Livre, chapitre
[2, 5]	παθητικοὶ τούτων λεγόμεθα, οἷον καθ´	ἃς	δυνατοὶ ὀργισθῆναι ἢ λυπηθῆναι ἢ
[2, 3]	διώκειν ταύτας καὶ φεύγειν, ἢ	ἃς	μὴ δεῖ ἢ ὅτε οὐ
[2, 5]	ἢ λύπη· δυνάμεις δὲ καθ´	ἃς	παθητικοὶ τούτων λεγόμεθα, οἷον καθ´
[2, 5]	ἢ ἐλεῆσαι· ἕξεις δὲ καθ´	ἃς	πρὸς τὰ πάθη ἔχομεν εὖ
[2, 1]	ἔχει καὶ τὰ περὶ τὰς	ὀργάς·	οἳ μὲν γὰρ σώφρονες καὶ
[2, 3]	καὶ τριῶν τῶν εἰς τὰς	φυγάς,	καλοῦ συμφέροντος ἡδέος, καὶ {τριῶν}
[2, 1]	πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ τὰς	ἐνεργείας	ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ τῶν αἰσθήσεων
[2, 1]	ἕξεις γίνονται. διὸ δεῖ τὰς	ἐνεργείας	ποιὰς ἀποδιδόναι· κατὰ γὰρ τὰς
[2, 2]	ὅτι τὰ τοιαῦτα πέφυκεν ὑπ´	ἐνδείας	καὶ ὑπερβολῆς φθείρεσθαι, (δεῖ γὰρ
[2, 3]	διὸ καὶ ὁρίζονται τὰς ἀρετὰς	ἀπαθείας	τινὰς καὶ ἠρεμίας· οὐκ εὖ
[2, 2]	ἐπὶ τῆς ἰσχύος καὶ τῆς	ὑγιείας	ὁρῶμεν· τά τε γὰρ ὑπερβάλλοντα
[2, 7]	οὐδενὸς ἕνεκα, ἄρεσκος, εἰ δ´	ὠφελείας	τῆς αὑτοῦ, κόλαξ, ὁ δ´
[2, 7]	ἐπὶ τῶν ἄλλων, αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν	σαφηνείας	ἕνεκα καὶ τοῦ εὐπαρακολουθήτου. περὶ
[2, 2]	ὁμοίως δὲ (καὶ ἐπὶ τῆς	ἀνδρείας·	ἐθιζόμενοι γὰρ καταφρονεῖν τῶν φοβερῶν
[2, 2]	οὖν καὶ ἐπὶ σωφροσύνης καὶ	ἀνδρείας	ἔχει καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν.
[2, 6]	ἐλλείψεως. ὥσπερ δὲ σωφροσύνης καὶ	ἀνδρείας	οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις
[2, 1]	ἁμαρτάνουσιν, καὶ διαφέρει τούτῳ πολιτεία	πολιτείας	ἀγαθὴ φαύλης. ἔτι ἐκ τῶν
[2, 5]	δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς	κακίας	ἐπαινούμεθα ἢ ψεγόμεθα. ἔτι ὀργιζόμεθα
[2, 6]	διὰ ταῦτ´ οὖν τῆς μὲν	κακίας	ἡ ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις,
[2, 5]	δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς	κακίας	λεγόμεθα, καὶ ὅτι κατὰ μὲν
[2, 5]	δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς	κακίας	οὐ κινεῖσθαι ἀλλὰ διακεῖσθαί πως.
[2, 7]	νέμεσις (δὲ μεσότης φθόνου καὶ	ἐπιχαιρεκακίας,	εἰσὶ δὲ περὶ λύπην καὶ
[2, 1]	μὲν διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ	διδασκαλίας	ἔχει καὶ τὴν γένεσιν καὶ
[2, 8]	ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν,	μιᾶς	δ´ ἀρετῆς τῆς μεσότητος, πᾶσαι
[2, 2]	μὲν πάσης ἡδονῆς ἀπολαύων καὶ	μηδεμιᾶς	ἀπεχόμενος ἀκόλαστος, ὁ δὲ πᾶσαν
[2, 3]	τὰς ἀρετὰς ἀπαθείας τινὰς καὶ	ἠρεμίας·	οὐκ εὖ δέ, ὅτι ἁπλῶς
[2, 1]	δὲ καὶ τὰ περὶ τὰς	ἐπιθυμίας	ἔχει καὶ τὰ περὶ τὰς
[2, 1]	γίνονται. διὸ δεῖ τὰς ἐνεργείας	ποιὰς	ἀποδιδόναι· κατὰ γὰρ τὰς τούτων
[2, 2]	γάρ εἰσι κύριαι καὶ τοῦ	ποιὰς	γενέσθαι τὰς ἕξεις, καθάπερ εἰρήκαμεν.
[2, 1]	γένεσιν καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ	ἐμπειρίας	δεῖται καὶ χρόνου, ἡ δ´
[2, 2]	οὖν ἡ παροῦσα πραγματεία οὐ	θεωρίας	ἕνεκά ἐστιν ὥσπερ αἱ ἄλλαι
[2, 8]	ὑπερβολὴ οὖσα. διὰ δύο δ´	αἰτίας	τοῦτο συμβαίνει, μίαν μὲν τὴν
[2, 7]	τὰς ἐπὶ τοῖς συμβαίνουσι τοῖς	πέλας	γινομένας· ὁ μὲν γὰρ νεμεσητικὸς
[2, 7]	ἔχουσαι μέν τινα ὁμοιότητα πρὸς	ἀλλήλας,	διαφέρουσαι δ´ ἀλλήλων· πᾶσαι μὲν
[2, 2]	καὶ πῶς ἔχει πρὸς τὰς	ἄλλας	ἀρετάς. ἐκεῖνο δὲ προδιομολογείσθω, ὅτι
[2, 4]	δὲ πρὸς μὲν τὸ τὰς	ἄλλας	τέχνας ἔχειν οὐ συναριθμεῖται, πλὴν
[2, 8]	ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι πρὸς δὲ τὰς	ὑπερβολὰς	ἐλλείπουσιν ἔν τε τοῖς πάθεσι
[2, 6]	καὶ τὸ αὐτὸ πᾶσιν, πρὸς	ἡμᾶς	δὲ ὃ μήτε πλεονάζει μήτε
[2, 6]	τοῦ πράγματος ἀλλὰ τὸ πρὸς	ἡμᾶς.	εἰ δὴ πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω
[2, 9]	τῆς λύπης τῆς γινομένης περὶ	ἡμᾶς.	εἰς τοὐναντίον δ´ ἑαυτοὺς ἀφέλκειν
[2, 6]	ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν. τὸ δὲ πρὸς	ἡμᾶς	οὐχ οὕτω ληπτέον· οὐ γὰρ
[2, 9]	Ἑλένην, τοῦτο δεῖ παθεῖν καὶ	ἡμᾶς	πρὸς τὴν ἡδονήν, καὶ ἐν
[2, 6]	αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἢ πρὸς	ἡμᾶς·	τὸ δ´ ἴσον μέσον τι
[2, 6]	ἐν μεσότητι οὖσα τῇ πρὸς	ἡμᾶς,	ὡρισμένῃ λόγῳ καὶ ᾧ ἂν
[2, 7]	ἐπὶ τοῖς συμβαίνουσι τοῖς πέλας	γινομένας·	ὁ μὲν γὰρ νεμεσητικὸς λυπεῖται
[2, 3]	καὶ ὁρίζονται τὰς ἀρετὰς ἀπαθείας	τινὰς	καὶ ἠρεμίας· οὐκ εὖ δέ,
[2, 6]	δὲ ὀλίγον, ὁ ἀλείπτης ἓξ	μνᾶς	προστάξει· ἔστι γὰρ ἴσως καὶ
[2, 3]	ὁ δὲ λυπούμενος δειλός. περὶ	ἡδονὰς	γὰρ καὶ λύπας ἐστὶν ἡ
[2, 7]	δὲ θαρρεῖν ἐλλείπων δειλός. περὶ	ἡδονὰς	δὲ καὶ λύπας— οὐ πάσας,
[2, 3]	ταῦτα τὴν φύσιν ἔχει· δι´	ἡδονὰς	δὲ καὶ λύπας φαῦλοι γίνονται,
[2, 8]	αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμεν πρὸς τὰς	ἡδονάς,	διὸ εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν πρὸς ἀκολασίαν
[2, 3]	οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ περὶ	ἡδονὰς	καὶ λύπας, καὶ ὅτι ἐξ
[2, 3]	ἂν εἴη ἡ ἀρετὴ περὶ	ἡδονὰς	καὶ λύπας. μηνύουσι δὲ καὶ
[2, 3]	ὥστε καὶ διὰ τοῦτο περὶ	ἡδονὰς	καὶ λύπας πᾶσα ἡ πραγματεία
[2, 3]	ἀρετὴ εἶναι ἡ τοιαύτη περὶ	ἡδονὰς	καὶ λύπας τῶν βελτίστων πρακτική,
[2, 7]	ἀκολασία. ἐλλείποντες δὲ περὶ τὰς	ἡδονὰς	οὐ πάνυ γίνονται· διόπερ οὐδ´
[2, 4]	δικαίους γίνεσθαι, τὰ δὲ σώφρονα	σώφρονας·	εἰ γὰρ πράττουσι τὰ δίκαια
[2, 4]	πρὸς μὲν τὸ τὰς ἄλλας	τέχνας	ἔχειν οὐ συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ
[2, 6]	δρόμου καὶ πάλης. οὕτω δὴ	πᾶς	ἐπιστήμων τὴν ὑπερβολὴν μὲν καὶ
[2, 2]	ἀρετάς. ἐκεῖνο δὲ προδιομολογείσθω, ὅτι	πᾶς	ὁ περὶ τῶν πρακτῶν λόγος
[2, 3]	δειλός. περὶ ἡδονὰς γὰρ καὶ	λύπας	ἐστὶν ἡ ἠθικὴ ἀρετή· διὰ
[2, 3]	ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ	λύπας,	καὶ ὅτι ἐξ ὧν γίνεται,
[2, 7]	ἧττον δὲ καὶ† περὶ τὰς	λύπας—	μεσότης μὲν σωφροσύνη, ὑπερβολὴ δὲ
[2, 3]	ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ	λύπας.	μηνύουσι δὲ καὶ αἱ κολάσεις
[2, 7]	δειλός. περὶ ἡδονὰς δὲ καὶ	λύπας—	οὐ πάσας, ἧττον δὲ καὶ†
[2, 3]	διὰ τοῦτο περὶ ἡδονὰς καὶ	λύπας	πᾶσα ἡ πραγματεία καὶ τῇ
[2, 3]	ἡ τοιαύτη περὶ ἡδονὰς καὶ	λύπας	τῶν βελτίστων πρακτική, ἡ δὲ
[2, 3]	ἔχει· δι´ ἡδονὰς δὲ καὶ	λύπας	φαῦλοι γίνονται, τῷ διώκειν ταύτας
[2, 7]	λέγεται, μετὰ ταῦτα διελόμενοι περὶ	ἑκατέρας	ἐροῦμεν πῶς μεσότητές εἰσιν· ὁμοίως
[2, 1]	ἀποδιδόναι· κατὰ γὰρ τὰς τούτων	διαφορὰς	ἀκολουθοῦσιν αἱ ἕξεις. οὐ μικρὸν
[2, 7]	ἐπιδικάζονται οἱ ἄκροι τῆς μέσης	χώρας·	καὶ ἡμεῖς δὲ ἔστι μὲν
[2, 7]	ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας— οὐ	πάσας,	ἧττον δὲ καὶ† περὶ τὰς
[2, 3]	τριῶν γὰρ ὄντων τῶν εἰς	τὰς	αἱρέσεις καὶ τριῶν τῶν εἰς
[2, 1]	πολλάκις ἰδεῖν ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι	τὰς	αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ´ ἀνάπαλιν ἔχοντες
[2, 2]	λόγος, καὶ πῶς ἔχει πρὸς	τὰς	ἄλλας ἀρετάς. ἐκεῖνο δὲ προδιομολογείσθω,
[2, 4]	ταῦτα δὲ πρὸς μὲν τὸ	τὰς	ἄλλας τέχνας ἔχειν οὐ συναριθμεῖται,
[2, 3]	τὰ τοιαῦτα. διὸ καὶ ὁρίζονται	τὰς	ἀρετὰς ἀπαθείας τινὰς καὶ ἠρεμίας·
[2, 4]	ἔχοντα γενέσθαι· τὰ δὲ κατὰ	τὰς	ἀρετὰς γινόμενα οὐκ ἐὰν αὐτά
[2, 5]	ἀλλ´ ὁ πῶς) κατὰ δὲ	τὰς	ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας ἐπαινούμεθα
[2, 5]	σπουδαῖοι ἢ φαῦλοι, κατὰ δὲ	τὰς	ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας λεγόμεθα,
[2, 5]	πάθη κινεῖσθαι λεγόμεθα, κατὰ δὲ	τὰς	ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας οὐ
[2, 4]	τὸ εἰδέναι· πρὸς δὲ τὸ	τὰς	ἀρετὰς τὸ μὲν εἰδέναι οὐδὲν
[2, 1]	ἔχοντες ἐχρησάμεθα, οὐ χρησάμενοι ἔσχομεν)	τὰς	δ´ ἀρετὰς λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες πρότερον,
[2, 6]	ἔτι τῷ τὰς μὲν ἐλλείπειν	τὰς	δ´ ὑπερβάλλειν τοῦ δέοντος ἔν
[2, 1]	ὅσα μὲν φύσει ἡμῖν παραγίνεται,	τὰς	δυνάμεις τούτων πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον
[2, 8]	αἱ μέσαι ἕξεις πρὸς μὲν	τὰς	ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι πρὸς δὲ τὰς
[2, 1]	τούτων πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ	τὰς	ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ τῶν
[2, 1]	αἱ ἕξεις γίνονται. διὸ δεῖ	τὰς	ἐνεργείας ποιὰς ἀποδιδόναι· κατὰ γὰρ
[2, 2]	κύριαι καὶ τοῦ ποιὰς γενέσθαι	τὰς	ἕξεις, καθάπερ εἰρήκαμεν. τὸ μὲν
[2, 7]	δὲ περὶ λύπην καὶ ἡδονὴν	τὰς	ἐπὶ τοῖς συμβαίνουσι τοῖς πέλας
[2, 1]	ὁμοίως δὲ καὶ τὰ περὶ	τὰς	ἐπιθυμίας ἔχει καὶ τὰ περὶ
[2, 8]	οἷον αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμεν πρὸς	τὰς	ἡδονάς, διὸ εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν πρὸς
[2, 7]	δὲ ἀκολασία. ἐλλείποντες δὲ περὶ	τὰς	ἡδονὰς οὐ πάνυ γίνονται· διόπερ
[2, 5]	κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ	τὰς	κακίας ἐπαινούμεθα ἢ ψεγόμεθα. ἔτι
[2, 5]	κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ	τὰς	κακίας λεγόμεθα, καὶ ὅτι κατὰ
[2, 5]	κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ	τὰς	κακίας οὐ κινεῖσθαι ἀλλὰ διακεῖσθαί
[2, 7]	πάσας, ἧττον δὲ καὶ† περὶ	τὰς	λύπας— μεσότης μὲν σωφροσύνη, ὑπερβολὴ
[2, 6]	κατ´ ἔλλειψιν· καὶ ἔτι τῷ	τὰς	μὲν ἐλλείπειν τὰς δ´ ὑπερβάλλειν
[2, 1]	ἐπιθυμίας ἔχει καὶ τὰ περὶ	τὰς	ὀργάς· οἳ μὲν γὰρ σώφρονες
[2, 6]	ἀρετῆς. ὁμοίως δὲ καὶ περὶ	τὰς	πράξεις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις
[2, 3]	πραγματείαν· οὐ γὰρ μικρὸν εἰς	τὰς	πράξεις εὖ ἢ κακῶς χαίρειν
[2, 7]	ἐφαρμόττειν. ἐν γὰρ τοῖς περὶ	τὰς	πράξεις λόγοις οἱ μὲν καθόλου
[2, 3]	τῷ βίῳ. κανονίζομεν δὲ καὶ	τὰς	πράξεις, οἳ μὲν μᾶλλον οἳ
[2, 2]	αὐτῆς) ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ	τὰς	πράξεις, πῶς πρακτέον αὐτάς· αὗται
[2, 1]	ἐνεργείας ποιὰς ἀποδιδόναι· κατὰ γὰρ	τὰς	τούτων διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν αἱ ἕξεις.
