦθεν,
[6, 9]	γενέσεως ἁπάσης καὶ συλλήβδην εἰπεῖν,	περὶ	ὧν ἐλάλησεν ὁ κύριος, τὴν
[6, 15]	ἐγκεντρισμοῦ τρόπος ὁ λεγόμενος ἐνοφθαλμισμός·	περιαιρεῖται	γὰρ ἀπὸ εὐγενοῦς στελέχους ὀφθαλμός,
[6, 2]	γραφῶν εἰς ἡμᾶς δεδομένης ἀληθείας	περιαυγασθεῖσαν,	καθ´ ὃ σημαινόμενον διήκειν εἰς
[6, 11]	καὶ περιττοῖς· Ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς,	περιβεβλημένη	πεποικιλμένοις. Ἡ ἀλήθεια δὲ διὰ
[6, 11]	δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ,	περιβεβλημένη	πεποικιλμένοις» καὶ τοῖς Ἑλληνικοῖς καὶ
[6, 16]	πλανήτας εἶναί φασιν ἀστέρας τὴν	περίγειον	διοίκησιν ἐπιτελοῦντας, ὑφ´ ὧν κατὰ
[6, 3]	εἰς τὴν ἀνθρώπων λειτουργίαν τὸν	περίγειον	περιπολεῖν τόπον· ἠπίσταντο γὰρ ψυχάς
[6, 14]	ὅτι καὶ θελήσαντες οὐκ ἐξεπόνησαν	περιγενέσθαι	πιστοί· ναὶ μὴν κἀκεῖνοι οἱ
[6, 12]	πίστιν διὰ τὴν ἐξ αὐτῆς	περιγενομένην	φυγήν τε τῆς κολάσεως καὶ
[6, 12]	κτήσασθαι καὶ ἐν πολλῷ καμάτῳ	περιγίνεται.	Ἀλλ´, ὡς ἔοικεν, Οὐκ ἔγνωσαν
[6, 2]	Ὅμηρος λέγει Μήτι τοι δρυτόμος	περιγίνεται	ἠὲ βίηφι. Πάλιν τοῦ Μουσαίου
[6, 10]	ὅθεν καὶ τὸ ὀρθῶς ἀποκρίνεσθαι	περιγίνεται.	Τὴν πολλὴν δὲ ἀχρηστίαν παραιτητέον,
[6, 15]	πανουργία ἀκάκοις» κατὰ τὴν παιδείαν	περιγινομένη	αἴσθησίς τε καὶ ἔννοια» τῷ
[6, 12]	Διόπερ τὰς ἐπιθυμίας ὁ γνωστικὸς	περιγράφει	κατά τε τὴν κτῆσιν κατά
[6, 15]	στέλεχος κατ´ ὀφθαλμὸν ἴσον τῇ	περιγραφῇ.	Καὶ οὕτως ἐντίθεται περισχοινιζόμενον καὶ
[6, 15]	μεταφυτεύεται διανενεμημένον κατὰ τὴν ἑκάστου	περιγραφὴν	ἀπεριγράφως. Περὶ δὲ τῆς γνώσεως
[6, 12]	εἰς εὐποιίαν ἐνέργειαν. Τότε ὁ	περιδέξιος	ἡμῖν καὶ γνωστικὸς ἐν δικαιοσύνῃ
[6, 16]	ἡ κιβωτὸς δὲ ἡ ταῦτα	περιειληφυῖα	ἡ τῶν θείων τε καὶ
[6, 11]	δυνάμεως ἐνεπνεύσθησαν. Ἀλλ´ εἰ καὶ	περίεργος	εἶ, ἔκλαβε θάτερον τῶν ἰχθύων
[6, 15]	ὅτι τοὺς ἀξίους αὐτῆς αὕτη	περιέρχεται	ζητοῦσα» (οὐ γὰρ πάντων ἡ
[6, 15]	Αὐτίκα ὁ Παῦλος τὸν Τιμόθεον	περιέτεμεν	διὰ τοὺς ἐξ Ἰουδαίων πιστεύοντας,
[6, 16]	Ἡ δὲ τῆς γῆς εἰκὼν	περιέχει	ἀνθρώπους, κτήνη, ἑρπετά, θηρία καὶ
[6, 4]	ἱερατικὰ καλούμενα δέκα βιβλία ἐκμανθάνει	(περιέχει	δὲ περί τε νόμων καὶ
[6, 16]	δὲ κατὰ μὲν οὐράνιον εἰκόνα	περιέχει	ἥλιον καὶ σελήνην, ἄστρα, νέφη,
[6, 4]	Ἑρμοῦ, ὧν θάτερον μὲν ὕμνους	περιέχει	θεῶν, ἐκλογισμὸν δὲ βασιλικοῦ βίου
[6, 17]	ἐν τοῖς τῆς τέχνης θεωρήμασι	περιέχεται,	οὕτω τὸ φρονίμως ὑπὸ τὴν
[6, 4]	θεῶν καὶ τὴν Αἰγυπτίαν εὐσέβειαν	περιέχοντα,	οἷον περὶ θυμάτων, ἀπαρχῶν, ὕμνων,
[6, 4]	τριάκοντα ἓξ τὴν πᾶσαν Αἰγυπτίων	περιεχούσας	φιλοσοφίαν οἱ προειρημένοι ἐκμανθάνουσι, τὰς
[6, 2]	τὴν ῥητορικὴν τοῦ ὁμοίου ἐλέγχου	περιίδωμεν,	καὶ τούτων ὀλίγα παραθέσθαι εὔλογον.
[6, 15]	τοῦ προφήτου τρόπους καθ´ ἑκάστην	περικοπὴν	σημειωσάμενοι παραστήσομεν, τὴν γνωστικὴν ἀγωγὴν
[6, 16]	ὄρος ἕκτος γίνεται καὶ φωτὶ	περιλάμπεται	πνευματικῷ, τὴν δύναμιν τὴν ἀπ´
[6, 8]	πάντων ἐπιστήμονα εἶναι καὶ πάντων	περιληπτικόν,	βεβαίᾳ καταλήψει κεχρημένον καὶ ἐπὶ
[6, 15]	δ´ αὖ κακοδαίμονος τὴν κόλασιν,	περιληπτικῶς	θεολογεῖ, τὰ πρὸς ἀκρίβειαν δὲ
[6, 15]	ἕνα κἂν Χριστὸν ὑμνῶσι, κατὰ	περίληψιν	λέγουσιν, οὐ πρὸς ἀλήθειαν· ἄλλον
[6, 3]	ἐξαίσιος ἐπεκτύπει καὶ πᾶς ὁ	πέριξ	ἀὴρ ἐνεφοῦτο, λάβροι δὲ καὶ
[6, 11]	ἔχειν τὴν τράπεζαν, ἤτοι ὅτι	περιόδοις	καιρῶν κυκλεῖται τὰ πάντα, ἢ
[6, 16]	ὁ μέγας ἐνιαυτὸς γίνεται οἷον	περίοδός	τις τῆς τῶν ἐπηγγελμένων ἀνταποδόσεως.
[6, 3]	οὐχ ἧττον ἡμερῶν πέντε τῆς	περιόδου	τυγχανούσης περὶ τὸ ὄρος. Κατὰ
[6, 17]	κατὰ τὴν ἐνόρασίν τε καὶ	περιόρασιν	καὶ συνόρασιν, τοῦτο ἐπὶ τοῦ
[6, 8]	ἡ εὐεργεσία αὐτοῦ, ἀλλ´ οὐδὲ	περιορίζεται	τόποις ἢ ἀνθρώποις τισίν, οὐδὲ
[6, 9]	ὢν διὰ τὴν τῶν ἀγαθῶν	περιουσίαν,	ὥστε ἕνεκά γε τούτων ἐξομοιοῦσθαι
[6, 17]	ἡ κλῆσις ἡ καθολική, εἰς	περιούσιον	δικαιοσύνης λαὸν κατὰ τὴν ἐκ
[6, 13]	τοῦ Ἰουδαίου τὸν Ἕλληνα εἰς	περιούσιον	λαόν. Καὶ οὕτως ἄμφω εἰς
[6, 9]	οὖν ἐπιθυμίᾳ καὶ ὀρέξει τινὶ	περιπίπτει	οὔτε ἐνδεής ἐστι κατά γε
[6, 16]	τὰ ἀλλότρια μεγάλως ἀδικῶν εἰκότως	περιπίπτει	τοῖς ἐπαξίοις κακοῖς, οὕτως ὁ
[6, 9]	ἐγκαταλεγῆναι υἱοθεσίαν, ἡδοναῖς ἢ φόβοις	περιπίπτειν	καὶ περὶ τὴν καταστολὴν ἀπασχολεῖσθαι
[6, 9]	διαμονὴν τοῦ σώματος γινομένοις πάθεσι	περιπίπτειν,	οἷον πείνῃ, δίψει καὶ τοῖς
[6, 12]	εἰς ἐπιστήμης συναύξησιν καὶ τὴν	περιποίησιν	τῆς γνώσεως, οὐ τὸ ζῆν,
[6, 3]	τὴν ἀνθρώπων λειτουργίαν τὸν περίγειον	περιπολεῖν	τόπον· ἠπίσταντο γὰρ ψυχάς τινας
[6, 11]	ἢ καὶ τάχα τὴν ὠκεανῷ	περιρρεομένην	ἐδήλου γῆν. Ἔτι τῆς μουσικῆς
[6, 18]	κατὰ τὸν κανόνα ἡμῶν εἰς	περισσείαν,	εἰς τὰ ὑπερέκεινα ὑμῶν εὐαγγελίσασθαι»
[6, 18]	τελείωσιν οὖσαν τῆς πίστεως, ἐπέκεινα	περισσεύειν	τῆς κατηχήσεως κατὰ τὸ μεγαλεῖον
[6, 14]	καὶ ὡς σταγὼν ἀπὸ κάδου»	περισσοὶ	εἰς σωτηρίαν, οἱ ἀπορριπτόμενοι τοῦ
[6, 16]	γεννᾷ, οὕτως ὁ ἓξ ἐκ	περισσοῦ	μὲν τοῦ τρία, ἄρρενος ἀριθμοῦ
[6, 9]	καὶ ἄνευ τούτων κατεξαναστησομένου τῶν	περιστάσεων	οὐδ´ ὑπομενοῦντος τὰ δεινά, ἀλλ´,
[6, 14]	πλὴν εὐσυνειδήτου, ἐπιφθέγγεσθαι τοῖς κατὰ	περίστασιν	συμβαίνουσι· πρὸς ταῦθ´ ὅ τι
[6, 10]	δὲ ἀναγκαῖον καὶ δεύτερον καὶ	περιστατικόν·	οἷς γὰρ ἂν πανούργως χρήσωνται
[6, 15]	τῇ περιγραφῇ. Καὶ οὕτως ἐντίθεται	περισχοινιζόμενον	καὶ περιχριόμενον πηλῷ, τηρουμένου τοῦ
[6, 3]	λέγει, ἵνα αὐτῷ συνῶμεν· καὶ	περιτεμεῖσθε	τὴν σκληροκαρδίαν ὑμῶν καὶ τὸν
[6, 15]	νόμου κατηχούμενοι, εἰδὼς ἀκριβῶς ὅτι	περιτομὴ	οὐ δικαιοῖ· τοῖς πᾶσι γὰρ
[6, 11]	ψυχῆς αὔξησιν τροφῶν ἀιδίως ἐπιχορηγηθεισῶν.	Περιττὴ	δὲ μουσικὴ ἀποπτυστέα ἡ κατακλῶσα
[6, 11]	πεποικιλμένοις» καὶ τοῖς Ἑλληνικοῖς καὶ	περιττοῖς·	Ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς, περιβεβλημένη πεποικιλμένοις.
[6, 9]	πρὸς τὸ διαζῆν δεόμενος, μηδὲν	περιττὸν	πραγματευόμενος, ἀλλὰ μηδὲ ταῦτα ὡς
[6, 18]	δὲ τῶν οὐκ ἀναγκαίων καὶ	περιττῶν	τῆς φιλοσοφίας ὀρεχθέντες καὶ μόνοις
[6, 1]	εἰς γνῶσιν ἐπιτηδείῳ, εἴ πως	περιτύχοι	τοῖσδε, πρὸς τὸ συμφέρον καὶ
[6, 10]	νῷ συνυψωθήσεται οὐρανῷ καὶ τῇ	περιφορᾷ	συμπεριπολήσει, ἱστορῶν ἀεὶ τὰ θεῖα
[6, 5]	ἴσασι τὸν θεόν, ἀλλὰ κατὰ	περίφρασιν	Ἑλλήνων οἱ δοκιμώτατοι, Πέτρος ἐν
[6, 15]	Καὶ οὕτως ἐντίθεται περισχοινιζόμενον καὶ	περιχριόμενον	πηλῷ, τηρουμένου τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀπαθοῦς
[6, 3]	προσπίπτει ἠχή. Ἀλλὰ οἱ τὰ	Περσικὰ	συνταξάμενοι ἐν τοῖς ὑπερκειμένοις τόποις
[6, 3]	αἱ θυσίαι αὐτοῖς {Ἀθηναίοις} τὸν	Περσικὸν	πόλεμον εἰς τὸν ἴσον ὑπερέθεντο
[6, 3]	συνέτριψαν πᾶσαν τὴν παρασκευὴν τοῦ	Περσικοῦ	στόλου. Ἐμπεδοκλῆς τε ὁ Ἀκραγαντῖνος
[6, 15]	ἐβάστασεν ἐπὶ τοῦ βασιλέως τῶν	Περσῶν,	μὴ ὑπεριδὼν θλιβῆναι τὸν λεών.
[6, 5]	εἰς βρῶσιν ὁ θεός, τὰ	πετεινὰ	τοῦ ἀέρος καὶ τῆς θαλάσσης
[6, 7]	μηνύων τὸν πρωτόγονον υἱὸν ὁ	Πέτρος	γράφει, συνεὶς ἀκριβῶς τό· Ἐν
[6, 5]	θεοῦ; Διὰ τοῦτό φησιν ὁ	Πέτρος	εἰρηκέναι τὸν κύριον τοῖς ἀποστόλοις·
[6, 8]	οὕτως» Ναὶ μὴν καὶ ὁ	Πέτρος	ἐν ταῖς Πράξεσιν Ἐπ´ ἀληθείας
[6, 5]	κατὰ περίφρασιν Ἑλλήνων οἱ δοκιμώτατοι,	Πέτρος	ἐν τῷ Κηρύγματι λέγει· Γινώσκετε
[6, 15]	ζῆν παρεβάλοντο. Ὅθεν καὶ ὁ	Πέτρος	ἐν τῷ Κηρύγματι περὶ τῶν
[6, 5]	κατὰ τοὺς Ἕλληνας» αὐτὸς διασαφήσει	Πέτρος	ἐπιφέρων· Ὅτι ἀγνοίᾳ φερόμενοι καὶ
[6, 8]	ὄντι γνωστικόν, ὁποῖος ἦν Ἰάκωβος,	Πέτρος,	Ἰωάννης, Παῦλος καὶ οἱ λοιποὶ
[6, 15]	ἐγίγνωσκον τοῦ θεοῦ, καθάπερ ὁ	Πέτρος,	ὃν καὶ ἐμακάρισεν, ὅτι αὐτῷ
[6, 5]	ἀνθρώπων διέκρινεν, δηλώσει πρὸς τῷ	Πέτρου	Κηρύγματι ὁ ἀπόστολος λέγων Παῦλος·
[6, 6]	ἀεὶ ἐργάζεται. Αὐτίκα ἐν τῷ	Πέτρου	Κηρύγματι ὁ κύριός φησι πρὸς
[6, 15]	ὄντως καλῷ καὶ ἐλεήμονι λόγῳ	πέττει	τε τὴν παραδιδομένην τροφὴν καὶ
[6, 15]	ἀγρίαν ἐμφύεσθαι· οἷον δὲ ἥδε	πέττειν	ἐθίζεται τὴν τροφήν, συνεξομοιουμένη τῇ
[6, 15]	δένδρων διὰ τὸ μὴ δύνασθαι	πέττειν.	Τὰ οὖν ἄγρια τῶν ἡμέρων
[6, 3]	Ἑλληνικῇ μυθολογίᾳ τερατευόμενοι. Καὶ δὴ	πευσόμεθα	παρ´ αὐτῶν ἤτοι ἀληθῆ ταῦτα
[6, 9]	ἀμέλει ὕστερον δοκήσει τινὲς αὐτὸν	πεφανερῶσθαι	ὑπέλαβον· αὐτὸς δὲ ἁπαξαπλῶς ἀπαθὴς
[6, 15]	αἰωνίοις ἔργοις καὶ λόγοις καὶ	πέφηνεν	ἤδη κολάσεως, οὐκ ἀντιρρήσεως ἄξιος
[6, 12]	τὴν ἄκραν, ὑπὸ μὲν τῶν	πεφραγμένον,	τοῖς δὲ καὶ ἐνεργοῦντα. Οὐ
[6, 2]	Μοῖραν δ´ οὔ τινά φημι	πεφυγμένον	ἔμμεναι ἀνδρῶν. Ὅ τε Ἀρχῖνος
[6, 12]	ὡς ἔφην, πρὸς ἀρετῆς κτῆσιν	πεφύκασιν,	ἀλλ´ ὃ μὲν μᾶλλον, ὃ
[6, 17]	ἀνδρῶν ἡ τῶν θεοδωρήτων δύναμις	πέφυκεν.	Ἀλλὰ καὶ αἱ τῶν ἐναρέτων
[6, 17]	εἰληφότι τὸ γνώσεως μεταλαβεῖν οἰκεῖον	πέφυκεν,	εἰ προσεξεργάσασθαι καὶ προσοικοδομῆσαι χρυσόν,
[6, 16]	θεία δύναμις ἐπικεκρυμμένως πάντα ἐνεργεῖν	πέφυκεν.	Ὁ τοίνυν ἑαυτὸν φάμενος ἐπινενοηκέναι
[6, 2]	τῶν ἀγρίων φυτῶν οὐθὲν ἡμεροῦσθαι	πέφυκεν,	ὅταν παραλλάξωσιν τὴν νεωτέραν ἡλικίαν.
[6, 1]	τὴν καὶ δι´ αἰσθητηρίων ἀντιλαμβάνεσθαι	πεφυκυῖαν·	ἡ δὲ ἐξαιρέτως ὀνομαζομένη γνῶσις
[6, 16]	καθ´ ἣν πῇ μὲν φυλλορροεῖ,	πῇ	δὲ βλαστάνει τὰ φυτὰ καὶ
[6, 10]	ἀλλήλοις τὰ ὄντα κοινωνεῖ καὶ	πῇ	διενήνοχεν. Εἰ δὲ μὴ κατὰ
[6, 16]	ἓξ συντελεῖται μησί, καθ´ ἣν	πῇ	μὲν φυλλορροεῖ, πῇ δὲ βλαστάνει
[6, 10]	αἴτιον τὸ μὴ δύνασθαι διακρίνειν,	πῇ	τε ἀλλήλοις τὰ ὄντα κοινωνεῖ
[6, 18]	σοφία, ἀφ´ ἧς αἱ πᾶσαι	πηγαὶ	τῆς σοφίας ἤρτηνται, ὅσαι γε
[6, 2]	Ἐν ἀστρώτῳ πέδῳ {εὕδουσι{ ν}	πηγαῖς	δ´ οὐχ ὑγραίνουσιν πόδας. Ἀρχιλόχου
[6, 11]	ἀνακηρύσσει, ὥστε καὶ τούτων τὰς	πηγὰς	τοῖς Ἕλλησιν παρὰ Ἑβραίων δεδόσθαι.
[6, 11]	προειρήκαμεν. Ὁρᾷς τὴν τῶν μαθημάτων	πηγὴν	ἐκ τῆς σοφίας ὁρμωμένην; Τοῖς
[6, 2]	γυνὴ ἀνδρὶ γέροντι· οὐ γὰρ	πηδαλίῳ	πείθεται ὡς ἄκατος, Ἀριστοφάνη τὸν
[6, 2]	τούτου Σοφοκλέους ἐν τῷ Πηλεῖ·	Πηλέα	τὸν Αἰάκειον οἰκουρὸς μόνη γερονταγωγῶ
[6, 2]	γε τούτου Σοφοκλέους ἐν τῷ	Πηλεῖ·	Πηλέα τὸν Αἰάκειον οἰκουρὸς μόνη
[6, 15]	οὕτως ἐντίθεται περισχοινιζόμενον καὶ περιχριόμενον	πηλῷ,	τηρουμένου τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀπαθοῦς καὶ
[6, 9]	τρεπομένῳ τὸ ἄτρεπτον ἀδύνατον λαβεῖν	πῆξιν	καὶ σύστασιν, ἐν τροπῇ δὲ
[6, 11]	ἥμισυ. Συνάγουσιν οὖν τοὺς πάντας	πήχεις	δώδεκα, συμφώνως τῷ κατὰ τὸν
[6, 11]	Εἰσὶ δ´ οἳ τοὺς τριακοσίους	πήχεις	σύμβολον τοῦ κυριακοῦ σημείου λέγουσι,
[6, 11]	δηλοῖ. Καὶ μῆκος μὲν τριακόσιοι	πήχεις	τοῦ κατασκευάσματος, πλάτος δὲ νʹ
[6, 11]	βάθος δὲ λʹ καὶ εἰς	πῆχυν	ἄνωθεν συντελεῖται, ἐκ τῆς πλατείας
[6, 11]	καὶ πόδες οἱ τέσσαρες ἀνὰ	πῆχυν	ἕνα ἥμισυ. Συνάγουσιν οὖν τοὺς
[6, 4]	ἔχων τόν τε τῆς δικαιοσύνης	πῆχυν	καὶ τὸ σπονδεῖον. Οὗτος οἶδε
[6, 11]	ἦσαν οἱ ἀπόστολοι, καὶ εἰς	πῆχυν	συντελεῖσθαι τὸ κατασκεύασμα, εἰς μονάδα
[6, 11]	τράπεζα ἡ ἐν τῷ ναῷ	πηχῶν	ἐγεγόνει ἕξ, καὶ πόδες οἱ
[6, 10]	ἂν γνῶσιν εἴποιμι) ἵνα λυθῇ	πιθανολογίᾳ,	λυθήτω, διὰ τούτου μάλιστα ὁμολογούντων
[6, 10]	καὶ αὐτὴ πᾶσαν ἐλέγχει σοφιστικὴν	πιθανολογίαν.	Εἰκότως ἄρα προαναπεφώνηται καὶ τοῖς
[6, 17]	γὰρ αὐτοῖς ὁ βίος τὸ	πιθανὸν	ζητοῦσιν, οὐ τὸ ἀληθές· ἐκ
[6, 9]	οὐκ, εἴ πού τι φανείη	πιθανὸν	ἢ κατὰ λόγον Ἑλληνικὸν ἀναγκαστικόν,
[6, 5]	αἰλούρους τε καὶ κύνας καὶ	πιθήκους·	καὶ τὰ ἴδια βρώματα βρωτοῖς
[6, 2]	θνητοῖσι θεῶν πάρα δῶρον ἄριστον,	πινόμενος	κατὰ μέτρον, ὑπέρμετρος δὲ χερείων.
[6, 2]	δ´; οὐ Θεόγνιδος εἰπόντος· Ὸἶνος	πινόμενος	πουλὺς κακός· ἢν δέ τις
[6, 15]	ἡ ἀγριέλαιος ἐγκεντρίζεται εἰς τὴν	πιότητα	τῆς ἐλαίας καὶ δὴ καὶ
[6, 15]	ἐθίζεται τὴν τροφήν, συνεξομοιουμένη τῇ	πιότητι	τῆς ἡμέρου, ὣς δὲ καὶ
[6, 15]	καὶ εὐπαρακολούθητος καὶ ὀρεκτικὸς τῆς	πιότητος	τῆς ἀληθείας, ἐὰν προσλάβῃ τὴν
[6, 1]	τουτέστιν ἐκ κατηχήσεως συναύξουσαν τῇ	πίστει	πολιτείαν καὶ προπαρασκευάζουσαν τοῖς εἰς
[6, 5]	μετανοήσας διὰ τοῦ ὀνόματός μου	πιστεύειν	ἐπὶ τὸν θεόν, ἀφεθήσονται αὐτῷ
[6, 17]	μὴ κινηθεῖσι πρὸς γνῶσιν οὐ	πιστεύεται	ὁ λόγος, ἐπεὶ καὶ οἱ
[6, 17]	δόξωμεν εἶναι χρηστοί, εἰς Χριστὸν	πιστεύομεν,	καθάπερ οὐδὲ εἰς τὸν ἥλιον
[6, 15]	περιέτεμεν διὰ τοὺς ἐξ Ἰουδαίων	πιστεύοντας,	ἵνα μή, καταλύοντος αὐτοῦ τὰ
[6, 15]	Χριστόν, τουτέστι τῶν εἰς Χριστὸν	πιστευόντων·	ἄμεινον δὲ τὴν ἑκάστου πίστιν
[6, 3]	ἀκολουθίαν, εἰς ἐπιστροφὴν τῆς μηδέπω	πιστευούσης	ψυχῆς καὶ παραδοχὴν τῆς διδομένης
[6, 6]	καὶ πεποίηκεν, τοὺς εἰς αὐτὸν	πιστεῦσαι	βεβουλημένους διὰ τοῦ κηρύγματος, ὅποι
[6, 6]	τὴν αἰτίαν παρασχομένους κατὰ τὸ	πιστεῦσαι	ἢ μή, ἤτοι τῆς σωτηρίας
[6, 6]	ᾗ τάχος ἐπιστραφῆναί τε καὶ	πιστεῦσαι.	Μεμνήμεθα γὰρ ὅτι δύναμις τοῦ
[6, 14]	δυνηθῆναι. Πλέον δέ ἐστι τοῦ	πιστεῦσαι	τὸ γνῶναι, καθάπερ ἀμέλει τοῦ
[6, 14]	μέν, ὅτι δυνηθέντες οὐκ ἠθέλησαν	πιστεῦσαι	τῷ θεῷ, οἳ δέ, ὅτι
[6, 14]	σε» οὐχ ἁπλῶς τοὺς ὁπωσοῦν	πιστεύσαντας	σωθήσεσθαι λέγειν αὐτὸν ἐκδεχόμεθα, ἐὰν
[6, 6]	πιστεύσαντες σωθῶσιν, οἱ δὲ μὴ	πιστεύσαντες	ἀκούσαντες μαρτυρήσωσιν, οὐκ ἔχοντες ἀπολογίαν
[6, 6]	οὖν πάντας, σωθήσονται πάντες οἱ	πιστεύσαντες,	κἂν ἐξ ἐθνῶν ὄντες τύχωσιν,
[6, 6]	μέλλοντα, ὅπως οἱ ἀκούσαντες καὶ	πιστεύσαντες	σωθῶσιν, οἱ δὲ μὴ πιστεύσαντες
[6, 14]	μοναὶ ποικίλαι κατ´ ἀξίαν τῶν	πιστευσάντων.	Αὐτίκα ὁ Σολομών· Δοθήσεται γὰρ
[6, 8]	εἶναι τοῖς ἄλλοις αὐτὸς καταλαμβάνει,	πιστεύσας	ὅτι οὐδὲν ἀκατάληπτον τῷ υἱῷ
[6, 17]	πίστιν ἅγιον κατ´ ἐπισκοπὴν ὁ	πιστεύσας	πνεῦμα. Διαφορωτέρας ἄρα αἰσθήσεως φιλοσοφία
[6, 14]	θεός, ἅτε προγνώστης ὤν, μὴ	πιστεύσοντα	τοῦτον, οὐδὲν ἧττον, ὅπως τήν
[6, 6]	ἐνεργητικὸν τυγχάνον σῴζειν τοὺς ἐπιστρέφοντας	πιστευτέον,	ἔπειτα δὲ καὶ τὸ λεπτομερέστερον,
[6, 18]	πλέον οὐδὲ τὰ περὶ θεοῦ	πιστευτέος;	ὅσον γὰρ δυνάμει θεοῦ λείπεται
[6, 6]	εἶναι θηρία διὰ τῆς κυριακῆς	πίστεως	ἄνθρωποι γίνονται θεοῦ, ἐκ τοῦ
[6, 9]	οἰκείωσις, εἰς τὴν ἑνότητα τῆς	πίστεως»	ἀποκαθεστακυῖα τὸν γνωστικόν, χρόνου καὶ
[6, 9]	στοχαζόμενοι βιοῦσιν, ἀπειληφὼς δὲ διὰ	πίστεως	γνωστικῆς, ὃ τοῖς ἄλλοις ἄδηλον.
