Livre, chapitre
[2, 8]	μᾶλλον ἐναντία λέγομεν, πρὸς ἃ	ἡ	ἐπίδοσις μᾶλλον γίνεται· καὶ διὰ
[2, 8]	καὶ τὸ μικρὸν τοῦ μεγάλου	ἢ	ἄμφω τοῦ ἴσου. ἔτι πρὸς
[2, 5]	τὸ ὀργισθῆναι, εἰ μὲν σφοδρῶς	ἢ	ἀνειμένως, κακῶς ἔχομεν, εἰ δὲ
[2, 3]	τῷ διώκειν ταύτας καὶ φεύγειν,	ἢ	ἃς μὴ δεῖ ἢ ὅτε
[2, 7]	δεῖ ὀρέγεσθαι τιμῆς καὶ μᾶλλον	ἢ	δεῖ καὶ ἧττον, λέγεται δ´
[2, 5]	ἃς δυνατοὶ ὀργισθῆναι ἢ λυπηθῆναι	ἢ	ἐλεῆσαι· ἕξεις δὲ καθ´ ἃς
[2, 1]	τοῖς δεινοῖς καὶ ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι	ἢ	θαρρεῖν οἳ μὲν ἀνδρεῖοι οἳ
[2, 3]	ἔτι δὲ χαλεπώτερον ἡδονῇ μάχεσθαι	ἢ	θυμῷ, καθάπερ φησὶν Ἡράκλειτος, περὶ
[2, 5]	μέν ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ δὲ	ἢ	κακοὶ οὐ γινόμεθα φύσει· εἴπομεν
[2, 1]	ἀλλὰ πάντες ἂν ἐγίνοντο ἀγαθοὶ	ἢ	κακοί. οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ
[2, 5]	πρὸς τὰ πάθη ἔχομεν εὖ	ἢ	κακῶς, οἷον πρὸς τὸ ὀργισθῆναι,
[2, 3]	μικρὸν εἰς τὰς πράξεις εὖ	ἢ	κακῶς χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι. ἔτι
[2, 6]	τὸ δ´ ἴσον, καὶ ταῦτα	ἢ	κατ´ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ἢ
[2, 5]	ἔλεον, ὅλως οἷς ἕπεται ἡδονὴ	ἢ	λύπη· δυνάμεις δὲ καθ´ ἃς
[2, 5]	οἷον καθ´ ἃς δυνατοὶ ὀργισθῆναι	ἢ	λυπηθῆναι ἢ ἐλεῆσαι· ἕξεις δὲ
[2, 3]	τῶν ἕξεων τὴν ἐπιγινομένην ἡδονὴν	ἢ	λύπην τοῖς ἔργοις· ὁ μὲν
[2, 6]	ἁμαρτάνειν· οὐδ´ ἔστι τὸ εὖ	ἢ	μὴ εὖ περὶ τὰ τοιαῦτα
[2, 3]	ὑπομένων τὰ δεινὰ καὶ χαίρων	ἢ	μὴ λυπούμενός γε ἀνδρεῖος, ὁ
[2, 7]	πάντα αἰδούμενος· ὁ δ´ ἐλλείπων	ἢ	μηδὲν ὅλως ἀναίσχυντος, ὁ δὲ
[2, 4]	ἀρετὰς τὸ μὲν εἰδέναι οὐδὲν	ἢ	μικρὸν ἰσχύει, τὰ δ´ ἄλλα
[2, 4]	τοιαῦτα οἷα ἂν ὁ δίκαιος	ἢ	ὁ σώφρων πράξειεν· δίκαιος δὲ
[2, 6]	καὶ τοῦτο πολὺ τῷ ληψομένῳ	ἢ	ὀλίγον· Μίλωνι μὲν γὰρ ὀλίγον,
[2, 3]	δεῖ ἢ ὡς οὐ δεῖ	ἢ	ὁσαχῶς ἄλλως ὑπὸ τοῦ λόγου
[2, 3]	φεύγειν, ἢ ἃς μὴ δεῖ	ἢ	ὅτε οὐ δεῖ ἢ ὡς
[2, 4]	τὰ μουσικά, γραμματικοὶ καὶ μουσικοί.	ἢ	οὐδ´ ἐπὶ τῶν τεχνῶν οὕτως
[2, 5]	αἱ δ´ ἀρεταὶ προαιρέσεις τινὲς	ἢ	οὐκ ἄνευ προαιρέσεως. πρὸς δὲ
[2, 1]	μικρὸν οὖν διαφέρει τὸ οὕτως	ἢ	οὕτως εὐθὺς ἐκ νέων ἐθίζεσθαι,
[2, 1]	γὰρ ἐκ τοῦ πολλάκις ἰδεῖν	ἢ	πολλάκις ἀκοῦσαι τὰς αἰσθήσεις ἐλάβομεν,
[2, 6]	ἢ κατ´ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα	ἢ	πρὸς ἡμᾶς· τὸ δ´ ἴσον