[2, 8]	τὰς ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι πρὸς δὲ	τὰς	ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν ἔν τε τοῖς
[2, 3]	αἱρέσεις καὶ τριῶν τῶν εἰς	τὰς	φυγάς, καλοῦ συμφέροντος ἡδέος, καὶ
[2, 3]	τοιαῦτα. διὸ καὶ ὁρίζονται τὰς	ἀρετὰς	ἀπαθείας τινὰς καὶ ἠρεμίας· οὐκ
[2, 4]	γενέσθαι· τὰ δὲ κατὰ τὰς	ἀρετὰς	γινόμενα οὐκ ἐὰν αὐτά πως
[2, 2]	πῶς ἔχει πρὸς τὰς ἄλλας	ἀρετάς.	ἐκεῖνο δὲ προδιομολογείσθω, ὅτι πᾶς
[2, 5]	ὁ πῶς) κατὰ δὲ τὰς	ἀρετὰς	καὶ τὰς κακίας ἐπαινούμεθα ἢ
[2, 5]	ἢ φαῦλοι, κατὰ δὲ τὰς	ἀρετὰς	καὶ τὰς κακίας λεγόμεθα, καὶ
[2, 5]	κινεῖσθαι λεγόμεθα, κατὰ δὲ τὰς	ἀρετὰς	καὶ τὰς κακίας οὐ κινεῖσθαι
[2, 1]	οὐ χρησάμενοι ἔσχομεν) τὰς δ´	ἀρετὰς	λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες πρότερον, ὥσπερ καὶ
[2, 4]	εἰδέναι· πρὸς δὲ τὸ τὰς	ἀρετὰς	τὸ μὲν εἰδέναι οὐδὲν ἢ
[2, 1]	πόλεσιν· οἱ γὰρ νομοθέται τοὺς	πολίτας	ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ τὸ
[2, 1]	ἄλλων τεχνῶν· ἃ γὰρ δεῖ	μαθόντας	ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον
[2, 9]	πράους φαμέν, ὁτὲ δὲ τοὺς	χαλεπαίνοντας	ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´ ὁ μὲν
[2, 9]	γὰρ ἡμεῖς ὁτὲ μὲν τοὺς	ἐλλείποντας	ἐπαινοῦμεν καὶ πράους φαμέν, ὁτὲ
[2, 4]	ὅτι δεῖ τὰ μὲν δίκαια	πράττοντας	δικαίους γίνεσθαι, τὰ δὲ σώφρονα
[2, 2]	δεῖ δ´ αὐτοὺς ἀεὶ τοὺς	πράττοντας	τὰ πρὸς τὸν καιρὸν σκοπεῖν,
[2, 2]	περὶ τὰς πράξεις, πῶς πρακτέον	αὐτάς·	αὗται γάρ εἰσι κύριαι καὶ
[2, 5]	ἀρεταὶ μήτε δυνάμεις, λείπεται ἕξεις	αὐτὰς	εἶναι. ~ὅ τι μὲν οὖν
[2, 1]	ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν ἡμῖν δέξασθαι	αὐτάς,	τελειουμένοις δὲ διὰ τοῦ ἔθους.
[2, 3]	λύπας φαῦλοι γίνονται, τῷ διώκειν	ταύτας	καὶ φεύγειν, ἢ ἃς μὴ
[2, 2]	ὀφείλει λέγεσθαι, ὥσπερ καὶ κατ´	ἀρχὰς	εἴπομεν ὅτι κατὰ τὴν ὕλην
[2, 2]	καθ´ ἕκαστα λόγος οὐκ ἔχει	τἀκριβές·	οὔτε γὰρ ὑπὸ τέχνην οὔθ´
[2, 7]	εὐπαρακολουθήτου. περὶ μὲν οὖν τὸ	ἀληθὲς	ὁ μὲν μέσος ἀληθής τις
[2, 7]	ὅτι ἣ μέν ἐστι περὶ	τἀληθὲς	τὸ ἐν αὐτοῖς, αἳ δὲ
[2, 3]	γινόμεναι διὰ τούτων· ἰατρεῖαι γάρ	τινές	εἰσιν, αἱ δὲ ἰατρεῖαι διὰ
[2, 5]	ἀπροαιρέτως, αἱ δ´ ἀρεταὶ προαιρέσεις	τινὲς	ἢ οὐκ ἄνευ προαιρέσεως. πρὸς
[2, 2]	τοῦ ἀπέχεσθαι τῶν ἡδονῶν γινόμεθα	σώφρονες,	καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνάμεθα ἀπέχεσθαι
[2, 1]	τὰς ὀργάς· οἳ μὲν γὰρ	σώφρονες	καὶ πρᾶοι γίνονται, οἳ δ´
[2, 4]	πράττων ὡς οἱ δίκαιοι καὶ	σώφρονες	πράττουσιν. εὖ οὖν λέγεται ὅτι
[2, 1]	δίκαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα	σώφρονες,	τὰ δ´ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ
[2, 4]	σώφρονα, ἤδη εἰσὶ δίκαιοι καὶ	σώφρονες,	ὥσπερ εἰ τὰ γραμματικὰ καὶ
[2, 7]	διελόμενοι περὶ ἑκατέρας ἐροῦμεν πῶς	μεσότητές	εἰσιν· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ
[2, 7]	εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι τρεῖς	μεσότητες,	ἔχουσαι μέν τινα ὁμοιότητα πρὸς
[2, 7]	παθήμασι καὶ περὶ τὰ πάθη	μεσότητες·	ἡ γὰρ αἰδὼς ἀρετὴ μὲν
[2, 1]	ἂν ἔδει τοῦ διδάξοντος, ἀλλὰ	πάντες	ἂν ἐγίνοντο ἀγαθοὶ ἢ κακοί.
[2, 1]	καὶ οἰκοδόμοι καὶ οἱ λοιποὶ	πάντες·	ἐκ μὲν γὰρ τοῦ εὖ
[2, 1]	ἔσχομεν) τὰς δ´ ἀρετὰς λαμβάνομεν	ἐνεργήσαντες	πρότερον, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 9]	ἑαυτοὺς ἀφέλκειν δεῖ· πολὺ γὰρ	ἀπάγοντες	τοῦ ἁμαρτάνειν εἰς τὸ μέσον
[2, 7]	ὄντων αὐτῶν τὸν μέσον πρᾶον	λέγοντες	τὴν μεσότητα πραότητα καλέσωμεν· τῶν
[2, 4]	πράττουσιν, ἐπὶ δὲ τὸν λόγον	καταφεύγοντες	οἴονται φιλοσοφεῖν καὶ οὕτως ἔσεσθαι
[2, 1]	οἱ γὰρ νομοθέται τοὺς πολίτας	ἐθίζοντες	ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ τὸ μὲν
[2, 1]	οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται καὶ	κιθαρίζοντες	κιθαρισταί· οὕτω δὴ καὶ τὰ
[2, 6]	τεχνῖται, ὡς λέγομεν, πρὸς τοῦτο	βλέποντες	ἐργάζονται) ἡ δ´ ἀρετὴ πάσης
[2, 7]	μὲν σωφροσύνη, ὑπερβολὴ δὲ ἀκολασία.	ἐλλείποντες	δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς οὐ
[2, 9]	κρίνομεν αὐτήν. ὅπερ οὖν οἱ	δημογέροντες	ἔπαθον πρὸς τὴν Ἑλένην, τοῦτο
[2, 1]	καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν ἔχει·	πράττοντες	γὰρ τὰ ἐν τοῖς συναλλάγμασι
[2, 1]	μὲν δίκαιοι οἳ δὲ ἄδικοι,	πράττοντες	δὲ τὰ ἐν τοῖς δεινοῖς
[2, 1]	δὴ καὶ τὰ (μὲν δίκαια	πράττοντες	δίκαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα
[2, 1]	τὰς αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ´ ἀνάπαλιν	ἔχοντες	ἐχρησάμεθα, οὐ χρησάμενοι ἔσχομεν) τὰς
[2, 9]	οἱ τὰ διεστραμμένα τῶν ξύλων	ὀρθοῦντες	ποιοῦσιν. ἐν παντὶ δὲ μάλιστα
[2, 1]	γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα	ποιοῦντες	μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται
[2, 4]	οὕτως ἔσεσθαι σπουδαῖοι, ὅμοιόν τι	ποιοῦντες	τοῖς κάμνουσιν, οἳ τῶν ἰατρῶν
[2, 9]	ἀποπεμπόμενοι ἧττον ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´ οὖν	ποιοῦντες,	ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, μάλιστα
[2, 9]	ὁτὲ δὲ τοὺς χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις	ἀποκαλοῦντες.	ἀλλ´ ὁ μὲν μικρὸν τοῦ
[2, 1]	ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον	οἰκοδομοῦντες	οἰκοδόμοι γίνονται καὶ κιθαρίζοντες κιθαρισταί·
[2, 4]	οὐδ´ οὗτοι τὴν ψυχὴν οὕτω	φιλοσοφοῦντες.	~Μετὰ δὲ ταῦτα τί ἐστιν
[2, 6]	εἴη ἂν ἡ ἕξις ἀφ´	ἧς	ἀγαθὸς ἄνθρωπος γίνεται καὶ ἀφ´
[2, 6]	ἀγαθὸς ἄνθρωπος γίνεται καὶ ἀφ´	ἧς	εὖ τὸ ἑαυτοῦ ἔργον ἀποδώσει.
