Livre, chapitre
[2, 9]	παντὶ δὲ μάλιστα φυλακτέον τὸ	ἡδὺ	καὶ τὴν ἡδονήν· οὐ γὰρ
[2, 7]	ἀγροικία· περὶ δὲ τὸ λοιπὸν	ἡδὺ	τὸ ἐν τῷ βίῳ ὁ
[2, 7]	ὁ ἔχων〉 περὶ δὲ τὸ	ἡδὺ	τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ ὁ
[2, 7]	αὐτοῖς, αἳ δὲ περὶ τὸ	ἡδύ·	τούτου δὲ τὸ μὲν ἐν
[2, 3]	τὸ καλὸν καὶ τὸ συμφέρον	ἡδὺ	φαίνεται. ἔτι δ´ ἐκ νηπίου
[2, 6]	δὲ τὸ ἄριστον καὶ τὸ	εὖ	ἀκρότης. οὐ πᾶσα δ´ ἐπιδέχεται
[2, 6]	ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ	εὖ	ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ
[2, 1]	τοῦτ´ ἐστίν, ὅσοι δὲ μὴ	εὖ	αὐτὸ ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν, καὶ διαφέρει
[2, 3]	καὶ ἀρετή· καὶ γὰρ τὸ	εὖ	βέλτιον ἐν τούτῳ. ὥστε καὶ
[2, 3]	ἀπαθείας τινὰς καὶ ἠρεμίας· οὐκ	εὖ	δέ, ὅτι ἁπλῶς λέγουσιν, ἀλλ´
[2, 4]	προσταττομένων. ὥσπερ οὖν οὐδ´ ἐκεῖνοι	εὖ	ἕξουσι τὸ σῶμα οὕτω θεραπευόμενοι,
[2, 6]	πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω τὸ ἔργον	εὖ	ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ μέσον βλέπουσα
[2, 4]	ὑπὸ τῶν τεχνῶν γινόμενα τὸ	εὖ	ἔχει ἐν αὑτοῖς· ἀρκεῖ οὖν
[2, 6]	ἂν ᾖ ἀρετή, αὐτό τε	εὖ	ἔχον ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἔργον
[2, 6]	ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς	εὖ	ἔχουσιν ἔργοις ὅτι οὔτ´ ἀφελεῖν
[2, 5]	ἃς πρὸς τὰ πάθη ἔχομεν	εὖ	ἢ κακῶς, οἷον πρὸς τὸ
[2, 3]	γὰρ μικρὸν εἰς τὰς πράξεις	εὖ	ἢ κακῶς χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι.
[2, 6]	ἀεὶ ἁμαρτάνειν· οὐδ´ ἔστι τὸ	εὖ	ἢ μὴ εὖ περὶ τὰ
[2, 9]	παντὸς οὐδὲ ῥᾴδιον· διόπερ τὸ	εὖ	καὶ σπάνιον καὶ ἐπαινετὸν καὶ
[2, 1]	πάντες· ἐκ μὲν γὰρ τοῦ	εὖ	οἰκοδομεῖν ἀγαθοὶ οἰκοδόμοι ἔσονται, ἐκ
[2, 5]	κακῶς ἔχομεν, εἰ δὲ μέσως,	εὖ·	ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς τἆλλα.
[2, 6]	τῇ γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ	εὖ	ὁρῶμεν. ὁμοίως ἡ τοῦ ἵππου
[2, 4]	οἱ δίκαιοι καὶ σώφρονες πράττουσιν.	εὖ	οὖν λέγεται ὅτι ἐκ τοῦ
[2, 9]	ἀλλ´ ὁ μὲν μικρὸν τοῦ	εὖ	παρεκβαίνων οὐ ψέγεται, οὔτ´ ἐπὶ
[2, 6]	ἔστι τὸ εὖ ἢ μὴ	εὖ	περὶ τὰ τοιαῦτα ἐν τῷ
[2, 7]	νεμεσητικὸς λυπεῖται ἐπὶ τοῖς ἀναξίως	εὖ	πράττουσιν, ὁ δὲ φθονερὸς ὑπερβάλλων
[2, 9]	ῥᾷστα τοῦ μέσου καὶ τοῦ	εὖ	τευξόμεθα.