[6, 17]	δικαιοσύνης λαὸν κατὰ τὴν ἐκ	πίστεως	διδασκαλίαν συνάγοντος δι´ ἑνὸς τοῦ
[6, 15]	ἐὰν προσλάβῃ τὴν θείαν διὰ	πίστεως	δύναμιν, τῇ χρηστῇ καὶ ἡμέρῳ
[6, 14]	φιλοσοφίαν αὐτῷ, ἀλλὰ πρὸ τῆς	πίστεως,	ἔδωκεν δὲ τὸν ἥλιον καὶ
[6, 15]	τῶν γραφῶν, προκοπτούσης ἤδη τῆς	πίστεως,	εἰκάζεσθαι τῇ κατὰ τὰς συλλαβὰς
[6, 15]	τῶν ἀνθρώπων τοῖς τε ἐκ	πίστεως	εἰς γνῶσιν ἐγκρίτοις τηρούμενα τὰ
[6, 6]	ἐστιν, διὰ τῆς τοῦ Χριστοῦ	πίστεως	ἐμῆς δηλοῦντας τὰ μέλλοντα, ὅπως
[6, 18]	γνῶσιν διδάσκει, τελείωσιν οὖσαν τῆς	πίστεως,	ἐπέκεινα περισσεύειν τῆς κατηχήσεως κατὰ
[6, 17]	λέγουσι πράγματος, ἀντίληψις δὲ νοερὰ	πίστεως	ἔχεται. Οὕτως καὶ Ὅμηρος εἶπεν
[6, 8]	τοῖς ἐπανακάμπτουσιν εἰς νόμον ἐκ	πίστεως	{Ἢ} πάλιν» φησὶ χρείαν ἔχετε
[6, 11]	καὶ εἰς τὴν ἑνότητα τῆς	πίστεως»	Ἡ δὲ τράπεζα ἡ ἐν
[6, 15]	πρᾶγμα δὲ ἡ δύναμις τῆς	πίστεως	ἡ καὶ παντὸς οὑτινοσοῦν ἐναντιουμένου
[6, 14]	Σολομών· Δοθήσεται γὰρ αὐτῷ τῆς	πίστεως	ἡ χάρις ἐκλεκτὴ καὶ κλῆρος
[6, 16]	πνεῦμα κυρίου εἰς τοὺς διὰ	πίστεως	ἡγιασμένους, λαμπτῆρος ἐπέχον τάξιν εἰς
[6, 9]	ἀεὶ τῆς ἐπηβόλου καὶ κατορθωτικῆς	πίστεως.	Καὶ πρὸς τοῖσδε παμπόλλους ὡς
[6, 13]	ἄμφω εἰς τὴν ἑνότητα τῆς	πίστεως»	καταντῶσιν, καὶ ἡ ἐξ ἀμφοῖν
[6, 14]	αὐλῆς καὶ μονῆς ἀναλόγως τῆς	πίστεως	κατηξιωμένα. Τὰ δὲ ἐμὰ πρόβατα
[6, 15]	νόμου σαρκικώτερον προειλημμένα, ἀποστῶσι τῆς	πίστεως	οἱ ἐκ νόμου κατηχούμενοι, εἰδὼς
[6, 12]	τὸ μεῖζον καὶ τελειότερον τῆς	πίστεως	προβεβηκότι. Οὐ γὰρ ὁ ἀπεχόμενος
[6, 16]	καὶ δέκατον τὸ διὰ τῆς	πίστεως	προσγινόμενον ἁγίου πνεύματος χαρακτηριστικὸν ἰδίωμα.
[6, 6]	πᾶς ὁ διαφόροις χρόνοις διὰ	πίστεως	σωθείς τε καὶ σωθησόμενος) Ηὐφράνθη
[6, 18]	Ἐλπίδα δὲ ἔχοντες αὐξανομένης τῆς	πίστεως	ὑμῶν ἐν ὑμῖν μεγαλυνθῆναι κατὰ
[6, 18]	ταγείς, ἐπὶ τὴν ἀκρότητα τῆς	πίστεως	χωρήσας, τὴν γνῶσιν αὐτήν, περὶ
[6, 17]	πᾶσι προσλαμβάνει μετὰ τὴν βεβαίαν	πίστιν	ἅγιον κατ´ ἐπισκοπὴν ὁ πιστεύσας
[6, 6]	τοῦ κόσμου, ἐπεὶ τοὺς εἰς	πίστιν	ἀγρίους καὶ ῥυπαροὺς τὸν βίον
[6, 18]	καὶ ἐν Ἀχαΐᾳ πεπλεονακέναι τὴν	πίστιν	αὐτός φησιν, φέρεται δὲ κἀν
[6, 12]	δὲ δι´ ἕτερα, ὡς τὴν	πίστιν	διὰ τὴν ἐξ αὐτῆς περιγενομένην
[6, 17]	τὸ φῶς ἰδεῖν, οὕτως τῷ	πίστιν	εἰληφότι τὸ γνώσεως μεταλαβεῖν οἰκεῖον
[6, 17]	καὶ βαρβάροις ὁμιλήσαντες, ἐπὶ τὴν	πίστιν	ἐκ συνασκήσεως κοινῆς εἰς σύνεσιν
[6, 6]	βεβιωκότες οἱ πρὸ νόμου εἰς	πίστιν	ἐλογίσθησαν καὶ δίκαιοι εἶναι ἐκρίθησαν,
[6, 15]	πιστευόντων· ἄμεινον δὲ τὴν ἑκάστου	πίστιν	ἐν αὐτῇ ἐγκεντρίζεσθαι τῇ ψυχῇ.
[6, 5]	σῳζομένου συνάγονται λαοῦ οἱ τὴν	πίστιν	προσιέμενοι, οὐ χρόνῳ διαιρουμένων τῶν
[6, 15]	ἐκλαμβανομένην, καὶ ταύτην εἶναι τὴν	πίστιν	στοιχείων τάξιν ἔχουσαν, διὸ καὶ
[6, 1]	ἐξ ἐθνῶν εἰς τὴν μίαν	πίστιν	συναγόμενος λαός. ὁ δὲ ἀσθενῶν
[6, 11]	δοξάζων μουσικῶς ἐξακούεται, κρουόμενος εἰς	πίστιν	τῷ λόγῳ. Λάβοις δ´ ἂν
[6, 8]	γνώσεως. Γίνεται τοίνυν αὕτη ἡ	πίστις	ἀπόδειξις βεβαία, ἐπεὶ τοῖς ὑπὸ
[6, 6]	τοῦ σωτῆρος ἐπίγνωσίς τε καὶ	πίστις,	δῆλόν που ὡς ἄρα ἀπροσωπολήπτου
[6, 6]	κατὰ νόμον δικαίοις ἔλειπεν ἡ	πίστις,	διὸ καὶ τούτους ἰώμενος ὁ
[6, 8]	τολμῶμεν φάναι (ἐνταῦθα γὰρ ἡ	πίστις	ἡ γνωστική) πάντων ἐπιστήμονα εἶναι
[6, 17]	τὴν ἐν αὐτῇ ἐξεργασίας τήρησιν	πίστις	λέγεται, κἀν τοῖς αἰσθητοῖς πιστωσαμένη
[6, 6]	κατὰ φιλοσοφίαν δικαίοις οὐχ ἡ	πίστις	μόνον ἡ εἰς τὸν κύριον,
[6, 10]	τοιαύτη παρ´ αὐτοῖς ἐστιν ἡ	πίστις	(οὐ γὰρ ἂν γνῶσιν εἴποιμι)
[6, 14]	ἡ εἰς τὸν κύριον ὑπελείπετο	πίστις.	Οὐκ ἂν οὖν μετὰ ἀκρασίας
[6, 14]	ἀντακολουθίᾳ. Ὥστε ὅταν ἀκούσωμεν Ἡ	πίστις	σου σέσωκέν σε» οὐχ ἁπλῶς
[6, 6]	ἰώμενος ὁ κύριος ἔλεγεν· Ἡ	πίστις	σου σέσωκέν σε τοῖς δὲ
[6, 14]	αὐτῷ συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ	πιστοὶ	ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ. Ὁρᾷς
[6, 14]	καὶ θελήσαντες οὐκ ἐξεπόνησαν περιγενέσθαι	πιστοί·	ναὶ μὴν κἀκεῖνοι οἱ ἀπὸ
[6, 14]	ἐστιν; Οὐ μόνον τοίνυν ὁ	πιστός,	ἀλλὰ καὶ ὁ ἐθνικὸς δικαιότατα
[6, 16]	λέγεται πεποιῆσθαι ὁ τῷ ἐπισήμῳ	πιστὸς	γενόμενος ὡς εὐθέως κυριακῆς κληρονομίας
[6, 2]	Οὐκ ἔστιν φεύγοντι φίλος καὶ	πιστὸς	ἑταῖρος, Εὐριπίδης πεποίηκεν· Πένητα {φεύγοντα}
[6, 12]	ἐστι δίκαιος, πάντως οὗτος καὶ	πιστός,	ᾗ δὲ πιστός, οὐδέπω καὶ
[6, 14]	παιδείας ἀπεκδυσάμενος τὰ πάθη ὁ	πιστὸς	ἡμῖν μέτεισιν ἐπὶ τὴν βελτίονα
[6, 8]	τὸν κύριον αὐτοῦ; Ἔστω» τοίνυν	πιστὸς»	ὁ τοιοῦτος, ἔστω δυνατὸς γνῶσιν
[6, 12]	οὗτος καὶ πιστός, ᾗ δὲ	πιστός,	οὐδέπω καὶ δίκαιος, τὴν κατὰ
[6, 14]	Οὐκ ἂν οὖν μετὰ ἀκρασίας	πιστός	τις εἴη, ἀλλὰ κἂν μὴ
[6, 7]	καὶ ἔστιν ἁπλῶς τοῦ κοινοῦ	πιστοῦ,	Ἰουδαίου τε καὶ Ἕλληνος, ἡ
[6, 14]	μὲν κατόρθωμα, τοῦ δὲ ἁπλῶς	πιστοῦ	μέση πρᾶξις λέγοιτ´ ἄν, μηδέπω
[6, 5]	τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τοὺς	πιστοὺς	αὐτοῦ, καὶ τὴν ὑπομονὴν καὶ
[6, 6]	ὁ κύριος ἠθέλησεν, καὶ ἀποστόλους	πιστοὺς	ἡγησάμενος εἶναι, πέμπων ἐπὶ τὸν
[6, 14]	δὴ μέγισται κολάσεις εἰσὶ τῷ	πιστῷ.	Ἀγαθὴ γὰρ ἡ τοῦ θεοῦ
[6, 12]	δίκαιος λέγεται. Αὐτίκα τῷ Ἀβραὰμ	πιστῷ	γενομένῳ Ἐλογίσθη εἰς δικαιοσύνην» εἰς
[6, 8]	καὶ ὑφορώμενοι τὸν ἐπηρτημένον τῷ	πιστῷ	κατὰ τοὺς πολιτικοὺς νόμους τοῦ
[6, 12]	γὰρ τοῦτο καὶ τῶν ἄλλων	πιστῶν)	ἀλλ´ ὅ ἐστιν ἁμαρτία· οὐδὲ
[6, 17]	φησὶν ὁ ἀπόστολος, μάλιστα δὲ	πιστῶν»	κατὰ δὲ τὸ προσεχὲς ὑπὸ
[6, 17]	πίστις λέγεται, κἀν τοῖς αἰσθητοῖς	πιστωσαμένη	τό γε δοκοῦν, ὡς ἐν
[6, 16]	τὰ νῦν. Εἰ δὲ αἱ	πλάκες	αἱ γεγραμμέναι ἔργον θεοῦ» φυσικὴν
[6, 16]	δ´ ἂν εἶεν αἱ δύο	πλάκες	αὗται δισσῶν προφητεία διαθηκῶν. Ἀνεκαινίσθησαν
[6, 16]	καὶ γῆς, ὧν ἀμφοῖν αἱ	πλάκες	νοηθήσονται σύμβολα. θεοῦ μὲν γὰρ
[6, 16]	ἐπιτελεῖ. Εἰκότως τοίνυν αἱ δύο	πλάκες	τοῖς δισσοῖς πνεύμασι τὰς δεδομένας
[6, 16]	γραφὴ καὶ εἰδοποιία ἐναποκειμένη τῇ	πλακὶ	δημιουργία τοῦ κόσμου τυγχάνει. Ἡ
[6, 7]	οἴησις αὐτῷ γῆ ἐστι καὶ	πλάνη.	Εἰ δὲ τοῦτο, ἐκ μαθήσεως
[6, 1]	ὁ οἰκτίρμων« τῶν παραπολλυμένων τῇ	πλάνῃ	καὶ κιχρῶν« ἐκ μεταδόσεως τοῦ
[6, 10]	δὲ γινομένου εἰς ἀνοδίαν καὶ	πλάνην	ἐμπίπτειν ἀναγκαῖον. Ἡ διαστολὴ δὲ
[6, 10]	τὴν ἀλήθειαν· ἔστι γὰρ πάσης	πλάνης	καὶ ψευδοδοξίας αἴτιον τὸ μὴ
[6, 16]	οἱ ἀπὸ τῶν μαθημάτων τοὺς	πλανήτας	εἶναί φασιν ἀστέρας τὴν περίγειον
[6, 16]	κύβον καλοῦσι, μετὰ τῶν ἑπτὰ	πλανωμένων	τὴν ἀπλανῆ συγκαταριθμοῦντες σφαῖραν, δι´
[6, 4]	σελήνης καὶ περὶ τῶν πέντε	πλανωμένων,	τὸ δὲ περὶ τῶν συνόδων
[6, 4]	σελήνης καὶ περὶ τῶν πέντε	πλανωμένων,	χωρογραφίας τε τῆς Αἰγύπτου καὶ
[6, 16]	τὰς δεδομένας ἐντολὰς τῷ τε	πλασθέντι	τῷ τε ἡγεμονικῷ τὰς πρὸ
[6, 16]	δὴ ὄγδοον τὸ κατὰ τὴν	πλάσιν	πνευματικόν, ἔνατον δὲ τὸ ἡγεμονικὸν
[6, 16]	καὶ ποσίν· αὕτη γὰρ ἡ	πλάσις	τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπεισκρίνεται δὲ ἡ
[6, 18]	τὸν ἥλιόν τις, ὡς ὁρᾶται,	πλασσέτω	καὶ τὴν ἶριν τοῖς χρώμασιν
[6, 16]	ἔργων σφετεριζόμενος διὰ τέχνης ἤτοι	πλαστικῆς	ἢ γραφικῆς καὶ λέγων ἑαυτὸν
[6, 11]	πῆχυν ἄνωθεν συντελεῖται, ἐκ τῆς	πλατείας	βάσεως ἀποξυνομένη πυραμίδος τρόπον, ἡ
[6, 11]	μὲν τριακόσιοι πήχεις τοῦ κατασκευάσματος,	πλάτος	δὲ νʹ βάθος δὲ λʹ
[6, 11]	ἐν ἁπάσαις ταῖς διαστάσεσι, μήκους,	πλάτους,	βάθους. Αἵ τε ἡμέραι τῶν
[6, 2]	παιδοτροφίᾳ, ἀλλὰ καὶ ὁ φιλόσοφος	Πλάτων·	Ἄρ´, ὡς ἔοικεν, ὁ γέρων
[6, 18]	Πλάτωνι μὲν Σωκράτης καὶ Ξενοκράτει	Πλάτων,	Ἀριστοτέλης δὲ Θεοφράστῳ καὶ Κλεάνθει
[6, 2]	Καὶ κατάλληλά σοί φησιν ὁ	Πλάτων	γράφων περὶ ἀνθρώπου ὡς εὐμεταβόλου
[6, 2]	τῶν Κρατίνου Ἐμπιπραμένων μετήνεγκεν ἔπη.	Πλάτων	δὲ ὁ κωμικὸς καὶ Ἀριστοφάνης
[6, 2]	καὶ τὴν ψυχὴν ἀθάνατον εἶναι	Πλάτων	ἔσπακεν, ὃ δὲ παρ´ Αἰγυπτίων.
[6, 18]	προφητευθεῖσα. Εἶτα περὶ μὲν ποιητικῆς	Πλάτων	Κοῦφον γάρ τι χρῆμα καὶ
[6, 7]	Ἀριστοτέλη Μητρόδωρός τε Ἐπίκουρον καὶ	Πλάτων	Σωκράτην· ἀλλὰ κἂν ἐπὶ Πυθαγόραν
[6, 15]	διδάσκαλος. Εἴπερ οὖν καὶ κατὰ	Πλάτωνα	ἢ παρὰ τοῦ θεοῦ ἢ
[6, 18]	οὐδὲ τούτοις ἅπασιν ἤρεσαν, ἀλλὰ	Πλάτωνι	μὲν Σωκράτης καὶ Ξενοκράτει Πλάτων,
[6, 2]	καὶ κυριώτατα τῶν δογμάτων παρὰ	Πλάτωνος	εἰληφέναι. Ἀλλὰ καὶ Ἐπίκουρος παρὰ
[6, 2]	καὶ εἶναι. Ἢ οὐχὶ καὶ	Πλάτωνος	εἰπόντος Ἡμεῖς δὲ τοῦτο λέξοιμεν
[6, 2]	ἐπιφερβόμεθα. Εὕροις δ´ ἂν καὶ	Πλάτωνος	εἰπόντος Παντὸς γὰρ φυτοῦ ἡ
[6, 2]	ἔσσεται ὅσσα τ´ ἔασιν. Καὶ	Πλάτωνος	μὲν λέγοντος Διὰ τοῦτο καὶ
[6, 2]	Αἰγυπτίων. Πολλοί τε τῶν ἀπὸ	Πλάτωνος	συγγραφὰς πεποίηνται, καθ´ ἃς ἀποδεικνύουσι
[6, 2]	πρὸς ἄλλο μορφὴν ἑτέραν ἐπέδειξεν.	Πλάτωνός	τε ἐν Πολιτείᾳ εἰπόντος κοινὰς
[6, 16]	δὲ ἀπλανῶν ἑπτὰ μὲν αἱ	πλειάδες,	ἑπτάστεροι δὲ αἱ ἄρκτοι, καθ´
[6, 18]	μὴ πλεονάσῃ ὑμῶν ἡ δικαιοσύνη	πλεῖον	τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων» τῶν
[6, 15]	πεπτικῆς. Λαμβάνει τοίνυν τροφὴν μὲν	πλείονα	ἡ ἐγκεντρισθεῖσα ἐλαία διὰ τὸ
[6, 10]	ἀναγκαῖον γὰρ ἐπακούειν τῶν τε	πλείονα	σημαινουσῶν λέξεων καὶ τῶν πλειόνων,
[6, 15]	εὐκαρπεῖν διδάσκει. Ὁρῶμεν δὲ ἤδη	πλείονα	τὴν τροφὴν ἐπισπώμενα τὰ ἄγρια
[6, 4]	πότερον οἴεται τοὺς ζῶντας εἶναι	πλείονας	ἢ τοὺς τεθνεῶτας, τοὺς ζῶντας
[6, 2]	τῶν Ἑλλήνων τῶν παλαιῶν τοὺς	πλείονας	καὶ τῶν ἄλλων τῶν κατὰ
[6, 3]	κατὰ μέσον δὲ ἥκοντας ἤδη	πλείονος	ὁμοῦ καὶ ἐναργεστέρου ἀντιλαμβάνεσθαι θορύβου·
[6, 5]	Ἕλληνες ᾕρηνται, ἱκανῶς, οἶμαι, διὰ	πλειόνων	δέδεικται τεκμηρίων· ὅτι δὲ οὐ
[6, 10]	πλείονα σημαινουσῶν λέξεων καὶ τῶν	πλειόνων,	ὅταν ἕν τι σημαίνωσιν· ὅθεν
[6, 17]	καὶ τὴν ἀλήθειαν μετίασιν οἱ	πλείους,	μᾶλλον δὲ τὸν περὶ ἀληθείας
[6, 10]	ἀλλήλους σχέσεις καὶ ὡς τὰ	πλεῖστα	ἀναλογίᾳ τινὶ ἀριθμῶν ὑποπέπτωκεν, ἐν
[6, 2]	Ἐφέσιον, ὃς παρ´ Ὀρφέως τὰ	πλεῖστα	εἴληφεν. Παρὰ Πυθαγόρου δὲ καὶ
[6, 2]	εἰρήκαμεν, τόν τε Ἀριστοτέλη τὰ	πλεῖστα	καὶ κυριώτατα τῶν δογμάτων παρὰ
[6, 17]	στοχασμὸν τῶν μελλόντων. Καὶ τὰ	πλεῖστα	τῶν ἀδικημάτων διὰ τοῦτο λανθάνει,
[6, 16]	φύσιν προσάγει τὰ γινόμενα. Οἱ	πλεῖστοι	δὲ σὺν καὶ τοῖς φιλοσόφοις
[6, 11]	συνῳδίαν. Ἀλλ´, ὡς ἔοικεν, οἱ	πλεῖστοι	τῶν τὸ ὄνομα ἐπιγραφομένων καθάπερ
[6, 12]	ἀλλὰ τὸ εὖ ζῆν περὶ	πλείστου	ποιήσεται, μήτ´ οὖν παῖδας μήτ´
[6, 2]	ἀνθρωπείων ἐπιστήμονες, οὓς ἂν διὰ	πλείστου	ποιῶνται, θᾶττον ἀπαλλάττουσι τοῦ ζῆν
[6, 11]	τῆς φιλομαθίας ἀλόγων δίκην ζῴων,	πλείω	δ´ ὡς ἔνι μάλιστα βοηθήματα
[6, 7]	δ´ ἡμεῖς αὐτοὺς καταλαμβανόμεθα, μερικῶς.	Πλέον	γοῦν τοῦ κόσμου τούτου οὐκ
[6, 14]	μονὴν τὴν οἰκείαν χωρῆσαι δυνηθῆναι.	Πλέον	δέ ἐστι τοῦ πιστεῦσαι τὸ
[6, 1]	σιτίων τὸν πόνον, πολὺ δὲ	πλέον	καὶ τῆς γνώσεως ἡγεῖσθαι δίκαιον,
[6, 18]	τἀληθῆ λέγειν δυνάμενος ἆρ´ οὐ	πλέον	οὐδὲ τὰ περὶ θεοῦ πιστευτέος;
[6, 2]	ἔρχεται. Ἀλλ´ ἵνα μὴ ἐπὶ	πλέον	προΐῃ ὁ λόγος φιλοτιμουμένων ἡμῶν
[6, 15]	ἀγαθοῦ βίου σῴζεται ὁ γνωστικός,	Πλέον	τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων» συνιείς
[6, 15]	αὐτοῦ ὅλου ἐνισταμένου τοῦ κόσμου	πλεονάζουσα.	Ἀλλ´ ἐπεὶ τοῦτο ἀνωμολόγηται βεβαιωθῆναι
[6, 16]	προφητεία διαθηκῶν. Ἀνεκαινίσθησαν οὖν μυστικῶς,	πλεοναζούσης	ἀγνοίας ἅμα καὶ ἁμαρτίας. Δισσῶς,
[6, 18]	ἀκούσονται τῆς γραφῆς· Ἐὰν μὴ	πλεονάσῃ	ὑμῶν ἡ δικαιοσύνη πλεῖον τῶν
[6, 12]	ταῖς κατὰ τὴν ἀρετὴν πράξεσι	πλεονασμός,	πενία δὲ ἡ κατὰ τὰς
[6, 6]	ἐπίστευσαν, ὁμολογήσωσιν. ἦν δ´ ἂν	πλεονεξίας	οὐ τῆς τυχούσης ἔργον τοὺς
[6, 17]	φύσεις τε καὶ δυνατοὶ τὰ	πλήθη	συνωφελεῖν ὑπάρχουσιν. Οὗτοι δ´ εἰσὶν
[6, 11]	που καὶ ὁ κύριος τὸ	πλῆθος	ἐκεῖνο τῶν ἐπὶ τῆς πόας
[6, 3]	ὥ φησιν Ἀριστόβουλος, παντὸς τοῦ	πλήθους	μυριάδων οὐκ ἔλασσον ἑκατόν, χωρὶς
[6, 11]	εἰς θάλασσαν βεβληκότι κἀκ τοῦ	πλήθους	τῶν ἑαλωκότων ἰχθύων τὴν ἐκλογὴν
[6, 12]	καὶ ἁμαρτάνων κατ´ ἐνέργειαν δαιμόνων	πλημμελεῖ,	ἐπεὶ κἂν ἀθῷος γένοιτο, τὰ
[6, 6]	προηγουμένως βεβιωκότας ἐπί τε τοῖς	πλημμεληθεῖσι	μετανενοηκότας, κἂν ἐν ἄλλῳ τόπῳ
[6, 14]	Πρὸς δὲ καὶ ἐπαισχύνεται τοῖς	πλημμεληθεῖσιν	αὐτῷ, αἳ δὴ μέγισται κολάσεις
[6, 14]	θεός, κακὸν μὲν οὐδὲν ἄλλο	πλὴν	ἀγνοίας εἶναι νομίζουσα καὶ τῆς
[6, 3]	ἠπίοις ἐπαγγελίαις ἐπιστρέφει πρὸς σωτηρίαν.	Πλὴν	ἀλλ´ οἱ Ἕλληνες, αὐχμοῦ ποτε
[6, 15]	ἐν παραβολαῖς ἐλαλήθησαν δι´ αὐτοῦ·	πλὴν	Ἅπαντα ὀρθὰ ἐνώπιον τῶν συνιέντων»
[6, 15]	τῶν παρ´ ἡμῖν προφητειῶν ἀναγόμεναι,	πλὴν	ἑκουσίου τῆς παρατροπῆς παρὰ τὸ
[6, 14]	κομπώδους μὲν εἶναι ψυχῆς καύχημα,	πλὴν	εὐσυνειδήτου, ἐπιφθέγγεσθαι τοῖς κατὰ περίστασιν
[6, 3]	ἡ κατὰ τὴν γραφὴν ἀλληγορία.	Πλὴν	ἑωράθη τὸ πῦρ« ὥ φησιν
[6, 18]	λόγῳ, ἀλλ´ οὐ τῇ γνώσει.	πλὴν	οἵ γε ἐπὶ τῷ κατειλῆφθαι
[6, 2]	εἰς ὅντινα χρὴ τελέσαι θνητοῖς,	πλὴν	ὅταν ἔλθῃ κρυερὰ Διόθεν θανάτου
[6, 11]	μάλιστα βοηθήματα τοῖς ἐπαΐουσιν ἐρανιστέον.	Πλὴν	οὐδαμῶς τούτοις ἐνδιατριπτέον ἀλλ´ ἢ
[6, 5]	αὐτῶν καὶ Ἑλλήνων ἐγνωκότων φέρεται,	πλὴν	οὐχ ὁμοίως, ἐποίσει πάλιν ὧδέ
[6, 3]	ὑποτεταγμένων δυνάμεων εἷς ἐστι θεός;	πλήρης	δὲ ἡ γραφὴ πᾶσα ἡ
[6, 8]	οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι. Γνώσεως γὰρ	πλήρης	ἡ προφητεία, ὡς ἂν παρὰ
[6, 17]	ἡλίου φῶς δι´ ὑελοῦ σκεύους	πλήρους	ὕδατος μεθοδεύει ἡ τέχνη εἰς
[6, 17]	δὲ ἡ γῆ καὶ τὸ	πλήρωμα	αὐτῆς» θεόθεν ἥκειν τὰ ἀγαθὰ
[6, 11]	δὲ ἡ γῆ καὶ τὸ	πλήρωμα	αὐτῆς» οὐκ ἀφεκτέον τῆς φιλομαθίας
[6, 6]	διαφθοράν. Ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς ζωῆς·	πληρώσεις	με εὐφροσύνης μετὰ τοῦ προσώπου
[6, 11]	τῆς τε τῶν ἄστρων κινήσεως	πλησιαίτερον	τῇ κτιζούσῃ δυνάμει προσάγουσα τὴν
[6, 18]	τούτοις τελειώσεως καὶ {τῷ} τὸν	πλησίον	ἀγαπᾶν καὶ εὐεργετεῖν δύνασθαι, οὐκ
[6, 11]	σύνθεσιν πεντεκαιδέκατος, σελήνη δὲ πεντεκαιδεκάτῃ	πλησιφαὴς	γίνεται. Ἕστι δὲ καὶ ἄλλως
[6, 7]	καὶ σπλάγχνα καὶ πνεῦμα καὶ	πλησσόμενον	ἀέρα. Πολλοῦ γε δεῖ τὸν
[6, 9]	αὑτοῦ διοίκησιν ἀπογραφόμενος, καθάπερ οἱ	πλοϊζόμενοι	καὶ πρὸς τὸ ἄστρον τὴν
[6, 3]	τὴν χώραν· ἐντεῦθεν ἄφθονος καὶ	πλουσία	τελεσφορεῖται εὐκαρπία, ταῖς Αἰακοῦ γεωργηθεῖσα
[6, 7]	ἀποδεκτὴν τυγχάνει μηνύων, ὅταν ἐκκεκαθαρμένη	πλουσίως	τυγχάνῃ τῇ γῇ, τουτέστιν ὅταν
[6, 2]	γε σώφροσιν, Ἐπίκουρος ἄντικρύς φησι·	Πλουσιώτατον	αὐτάρκεια πάντων. Αὖθίς τε Ἀριστοφάνους
[6, 17]	διὰ τῆς ἀλειπτικῆς καὶ ὁ	πλοῦτος	διὰ τῆς χρηματιστικῆς λαμβάνει γένεσίν
[6, 12]	ἀγαθαὶ καὶ καλαὶ πράξεις εἰσίν.	Πλοῦτος	μὲν γὰρ ἀληθὴς ὁ ἐν
[6, 3]	οὖν ἀπὸ τοῦ Ἀκράγαντος ὄρους	πνέοντός	ποτε ἀνέμου βαρὺ καὶ νοσῶδες
[6, 3]	τοὺς καρποὺς εἰωθότων ἀνέμων μὴ	πνεόντων·	ὃ δὲ ῥᾳδίως αὐτοὺς ἀνεκαλέσατο.