[2, 7]	δ´ ἐλλείπων καὶ ἐν πᾶσιν	ἀηδὴς	δύσερίς τις καὶ δύσκολος. εἰσὶ
[2, 7]	τὸ ἀληθὲς ὁ μὲν μέσος	ἀληθής	τις καὶ ἡ μεσότης ἀλήθεια
[2, 1]	τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ	ἠθικῆς,	ἡ μὲν διανοητικὴ τὸ πλεῖον
[2, 2]	σκοπεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς	ἰατρικῆς	ἔχει καὶ τῆς κυβερνητικῆς. ἀλλὰ
[2, 2]	τῆς ἰατρικῆς ἔχει καὶ τῆς	κυβερνητικῆς.	ἀλλὰ καίπερ ὄντος τοιούτου τοῦ
[2, 1]	τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν	διανοητικῆς	τῆς δὲ ἠθικῆς, ἡ μὲν
[2, 6]	πολύ. ὁμοίως ἐπὶ δρόμου καὶ	πάλης.	οὕτω δὴ πᾶς ἐπιστήμων τὴν
[2, 6]	τὸ δ´ ἴσον μέσον τι	ὑπερβολῆς	καὶ ἐλλείψεως. λέγω δὲ τοῦ
[2, 6]	πράττηται ἁμαρτάνεται· ὅλως γὰρ οὔθ´	ὑπερβολῆς	καὶ ἐλλείψεως μεσότης ἔστιν, οὔτε
[2, 6]	ἔλλειψιν· ἔσται γὰρ οὕτω γε	ὑπερβολῆς	καὶ ἐλλείψεως μεσότης καὶ ὑπερβολῆς
[2, 2]	καὶ ἡ ἀνδρεία ὑπὸ τῆς	ὑπερβολῆς	καὶ τῆς ἐλλείψεως, ὑπὸ δὲ
[2, 6]	οὔτε προσθεῖναι, ὡς τῆς μὲν	ὑπερβολῆς	καὶ τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ
[2, 6]	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως μεσότης καὶ	ὑπερβολῆς	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις ἐλλείψεως. ὥσπερ
[2, 2]	τοιαῦτα πέφυκεν ὑπ´ ἐνδείας καὶ	ὑπερβολῆς	φθείρεσθαι, (δεῖ γὰρ ὑπὲρ τῶν
[2, 1]	διαφέρει τούτῳ πολιτεία πολιτείας ἀγαθὴ	φαύλης.	ἔτι ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ
[2, 7]	ἔστι γὰρ ὡς δεῖ ὀρέγεσθαι	τιμῆς	καὶ μᾶλλον ἢ δεῖ καὶ
[2, 9]	ἡδονῆς καὶ τῆς λύπης τῆς	γινομένης	περὶ ἡμᾶς. εἰς τοὐναντίον δ´
[2, 2]	δὲ καὶ ὁ μὲν πάσης	ἡδονῆς	ἀπολαύων καὶ μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος ἀκόλαστος,
[2, 9]	δ´ ἔσται γνώριμον ἐκ τῆς	ἡδονῆς	καὶ τῆς λύπης τῆς γινομένης
[2, 7]	ἄλλοθι καιρὸς ἔσται· περὶ δὲ	δικαιοσύνης,	ἐπεὶ οὐχ ἁπλῶς λέγεται, μετὰ
[2, 2]	σῴζει. οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ	σωφροσύνης	καὶ ἀνδρείας ἔχει καὶ τῶν
[2, 6]	καὶ ἔλλειψις ἐλλείψεως. ὥσπερ δὲ	σωφροσύνης	καὶ ἀνδρείας οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ
[2, 6]	ἐργάζονται) ἡ δ´ ἀρετὴ πάσης	τέχνης	ἀκριβεστέρα καὶ ἀμείνων ἐστὶν ὥσπερ
[2, 7]	αἰτίαν τοῦτο ποιοῦμεν, ἐν τοῖς	ἑξῆς	ῥηθήσεται· νῦν δὲ περὶ τῶν
[2, 7]	μεσότης μὲν μεγαλοπρέπεια (ὁ γὰρ	μεγαλοπρεπὴς	διαφέρει ἐλευθερίου· ὃ μὲν γὰρ
[2, 9]	ἐκ τῆς ἡδονῆς καὶ τῆς	λύπης	τῆς γινομένης περὶ ἡμᾶς. εἰς
[2, 2]	ὁμοίως δὲ καὶ ὁ μὲν	πάσης	ἡδονῆς ἀπολαύων καὶ μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος
[2, 6]	βλέποντες ἐργάζονται) ἡ δ´ ἀρετὴ	πάσης	τέχνης ἀκριβεστέρα καὶ ἀμείνων ἐστὶν
[2, 7]	ὅθεν ἐπιδικάζονται οἱ ἄκροι τῆς	μέσης	χώρας· καὶ ἡμεῖς δὲ ἔστι
[2, 1]	~Διττῆς δὴ τῆς ἀρετῆς	οὔσης,	τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ
[2, 6]	τὸ εὖ, τῆς δὲ μεσότητος	σῳζούσης,	οἱ δ´ ἀγαθοὶ τεχνῖται, ὡς
[2, 6]	μὲν ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως	φθειρούσης	τὸ εὖ, τῆς δὲ μεσότητος
[2, 2]	αὐτῶν· ὁμοίως δὲ (καὶ ἐπὶ	τῆς	ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι γὰρ καταφρονεῖν τῶν
[2, 6]	καὶ κατορθοῦται· ταῦτα δ´ ἄμφω	τῆς	ἀρετῆς. μεσότης τις ἄρα ἐστὶν
[2, 6]	τε καὶ ἄριστον, ὅπερ ἐστὶ	τῆς	ἀρετῆς. ὁμοίως δὲ καὶ περὶ
[2, 1]	~Διττῆς δὴ	τῆς	ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς
[2, 7]	ἕνεκα, ἄρεσκος, εἰ δ´ ὠφελείας	τῆς	αὑτοῦ, κόλαξ, ὁ δ´ ἐλλείπων
[2, 9]	τῆς ἡδονῆς καὶ τῆς λύπης	τῆς	γινομένης περὶ ἡμᾶς. εἰς τοὐναντίον
[2, 6]	ἡ ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις,	τῆς	δ´ ἀρετῆς ἡ μεσότης· ἐσθλοὶ
[2, 1]	ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς	τῆς	δὲ ἠθικῆς, ἡ μὲν διανοητικὴ
[2, 6]	κακιῶν, τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν	τῆς	δὲ κατ´ ἔλλειψιν· καὶ ἔτι
[2, 9]	κακιῶν, τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν	τῆς	δὲ κατ´ ἔλλειψιν, καὶ ὅτι
[2, 8]	κακιῶν, τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν	τῆς	δὲ κατ´ ἔλλειψιν, μιᾶς δ´
[2, 6]	τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ εὖ,	τῆς	δὲ μεσότητος σῳζούσης, οἱ δ´
[2, 7]	συμφωνεῖν. ληπτέον οὖν ταῦτα ἐκ	τῆς	διαγραφῆς. περὶ μὲν οὖν φόβους
[2, 2]	ἀνδρεία ὑπὸ τῆς ὑπερβολῆς καὶ	τῆς	ἐλλείψεως, ὑπὸ δὲ τῆς μεσότητος
[2, 6]	ὡς τῆς μὲν ὑπερβολῆς καὶ	τῆς	ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ εὖ, τῆς
[2, 9]	τοῦτο δ´ ἔσται γνώριμον ἐκ	τῆς	ἡδονῆς καὶ τῆς λύπης τῆς
[2, 2]	καιρὸν σκοπεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ	τῆς	ἰατρικῆς ἔχει καὶ τῆς κυβερνητικῆς.
[2, 2]	φανερωτέρων οὕτως ἔχει, οἷον ἐπὶ	τῆς	ἰσχύος· γίνεται γὰρ ἐκ τοῦ
[2, 2]	φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι) ὥσπερ ἐπὶ	τῆς	ἰσχύος καὶ τῆς ὑγιείας ὁρῶμεν·
[2, 2]	ἐπὶ τῆς ἰατρικῆς ἔχει καὶ	τῆς	κυβερνητικῆς. ἀλλὰ καίπερ ὄντος τοιούτου
[2, 9]	γνώριμον ἐκ τῆς ἡδονῆς καὶ	τῆς	λύπης τῆς γινομένης περὶ ἡμᾶς.
[2, 1]	~Διττῆς δὴ τῆς ἀρετῆς οὔσης,	τῆς	μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς,
[2, 6]	ὁρίσειεν. μεσότης δὲ δύο κακιῶν,	τῆς	μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ
[2, 9]	καὶ ὅτι μεσότης δύο κακιῶν,	τῆς	μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ
[2, 8]	διαθέσεων οὐσῶν, δύο μὲν κακιῶν,	τῆς	μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ
[2, 6]	ἐπιτυχεῖν) καὶ διὰ ταῦτ´ οὖν	τῆς	μὲν κακίας ἡ ὑπερβολὴ καὶ
[2, 6]	ἀφελεῖν ἔστιν οὔτε προσθεῖναι, ὡς	τῆς	μὲν ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως
[2, 7]	φιλοτιμία. ὅθεν ἐπιδικάζονται οἱ ἄκροι	τῆς	μέσης χώρας· καὶ ἡμεῖς δὲ
[2, 8]	κατ´ ἔλλειψιν, μιᾶς δ´ ἀρετῆς	τῆς	μεσότητος, πᾶσαι πάσαις ἀντίκεινταί πως·
[2, 2]	καὶ τῆς ἐλλείψεως, ὑπὸ δὲ	τῆς	μεσότητος σῴζεται. ἀλλ´ οὐ μόνον
[2, 2]	ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἰσχύος καὶ	τῆς	ὑγιείας ὁρῶμεν· τά τε γὰρ
[2, 2]	σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία ὑπὸ	τῆς	ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως, ὑπὸ
[2, 6]	γὰρ εὐθὺς ὠνόμασται συνειλημμένα μετὰ	τῆς	φαυλότητος, οἷον ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία φθόνος,
[2, 6]	καὶ ἡ ἔλλειψις, τῆς δ´	ἀρετῆς	ἡ μεσότης· ἐσθλοὶ μὲν γὰρ
[2, 6]	κατορθοῦται· ταῦτα δ´ ἄμφω τῆς	ἀρετῆς.	μεσότης τις ἄρα ἐστὶν ἡ
[2, 6]	καὶ ἄριστον, ὅπερ ἐστὶ τῆς	ἀρετῆς.	ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τὰς
[2, 1]	~Διττῆς δὴ τῆς	ἀρετῆς	οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς
[2, 8]	δὲ κατ´ ἔλλειψιν, μιᾶς δ´	ἀρετῆς	τῆς μεσότητος, πᾶσαι πάσαις ἀντίκεινταί
[2, 8]	μὲν τὸ μέσον ἐνίοις ἄκροις	ὁμοιότης	τις φαίνεται, ὡς τῇ θρασύτητι
[2, 8]	δὲ ἄκροις πρὸς ἄλληλα πλείστη	ἀνομοιότης·	τὰ δὲ πλεῖστον ἀπέχοντα ἀπ´
[2, 7]	χρημάτων καὶ λῆψιν μεσότης μὲν	ἐλευθεριότης,	ὑπερβολὴ δὲ καὶ ἔλλειψις ἀσωτία
[2, 8]	δ´ ἀντικειμένων ἀλλήλοις τούτων, πλείστη	ἐναντιότης	ἐστὶ τοῖς ἄκροις πρὸς ἄλληλα
[2, 7]	ὀργίλος ἔστω, ἡ δὲ κακία	ὀργιλότης,	ὁ δ´ ἐλλείπων ἀόργητός τις,
[2, 7]	μεσότης μὲν μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ δὲ	χαυνότης	τις λεγομένη, ἔλλειψις δὲ μικροψυχία·
[2, 6]	τὸ ἄριστον καὶ τὸ εὖ	ἀκρότης.	οὐ πᾶσα δ´ ἐπιδέχεται πρᾶξις
[2, 7]	μέσος ἀληθής τις καὶ ἡ	μεσότης	ἀλήθεια λεγέσθω, ἡ δὲ προσποίησις
[2, 6]	ᾧ ἂν ὁ φρόνιμος ὁρίσειεν.	μεσότης	δὲ δύο κακιῶν, τῆς μὲν
[2, 9]	μεσότης, καὶ πῶς, καὶ ὅτι	μεσότης	δύο κακιῶν, τῆς μὲν καθ´
[2, 7]	κατίδωμεν ὅτι ἐν πᾶσιν ἡ	μεσότης	ἐπαινετόν, τὰ δ´ ἄκρα οὔτ´
[2, 6]	ἔλλειψις, τῆς δ´ ἀρετῆς ἡ	μεσότης·	ἐσθλοὶ μὲν γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς
[2, 6]	τὸ τί ἦν εἶναι λέγοντα	μεσότης	ἐστὶν ἡ ἀρετή, κατὰ δὲ
[2, 6]	γὰρ οὔθ´ ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως	μεσότης	ἔστιν, οὔτε μεσότητος ὑπερβολὴ καὶ
[2, 9]	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ ἡ ἠθικὴ	μεσότης,	καὶ πῶς, καὶ ὅτι μεσότης
[2, 6]	οὕτω γε ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως	μεσότης	καὶ ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις
[2, 7]	δὲ δόσιν χρημάτων καὶ λῆψιν	μεσότης	μὲν ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ δὲ καὶ
[2, 7]	χρήματα καὶ ἄλλαι διαθέσεις εἰσί,	μεσότης	μὲν μεγαλοπρέπεια (ὁ γὰρ μεγαλοπρεπὴς
[2, 7]	περὶ δὲ τιμὴν καὶ ἀτιμίαν	μεσότης	μὲν μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ δὲ χαυνότης
[2, 7]	δὲ καὶ† περὶ τὰς λύπας—	μεσότης	μὲν σωφροσύνη, ὑπερβολὴ δὲ ἀκολασία.
[2, 6]	πως ἄκρον, οὕτως οὐδ´ ἐκείνων	μεσότης	οὐδ´ ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις, ἀλλ´
[2, 7]	ὀργὴν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ	μεσότης,	σχεδὸν δὲ ἀνωνύμων ὄντων αὐτῶν
[2, 6]	ταῦτα δ´ ἄμφω τῆς ἀρετῆς.	μεσότης	τις ἄρα ἐστὶν ἡ ἀρετή,
[2, 7]	οὖν φόβους καὶ θάρρη ἀνδρεία	μεσότης·	τῶν δ´ ὑπερβαλλόντων ὁ μὲν
[2, 7]	δὲ μέσος αἰδήμων. νέμεσις (δὲ	μεσότης	φθόνου καὶ ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ δὲ
[2, 7]	ἡδὺς ὢν φίλος καὶ ἡ	μεσότης	φιλία, ὁ δ´ ὑπερβάλλων, εἰ
[2, 6]	πολὺ δύο δὲ ὀλίγον, ὁ	ἀλείπτης	ἓξ μνᾶς προστάξει· ἔστι γὰρ
[2, 1]		~Διττῆς	δὴ τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς
[2, 2]	ἐπεὶ οὐδὲν ἂν ἦν ὄφελος	αὐτῆς)	ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ τὰς
[2, 6]	ποία τίς ἐστιν ἡ φύσις	αὐτῆς.	ἐν παντὶ δὴ συνεχεῖ καὶ
[2, 8]	εἶναι δοκεῖ τῇ ἀνδρείᾳ ἡ	θρασύτης	καὶ ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον δ´ ἡ
[2, 8]	οἷον ἀνδρείᾳ μὲν οὐχ ἡ	θρασύτης	ὑπερβολὴ οὖσα, ἀλλ´ ἡ δειλία
[2, 7]	ληπτέον οὖν ταῦτα ἐκ τῆς	διαγραφῆς.	περὶ μὲν οὖν φόβους καὶ
[2, 4]	γραμματικόν τι ποιῆσαι καὶ ἀπὸ	τύχης	καὶ ἄλλου ὑποθεμένου. τότε οὖν
[2, 3]	ὡς καὶ πρῴην εἴπομεν, πᾶσα	ψυχῆς	ἕξις, ὑφ´ οἵων πέφυκε γίνεσθαι
[2, 8]	ἄκραι καὶ τῇ μέσῃ καὶ	ἀλλήλαις	ἐναντίαι εἰσίν, ἡ δὲ μέση
[2, 8]	εἰσίν, ἡ δὲ μέση ταῖς	ἄκραις·	ὥσπερ γὰρ τὸ ἴσον πρὸς
[2, 8]	δ´ ἀρετῆς τῆς μεσότητος, πᾶσαι	πάσαις	ἀντίκεινταί πως· αἱ μὲν γὰρ
[2, 8]	ἐναντίαι εἰσίν, ἡ δὲ μέση	ταῖς	ἄκραις· ὥσπερ γὰρ τὸ ἴσον
[2, 7]	λέγεται δ´ ὁ μὲν ὑπερβάλλων	ταῖς	ὀρέξεσι φιλότιμος, ὁ δ´ ἐλλείπων
[2, 1]	δὲ καὶ τὸ γινόμενον ἐν	ταῖς	πόλεσιν· οἱ γὰρ νομοθέται τοὺς
[2, 2]	λόγοι ἀπαιτητέοι· τὰ δ´ ἐν	ταῖς	πράξεσι καὶ τὰ συμφέροντα οὐδὲν
[2, 6]	τε τοῖς πάθεσι καὶ ἐν	ταῖς	πράξεσι, τὴν δ´ ἀρετὴν τὸ
[2, 9]	ἐν τοῖς πάθεσι καὶ ἐν	ταῖς	πράξεσιν, ἱκανῶς εἴρηται. διὸ καὶ
[2, 8]	ἔν τε τοῖς πάθεσι καὶ	ταῖς	πράξεσιν. ὁ γὰρ ἀνδρεῖος πρὸς
[2, 7]	καὶ ἀνελευθερία. ἐναντίως δ´ ἐν	αὐταῖς	ὑπερβάλλουσι καὶ ἐλλείπουσιν· ὁ μὲν
[2, 3]	αὐτῶν. τριῶν γὰρ ὄντων τῶν	εἰς	τὰς αἱρέσεις καὶ τριῶν τῶν
[2, 3]	πᾶσαν πραγματείαν· οὐ γὰρ μικρὸν	εἰς	τὰς πράξεις εὖ ἢ κακῶς
[2, 3]	τὰς αἱρέσεις καὶ τριῶν τῶν	εἰς	τὰς φυγάς, καλοῦ συμφέροντος ἡδέος,
[2, 9]	πολὺ γὰρ ἀπάγοντες τοῦ ἁμαρτάνειν	εἰς	τὸ μέσον ἥξομεν, ὅπερ οἱ
[2, 9]	λύπης τῆς γινομένης περὶ ἡμᾶς.	εἰς	τοὐναντίον δ´ ἑαυτοὺς ἀφέλκειν δεῖ·
[2, 6]	πρὸς τὸ μέσον βλέπουσα καὶ	εἰς	τοῦτο ἄγουσα τὰ ἔργα (ὅθεν
[2, 4]	δὲ τοῦ μὴ πράττειν ταῦτα	οὐδεὶς	ἂν οὐδὲ μελλήσειε γίνεσθαι ἀγαθός.