[2, 6]	καὶ τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ	εὖ,	τῆς δὲ μεσότητος σῳζούσης, οἱ
[2, 6]	καὶ ἧττον, καὶ ἀμφότερα οὐκ	εὖ·	τὸ δ´ ὅτε δεῖ καὶ
[2, 6]	ἄνθρωπος γίνεται καὶ ἀφ´ ἧς	εὖ	τὸ ἑαυτοῦ ἔργον ἀποδώσει. πῶς
[2, 3]	τῇ πολιτικῇ· ὁ μὲν γὰρ	εὖ	τούτοις χρώμενος ἀγαθὸς ἔσται, ὁ
[2, 5]	ἀρεταὶ προαιρέσεις τινὲς ἢ οὐκ	ἄνευ	προαιρέσεως. πρὸς δὲ τούτοις κατὰ
[2, 9]	τοὐναντίον δ´ ἑαυτοὺς ἀφέλκειν δεῖ·	πολὺ	γὰρ ἀπάγοντες τοῦ ἁμαρτάνειν εἰς
[2, 6]	(εἴ τῳ δέκα μναῖ φαγεῖν	πολὺ	δύο δὲ ὀλίγον, ὁ ἀλείπτης
[2, 6]	τῷ δὲ ἀρχομένῳ τῶν γυμνασίων	πολύ.	ὁμοίως ἐπὶ δρόμου καὶ πάλης.
[2, 6]	ἔστι γὰρ ἴσως καὶ τοῦτο	πολὺ	τῷ ληψομένῳ ἢ ὀλίγον· Μίλωνι
[2, 1]	εὐθὺς ἐκ νέων ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ	πάμπολυ,	μᾶλλον δὲ τὸ πᾶν. ~Ἐπεὶ
[2, 7]	δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς οὐ	πάνυ	γίνονται· διόπερ οὐδ´ ὀνόματος τετυχήκασιν
[2, 9]	τὸ ἡδὺ καὶ τὴν ἡδονήν·	οὐ	γὰρ ἀδέκαστοι κρίνομεν αὐτήν. ὅπερ
[2, 6]	πρὸς ἡμᾶς οὐχ οὕτω ληπτέον·	οὐ	γὰρ (εἴ τῳ δέκα μναῖ
[2, 1]	(ὅπερ ἐπὶ τῶν αἰσθήσεων δῆλον·	οὐ	γὰρ ἐκ τοῦ πολλάκις ἰδεῖν
[2, 5]	πάθη οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα	(οὐ	γὰρ ἐπαινεῖται ὁ φοβούμενος οὐδὲ
[2, 2]	ἕνεκά ἐστιν ὥσπερ αἱ ἄλλαι	(οὐ	γὰρ ἵνα εἰδῶμεν τί ἐστιν
[2, 3]	περὶ ταῦτα τὴν πᾶσαν πραγματείαν·	οὐ	γὰρ μικρὸν εἰς τὰς πράξεις
[2, 9]	μάλιστ´ ἐν τοῖς καθ´ ἕκαστον·	οὐ	γὰρ ῥᾴδιον διορίσαι καὶ πῶς
[2, 5]	φύσει, ἀγαθοὶ δὲ ἢ κακοὶ	οὐ	γινόμεθα φύσει· εἴπομεν δὲ περὶ
[2, 3]	ὅτε οὐ δεῖ ἢ ὡς	οὐ	δεῖ ἢ ὁσαχῶς ἄλλως ὑπὸ
[2, 3]	ἃς μὴ δεῖ ἢ ὅτε	οὐ	δεῖ ἢ ὡς οὐ δεῖ
[2, 3]	οὐχ ὡς δεῖ καὶ ὡς	οὐ	δεῖ καὶ ὅτε, καὶ ὅσα
[2, 2]	~Ἐπεὶ οὖν ἡ παροῦσα πραγματεία	οὐ	θεωρίας ἕνεκά ἐστιν ὥσπερ αἱ
[2, 5]	τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας	οὐ	κινεῖσθαι ἀλλὰ διακεῖσθαί πως. διὰ
[2, 9]	ὁ δὲ πλέον· οὗτος γὰρ	οὐ	λανθάνει. ὁ δὲ μέχρι τίνος
[2, 5]	ἀρεταὶ οὔθ´ αἱ κακίαι, ὅτι	οὐ	λεγόμεθα κατὰ τὰ πάθη σπουδαῖοι
[2, 4]	μικρὸν ἰσχύει, τὰ δ´ ἄλλα	οὐ	μικρὸν ἀλλὰ τὸ πᾶν δύναται,
[2, 1]	τούτων διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν αἱ ἕξεις.	οὐ	μικρὸν οὖν διαφέρει τὸ οὕτως