[6, 17]	σωτηρίαν. Ταύτῃ φησὶν ἡ γραφὴ	Πνεῦμα	αἰσθήσεως» δεδόσθαι τοῖς τεχνίταις ἐκ
[6, 11]	καὶ ἔπεμψας τὸ ἅγιόν σου	πνεῦμα	ἀπὸ ὑψίστων; καὶ οὕτως διωρθώθησαν
[6, 17]	ἅγιον κατ´ ἐπισκοπὴν ὁ πιστεύσας	πνεῦμα.	Διαφορωτέρας ἄρα αἰσθήσεως φιλοσοφία μεταλαβοῦσα,
[6, 16]	καὶ καθ´ ὅλου κινητικόν, τὸ	πνεῦμα	εἴληχεν τὸ σαρκικόν, ὀξυκίνητον ὂν
[6, 18]	τῷ ἁγίῳ πνεύματι τὸ ἅγιον	πνεῦμα	θεωρεῖν ἐθίζοντες, Ὃτι πνεῦμα τὰ
[6, 7]	καὶ ἀρτηρίαν καὶ σπλάγχνα καὶ	πνεῦμα	καὶ πλησσόμενον ἀέρα. Πολλοῦ γε
[6, 16]	φύσιν ἀτακτεῖν ἐπανίσταται, Καὶ τὸ	πνεῦμα	κατὰ τῆς σαρκὸς» εἰς τὴν
[6, 16]	κατὰ τοῦ πνεύματος καὶ τὸ	πνεῦμα	κατὰ τῆς σαρκός» Ἔστι δὲ
[6, 16]	φῶς ἀληθές, ἄσκιον, ἀμερῶς μεριζόμενον	πνεῦμα	κυρίου εἰς τοὺς διὰ πίστεως
[6, 3]	ἀντρῶδες. Ἀποβαλλόμενον γοῦν τὸ εἰσφοιτῆσαν	πνεῦμα	πάλιν εἰς τὸ αὐτὸ χωροῦν
[6, 18]	ἅγιον πνεῦμα θεωρεῖν ἐθίζοντες, Ὃτι	πνεῦμα	τὰ βάθη τοῦ θεοῦ ἐρευνᾷ,
[6, 15]	ψυχῇ. Καὶ γὰρ τὸ ἅγιον	πνεῦμα	ταύτῃ πως μεταφυτεύεται διανενεμημένον κατὰ
[6, 15]	σοφοὺς ἠγνοηκέναι τὸ ἅγιον ἐπιδείξῃ	πνεῦμα	τὴν ἐσομένην τοῦ κυρίου παρουσίαν
[6, 16]	καὶ σελήνην, ἄστρα, νέφη, φῶς,	πνεῦμα,	ὕδωρ, ἀέρα, σκότος, πῦρ. Αὕτη
[6, 16]	αἱ δύο πλάκες τοῖς δισσοῖς	πνεύμασι	τὰς δεδομένας ἐντολὰς τῷ τε
[6, 16]	Δισσῶς, ὡς ἔοικεν, γράφονται δισσοῖς	πνεύμασιν	ἐντολαί, τῷ τε ἡγεμονικῷ τῷ
[6, 3]	καὶ πάλιν, Εὖτ´ ἐθέλῃσθα, παλίντιτα	πνεύματα	θήσεις. παρακολουθεῖν τε αὑτῷ ἔλεγεν
[6, 17]	οἱ εἰς τὴν οἰκείαν συναίσθησιν	πνεύματι	αἰσθητικῷ συνασκηθέντες, ἐπὰν μὴ μέρος
[6, 16]	οὐ δουλεύσεις φησὶ τῷ σαρκικῷ	πνεύματι,	ἀλλὰ ἄρξεις αὐτοῦ, ἐπεὶ Ἡ
[6, 15]	Ἰησοῦς τὴν θέαν ταύτην κάτω	πνεύματι	ἐπαρθεὶς σὺν καὶ τῷ Χαλέβ,
[6, 18]	θελήματι θέλημα καὶ τῷ ἁγίῳ	πνεύματι	τὸ ἅγιον πνεῦμα θεωρεῖν ἐθίζοντες,
[6, 6]	τοῦτο ἀπορρίπτεται σὺν τῷ σαρκικῷ	πνεύματι	τῷ κατὰ τῆς ψυχῆς ἐπιθυμοῦντι.
[6, 16]	ὄγδοον τὸ κατὰ τὴν πλάσιν	πνευματικόν,	ἔνατον δὲ τὸ ἡγεμονικὸν τῆς
[6, 1]	ἡμῶν καὶ ὁ παράδεισος ὁ	πνευματικὸς	αὐτὸς ἡμῶν ὁ σωτὴρ ὑπάρχει,
[6, 16]	ἕκτος γίνεται καὶ φωτὶ περιλάμπεται	πνευματικῷ,	τὴν δύναμιν τὴν ἀπ´ αὐτοῦ
[6, 12]	καὶ διοριζούσης τὴν γνῶσιν τῶν	πνευματικῶν	τῇ ἰδιότητι τῶν σχημάτων. Αὐταὶ
[6, 5]	καινῶς δὲ ὑφ´ ἡμῶν καὶ	πνευματικῶς	γινωσκόμενον. Πρὸς δὲ καὶ ὅτι
[6, 8]	νοητὰ καὶ ἔτι τούτων τὰ	πνευματικώτερα	ἀναστρεφομένης, ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδεν
[6, 16]	ζῇ. Διὰ τοῦ σωματικοῦ ἄρα	πνεύματος	αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος, ἐπιθυμεῖ, ἥδεται,
[6, 15]	γνωστικὸν τὰ ἐπικεκρυμμένως πρὸς τοῦ	πνεύματος	εἰρημένα νοήσειν τε καὶ διασαφήσειν·
[6, 16]	Ἡ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ	πνεύματος»	καὶ εἰς τὸ παρὰ φύσιν
[6, 16]	Ἡ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ	πνεύματος	καὶ τὸ πνεῦμα κατὰ τῆς
[6, 18]	γράφῃ μετ´ ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἱεροῦ	πνεύματος,	καλὰ κάρτα ἐστίν. Ἴσμεν δὲ
[6, 3]	οὐ δυνατὸν διάφορον ἦχον ἐξακούεσθαι,	πνεύματος	κινουμένου διὰ τῆς ἐνεργούσης αἰτίας;
[6, 18]	ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ	πνεύματος»	Μόνη τοίνυν ἡ παρ´ ἡμῖν
[6, 3]	ὕλας κινουμένων τῶν φύλλων ἀθρόᾳ	πνεύματος	προσβολῇ ὀρνίθων ᾠδῇ παραπλήσιος προσπίπτει
[6, 15]	ἐκδεξάμενοι τὰ ὑπὸ τοῦ ἁγίου	πνεύματος	σωτηρίως εἰρημένα. Διὸ δὴ τοῖς
[6, 15]	ἐξηγήσεως ὕστερον ἔσεσθαι προφητεύοντος τοῦ	πνεύματος	τὴν ἔτι κατ´ ἐκεῖνον τὸν
[6, 16]	διὰ τῆς πίστεως προσγινόμενον ἁγίου	πνεύματος	χαρακτηριστικὸν ἰδίωμα. Ἕτι πρὸς τούτοις
[6, 3]	τοῖς ἀνέμοις, ἀρωγοὺς αὐτοὺς ἔσχον·	πνεύσαντες	γὰρ ἐρρωμένως περὶ τὴν Σηπιάδα
[6, 11]	πλῆθος ἐκεῖνο τῶν ἐπὶ τῆς	πόας	κατακλιθέντων καταντικρὺ τῆς Τιβεριάδος τοῖς
[6, 2]	ν} πηγαῖς δ´ οὐχ ὑγραίνουσιν	πόδας.	Ἀρχιλόχου τε ὁμοίως εἰρηκότος· Ἀλλ´
[6, 11]	ναῷ πηχῶν ἐγεγόνει ἕξ, καὶ	πόδες	οἱ τέσσαρες ἀνὰ πῆχυν ἕνα
[6, 17]	γάρ τις μὴ ἀντιλαμβάνεται, οὐδὲ	ποθεῖ	αὐτὸ οὐδὲ ἀσπάζεται τὴν ἐξ
[6, 8]	ἕπεται. εἰ δὲ καὶ πολυπειρίαν	ποθεῖ	τις, οἶδεν τὰ ἀρχαῖα καὶ
[6, 7]	ἡμᾶς καὶ τὸν τούτων διδάσκαλον	ποθεῖν.	Ἐπεὶ δὲ ἓν μὲν τὸ
[6, 2]	τὸ Ὁμηρικὸν παραφράζων Εὐριπίδης· Τίς	πόθεν	εἶς ἀνδρῶν; πόθι τοι πτόλις
[6, 2]	Εὐριπίδης· Τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν;	πόθι	τοι πτόλις ἠδὲ τοκῆες; τοῖσδε
[6, 14]	ἄντικρυς κέρδος ἡδονὴ καὶ λύπη	πόθος	τε καὶ φόβος καὶ συνελόντι
[6, 17]	τοῦτο ἔνδον ἐν τῇ ψυχῇ	πόθῳ	καὶ μαθήσει, πάντα ἐπὶ τούτοις
[6, 2]	τοῖς ἰαμβείοις ἐν τῷ Αἰγεῖ·	Ποίαν	σε φῶμεν γαῖαν ἐκλελοιπότα πόλει
[6, 2]	ᾧ κεν ἅπαντες τέρπωνται, Εὐριπίδης	ποιεῖ·	Ἀντὶ πυρὸς {δὲ} γὰρ ἄλλο
[6, 2]	Ἡσίοδός τε ἐπὶ τοῦ Μελάμποδος	ποιεῖ·	Ἡδὺ δὲ καὶ τὸ πυθέσθαι,
[6, 15]	ἐπισυμβαίνει, Ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι	ποιεῖ	θεοῦ. Εἰ ἄρα ἀγάπη τῆς
[6, 15]	ἀφθαρσίας, ἀφθαρσία δὲ ἐγγὺς εἶναι	ποιεῖ	θεοῦ. Ἐπιθυμία ἄρα σοφίας ἀνάγει
[6, 15]	ἄρα ἀγάπη τῆς γνώσεως ἄφθαρτον	ποιεῖ	καὶ ἐγγὺς θεοῦ βασιλέως τὸν
[6, 15]	τοι ἐγκεντρισμὸς τὰς ἀχρείους εὐγενεῖς	ποιεῖ	καὶ τὰς ἀφόρους φορίμους γίνεσθαι
[6, 2]	πολλὰ κάκ´ ἀνθρώποισι δίδωσιν, Εὐριπίδης	ποιεῖ·	Νικᾷ δὲ χρεία μ´ ἡ
[6, 2]	Φερεκύδης ὁ Σύριος λέγει· Ζᾶς	ποιεῖ	φᾶρος μέγα τε καὶ καλὸν
[6, 12]	μηκέτι ἁμαρτάνειν ἔτι τὸ εὖ	ποιεῖν	δύνασθαι καὶ πᾶσαν τὴν κατὰ
[6, 17]	ἀρχῆς τινος καὶ διοικήσεως εὖ	ποιεῖν	ἐθέλῃ τοὺς ἀνθρώπους ὁ θεός.
[6, 17]	Ὡς γὰρ τὸ τεχνικῶς τι	ποιεῖν	ἐν τοῖς τῆς τέχνης θεωρήμασι
[6, 17]	σῴζεσθαι βουλόμενος τοῦτο, ἐπὶ τὸ	ποιεῖν	ἐτράπετο καὶ τὰ λοιπά, πρώτην
[6, 12]	μὴ προσεξεργάσηται καὶ τὸ εὖ	ποιεῖν	καὶ τὸ γινώσκειν, δι´ ἣν
[6, 17]	πράγματος τοῦτον, τῆς φιλοσοφίας, δοτῆρα	ποιεῖν;	κινδυνεύει γὰρ εὐμενέστερος τοῖς Ἕλλησιν
[6, 18]	γράφει καὶ οὐχ οἷός τε	ποιεῖν,	πρὶν ἂν ἔνθεός τε καὶ
[6, 16]	διδαχθῶμεν, μὴ ἐν χρόνῳ δὲ	ποιεῖν	τὸν θεὸν ὑπολάβωμεν, ἐπήγαγεν ἡ
[6, 14]	πρός τινα σκοπὸν τὰς πράξεις	ποιεῖσθαι	καὶ κατὰ λόγον ἐνεργεῖν καθῆκον
[6, 13]	τῆς τοῦ θεοῦ βουλήσεως, ἐὰν	ποιῇ	καὶ διδάσκῃ τὰ τοῦ κυρίου,
[6, 2]	ὑφαιροῦνται. τὸν μέντοι Κώκαλον τὸν	ποιηθέντα	Ἀραρότι τῷ Ἀριστοφάνους υἱεῖ Φιλήμων
[6, 17]	φωτίζειν. Κακὸν δὲ οὐκ ἂν	ποιήσαι	ἀγαθός, ὡς οὐδὲ τὸ φῶς
[6, 17]	κακία οὐκ ἄν τι ἐνάρετον	ποιήσαι·	ἐνέργεια γὰρ αὐτῆς τὸ κακοποιεῖν
[6, 2]	πειρηθῆναι τοῦ θεοῦ καὶ τὸ	ποιῆσαι	ἴσον γενέσθαι, Ἀριστοφάνης ἔφη· Δύναται
[6, 12]	ὃ δέ, καὶ πρὶν ἢ	ποιῆσαι,	οἷον ἔσται, εἰδώς, τοῦτο ἐπῄνεσεν·
[6, 3]	λώιον ἔσται, βωμὸν καὶ θυσίαν	ποιήσαντες	τοῖς ἀνέμοις, ἀρωγοὺς αὐτοὺς ἔσχον·
[6, 2]	οὐχ ἕξω. Πρὸς τούτοις Θεοπόμπου	ποιήσαντος·	Δὶς παῖδες οἱ γέροντες ὀρθῷ
[6, 2]	εἰς ὕβριν τρέπεσθαι. Πάλιν Εὐριπίδου	ποιήσαντος·	Ἐκ γὰρ πατρὸς καὶ μητρὸς
[6, 2]	γυναικὶ πρεσβύτης ἀνήρ. Ἀνακρέοντος γὰρ	ποιήσαντος·	Ἔρωτα γὰρ τὸν ἁβρὸν {μέλ{
[6, 2]	Ἕλληνες ὄντες βαρβάρῳ; Ὀρφέως δὲ	ποιήσαντος·	Ἔστιν ὕδωρ ψυχῇ, θάνατος δ´
[6, 2]	φείσαιτο. Σοφοκλέους τε ἐν Ἀντιγόνῃ	ποιήσαντος·	Μητρός τε ἐν Ἅιδου καὶ
[6, 2]	κἀκεῖνα ὁμοίως ἐπιδράμωμεν. Εὐμήλου γὰρ	ποιήσαντος·	Μνημοσύνης καὶ Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἐννέα
[6, 2]	νόσους σκοπεῖν χρεών. Ὁμήρου πάλιν	ποιήσαντος·	Μοῖραν δ´ οὔ τινά φημι
[6, 2]	διανοίας τοῖς ἀνθρώποις. Πάλιν Στασίνου	ποιήσαντος·	Νήπιος ὃς πατέρα κτείνων παῖδας
[6, 2]	καὶ οὐκ ὀνήσιμα. Σόλωνος δὲ	ποιήσαντος·	Τίκτει γὰρ κόρος ὕβριν, ὅταν
[6, 2]	τῶν μελλόντων ἔσεσθαι. Ἔτι Θεόγνιδος	ποιήσαντος·	Χρυσοῦ κιβδήλοιο καὶ ἀργύρου ἄνσχετος
[6, 2]	τῶν χρημάτων. Ἐπεὶ καὶ Ὁμήρου	ποιήσαντος·	Ὦ πέπον, εἰ μὲν γὰρ
[6, 2]	ἠὲ βίηφι. Πάλιν τοῦ Μουσαίου	ποιήσαντος·	Ὡς δ´ αὔτως καὶ φύλλα
[6, 2]	τὰ ἑξῆς τρέψομαι. Ὀρφέως τοίνυν	ποιήσαντος·	Ὣς οὐ κύντερον ἦν καὶ
[6, 12]	ἐπῄνεσε, καὶ ὁ θεὸς οὕτως	ποιήσας	τὸ φῶς, ἔπειτα ἰδών, καλὸν
[6, 2]	ἦτορ ἔχει, τοῦτο θεὸς κιβδηλότατον	ποίησε	βροτοῖσι, καὶ γνῶναι πάντων τοῦτ´
[6, 17]	τηρήσει τῶν ὁμοίων καὶ μεταβάσει	ποιήσει	τινὰ ὁρμὴν καὶ σύστασιν, ἐμπειρία
[6, 12]	τὸ εὖ ζῆν περὶ πλείστου	ποιήσεται,	μήτ´ οὖν παῖδας μήτ´ αὖ
[6, 7]	συλλαμβάνουσα. Εἰ δ´ ἔκ τινος	ποιήσεως	τὰ τῆς ἀληθείας ὁτῳδήποτε τρόπῳ
[6, 2]	καινὸν καὶ πολυειδῆ τὸν λόγον	ποιήσομαι.	Ὡς δὲ μὴ ἄμοιρον τήν
[6, 8]	διάβολον εἰς ἄγγελον φωτός» τί	ποιήσοντα;	εὔδηλον, ὅτι προφητεύσοντα. Εἰ δὲ
[6, 5]	τοῦ θεοῦ, καὶ καθὼς παράταξιν	ποιήσουσι	τῷ Χριστῷ πολλοὶ βασιλεῖς, μισοῦντες
[6, 9]	ἀναμένει κύριος, Αἴτησαι» λέγων καὶ	ποιήσω·	ἐννοήθητι καὶ δώσω» Καθόλου γὰρ
[6, 12]	Αἴτησαι» φησὶν ἡ γραφή, Καὶ	ποιήσω·	ἐννοήθητι καὶ δώσω. Καρδιογνώστην» γὰρ
[6, 18]	κάρτα ἐστίν. Ἴσμεν δὲ οἷα	ποιηταὶ	λέγουσιν. Τοὺς δὲ τοῦ παντοκράτορος
[6, 12]	τις κακῶς, ἀλλὰ τὸ μὴ	ποιητέον	συνίστησιν. Ὅθεν καὶ ἡ μετάνοια
[6, 16]	ἢ γραφικῆς καὶ λέγων ἑαυτὸν	ποιητὴν	εἶναι τῶν ζῴων καὶ φυτῶν,
[6, 2]	ἂν καὶ Ὅμηρον τὸν μέγαν	ποιητὴν	ἐκεῖνα τὰ ἔπη· Οἷον δὲ
[6, 14]	μὴ ἐπαναδραμόντες ἐπὶ τὸν τούτων	ποιητήν.	Ὁδὸς γὰρ ἦν αὕτη δοθεῖσα
[6, 7]	ἀνακηρύττει. Ὡς οὖν ἐπὶ τὸν	ποιητὴν	τὸν θεὸν πᾶσα ἀνατρέχει πατριά,
[6, 18]	γάρ τι χρῆμα καὶ ἱερὸν	ποιητὴς»	γράφει καὶ οὐχ οἷός τε
[6, 18]	γένηται» Καὶ ὁ Δημόκριτος ὁμοίως·	Ποιητὴς	δὲ ἅσσα μὲν ἂν γράφῃ
[6, 16]	ἑπτατόνῳ φόρμιγγι νέους κελαδήσομεν ὕμνους,	ποιητής	τις οὐκ ἄσημος γράφει καὶ
[6, 18]	τέλος προφητευθεῖσα. Εἶτα περὶ μὲν	ποιητικῆς	Πλάτων Κοῦφον γάρ τι χρῆμα
[6, 11]	μέν ἐστι γνωστικόν, τὸ δὲ	ποιητικόν,	ἐρρύηκεν δὲ ἀπὸ τοῦ θεωρητικοῦ,
[6, 2]	ἑξῆς παρὰ Μουσαίου λαβὼν τοῦ	ποιητοῦ	κατὰ λέξιν. Ἀριστοφάνης δὲ ὁ
[6, 18]	φιλοσόφων μόνον ὀνομάζειν, ἀλλὰ καὶ	ποιητῶν)	οὐδὲ τὴν οὐσίαν (ἀδύνατον γάρ)
[6, 2]	τὰ δὲ τοῖς ἄλλοις τῶν	ποιητῶν,	τὰ δὲ ἐν συγγραφαῖς τὰ
[6, 14]	Ἀναλόγως ἄρα καὶ αἱ μοναὶ	ποικίλαι	κατ´ ἀξίαν τῶν πιστευσάντων. Αὐτίκα
[6, 11]	κατακλῶσα τὰς ψυχὰς καὶ εἰς	ποικιλίαν	ἐμβάλλουσα τοτὲ μὲν θρηνώδη, τοτὲ
[6, 2]	καὶ καλὸν καὶ ἐν αὐτῷ	ποικίλλει	γῆν καὶ Ὠγηνὸν καὶ τὰ
[6, 1]	οὖν τῷ λειμῶνι τὰ ἄνθη	ποικίλως	ἀνθοῦντα κἀν τῷ παραδείσῳ ἡ
[6, 1]	Κηρία καὶ Πέπλους συναγωγὰς φιλομαθεῖς	ποικίλως	ἐξανθισάμενοι συνεγράψαντο) τοῖς δ´ ὡς
[6, 11]	Προπαρασκευασθῆναι τοίνυν τὴν ψυχὴν καὶ	ποικίλως	ἐργασθῆναι χρή, εἰ μέλλοι ἀρίστη
[6, 15]	ἐν πάσῃ ἐπινοίᾳ ὑπαντᾷ αὐτοῖς»	ποικίλως	θεωρουμένη, διὰ πάσης δηλονότι παιδείας.
[6, 6]	εὐηγγελίσαντο, καὶ καλῶς εἴρηται τῷ	Ποιμένι·	Κατέβησαν οὖν μετ´ αὐτῶν εἰς
[6, 17]	ἐνίοις ἀποτετάχαταί τινες. Ὁ γοῦν	ποιμὴν	καὶ τῶν καθ´ ἕκαστον κήδεται
[6, 4]	τὴν θάλασσαν. Ὁ δὲ τρίτος,	ποῖόν	ἐστι τῶν ζῴων πανουργότατον, ὃ
[6, 12]	χρήσεις τῶν ἀναγκαίων οὐ τὴν	ποιότητα	ἔχουσι βλαβεράν, ἀλλὰ τὴν παρὰ
[6, 17]	κύριον, εἰς ὅσον ἐφικτὸν ἀνθρώποις,	ποιότητά	τινα κυριακὴν λαβὼν εἰς ἐξομοίωσιν
[6, 16]	οὐκ ἐνεργεῖ, ἔχει δέ τινας	ποιότητας	φυσικὰς τῇ τοῦ τεχνίτου ἐνεργείᾳ
[6, 12]	Αὗται γὰρ ἑκατέρας ψυχῆς χαρακτηριστικαὶ	ποιότητες,	ἀφ´ ὧν γνωρίζεται ἡ μὲν
[6, 11]	ἰχθύων τὴν ἐκλογὴν τῶν ἀμεινόνων	ποιουμένῳ.	Ἤδη δὲ καὶ τὰς τέσσαρας
[6, 15]	τῶν τρόπων ἐξαλλαγαὶ τὰς ἐπικρύψεις	ποιοῦνται	κατ´ εἰκόνα τῶν παρ´ ἡμῖν
[6, 15]	ἄθεος, πρόκειται δ´ ἡμῖν, τί	ποιοῦντες	καὶ τίνα τρόπον βιοῦντες εἰς
[6, 12]	ἐπῄνεσεν· τὸ δ´ ἐγένετο δυνάμει	ποιοῦντος	καλὸν ἄνωθεν διὰ τῆς ἀνάρχου
[6, 17]	κακίας ἔργον ἡ φιλοσοφία ἐναρέτους	ποιοῦσα.	Λείπεται δὴ θεοῦ, οὗ μόνον
[6, 12]	πράγματ´ ἔχων οὔτε ἄλλῳ παρέχων«	ποιῶν	δὲ ἰδίως ἀγαθά, θεὸς ὄντως
[6, 16]	τὴν ἀνάπαυσιν τοῦ θεοῦ, πέπαυται	ποιῶν	ὁ θεός· ἀγαθὸς γὰρ ὤν,
[6, 2]	ἐπιστήμονες, οὓς ἂν διὰ πλείστου	ποιῶνται,	θᾶττον ἀπαλλάττουσι τοῦ ζῆν Μένανδρος
[6, 11]	ἀληθείας διαλαβεῖν. Αὐτίκα ἡ χλαμὺς	πόκος	ἦν τὸ πρῶτον, εἶτα ἐξάνθη
[6, 2]	Ποίαν σε φῶμεν γαῖαν ἐκλελοιπότα	πόλει	ξενοῦσθαι τῇδε; τίς πάτρας {θ´}
[6, 17]	τε γὰρ τὰ ἔθνη καὶ	πόλεις	νενέμηνται τῶν ἀγγέλων αἱ προστασίαι,
[6, 11]	καὶ ἐπεξελθὼν πάμπολυν ἀριθμὸν τῶν	πολεμίων	χειροῦται. Φασὶν οὖν εἶναι τοῦ
[6, 14]	ἐλευθερίας ἀγῶνα οὐ μόνον ἐν	πολέμοις	ἀγωνίζονται οἱ πολέμων ἀθληταί, ἀλλὰ
[6, 3]	θυσίαι αὐτοῖς {Ἀθηναίοις} τὸν Περσικὸν	πόλεμον	εἰς τὸν ἴσον ὑπερέθεντο χρόνον.