[2, 9]	φαμέν, ὁτὲ δὲ τοὺς χαλεπαίνοντας	ἀνδρώδεις	ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´ ὁ μὲν μικρὸν
[2, 5]	οἷς ἕπεται ἡδονὴ ἢ λύπη·	δυνάμεις	δὲ καθ´ ἃς παθητικοὶ τούτων
[2, 5]	πως. διὰ ταῦτα δὲ οὐδὲ	δυνάμεις	εἰσίν· οὔτε γὰρ ἀγαθοὶ λεγόμεθα
[2, 5]	ψυχῇ γινόμενα τρία ἐστί, πάθη	δυνάμεις	ἕξεις, τούτων ἄν τι εἴη
[2, 5]	πάθη εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ μήτε	δυνάμεις,	λείπεται ἕξεις αὐτὰς εἶναι. ~ὅ
[2, 1]	μὲν φύσει ἡμῖν παραγίνεται, τὰς	δυνάμεις	τούτων πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ
[2, 7]	ἄκροι τῆς μέσης χώρας· καὶ	ἡμεῖς	δὲ ἔστι μὲν ὅτε τὸν
[2, 9]	πόσον χρόνον ὀργιστέον· καὶ γὰρ	ἡμεῖς	ὁτὲ μὲν τοὺς ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν
[2, 7]	γὰρ τὰ καθ´ ἕκαστα αἱ	πράξεις,	δέον δ´ ἐπὶ τούτων συμφωνεῖν.
[2, 6]	γάρ ἐστι περὶ πάθη καὶ	πράξεις,	ἐν δὲ τούτοις ἔστιν ὑπερβολὴ
[2, 6]	δ´ ἀρετὴ περὶ πάθη καὶ	πράξεις	ἐστίν, ἐν οἷς ἡ μὲν
[2, 6]	ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τὰς	πράξεις	ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ
[2, 3]	οὐ γὰρ μικρὸν εἰς τὰς	πράξεις	εὖ ἢ κακῶς χαίρειν καὶ
[2, 3]	εἰ αἱ ἀρεταί εἰσι περὶ	πράξεις	καὶ πάθη, παντὶ δὲ πάθει
[2, 7]	ἐν γὰρ τοῖς περὶ τὰς	πράξεις	λόγοις οἱ μὲν καθόλου κοινότεροί
[2, 3]	βίῳ. κανονίζομεν δὲ καὶ τὰς	πράξεις,	οἳ μὲν μᾶλλον οἳ δ´
[2, 2]	ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ τὰς	πράξεις,	πῶς πρακτέον αὐτάς· αὗται γάρ
[2, 5]	αἱ ἀρεταὶ μήτε δυνάμεις, λείπεται	ἕξεις	αὐτὰς εἶναι. ~ὅ τι μὲν
[2, 1]	ἐκ τῶν ὁμοίων ἐνεργειῶν αἱ	ἕξεις	γίνονται. διὸ δεῖ τὰς ἐνεργείας
[2, 5]	ὀργισθῆναι ἢ λυπηθῆναι ἢ ἐλεῆσαι·	ἕξεις	δὲ καθ´ ἃς πρὸς τὰ
[2, 2]	καὶ τοῦ ποιὰς γενέσθαι τὰς	ἕξεις,	καθάπερ εἰρήκαμεν. τὸ μὲν οὖν
[2, 1]	τὰς τούτων διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν αἱ	ἕξεις.	οὐ μικρὸν οὖν διαφέρει τὸ
[2, 8]	μεῖζον ἔλαττον, οὕτως αἱ μέσαι	ἕξεις	πρὸς μὲν τὰς ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι
[2, 5]	γινόμενα τρία ἐστί, πάθη δυνάμεις	ἕξεις,	τούτων ἄν τι εἴη ἡ
[2, 7]	ἀοργησία. εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι	τρεῖς	μεσότητες, ἔχουσαι μέν τινα ὁμοιότητα
[2, 3]	λύπας. μηνύουσι δὲ καὶ αἱ	κολάσεις	γινόμεναι διὰ τούτων· ἰατρεῖαι γάρ
[2, 7]	περὶ δὲ χρήματα καὶ ἄλλαι	διαθέσεις	εἰσί, μεσότης μὲν μεγαλοπρέπεια (ὁ
[2, 7]	ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι δὲ καὶ αἱ	διαθέσεις,	πλὴν ἡ τοῦ φιλοτίμου φιλοτιμία.
[2, 2]	σῴζεται. ἀλλ´ οὐ μόνον αἱ	γενέσεις	καὶ αὐξήσεις καὶ αἱ φθοραὶ
[2, 3]	γὰρ ὄντων τῶν εἰς τὰς	αἱρέσεις	καὶ τριῶν τῶν εἰς τὰς
[2, 5]	φοβούμεθα ἀπροαιρέτως, αἱ δ´ ἀρεταὶ	προαιρέσεις	τινὲς ἢ οὐκ ἄνευ προαιρέσεως.
[2, 1]	ἰδεῖν ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι τὰς	αἰσθήσεις	ἐλάβομεν, ἀλλ´ ἀνάπαλιν ἔχοντες ἐχρησάμεθα,
[2, 2]	οὐ μόνον αἱ γενέσεις καὶ	αὐξήσεις	καὶ αἱ φθοραὶ ἐκ τῶν
[2, 6]	αἱ ὑπερβολαὶ αὐτῶν οὐδ´ αἱ	ἐλλείψεις.	οὐκ ἔστιν οὖν οὐδέποτε περὶ
[2, 8]	μέσαι ἕξεις πρὸς μὲν τὰς	ἐλλείψεις	ὑπερβάλλουσι πρὸς δὲ τὰς ὑπερβολὰς
[2, 1]	ἐθισθείη ἄνω φέρεσθαι, οὐδ´ ἂν	μυριάκις	αὐτὸν ἐθίζῃ τις ἄνω ῥιπτῶν,
[2, 1]	ἐκ τοῦ πολλάκις ἰδεῖν ἢ	πολλάκις	ἀκοῦσαι τὰς αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ´
[2, 1]	δῆλον· οὐ γὰρ ἐκ τοῦ	πολλάκις	ἰδεῖν ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι τὰς
[2, 4]	πᾶν δύναται, ἅπερ ἐκ τοῦ	πολλάκις	πράττειν τὰ δίκαια καὶ σώφρονα
[2, 6]	ἀκρότης. οὐ πᾶσα δ´ ἐπιδέχεται	πρᾶξις	οὐδὲ πᾶν πάθος τὴν μεσότητα·
[2, 7]	ἐλλείπων ἄγροικός τις καὶ ἡ	ἕξις	ἀγροικία· περὶ δὲ τὸ λοιπὸν
[2, 6]	μὴ μόνον οὕτως εἰπεῖν, ὅτι	ἕξις,	ἀλλὰ καὶ ποία τις. ῥητέον
[2, 6]	ἀνθρώπου ἀρετὴ εἴη ἂν ἡ	ἕξις	ἀφ´ ἧς ἀγαθὸς ἄνθρωπος γίνεται
[2, 9]	τοσοῦτο δηλοῖ ὅτι ἡ μέση	ἕξις	ἐν πᾶσιν ἐπαινετή, ἀποκλίνειν δὲ
[2, 6]	κακοί. Ἔστιν ἄρα ἡ ἀρετὴ	ἕξις	προαιρετική, ἐν μεσότητι οὖσα τῇ
[2, 3]	καὶ πρῴην εἴπομεν, πᾶσα ψυχῆς	ἕξις,	ὑφ´ οἵων πέφυκε γίνεσθαι χείρων
[2, 3]	ὥστε χαίρειν τε καὶ λυπεῖσθαι	οἷς	δεῖ· ἡ γὰρ ὀρθὴ παιδεία
[2, 5]	μῖσος πόθον ζῆλον ἔλεον, ὅλως	οἷς	ἕπεται ἡδονὴ ἢ λύπη· δυνάμεις
[2, 6]	πάθη καὶ πράξεις ἐστίν, ἐν	οἷς	ἡ μὲν ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται καὶ
[2, 6]	δ´ ὅτε δεῖ καὶ ἐφ´	οἷς	καὶ πρὸς οὓς καὶ οὗ
[2, 7]	γὰρ τοῖς περὶ τὰς πράξεις	λόγοις	οἱ μὲν καθόλου κοινότεροί εἰσιν,
[2, 3]	ἐπιγινομένην ἡδονὴν ἢ λύπην τοῖς	ἔργοις·	ὁ μὲν γὰρ ἀπεχόμενος τῶν
[2, 6]	εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς εὖ ἔχουσιν	ἔργοις	ὅτι οὔτ´ ἀφελεῖν ἔστιν οὔτε
[2, 8]	ἔτι πρὸς μὲν τὸ μέσον	ἐνίοις	ἄκροις ὁμοιότης τις φαίνεται, ὡς
[2, 9]	πῶς καὶ τίσι καὶ ἐπὶ	ποίοις	καὶ πόσον χρόνον ὀργιστέον· καὶ
[2, 2]	ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν τοῖς φανεροῖς	μαρτυρίοις	χρῆσθαι) ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἰσχύος
[2, 8]	ἄλλων ἀνάλογον. οὕτω δ´ ἀντικειμένων	ἀλλήλοις	τούτων, πλείστη ἐναντιότης ἐστὶ τοῖς
[2, 1]	πεφυκόσι μὲν ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς,	τελειουμένοις	δὲ διὰ τοῦ ἔθους. ἔτι
[2, 1]	πράττοντες δὲ τὰ ἐν τοῖς	δεινοῖς	καὶ ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι ἢ θαρρεῖν
[2, 2]	γὰρ ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν τοῖς	φανεροῖς	μαρτυρίοις χρῆσθαι) ὥσπερ ἐπὶ τῆς
[2, 8]	πρὸς μὲν τὸ μέσον ἐνίοις	ἄκροις	ὁμοιότης τις φαίνεται, ὡς τῇ
[2, 8]	τούτων, πλείστη ἐναντιότης ἐστὶ τοῖς	ἄκροις	πρὸς ἄλληλα ἢ πρὸς τὸ
[2, 8]	πρὸς τὴν ἐλευθεριότητα· τοῖς δὲ	ἄκροις	πρὸς ἄλληλα πλείστη ἀνομοιότης· τὰ
[2, 8]	ἀλλήλοις τούτων, πλείστη ἐναντιότης ἐστὶ	τοῖς	ἄκροις πρὸς ἄλληλα ἢ πρὸς
[2, 7]	μὲν γὰρ νεμεσητικὸς λυπεῖται ἐπὶ	τοῖς	ἀναξίως εὖ πράττουσιν, ὁ δὲ
[2, 2]	ἀλλὰ καὶ αἱ ἐνέργειαι ἐν	τοῖς	αὐτοῖς ἔσονται· καὶ γὰρ ἐπὶ
[2, 8]	τῇ ἀσωτίᾳ πρὸς τὴν ἐλευθεριότητα·	τοῖς	δὲ ἄκροις πρὸς ἄλληλα πλείστη
[2, 1]	ἄδικοι, πράττοντες δὲ τὰ ἐν	τοῖς	δεινοῖς καὶ ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι ἢ
[2, 7]	δ´ αἰτίαν τοῦτο ποιοῦμεν, ἐν	τοῖς	ἑξῆς ῥηθήσεται· νῦν δὲ περὶ
[2, 3]	τὴν ἐπιγινομένην ἡδονὴν ἢ λύπην	τοῖς	ἔργοις· ὁ μὲν γὰρ ἀπεχόμενος
[2, 6]	τὰ ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν	τοῖς	εὖ ἔχουσιν ἔργοις ὅτι οὔτ´
[2, 3]	ἡδονήν· κοινή τε γὰρ αὕτη	τοῖς	ζῴοις, καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ
[2, 7]	μόνον καθόλου λέγεσθαι, ἀλλὰ καὶ	τοῖς	καθ´ ἕκαστα ἐφαρμόττειν. ἐν γὰρ
[2, 9]	αἰσθητῶν· τὰ δὲ τοιαῦτα ἐν	τοῖς	καθ´ ἕκαστα, καὶ ἐν τῇ
[2, 9]	ἴσως τοῦτο, καὶ μάλιστ´ ἐν	τοῖς	καθ´ ἕκαστον· οὐ γὰρ ῥᾴδιον
[2, 4]	ἔσεσθαι σπουδαῖοι, ὅμοιόν τι ποιοῦντες	τοῖς	κάμνουσιν, οἳ τῶν ἰατρῶν ἀκούουσι
[2, 7]	παιδιᾷ τὸ δ´ ἐν πᾶσι	τοῖς	κατὰ τὸν βίον. ῥητέον οὖν
[2, 6]	ὑπερβάλλειν τοῦ δέοντος ἔν τε	τοῖς	πάθεσι καὶ ἐν ταῖς πράξεσι,
[2, 9]	τοῦ μέσου εἶναι τοῦ ἐν	τοῖς	πάθεσι καὶ ἐν ταῖς πράξεσιν,
[2, 8]	τὰς ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν ἔν τε	τοῖς	πάθεσι καὶ ταῖς πράξεσιν. ὁ
[2, 7]	δύσκολος. εἰσὶ δὲ καὶ ἐν	τοῖς	παθήμασι καὶ περὶ τὰ πάθη
[2, 7]	ἡδονὴν τὰς ἐπὶ τοῖς συμβαίνουσι	τοῖς	πέλας γινομένας· ὁ μὲν γὰρ
[2, 7]	καθ´ ἕκαστα ἐφαρμόττειν. ἐν γὰρ	τοῖς	περὶ τὰς πράξεις λόγοις οἱ
[2, 1]	γὰρ τὰ ἐν τοῖς συναλλάγμασι	τοῖς	πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ
[2, 7]	λύπην καὶ ἡδονὴν τὰς ἐπὶ	τοῖς	συμβαίνουσι τοῖς πέλας γινομένας· ὁ
[2, 1]	ἔχει· πράττοντες γὰρ τὰ ἐν	τοῖς	συναλλάγμασι τοῖς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους
[2, 3]	αὕτη τοῖς ζῴοις, καὶ πᾶσι	τοῖς	ὑπὸ τὴν αἵρεσιν παρακολουθεῖ· καὶ
[2, 2]	(δεῖ γὰρ ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν	τοῖς	φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι) ὥσπερ ἐπὶ
[2, 7]	ἐστι περὶ τἀληθὲς τὸ ἐν	αὐτοῖς,	αἳ δὲ περὶ τὸ ἡδύ·
[2, 1]	μὲν ἐκ τοῦ οὑτωσὶ ἐν	αὐτοῖς	ἀναστρέφεσθαι, οἳ δὲ ἐκ τοῦ
[2, 2]	καὶ αἱ ἐνέργειαι ἐν τοῖς	αὐτοῖς	ἔσονται· καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν
[2, 4]	γινόμενα τὸ εὖ ἔχει ἐν	αὑτοῖς·	ἀρκεῖ οὖν ταῦτά πως ἔχοντα
[2, 6]	πάθη καὶ πράξεις, ἐν δὲ	τούτοις	ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ
[2, 5]	οὐκ ἄνευ προαιρέσεως. πρὸς δὲ	τούτοις	κατὰ μὲν τὰ πάθη κινεῖσθαι
[2, 7]	ὁ αἰδήμων. καὶ γὰρ ἐν	τούτοις	ὃ μὲν λέγεται μέσος, ὃ
[2, 3]	πολιτικῇ· ὁ μὲν γὰρ εὖ	τούτοις	χρώμενος ἀγαθὸς ἔσται, ὁ δὲ
[2, 3]	κοινή τε γὰρ αὕτη τοῖς	ζῴοις,	καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν
[2, 7]	ἐλλείπων καὶ ἐν πᾶσιν ἀηδὴς	δύσερίς	τις καὶ δύσκολος. εἰσὶ δὲ
[2, 7]	μὲν μέσος εὐτράπελος καὶ ἡ	διάθεσις	εὐτραπελία, ἡ δ´ ὑπερβολὴ βωμολοχία
[2, 7]	ἀναίσχυντος, ὁ δὲ μέσος αἰδήμων.	νέμεσις	(δὲ μεσότης φθόνου καὶ ἐπιχαιρεκακίας,
[2, 7]	μεσότης ἀλήθεια λεγέσθω, ἡ δὲ	προσποίησις	ἡ μὲν ἐπὶ τὸ μεῖζον
[2, 9]	καὶ ἐν τῇ αἰσθήσει ἡ	κρίσις.	τὸ μὲν ἄρα τοσοῦτο δηλοῖ
[2, 8]	ἐναντία λέγομεν, πρὸς ἃ ἡ	ἐπίδοσις	μᾶλλον γίνεται· καὶ διὰ τοῦτο
[2, 6]	θεωρήσωμεν ποία τίς ἐστιν ἡ	φύσις	αὐτῆς. ἐν παντὶ δὴ συνεχεῖ
[2, 6]	ἀμείνων ἐστὶν ὥσπερ καὶ ἡ	φύσις,	τοῦ μέσου ἂν εἴη στοχαστική.