[2, 2]	δὲ τῆς μεσότητος σῴζεται. ἀλλ´	οὐ	μόνον αἱ γενέσεις καὶ αὐξήσεις
[2, 9]	ἔργον, οἷον κύκλου τὸ μέσον	οὐ	παντὸς ἀλλὰ τοῦ εἰδότος· οὕτω
[2, 7]	ἐλλείποντες δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς	οὐ	πάνυ γίνονται· διόπερ οὐδ´ ὀνόματος
[2, 6]	ἄριστον καὶ τὸ εὖ ἀκρότης.	οὐ	πᾶσα δ´ ἐπιδέχεται πρᾶξις οὐδὲ
[2, 7]	περὶ ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας—	οὐ	πάσας, ἧττον δὲ καὶ† περὶ
[2, 4]	ἀλλ´ οἱ πολλοὶ ταῦτα μὲν	οὐ	πράττουσιν, ἐπὶ δὲ τὸν λόγον
[2, 9]	τίνος καὶ ἐπὶ πόσον ψεκτὸς	οὐ	ῥᾴδιον τῷ λόγῳ ἀφορίσαι· οὐδὲ
[2, 4]	τὸ τὰς ἄλλας τέχνας ἔχειν	οὐ	συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ τὸ εἰδέναι·
[2, 6]	καὶ τοῦθ´ αἱρεῖται, μέσον δὲ	οὐ	τὸ τοῦ πράγματος ἀλλὰ τὸ
[2, 8]	τὸ ἕτερον ἄκρον τῷ μέσῳ,	οὐ	τοῦτο ἀλλὰ τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν μᾶλλον·
[2, 1]	ἐλάβομεν, ἀλλ´ ἀνάπαλιν ἔχοντες ἐχρησάμεθα,	οὐ	χρησάμενοι ἔσχομεν) τὰς δ´ ἀρετὰς
[2, 9]	μὲν μικρὸν τοῦ εὖ παρεκβαίνων	οὐ	ψέγεται, οὔτ´ ἐπὶ τὸ μᾶλλον
[2, 6]	ῥητέον οὖν ὅτι πᾶσα ἀρετή,	οὗ	ἂν ᾖ ἀρετή, αὐτό τε
[2, 6]	οἷς καὶ πρὸς οὓς καὶ	οὗ	ἕνεκα καὶ ὡς δεῖ, μέσον
[2, 9]	καὶ ὅσον καὶ ὅτε καὶ	οὗ	ἕνεκα καὶ ὥς, οὐκέτι παντὸς
[2, 1]	παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ ἔθους. ἐξ	οὗ	καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία τῶν
[2, 3]	ἢ ὁσαχῶς ἄλλως ὑπὸ τοῦ	λόγου	διορίζεται τὰ τοιαῦτα. διὸ καὶ
[2, 2]	τοιούτου δ´ ὄντος τοῦ καθόλου	λόγου,	ἔτι μᾶλλον ὁ περὶ τῶν
[2, 2]	καίπερ ὄντος τοιούτου τοῦ παρόντος	λόγου	πειρατέον βοηθεῖν. πρῶτον οὖν τοῦτο
[2, 7]	μὲν οὖν τύπῳ καὶ ἐπὶ	κεφαλαίου	λέγομεν, ἀρκούμενοι αὐτῷ τούτῳ· ὕστερον
[2, 3]	ἡδὺ φαίνεται. ἔτι δ´ ἐκ	νηπίου	πᾶσιν ἡμῖν συντέθραπται· διὸ χαλεπὸν
[2, 7]	μεγαλοπρέπεια (ὁ γὰρ μεγαλοπρεπὴς διαφέρει	ἐλευθερίου·	ὃ μὲν γὰρ περὶ μεγάλα,
[2, 9]	πρῶτον μὲν ἀποχωρεῖν τοῦ μᾶλλον	ἐναντίου,	καθάπερ καὶ ἡ Καλυψὼ παραινεῖ
[2, 8]	μικροῦ καὶ τὸ μικρὸν τοῦ	μεγάλου	ἢ ἄμφω τοῦ ἴσου. ἔτι
[2, 3]	τριῶν τῶν εἰς τὰς φυγάς,	καλοῦ	συμφέροντος ἡδέος, καὶ {τριῶν} τῶν
[2, 9]	τὸ μέσον λαβεῖν ἔργον, οἷον	κύκλου	τὸ μέσον οὐ παντὸς ἀλλὰ
[2, 4]	ποιῆσαι καὶ ἀπὸ τύχης καὶ	ἄλλου	ὑποθεμένου. τότε οὖν ἔσται γραμματικός,