[6, 2]	Ὦ πέπον, εἰ μὲν γὰρ	πόλεμον	περὶ τόνδε φυγόντες αἰεὶ δὴ
[6, 14]	μόνον ἐν πολέμοις ἀγωνίζονται οἱ	πολέμων	ἀθληταί, ἀλλὰ καὶ ἐν συμποσίοις
[6, 18]	κατὰ ἔθνος καὶ κώμην καὶ	πόλιν	πᾶσαν οἴκους ὅλους καὶ ἰδίᾳ
[6, 2]	πρὸς τὰς διαίτας τῶν ἐνοικούντων	πόλιν	τὴν γῆν τ´ ἰδόντα τὰς
[6, 2]	δαίμων ἔδωκεν πράσσοντας ἐν καιρῷ	πολιοκρόταφον	γῆρας ἱκνεῖσθαι, πρὶν ἐγκῦρσαι δύᾳ,
[6, 2]	ἑτέραν ἐπέδειξεν. Πλάτωνός τε ἐν	Πολιτείᾳ	εἰπόντος κοινὰς εἶναι τὰς γυναῖκας
[6, 1]	ἐκ κατηχήσεως συναύξουσαν τῇ πίστει	πολιτείαν	καὶ προπαρασκευάζουσαν τοῖς εἰς ἄνδρας
[6, 15]	ἐνεργείας κατὰ τὸ ὑπόδειγμα τῆς	πολιτείας·	δυνατὰ γὰρ ἐνετείλατο, καὶ δεῖ
[6, 15]	τελείῳ γὰρ οὐκ ἐν συμβολαίοις	πολιτικοῖς	οὐδὲ ἐν ἀπαγορεύσει νόμου, ἀλλ´
[6, 8]	ἐπηρτημένον τῷ πιστῷ κατὰ τοὺς	πολιτικοὺς	νόμους τοῦ θανάτου κίνδυνον. Ὥσπερ
[6, 2]	εἰπόντος· Πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων,	πολλὰ	δ´ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί, ὁ
[6, 2]	ἔστιν ἀποπλῆσαι μεμαυῖαν, οὐλομένην, ἣ	πολλὰ	κάκ´ ἀνθρώποισι δίδωσιν, Εὐριπίδης ποιεῖ·
[6, 2]	Τηίου εἰπόντος· Ἐκ γὰρ δώρων	πολλὰ	κάκ´ ἀνθρώποισι πέλονται, Ἀγίας ἐποίησεν·
[6, 2]	μιμεῖται ὧδε λέγων· {Τὰ δὲ	πολλὰ	κατὰ λόγον τοῖς ἀνθρώποις εὐτυχοῦντα
[6, 8]	γὰρ ἡ γραφή· Ὁ τὰ	πολλὰ	λέγων καὶ ἀντακούσεται. Παραβολὴν δὲ
[6, 3]	ἐκ τῆς τῶν μεταρσίων παρατηρήσεως	πολλὰ	προλέγων Σοφία ἐπωνομάσθη. Ὑποδεξαμένου γοῦν
[6, 6]	φίλων ὁμιλίᾳ κατὰ λέξιν γράφει·	Πολλὰ	τῶν γεγραμμένων ἐν ταῖς δημοσίαις
[6, 17]	τὴν προηγουμένην ἐπέρεισιν. ἤδη γοῦν	πολλὰ	τῶν ἐν τῷ βίῳ καὶ
[6, 6]	καὶ σώματά φησι τὸ εὐαγγέλιον	πολλὰ	τῶν κεκοιμημένων ἀνεστάσθαι, εἰς ἀμείνω
[6, 17]	ἐστιν καὶ τῶν κακῶν ἀνθρώπων	πολλὰ	τῶν προτερημάτων, γίνεται δ´ ὅμως
[6, 7]	καὶ ἡ αὐτή, αἳ δὲ	πολλαὶ	καὶ {ἀ} διάφοροι, καὶ ἣ
[6, 2]	ὕπνῳ. Ἔτι τοῦ Εὐριπίδου εἰπόντος·	Πολλαὶ	μορφαὶ τῶν δαιμονίων, πολλὰ δ´
[6, 7]	κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως. Ἤτοι ὡς ἄργυρος	πολλάκις	ἀποκαθαρθεὶς εἰς δοκίμιον καθίσταται ὁ
[6, 3]	κυμβάλων εὐρύθμως κρουομένων ἦχον ἐξακούεσθαι.	Πολλάκις	δὲ καὶ ἀνὰ τὰς ὕλας
[6, 17]	τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους. Φιλοσοφίαν	πολλάκις	εἰρήκαμεν τὸ κατὰ φιλοσοφίαν ἐπιτευκτικὸν
[6, 15]	θεὸν ἀγάπης ἡ δικαιοσύνη. Διὰ	πολλὰς	τοίνυν αἰτίας ἐπικρύπτονται τὸν νοῦν
[6, 3]	ἐν Κέῳ θῦσαι Ἰκμαίῳ Διί·	πολλὴ	γὰρ ἦν φθορά, φλογμῷ διαπιμπραμένων
[6, 10]	τὸ ὀρθῶς ἀποκρίνεσθαι περιγίνεται. Τὴν	πολλὴν	δὲ ἀχρηστίαν παραιτητέον, ἀπασχολοῦσαν περὶ
[6, 11]	δεῖται δὲ ἀσκήσεως καὶ συγγυμνασίας	πολλῆς	καὶ ἐμπειρίας. Ἀλλὰ καὶ τοῦ
[6, 14]	τιμῆς τῆς ἀνωτάτω ἀξιωθῆναι. Διὰ	πολλῆς	τοίνυν τῆς παιδείας ἀπεκδυσάμενος τὰ
[6, 5]	καθὼς παράταξιν ποιήσουσι τῷ Χριστῷ	πολλοὶ	βασιλεῖς, μισοῦντες αὐτὸν καὶ τοὺς
[6, 10]	πρώτων καὶ ἁπλῶν ἐφάψηται. Οἱ	πολλοὶ	δὲ καθάπερ οἱ παῖδες τὰ
[6, 16]	ὡς καὶ ἔτι νῦν οἱ	πολλοί,	μαθεῖν) μὴ φέρειν τούτου τὴν
[6, 9]	δυστέκμαρτον τὸ μέλλον, καθάπερ οἱ	πολλοὶ	στοχαζόμενοι βιοῦσιν, ἀπειληφὼς δὲ διὰ
[6, 2]	ἔσπακεν, ὃ δὲ παρ´ Αἰγυπτίων.	Πολλοί	τε τῶν ἀπὸ Πλάτωνος συγγραφὰς
[6, 2]	ταῖς ἱστορίαις Εἰώθασιν δὲ οἱ	πολλοὶ	τῶν ἀνθρώπων» φησίν, οἷς ἂν
[6, 15]	τὸν κύριον αὐτὸν οἱ μὲν	πολλοὶ	Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με» ἔλεγον,
[6, 12]	αἴτιος τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν τοῖς	πολλοῖς,	ἐπαγγελία δὲ ἀφορμὴ τοῦ διώκειν
[6, 15]	θεόθεν μηνύει, σκοτεινοὺς δὲ τοῖς	πολλοῖς	καθάπερ τοὺς ἐκ πυρὸς ἀπεσβεσμένους
[6, 3]	λόγου κατὰ τὰς ἱδρύσεις ἐν	πολλοῖς	τῶν ἱερῶν καὶ σχεδὸν πᾶσι
[6, 7]	καὶ πνεῦμα καὶ πλησσόμενον ἀέρα.	Πολλοῦ	γε δεῖ τὸν θεὸν ἐμβοᾶν,
[6, 3]	ἄλλοι πάντα ἀπώλεσαν ἀδοκήτου καὶ	πολλοῦ	καταρρήξαντος ὄμβρου. Πῶς δὲ ἔτι
[6, 12]	γνῶσις χαλεπωτάτη κτήσασθαι καὶ ἐν	πολλῷ	καμάτῳ περιγίνεται. Ἀλλ´, ὡς ἔοικεν,
[6, 5]	Ὑστάσπην λαβόντες ἀνάγνωτε, καὶ εὑρήσετε	πολλῷ	τηλαυγέστερον καὶ σαφέστερον γεγραμμένον τὸν
[6, 17]	παρασχὼν αὐτοῖς· ἄμεινον γὰρ εἶναι	πολλῷ	τὸ εἶναι τοῦ μὴ εἶναι
[6, 17]	κατὰ τὸν Ἐμπεδοκλέα Ὡς διὰ	πολλῶν	δὴ γλώσσης ἐλθόντα ματαίως ἐκκέχυται
[6, 8]	τὸ προφητικόν· Κύριος ἐπὶ ὑδάτων	πολλῶν»	οὐ τῶν διαθηκῶν τῶν διαφόρων
[6, 8]	ῥητὸν τοῦ προφήτου Βαρνάβας ἐπιφέρει·	Πολλῶν	πυλῶν ἀνεῳγυιῶν ἡ ἐν δικαιοσύνῃ
[6, 15]	ὡς μὴ παρὰ τὰς τῶν	πολλῶν	ὑπολήψεις λέγουσα βλασφημεῖν τισι δοκοίη,
[6, 2]	οὐδ´ αὐτὸς ἀναίνομαι· ἀντί νυ	πολλῶν,	ὧδέ πως γράφει· Ἤμβλακον, καί
[6, 12]	ἦσαν εὐφυεῖς, εἰς τοὐναντίον ἀπετράπησαν.	Πολὺ	δὲ μᾶλλον ἡ μεγέθει πασῶν
[6, 1]	μόνον τῶν σιτίων τὸν πόνον,	πολὺ	δὲ πλέον καὶ τῆς γνώσεως
[6, 17]	γνωρίζειν τά τε ἄλλα καὶ	πολὺ	πρότερον τὰ καθ´ ἑαυτήν· ἥ
[6, 15]	ὁ φιλόσοφος, ἀγρίᾳ εἰκαζόμενος ἐλαίᾳ,	πολὺ	τὸ ἄπεπτον ἔχων, διὰ τὸ
[6, 15]	ὃ μὲν καὶ θᾶττον κατῆλθεν,	πολὺ	τὸ βρῖθον ἐπαγόμενος, ὃ δὲ
[6, 2]	{μέλ{ π} ομαι βρύοντα μίτραις	πολυανθέμοις	ἀείδειν· ὅδε καὶ θεῶν δυνάστης,
[6, 16]	δύο καὶ ἡμίσει, ὡς ἱστορεῖ	Πόλυβος	μὲν ὁ ἰατρὸς ἐν τῷ
[6, 2]	ὁμόφυλα συνθεὶς τοῦτον καινὸν καὶ	πολυειδῆ	τὸν λόγον ποιήσομαι. Ὡς δὲ
[6, 15]	καὶ ἡ κατὰ τὰς διαθήκας	πολυειδία.	Αὐτίκα ἐπιφέρει· καὶ ἐν πάσῃ
[6, 15]	καθιεροῦσι τῆς ῥοιᾶς τὸν καρπόν·	πολυκευθὴς	γὰρ ὁ λόγος. Εἰκότως ἄρα
[6, 8]	Καὶ ταυτὶ μὲν τῇδε ἐχέτω·	πολυμαθῆ	δὲ εἶναι χρὴ τὸν γνωστικὸν
[6, 18]	ἐπεκτείνεσθαι ἡ ψυχὴ πρὸς τὴν	πολυμαθῆ	ἐμπειρίαν, τὰ προηγούμενα καὶ βελτίω
[6, 10]	ταύταις συγχρώμενος ἡμῖν ὁ γνωστικὸς	πολυμαθὴς	ἔσται, ἀλλὰ συνεργοῖς τισι, κἀν
[6, 17]	καὶ πάντως τὰς τιμωρίας διαφεύγειν.	Πολυμερὴς	δὲ οὖσα ἡ φρόνησις, δι´
[6, 10]	πρόσωπον αὐτοῦ διὰ παντὸς» παντοίως.	Πολυμερῶς	γὰρ καὶ πολυτρόπως λαλήσας οὐχ
[6, 7]	πρώτης καταβολῆς κόσμου πολυτρόπως καὶ	πολυμερῶς»	πεπαίδευκέν τε καὶ τελειοῖ. Ὅθεν
[6, 2]	ζῴου. Αὖθις Εὐριπίδου εἰπόντος· Ὦ	πολύμοχθος	βιοτὴ θνητοῖς, ὡς ἐπὶ παντὶ
[6, 3]	ἀδελφοῦ τεκμηράμενος ἔκ τινων ἀστέρων	πολὺν	ἐσόμενον προεῖπεν ὄμβρον. Οἱ μὲν
[6, 2]	κακῆς. Πάλιν Ἐπιχάρμου εἰπόντος· Ὡς	πολὺν	ζήσων χρόνον χὠς ὀλίγον οὕτως
[6, 8]	ἀλήθεια ἕπεται. εἰ δὲ καὶ	πολυπειρίαν	ποθεῖ τις, οἶδεν τὰ ἀρχαῖα
[6, 8]	με. Καὶ μή τι τὸ	πολύπειρον	τῆς γνώσεως αἰτούμενος ὁ Δαβὶδ
[6, 17]	κατηγορεῖται, αὐτὴν δὲ τὴν ἀλήθειαν	πολυπραγμονητέον,	οὐκ ὀνόματα ζητοῦντας μαθεῖν· τὸ
[6, 15]	διορῶσι, τὸν μετὰ ἀγγέλων Μωυσέα	πολυπραγμονοῦντες.	Ἀμέλει καὶ τῶν ἐπιβοωμένων τὸν
[6, 17]	φιλοσοφίας, ἀλλὰ τὴν αὐτοτελῶς φιλοσοφίαν	πολυπραγμονῶσι,	φιλαλήθως τε καὶ ἀτύφως προσμαρτυροῦντες
[6, 2]	Τίκτει γὰρ κόρος ὕβριν, ὅταν	πολὺς	ὄλβος ἕπηται, ἄντικρυς ὁ Θέογνις
[6, 7]	τυγχάνῃ τῇ γῇ, τουτέστιν ὅταν	πολυτρόπως	ἡ γνωστικὴ ψυχὴ ἁγιάζηται κατὰ
[6, 7]	ἄνωθεν ἐκ πρώτης καταβολῆς κόσμου	πολυτρόπως	καὶ πολυμερῶς» πεπαίδευκέν τε καὶ
[6, 10]	παντὸς» παντοίως. Πολυμερῶς γὰρ καὶ	πολυτρόπως	λαλήσας οὐχ ἁπλῶς γνωρίζεται. Οὔκουν
[6, 15]	πάντων εἶναι τὴν ἀλήθειαν ἐπικρύπτεται	πολυτρόπως,	μόνοις τοῖς εἰς γνῶσιν μεμυημένοις,
[6, 13]	ἑνὸς θεοῦ δι´ ἑνὸς κυρίου	πολυτρόπως»	ὠφελοῦσαν, δι´ ἣν αἰτίαν τὸ
[6, 3]	Ἕλληνες, αὐχμοῦ ποτε τὴν Ἑλλάδα	πολυχρονίως	φθείροντος καὶ ἐπεχούσης ἀγονίας καρπῶν,
[6, 4]	περὶ θυμάτων, ἀπαρχῶν, ὕμνων, εὐχῶν,	πομπῶν	ἑορτῶν καὶ τῶν τούτοις ὁμοίων.
[6, 10]	κληρονομίας σαλευθήσεται. Ἀπὸ ἀκοῆς ἄρα	πονηρᾶς	οὐ φοβηθήσεται. οὔτ´ οὖν διαβολῆς
[6, 17]	φρόνιμος» εἴρηται; ἐπεὶ κἀν τοῖς	πονηρεύμασιν	ἔστιν εὑρεῖν ἀκολουθίαν τινὰ καὶ
[6, 11]	εἰ δικαιοσύνην ἀγαπᾷ τις, οἱ	πόνοι	ταύτης εἰσὶν ἀρεταί· σωφροσύνην γὰρ
[6, 1]	γὰρ μόνον τῶν σιτίων τὸν	πόνον,	πολὺ δὲ πλέον καὶ τῆς
[6, 12]	κἀπὶ τῆς ψυχῆς ὁ μὲν	πόνος	παρῆλθεν, μένει δὲ τὸ καλόν,
[6, 10]	χρήσωνται οἱ κατὰ τὰς αἱρέσεις	πονούμενοι,	τούτοις ὁ γνωστικὸς εἰς εὖ
[6, 2]	μὲν ἐκ Τημένου· Τῷ γὰρ	πονοῦντι	καὶ θεὸς συλλαμβάνει, Σοφοκλέους δὲ
[6, 2]	θεῶν ἄνω ψυχὰς ταράσσει κἀπὶ	πόντον	ἔρχεται. Ἀλλ´ ἵνα μὴ ἐπὶ
[6, 16]	πρὸς τὰς πράξεις διὰ τούτου	πορεύεται	τὰς κατ´ ἔννοιάν τε καὶ
[6, 16]	αἰσθήσεων καὶ τοῦ λοιποῦ σώματος	πορευόμενόν	τε καὶ πρωτοπαθοῦν διὰ σώματος·
[6, 16]	ἀπόστολος ἕν τι τῶν τῆς	πορνείας	εἰδῶν τὴν εἰδωλολατρείαν καλεῖ ἀκολούθως
[6, 12]	διορθώσεως αἰτία, τοῖς δὲ διορᾶν	πόρρωθεν	δυναμένοις παράδειγμα γίνεται, δι´ οὗ
[6, 18]	καὶ τίνα τὰ σημεῖα. Ἀμέλει	πόρρωθεν	προμελετᾷ ὁ νόμος καὶ ἡ
[6, 10]	ἀλήθεια, ψευδοδοξία δὲ καταλύεται. Αὐτίκα	πορφύραν	ἐξ ἀντιπαραθέσεως ἄλλης πορφύρας ἐκλεγόμεθα.
[6, 10]	Αὐτίκα πορφύραν ἐξ ἀντιπαραθέσεως ἄλλης	πορφύρας	ἐκλεγόμεθα. Ὥστ´ εἴ τις ὁμολογεῖ
[6, 16]	δύο δὲ τὰ τῶν ἀκουστικῶν	πόρων,	δύο δὲ τὰ τῶν μυκτήρων,
[6, 2]	εἰπόντος· Εὐμετάβολός ἐστιν ἀνθρώπων βίος,	Ποσείδιππος·	Οὐδεὶς ἄλυπος τὸν βίον διήγαγεν
[6, 18]	τῆς χάριτος αὐτοῖς συλλαμβανούσης εἰς	ποσὴν	ἐπίγνωσιν, οἷον θελήματι θέλημα καὶ
[6, 11]	ἡ τράπεζα δηλοῖ, τέσσαρσιν ἐπερειδομένη	ποσί,	θέρει, μετοπώρῳ, ἔαρι, χειμῶνι, δι´
[6, 16]	δισσοῖς οὖσι, χερσί τε καὶ	ποσίν·	αὕτη γὰρ ἡ πλάσις τοῦ
[6, 12]	ἀλλὰ τὴν παρὰ τὸ μέτρον	ποσότητα.	Διόπερ τὰς ἐπιθυμίας ὁ γνωστικὸς
[6, 2]	Κἀκεῖνο τὸ Ἐμπεδοκλέους· Ἤδη γάρ	ποτ´	ἐγὼ γενόμην κοῦρός τε κόρη
[6, 2]	τὸ Μοιράων νῆμ´ ἄλλυτον, οὐδέ	ποτ´	ἔστιν ἐκφυγέειν, ὁπόσοι γῆν ἐπιφερβόμεθα.
[6, 6]	βεβουλημένους διὰ τοῦ κηρύγματος, ὅποι	ποτ´	ἔτυχον γεγονότες, ἑλκύσας εἰς σωτηρίαν.
[6, 2]	δὲ θάλασσαν· ἐν δ´ ἐτίθει	ποταμοῖο	μέγα σθένος Ὠκεανοῖο, Φερεκύδης ὁ
[6, 16]	ἀγαθὸς γὰρ ὤν, εἰ παύσεταί	ποτε	ἀγαθοεργῶν, καὶ τοῦ θεὸς εἶναι
[6, 14]	σύμμαχον ἔσται, καὶ οὐ μή	ποτε	ἁλῶ, καλὰ πράσσων. αὕτη δὲ
[6, 3]	ἀπὸ τοῦ Ἀκράγαντος ὄρους πνέοντός	ποτε	ἀνέμου βαρὺ καὶ νοσῶδες τοῖς
[6, 3]	τὴν ἀπειλήν. Ἀμέλει καὶ εἴ	ποτε	ἀπορία ζῴου καταλάβοι, τὸν σφέτερον
[6, 6]	ὁ κύριος· καὶ οὐκ ἄν	ποτε	ἀσθενήσαι δύναμις. Οὕτως οἶμαι δείκνυσθαι
[6, 18]	ἡμῖν ἐν τοῖς κυριωτάτοις ἀεί	ποτε	διατρίβει· εἰ δέ που σχολὴ
[6, 1]	ἄλογοι μεθέξουσιν, ἣν οὐκ ἄν	ποτε	ἔγωγε γνῶσίν γε ὀνομάσαιμι, τὴν
[6, 14]	αὐτοῦ· οὗτος ἦν ὃν ἔσχομέν	ποτε	εἰς γέλωτα καὶ εἰς παραβολὴν
[6, 9]	προσπιπτόντων ἀεὶ μεταβάλλεται, πῶς ἄν	ποτε	ἐν ἕξει καὶ διαθέσει καὶ
[6, 9]	μήτε αὑτῷ μήτε τοῖς κοινοῖς	ποτε	ἐπιτελῶν, προορατικὸς ὢν καὶ ἄκαμπτος
[6, 8]	ἐξ αἰῶνος, οὐδὲ μὴν ἤρξατό	ποτε	ἡ εὐεργεσία αὐτοῦ, ἀλλ´ οὐδὲ
[6, 2]	ἔστ´ ἀδελφὸς ὅστις ἂν βλάστοι	ποτέ,	Ἡρόδοτος λέγει· Μητρὸς καὶ πατρὸς
[6, 17]	τὴν φιλοσοφίαν αὐτήν. Τί δή	ποτε	οὖν καὶ ὁ ὄφις φρόνιμος»
[6, 6]	λεπτομερέστερον, ἡ ψυχή, οὐκ ἄν	ποτε	πρὸς τοῦ παχυμερεστέρου ὕδατος πάθοι
[6, 17]	ἀληθινὸν παρὰ τὸ δεδολωμένον. Οὔκουν	ποτὲ	τὰς ἐπὶ μέρους ἀληθείας, καθ´
[6, 3]	Πλὴν ἀλλ´ οἱ Ἕλληνες, αὐχμοῦ	ποτε	τὴν Ἑλλάδα πολυχρονίως φθείροντος καὶ
[6, 14]	ὑμνοῦσα, εὐλογοῦσα, ψάλλουσα· οὐ διορίζεταί	ποτε	τοῦ θεοῦ κατ´ οὐδένα καιρὸν
[6, 3]	αἰτημάτων. Πάλιν ἱστοροῦσιν Ἕλληνες ἐκλειπόντων	ποτὲ	τῶν ἐτησίων ἀνέμων Ἀρισταῖον ἐν
[6, 4]	ἀποθανεῖν. Ὁ δὲ πέμπτος ἐρωτηθείς,	πότερον	οἴεται τὴν ἡμέραν πρότερον ἢ
[6, 4]	Ὁ μὲν οὖν πρῶτος ἐξετασθείς,	πότερον	οἴεται τοὺς ζῶντας εἶναι πλείονας
[6, 12]	πρὸς τῶν αἱρετικῶν ἀπορούμενον ἡμῖν,	πότερον	τέλειος ἐπλάσθη ὁ Ἀδὰμ ἢ
[6, 4]	τοὺς τεθνεῶτας. Ὁ δεύτερος δέ,	πότερον	τὴν γῆν ἢ τὴν θάλασσαν
[6, 11]	καὶ καταστολήν. Ἀμέλει καὶ παρὰ	πότον	τὸ ψάλλειν ἀλλήλοις προπίνομεν, κατεπᾴδοντες
[6, 14]	ἀγαθότης αὐτοῦ. Κἂν παύσωνται ἄρα	που	αἱ τιμωρίαι κατὰ τὴν ἀποπλήρωσιν
[6, 12]	ἀρετὴν ἐπιτήδειος· διαφέρει γὰρ δή	που	ἐπὶ τὴν ἀρετὴν γεγονέναι ἐπιτήδειον
[6, 6]	τῆς κολάσεως μετασχεῖν. Οὐ γάρ	που	θέμις τοὺς μὲν ἀκρίτως καταδεδικάσθαι,
[6, 11]	ναυπηγικῆς χεῖρον νομίζειν φιλοσοφίαν; τάχα	που	καὶ ὁ κύριος τὸ πλῆθος
[6, 18]	λόγων προμηνύοντες, προφητεύοντες ἐλεύσεσθαι, καὶ	ποῦ	καὶ πῶς καὶ τίνα τὰ
[6, 6]	καὶ δίκαιοι εἶναι ἐκρίθησαν, δῆλόν	που	καὶ τοὺς ἐκτὸς νόμου γενομένους
[6, 11]	ἡ μοῦσα ἡ τραγικὴ εἴρηκέν	που.	Κἀμὲ δεῖ ἐλαττοῦσθαι, αὔξειν» δὲ
[6, 1]	παραμένουσαν« ὁ κύριος ἐνετείλατο, καί	που	ὁ προφήτης λέγει· μακάριος ὁ
[6, 18]	ἀεί ποτε διατρίβει· εἰ δέ	που	σχολὴ καὶ ἀνέσεως καιρὸς ἀπὸ
[6, 9]	τῆς ἀληθείας μαθών, οὐκ, εἴ	πού	τι φανείη πιθανὸν ἢ κατὰ
[6, 2]	ὧδέ πως γράφει· Ἤμβλακον, καί	πού	τινα ἄλλον ἥδ´ ἄτη κιχήσατο·
[6, 17]	τοῦ παντὸς ἰδόντων. ὡς γάρ	που	τὸ ἀπὸ τοῦ ἡλίου φῶς
[6, 6]	ἠκούσαμεν. Οὐχ ὁ τόπος δή	που	φωνὴν λαβὼν εἶπεν τὰ προειρημένα,
[6, 6]	ἐπίγνωσίς τε καὶ πίστις, δῆλόν	που	ὡς ἄρα ἀπροσωπολήπτου ὄντος τοῦ
[6, 2]	οὐ Θεόγνιδος εἰπόντος· Ὸἶνος πινόμενος	πουλὺς	κακός· ἢν δέ τις αὐτῷ
[6, 6]	ταύτῃ ᾗ ἔκρυψαν συνελήφθη ὁ	ποὺς	αὐτῶν» ἀλλὰ Ἐγένετο κύριος καταφυγὴ
[6, 15]	ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, τὸ	πρᾶγμα	δὲ ἡ δύναμις τῆς πίστεως
[6, 15]	ταῦτα εὑρίσκεται πρόσωπόν τε καὶ	πρᾶγμα,	ἡ ὄντως ἀλήθεια παρ´ ἡμῖν
[6, 17]	μαθεῖν· τὸ γὰρ περὶ θεοῦ	πρᾶγμα	οὐκ ἔστιν ἕν, ἀλλὰ μυρία,
[6, 12]	μένει μακάριος καὶ ἄφθαρτος, οὔτε	πράγματ´	ἔχων οὔτε ἄλλῳ παρέχων« ποιῶν
[6, 17]	οἱ παρ´ Ἕλλησι φιλόσοφοι, τὰ	πράγματα	δὲ παρ´ ἡμῖν ἐστι τοῖς
[6, 15]	τοῦτο γνωστικῆς διδασκαλίας, διαθρεῖν τὰ	πράγματα	δυναμένης, ἀμέλει καὶ ἐπὶ ἡμέρων
[6, 17]	τά τε ὀνόματα καὶ τὰ	πράγματα,	οἳ μὲν τὰ ὀνόματα λέγουσιν,
[6, 7]	μέτρα καὶ μεγέθη καὶ σχήματα	πραγματευομένη	διὰ τῆς ἐν τοῖς ἐπιπέδοις
[6, 9]	τὸ διαζῆν δεόμενος, μηδὲν περιττὸν	πραγματευόμενος,	ἀλλὰ μηδὲ ταῦτα ὡς προηγούμενα,
[6, 17]	ἔννοιαν οὐκ ἔχοντες οὗ λέγουσι	πράγματος,	ἀντίληψις δὲ νοερὰ πίστεως ἔχεται.
[6, 17]	δέ τις ἔναυσμα λαβὼν τοῦ	πράγματος	ἐξάψῃ τοῦτο ἔνδον ἐν τῇ
[6, 17]	Καθόλου δὲ εἰπεῖν περὶ ἑκάστου	πράγματος	τῆς οὐσίας τὰ συμβεβηκότα διακριτέον.
[6, 17]	ἀδικίαν προσνέμοντας τῷ διαβόλῳ ἐναρέτου	πράγματος	τοῦτον, τῆς φιλοσοφίας, δοτῆρα ποιεῖν;
[6, 14]	τοῦ αὐλεῖν αὐλῶν, οὕτως οὐδὲ	πραγμάτων	ἁπτέον τοῖς μὴ τὴν γνῶσιν
[6, 16]	αὐτὸν τρόπον οὐκ ἐφεῖται ψευδῶν	πραγμάτων	ἐπιθυμεῖν οὐδὲ ὑπολαμβάνειν τῶν ἐν
[6, 10]	τῶν τε ὀνομάτων τῶν τε	πραγμάτων	κἀν ταῖς γραφαῖς αὐταῖς μέγα
[6, 7]	γνῶσιν θείων τε καὶ ἀνθρωπίνων	πραγμάτων,	κατάληψίν τινα βεβαίαν οὖσαν καὶ
[6, 17]	ἀλλ´ ἔργῳ ἐθέλειν ἅπτεσθαι τῶν	πραγμάτων	προσῆκεν. Ἀγαθὸς γὰρ ὣν ὁ
[6, 11]	εὐλόγως πάντα ὁσίως πράξει τὰ	πρακτέα,	ὡς μεμάθηκεν κατὰ τὴν τοῦ
[6, 4]	θεός, εἰ πράξειεν, εἶπεν, ἃ	πρᾶξαι	ἄνθρωπον μὴ δυνατόν ἐστιν. Ὁ
[6, 8]	γὰρ ὁ πράσσων τοῦτο, ὃ	πρᾶξαι	βούλεται, μανθάνει πρότερον) καὶ ἡ
[6, 8]	γνῶσις ἐκ τοῦ μαθεῖν, τὸ	πρᾶξαι	δὲ ἐκ τοῦ ὁρμῆσαι {κἀκ
[6, 8]	ἐπειδὴ γὰρ τὸ μαθεῖν τοῦ	πρᾶξαι	πρεσβύτερόν ἐστιν (φύσει γὰρ ὁ
[6, 9]	καθάπερ προωρισμένως κεῖται δι´ ὧν	πράξει	{καὶ} οὗ τεύξεται, οὕτως καὶ
[6, 11]	γὰρ μόνος εὐλόγως πάντα ὁσίως	πράξει	τὰ πρακτέα, ὡς μεμάθηκεν κατὰ
[6, 4]	ἐξ ἀνθρώπων γένοιτο θεός, εἰ	πράξειεν,	εἶπεν, ἃ πρᾶξαι ἄνθρωπον μὴ
[6, 16]	νοητόν. Διτταὶ δὲ καὶ αἱ	πράξεις,	αἳ μὲν κατ´ ἔννοιαν, αἳ
[6, 16]	καὶ δὴ καὶ πρὸς τὰς	πράξεις	διὰ τούτου πορεύεται τὰς κατ´
[6, 12]	δὲ ὢν καὶ κατὰ τὰς	πράξεις	διαμαρτάνει· ἔμπαλιν δὲ ὁ σπουδαῖος
[6, 12]	ἔργα αἱ ἀγαθαὶ καὶ καλαὶ	πράξεις	εἰσίν. Πλοῦτος μὲν γὰρ ἀληθὴς
[6, 16]	γενόμενος τῷ λογικῷ τὰς καλὰς	πράξεις	ἐπιτελεῖ. Εἰκότως τοίνυν αἱ δύο
[6, 12]	Ὅτι δ´ οὐ μόνον αἱ	πράξεις	καὶ αἱ ἔννοιαι, ἀλλὰ καὶ
[6, 14]	τοὺς μὴ ἐπιτελοῦντας τὰς καλὰς	πράξεις	οὐδὲ γιγνώσκειν τὰ ὠφέλιμα ἑαυτοῖς.