[2, 1]	οὐδ´ ἂν μυριάκις αὐτὸν ἐθίζῃ	τις	ἄνω ῥιπτῶν, οὐδὲ τὸ πῦρ
[2, 6]	δ´ ἄμφω τῆς ἀρετῆς. μεσότης	τις	ἄρα ἐστὶν ἡ ἀρετή, στοχαστική
[2, 6]	ἔσται φανερόν, ἐὰν θεωρήσωμεν ποία	τίς	ἐστιν ἡ φύσις αὐτῆς. ἐν
[2, 7]	ὀργιλότης, ὁ δ´ ἐλλείπων ἀόργητός	τις,	ἡ δ´ ἔλλειψις ἀοργησία. εἰσὶ
[2, 7]	καὶ ἐν πᾶσιν ἀηδὴς δύσερίς	τις	καὶ δύσκολος. εἰσὶ δὲ καὶ
[2, 7]	βωμολόχος, ὁ δ´ ἐλλείπων ἄγροικός	τις	καὶ ἡ ἕξις ἀγροικία· περὶ
[2, 7]	ἀληθὲς ὁ μὲν μέσος ἀληθής	τις	καὶ ἡ μεσότης ἀλήθεια λεγέσθω,
[2, 7]	περὶ μικρὰ διαφέρουσαν, οὕτως ἔχει	τις	καὶ πρὸς τὴν μεγαλοψυχίαν, περὶ
[2, 7]	μὲν μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ δὲ χαυνότης	τις	λεγομένη, ἔλλειψις δὲ μικροψυχία· ὡς
[2, 4]	ἐνεργεῖ, εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε δ´ ἄν	τις	πῶς λέγομεν ὅτι δεῖ τὰ
[2, 6]	ὅτι ἕξις, ἀλλὰ καὶ ποία	τις.	ῥητέον οὖν ὅτι πᾶσα ἀρετή,
[2, 8]	τὸ μέσον ἐνίοις ἄκροις ὁμοιότης	τις	φαίνεται, ὡς τῇ θρασύτητι πρὸς
[2, 2]	φεύγων, ὥσπερ οἱ ἄγροικοι, ἀναίσθητός	τις·	φθείρεται δὴ σωφροσύνη καὶ ἡ
[2, 6]	ἐκείνων μεσότης οὐδ´ ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις,	ἀλλ´ ὡς ἂν πράττηται ἁμαρτάνεται·
[2, 7]	ἐλλείπων ἀόργητός τις, ἡ δ´	ἔλλειψις	ἀοργησία. εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι
[2, 7]	μὲν ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ δὲ καὶ	ἔλλειψις	ἀσωτία καὶ ἀνελευθερία. ἐναντίως δ´
[2, 7]	ὑπερβολὴ δὲ ἀπειροκαλία καὶ βαναυσία,	ἔλλειψις	δὲ μικροπρέπεια· διαφέρουσι δ´ αὗται
[2, 7]	ὑπερβολὴ δὲ χαυνότης τις λεγομένη,	ἔλλειψις	δὲ μικροψυχία· ὡς δ´ ἐλέγομεν
[2, 6]	ἔστιν, οὔτε μεσότητος ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις.	~Δεῖ δὲ τοῦτο μὴ μόνον
[2, 6]	ἀνδρείας οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις	διὰ τὸ τὸ μέσον εἶναί
[2, 6]	μεσότης καὶ ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις	ἐλλείψεως. ὥσπερ δὲ σωφροσύνης καὶ
[2, 8]	μᾶλλον ἐφ´ ὧν μὲν ἡ	ἔλλειψις	ἐφ´ ὧν δὲ ἡ ὑπερβολή,
[2, 7]	περὶ τὴν ὀργὴν ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις	καὶ μεσότης, σχεδὸν δὲ ἀνωνύμων
[2, 6]	τὰς πράξεις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις	καὶ τὸ μέσον. ἡ δ´
[2, 6]	δὲ τούτοις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ	ἔλλειψις	καὶ τὸ μέσον. οἷον καὶ
[2, 8]	ὑπερβολὴ οὖσα, ἀλλ´ ἡ δειλία	ἔλλειψις	οὖσα, τῇ δὲ σωφροσύνῃ οὐχ
[2, 6]	κακίας ἡ ὑπερβολὴ καὶ ἡ	ἔλλειψις,	τῆς δ´ ἀρετῆς ἡ μεσότης·
[2, 6]	μὲν ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται καὶ ἡ	ἔλλειψις	{ψέγεται} τὸ δὲ μέσον ἐπαινεῖται
[2, 2]	καὶ τί ἐστιν ὁ ὀρθὸς	λόγος,	καὶ πῶς ἔχει πρὸς τὰς
[2, 2]	ὁ περὶ τῶν καθ´ ἕκαστα	λόγος	οὐκ ἔχει τἀκριβές· οὔτε γὰρ
[2, 2]	πᾶς ὁ περὶ τῶν πρακτῶν	λόγος	τύπῳ καὶ οὐκ ἀκριβῶς ὀφείλει
[2, 3]	εἰς τὰς φυγάς, καλοῦ συμφέροντος	ἡδέος,	καὶ {τριῶν} τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ
[2, 4]	οὐδεὶς ἂν οὐδὲ μελλήσειε γίνεσθαι	ἀγαθός.	ἀλλ´ οἱ πολλοὶ ταῦτα μὲν
[2, 6]	ἂν ἡ ἕξις ἀφ´ ἧς	ἀγαθὸς	ἄνθρωπος γίνεται καὶ ἀφ´ ἧς
[2, 3]	μὲν γὰρ εὖ τούτοις χρώμενος	ἀγαθὸς	ἔσται, ὁ δὲ κακῶς κακός.
[2, 3]	περὶ ταῦτα μὲν πάντα ὁ	ἀγαθὸς	κατορθωτικός ἐστιν ὁ δὲ κακὸς
[2, 3]	διὸ χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι τοῦτο τὸ	πάθος	ἐγκεχρωσμένον τῷ βίῳ. κανονίζομεν δὲ
[2, 6]	δ´ ἐπιδέχεται πρᾶξις οὐδὲ πᾶν	πάθος	τὴν μεσότητα· ἔνια γὰρ εὐθὺς
[2, 1]	ὄντων ἄλλως ἐθίζεται, οἷον ὁ	λίθος	φύσει κάτω φερόμενος οὐκ ἂν
[2, 2]	αὐτοῦ, καὶ τί ἐστιν ὁ	ὀρθὸς	λόγος, καὶ πῶς ἔχει πρὸς
[2, 4]	τοῦ τὰ δίκαια πράττειν ὁ	δίκαιος	γίνεται καὶ ἐκ τοῦ τὰ
[2, 4]	δίκαιος ἢ ὁ σώφρων πράξειεν·	δίκαιος	δὲ καὶ σώφρων ἐστὶν οὐχ
[2, 4]	ᾖ τοιαῦτα οἷα ἂν ὁ	δίκαιος	ἢ ὁ σώφρων πράξειεν· δίκαιος
[2, 3]	χαίρων ἢ μὴ λυπούμενός γε	ἀνδρεῖος,	ὁ δὲ λυπούμενος δειλός. περὶ
[2, 8]	καὶ ταῖς πράξεσιν. ὁ γὰρ	ἀνδρεῖος	πρὸς μὲν τὸν δειλὸν θρασὺς
[2, 8]	τὸν ἀκόλαστον ἀναίσθητος, ὁ δ´	ἐλευθέριος	πρὸς μὲν τὸν ἀνελεύθερον ἄσωτος,
[2, 3]	ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν ὁ δὲ	κακὸς	ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ περὶ τὴν
[2, 7]	ἐπὶ πᾶσι λυπεῖται, ὁ δ´	ἐπιχαιρέκακος	τοσοῦτον ἐλλείπει τοῦ λυπεῖσθαι ὥστε
[2, 2]	πράξεσι καὶ τὰ συμφέροντα οὐδὲν	ἑστηκὸς	ἔχει, ὥσπερ οὐδὲ τὰ ὑγιεινά.