[2, 7]	τὰς πράξεις λόγοις οἱ μὲν	καθόλου	κοινότεροί εἰσιν, οἱ δ´ ἐπὶ
[2, 7]	~Δεῖ δὲ τοῦτο μὴ μόνον	καθόλου	λέγεσθαι, ἀλλὰ καὶ τοῖς καθ´
[2, 2]	ὑγιεινά. τοιούτου δ´ ὄντος τοῦ	καθόλου	λόγου, ἔτι μᾶλλον ὁ περὶ
[2, 7]	αἱ διαθέσεις, πλὴν ἡ τοῦ	φιλοτίμου	φιλοτιμία. ὅθεν ἐπιδικάζονται οἱ ἄκροι
[2, 6]	ἔργον αὐτοῦ· τῇ γὰρ τοῦ	ὀφθαλμοῦ	ἀρετῇ εὖ ὁρῶμεν. ὁμοίως ἡ
[2, 6]	εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ τοῦ	ὀφθαλμοῦ	ἀρετὴ τόν τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον
[2, 6]	τῶν γυμνασίων πολύ. ὁμοίως ἐπὶ	δρόμου	καὶ πάλης. οὕτω δὴ πᾶς
[2, 4]	καὶ ἀπὸ τύχης καὶ ἄλλου	ὑποθεμένου.	τότε οὖν ἔσται γραμματικός, ἐὰν
[2, 6]	εἴκαζον, τὸ δ´ ἀγαθὸν τοῦ	πεπερασμένου)	τὸ δὲ κατορθοῦν μοναχῶς (διὸ
[2, 7]	μέσος αἰδήμων. νέμεσις (δὲ μεσότης	φθόνου	καὶ ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ δὲ περὶ
[2, 1]	αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας δεῖται καὶ	χρόνου,	ἡ δ´ ἠθικὴ ἐξ ἔθους
[2, 9]	ἡ Καλυψὼ παραινεῖ τούτου μὲν	καπνοῦ	καὶ κύματος ἐκτὸς ἔεργε νῆα"
[2, 6]	ῥᾴδιον μὲν τὸ ἀποτυχεῖν τοῦ	σκοποῦ,	χαλεπὸν δὲ τὸ ἐπιτυχεῖν) καὶ
[2, 6]	εὖ ὁρῶμεν. ὁμοίως ἡ τοῦ	ἵππου	ἀρετὴ ἵππον τε σπουδαῖον ποιεῖ
[2, 6]	οὕτως ἔχει, καὶ ἡ τοῦ	ἀνθρώπου	ἀρετὴ εἴη ἂν ἡ ἕξις
[2, 3]	καὶ {τριῶν} τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ	βλαβεροῦ	λυπηροῦ, περὶ ταῦτα μὲν πάντα
[2, 6]	μέσον τὸ ἴσον ἀπέχον ἀφ´	ἑκατέρου	τῶν ἄκρων, ὅπερ ἐστὶν ἓν
[2, 3]	{τριῶν} τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ	λυπηροῦ,	περὶ ταῦτα μὲν πάντα ὁ
[2, 6]	ἔστιν (τὸ γὰρ κακὸν τοῦ	ἀπείρου,	ὡς οἱ Πυθαγόρειοι εἴκαζον, τὸ
[2, 8]	μέσου, ὥσπερ τὸ μέγα τοῦ	μικροῦ	καὶ τὸ μικρὸν τοῦ μεγάλου
[2, 3]	ἡδέος, καὶ {τριῶν} τῶν ἐναντίων,	αἰσχροῦ	βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ ταῦτα μὲν
[2, 6]	ὥσπερ καὶ ἡ φύσις, τοῦ	μέσου	ἂν εἴη στοχαστική. λέγω δὲ
[2, 9]	ἐστὶ διὰ τὸ στοχαστικὴ τοῦ	μέσου	εἶναι τοῦ ἐν τοῖς πάθεσι
[2, 8]	τὰ γὰρ ἀπέχοντα πλεῖον τοῦ	μέσου	ἐναντιώτερα δοκεῖ εἶναι. μία μὲν
[2, 6]	ἀρετή, στοχαστική γε οὖσα τοῦ	μέσου.	ἔτι τὸ μὲν ἁμαρτάνειν πολλαχῶς
[2, 9]	ἔλλειψιν· οὕτω γὰρ ῥᾷστα τοῦ	μέσου	καὶ τοῦ εὖ τευξόμεθα.