[6, 14]	τὸ πρός τινα σκοπὸν τὰς	πράξεις	ποιεῖσθαι καὶ κατὰ λόγον ἐνεργεῖν
[6, 11]	λοιποῦ μένειν ἀναπεπαυμένον, κατευθύνοντα τὰς	πράξεις	πρὸς τὴν θεωρίαν· διὰ δὲ
[6, 12]	τὰς ἀρετάς, ἀλλὰ καὶ τὰς	πράξεις	τὰς καλὰς ἀγαθὰ καλοῦμεν· τῶν
[6, 12]	ἐν ταῖς κατὰ τὴν ἀρετὴν	πράξεσι	πλεονασμός, πενία δὲ ἡ κατὰ
[6, 17]	τε αὖ ταῖς μετὰ χειρουργίας	πράξεσι	τέχνη, ὅπου δ´ ἄνευ θεωρίας
[6, 18]	φησιν, φέρεται δὲ κἀν ταῖς	Πράξεσι	τῶν ἀποστόλων καὶ ἐν ταῖς
[6, 8]	καὶ ὁ Πέτρος ἐν ταῖς	Πράξεσιν	Ἐπ´ ἀληθείας καταλαμβάνομαι» φησίν, ὅτι
[6, 17]	ἀρετῆς ὑποδείγματα διὰ τῶν ἀναγεγραμμένων	πράξεων.	Καὶ μὲν δὴ καὶ τὸ
[6, 12]	ὁ ἀπεχόμενος μόνον τῆς κακῆς	πράξεως	δίκαιος, ἐὰν μὴ προσεξεργάσηται καὶ
[6, 8]	ἀρχὴ καὶ δημιουργὸς πάσης λογικῆς	πράξεως	ἡ γνῶσις εἴη ἄν, ὥστ´
[6, 8]	πρᾶξιν πρότερον τὴν γνῶσιν τῆς	πράξεως	λαμβάνει, δεύτερον δὲ τὴν ὁρμήν.
[6, 9]	ναῦν κατευθύνοντες, πρὸς πᾶσαν καθήκουσαν	πρᾶξιν	ἑτοίμως ἔχειν παρεσκευασμένος, πάντα τὰ
[6, 8]	ὁ γὰρ ὁρμήσας εἴς τινα	πρᾶξιν	πρότερον τὴν γνῶσιν τῆς πράξεως
[6, 8]	ἡ ὁρμὴ μεθ´ ἣν ἡ	πρᾶξις,	ἀρχὴ καὶ δημιουργὸς πάσης λογικῆς
[6, 14]	δεόντως κατόρθωμα, οὕτως καὶ πᾶσα	πρᾶξις	γνωστικοῦ μὲν κατόρθωμα, τοῦ δὲ
[6, 14]	τοῦ δὲ ἁπλῶς πιστοῦ μέση	πρᾶξις	λέγοιτ´ ἄν, μηδέπω κατὰ λόγον
[6, 15]	Δαβὶδ γράφει, ἕνεκεν ἀληθείας καὶ	πραότητος	καὶ δικαιοσύνης, καὶ ὁδηγήσει σε
[6, 2]	καλῶς εὐδαίμονα— καὶ τὸν κακῶς	πράσσοντα	καὶ τοῦτον μένειν, Εὐριπίδου δὲ
[6, 2]	τὸν ἅπαντα χρόνον δαίμων ἔδωκεν	πράσσοντας	ἐν καιρῷ πολιοκρόταφον γῆρας ἱκνεῖσθαι,
[6, 2]	οἱ παρὰ δόξαν ἀπροσδοκήτως εὖ	πράσσοντες	εἰς ὕβριν τρέπεσθαι. Πάλιν Εὐριπίδου
[6, 14]	οὐ μή ποτε ἁλῶ, καλὰ	πράσσων.	αὕτη δὲ ἡ εὐσυνειδησία τὸ
[6, 8]	πρεσβύτερόν ἐστιν (φύσει γὰρ ὁ	πράσσων	τοῦτο, ὃ πρᾶξαι βούλεται, μανθάνει
[6, 14]	οὐ γὰρ τὸ ἁπλῶς εὖ	πράττειν,	ἀλλὰ τὸ πρός τινα σκοπὸν
[6, 7]	πρὸς τὴν σοφίαν καὶ πάντα	πράττουσα	ἕνεκα τοῦ τυχεῖν αὐτῆς. Φιλόσοφοι
[6, 18]	ἀμελήσας, προσλαβὼν δέ, ἐφ´ ὅσον	πρέπει,	καὶ ταῦτα δι´ ἃς προεῖπον
[6, 9]	δειλίαν παραλαμβάνεται. Οὐ γὰρ δὴ	πρέπον	ἔτι τὸν φίλον τοῦ θεοῦ,
[6, 6]	δὲ καὶ τῶν τὴν κοινότητα	πρεσβευόντων	ὁ κορυφαῖος Οὐαλεντῖνος ἐν τῇ
[6, 9]	καὶ τὸν περὶ τἀγαθοῦ λόγον	πρεσβεύσει,	τοῖς νοητοῖς προσκείμενος ἀεί, ἀπ´
[6, 4]	ἀνελεῖν ἀπειλήσας, ἕνα δὲ τὸν	πρεσβύτατον	αὐτῶν ἐπικρίνειν κελεύσας. Ὁ μὲν
[6, 13]	τὰ πρῶτα, ἔπειτα ἐγκαταταγῆναι τῷ	πρεσβυτερίῳ	κατὰ προκοπὴν δόξης (δόξα γὰρ
[6, 13]	νομιζόμενος, ἀλλ´, ὅτι δίκαιος, ἐν	πρεσβυτερίῳ	καταλεγόμενος· κἂν ἐνταῦθα ἐπὶ γῆς
[6, 8]	γὰρ τὸ μαθεῖν τοῦ πρᾶξαι	πρεσβύτερόν	ἐστιν (φύσει γὰρ ὁ πράσσων
[6, 13]	ὑπ´ ἀνθρώπων χειροτονούμενος οὐδ´, ὅτι	πρεσβύτερος,	δίκαιος νομιζόμενος, ἀλλ´, ὅτι δίκαιος,
[6, 13]	ἐκλογὴν τῶν ἀποστόλων ἐγγραφῆναι. Οὗτος	πρεσβύτερός	ἐστι τῷ ὄντι τῆς ἐκκλησίας
[6, 13]	κατὰ τὴν ἐκκλησίαν προκοπαὶ ἐπισκόπων,	πρεσβυτέρων,	διακόνων μιμήματα, οἶμαι, ἀγγελικῆς δόξης
[6, 2]	κωμικὸν γράφοντα· Αἰσχρὸν νέᾳ γυναικὶ	πρεσβύτης	ἀνήρ. Ἀνακρέοντος γὰρ ποιήσαντος· Ἔρωτα
[6, 16]	κόπτοντος οὐδὲ ὁ πρίων τοῦ	πρίζοντος.	Ὡς δὲ καθ´ ἑαυτὰ μὲν
[6, 18]	καὶ οὐχ οἷός τε ποιεῖν,	πρὶν	ἂν ἔνθεός τε καὶ ἔκφρων
[6, 2]	ἐν καιρῷ πολιοκρόταφον γῆρας ἱκνεῖσθαι,	πρὶν	ἐγκῦρσαι δύᾳ, Μοσχίων ὁ κωμικὸς
[6, 8]	οὐδὲ ἐπὶ καρδίαν ἀνέβη ἀνθρώπων»	πρὶν	ἢ διασαφῆσαι τὸν περὶ τούτων
[6, 8]	οὗ πρότερον ἐμέμνηντο, καὶ ὃν	πρὶν	ἢ ἐκλαθέσθαι ἐγίνωσκον, τοῦτον παραπέμπονται.
[6, 12]	καλὸν εἶπεν· ὃ δέ, καὶ	πρὶν	ἢ ποιῆσαι, οἷον ἔσται, εἰδώς,
[6, 16]	ἄνευ τοῦ κόπτοντος οὐδὲ ὁ	πρίων	τοῦ πρίζοντος. Ὡς δὲ καθ´
[6, 9]	ἢ κατὰ λόγον Ἑλληνικὸν ἀναγκαστικόν,	πρὸ	αὐτῆς αἱρούμενος τῆς ἀληθείας, τὰ
[6, 2]	γέροντες ὀρθῷ τῷ λόγῳ, καὶ	πρό	γε τούτου Σοφοκλέους ἐν τῷ
[6, 2]	οὗτος ἐσκόρπισεν, ἔδωκεν τοῖς πένησιν«	~Πρὸ	δὲ τῆς εἰς τὸ προκείμενον
[6, 9]	θεοῦ, ὃν προώρισεν ὁ θεὸς	πρὸ	καταβολῆς κόσμου εἰς τὴν ἄκραν
[6, 6]	βιοῦν, ὀρθῶς δὲ βεβιωκότες οἱ	πρὸ	νόμου εἰς πίστιν ἐλογίσθησαν καὶ
[6, 16]	ἐστιν ἀναπαύσασθαι. Διὸ καὶ Σολομὼν	πρὸ	οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ πάντων
[6, 6]	ἁμαρτήματα. Ἰδοὺ γάρ· φησί, τέθεικα	πρὸ	προσώπου ὑμῶν τὸν θάνατον καὶ
[6, 7]	τ´ ἐόντα τά τ´ ἐσόμενα	πρό	τ´ ἐόντα, ὅπως ἔχει τε
[6, 14]	ἔδωκεν μὲν φιλοσοφίαν αὐτῷ, ἀλλὰ	πρὸ	τῆς πίστεως, ἔδωκεν δὲ τὸν
[6, 11]	προπαιδείαν Ἑλλήνων τε καὶ Ἰουδαίων	πρὸ	τοῦ θείου πυροῦ τῆς κατὰ
[6, 15]	καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν	πρὸ	τοῦ Ἱεροσόλυμα κτισθῆναι, καθὼς ἐγέγραπτο
[6, 3]	τε Μαντινικὴ Διοτίμα θυσαμένοις Ἀθηναίοις	πρὸ	τοῦ λοιμοῦ δεκαετῆ ἀναβολὴν ἐποιήσατο
[6, 16]	πλασθέντι τῷ τε ἡγεμονικῷ τὰς	πρὸ	τοῦ νόμου παραδεδομένας ἀλλαχῇ εἴρηνται
[6, 2]	τῷ δρᾶν τὸ νοεῖν, καὶ	πρὸ	τούτου ὁ Ἐλεάτης Παρμενίδης· Τὸ
[6, 11]	ὄντων πταίουσιν οὗτοι, τουτέστι τὴν	προαίρεσιν	τοῦ νοῦ. Οἱ γὰρ φυλάσσοντες»
[6, 17]	μάλιστα ἡ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν	προαίρεσις	ὑπακούει. Διόπερ κοινὰ μὲν τῶν
[6, 16]	καὶ πρωτοπαθοῦν διὰ σώματος· τὴν	προαιρετικὴν	δὲ τὸ ἡγεμονικὸν ἔχει δύναμιν,
[6, 10]	ἐλέγχει σοφιστικὴν πιθανολογίαν. Εἰκότως ἄρα	προαναπεφώνηται	καὶ τοῖς Ἕλλησιν· ἀρχὰ μεγάλας
[6, 9]	μελλόντων κατάληψιν εἰδὼς δι´ ἀγάπης	προαπαντᾷ	τῷ μέλλοντι. Αὐτίκα οὐδὲ εὔξεται
[6, 7]	ἡ δικαιοσύνη εἰς ἐνέργειαν εὐποιίας	προβαίνει·	καὶ ὅτῳ δὴ ἡ ἐπίτασις
[6, 11]	ἀληθείας, συγγνώμην ἀπονέμων, εἰ περαιτέρω	προβαίνειν	τῆς ἐξεργασίας ὀκνῶ, τουτὶ μόνον
[6, 14]	καὶ ἄλλα» φησὶν ὁ κύριος,	Πρόβατα,	ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς
[6, 14]	πίστεως κατηξιωμένα. Τὰ δὲ ἐμὰ	πρόβατα	τῆς ἐμῆς ἀκούει φωνῆς» συνιέντα
[6, 17]	καὶ τῶν καθ´ ἕκαστον κήδεται	προβάτων,	καὶ μάλιστα τούτοις σύνεστι προσεχεστέρα
[6, 12]	μεῖζον καὶ τελειότερον τῆς πίστεως	προβεβηκότι.	Οὐ γὰρ ὁ ἀπεχόμενος μόνον
[6, 4]	δοκοῦντας ἀρίστους εἶναι καὶ βραχυλογωτάτους	προβλήματα	αὐτοῖς προὔθηκε, τὸν μὴ ἀποκρινόμενον
[6, 2]	Δεῖ δὲ τὰ μέλλοντα τοῖς	προγεγενημένοις	τεκμαίρεσθαι Ἀνδοκίδης οὐκ ὀκνεῖ λέγειν·
[6, 16]	παρειλήφεισαν ὡς ἂν ἐκ τοῦ	προγενεστέρου	τὴν τιμήν, τάξιν ἑξόντων ἁπάντων
[6, 7]	θεός, ἓν δὲ καὶ τὸ	προγεννηθέν,	δι´ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο
[6, 8]	λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα καὶ τέρατα	προγινώσκει	καὶ ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων»
[6, 11]	λύσεις αἰνιγμάτων, σημεῖα καὶ τέρατα	προγινώσκει	καὶ ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων»
[6, 15]	ἀγαπώντων αὐτήν· φθάνει τοὺς ἐπιθυμοῦντας	προγνωσθῆναι.	Ὁ ὀρθρίσας ἐπ´ αὐτὴν οὐ
[6, 14]	γὰρ ᾔδει ὁ θεός, ἅτε	προγνώστης	ὤν, μὴ πιστεύσοντα τοῦτον, οὐδὲν
[6, 10]	μηδὲν προσήκοντα, οἱονεὶ δὲ συναιτίοις	προγυμνάσμασιν	εἴς τε τὴν ἀκριβῆ παράδοσιν
[6, 9]	εἰρημένα ὑπὸ κυρίου σαφῆ καὶ	πρόδηλα	ἔχει λαβών. Κἂν τοῖς ἄλλοις
[6, 15]	δ´ ἄρα τὴν μὲν γραφὴν	πρόδηλον	εἶναι πᾶσι κατὰ τὴν ψιλὴν
[6, 18]	ἡμᾶς μυρίοι σημάντορες, καταγγελεῖς, ἑτοιμασταί,	πρόδρομοι	ἄνωθεν ἐκ καταβολῆς κόσμου, δι´
[6, 18]	ἡ προφητεία, ἔπειτα δὲ ὁ	πρόδρομος	δείκνυσι τὸν παρόντα, μεθ´ ὃν
[6, 7]	τοῦ θεοῦ τοῦ τὰ πάντα	προεγνωκότος.	Ὃ δὲ ἄνωθεν ἐκ πρώτης
[6, 15]	τὰ ἐκ τοῦ νόμου σαρκικώτερον	προειλημμένα,	ἀποστῶσι τῆς πίστεως οἱ ἐκ
[6, 9]	γνωστικῶς διὰ τῆς ἀγάπης φθάσας	προείληφεν	ὁ γνωστικός; ἦ γὰρ οὐχί,
[6, 9]	ἀγάπης ἤδη γενόμενος, τὴν ἐλπίδα	προειληφὼς	διὰ τῆς γνώσεως, οὐδὲ ὀρέγεταί
[6, 12]	καλόν. Αὐτίκα τὸ ἐσόμενον ἤδη	προεῖπεν	εἶναι καλόν, τῆς φράσεως ὑπερβατῷ
[6, 3]	ἔκ τινων ἀστέρων πολὺν ἐσόμενον	προεῖπεν	ὄμβρον. Οἱ μὲν οὖν πεισθέντες
[6, 18]	πρέπει, καὶ ταῦτα δι´ ἃς	προεῖπον	αἰτίας. Οἱ δὲ τῶν οὐκ
[6, 11]	ἐκβάσεις καιρῶν καὶ χρόνων» ὡς	προειρήκαμεν.	Ὁρᾷς τὴν τῶν μαθημάτων πηγὴν
[6, 9]	γὰρ μετὰ λόγου γινόμενα τὰ	προειρημένα	ἀγαθά τις ἐκδέχηται, ἀλλ´ οὖν
[6, 6]	που φωνὴν λαβὼν εἶπεν τὰ	προειρημένα,	ἀλλ´ οἱ ἐν Ἅιδου καταταγέντες
[6, 4]	πᾶσαν Αἰγυπτίων περιεχούσας φιλοσοφίαν οἱ	προειρημένοι	ἐκμανθάνουσι, τὰς δὲ λοιπὰς ἓξ
[6, 4]	χρή. Ἔπειτα ὁ στολιστὴς> τοῖς	προειρημένοις	ἕπεται, ἔχων τόν τε τῆς
[6, 6]	ἴδιον εἶναι τῶν ἐκλεκτῶν, τοῦτο	προειρημένον	ὑπάρχειν ὑπό τινων φιλοσόφων· οὐ
[6, 15]	Προϊούσης δὲ τῆς γραφῆς τοὺς	προειρημένους	ὑπὸ τοῦ προφήτου τρόπους καθ´
[6, 17]	φιλοσοφία μεταλαβοῦσα, ὡς ἐκ τῶν	προειρημένων	δεδήλωται, φρονήσεως μετέχει. Ἡ γοῦν
[6, 1]	κατὰ τὸν βίον ὁ γνωστικός,	πρόεισι	δείξων τοῖς φιλοσόφοις οὐδαμῶς {ὡς}
[6, 4]	καὶ φοίνικα ἀστρολογίας ἔχων σύμβολα,	πρόεισιν.	Τοῦτον τὰ ἀστρολογούμενα τῶν Ἑρμοῦ
[6, 6]	ἀδίκως, πῶς οὐ καὶ τοὺς	προεξεληλυθότας	τῆς παρουσίας αὐτοῦ διὰ τὴν
[6, 6]	οὐ τῆς τυχούσης ἔργον τοὺς	προεξεληλυθότας	τῆς παρουσίας τοῦ κυρίου, μὴ
[6, 17]	προτρεπόμενος ἕτερον εἰς ἐπίδοσιν τῷ	προεπιδοῦναι,	καὶ ὃ μὲν συνεργεῖ τῷ
[6, 4]	ἀνατολῶν. Ἑξῆς δὲ ὁ ἱερογραμματεὺς>	προέρχεται,	ἔχων πτερὰ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς
[6, 4]	αὐτῶν θρῃσκεία. Πρῶτος μὲν γὰρ	προέρχεται	ὁ ᾠδός> ἕν τι τῶν
[6, 6]	ἐθνῶν ἐπιστρέφων, ὃς ὁ προσήλυτος	προεφητεύετο.	Εἰκότως ἄρα βοῦν φησι καὶ
[6, 16]	πρῶτον ὀνομάσαι. Διὰ τοῦτο ἄρα	προεφητεύθη	πρῶτα, ἐξ ὧν τὰ δεύτερα,
[6, 9]	πραγματευόμενος, ἀλλὰ μηδὲ ταῦτα ὡς	προηγούμενα,	ἐκ δὲ τῆς κατὰ τὸν
[6, 2]	καὶ Ἐπίκουρος παρὰ Δημοκρίτου τὰ	προηγούμενα	ἐσκευώρηται δόγματα. Ταυτὶ μὲν οὖν
[6, 18]	πρὸς τὴν πολυμαθῆ ἐμπειρίαν, τὰ	προηγούμενα	καὶ βελτίω αἱρήσεται μόνα. Ἡ
[6, 15]	υἱὸν τοῦ θεοῦ αἵ τε	προηγούμεναι	τῆς παρουσίας αὐτοῦ προφητεῖαι, τοῦτον
[6, 9]	ἐπιδημίᾳ, εἰς ὅσον ἀνάγκη, προσιέμενος·	προηγουμένη	γὰρ αὐτῷ ἡ γνῶσις. ~Κατ´
[6, 17]	οὐ πάντα μέντοι κατὰ τὴν	προηγουμένην	ἐπέρεισιν. ἤδη γοῦν πολλὰ τῶν
[6, 16]	τροπὰς τοῖς ἄστροις κατὰ τὸ	προηγούμενον	ἀνατιθέασιν, ἀποστεροῦντες τὸ ὅσον ἐπ´
[6, 15]	Σημεῖον δ´ εἶναί φασι τὸ	προηγούμενον	ἢ συνυπάρχον ἢ ἑπόμενον. Τῆς
[6, 12]	ἀφίστασθαι τοῦ ἁμαρτάνειν αὐτοῦ κατὰ	προηγούμενον	λόγον πείθει, ᾧ ἕπεται τὸ
[6, 10]	φιλοσοφίαν, ἀλλ´ οὐ κατὰ τὸν	προηγούμενον	λόγον, τὸν δὲ ἀναγκαῖον καὶ
[6, 18]	καὶ ἀνέσεως καιρὸς ἀπὸ τῶν	προηγουμένων,	ἀντὶ τῆς ἄλλης ῥᾳθυμίας καὶ
[6, 17]	ἡ πρόνοια ἄνωθεν ἐκ τῶν	προηγουμένων	καθάπερ κεφαλῆς εἰς πάντας διήκει,
[6, 6]	μᾶλλον ἐσχηκότας ἐν δικαιοσύνῃ καὶ	προηγουμένως	βεβιωκότας ἐπί τε τοῖς πλημμεληθεῖσι
[6, 8]	τὸ δρέπανον ἕνεκεν τοῦ κλαδεύειν	προηγουμένως	γέγονεν, ἀλλὰ καὶ πεπλεγμένα τὰ
[6, 8]	ἐπὶ τὸ κλαδεῦσαι. Πάλιν ἄνθρωπος	προηγουμένως	γέγονεν εἰς ἐπίγνωσιν θεοῦ, ἀλλὰ
[6, 2]	τὴν αὐτὴν γνώμην ἑτέρῳ ὀνόματι	προηνέγκατο	εἰπών· Ἐγγύας ἄτα ´στι θυγάτηρ,
[6, 7]	διδάσκαλος αἴτιος, ἀλλ´ οἱ παρακούειν	προῃρημένοι.	Οἱ πεισθέντες δὲ αὐτῶν τῇ
[6, 12]	καλὸν ἄνωθεν διὰ τῆς ἀνάρχου	προθέσεως	τὸ ἐσόμενον ἐνεργείᾳ καλόν. Αὐτίκα
[6, 15]	Αὐτίκα οἱ προφῆται πάντες οἱ	προθεσπίσαντες	τὴν παρουσίαν τοῦ κυρίου καὶ
[6, 2]	Τὴν μὲν παρασκευὴν καὶ τὴν	προθυμίαν	τῶν ἀντιδίκων ὁρᾶτε, ὦ ἄνδρες
[6, 2]	ὦ ἄνδρες δικασταί, καὶ τὴν	προθυμίαν	τῶν ἐχθρῶν τῶν ἐμῶν σχεδόν
[6, 17]	ἀκριβεστέραν, μένος τε καὶ θάρσος	προθυμίας	ἐπί τε τὰς ζητήσεις ἐπί
[6, 17]	θεμέλιον τῆς ἀληθείας, δύναμιν προσλαμβάνουσι	προϊέναι	πρόσω ἐπὶ τὴν ζήτησιν, κἀνθένδε
[6, 2]	Ἀλλ´ ἵνα μὴ ἐπὶ πλέον	προΐῃ	ὁ λόγος φιλοτιμουμένων ἡμῶν τὸ
[6, 1]	διώκοντες ἀσεβοῦσιν αὐτοί, τότε ἤδη,	προϊόντων	τῶν ὑπομνημάτων κατὰ τὸν τῶν
[6, 15]	παρ´ Ἕλλησι μεταγενέστεραι διάλεκτοι ὑπάρχουσι.	Προϊούσης	δὲ τῆς γραφῆς τοὺς προειρημένους
[6, 3]	ἐν τῷ περὶ ἀγγέλων λόγῳ	προϊούσης	τῆς γραφῆς κατὰ καιρὸν διαλεξόμεθα.
[6, 8]	οὐδὲ μὴν διὰ τὸν λέγοντα	προκαταγνωστέον	ἀμαθῶς καὶ τῶν λεγομένων, ὅπερ
[6, 8]	καί, ἐπειδὴ Ἕλληνές φασι Πρωταγόρου	προκατάρξαντος	παντὶ λόγῳ λόγον ἀντικεῖσθαι, παρεσκευάσθαι
[6, 15]	δωμάτων» τοὺς ὑψηλῶς οἰκοδομεῖσθαι δυναμένους,	προκατάρξας	δὲ τῆς τῶν λεγομένων ἐνεργείας
[6, 2]	~Πρὸ δὲ τῆς εἰς τὸ	προκείμενον	ἐγχειρήσεως ἐν προοιμίου εἴδει προσαποδοτέον
[6, 2]	εἰς τὸν αὐτὸν περὶ τοῦ	προκειμένου	μοι σκέμματος ἥκει λόγον, παραστησώμεθα
[6, 15]	πρόνοιαν καὶ τῷ ὄντι ἄθεος,	πρόκειται	δ´ ἡμῖν, τί ποιοῦντες καὶ
[6, 6]	ζῶντες ἀνέβησαν· ἐκεῖνοι δὲ οἱ	προκεκοιμημένοι	νεκροὶ κατέβησαν, ζῶντες δὲ ἀνέβησαν.