[2, 7]	αὐτὴν βωμολόχος, ὁ δ´ ἐλλείπων	ἄγροικός	τις καὶ ἡ ἕξις ἀγροικία·
[2, 4]	ἄλλου ὑποθεμένου. τότε οὖν ἔσται	γραμματικός,	ἐὰν καὶ γραμματικόν τι ποιήσῃ
[2, 7]	πέλας γινομένας· ὁ μὲν γὰρ	νεμεσητικὸς	λυπεῖται ἐπὶ τοῖς ἀναξίως εὖ
[2, 3]	κατορθωτικός ἐστιν ὁ δὲ κακὸς	ἁμαρτητικός,	μάλιστα δὲ περὶ τὴν ἡδονήν·
[2, 3]	ταῦτα μὲν πάντα ὁ ἀγαθὸς	κατορθωτικός	ἐστιν ὁ δὲ κακὸς ἁμαρτητικός,
[2, 7]	ὑπερβάλλων, εἰ μὲν οὐδενὸς ἕνεκα,	ἄρεσκος,	εἰ δ´ ὠφελείας τῆς αὑτοῦ,
[2, 7]	ἐν παιδιᾷ ὁ μὲν μέσος	εὐτράπελος	καὶ ἡ διάθεσις εὐτραπελία, ἡ
[2, 2]	γενώμεθα, ἐπεὶ οὐδὲν ἂν ἦν	ὄφελος	αὐτῆς) ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ
[2, 7]	δ´ ἄκρων ὁ μὲν ὑπερβάλλων	ὀργίλος	ἔστω, ἡ δὲ κακία ὀργιλότης,
[2, 2]	καὶ φοβούμενος καὶ μηδὲν ὑπομένων	δειλὸς	γίνεται, ὅ τε μηδὲν ὅλως
[2, 8]	καλοῦσι τὸν ἀνδρεῖον ὁ μὲν	δειλὸς	θρασὺν ὁ δὲ θρασὺς δειλόν,
[2, 8]	φαίνεται, πρὸς δὲ τὸν θρασὺν	δειλός·	ὁμοίως δὲ καὶ ὁ σώφρων
[2, 3]	γε ἀνδρεῖος, ὁ δὲ λυπούμενος	δειλός.	περὶ ἡδονὰς γὰρ καὶ λύπας
[2, 7]	ὑπερβάλλων τῷ δὲ θαρρεῖν ἐλλείπων	δειλός.	περὶ ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας—
[2, 7]	μὲν ὡς δεῖ ἡδὺς ὢν	φίλος	καὶ ἡ μεσότης φιλία, ὁ
[2, 7]	πᾶσιν ἀηδὴς δύσερίς τις καὶ	δύσκολος.	εἰσὶ δὲ καὶ ἐν τοῖς
[2, 6]	λόγῳ καὶ ᾧ ἂν ὁ	φρόνιμος	ὁρίσειεν. μεσότης δὲ δύο κακιῶν,
[2, 7]	ὁ μὲν ὑπερβάλλων ταῖς ὀρέξεσι	φιλότιμος,	ὁ δ´ ἐλλείπων ἀφιλότιμος, ὁ
[2, 7]	ὀρέξεσι φιλότιμος, ὁ δ´ ἐλλείπων	ἀφιλότιμος,	ὁ δὲ μέσος ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι
[2, 7]	ἐλλείπων ἀφιλότιμος, ὁ δὲ μέσος	ἀνώνυμος.	ἀνώνυμοι δὲ καὶ αἱ διαθέσεις,
[2, 7]	ὑπερβαλλόντων ὁ μὲν τῇ ἀφοβίᾳ	ἀνώνυμος	(πολλὰ δ´ ἐστὶν ἀνώνυμα) ὁ
[2, 7]	ὁ δ´ ὑπερβάλλων, εἰ μὲν	οὐδενὸς	ἕνεκα, ἄρεσκος, εἰ δ´ ὠφελείας
[2, 5]	ὀργιζόμενος, οὐδὲ ψέγεται ὁ ἁπλῶς	ὀργιζόμενος	ἀλλ´ ὁ πῶς) κατὰ δὲ
[2, 5]	ἐπαινεῖται ὁ φοβούμενος οὐδὲ ὁ	ὀργιζόμενος,	οὐδὲ ψέγεται ὁ ἁπλῶς ὀργιζόμενος
[2, 3]	τούτῳ χαίρων σώφρων, ὁ δ´	ἀχθόμενος	ἀκόλαστος, καὶ ὁ μὲν ὑπομένων
[2, 1]	οἷον ὁ λίθος φύσει κάτω	φερόμενος	οὐκ ἂν ἐθισθείη ἄνω φέρεσθαι,
[2, 2]	πάσης ἡδονῆς ἀπολαύων καὶ μηδεμιᾶς	ἀπεχόμενος	ἀκόλαστος, ὁ δὲ πᾶσαν φεύγων,
[2, 3]	τοῖς ἔργοις· ὁ μὲν γὰρ	ἀπεχόμενος	τῶν σωματικῶν ἡδονῶν καὶ αὐτῷ
[2, 2]	γίνεται, ὅ τε μηδὲν ὅλως	φοβούμενος	ἀλλὰ πρὸς πάντα βαδίζων θρασύς·
[2, 2]	τε γὰρ πάντα φεύγων καὶ	φοβούμενος	καὶ μηδὲν ὑπομένων δειλὸς γίνεται,
[2, 5]	ψεγόμεθα (οὐ γὰρ ἐπαινεῖται ὁ	φοβούμενος	οὐδὲ ὁ ὀργιζόμενος, οὐδὲ ψέγεται
[2, 7]	ὡς ὁ καταπλὴξ ὁ πάντα	αἰδούμενος·	ὁ δ´ ἐλλείπων ἢ μηδὲν
[2, 3]	δεινὰ καὶ χαίρων ἢ μὴ	λυπούμενός	γε ἀνδρεῖος, ὁ δὲ λυπούμενος
[2, 3]	λυπούμενός γε ἀνδρεῖος, ὁ δὲ	λυπούμενος	δειλός. περὶ ἡδονὰς γὰρ καὶ
[2, 4]	εἰδώς, ἔπειτ´ ἐὰν προαιρούμενος, καὶ	προαιρούμενος	δι´ αὐτά, τὸ δὲ τρίτον
[2, 4]	μὲν ἐὰν εἰδώς, ἔπειτ´ ἐὰν	προαιρούμενος,	καὶ προαιρούμενος δι´ αὐτά, τὸ
[2, 3]	ὁ μὲν γὰρ εὖ τούτοις	χρώμενος	ἀγαθὸς ἔσται, ὁ δὲ κακῶς
[2, 9]	οὐ λανθάνει. ὁ δὲ μέχρι	τίνος	καὶ ἐπὶ πόσον ψεκτὸς οὐ
[2, 6]	τῆς φαυλότητος, οἷον ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία	φθόνος,	καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων μοιχεία
[2, 6]	ἡ ἕξις ἀφ´ ἧς ἀγαθὸς	ἄνθρωπος	γίνεται καὶ ἀφ´ ἧς εὖ
[2, 8]	ἄσωτος, πρὸς δὲ τὸν ἄσωτον	ἀνελεύθερος.	διὸ καὶ ἀπωθοῦνται τὸν μέσον
[2, 7]	δὲ λήψει ἐλλείπει, ὁ δ´	ἀνελεύθερος	ἐν μὲν λήψει ὑπερβάλλει ἐν
[2, 7]	ἀναξίως εὖ πράττουσιν, ὁ δὲ	φθονερὸς	ὑπερβάλλων τοῦτον ἐπὶ πᾶσι λυπεῖται,
[2, 8]	ἀπωθοῦνται τὸν μέσον οἱ ἄκροι	ἑκάτερος	πρὸς ἑκάτερον, καὶ καλοῦσι τὸν
[2, 7]	περὶ μὲν τούτων καὶ ἄλλοθι	καιρὸς	ἔσται· περὶ δὲ δικαιοσύνης, ἐπεὶ
[2, 8]	ἑτέρα δὲ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν·	πρὸς	ἃ γὰρ αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμέν
[2, 8]	ταῦτ´ οὖν μᾶλλον ἐναντία λέγομεν,	πρὸς	ἃ ἡ ἐπίδοσις μᾶλλον γίνεται·
[2, 9]	ὃν λέγομεν. σκοπεῖν δὲ δεῖ	πρὸς	ἃ καὶ αὐτοὶ εὐκατάφοροί ἐσμεν·
[2, 8]	τὰς ἡδονάς, διὸ εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν	πρὸς	ἀκολασίαν ἢ πρὸς κοσμιότητα. ταῦτ´
[2, 9]	αὐτοὶ εὐκατάφοροί ἐσμεν· ἄλλοι γὰρ	πρὸς	ἄλλα πεφύκαμεν· τοῦτο δ´ ἔσται
[2, 8]	πλείστη ἐναντιότης ἐστὶ τοῖς ἄκροις	πρὸς	ἄλληλα ἢ πρὸς τὸ μέσον·
[2, 8]	τὴν ἐλευθεριότητα· τοῖς δὲ ἄκροις	πρὸς	ἄλληλα πλείστη ἀνομοιότης· τὰ δὲ
[2, 7]	μεσότητες, ἔχουσαι μέν τινα ὁμοιότητα	πρὸς	ἀλλήλας, διαφέρουσαι δ´ ἀλλήλων· πᾶσαι
[2, 8]	πρὸς μὲν τὰς ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι	πρὸς	δὲ τὰς ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν ἔν
[2, 8]	πρὸς μὲν τὸ ἔλαττον μεῖζον	πρὸς	δὲ τὸ μεῖζον ἔλαττον, οὕτως
[2, 8]	μᾶλλον ἐναντία τὰ πλεῖον ἀπέχοντα.	πρὸς	δὲ τὸ μέσον ἀντίκειται μᾶλλον
[2, 4]	συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ τὸ εἰδέναι·	πρὸς	δὲ τὸ τὰς ἀρετὰς τὸ
[2, 8]	πρὸς μὲν τὸν ἀναίσθητον ἀκόλαστος,	πρὸς	δὲ τὸν ἀκόλαστον ἀναίσθητος, ὁ
[2, 8]	πρὸς μὲν τὸν ἀνελεύθερον ἄσωτος,	πρὸς	δὲ τὸν ἄσωτον ἀνελεύθερος. διὸ
[2, 8]	μὲν τὸν δειλὸν θρασὺς φαίνεται,	πρὸς	δὲ τὸν θρασὺν δειλός· ὁμοίως
[2, 5]	τινὲς ἢ οὐκ ἄνευ προαιρέσεως.	πρὸς	δὲ τούτοις κατὰ μὲν τὰ
[2, 8]	τὸν μέσον οἱ ἄκροι ἑκάτερος	πρὸς	ἑκάτερον, καὶ καλοῦσι τὸν ἀνδρεῖον
[2, 6]	ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πᾶσιν,	πρὸς	ἡμᾶς δὲ ὃ μήτε πλεονάζει
[2, 6]	τὸ τοῦ πράγματος ἀλλὰ τὸ	πρὸς	ἡμᾶς. εἰ δὴ πᾶσα ἐπιστήμη
[2, 6]	τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν. τὸ δὲ	πρὸς	ἡμᾶς οὐχ οὕτω ληπτέον· οὐ
[2, 6]	κατ´ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἢ	πρὸς	ἡμᾶς· τὸ δ´ ἴσον μέσον
[2, 6]	προαιρετική, ἐν μεσότητι οὖσα τῇ	πρὸς	ἡμᾶς, ὡρισμένῃ λόγῳ καὶ ᾧ
[2, 8]	εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν πρὸς ἀκολασίαν ἢ	πρὸς	κοσμιότητα. ταῦτ´ οὖν μᾶλλον ἐναντία
[2, 8]	ἔλαττον, οὕτως αἱ μέσαι ἕξεις	πρὸς	μὲν τὰς ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι πρὸς
[2, 8]	ἄκραις· ὥσπερ γὰρ τὸ ἴσον	πρὸς	μὲν τὸ ἔλαττον μεῖζον πρὸς
[2, 8]	ἢ ἄμφω τοῦ ἴσου. ἔτι	πρὸς	μὲν τὸ μέσον ἐνίοις ἄκροις
[2, 4]	ἀμετακινήτως ἔχων πράττῃ. ταῦτα δὲ	πρὸς	μὲν τὸ τὰς ἄλλας τέχνας
[2, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ ὁ σώφρων	πρὸς	μὲν τὸν ἀναίσθητον ἀκόλαστος, πρὸς
[2, 8]	ἀκόλαστον ἀναίσθητος, ὁ δ´ ἐλευθέριος	πρὸς	μὲν τὸν ἀνελεύθερον ἄσωτος, πρὸς
[2, 8]	ταῖς πράξεσιν. ὁ γὰρ ἀνδρεῖος	πρὸς	μὲν τὸν δειλὸν θρασὺς φαίνεται,
[2, 6]	δεῖ καὶ ἐφ´ οἷς καὶ	πρὸς	οὓς καὶ οὗ ἕνεκα καὶ
[2, 2]	τε μηδὲν ὅλως φοβούμενος ἀλλὰ	πρὸς	πάντα βαδίζων θρασύς· ὁμοίως δὲ
[2, 5]	ἐλεῆσαι· ἕξεις δὲ καθ´ ἃς	πρὸς	τὰ πάθη ἔχομεν εὖ ἢ
[2, 5]	μέσως, εὖ· ὁμοίως δὲ καὶ	πρὸς	τἆλλα. πάθη μὲν οὖν οὐκ
[2, 2]	ὀρθὸς λόγος, καὶ πῶς ἔχει	πρὸς	τὰς ἄλλας ἀρετάς. ἐκεῖνο δὲ
[2, 8]	φαίνεται. οἷον αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμεν	πρὸς	τὰς ἡδονάς, διὸ εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν
[2, 3]	πέφυκε γίνεσθαι χείρων καὶ βελτίων,	πρὸς	ταῦτα καὶ περὶ ταῦτα τὴν
[2, 8]	τις φαίνεται, ὡς τῇ θρασύτητι	πρὸς	τὴν ἀνδρείαν καὶ τῇ ἀσωτίᾳ
[2, 9]	ὅπερ οὖν οἱ δημογέροντες ἔπαθον	πρὸς	τὴν Ἑλένην, τοῦτο δεῖ παθεῖν
[2, 8]	τὴν ἀνδρείαν καὶ τῇ ἀσωτίᾳ	πρὸς	τὴν ἐλευθεριότητα· τοῖς δὲ ἄκροις
[2, 9]	τοῦτο δεῖ παθεῖν καὶ ἡμᾶς	πρὸς	τὴν ἡδονήν, καὶ ἐν πᾶσι
[2, 7]	μικροψυχία· ὡς δ´ ἐλέγομεν ἔχειν	πρὸς	τὴν μεγαλοπρέπειαν τὴν ἐλευθεριότητα, τῷ
[2, 7]	διαφέρουσαν, οὕτως ἔχει τις καὶ	πρὸς	τὴν μεγαλοψυχίαν, περὶ τιμὴν οὖσαν
[2, 6]	οὕτω τὸ ἔργον εὖ ἐπιτελεῖ,	πρὸς	τὸ μέσον βλέπουσα καὶ εἰς
[2, 8]	τοῖς ἄκροις πρὸς ἄλληλα ἢ	πρὸς	τὸ μέσον· πορρωτέρω γὰρ ταῦτα
[2, 5]	ἔχομεν εὖ ἢ κακῶς, οἷον	πρὸς	τὸ ὀργισθῆναι, εἰ μὲν σφοδρῶς
[2, 2]	αὐτοὺς ἀεὶ τοὺς πράττοντας τὰ	πρὸς	τὸν καιρὸν σκοπεῖν, ὥσπερ καὶ
[2, 1]	τὰ ἐν τοῖς συναλλάγμασι τοῖς	πρὸς	τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ μὲν
[2, 6]	δ´ ἀγαθοὶ τεχνῖται, ὡς λέγομεν,	πρὸς	τοῦτο βλέποντες ἐργάζονται) ἡ δ´
[2, 2]	ἂν δύναιτ´ αὐτὰ ποιεῖν ὁ	ἰσχυρός.	οὕτω δ´ ἔχει καὶ ἐπὶ
[2, 7]	μηδὲν ὅλως ἀναίσχυντος, ὁ δὲ	μέσος	αἰδήμων. νέμεσις (δὲ μεσότης φθόνου
[2, 7]	οὖν τὸ ἀληθὲς ὁ μὲν	μέσος	ἀληθής τις καὶ ἡ μεσότης
[2, 7]	δ´ ἐλλείπων ἀφιλότιμος, ὁ δὲ	μέσος	ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι δὲ καὶ αἱ
[2, 7]	μὲν ἐν παιδιᾷ ὁ μὲν	μέσος	εὐτράπελος καὶ ἡ διάθεσις εὐτραπελία,
[2, 7]	ἐν τούτοις ὃ μὲν λέγεται	μέσος,	ὃ δ´ ὑπερβάλλων, ὡς ὁ
[2, 5]	φόβον θάρσος φθόνον χαρὰν φιλίαν	μῖσος	πόθον ζῆλον ἔλεον, ὅλως οἷς
[2, 5]	πάθη μὲν ἐπιθυμίαν ὀργὴν φόβον	θάρσος	φθόνον χαρὰν φιλίαν μῖσος πόθον
[2, 6]	μέσον δὲ οὐ τὸ τοῦ	πράγματος	ἀλλὰ τὸ πρὸς ἡμᾶς. εἰ
[2, 8]	αἰτία αὕτη, ἐξ αὐτοῦ τοῦ	πράγματος·	ἑτέρα δὲ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν·
[2, 6]	ἐλλείψεως. λέγω δὲ τοῦ μὲν	πράγματος	μέσον τὸ ἴσον ἀπέχον ἀφ´
[2, 8]	μὲν τὴν ἐξ αὐτοῦ τοῦ	πράγματος·	τῷ γὰρ ἐγγύτερον εἶναι καὶ
[2, 7]	οὐ πάνυ γίνονται· διόπερ οὐδ´	ὀνόματος	τετυχήκασιν οὐδ´ οἱ τοιοῦτοι, ἔστωσαν
[2, 9]	παραινεῖ τούτου μὲν καπνοῦ καὶ	κύματος	ἐκτὸς ἔεργε νῆα" τῶν γὰρ
[2, 7]	κακία ὀργιλότης, ὁ δ´ ἐλλείπων	ἀόργητός	τις, ἡ δ´ ἔλλειψις ἀοργησία.