[2, 9]	διὸ δεῖ τὸν στοχαζόμενον τοῦ	μέσου	πρῶτον μὲν ἀποχωρεῖν τοῦ μᾶλλον
[2, 9]	κεφαλαίῳ εἰπεῖν, μάλιστα δυνησόμεθα τοῦ	μέσου	τυγχάνειν. χαλεπὸν δ´ ἴσως τοῦτο,
[2, 9]	δ´ ἧττον· ἐπεὶ οὖν τοῦ	μέσου	τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν, κατὰ τὸν
[2, 8]	ταῦτα ἀφέστηκεν ἀλλήλων ἢ τοῦ	μέσου,	ὥσπερ τὸ μέγα τοῦ μικροῦ
[2, 8]	τοῦ μεγάλου ἢ ἄμφω τοῦ	ἴσου.	ἔτι πρὸς μὲν τὸ μέσον
[2, 9]	ἀφέλκειν δεῖ· πολὺ γὰρ ἀπάγοντες	τοῦ	ἁμαρτάνειν εἰς τὸ μέσον ἥξομεν,
[2, 6]	πάντων οὕτως ἔχει, καὶ ἡ	τοῦ	ἀνθρώπου ἀρετὴ εἴη ἂν ἡ
[2, 6]	πολλαχῶς ἔστιν (τὸ γὰρ κακὸν	τοῦ	ἀπείρου, ὡς οἱ Πυθαγόρειοι εἴκαζον,
[2, 2]	τῶν ἀρετῶν· ἔκ τε γὰρ	τοῦ	ἀπέχεσθαι τῶν ἡδονῶν γινόμεθα σώφρονες,
[2, 6]	μὲν ἐλλείπειν τὰς δ´ ὑπερβάλλειν	τοῦ	δέοντος ἔν τε τοῖς πάθεσι
[2, 1]	οὕτως εἶχεν, οὐδὲν ἂν ἔδει	τοῦ	διδάξοντος, ἀλλὰ πάντες ἂν ἐγίνοντο
[2, 1]	τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ	τοῦ	ἔθους. ἐξ οὗ καὶ δῆλον
[2, 1]	δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις δὲ διὰ	τοῦ	ἔθους. ἔτι ὅσα μὲν φύσει
[2, 9]	τὸ μέσον οὐ παντὸς ἀλλὰ	τοῦ	εἰδότος· οὕτω δὲ καὶ τὸ
[2, 9]	τὸ στοχαστικὴ τοῦ μέσου εἶναι	τοῦ	ἐν τοῖς πάθεσι καὶ ἐν
[2, 1]	λοιποὶ πάντες· ἐκ μὲν γὰρ	τοῦ	εὖ οἰκοδομεῖν ἀγαθοὶ οἰκοδόμοι ἔσονται,
[2, 9]	ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´ ὁ μὲν μικρὸν	τοῦ	εὖ παρεκβαίνων οὐ ψέγεται, οὔτ´
[2, 9]	γὰρ ῥᾷστα τοῦ μέσου καὶ	τοῦ	εὖ τευξόμεθα.