[6, 2]	Θουκυδίδου λέγοντος Μαραθῶνί τε μόνοι	προκινδυνεῦσαι	Δημοσθένης εἶπεν· Μὰ τοὺς ἐν
[6, 2]	εἶπεν· Μὰ τοὺς ἐν Μαραθῶνι	προκινδυνεύσαντας.	Οὐδὲ ἐκεῖνα παραπέμψομαι· Κρατίνου ἐν
[6, 2]	ἱστορικοὶ καὶ ἐπὶ τούτοις ὁ	Προκοννήσιος	Βίων, ὃς καὶ τὰ Κάδμου
[6, 13]	αἱ ἐνταῦθα κατὰ τὴν ἐκκλησίαν	προκοπαὶ	ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων, διακόνων μιμήματα, οἶμαι,
[6, 13]	ἔπειτα ἐγκαταταγῆναι τῷ πρεσβυτερίῳ κατὰ	προκοπὴν	δόξης (δόξα γὰρ δόξης διαφέρει)
[6, 12]	οὐδέπω καὶ δίκαιος, τὴν κατὰ	προκοπὴν	καὶ τελείωσιν δικαιοσύνην λέγω, καθ´
[6, 11]	μονάδα τελευτώσης τῆς τοῦ δικαίου	προκοπῆς	καὶ εἰς τὴν ἑνότητα τῆς
[6, 17]	ἐπαισχύνηται γνώσει βαρβάρῳ μαθητεύουσα φιλοσοφία	προκόπτειν	εἰς ἀλήθειαν. Ἀλλ´ Αἱ μὲν
[6, 17]	ἕκαστον, ἐγένετό τε καὶ γίνεται	προκόπτον	εἰς τὸ αὑτοῦ ἄμεινον. Ὥστ´
[6, 6]	θελῆσαι μεταβάλλεσθαι εἰς τὸ γενέσθαι	προκόπτοντες.	Τοὺς μὲν γὰρ προτρέπει ὁ
[6, 10]	ἀληθείας. Οὐκ ἀπολειφθήσεται τοίνυν τῶν	προκοπτόντων	περὶ τὰς μαθήσεις τὰς ἐγκυκλίους
[6, 15]	δὲ τὴν γνωστικὴν τῶν γραφῶν,	προκοπτούσης	ἤδη τῆς πίστεως, εἰκάζεσθαι τῇ
[6, 17]	ἑτεροδόξοις ἐπὶ τῶν καλῶς εἰρημένων,	προκόπτουσιν	εἰς σύνεσιν, κατὰ τὴν θείαν
[6, 3]	τῆς τῶν μεταρσίων παρατηρήσεως πολλὰ	προλέγων	Σοφία ἐπωνομάσθη. Ὑποδεξαμένου γοῦν αὐτὸν
[6, 17]	τὴν δόκησιν δολοῖ καὶ τὴν	πρόληψιν.	Ὅταν δέ τις ἔναυσμα λαβὼν
[6, 18]	τίνα τὰ σημεῖα. Ἀμέλει πόρρωθεν	προμελετᾷ	ὁ νόμος καὶ ἡ προφητεία,
[6, 18]	κόσμου, δι´ ἔργων, διὰ λόγων	προμηνύοντες,	προφητεύοντες ἐλεύσεσθαι, καὶ ποῦ καὶ
[6, 6]	μέγαν αὐτὸς ἐποίησεν ὁμοίως τε	προνοεῖ	πάντων. Καὶ ὁ Δαβίδ φησιν·
[6, 17]	ἐννοήσῃ δίδοσθαι. Αὐτίκα, φησίν, ἡ	πρόνοια	ἄνωθεν ἐκ τῶν προηγουμένων καθάπερ
[6, 16]	οὕτως τῇ καθολικῇ τοῦ θεοῦ	προνοίᾳ	διὰ τῶν προσεχέστερον κινουμένων καθ´
[6, 3]	καθαρότητα τοῦ βίου τῇ θείᾳ	προνοίᾳ	εἰς τὴν ἀνθρώπων λειτουργίαν τὸν
[6, 11]	ἡ δὲ σή, πάτερ, διακυβερνᾷ	πρόνοια.	καὶ πῶς οὐκ ἄλογον τεκτονικῆς
[6, 15]	μετ´ ὀλίγα ἐπιφέρει πάλιν θείᾳ	προνοίᾳ	τὰς προφητείας γεγενῆσθαι παριστὰς ὧδε·
[6, 15]	ἅπας ὁ μὴ νομίζων εἶναι	πρόνοιαν	καὶ τῷ ὄντι ἄθεος, πρόκειται
[6, 15]	αὐτὰ ἀδόκιμα. Ἡ γοῦν φιλοσοφία,	πρόνοιαν	καταγγέλλουσα καὶ τοῦ μὲν εὐδαίμονος
[6, 17]	γένεσίν τε καὶ παρουσίαν κατὰ	πρόνοιαν	μὲν τὴν θείαν, κατὰ συνεργίαν
[6, 15]	οὔτε περὶ τῆς κατὰ τὴν	πρόνοιαν	οἰκονομίας ὁμοίως ἡμῖν διαλαμβάνει· οὐ
[6, 17]	δι´ ὧν ἡ ἐνέργεια τῆς	προνοίας	ἀριδήλως δείκνυται, ὁπηνίκα ἂν ἢ
[6, 17]	τὴν φιλοσοφίαν ἐκ τῆς θείας	προνοίας	δεδόσθαι προπαιδεύουσαν εἰς τὴν διὰ
[6, 17]	τὰ προσήκοντα ἑκάστοις ἀπονεμούσης δηλονότι	προνοίας.	Εἰκότως οὖν Ἰουδαίοις μὲν νόμος,
[6, 6]	ὑπολάβοι εἶναι ψυχάς, ἀδικίαν τῆς	προνοίας	καταχέων; Τί δ´; οὐχὶ δηλοῦσιν
[6, 17]	ἄνδρας γίγνεσθαι γεγονέναι τῆς θείας	προνοίας	τε καὶ γνώμης. Ἕμπαλιν δ´,
[6, 2]	εἰς τὸ προκείμενον ἐγχειρήσεως ἐν	προοιμίου	εἴδει προσαποδοτέον τῷ πέρατι τοῦ
[6, 8]	ἐστὶ κοινὸν καὶ τῶν ὀλίγον	προορᾶσθαι	δυναμένων· βεβαιοῖ γὰρ ὁ τοιοῦτος
[6, 9]	μήτε τοῖς κοινοῖς ποτε ἐπιτελῶν,	προορατικὸς	ὢν καὶ ἄκαμπτος ἡδοναῖς ταῖς
[6, 9]	οὗ τεύξεται, οὕτως καὶ αὐτὸς	προορίσας	ἔχει δι´ ὧν ἔγνω ὃν
[6, 13]	πρὸς τοῦ καὶ τὰ τέλη	προορωμένου.	Ὁ γοῦν μὴ σὺν αὐτοῖς
[6, 17]	τάς τε ἐπὶ μέρους κινήσεις	προορῶν	Πάντ´ ἐφορᾷ καὶ πάντ´ ἐπακούει»
[6, 11]	κριθίνοις διέθρεψεν ἄρτοις, αἰνισσόμενος τὴν	προπαιδείαν	Ἑλλήνων τε καὶ Ἰουδαίων πρὸ
[6, 8]	ἀλληγορῶν, στοιχειωτικήν τινα οὖσαν καὶ	προπαιδείαν	τῆς ἀληθείας. Διὸ καὶ τοῖς
[6, 17]	ἐκ τῆς θείας προνοίας δεδόσθαι	προπαιδεύουσαν	εἰς τὴν διὰ Χριστοῦ τελείωσιν,
[6, 1]	συναύξουσαν τῇ πίστει πολιτείαν καὶ	προπαρασκευάζουσαν	τοῖς εἰς ἄνδρας ἐγγραφομένοις ἐνάρετον
[6, 11]	καὶ στήμων, καὶ τότε ὑφάνθη.	Προπαρασκευασθῆναι	τοίνυν τὴν ψυχὴν καὶ ποικίλως
[6, 6]	ἀληθείας καὶ αὐτοὶ ἐπὶ τοῖς	προπεπραγμένοις	μεταμέλονται· διόπερ ὁ κύριος εὐηγγελίσατο
[6, 9]	ὑπερορᾶν, ὅταν ὑπομεῖναι δέῃ, μηδὲν	προπετὲς	μηδὲ ἀσύμφωνον μήτε αὑτῷ μήτε
[6, 11]	κατὰ τὸν νόμον γεωργουμένης τροφῆς·	προπετεστέρα	γὰρ εἰς ὥραν θέρους τοῦ
[6, 11]	παρὰ πότον τὸ ψάλλειν ἀλλήλοις	προπίνομεν,	κατεπᾴδοντες ἡμῶν τὸ ἐπιθυμητικὸν καὶ
[6, 15]	τὴν κόλασιν, περιληπτικῶς θεολογεῖ, τὰ	πρὸς	ἀκρίβειαν δὲ καὶ τὰ ἐπὶ
[6, 16]	δὲ καὶ τὸ ἔμβρυον ἀπαρτίζεσθαι	πρὸς	ἀκρίβειαν μηνὶ τῷ ἕκτῳ, τουτέστιν
[6, 15]	ὑμνῶσι, κατὰ περίληψιν λέγουσιν, οὐ	πρὸς	ἀλήθειαν· ἄλλον τε γὰρ θεὸν
[6, 10]	ἀεὶ τὰ θεῖα καὶ τὴν	πρὸς	ἄλληλα συμφωνίαν, ἀφ´ ὧν ὁρμώμενος
[6, 15]	μέν, μὴ ἑλκῶσαι δέ, δεσμεύουσι	πρὸς	ἄλληλα. Τέταρτος δέ ἐστιν ἐγκεντρισμοῦ
[6, 10]	τῶν ἀριθμῶν παρασημειούμενος καὶ τὰς	πρὸς	ἀλλήλους σχέσεις καὶ ὡς τὰ
[6, 2]	τῶν γινομένων, διακρινόμενον δ´ ἄλλο	πρὸς	ἄλλο μορφὴν ἑτέραν ἐπέδειξεν. Πλάτωνός
[6, 3]	τούτων ψυχὰς καλοῦντες, θρῃσκεύεσθαι δὲ	πρὸς	ἀνθρώπων διδάσκοντες ὡς ἂν ἐξουσίαν
[6, 7]	γῆν» σοφία δὲ οὗτος εἴρηται	πρὸς	ἁπάντων τῶν προφητῶν, οὗτός ἐστιν
[6, 17]	ἀπ´ ἀρετῆς τέ ἐστι καὶ	πρὸς	ἀρετὴν ἀναφέρεται, καὶ ἤτοι πρὸς
[6, 12]	δὲ ἐπιτηδειότης φορὰ μέν ἐστι	πρὸς	ἀρετήν, ἀρετὴ δ´ οὔ. Πάντες
[6, 11]	ἐχρῆν, ὅτι φύσει μὲν γεγόναμεν	πρὸς	ἀρετήν, οὐ μὴν ὥστε ἔχειν
[6, 17]	εἰς τὴν ὠφέλιμον ἐξεργασίαν τῶν	πρὸς	ἀρετήν τε καὶ εἰρήνην καὶ
[6, 2]	ἡ πρώτη βλάστη, καλῶς ὁρμηθεῖσα	πρὸς	ἀρετήν, τῆς ἑαυτοῦ φύσεως κυριωτάτη
[6, 12]	Πάντες μὲν οὖν, ὡς ἔφην,	πρὸς	ἀρετῆς κτῆσιν πεφύκασιν, ἀλλ´ ὃ
[6, 11]	τυγχάνουσα, ὑπόδειγμα Τερπάνδρῳ μάλιστα γίνεται	πρὸς	ἁρμονίαν τὴν Δώριον ὑμνοῦντι τὸν
[6, 12]	τῆς φιλοσοφίας συγγενές τι ἔχομεν	πρὸς	αὐτήν· ἡ δὲ ἐπιτηδειότης φορὰ
[6, 11]	τοὺς πέλας, τὸ δὲ ὡς	πρὸς	αὐτόν. Διόπερ καὶ τὴν παιδείαν
[6, 9]	τὸν κύριον δι´ ἀγάπην τὴν	πρὸς	αὐτόν, κἂν τὸ σκῆνος αὐτοῦ
[6, 11]	καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον μαθημάτων,	πρὸς	γὰρ καθηκόντων ἀπόδοσιν ταῦτα μηδὲν
[6, 17]	χάριν αὐτὰ ἐποίησεν ὁ θεός·	πρὸς	γὰρ τῶν ἀγαθῶν χρῆσιν ἀνδρῶν
[6, 17]	λέξεως ἀντιληπτικοῖς καὶ μὴ κινηθεῖσι	πρὸς	γνῶσιν οὐ πιστεύεται ὁ λόγος,
[6, 11]	οὖν αὐτάρκως τὰ συνεκτικὰ τῶν	πρὸς	γνῶσιν φερόντων ἐκμαθόντα ἐφ´ ἡσυχίας
[6, 15]	ἀναγγελῆναι ἐβούλετο; τοῦτο δὲ μετεγράψατο	Πρὸς	γράμμα» φησί, μὴ εὑρίσκων τὰς
[6, 15]	τῇ αἰσθητῇ περὶ αὐτοῦ μαρτυρίαι,	πρὸς	δὲ καὶ αἱ μετὰ τὴν
[6, 14]	τυγχάνων ὧν ἄλλους ὁρᾷ μετειληφότας.	Πρὸς	δὲ καὶ ἐπαισχύνεται τοῖς πλημμεληθεῖσιν
[6, 5]	ὑφ´ ἡμῶν καὶ πνευματικῶς γινωσκόμενον.	Πρὸς	δὲ καὶ ὅτι ὁ αὐτὸς
[6, 18]	ἡγεμόνες μετὰ τῶν μισθοφόρων ἁπάντων,	πρὸς	δὲ καὶ τῶν ἀπείρων ἀνθρώπων,
[6, 12]	κατὰ τὴν κατασκευὴν οὐκ ἐγένετο,	πρὸς	δὲ τὸ ἀναδέξασθαι τὴν ἀρετὴν
[6, 16]	ἐπινενοηκέναι τι ἢ πεποιηκέναι τῶν	πρὸς	δημιουργίαν συντεινόντων εὔθυναν ὑφέξει τοῦ
[6, 10]	εἰς προφυλακὴν τῶν κακοτεχνούντων λόγων	πρὸς	ἐκκοπὴν τῆς ἀληθείας. Οὐκ ἀπολειφθήσεται
[6, 8]	κατὰ σύνεσιν ἀνθρώπων φιλοσοφίαν ηὑρῆσθαι	πρὸς	Ἑλλήνων, ἀλλὰ τὰς γραφὰς εὑρίσκω
[6, 9]	(οὐδὲ γὰρ ἐνδεῖ τι αὐτῷ	πρὸς	ἐξομοίωσιν τῷ καλῷ καὶ ἀγαθῷ
[6, 8]	ὁ γὰρ δι´ ἀγάπην τὴν	πρὸς	ἡμᾶς παθὼν οὐδὲν ἂν ὑποστείλαιτο
[6, 15]	ἀλλ´ ἐξ ἰδιοπραγίας καὶ τῆς	πρὸς	θεὸν ἀγάπης ἡ δικαιοσύνη. Διὰ
[6, 14]	αὕτη δοθεῖσα τοῖς ἔθνεσιν ἀνακῦψαι	πρὸς	θεὸν διὰ τῆς τῶν ἄστρων
[6, 9]	ἐστιν ὅ τι συγκινήσει αὐτὸν	πρὸς	θυμόν, ἀγαπῶντα ἀεὶ τὸν θεὸν
[6, 8]	εἶναι» ὁ Κλήμης ἐν τῇ	πρὸς	Κορινθίους φησί. Τοιοῦτος οἷός τε
[6, 2]	Ὁμοίως καὶ Νικίας ἐν τῷ	πρὸς	Λυσίαν ὑπὲρ παρακαταθήκης Τὴν μὲν
[6, 16]	μὲν δύναται, μετριώτερα δ´ αὐτοῦ	πρὸς	μεγάλην ἀρετὴν σῶμά τε καὶ
[6, 17]	παρέχουσα. Ἕκκειται δ´ ὅμως καὶ	πρὸς	μίμησίν τε καὶ ἐξομοίωσιν ἡμῖν
[6, 2]	τινά, Εὐριπίδης γράφει· Κακὸν γυναῖκα	πρὸς	νέον ζεῦξαι νέαν· ὃ μὲν
[6, 15]	καὶ ὁπότε καὶ ὅπως καὶ	πρὸς	οὕστινας. ἤδη δὲ καὶ ὁ
[6, 9]	τὸ ἄστρον τὴν ναῦν κατευθύνοντες,	πρὸς	πᾶσαν καθήκουσαν πρᾶξιν ἑτοίμως ἔχειν
[6, 12]	τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ πρόσωπον	πρὸς	πρόσωπον« τὴν μακαρίαν θέαν μυηθῇ,
[6, 6]	τὴν ζωήν, ἐκλέξασθαι τὴν ζωήν»	πρὸς	σύγκρισιν ἐκλογῆς τεθεῖσθαι λέγων ὁ
[6, 3]	ἐνίους δὲ ἠπίοις ἐπαγγελίαις ἐπιστρέφει	πρὸς	σωτηρίαν. Πλὴν ἀλλ´ οἱ Ἕλληνες,
[6, 9]	γοῦν ἡ πᾶσα οἰκείωσις ἡ	πρὸς	τὰ καλὰ μετ´ ὀρέξεως γίνεται,
[6, 12]	ἐμμείνασα τὴν ἰδιότητα καὶ παραλλαγὴν	πρὸς	τὰ λοιπὰ παρέχει ἔρια οὕτως
[6, 16]	καθ´ ἃς ἡ φύσις διαγωνίζεται	πρὸς	τὰ νοσοποιὰ τῶν αἰτίων. Καὶ
[6, 16]	τουτέστιν ἑκατὸν ἡμέραις καὶ ὀγδοήκοντα	πρὸς	ταῖς δύο καὶ ἡμίσει, ὡς
[6, 2]	φησίν· Ὃς οἶδ´ ἰατρεύειν καλῶς,	πρὸς	τὰς διαίτας τῶν ἐνοικούντων πόλιν
[6, 16]	τρέφεται, αὔξεται· καὶ δὴ καὶ	πρὸς	τὰς πράξεις διὰ τούτου πορεύεται
[6, 14]	ἐπιφθέγγεσθαι τοῖς κατὰ περίστασιν συμβαίνουσι·	πρὸς	ταῦθ´ ὅ τι χρὴ καὶ
[6, 2]	κακόν, Σοφοκλέους δὲ ἐξ Ἱππόνου·	Πρὸς	ταῦτα κρύπτε μηδέν, ὡς ὁ
[6, 10]	ὁ διαγνῶναι τούτους δυνάμενος {ἢ}	πρός	τε τὸ ἐρωτᾶν ὀρθῶς καὶ
[6, 12]	ἡ τῶν ἁμαρτημάτων ἀποχὴ ἱκανὴ	πρὸς	τελείωσιν, εἰ μὴ προσλάβοι τὸ
[6, 8]	οἱ φιλοσοφοῦντες τὰ Ἑλλήνων ἐθελοκωφῶσι	πρὸς	τὴν ἀλήθειαν, ἐξευτελίζοντες τὴν φωνὴν
[6, 15]	καὶ σαφηνισθέντων· τὰ συνεργοῦντα δὲ	πρὸς	τὴν εὕρεσιν τῆς ἀληθείας οὐδὲ
[6, 11]	μένειν ἀναπεπαυμένον, κατευθύνοντα τὰς πράξεις	πρὸς	τὴν θεωρίαν· διὰ δὲ τὴν
[6, 12]	ἐπὶ τὴν ἀρετὴν γεγονέναι ἐπιτήδειον	πρὸς	τὴν κτῆσιν αὐτῆς· ἡμᾶς δὲ
[6, 18]	δὲ ἀσθενεῖ ἐπεκτείνεσθαι ἡ ψυχὴ	πρὸς	τὴν πολυμαθῆ ἐμπειρίαν, τὰ προηγούμενα
[6, 7]	καθαρότητος, ἀγαπητικῶς καὶ φιλητικῶς διατεθεῖσα	πρὸς	τὴν σοφίαν καὶ πάντα πράττουσα
[6, 9]	τοιαύτας ἐπιθυμίας, ὡς σωφροσύνης δεῖσθαι	πρὸς	τὴν τούτων ἐγκράτειαν, οὐδέπω καθαροῦ,
[6, 8]	Ἐν συγκρίσει γοῦν τὸ οὕτως»	πρὸς	τὴν ὑπεροχὴν τὴν καθ´ ἡμᾶς
[6, 14]	ἁπλῶς εὖ πράττειν, ἀλλὰ τὸ	πρός	τινα σκοπὸν τὰς πράξεις ποιεῖσθαι
[6, 16]	Πάλιν τε αὖ ὡς αἴσθησις	πρὸς	τὸ αἰσθητόν, οὕτως νόησις πρὸς
[6, 9]	ἀπογραφόμενος, καθάπερ οἱ πλοϊζόμενοι καὶ	πρὸς	τὸ ἄστρον τὴν ναῦν κατευθύνοντες,
[6, 17]	πρὸς ἀρετὴν ἀναφέρεται, καὶ ἤτοι	πρὸς	τὸ γενέσθαι σπουδαίους δίδοται ἢ
[6, 15]	τάξιν ἔχουσαν, διὸ καὶ ἡ	πρὸς	τὸ γράμμα ἀνάγνωσις ἀλληγορεῖται· τὴν
[6, 9]	σεμνότητος ὑπάρχει, ὀλίγων τῶν ἀναγκαίων	πρὸς	τὸ διαζῆν δεόμενος, μηδὲν περιττὸν
[6, 17]	μαθήσει, πάντα ἐπὶ τούτοις κινεῖ	πρὸς	τὸ ἐπιγνῶναι. Οὗ γάρ τις
[6, 6]	δὲ Ἕλλησι, τὰς ἀκοὰς ἐθίζουσα	πρὸς	τὸ κήρυγμα. Λέγει γοῦν κύριος
[6, 11]	ἔχειν αὐτὴν ἐκ γενετῆς, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ κτήσασθαι ἐπιτήδειοι. ~Ὧι λόγῳ
[6, 16]	πρὸς τὸ αἰσθητόν, οὕτως νόησις	πρὸς	τὸ νοητόν. Διτταὶ δὲ καὶ
[6, 17]	τὸ γενέσθαι σπουδαίους δίδοται ἢ	πρὸς	τὸ ὄντας χρῆσθαι τοῖς κατὰ
[6, 14]	μὴν ἡ κατ´ ἀρετήν, ἡ	πρὸς	τὸ πρῶτον αἴτιον· ἀσεβὴς γὰρ
[6, 1]	ἐπιτηδείῳ, εἴ πως περιτύχοι τοῖσδε,	πρὸς	τὸ συμφέρον καὶ ὠφέλιμον μετὰ
[6, 9]	ἐπηβόλου καὶ κατορθωτικῆς πίστεως. Καὶ	πρὸς	τοῖσδε παμπόλλους ὡς ὅτι μάλιστα
[6, 9]	τὴν ἐκ τῆς ἀγάπης οἰκείωσιν	πρὸς	τὸν ἀπαθῆ θεὸν ἀπειληφότι καὶ
[6, 9]	τι καὶ τούτου αὐτὸν τῆς	πρὸς	τὸν θεὸν ἀγάπης δύναται) οὔτε
[6, 12]	γάμον ἢ τοὺς γονεῖς τῆς	πρὸς	τὸν θεὸν ἀγάπης καὶ τῆς
[6, 14]	ἡ εὐσυνειδησία τὸ ὅσιον τὸ	πρὸς	τὸν θεὸν καὶ τὸ πρὸς
[6, 12]	καὶ τῆς κατὰ τὸ συνεχὲς	πρὸς	τὸν θεὸν τὸν λαλοῦντα αὐτῷ
[6, 9]	γνωστικός; ἦ γὰρ οὐχί, ἀποδημῶν	πρὸς	τὸν κύριον δι´ ἀγάπην τὴν
[6, 12]	θεοφορουμένης. Ἐνταῦθα ἡ ἐξομοίωσις ἡ	πρὸς	τὸν σωτῆρα θεὸν ἀνακύπτει τῷ
[6, 16]	ἐστι λόγος ὁ μηνύων γεγονέναι	πρὸς	τοῦ θεοῦ τὸν κόσμον καὶ
[6, 13]	τε ἦσαν ἀπόστολοι γενέσθαι ἐκλεγέντες	πρὸς	τοῦ καὶ τὰ τέλη προορωμένου.
[6, 6]	ἡ ψυχή, οὐκ ἄν ποτε	πρὸς	τοῦ παχυμερεστέρου ὕδατος πάθοι τι
[6, 15]	δύνασθαι τὸν γνωστικὸν τὰ ἐπικεκρυμμένως	πρὸς	τοῦ πνεύματος εἰρημένα νοήσειν τε
[6, 11]	Ἔπειτα δὲ οὐκ ἀνέγνωσαν τὸ	πρὸς	τοῦ Σολομῶντος εἰρημένον. Περὶ γὰρ
[6, 8]	τῇ Ἑλληνικῇ ἐπεσπάρη τὰ ζιζάνια	πρὸς	τοῦ τῶν ζιζανίων οἰκείου γεωργοῦ.
[6, 15]	σιωπήσεται» λέγει ἡ γραφή, δηλονότι	πρὸς	τοὺς ἀναξίους ἐξειπεῖν, ὅτι φησὶν
[6, 14]	πρὸς τὸν θεὸν καὶ τὸ	πρὸς	τοὺς ἀνθρώπους δίκαιον διασῴζει, καθαρὰν
[6, 6]	μετὰ δικαιοσύνης καὶ ἰσότητος τῆς	πρὸς	τοὺς ἐπιστρέφοντας εἴτε ἐνταῦθα εἴτε
[6, 6]	Πέτρου Κηρύγματι ὁ κύριός φησι	πρὸς	τοὺς μαθητὰς μετὰ τὴν ἀνάστασιν·
[6, 11]	θεωρητικοῦ τὸ μέν τί ἐστι	πρὸς	τοὺς πέλας, τὸ δὲ ὡς
[6, 8]	λόγῳ λόγον ἀντικεῖσθαι, παρεσκευάσθαι καὶ	πρὸς	τοὺς τοιούτους τῶν λόγων ἃ
[6, 16]	ἁγίου πνεύματος χαρακτηριστικὸν ἰδίωμα. Ἕτι	πρὸς	τούτοις δέκα τισὶν ἀνθρωπείοις μέρεσι
[6, 2]	ὄντων, ἀδελφὸν ἄλλον οὐχ ἕξω.	Πρὸς	τούτοις Θεοπόμπου ποιήσαντος· Δὶς παῖδες
[6, 2]	μεῖζον καὶ δυσμαχώτερον βλάστον γυναῖκες.	Πρὸς	τούτοις Ὁμήρου λέγοντος· Γαστέρα δ´
[6, 9]	ἀγαπῶντα ἀεὶ τὸν θεὸν καὶ	πρὸς	τούτῳ μόνῳ ὅλον τετραμμένον καὶ
[6, 5]	τῶν χυδαίων ἀνθρώπων διέκρινεν, δηλώσει	πρὸς	τῷ Πέτρου Κηρύγματι ὁ ἀπόστολος
[6, 12]	ἐπιτήδειοι. ~Ὧι λόγῳ λύεται τὸ	πρὸς	τῶν αἱρετικῶν ἀπορούμενον ἡμῖν, πότερον
[6, 16]	αὐτά τε πείθεται ἄγεταί τε	πρὸς	τῶν ἐπιτεταγμένων αὐτοῖς, ᾗ ἂν
[6, 10]	ἐστι διαλεκτική, ὡς μὴ καταπατεῖσθαι	πρὸς	τῶν σοφιστῶν τὴν ἀλήθειαν. Ἐπαινουμένους
[6, 16]	παρέχων εἰς τὸ κατὰ φύσιν	προσάγει	τὰ γινόμενα. Οἱ πλεῖστοι δὲ
[6, 17]	τὸ ἄμεινον κατὰ τὸ ἐγχωροῦν	προσαγομένην	τὴν τῶν ὄντων φύσιν· ἔπειτα
[6, 6]	κατὰ νόμον δικαιοσύνῃ κεκαθαρμένους θηρία	προσαγορεύει.	Μεταβαλόντες μέντοι ἐκ τοῦ εἶναι
[6, 17]	τινὰ ὁρμὴν καὶ σύστασιν, ἐμπειρία	προσαγορεύεται.	ἴδιον δέ ἐστιν ἐκεῖνο καὶ
[6, 6]	μὴ κρατουμένη, ᾗ καὶ ἀσώματος	προσαγορεύεται.	Ὃ δ´ ἂν παχυμερὲς ἐκ
[6, 11]	κινήσεως πλησιαίτερον τῇ κτιζούσῃ δυνάμει	προσάγουσα	τὴν ψυχήν, εὐαισθήτως ἔχειν διδάσκει
[6, 15]	μὲν ἵνα ζητητικοὶ ὑπάρχωμεν καὶ	προσαγρυπνῶμεν	ἀεὶ τῇ τῶν σωτηρίων λόγων
[6, 10]	τοῖς εἰς γνῶσιν γυμνάζουσιν αὐτὸν	προσανάκειται,	παρ´ ἑκάστου μαθήματος τὸ πρόσφορον
[6, 14]	ὑπερκύψαντες, ἀκορέστου θεωρίας εἰλικρινεῖ ἐποπτείᾳ	προσανέχοντες.	ἔστιν δὲ καὶ ἄλλα» φησὶν
[6, 18]	ὀρεχθέντες καὶ μόνοις τοῖς ἐριστικοῖς	προσανέχοντες	σοφίσμασι τῶν ἀναγκαίων καὶ κυριωτάτων
[6, 17]	τῶν λεγομένων καὶ τοῖς καταλειπομένοις	προσανέχων	ἀποτέμνηται τῶν νοητῶν. Οὐ τοίνυν
[6, 2]	προκείμενον ἐγχειρήσεως ἐν προοιμίου εἴδει	προσαποδοτέον	τῷ πέρατι τοῦ πέμπτου Στρωματέως
[6, 1]	Ἑλλήνων τά τε ὑπὸ βαρβάρων	προσαπορούμενα	ἡμῖν περὶ τῆς τοῦ κυρίου
[6, 17]	ἕκαστον ἐν μέρει μιᾷ προσβολῇ	προσβλέπει,	οὐ πάντα μέντοι κατὰ τὴν
[6, 12]	ἀναμιμνῃσκομένη, ὁπηνίκα ἂν τοῖς τέκνοις	προσβλέπῃ,	ὡς ἂν ἀδελφὴ τῷ ὄντι
[6, 15]	καθάπερ τὸ σῶμα τὸ Μωυσέως,	προσβλέπουσιν,	οἳ δὲ τὰς διανοίας καὶ
[6, 3]	κινουμένων τῶν φύλλων ἀθρόᾳ πνεύματος	προσβολῇ	ὀρνίθων ᾠδῇ παραπλήσιος προσπίπτει ἠχή.