[2, 8]	ἀκόλαστος, πρὸς δὲ τὸν ἀκόλαστον	ἀναίσθητος,	ὁ δ´ ἐλευθέριος πρὸς μὲν
[2, 2]	πᾶσαν φεύγων, ὥσπερ οἱ ἄγροικοι,	ἀναίσθητός	τις· φθείρεται δὴ σωφροσύνη καὶ
[2, 6]	εὐθὺς ὠνόμασται συνειλημμένα μετὰ τῆς	φαυλότητος,	οἷον ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία φθόνος, καὶ
[2, 8]	ἔλλειψιν, μιᾶς δ´ ἀρετῆς τῆς	μεσότητος,	πᾶσαι πάσαις ἀντίκεινταί πως· αἱ
[2, 2]	τῆς ἐλλείψεως, ὑπὸ δὲ τῆς	μεσότητος	σῴζεται. ἀλλ´ οὐ μόνον αἱ
[2, 6]	φθειρούσης τὸ εὖ, τῆς δὲ	μεσότητος	σῳζούσης, οἱ δ´ ἀγαθοὶ τεχνῖται,
[2, 6]	καὶ ἐλλείψεως μεσότης ἔστιν, οὔτε	μεσότητος	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις. ~Δεῖ δὲ
[2, 3]	μάχεσθαι ἢ θυμῷ, καθάπερ φησὶν	Ἡράκλειτος,	περὶ δὲ τὸ χαλεπώτερον ἀεὶ
[2, 9]	τούτου μὲν καπνοῦ καὶ κύματος	ἐκτὸς	ἔεργε νῆα" τῶν γὰρ ἄκρων
[2, 9]	μέχρι τίνος καὶ ἐπὶ πόσον	ψεκτὸς	οὐ ῥᾴδιον τῷ λόγῳ ἀφορίσαι·
[2, 9]	οἷον κύκλου τὸ μέσον οὐ	παντὸς	ἀλλὰ τοῦ εἰδότος· οὕτω δὲ
[2, 9]	δὲ καὶ τὸ μὲν ὀργισθῆναι	παντὸς	καὶ ῥᾴδιον, καὶ τὸ δοῦναι
[2, 1]	ἀγαθούς, καὶ τὸ μὲν βούλημα	παντὸς	νομοθέτου τοῦτ´ ἐστίν, ὅσοι δὲ
[2, 9]	οὗ ἕνεκα καὶ ὥς, οὐκέτι	παντὸς	οὐδὲ ῥᾴδιον· διόπερ τὸ εὖ
[2, 2]	καὶ τῆς κυβερνητικῆς. ἀλλὰ καίπερ	ὄντος	τοιούτου τοῦ παρόντος λόγου πειρατέον
[2, 2]	οὐδὲ τὰ ὑγιεινά. τοιούτου δ´	ὄντος	τοῦ καθόλου λόγου, ἔτι μᾶλλον
[2, 6]	ἐλλείπειν τὰς δ´ ὑπερβάλλειν τοῦ	δέοντος	ἔν τε τοῖς πάθεσι καὶ
[2, 1]	εἶχεν, οὐδὲν ἂν ἔδει τοῦ	διδάξοντος,	ἀλλὰ πάντες ἂν ἐγίνοντο ἀγαθοὶ
[2, 2]	ἀλλὰ καίπερ ὄντος τοιούτου τοῦ	παρόντος	λόγου πειρατέον βοηθεῖν. πρῶτον οὖν
[2, 3]	τῶν εἰς τὰς φυγάς, καλοῦ	συμφέροντος	ἡδέος, καὶ {τριῶν} τῶν ἐναντίων,
[2, 7]	δ´ ἐλλείπων ἢ μηδὲν ὅλως	ἀναίσχυντος,	ὁ δὲ μέσος αἰδήμων. νέμεσις
[2, 9]	μέσον οὐ παντὸς ἀλλὰ τοῦ	εἰδότος·	οὕτω δὲ καὶ τὸ μὲν
[2, 3]	χαίρων σώφρων, ὁ δ´ ἀχθόμενος	ἀκόλαστος,	καὶ ὁ μὲν ὑπομένων τὰ
[2, 2]	ἡδονῆς ἀπολαύων καὶ μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος	ἀκόλαστος,	ὁ δὲ πᾶσαν φεύγων, ὥσπερ
[2, 8]	σώφρων πρὸς μὲν τὸν ἀναίσθητον	ἀκόλαστος,	πρὸς δὲ τὸν ἀκόλαστον ἀναίσθητος,
[2, 9]	τὸ ἧττον, ὁ δὲ πλέον·	οὗτος	γὰρ οὐ λανθάνει. ὁ δὲ
[2, 7]	καὶ ἐλλείπουσιν· ὁ μὲν γὰρ	ἄσωτος	ἐν μὲν προέσει ὑπερβάλλει ἐν
[2, 8]	ἐλευθέριος πρὸς μὲν τὸν ἀνελεύθερον	ἄσωτος,	πρὸς δὲ τὸν ἄσωτον ἀνελεύθερος.
[2, 2]	οὕτως ἔχει, οἷον ἐπὶ τῆς	ἰσχύος·	γίνεται γὰρ ἐκ τοῦ πολλὴν
[2, 2]	μαρτυρίοις χρῆσθαι) ὥσπερ ἐπὶ τῆς	ἰσχύος	καὶ τῆς ὑγιείας ὁρῶμεν· τά
[2, 7]	βωμολοχία καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν	βωμολόχος,	ὁ δ´ ἐλλείπων ἄγροικός τις
[2, 7]	βίῳ ὁ μὲν ὡς δεῖ	ἡδὺς	ὢν φίλος καὶ ἡ μεσότης
[2, 1]	διαφέρει τὸ οὕτως ἢ οὕτως	εὐθὺς	ἐκ νέων ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ,
[2, 3]	ἀπεχόμεθα. διὸ δεῖ ἦχθαί πως	εὐθὺς	ἐκ νέων, ὡς ὁ Πλάτων
[2, 6]	πάθος τὴν μεσότητα· ἔνια γὰρ	εὐθὺς	ὠνόμασται συνειλημμένα μετὰ τῆς φαυλότητος,
[2, 6]	καὶ ἐφ´ οἷς καὶ πρὸς	οὓς	καὶ οὗ ἕνεκα καὶ ὡς
[2, 9]	μὲν τοὺς ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν καὶ	πράους	φαμέν, ὁτὲ δὲ τοὺς χαλεπαίνοντας
[2, 7]	τῆς διαγραφῆς. περὶ μὲν οὖν	φόβους	καὶ θάρρη ἀνδρεία μεσότης· τῶν
[2, 1]	νομοθέται τοὺς πολίτας ἐθίζοντες ποιοῦσιν	ἀγαθούς,	καὶ τὸ μὲν βούλημα παντὸς
[2, 1]	ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ	ἔθους.	ἐξ οὗ καὶ δῆλον ὅτι
[2, 1]	αὐτάς, τελειουμένοις δὲ διὰ τοῦ	ἔθους.	ἔτι ὅσα μὲν φύσει ἡμῖν
[2, 1]	χρόνου, ἡ δ´ ἠθικὴ ἐξ	ἔθους	περιγίνεται, ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε
[2, 4]	δεῖ τὰ μὲν δίκαια πράττοντας	δικαίους	γίνεσθαι, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονας·
[2, 6]	τὸν ἐπιβάτην καὶ μεῖναι τοὺς	πολεμίους.	εἰ δὴ τοῦτ´ ἐπὶ πάντων
[2, 2]	τοῦ πολλὴν τροφὴν λαμβάνειν καὶ	πολλοὺς	πόνους ὑπομένειν, καὶ μάλιστα ἂν
[2, 2]	πολλὴν τροφὴν λαμβάνειν καὶ πολλοὺς	πόνους	ὑπομένειν, καὶ μάλιστα ἂν δύναιτ´
[2, 1]	τοῖς συναλλάγμασι τοῖς πρὸς τοὺς	ἀνθρώπους	γινόμεθα οἳ μὲν δίκαιοι οἳ
[2, 7]	κοινότεροί εἰσιν, οἱ δ´ ἐπὶ	μέρους	ἀληθινώτεροι· περὶ γὰρ τὰ καθ´
[2, 1]	ἐν τοῖς συναλλάγμασι τοῖς πρὸς	τοὺς	ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ μὲν δίκαιοι
[2, 9]	καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁτὲ μὲν	τοὺς	ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν καὶ πράους φαμέν,
[2, 6]	ἐνεγκεῖν τὸν ἐπιβάτην καὶ μεῖναι	τοὺς	πολεμίους. εἰ δὴ τοῦτ´ ἐπὶ
[2, 1]	ταῖς πόλεσιν· οἱ γὰρ νομοθέται	τοὺς	πολίτας ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ
[2, 2]	πίπτει, δεῖ δ´ αὐτοὺς ἀεὶ	τοὺς	πράττοντας τὰ πρὸς τὸν καιρὸν
[2, 9]	καὶ πράους φαμέν, ὁτὲ δὲ	τοὺς	χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´ ὁ
[2, 2]	παραγγελίαν οὐδεμίαν πίπτει, δεῖ δ´	αὐτοὺς	ἀεὶ τοὺς πράττοντας τὰ πρὸς
[2, 7]	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,	αὐτοὺς	ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας ἕνεκα καὶ τοῦ
[2, 9]	περὶ ἡμᾶς. εἰς τοὐναντίον δ´	ἑαυτοὺς	ἀφέλκειν δεῖ· πολὺ γὰρ ἀπάγοντες
[2, 8]	μὲν δειλὸς θρασὺν ὁ δὲ	θρασὺς	δειλόν, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[2, 7]	δ´ ἐν τῷ θαρρεῖν ὑπερβάλλων	θρασύς,	ὁ δ´ ἐν τῷ μὲν
[2, 2]	φοβούμενος ἀλλὰ πρὸς πάντα βαδίζων	θρασύς·	ὁμοίως δὲ καὶ ὁ μὲν
[2, 8]	ἀνδρεῖος πρὸς μὲν τὸν δειλὸν	θρασὺς	φαίνεται, πρὸς δὲ τὸν θρασὺν
[2, 6]	οὐδ´ ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις, ἀλλ´	ὡς	ἂν πράττηται ἁμαρτάνεται· ὅλως γὰρ
[2, 7]	τις λεγομένη, ἔλλειψις δὲ μικροψυχία·	ὡς	δ´ ἐλέγομεν ἔχειν πρὸς τὴν
[2, 7]	ἐν τῷ βίῳ ὁ μὲν	ὡς	δεῖ ἡδὺς ὢν φίλος καὶ
[2, 3]	ὅτι ἁπλῶς λέγουσιν, ἀλλ´ οὐχ	ὡς	δεῖ καὶ ὡς οὐ δεῖ
[2, 6]	οὓς καὶ οὗ ἕνεκα καὶ	ὡς	δεῖ, μέσον τε καὶ ἄριστον,
[2, 7]	περὶ μικρὰν οὖσα· ἔστι γὰρ	ὡς	δεῖ ὀρέγεσθαι τιμῆς καὶ μᾶλλον
[2, 9]	ἧττον ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´ οὖν ποιοῦντες,	ὡς	ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, μάλιστα δυνησόμεθα
[2, 3]	τῶν ἐναντίων πεφύκασι γίνεσθαι. ἔτι,	ὡς	καὶ πρῴην εἴπομεν, πᾶσα ψυχῆς
[2, 6]	σῳζούσης, οἱ δ´ ἀγαθοὶ τεχνῖται,	ὡς	λέγομεν, πρὸς τοῦτο βλέποντες ἐργάζονται)
[2, 6]	ἣν δεῖ καὶ ὅτε καὶ	ὡς	μοιχεύειν, ἀλλ´ ἁπλῶς τὸ ποιεῖν
[2, 7]	λέγεται μέσος, ὃ δ´ ὑπερβάλλων,	ὡς	ὁ καταπλὴξ ὁ πάντα αἰδούμενος·
[2, 3]	ἦχθαί πως εὐθὺς ἐκ νέων,	ὡς	ὁ Πλάτων φησίν, ὥστε χαίρειν
[2, 4]	ἀλλὰ καὶ {ὁ} οὕτω πράττων	ὡς	οἱ δίκαιοι καὶ σώφρονες πράττουσιν.
[2, 6]	(τὸ γὰρ κακὸν τοῦ ἀπείρου,	ὡς	οἱ Πυθαγόρειοι εἴκαζον, τὸ δ´
[2, 3]	ἢ ὅτε οὐ δεῖ ἢ	ὡς	οὐ δεῖ ἢ ὁσαχῶς ἄλλως
[2, 3]	ἀλλ´ οὐχ ὡς δεῖ καὶ	ὡς	οὐ δεῖ καὶ ὅτε, καὶ
[2, 8]	ἐνίοις ἄκροις ὁμοιότης τις φαίνεται,	ὡς	τῇ θρασύτητι πρὸς τὴν ἀνδρείαν
[2, 6]	οὔτ´ ἀφελεῖν ἔστιν οὔτε προσθεῖναι,	ὡς	τῆς μὲν ὑπερβολῆς καὶ τῆς
[2, 9]	ὅτε καὶ οὗ ἕνεκα καὶ	ὥς,	οὐκέτι παντὸς οὐδὲ ῥᾴδιον· διόπερ
[2, 2]	πρακτῶν λόγος τύπῳ καὶ οὐκ	ἀκριβῶς	ὀφείλει λέγεσθαι, ὥσπερ καὶ κατ´
[2, 7]	τὰ πάθη μεσότητες· ἡ γὰρ	αἰδὼς	ἀρετὴ μὲν οὐκ ἔστιν, ἐπαινεῖται
[2, 4]	ἔχων πράττῃ, πρῶτον μὲν ἐὰν	εἰδώς,	ἔπειτ´ ἐὰν προαιρούμενος, καὶ προαιρούμενος
[2, 5]	προαιρέσεις τινὲς ἢ οὐκ ἄνευ	προαιρέσεως.	πρὸς δὲ τούτοις κατὰ μὲν
[2, 6]	ἴσον μέσον τι ὑπερβολῆς καὶ	ἐλλείψεως.	λέγω δὲ τοῦ μὲν πράγματος
[2, 6]	ὅλως γὰρ οὔθ´ ὑπερβολῆς καὶ	ἐλλείψεως	μεσότης ἔστιν, οὔτε μεσότητος ὑπερβολὴ
[2, 6]	γὰρ οὕτω γε ὑπερβολῆς καὶ	ἐλλείψεως	μεσότης καὶ ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ καὶ
[2, 2]	ὑπὸ τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς	ἐλλείψεως,	ὑπὸ δὲ τῆς μεσότητος σῴζεται.