[2, 7]	αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας ἕνεκα καὶ	τοῦ	εὐπαρακολουθήτου. περὶ μὲν οὖν τὸ
[2, 6]	ἀρετῇ εὖ ὁρῶμεν. ὁμοίως ἡ	τοῦ	ἵππου ἀρετὴ ἵππον τε σπουδαῖον
[2, 8]	μικρὸν τοῦ μεγάλου ἢ ἄμφω	τοῦ	ἴσου. ἔτι πρὸς μὲν τὸ
[2, 2]	τὰ ὑγιεινά. τοιούτου δ´ ὄντος	τοῦ	καθόλου λόγου, ἔτι μᾶλλον ὁ
[2, 1]	ἀγαθοὶ οἰκοδόμοι ἔσονται, ἐκ δὲ	τοῦ	κακῶς κακοί. εἰ γὰρ μὴ
[2, 1]	δὲ καὶ τέχνη· ἐκ γὰρ	τοῦ	κιθαρίζειν καὶ οἱ ἀγαθοὶ καὶ
[2, 3]	δεῖ ἢ ὁσαχῶς ἄλλως ὑπὸ	τοῦ	λόγου διορίζεται τὰ τοιαῦτα. διὸ
[2, 7]	ὁ δ´ ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον ἐλλείπει	τοῦ	λυπεῖσθαι ὥστε καὶ χαίρειν. ἀλλὰ
[2, 9]	τοῦ μέσου πρῶτον μὲν ἀποχωρεῖν	τοῦ	μᾶλλον ἐναντίου, καθάπερ καὶ ἡ
[2, 8]	τοῦ μικροῦ καὶ τὸ μικρὸν	τοῦ	μεγάλου ἢ ἄμφω τοῦ ἴσου.
[2, 6]	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως. λέγω δὲ	τοῦ	μὲν πράγματος μέσον τὸ ἴσον
[2, 6]	ἐστὶν ὥσπερ καὶ ἡ φύσις,	τοῦ	μέσου ἂν εἴη στοχαστική. λέγω
[2, 9]	τοιαύτη ἐστὶ διὰ τὸ στοχαστικὴ	τοῦ	μέσου εἶναι τοῦ ἐν τοῖς
[2, 8]	ἀντιτίθεμεν· τὰ γὰρ ἀπέχοντα πλεῖον	τοῦ	μέσου ἐναντιώτερα δοκεῖ εἶναι. μία
[2, 6]	ἡ ἀρετή, στοχαστική γε οὖσα	τοῦ	μέσου. ἔτι τὸ μὲν ἁμαρτάνειν
[2, 9]	τὴν ἔλλειψιν· οὕτω γὰρ ῥᾷστα	τοῦ	μέσου καὶ τοῦ εὖ τευξόμεθα.
[2, 9]	καλόν. διὸ δεῖ τὸν στοχαζόμενον	τοῦ	μέσου πρῶτον μὲν ἀποχωρεῖν τοῦ
[2, 9]	ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, μάλιστα δυνησόμεθα	τοῦ	μέσου τυγχάνειν. χαλεπὸν δ´ ἴσως
[2, 9]	τὸ δ´ ἧττον· ἐπεὶ οὖν	τοῦ	μέσου τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν, κατὰ
[2, 8]	γὰρ ταῦτα ἀφέστηκεν ἀλλήλων ἢ	τοῦ	μέσου, ὥσπερ τὸ μέγα τοῦ
[2, 4]	σώφρονα ὁ σώφρων· ἐκ δὲ	τοῦ	μὴ πράττειν ταῦτα οὐδεὶς ἂν
[2, 8]	τοῦ μέσου, ὥσπερ τὸ μέγα	τοῦ	μικροῦ καὶ τὸ μικρὸν τοῦ
[2, 1]	καὶ ὀργίλοι, οἳ μὲν ἐκ	τοῦ	οὑτωσὶ ἐν αὐτοῖς ἀναστρέφεσθαι, οἳ
[2, 1]	αὐτοῖς ἀναστρέφεσθαι, οἳ δὲ ἐκ	τοῦ	οὑτωσί. καὶ ἑνὶ δὴ λόγῳ
[2, 6]	τὸ ἔργον αὐτοῦ· τῇ γὰρ	τοῦ	ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ εὖ ὁρῶμεν. ὁμοίως
[2, 6]	αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ	τοῦ	ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν τε ὀφθαλμὸν
[2, 2]	κυβερνητικῆς. ἀλλὰ καίπερ ὄντος τοιούτου	τοῦ	παρόντος λόγου πειρατέον βοηθεῖν. πρῶτον
[2, 6]	Πυθαγόρειοι εἴκαζον, τὸ δ´ ἀγαθὸν	τοῦ	πεπερασμένου) τὸ δὲ κατορθοῦν μοναχῶς
[2, 2]	αὗται γάρ εἰσι κύριαι καὶ	τοῦ	ποιὰς γενέσθαι τὰς ἕξεις, καθάπερ
[2, 1]	αἰσθήσεων δῆλον· οὐ γὰρ ἐκ	τοῦ	πολλάκις ἰδεῖν ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι
[2, 4]	τὸ πᾶν δύναται, ἅπερ ἐκ	τοῦ	πολλάκις πράττειν τὰ δίκαια καὶ
[2, 2]	τῆς ἰσχύος· γίνεται γὰρ ἐκ	τοῦ	πολλὴν τροφὴν λαμβάνειν καὶ πολλοὺς
[2, 6]	αἱρεῖται, μέσον δὲ οὐ τὸ	τοῦ	πράγματος ἀλλὰ τὸ πρὸς ἡμᾶς.