[6, 17]	καὶ ἕκαστον ἐν μέρει μιᾷ	προσβολῇ	προσβλέπει, οὐ πάντα μέντοι κατὰ
[6, 7]	ψευδογραφεῖ τὴν ὄψιν, τοῖς κατὰ	προσβολὴν	τῶν ὀπτικῶν γραμμῶν σημείοις χρωμένη
[6, 16]	δέκατον τὸ διὰ τῆς πίστεως	προσγινόμενον	ἁγίου πνεύματος χαρακτηριστικὸν ἰδίωμα. Ἕτι
[6, 9]	γνωστικόν, χρόνου καὶ τόπου μὴ	προσδεόμενον.	Ὃ δ´ ἐν οἷς ἔσται,
[6, 14]	ἀνθρώπου καὶ τοῦ παντοκράτορος θεοῦ	προσδοκησάντων·	Ὑπέλαβες» φησίν ἀνομίαν, ὅτι ἔσομαί
[6, 6]	εὕρεμα, τῶν δὲ προφητῶν σφετερισάμενοι	προσέθηκαν	τῷ {μὴ} ὑπάρχοντι κατ´ αὐτοὺς
[6, 12]	ἐκινδύνευεν κάλλος, οἰκείως αὐτὴν ἀδελφὴν	προσεῖπεν	καὶ ὁμοπατρίαν, ἀλλ´ {οὔτε} ὁμομητρίαν
[6, 12]	μὲν μᾶλλον, ὃ δ´ ἧττον	πρόσεισι	τῇ τε μαθήσει τῇ τε
[6, 16]	Ἐπεισκρίνεται δὲ ἡ ψυχὴ καὶ	προσεισκρίνεται	τὸ ἡγεμονικόν, ᾧ διαλογιζόμεθα, οὐ
[6, 8]	ἀμπέλοις, αἷς οὐ ῥᾴδιόν ἐστι	προσελθεῖν.	Ταῦτα δὲ πάντα τὴν ἀναφορὰν
[6, 17]	γνώσεως μεταλαβεῖν οἰκεῖον πέφυκεν, εἰ	προσεξεργάσασθαι	καὶ προσοικοδομῆσαι χρυσόν, ἄργυρον, λίθους
[6, 12]	κακῆς πράξεως δίκαιος, ἐὰν μὴ	προσεξεργάσηται	καὶ τὸ εὖ ποιεῖν καὶ
[6, 2]	ὁ ῥήτωρ λέγει· Γηροτροφία γὰρ	προσέοικεν	παιδοτροφίᾳ, ἀλλὰ καὶ ὁ φιλόσοφος
[6, 18]	οἷόν τε ἐν γενητοῖς εἶναι,	προσεπιδιδάσκεσθαι	δὲ ὡς οὐδὲ τούτων ὧν
[6, 5]	Εἶτα τὸν κολοφῶνα τοῦ ζητουμένου	προσεπιφέρει	Ὥστε καὶ ὑμεῖς ὁσίως καὶ
[6, 14]	γενόμενοι τῇ ἐντολῇ ἀγνώμονες, γλυπτοῖς	προσεσχηκότες	ἀγάλμασι, ἂν μὴ μετανοήσωσι, κρίνονται,
[6, 16]	τουτέστιν αἱ δυνάμεις αἱ διοικητικαί,	προσετάγησαν	ἐκτελεῖν τὰ εἰς οἰκονομίαν ἐπιτήδεια,
[6, 15]	γὰρ ὅτι ὁ θεὸς αὐτὰ	προσέταξεν	ὄντως, καὶ οὐδὲν ἄτερ γραφῆς
[6, 3]	τῶν βαρβάρων διελέγχονται, ἀλλὰ καὶ	προσέτι	ἀπομιμούμενοι τὰ παρ´ ἡμῖν ἄνωθεν
[6, 12]	λεγούσης γραφῆς Ἀγαθὸν νηστεία μετὰ	προσευχῆς·	νηστεῖαι δὲ ἀποχὰς κακῶν μηνύουσιν
[6, 17]	δὲ πιστῶν» κατὰ δὲ τὸ	προσεχὲς	ὑπὸ τῶν προσεχῶν ἑκάστοις κατὰ
[6, 17]	προβάτων, καὶ μάλιστα τούτοις σύνεστι	προσεχεστέρα	ἡ ἐπισκοπή, ὅσοι διαπρεπεῖς τὰς
[6, 15]	τελειωθῇ. ~Ὁ γνωστικὸς ἄρα τὴν	προσεχεστέραν	ἀναμάσσεται ὁμοιότητα, τὴν διάνοιαν τὴν
[6, 6]	δὲ ἀνθρώπων ὁ θεὸς κύριος,	προσεχέστερον	δὲ τῶν ἐγνωκότων πατήρ. Εἰ
[6, 16]	τοῦ θεοῦ προνοίᾳ διὰ τῶν	προσεχέστερον	κινουμένων καθ´ ὑπόβασιν εἰς τὰ
[6, 9]	τῇ ἐξ ἀσκήσεως ἕξει τούτῳ	προσεχέστερον	συνεγγίζων, μακάριος ὢν διὰ τὴν
[6, 3]	ἐκκλησίας ἀφιγμένη, διὰ φωτεινῆς τῆς	προσεχοῦς	διακονίας ἐνήργει. ~Εὕροιμεν δ´ ἂν
[6, 17]	προσεχῶν ἑκάστοις κατὰ τὴν τοῦ	προσεχοῦς	τῷ πρώτῳ αἰτίῳ κυρίου ἐπίταξίν
[6, 17]	δὲ τὸ προσεχὲς ὑπὸ τῶν	προσεχῶν	ἑκάστοις κατὰ τὴν τοῦ προσεχοῦς
[6, 11]	κατὰ δὲ τὸ δεύτερον οἱ	προσεχῶς	κρούοντες τὰς ψυχὰς ὑπὸ μουσηγέτῃ
[6, 17]	καθ´ ἕκαστον αὐτῶν μεταβάλλει τὴν	προσηγορίαν,	καὶ ἐπειδὰν μὲν ἐπιβάλλῃ τοῖς
[6, 11]	Δαβίδ, ὑμνῶν τὸν θεὸν ἐμμελῶς.	Προσήκει	δὲ εὖ μάλα τὸ ἐναρμόνιον
[6, 17]	ἔργῳ ἐθέλειν ἅπτεσθαι τῶν πραγμάτων	προσῆκεν.	Ἀγαθὸς γὰρ ὣν ὁ θεὸς
[6, 17]	καὶ λόγου παντὸς ὀρθοῦ τὸ	προσῆκον	ἑκάστῳ καὶ τὸ ἴδιον καὶ
[6, 15]	ἔπειτα ὅτι μηδὲ τοῖς ἅπασι	προσῆκον	ἦν νοεῖν, ὡς μὴ βλαβεῖεν
[6, 17]	παρὰ τῆς κατ´ ἀξίαν τὰ	προσήκοντα	ἑκάστοις ἀπονεμούσης δηλονότι προνοίας. Εἰκότως
[6, 10]	παραιτητέον, ἀπασχολοῦσαν περὶ τὰ μηδὲν	προσήκοντα,	οἱονεὶ δὲ συναιτίοις προγυμνάσμασιν εἴς
[6, 16]	θεοῦ διάληψιν ἐπὶ τὴν μὴ	προσήκουσαν	ἔρχηται ψευδῆ δόξαν, ἤτοι θεοποιῶν
[6, 6]	ἐξ ἐθνῶν ἐπιστρέφων, ὃς ὁ	προσήλυτος	προεφητεύετο. Εἰκότως ἄρα βοῦν φησι
[6, 10]	διαίρεσιν, καὶ τὴν τῶν ὄντων	προσήσεται	διάκρισιν. Μέχρις ἂν τῶν πρώτων
[6, 10]	τε κοινὰ καὶ τὰ ἴδια	προσήσεται	τὴν ἀλήθειαν· ἔστι γὰρ πάσης
[6, 12]	{τῆς ψυχῆς} ὅπερ ἐν τοῖς	πρόσθεν	ἰδίωμα χαρακτηριστικὸν τῆς δικαίας εἰρήκαμεν
[6, 8]	τὸ Οὐκ ἐποίησεν» ἄνευ τῆς	προσθήκης	τοῦ οὕτως» Ναὶ μὴν καὶ
[6, 5]	συνάγονται λαοῦ οἱ τὴν πίστιν	προσιέμενοι,	οὐ χρόνῳ διαιρουμένων τῶν τριῶν
[6, 9]	σαρκὸς ἐπιδημίᾳ, εἰς ὅσον ἀνάγκη,	προσιέμενος·	προηγουμένη γὰρ αὐτῷ ἡ γνῶσις.
[6, 9]	τἀγαθοῦ λόγον πρεσβεύσει, τοῖς νοητοῖς	προσκείμενος	ἀεί, ἀπ´ ἐκείνων ἄνωθεν τῶν
[6, 15]	τῆς πιότητος τῆς ἀληθείας, ἐὰν	προσλάβῃ	τὴν θείαν διὰ πίστεως δύναμιν,
[6, 12]	ἱκανὴ πρὸς τελείωσιν, εἰ μὴ	προσλάβοι	τὸ ἔργον τῆς δικαιοσύνης, τὴν
[6, 18]	παροψώμενος, οὐ τῶν κρειττόνων ἀμελήσας,	προσλαβὼν	δέ, ἐφ´ ὅσον πρέπει, καὶ
[6, 17]	καὶ ἡγεμονικόν, ὃ ἐπὶ πᾶσι	προσλαμβάνει	μετὰ τὴν βεβαίαν πίστιν ἅγιον
[6, 17]	τὸν θεμέλιον τῆς ἀληθείας, δύναμιν	προσλαμβάνουσι	προϊέναι πρόσω ἐπὶ τὴν ζήτησιν,
[6, 17]	πολυπραγμονῶσι, φιλαλήθως τε καὶ ἀτύφως	προσμαρτυροῦντες	τῇ ἀληθείᾳ κἂν παρὰ τοῖς
[6, 14]	καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ	προσμενοῦσιν	αὐτῷ. Ὁρᾷς οἷα περὶ τῶν
[6, 17]	τὴν ἀταξίαν καὶ τὴν ἀδικίαν	προσνέμοντας	τῷ διαβόλῳ ἐναρέτου πράγματος τοῦτον,
[6, 4]	Αἰγυπτίοις καὶ τῆς διανομῆς τῶν	προσόδων	ἐπιστάτης ἐστίν. Δύο μὲν οὖν
[6, 17]	οἰκεῖον πέφυκεν, εἰ προσεξεργάσασθαι καὶ	προσοικοδομῆσαι	χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους τῷ
[6, 17]	ἀδικημάτων διὰ τοῦτο λανθάνει, ὅτι	προσοικονομοῦνται	σφίσιν οἱ κακοὶ τὸ πάντῃ
[6, 15]	ἀγάπη δὲ τήρησις νόμων αὐτῆς,	προσοχὴ	δὲ νόμων βεβαίωσις ἀφθαρσίας, ἀφθαρσία
[6, 9]	ἐπίκτητός ἐστιν ἡ γνῶσις καὶ	προσοχῆς	μὲν δεῖται κατὰ τὰς ἀρχὰς
[6, 11]	τῷ σημείῳ καὶ τῷ ὀνόματι	προσπεφευγότας,	κυρίους γεγονέναι τῶν αἰχμαλωτιζόντων καὶ
[6, 3]	πνεύματος προσβολῇ ὀρνίθων ᾠδῇ παραπλήσιος	προσπίπτει	ἠχή. Ἀλλὰ οἱ τὰ Περσικὰ
[6, 9]	ὑπὸ τῶν ἔξωθεν ὑπεισιόντων καὶ	προσπιπτόντων	ἀεὶ μεταβάλλεται, πῶς ἄν ποτε
[6, 6]	Καὶ γάρ μοι δοκεῖ τοὺς	προσποιουμένους	φιλοσοφεῖν, ἵνα μάθωσι τί ἐστιν
[6, 3]	ἀνέμου εἰς τὸ ἄντρον καὶ	προσρηγνυμένου	τοῖς κόλποις τοῦ ὀρύγματος κυμβάλων
[6, 17]	τε αὖ καὶ συνθετικὴ καὶ	προστακτικὴ	καὶ ἀπαγορευτικὴ τῶν τε μελλόντων
[6, 17]	προτρεπόμενος, τοὺς δὲ καὶ τῇ	προστάξει	παιδεύων καὶ διδάσκων. Ἀμέλει καὶ
[6, 17]	μὲν δὴ καὶ τὸ τῆς	προστάξεως	εἶδος ἐμφανέστατον διά τε τῶν
[6, 17]	αἰτίῳ κυρίου ἐπίταξίν τε καὶ	πρόσταξιν.	~Ὁ γνωστικὸς δ´ ἡμῖν ἐν
[6, 17]	ἐστιν {ὁ} τρόπος ὁ κατὰ	πρόσταξιν,	ὁπόταν ὁ παιδοτρίβης μηκέτι διαπλάσσων
[6, 17]	πόλεις νενέμηνται τῶν ἀγγέλων αἱ	προστασίαι,	τάχα δὲ καὶ τῶν ἐπὶ
[6, 8]	διδάσκουσαν ὑποκειμένην τε ἀκολούθως κατὰ	προστασίαν	τοῖς τῇδε ἄρχουσι· διὸ καὶ
[6, 16]	τούτοις δέκα τισὶν ἀνθρωπείοις μέρεσι	προστάσσειν	ἡ νομοθεσία φαίνεται. Τῇ τε
[6, 4]	ἄρτων βαστάζοντες. Οὗτος, ὡς ἂν	προστάτης	τοῦ ἱεροῦ, τὰ ἱερατικὰ καλούμενα
[6, 17]	παιδί, ὡς {δὲ} ἤδη ἐντριβεστέρῳ,	προστάττοι	ἐξ ὀνόματος τὸ πάλαισμα. Ὁ
[6, 5]	θύματα θύουσιν καὶ νεκρὰ νεκροῖς	προσφέροντες	ὡς θεοῖς ἀχαριστοῦσι τῷ θεῷ,
[6, 14]	θείας, διὰ ζητήσεως ἀληθοῦς, διὰ	προσφορᾶς	ἁγίας, δι´ εὐχῆς μακαρίας, αἰνοῦσα,
[6, 2]	φύσεως κυριωτάτη τέλος ἐπιθεῖναι τὸ	πρόσφορον	Ἔφορον τὸν ἱστορικὸν γράφοντα· Ἀλλὰ
[6, 10]	προσανάκειται, παρ´ ἑκάστου μαθήματος τὸ	πρόσφορον	τῇ ἀληθείᾳ λαμβάνων, τῆς μὲν
[6, 10]	γνῶσιν. Ἀλλὰ καὶ τῇ διαλεκτικῇ	προσχρήσεται	ὁ γνωστικός, τὴν εἰς εἴδη
[6, 17]	τῆς ἀληθείας, δύναμιν προσλαμβάνουσι προϊέναι	πρόσω	ἐπὶ τὴν ζήτησιν, κἀνθένδε ἀγαπῶσι
[6, 16]	κάτω, εἰς δεξιὰ εἰς ἀριστερά,	πρόσω	ὀπίσω. Εἰκότως ἄρα τὸν ἑπτὰ
[6, 8]	Ἐπ´ ἀληθείας καταλαμβάνομαι» φησίν, ὅτι	προσωπολήπτης	οὐκ ἔστιν ὁ θεός, ἀλλ´
[6, 10]	αὐτὸν καὶ κραταιώθητε, ζητήσατε τὸ	πρόσωπον	αὐτοῦ διὰ παντὸς» παντοίως. Πολυμερῶς
[6, 6]	δικαιοσύνην ἠγάπησεν, εὐθύτητα εἶδεν τὸ	πρόσωπον	αὐτοῦ. ὁ δὲ ἀγαπῶν ἀδικίαν
[6, 15]	παρ´ ἡμῖν δείκνυται μόνοις, ἐπεὶ	πρόσωπον	μὲν τῆς δεικνυμένης ἀληθείας ὁ
[6, 6]	καὶ ἀνέλκει Οὐ γὰρ ὑποστέλλεται	πρόσωπον	ὁ πάντων δεσπότης οὐδὲ ἐντραπήσεται
[6, 12]	διὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ	πρόσωπον	πρὸς πρόσωπον« τὴν μακαρίαν θέαν
[6, 15]	πᾶν ζήτημα καθολικὰ ταῦτα εὑρίσκεται	πρόσωπόν	τε καὶ πρᾶγμα, ἡ ὄντως
[6, 12]	υἱοῦ τοῦ θεοῦ πρόσωπον πρὸς	πρόσωπον«	τὴν μακαρίαν θέαν μυηθῇ, ἐπακούσας
[6, 12]	κἀνθένδε καθάπερ ὁ Μωυσῆς τὸ	πρόσωπον	{τῆς ψυχῆς} ὅπερ ἐν τοῖς
[6, 6]	πληρώσεις με εὐφροσύνης μετὰ τοῦ	προσώπου	σου. Ὥσπερ οὖν τίμιος ὁ
[6, 2]	Χαρακτὴρ οὐδεὶς ἔπεστιν ἐπὶ τοῦ	προσώπου	τῆς διανοίας τοῖς ἀνθρώποις. Πάλιν
[6, 6]	Μᾶλλον δὲ ὁ κύριος ἐκ	προσώπου	τοῦ ὁσίου (εἷς δὲ οὗτος
[6, 6]	Ἰδοὺ γάρ· φησί, τέθεικα πρὸ	προσώπου	ὑμῶν τὸν θάνατον καὶ τὴν
[6, 12]	ὁμιλίας ἐπίχροιά τις ἐπεκάθιζε τῷ	προσώπῳ	δεδοξασμένη, οὕτως καὶ τῇ δικαίᾳ
[6, 16]	διδάσκων. Ἑπτὰ καὶ περὶ τῷ	προσώπῳ	τῷ ἡμετέρῳ ἐπίκειται τῶν αἰσθητηρίων
[6, 11]	προφήτην κατὰ τὰς μεταπηδήσεις τῶν	προσώπων	συνῳδίαν. Ἀλλ´, ὡς ἔοικεν, οἱ
[6, 14]	μέτεισιν ἐπὶ τὴν βελτίονα τῆς	προτέρας	μονῆς, μεγίστην κόλασιν ἐπιφερόμενος τὸ
[6, 17]	ὄντας χρῆσθαι τοῖς κατὰ φύσιν	προτερήμασι·	συνεργεῖ γὰρ ἔν τε τοῖς
[6, 17]	αὐλὸς τοῦ αὐλητοῦ, οὕτως τὰ	προτερήματα	τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἐστι κτήματα,
[6, 17]	τῶν κακῶν ἀνθρώπων πολλὰ τῶν	προτερημάτων,	γίνεται δ´ ὅμως ὠφέλιμα μόνοις
[6, 2]	Χρὴ γὰρ τεκμηρίοις χρῆσθαι τοῖς	πρότερον	γενομένοις περὶ τῶν μελλόντων ἔσεσθαι.
[6, 18]	καταγνῴη ἄν τινος μὴ τοῦτο	πρότερον	ἐγνωκώς. Φιλοσοφητέον ἄρα. Τούτων οὕτως
[6, 8]	θεοῦ. Ἐπιλανθάνονται δὲ δηλονότι οὗ	πρότερον	ἐμέμνηντο, καὶ ὃν πρὶν ἢ
[6, 15]	τὴν κατὰ Χριστόν, καθάπερ ἤδη	πρότερον	ἐμηνύσαμεν. Αὐτίκα ἡ ἀγριέλαιος ἐγκεντρίζεται
[6, 2]	μὲν ἀνθρώποις ὀφείλεται ἀποθανεῖν ἢ	πρότερον	ἢ εἰς ὕστερον, ὅ τε
[6, 4]	ἐρωτηθείς, πότερον οἴεται τὴν ἡμέραν	πρότερον	ἢ τὴν νύκτα γεγονέναι, εἶπεν·
[6, 8]	τοῦτο, ὃ πρᾶξαι βούλεται, μανθάνει	πρότερον)	καὶ ἡ μὲν γνῶσις ἐκ
[6, 17]	τά τε ἄλλα καὶ πολὺ	πρότερον	τὰ καθ´ ἑαυτήν· ἥ τε
[6, 8]	γὰρ ὁρμήσας εἴς τινα πρᾶξιν	πρότερον	τὴν γνῶσιν τῆς πράξεως λαμβάνει,
[6, 17]	οἷόν τε, ἐὰν μὴ τῶν	προτέρων	διανοημάτων κενώσωμεν ἑαυτούς. Ἁπλῶς γὰρ
[6, 12]	καὶ τῆς ἐν βίῳ δικαιοσύνης	προτιμῶν.	Ἀδελφὴ δὲ τούτῳ ἡ γυνὴ
[6, 6]	γενέσθαι προκόπτοντες. Τοὺς μὲν γὰρ	προτρέπει	ὁ κύριος, τοῖς δὲ ἤδη
[6, 17]	δὲ καθ´ ὁμοίωσιν ὡς ὁ	προτρεπόμενος	ἕτερον εἰς ἐπίδοσιν τῷ προεπιδοῦναι,
[6, 17]	σχηματίζων, τοὺς δὲ τῇ ἐξομοιώσει	προτρεπόμενος,	τοὺς δὲ καὶ τῇ προστάξει
[6, 4]	εἶναι καὶ βραχυλογωτάτους προβλήματα αὐτοῖς	προὔθηκε,	τὸν μὴ ἀποκρινόμενον εὐστόχως ἀνελεῖν
[6, 7]	σῴζονται, καὶ τὰ μὲν δοκεῖ	προὔχειν,	τὰ δὲ εἰσέχειν, τὰ δ´
[6, 4]	πᾶσι δὲ ὁ προφήτης ἔξεισι,	προφανὲς	τὸ ὑδρεῖον ἐγκεκολπισμένος, ᾧ ἕπονται
[6, 6]	καιρὸν ἐδόθη νόμος μὲν καὶ	προφῆται	βαρβάροις, φιλοσοφία δὲ Ἕλλησι, τὰς
[6, 15]	ἐννοίας ἄγειν δυναμέναις. Αὐτίκα οἱ	προφῆται	πάντες οἱ προθεσπίσαντες τὴν παρουσίαν
[6, 15]	ὡς παρεστήσαμεν, εἰκότως παρὰ τοῖς	προφήταις	μάλιστα ἐπλεόνασεν, ἵνα δὴ καὶ
[6, 5]	δοκιμωτάτους οἰκείους αὐτῶν τῇ διαλέκτῳ	προφήτας	ἀναστήσας, ὡς οἷοί τε ἦσαν
[6, 5]	σῴζεσθαι ἠβούλετο ὁ θεὸς τοὺς	προφήτας	διδούς, οὕτως καὶ Ἑλλήνων τοὺς
[6, 18]	λέγουσιν. Τοὺς δὲ τοῦ παντοκράτορος	προφήτας	θεοῦ οὐκ ἄν τις καταπλαγείη,
[6, 2]	δὲ αὐτῷ οὐ μόνον τοὺς	προφήτας	τοὺς παρ´ ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ
[6, 15]	ἐγένετο οὐδὲ ἕν» καὶ ἡ	προφητεία	ἄρα καὶ ὁ νόμος δι´
[6, 16]	τὸν θεὸν ὑπολάβωμεν, ἐπήγαγεν ἡ	προφητεία·	Αὕτη ἡ βίβλος γενέσεως καὶ
[6, 15]	γε ἐκείναις ταῖς διαλέκτοις ἡ	προφητεία	γνώριμος καθίσταται· ταῖς μὲν γὰρ
[6, 15]	τῷ λόγῳ εὐχρηστίας χάριν. Ἡ	προφητεία	δὲ οὐδ´ ὅλως τοὺς περὶ
[6, 16]	αἱ δύο πλάκες αὗται δισσῶν	προφητεία	διαθηκῶν. Ἀνεκαινίσθησαν οὖν μυστικῶς, πλεοναζούσης
[6, 18]	προμελετᾷ ὁ νόμος καὶ ἡ	προφητεία,	ἔπειτα δὲ ὁ πρόδρομος δείκνυσι
[6, 15]	τὰς γραφάς· οὔτε γὰρ ἡ	προφητεία	οὔτε ὁ σωτὴρ αὐτὸς ἁπλῶς
[6, 15]	διδασκαλίαν. Εἰκότως ἄρα κηρύσσουσα ἡ	προφητεία	τὸν κύριον, ὡς μὴ παρὰ
[6, 8]	ἀπόστολοι. Γνώσεως γὰρ πλήρης ἡ	προφητεία,	ὡς ἂν παρὰ κυρίου δοθεῖσα
[6, 15]	τὸν Χριστὸν οὐχ ὡς αἱ	προφητεῖαι	παραδιδόασιν, ἐκδέχονται. Ἀλλ´ οὔτι γε
[6, 15]	τε προηγούμεναι τῆς παρουσίας αὐτοῦ	προφητεῖαι,	τοῦτον κηρύσσουσαι, αἵ τε συνυπάρξασαι
[6, 12]	τε ἐπισκοπὴν κατά τε τὴν	προφητείαν	κατά τε τὴν διοικητικὴν ἐνέργειαν
[6, 15]	ἐπιφέρει πάλιν θείᾳ προνοίᾳ τὰς	προφητείας	γεγενῆσθαι παριστὰς ὧδε· Ἔγνωμεν γὰρ
[6, 9]	πεπίστευκεν γὰρ διά τε τῆς	προφητείας	διά τε τῆς παρουσίας τῷ
[6, 15]	Λέγεται δ´ οὖν εἶδος τῆς	προφητείας	ἡ Παροιμία» κατὰ τὴν βάρβαρον
[6, 6]	λαβὼν ἀπὸ τῆς τοῦ Χὰμ	προφητείας	τὴν ὑπόθεσιν· ~Ὡς πάλαι παρεσημειωσάμεθα,
[6, 15]	κατ´ εἰκόνα τῶν παρ´ ἡμῖν	προφητειῶν	ἀναγόμεναι, πλὴν ἑκουσίου τῆς παρατροπῆς
[6, 15]	ἐγκρίτοις τηρούμενα τὰ ἅγια τῶν	προφητειῶν	μυστήρια ταῖς παραβολαῖς ἐγκαλύπτεται· παραβολικὸς
[6, 8]	Εἰ δὲ ὡς ἄγγελος φωτὸς	προφητεύει,	ἀληθῆ ἄρα ἐρεῖ. Εἰ ἀγγελικὰ
[6, 8]	λεγομένων, ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν	προφητεύειν	νῦν δὴ λεγομένων παρατηρητέον, ἀλλὰ
[6, 18]	δὲ ἀκώλυτος, διωχθήσεσθαι εἰς τέλος	προφητευθεῖσα.	Εἶτα περὶ μὲν ποιητικῆς Πλάτων
[6, 15]	πᾶσα ἡ περὶ τὸν κύριον	προφητευθεῖσα	παραβολὴ ὡς ἀληθῶς φαίνεται τοῖς
[6, 15]	διὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ,	προφητευθέντων	μὲν τὸ πρῶτον, ἔπειτα δὲ
[6, 18]	δι´ ἔργων, διὰ λόγων προμηνύοντες,	προφητεύοντες	ἐλεύσεσθαι, καὶ ποῦ καὶ πῶς
[6, 15]	τῶν γραφῶν ἐξηγήσεως ὕστερον ἔσεσθαι	προφητεύοντος	τοῦ πνεύματος τὴν ἔτι κατ´
[6, 8]	ἐρεῖ. Εἰ ἀγγελικὰ καὶ φωτεινά,	προφητεύσει	καὶ ὠφέλιμα τότε, ὅτε καὶ
[6, 8]	φωτός» τί ποιήσοντα; εὔδηλον, ὅτι	προφητεύσοντα.	Εἰ δὲ ὡς ἄγγελος φωτὸς
[6, 11]	μουσικῆς παράδειγμα ψάλλων ὁμοῦ καὶ	προφητεύων	ἐκκείσθω Δαβίδ, ὑμνῶν τὸν θεὸν
[6, 8]	γινομένην· ἐξῆν δὲ δήπου τῷ	προφήτῃ	εἰπεῖν ἁπλῶς τὸ Οὐκ ἐποίησεν»
[6, 16]	τὴν εἰδωλολατρείαν καλεῖ ἀκολούθως τῷ	προφήτῃ	λέγοντι· Ἐμοίχευσεν τὸ ξύλον καὶ
[6, 16]	τῆς τοῦ κόσμου κατὰ τὸν	προφήτην	γενέσεως, τὸν ἓξ ἀριθμὸν τέλειον
[6, 10]	ἁγίῳ τοῦ κυρίου κατὰ τὸν	προφήτην	εὐφραίνεσθαι τὴν καρδίαν ζητοῦντας τὸν
[6, 11]	τε ὑποβεβηκυῖαν, τὴν καθ´ ἕκαστον	προφήτην	κατὰ τὰς μεταπηδήσεις τῶν προσώπων