[2, 6]	τῆς μὲν ὑπερβολῆς καὶ τῆς	ἐλλείψεως	φθειρούσης τὸ εὖ, τῆς δὲ
[2, 6]	καὶ ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις	ἐλλείψεως.	ὥσπερ δὲ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας
[2, 4]	τὸ δὲ τρίτον ἐὰν καὶ	βεβαίως	καὶ ἀμετακινήτως ἔχων πράττῃ. ταῦτα
[2, 4]	οὐκ ἐὰν αὐτά πως ἔχῃ,	δικαίως	ἢ σωφρόνως πράττεται, ἀλλὰ καὶ
[2, 7]	γὰρ νεμεσητικὸς λυπεῖται ἐπὶ τοῖς	ἀναξίως	εὖ πράττουσιν, ὁ δὲ φθονερὸς
[2, 2]	γενόμενοι μάλιστα δυνάμεθα ἀπέχεσθαι αὐτῶν·	ὁμοίως	δὲ (καὶ ἐπὶ τῆς ἀνδρείας·
[2, 2]	ἀλλὰ πρὸς πάντα βαδίζων θρασύς·	ὁμοίως	δὲ καὶ ὁ μὲν πάσης
[2, 8]	πρὸς δὲ τὸν θρασὺν δειλός·	ὁμοίως	δὲ καὶ ὁ σώφρων πρὸς
[2, 6]	ἄριστον, ὅπερ ἐστὶ τῆς ἀρετῆς.	ὁμοίως	δὲ καὶ περὶ τὰς πράξεις
[2, 7]	ἑκατέρας ἐροῦμεν πῶς μεσότητές εἰσιν·	ὁμοίως	δὲ καὶ περὶ τῶν λογικῶν
[2, 5]	ἔχομεν, εἰ δὲ μέσως, εὖ·	ὁμοίως	δὲ καὶ πρὸς τἆλλα. πάθη
[2, 1]	μὲν ἀνδρεῖοι οἳ δὲ δειλοί.	ὁμοίως	δὲ καὶ τὰ περὶ τὰς
[2, 2]	τὰ ἐλλείποντα φθείρει τὴν ἰσχύν,	ὁμοίως	δὲ καὶ τὰ ποτὰ καὶ
[2, 1]	γίνεται πᾶσα ἀρετὴ καὶ φθείρεται,	ὁμοίως	δὲ καὶ τέχνη· ἐκ γὰρ
[2, 6]	δὲ ἀρχομένῳ τῶν γυμνασίων πολύ.	ὁμοίως	ἐπὶ δρόμου καὶ πάλης. οὕτω
[2, 6]	τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ εὖ ὁρῶμεν.	ὁμοίως	ἡ τοῦ ἵππου ἀρετὴ ἵππον
[2, 7]	καὶ ἔλλειψις ἀσωτία καὶ ἀνελευθερία.	ἐναντίως	δ´ ἐν αὐταῖς ὑπερβάλλουσι καὶ
[2, 5]	εἰ μὲν σφοδρῶς ἢ ἀνειμένως,	κακῶς	ἔχομεν, εἰ δὲ μέσως, εὖ·
[2, 1]	οἰκοδόμοι ἔσονται, ἐκ δὲ τοῦ	κακῶς	κακοί. εἰ γὰρ μὴ οὕτως
[2, 3]	χρώμενος ἀγαθὸς ἔσται, ὁ δὲ	κακῶς	κακός. ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν
[2, 5]	τὰ πάθη ἔχομεν εὖ ἢ	κακῶς,	οἷον πρὸς τὸ ὀργισθῆναι, εἰ
[2, 3]	ἀγαθὸς ἔσται, ὁ δὲ κακῶς	κακός.	ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν ἡ
[2, 3]	εἰς τὰς πράξεις εὖ ἢ	κακῶς	χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι. ἔτι δὲ
[2, 4]	καὶ γραμματικόν τι ποιήσῃ καὶ	γραμματικῶς·	τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ κατὰ
[2, 4]	οἳ τῶν ἰατρῶν ἀκούουσι μὲν	ἐπιμελῶς,	ποιοῦσι δ´ οὐδὲν τῶν προσταττομένων.
[2, 1]	ἄλλο οὐδὲν τῶν ἄλλως πεφυκότων	ἄλλως	ἂν ἐθισθείη. οὔτ´ ἄρα φύσει
[2, 1]	οὐθὲν γὰρ τῶν φύσει ὄντων	ἄλλως	ἐθίζεται, οἷον ὁ λίθος φύσει
[2, 1]	κάτω, οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν τῶν	ἄλλως	πεφυκότων ἄλλως ἂν ἐθισθείη. οὔτ´
[2, 3]	ὡς οὐ δεῖ ἢ ὁσαχῶς	ἄλλως	ὑπὸ τοῦ λόγου διορίζεται τὰ
[2, 7]	ὁ δ´ ἐλλείπων ἢ μηδὲν	ὅλως	ἀναίσχυντος, ὁ δὲ μέσος αἰδήμων.
[2, 6]	ἀλλ´ ὡς ἂν πράττηται ἁμαρτάνεται·	ὅλως	γὰρ οὔθ´ ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως
[2, 6]	καὶ ὀργισθῆναι καὶ ἐλεῆσαι καὶ	ὅλως	ἡσθῆναι καὶ λυπηθῆναι ἔστι καὶ
[2, 5]	φιλίαν μῖσος πόθον ζῆλον ἔλεον,	ὅλως	οἷς ἕπεται ἡδονὴ ἢ λύπη·
[2, 2]	δειλὸς γίνεται, ὅ τε μηδὲν	ὅλως	φοβούμενος ἀλλὰ πρὸς πάντα βαδίζων
[2, 7]	περὶ δὲ δικαιοσύνης, ἐπεὶ οὐχ	ἁπλῶς	λέγεται, μετὰ ταῦτα διελόμενοι περὶ
[2, 3]	ἠρεμίας· οὐκ εὖ δέ, ὅτι	ἁπλῶς	λέγουσιν, ἀλλ´ οὐχ ὡς δεῖ
[2, 5]	ὁ ὀργιζόμενος, οὐδὲ ψέγεται ὁ	ἁπλῶς	ὀργιζόμενος ἀλλ´ ὁ πῶς) κατὰ
[2, 5]	ἀγαθοὶ λεγόμεθα τῷ δύνασθαι πάσχειν	ἁπλῶς	οὔτε κακοί, οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε
[2, 6]	ἡ μεσότης· ἐσθλοὶ μὲν γὰρ	ἁπλῶς,	παντοδαπῶς δὲ κακοί. Ἔστιν ἄρα
[2, 6]	ὅτε καὶ ὡς μοιχεύειν, ἀλλ´	ἁπλῶς	τὸ ποιεῖν ὁτιοῦν τούτων ἁμαρτάνειν
[2, 9]	πάθεσι καὶ ἐν ταῖς πράξεσιν,	ἱκανῶς	εἴρηται. διὸ καὶ ἔργον ἐστὶ
[2, 5]	ὀργισθῆναι, εἰ μὲν σφοδρῶς ἢ	ἀνειμένως,	κακῶς ἔχομεν, εἰ δὲ μέσως,
[2, 4]	αὐτά πως ἔχῃ, δικαίως ἢ	σωφρόνως	πράττεται, ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὁ
[2, 8]	τῆς μεσότητος, πᾶσαι πάσαις ἀντίκεινταί	πως·	αἱ μὲν γὰρ ἄκραι καὶ
[2, 6]	διὰ τὸ τὸ μέσον εἶναί	πως	ἄκρον, οὕτως οὐδ´ ἐκείνων μεσότης
[2, 6]	εὖ τὸ ἑαυτοῦ ἔργον ἀποδώσει.	πῶς	δὲ τοῦτ´ ἔσται, ἤδη μὲν
[2, 5]	κακίας οὐ κινεῖσθαι ἀλλὰ διακεῖσθαί	πως.	διὰ ταῦτα δὲ οὐδὲ δυνάμεις
[2, 3]	καλῶν ἀπεχόμεθα. διὸ δεῖ ἦχθαί	πως	εὐθὺς ἐκ νέων, ὡς ὁ
[2, 2]	ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος, καὶ	πῶς	ἔχει πρὸς τὰς ἄλλας ἀρετάς.
[2, 4]	ἀρετὰς γινόμενα οὐκ ἐὰν αὐτά	πως	ἔχῃ, δικαίως ἢ σωφρόνως πράττεται,
[2, 4]	ἐν αὑτοῖς· ἀρκεῖ οὖν ταῦτά	πως	ἔχοντα γενέσθαι· τὰ δὲ κατὰ
[2, 4]	ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὁ πράττων	πῶς	ἔχων πράττῃ, πρῶτον μὲν ἐὰν
[2, 9]	ἀρετὴ ἡ ἠθικὴ μεσότης, καὶ	πῶς,	καὶ ὅτι μεσότης δύο κακιῶν,
[2, 9]	οὐ γὰρ ῥᾴδιον διορίσαι καὶ	πῶς	καὶ τίσι καὶ ἐπὶ ποίοις
[2, 5]	ὁ ἁπλῶς ὀργιζόμενος ἀλλ´ ὁ	πῶς)	κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ
[2, 4]	εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε δ´ ἄν τις	πῶς	λέγομεν ὅτι δεῖ τὰ μὲν
[2, 7]	ταῦτα διελόμενοι περὶ ἑκατέρας ἐροῦμεν	πῶς	μεσότητές εἰσιν· ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 2]	ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ τὰς πράξεις,	πῶς	πρακτέον αὐτάς· αὗται γάρ εἰσι
[2, 8]	ἃ γὰρ αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμέν	πως,	ταῦτα μᾶλλον ἐναντία τῷ μέσῳ
[2, 6]	μεσότης· ἐσθλοὶ μὲν γὰρ ἁπλῶς,	παντοδαπῶς	δὲ κακοί. Ἔστιν ἄρα ἡ
[2, 5]	πρὸς τὸ ὀργισθῆναι, εἰ μὲν	σφοδρῶς	ἢ ἀνειμένως, κακῶς ἔχομεν, εἰ
[2, 9]	ἐπεὶ οὖν τοῦ μέσου τυχεῖν	ἄκρως	χαλεπόν, κατὰ τὸν δεύτερον, φασί,
[2, 5]	ἀνειμένως, κακῶς ἔχομεν, εἰ δὲ	μέσως,	εὖ· ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς
[2, 6]	ἓξ μνᾶς προστάξει· ἔστι γὰρ	ἴσως	καὶ τοῦτο πολὺ τῷ ληψομένῳ
[2, 9]	τοῦ μέσου τυγχάνειν. χαλεπὸν δ´	ἴσως	τοῦτο, καὶ μάλιστ´ ἐν τοῖς
[2, 5]	ἔτι ὀργιζόμεθα μὲν καὶ φοβούμεθα	ἀπροαιρέτως,	αἱ δ´ ἀρεταὶ προαιρέσεις τινὲς
[2, 4]	τρίτον ἐὰν καὶ βεβαίως καὶ	ἀμετακινήτως	ἔχων πράττῃ. ταῦτα δὲ πρὸς
[2, 3]	καὶ αὔξεται καὶ φθείρεται μὴ	ὡσαύτως	γινομένων, καὶ ὅτι ἐξ ὧν
[2, 8]	πρὸς δὲ τὸ μεῖζον ἔλαττον,	οὕτως	αἱ μέσαι ἕξεις πρὸς μὲν
[2, 6]	εἴρηται. Δεῖ δὲ μὴ μόνον	οὕτως	εἰπεῖν, ὅτι ἕξις, ἀλλὰ καὶ
[2, 1]	κακῶς κακοί. εἰ γὰρ μὴ	οὕτως	εἶχεν, οὐδὲν ἂν ἔδει τοῦ
[2, 4]	λόγον καταφεύγοντες οἴονται φιλοσοφεῖν καὶ	οὕτως	ἔσεσθαι σπουδαῖοι, ὅμοιόν τι ποιοῦντες
[2, 1]	οὖν διαφέρει τὸ οὕτως ἢ	οὕτως	εὐθὺς ἐκ νέων ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ
[2, 4]	ἢ οὐδ´ ἐπὶ τῶν τεχνῶν	οὕτως	ἔχει; ἐνδέχεται γὰρ γραμματικόν τι
[2, 6]	εἰ δὴ τοῦτ´ ἐπὶ πάντων	οὕτως	ἔχει, καὶ ἡ τοῦ ἀνθρώπου
[2, 2]	ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν φανερωτέρων	οὕτως	ἔχει, οἷον ἐπὶ τῆς ἰσχύος·
[2, 7]	ἐλευθεριότητα, τῷ περὶ μικρὰ διαφέρουσαν,	οὕτως	ἔχει τις καὶ πρὸς τὴν
[2, 1]	οὐ μικρὸν οὖν διαφέρει τὸ	οὕτως	ἢ οὕτως εὐθὺς ἐκ νέων
[2, 6]	τὸ μέσον εἶναί πως ἄκρον,	οὕτως	οὐδ´ ἐκείνων μεσότης οὐδ´ ὑπερβολὴ
[2, 2]	ποιεῖ καὶ αὔξει καὶ σῴζει.	οὕτως	οὖν καὶ ἐπὶ σωφροσύνης καὶ
[2, 6]	μέσου. ἔτι τὸ μὲν ἁμαρτάνειν	πολλαχῶς	ἔστιν (τὸ γὰρ κακὸν τοῦ
[2, 6]	τοῦ πεπερασμένου) τὸ δὲ κατορθοῦν	μοναχῶς	(διὸ καὶ τὸ μὲν ῥᾴδιον
[2, 3]	ἢ ὡς οὐ δεῖ ἢ	ὁσαχῶς	ἄλλως ὑπὸ τοῦ λόγου διορίζεται