[2, 8]	οὖν αἰτία αὕτη, ἐξ αὐτοῦ	τοῦ	πράγματος· ἑτέρα δὲ ἐξ ἡμῶν
[2, 8]	μίαν μὲν τὴν ἐξ αὐτοῦ	τοῦ	πράγματος· τῷ γὰρ ἐγγύτερον εἶναι
[2, 6]	χαλεπόν, ῥᾴδιον μὲν τὸ ἀποτυχεῖν	τοῦ	σκοποῦ, χαλεπὸν δὲ τὸ ἐπιτυχεῖν)
[2, 4]	εὖ οὖν λέγεται ὅτι ἐκ	τοῦ	τὰ δίκαια πράττειν ὁ δίκαιος
[2, 4]	ὁ δίκαιος γίνεται καὶ ἐκ	τοῦ	τὰ σώφρονα ὁ σώφρων· ἐκ
[2, 7]	καὶ αἱ διαθέσεις, πλὴν ἡ	τοῦ	φιλοτίμου φιλοτιμία. ὅθεν ἐπιδικάζονται οἱ
[2, 1]	καὶ τὸ μὲν βούλημα παντὸς	νομοθέτου	τοῦτ´ ἐστίν, ὅσοι δὲ μὴ
[2, 7]	ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας ἕνεκα καὶ τοῦ	εὐπαρακολουθήτου.	περὶ μὲν οὖν τὸ ἀληθὲς
[2, 6]	ἔχον ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἔργον	αὐτοῦ	εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ τοῦ
[2, 2]	ὑποκείσθω— ῥηθήσεται δ´ ὕστερον περὶ	αὐτοῦ,	καὶ τί ἐστιν ὁ ὀρθὸς
[2, 6]	σπουδαῖον ποιεῖ καὶ τὸ ἔργον	αὐτοῦ·	τῇ γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ
[2, 8]	μὲν οὖν αἰτία αὕτη, ἐξ	αὐτοῦ	τοῦ πράγματος· ἑτέρα δὲ ἐξ
[2, 8]	συμβαίνει, μίαν μὲν τὴν ἐξ	αὐτοῦ	τοῦ πράγματος· τῷ γὰρ ἐγγύτερον
[2, 7]	ἄρεσκος, εἰ δ´ ὠφελείας τῆς	αὑτοῦ,	κόλαξ, ὁ δ´ ἐλλείπων καὶ
[2, 6]	καὶ ἀφ´ ἧς εὖ τὸ	ἑαυτοῦ	ἔργον ἀποδώσει. πῶς δὲ τοῦτ´
[2, 2]	ἔχει, ὥσπερ οὐδὲ τὰ ὑγιεινά.	τοιούτου	δ´ ὄντος τοῦ καθόλου λόγου,
[2, 2]	τῆς κυβερνητικῆς. ἀλλὰ καίπερ ὄντος	τοιούτου	τοῦ παρόντος λόγου πειρατέον βοηθεῖν.
[2, 7]	αἳ δὲ περὶ τὸ ἡδύ·	τούτου	δὲ τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ
[2, 9]	καθάπερ καὶ ἡ Καλυψὼ παραινεῖ	τούτου	μὲν καπνοῦ καὶ κύματος ἐκτὸς
[2, 5]	γινόμεθα φύσει· εἴπομεν δὲ περὶ	τούτου	πρότερον. εἰ οὖν μήτε πάθη

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2008