[6, 15]	ἐκδεχόμεθα. Ἀλλὰ καὶ Ἡσαΐας ὁ	προφήτης	βιβλίον καινὸν κελεύεται λαβὼν ἐγγράψαι
[6, 15]	ὁδοὶ τοῦ κυρίου» φησὶν ὁ	προφήτης,	δηλῶν μόνον δύνασθαι τὸν γνωστικὸν
[6, 11]	ὃν περαιοῦται ὁ νόμος, ὁ	προφήτης	εἴρηκεν Ἰωάννης. Σύνες ἤδη μοι
[6, 4]	ὁμοίων. Ἐπὶ πᾶσι δὲ ὁ	προφήτης	ἔξεισι, προφανὲς τὸ ὑδρεῖον ἐγκεκολπισμένος,
[6, 1]	κύριος ἐνετείλατο, καί που ὁ	προφήτης	λέγει· μακάριος ὁ σπείρων ἐπὶ
[6, 4]	τῶν ἱερέων) ὁ γάρ τοι	προφήτης	παρὰ τοῖς Αἰγυπτίοις καὶ τῆς
[6, 6]	βοῦς ἁγνίζεται. Αὐτίκα φησὶν ὁ	προφήτης·	Σειρῆνες εὐλογήσουσίν με καὶ θυγατέρες
[6, 3]	αἰτίας; διὸ καί φησιν ὁ	προφήτης·	φωνὴν ῥημάτων ὑμεῖς ἠκούετε, καὶ
[6, 7]	μαθήσει παραλάβῃ σαφηνισθεῖσαν αὐτῷ τὴν	προφητικὴν	φωνήν, δι´ ἧς τά τ´
[6, 8]	αὐτῆς ἔχεται ἐννοίας κἀκεῖνο τὸ	προφητικόν·	Κύριος ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν» οὐ
[6, 6]	παρὰ τὸν χρόνον τῆς ἐνσωματώσεως,	προφητικὸν	τοῦτο μάθημα λαβὼν καὶ καταθέμενος
[6, 8]	Ἐξηγούμενος δὲ τὸ ῥητὸν τοῦ	προφήτου	Βαρνάβας ἐπιφέρει· Πολλῶν πυλῶν ἀνεῳγυιῶν
[6, 6]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν τοῦ	προφήτου	Παρχὼρ Ἐξηγητικῶν καὶ αὐτὸς κατὰ
[6, 15]	γραφῆς τοὺς προειρημένους ὑπὸ τοῦ	προφήτου	τρόπους καθ´ ἑκάστην περικοπὴν σημειωσάμενοι
[6, 15]	τὰς βίβλους ἃς εἴχομεν τῶν	προφητῶν,	ἃ μὲν διὰ παραβολῶν, ἃ
[6, 7]	ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν διὰ τῶν	προφητῶν,	δι´ ἧς ἔστι τὴν γνωστικὴν
[6, 18]	Ἕλληνας χρὴ διὰ νόμου καὶ	προφητῶν	ἐκμανθάνειν ἕνα μόνον σέβειν θεόν,
[6, 7]	τῆς παρουσίας διά τε τῶν	προφητῶν	ὁ κύριος. Καὶ ἔστιν ἀμετάπτωτος
[6, 11]	συμφωνίαν τὴν ἐκκλησιαστικὴν νόμου καὶ	προφητῶν	ὁμοῦ καὶ ἀποστόλων σὺν καὶ
[6, 7]	οὗτος εἴρηται πρὸς ἁπάντων τῶν	προφητῶν,	οὗτός ἐστιν ὁ τῶν γενητῶν
[6, 15]	Ὁ τούτων ἀκούσας» φησί, τῶν	προφητῶν	σοφὸς σοφώτερος ἔσται, κυβέρνησιν δὲ
[6, 6]	ἐστιν αὐτῶν εὕρεμα, τῶν δὲ	προφητῶν	σφετερισάμενοι προσέθηκαν τῷ {μὴ} ὑπάρχοντι
[6, 3]	διὰ Μωσέως καὶ τῶν ἄλλων	προφητῶν	τεραστίως ἐπιδεδειγμένα; πάντων γὰρ ἀνθρώπων
[6, 15]	ἡ συμφωνία νόμου τε καὶ	προφητῶν	τῇ κατὰ τὴν τοῦ κυρίου
[6, 10]	μαθήμασι τοῦ γνωστικοῦ καὶ εἰς	προφυλακὴν	τῶν κακοτεχνούντων λόγων πρὸς ἐκκοπὴν
[6, 9]	τὸν φίλον τοῦ θεοῦ, ὃν	προώρισεν	ὁ θεὸς πρὸ καταβολῆς κόσμου
[6, 9]	Τολμήσας γὰρ φήσαιμ´ ἄν· καθάπερ	προωρισμένως	κεῖται δι´ ὧν πράξει {καὶ}
[6, 12]	τῷ θεῷ. Καὶ τὰ μὲν	πρῶτα	ἄφεσιν ἁμαρτιῶν αἰτήσεται, μετὰ δὲ
[6, 16]	ὀνομάσαι. Διὰ τοῦτο ἄρα προεφητεύθη	πρῶτα,	ἐξ ὧν τὰ δεύτερα, πάντων
[6, 13]	ὁ ἀπόστολος διακονήσειν μὲν τὰ	πρῶτα,	ἔπειτα ἐγκαταταγῆναι τῷ πρεσβυτερίῳ κατὰ
[6, 13]	ἀγαθύνοντος; ~Ὁ τοίνυν μετριοπαθήσας τὰ	πρῶτα	καὶ εἰς ἀπάθειαν μελετήσας αὐξήσας
[6, 8]	γνωστικὸν καί, ἐπειδὴ Ἕλληνές φασι	Πρωταγόρου	προκατάρξαντος παντὶ λόγῳ λόγον ἀντικεῖσθαι,
[6, 2]	δὲ ὁ κωμικὸς ἐν ταῖς	πρώταις	Θεσμοφοριαζούσαις τὰ ἐκ τῶν Κρατίνου
[6, 2]	εἶναι τὰς γυναῖκας Εὐριπίδης ἐν	Πρωτεσιλάῳ	γράφει· Κοινὸν γὰρ εἶναι χρῆν
[6, 2]	εἰπόντος Παντὸς γὰρ φυτοῦ ἡ	πρώτη	βλάστη, καλῶς ὁρμηθεῖσα πρὸς ἀρετήν,
[6, 12]	αὐτοῦ ἕνεκα τοῦ γινώσκειν ἀσπαζόμενοι.	Πρώτη	γὰρ ὠφέλεια ἡ ἕξις ἡ
[6, 18]	διδασκαλίαν ἔκτοτε σὺν καὶ τῇ	πρώτῃ	καταγγελίᾳ κωλύουσιν ὁμοῦ βασιλεῖς καὶ
[6, 16]	Ἐκ ταύτης τῆς ἡμέρας ἡ	πρώτη	σοφία καὶ ἡ γνῶσις ἡμῖν
[6, 16]	κατ´ ἐνέργειαν. Καὶ ἡ μὲν	πρώτη	τῆς δεκαλόγου ἐντολὴ παρίστησιν. Ὅτι
[6, 16]	ἀνάπαυσιν ἡμῶν, ἣ δὴ καὶ	πρώτη	τῷ ὄντι φωτὸς γένεσις, ἐν
[6, 7]	δέ σε καὶ ἐπὶ τὴν	πρώτην	γένεσιν ἀνθρώπων, κἀκεῖθεν ἄρχομαι ζητεῖν,
[6, 16]	μετασχηματισμούς. Κατὰ μὲν οὖν τὴν	πρώτην	ἑβδομάδα διχότομος γίνεται, κατὰ δὲ
[6, 17]	ποιεῖν ἐτράπετο καὶ τὰ λοιπά,	πρώτην	ταύτην εὐεργεσίαν, τὸ γενέσθαι, ἀπ´
[6, 7]	προεγνωκότος. Ὃ δὲ ἄνωθεν ἐκ	πρώτης	καταβολῆς κόσμου πολυτρόπως καὶ πολυμερῶς»
[6, 7]	τῷ σώματι καθαρισμὸς τῆς ψυχῆς	{πρώτης}	πρῶτος οὗτός ἐστιν, ἡ ἀποχὴ
[6, 16]	οἱ τὴν μεγίστην δύναμιν ἔχοντες	πρωτόγονοι	ἀγγέλων ἄρχοντες, ἑπτὰ δὲ καὶ
[6, 7]	τῶν ἁπάντων ἐποίησεν» μηνύων τὸν	πρωτόγονον	υἱὸν ὁ Πέτρος γράφει, συνεὶς
[6, 17]	καὶ ἐπειδὰν μὲν ἐπιβάλλῃ τοῖς	πρώτοις	αἰτίοις, νόησις καλεῖται, ὅταν δὲ
[6, 2]	ἔσσεσθ´, οὔτε κεν αὐτὸς ἐνὶ	πρώτοισι	μαχοίμην οὔτε κε σὲ στέλλοιμι
[6, 13]	καταλεγόμενος· κἂν ἐνταῦθα ἐπὶ γῆς	πρωτοκαθεδρίᾳ	μὴ τιμηθῇ, ἐν τοῖς εἴκοσι
[6, 14]	κατ´ ἀρετήν, ἡ πρὸς τὸ	πρῶτον	αἴτιον· ἀσεβὴς γὰρ καὶ ἥδε
[6, 9]	μένει· οὐ γὰρ μόνον τὸ	πρῶτον	αἴτιον καὶ τὸ ὑπ´ αὐτοῦ
[6, 2]	Ἐμπεδοκλῆς· τέσσαρα τῶν πάντων ῥιζώματα	πρῶτον	ἄκουε· πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ
[6, 4]	εἴης, φήσας πρῶτον ἀποκτεῖναι τὸν	{πρῶτον}	ἀποκρινάμενον κάκιστα; ~Καὶ ὡς μὲν
[6, 4]	εἶπεν, βασιλεῦ, ἀληθὴς εἴης, φήσας	πρῶτον	ἀποκτεῖναι τὸν {πρῶτον} ἀποκρινάμενον κάκιστα;
[6, 3]	τὸν τόπον κατὰ μὲν τὸ	πρῶτον	γενομένους ὄρος φωνῆς ἐξακούειν σύγκλυδος,
[6, 2]	ὁ κωμικὸς γράφει· Ὁρῶσι πάντες	πρῶτον,	εἶτ´ ἐθαύμασαν, ἔπειτ´ ἐπεθεώρησαν, εἶτ´
[6, 11]	ἡ χλαμὺς πόκος ἦν τὸ	πρῶτον,	εἶτα ἐξάνθη κρόκη τε ἐγένετο
[6, 16]	νήπιος ἕρκος ὀδόντων φύσας ἐκβάλλει	πρῶτον	ἐν ἕπτ´ ἔτεσιν· τοὺς δ´
[6, 15]	τοῦ θεοῦ, προφητευθέντων μὲν τὸ	πρῶτον,	ἔπειτα δὲ καὶ σαφηνισθέντων· τὰ
[6, 15]	ἐπικρύπτονται τὸν νοῦν αἱ γραφαί,	πρῶτον	μὲν ἵνα ζητητικοὶ ὑπάρχωμεν καὶ
[6, 11]	διδακτὴν τῆς ἀληθείας, ἐκεῖνα λεκτέον,	πρῶτον	μέν, ὅτι καὶ περὶ τὰ
[6, 6]	παιδείαν γενομένης αὐτοῖς τῆς κολάσεως,	πρῶτον	μὲν τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ
[6, 16]	δημιουργίας· ἐχρῆν γάρ τι καὶ	πρῶτον	ὀνομάσαι. Διὰ τοῦτο ἄρα προεφητεύθη
[6, 5]	σάββατον οὐκ ἄγουσι τὸ λεγόμενον	πρῶτον,	οὐδὲ νεομηνίαν ἄγουσιν οὔτε ἄζυμα
[6, 11]	κιθάρα ἀλληγορουμένη κατὰ μὲν τὸ	πρῶτον	σημαινόμενον ὁ κύριος, κατὰ δὲ
[6, 16]	λοιποῦ σώματος πορευόμενόν τε καὶ	πρωτοπαθοῦν	διὰ σώματος· τὴν προαιρετικὴν δὲ
[6, 4]	Ἀλεξάνδρου φήσαντος· οὐκοῦν καὶ σὺ	πρῶτος	ἀποθανῇ τοιαῦτα κρίνων; καὶ πῶς,
[6, 4]	ἐπικρίνειν κελεύσας. Ὁ μὲν οὖν	πρῶτος	ἐξετασθείς, πότερον οἴεται τοὺς ζῶντας
[6, 11]	Ὁ δὲ ὀκτώ, κύβος ὁ	πρῶτος,	ἡ ἰσότης ἐν ἁπάσαις ταῖς
[6, 4]	μάλιστα ἡ ἱεροπρεπὴς αὐτῶν θρῃσκεία.	Πρῶτος	μὲν γὰρ προέρχεται ὁ ᾠδός>
[6, 7]	σώματι καθαρισμὸς τῆς ψυχῆς {πρώτης}	πρῶτος	οὗτός ἐστιν, ἡ ἀποχὴ τῶν
[6, 7]	Φερεκύδην καὶ Θάλητα καὶ τοὺς	πρώτους	σοφούς, ἵσταμαι τὸν τούτων διδάσκαλον
[6, 17]	κατὰ τὴν τοῦ προσεχοῦς τῷ	πρώτῳ	αἰτίῳ κυρίου ἐπίταξίν τε καὶ
[6, 6]	ἅμα καὶ μαθητὴς ἐν τῷ	πρώτῳ	τῶν τοῦ προφήτου Παρχὼρ Ἐξηγητικῶν
[6, 17]	ὅπου δ´ ἄνευ θεωρίας τῶν	πρώτων	αἰτίων τηρήσει τῶν ὁμοίων καὶ
[6, 10]	προσήσεται διάκρισιν. Μέχρις ἂν τῶν	πρώτων	καὶ ἁπλῶν ἐφάψηται. Οἱ πολλοὶ
[6, 11]	περὶ τὰ μέγιστα τῶν ὄντων	πταίουσιν	οὗτοι, τουτέστι τὴν προαίρεσιν τοῦ
[6, 15]	στέφει, καὶ τὴν ἄμπελον ἡ	πτελέα	εἰς ὕψος ἀνάγουσα εὐκαρπεῖν διδάσκει.
[6, 4]	δὲ ὁ ἱερογραμματεὺς> προέρχεται, ἔχων	πτερὰ	ἐπὶ τῆς κεφαλῆς βιβλίον τε
[6, 7]	ἐκλεκτοὶ αὐτοῦ, οἱ τῆς κακίας	πτερνίσαντες	τὴν ἐνέργειαν. Εἰ τοίνυν αὐτόν
[6, 16]	καὶ κήτη, τῶν τε αὖ	πτηνῶν	ὁμοίως τά τε σαρκοβόρα καὶ
[6, 2]	πόθεν εἶς ἀνδρῶν; πόθι τοι	πτόλις	ἠδὲ τοκῆες; τοῖσδε χρῆται τοῖς
[6, 7]	Πλάτων Σωκράτην· ἀλλὰ κἂν ἐπὶ	Πυθαγόραν	ἔλθω καὶ Φερεκύδην καὶ Θάλητα
[6, 16]	τῷ Περὶ φύσεως· οἵ τε	Πυθαγόρειοι	ἐντεῦθεν, οἶμαι, ἀπὸ τῆς τοῦ
[6, 2]	ψυχή. Ναὶ μὴν Ἀθάμαντος τοῦ	Πυθαγορείου	εἰπόντος Ὦδε ἀγέννατος παντὸς ἀρχὰ
[6, 2]	Ὀρφέως τὰ πλεῖστα εἴληφεν. Παρὰ	Πυθαγόρου	δὲ καὶ τὴν ψυχὴν ἀθάνατον
[6, 2]	ποιεῖ· Ἡδὺ δὲ καὶ τὸ	πυθέσθαι,	ὅσα θνητοῖσιν ἔδειμαν ἀθάνατοι, δειλῶν
[6, 2]	τοῦ Σπαρτιάτου λόγῳ φήσαντος τὴν	Πυθίαν	εἰπεῖν τὸ πειρηθῆναι τοῦ θεοῦ
[6, 3]	παραγενόμενοι εἰς Δελφοὺς ἤροντο τὴν	Πυθίαν	πῶς ἂν ἀπαλλαγεῖεν τοῦ δεινοῦ.
[6, 3]	τὴν Ἑλλάδα στρατεύσαντος, ἀνειπούσης τῆς	Πυθίας·	Δελφοί, λίσσεσθ´ ἀνέμους καὶ λώιον
[6, 8]	ἡ εὐποιία αὐτοῦ. Ἀνοίξατέ μοι	πύλας	δικαιοσύνης» φησίν· ἐν αὐταῖς εἰσελθὼν
[6, 8]	ἐξομολογήσομαι τῷ κυρίῳ. Αὕτη ἡ	πύλη	τοῦ κυρίου, δίκαιοι εἰσελεύσονται ἐν
[6, 8]	τοῦ προφήτου Βαρνάβας ἐπιφέρει· Πολλῶν	πυλῶν	ἀνεῳγυιῶν ἡ ἐν δικαιοσύνῃ αὕτη
[6, 5]	παρουσίαν αὐτοῦ. Εἶτα ἑνὶ λόγῳ	πυνθάνεται	ἡμῶν· Ὅλος δὲ ὁ κόσμος
[6, 16]	φῶς, πνεῦμα, ὕδωρ, ἀέρα, σκότος,	πῦρ.	Αὕτη φυσικὴ δεκάλογος οὐρανοῦ. Ἡ
[6, 2]	τῶν πάντων ῥιζώματα πρῶτον ἄκουε·	πῦρ	καὶ ὕδωρ καὶ γαῖαν ἰδ´
[6, 2]	Ἀντὶ πυρὸς {δὲ} γὰρ ἄλλο	πῦρ	μεῖζον καὶ δυσμαχώτερον βλάστον γυναῖκες.
[6, 3]	τὸ ὄρος τὸ Σινᾶ, ὁπηνίκα	πῦρ	μὲν ἐφλέγετο, μηδὲν καταναλίσκον τῶν
[6, 17]	ὕδατος μεθοδεύει ἡ τέχνη εἰς	πῦρ,	οὕτω καὶ ἡ φιλοσοφία ἐκ
[6, 17]	φῶς σκότος ἢ ψύξεις τὸ	πῦρ.	Οὕτως ἔμπαλιν ἡ κακία οὐκ
[6, 2]	ἀρχὰ καὶ ῥιζώματα τέσσαρα τυγχάνοντι,	πῦρ,	ὕδωρ, ἀήρ, γῆ· ἐκ τούτων
[6, 3]	κυκλόθεν, ὡς ἂν παρεμβεβληκόσι, τὸ	πῦρ	φλεγόμενον ἐθεωρεῖτο, ὥστε τὴν κατάβασιν
[6, 3]	γραφὴν ἀλληγορία. Πλὴν ἑωράθη τὸ	πῦρ«	ὥ φησιν Ἀριστόβουλος, παντὸς τοῦ
[6, 11]	ἐκ τῆς πλατείας βάσεως ἀποξυνομένη	πυραμίδος	τρόπον, ἡ κιβωτός, τῶν διὰ
[6, 15]	τοῖς πολλοῖς καθάπερ τοὺς ἐκ	πυρὸς	ἀπεσβεσμένους ἄνθρακας, οὓς εἰ μή
[6, 8]	παραγγέλματι· Καὶ οὓς μὲν ἐκ	πυρὸς	ἁρπάζετε, διακρινομένους δὲ ἐλεᾶτε. Ἀμέλει
[6, 2]	ἅπαντες τέρπωνται, Εὐριπίδης ποιεῖ· Ἀντὶ	πυρὸς	{δὲ} γὰρ ἄλλο πῦρ μεῖζον
[6, 2]	λέγοντος· Σοὶ δ´ ἐγὼ ἀντὶ	πυρὸς	δώσω κακόν, ᾧ κεν ἅπαντες
[6, 15]	νεφέλαι διῆλθον, χάλαζα καὶ ἄνθρακες	πυρός»	ἐπικεκρυμμένους τοὺς ἁγίους λόγους εἶναι
[6, 11]	τρόπον, ἡ κιβωτός, τῶν διὰ	πυρὸς	καθαιρομένων καὶ δοκιμαζομένων σύμβολον. Ἡ
[6, 17]	ἀγαθοποιοῦ τὸ ἀγαθοποιεῖν, ὡς τοῦ	πυρὸς	τὸ θερμαίνειν καὶ τοῦ φωτὸς
[6, 11]	γὰρ εἰς ὥραν θέρους τοῦ	πυροῦ	μᾶλλον ἡ κριθή. Τὴν δὲ
[6, 11]	καὶ Ἰουδαίων πρὸ τοῦ θείου	πυροῦ	τῆς κατὰ τὸν νόμον γεωργουμένης
[6, 8]	παρ´ ἡμῖν συνανεφύησαν τῷ γονίμῳ	πυρῷ	οἵ τε τὴν Ἐπικούρου ἀθεότητα
[6, 7]	κατὰ τὴν ἀποχὴν τῶν γεωδῶν	πυρώσεων.	Ἁγνίζεται δὲ καὶ τὸ σῶμα,
[6, 2]	Οὐδὲ ἐκεῖνα παραπέμψομαι· Κρατίνου ἐν	Πυτίνῃ	εἰπόντος· Τὴν μὲν παρασκευὴν ἴσως
[6, 18]	ἂν αἱ εἰκόνες· οὐ γάρ	πω	τοιοῦτον κατὰ τὸ σχῆμα τὸ
[6, 17]	φησί, Τὸ καταβαῖνον ἐπὶ τὸν	πώγωνα	τὸν Ἀαρὼν καὶ ἐπὶ τὴν
[6, 2]	μαίνεσθαι πάντας ὁμοίως, Μένανδρος ἐν	Πωλουμένοις	παρισάζεται λέγων· Οὐ πανταχοῦ τὸ
[6, 9]	ὑπεισιόντων καὶ προσπιπτόντων ἀεὶ μεταβάλλεται,	πῶς	ἄν ποτε ἐν ἕξει καὶ
[6, 4]	ᾖ. Ὁ δὲ ἕβδομος ἐρωτηθείς,	πῶς	ἄν τις ἐξ ἀνθρώπων γένοιτο
[6, 4]	εἶναι. Ὁ δὲ ἕκτος ἐρωτηθείς,	πῶς	ἄν τις φιληθείη μάλιστα, ἂν
[6, 3]	εἰς Δελφοὺς ἤροντο τὴν Πυθίαν	πῶς	ἂν ἀπαλλαγεῖεν τοῦ δεινοῦ. Μίαν
[6, 8]	τὸ ὑποκείμενον τῆς ἀποστασίας. Ἐπεὶ	πῶς	ἂν ἀπατήσειέν τινα, μὴ διὰ
[6, 2]	δέ τοι ἀπὸ γενετῆς ἀνθρώπου·	πῶς	ἂν βέλτιστος τὸ σῶμα γένοιτο
[6, 11]	ἡ παρ´ ἡμῖν σοφία ὧδέ	πως	ἀνακηρύσσει, ὥστε καὶ τούτων τὰς
[6, 9]	τὰ καλὰ μετ´ ὀρέξεως γίνεται,	πῶς	ἀπαθὴς μένει, φασίν, ὁ τῶν
[6, 2]	εἴρηκεν· Οὐκ ἂν ἐχθροὺς ἄλλως	πως	βλάψειεν ἄν τις ἢ φίλος
[6, 2]	ἀναίνομαι· ἀντί νυ πολλῶν, ὧδέ	πως	γράφει· Ἤμβλακον, καί πού τινα
[6, 6]	δευτέρῳ τῆς αὐτῆς συντάξεως ὧδέ	πως	γράφει· Καὶ μή τις οἰέσθω,
[6, 2]	τούτων συνιστάμενος τοὺς λόγους ὧδέ	πως	γράφει· Ψυχῇσιν θάνατος ὕδωρ γενέσθαι,
[6, 16]	τοῦ θεοῦ ἐν μιᾷ ταὐτότητι.	Πῶς	δ´ ἂν ἐν χρόνῳ γένοιτο
[6, 3]	ἀδοκήτου καὶ πολλοῦ καταρρήξαντος ὄμβρου.	Πῶς	δὲ ἔτι ἀπιστήσουσιν Ἕλληνες τῇ
[6, 4]	πρῶτος ἀποθανῇ τοιαῦτα κρίνων; καὶ	πῶς,	εἶπεν, βασιλεῦ, ἀληθὴς εἴης, φήσας
[6, 18]	Ἑλλαδικοῖς ἐκείνοις γράφων Κορινθίοις ὧδέ	πως·	Ἐλπίδα δὲ ἔχοντες αὐξανομένης τῆς
[6, 2]	κτανέοντα κατέκτα, μεταποιῶν αὐτὸς ὧδέ	πως	ἐξήνεγκεν· Ἔρξω· ἐτήτυμον γὰρ ξυνὸς
[6, 15]	ἀληθῶν ἀποδεικτικωτάτην καὶ ἀληθῆ ὧδέ	πως	ἐπάγων ἐπιφοράν· ἀρχὴ γὰρ αὐτῆς
[6, 2]	Ὁμήρου λέγοντος· Γαστέρα δ´ οὔ	πως	ἔστιν ἀποπλῆσαι μεμαυῖαν, οὐλομένην, ἣ
[6, 3]	εἶναι ἐξ ἀνάγκης ὁμολογήσαιεν. Καὶ	πῶς	ἔτι ἄπιστα αὐτοῖς καταφαίνεται τὰ
[6, 10]	τὸ κριτήριον τῶν λόγων. Καὶ	πῶς	ἔτι τραπεζίτης οὗτος, δοκιμάσαι μὴ
[6, 18]	ὑπάρχει. Καὶ γὰρ οὖν εὖ	πως	ἔχειν μοι φαίνεται ὁ λόγος
[6, 11]	Δώριον ὑμνοῦντι τὸν Δία ὧδέ	πως·	Ζεῦ πάντων ἀρχά, πάντων ἁγήτωρ,
[6, 16]	ζῇ τε ὁ ἄνθρωπος καί	πως	ζῇ. Διὰ τοῦ σωματικοῦ ἄρα
[6, 18]	προφητεύοντες ἐλεύσεσθαι, καὶ ποῦ καὶ	πῶς	καὶ τίνα τὰ σημεῖα. Ἀμέλει
[6, 14]	καὶ τὴν τελευτὴν αὐτοῦ ἄτιμον·	πῶς	κατελογίσθη ἐν υἱοῖς θεοῦ καὶ
[6, 11]	ὄφελος εἰδέναι τὰς αἰτίας τοῦ	πῶς	κινεῖται ὁ ἥλιος, φέρε εἰπεῖν,
[6, 2]	μένει, ἀλλὰ καὶ Μενάνδρου ὧδέ	πως	κωμῳδοῦντος· Οἴκοι μένειν χρὴ καὶ
[6, 2]	σκέμματος ἥκει λόγον, παραστησώμεθα ὧδέ	πως	λέγοντα· Τούτων ἴσως εἴρηται τὰ
[6, 15]	γὰρ τὸ ἅγιον πνεῦμα ταύτῃ	πως	μεταφυτεύεται διανενεμημένον κατὰ τὴν ἑκάστου
[6, 5]	οὐχ ὁμοίως, ἐποίσει πάλιν ὧδέ	πως·	Μηδὲ κατὰ Ἰουδαίους σέβεσθε· καὶ
[6, 17]	εἰδὼς τίς ὁ πατὴρ καὶ	πῶς	ὁ πατήρ. Ὡς δὲ τῷ
[6, 3]	δ´ οὔσης καὶ ὄρους ὑψηλοῦ	πῶς	οὐ δυνατὸν διάφορον ἦχον ἐξακούεσθαι,
[6, 6]	εὐηγγελίσατο, ἵνα μὴ καταδικασθῶσιν ἀδίκως,	πῶς	οὐ καὶ τοὺς προεξεληλυθότας τῆς
[6, 11]	σή, πάτερ, διακυβερνᾷ πρόνοια. καὶ	πῶς	οὐκ ἄλογον τεκτονικῆς καὶ ναυπηγικῆς
[6, 17]	τὰ εὐτελῆ κινήματα, φιλοσοφία δὲ	πῶς	οὐκ ἐν λόγῳ; καίτοι καὶ
[6, 9]	τὴν αἰτίαν τῆς διαλύσεως παράσχῃ;	Πῶς	οὖν ἔτι τούτῳ τῆς ἀνδρείας
[6, 17]	ἔν τε τοῖς ἐπὶ μέρους.	Πῶς	οὖν οὐκ ἄτοπον τὴν ἀταξίαν
[6, 16]	Σόλωνος αἱ ἐλεγεῖαι δηλοῦσιν ὧδέ	πως·	Παῖς μὲν ἄνηβος ἐὼν ἔτι
[6, 12]	μάλιστα ἄνθρωπος; εἰ δὲ τέλειος,	πῶς	παραβαίνει τὰς ἐντολάς; ἀκούσονται γὰρ
[6, 1]	τε εἰς γνῶσιν ἐπιτηδείῳ, εἴ	πως	περιτύχοι τοῖσδε, πρὸς τὸ συμφέρον
[6, 12]	ἀτελής· ἀλλ´ εἰ μὲν ἀτελής,	πῶς	τελείου θεοῦ ἀτελὲς τὸ ἔργον
[6, 17]	κατὰ ἐπίπνοιαν θείαν γίγνονται, διατιθεμένης	πως	τῆς ψυχῆς καὶ διαδιδομένου τοῦ
[6, 15]	τοῦ παντοκράτορος θεοῦ ἀφικοίμεθα καὶ	πῶς	τιμῶντες τὸ θεῖον σφίσιν σωτηρίας
[6, 7]	δὲ εἰσέχειν, τὰ δ´ ἄλλως	πως	φαντάζεσθαι ἐν τῷ ὁμαλῷ καὶ
[6, 14]	τε τῆς ἄγαν ἀμαθίας, μηδέπω	πῶς	χρηστέον ταῖς θείαις δωρεαῖς ἐγνωκότες.
[6, 16]	παραδίδωσιν ὁ μακάριος Δαβὶδ ὧδέ	πως	ψάλλων· Τὰ ἔτη ἡμῶν ὡς