[2, 8]	διὸ εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν πρὸς ἀκολασίαν	ἢ	πρὸς κοσμιότητα. ταῦτ´ οὖν μᾶλλον
[2, 8]	ἐστὶ τοῖς ἄκροις πρὸς ἄλληλα	ἢ	πρὸς τὸ μέσον· πορρωτέρω γὰρ
[2, 4]	ἐὰν αὐτά πως ἔχῃ, δικαίως	ἢ	σωφρόνως πράττεται, ἀλλὰ καὶ ἐὰν
[2, 8]	πορρωτέρω γὰρ ταῦτα ἀφέστηκεν ἀλλήλων	ἢ	τοῦ μέσου, ὥσπερ τὸ μέγα
[2, 5]	λεγόμεθα κατὰ τὰ πάθη σπουδαῖοι	ἢ	φαῦλοι, κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς
[2, 5]	ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας ἐπαινούμεθα	ἢ	ψεγόμεθα. ἔτι ὀργιζόμεθα μὲν καὶ
[2, 3]	δεῖ ἢ ὅτε οὐ δεῖ	ἢ	ὡς οὐ δεῖ ἢ ὁσαχῶς
[2, 6]	ὅτι πᾶσα ἀρετή, οὗ ἂν	ᾖ	ἀρετή, αὐτό τε εὖ ἔχον
[2, 4]	δίκαια καὶ σώφρονα λέγεται, ὅταν	ᾖ	τοιαῦτα οἷα ἂν ὁ δίκαιος
[2, 8]	ἡ ἀναισθησία ἔνδεια οὖσα, ἀλλ´	ἡ	ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα. διὰ δύο
[2, 8]	μᾶλλον γίνεται· καὶ διὰ τοῦτο	ἡ	ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα ἐναντιωτέρα ἐστὶ
[2, 8]	οὖσα, τῇ δὲ σωφροσύνῃ οὐχ	ἡ	ἀναισθησία ἔνδεια οὖσα, ἀλλ´ ἡ
[2, 2]	τις· φθείρεται δὴ σωφροσύνη καὶ	ἡ	ἀνδρεία ὑπὸ τῆς ὑπερβολῆς καὶ
[2, 3]	ὅσα ἄλλα προστίθεται. ὑπόκειται ἄρα	ἡ	ἀρετὴ εἶναι ἡ τοιαύτη περὶ
[2, 6]	μὲν οὖν ἐστὶ τῷ γένει	ἡ	ἀρετή, εἴρηται. Δεῖ δὲ μὴ
[2, 6]	παντοδαπῶς δὲ κακοί. Ἔστιν ἄρα	ἡ	ἀρετὴ ἕξις προαιρετική, ἐν μεσότητι
[2, 9]	σωφροσύνῃ. ~Ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν	ἡ	ἀρετὴ ἡ ἠθικὴ μεσότης, καὶ
[2, 6]	ἦν εἶναι λέγοντα μεσότης ἐστὶν	ἡ	ἀρετή, κατὰ δὲ τὸ ἄριστον
[2, 5]	ἕξεις, τούτων ἄν τι εἴη	ἡ	ἀρετή. λέγω δὲ πάθη μὲν
[2, 3]	καὶ διὰ τοῦτ´ ἂν εἴη	ἡ	ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας.
[2, 3]	κακός. ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν	ἡ	ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας,
[2, 5]	~Μετὰ δὲ ταῦτα τί ἐστιν	ἡ	ἀρετὴ σκεπτέον. ἐπεὶ οὖν τὰ
[2, 2]	γὰρ ἵνα εἰδῶμεν τί ἐστιν	ἡ	ἀρετὴ σκεπτόμεθα, ἀλλ´ ἵν´ ἀγαθοὶ
[2, 6]	ἀρετῆς. μεσότης τις ἄρα ἐστὶν	ἡ	ἀρετή, στοχαστική γε οὖσα τοῦ
[2, 7]	καὶ περὶ τὰ πάθη μεσότητες·	ἡ	γὰρ αἰδὼς ἀρετὴ μὲν οὐκ
[2, 3]	τε καὶ λυπεῖσθαι οἷς δεῖ·	ἡ	γὰρ ὀρθὴ παιδεία αὕτη ἐστίν.
[2, 6]	λέγομεν, πρὸς τοῦτο βλέποντες ἐργάζονται)	ἡ	δ´ ἀρετὴ πάσης τέχνης ἀκριβεστέρα
[2, 6]	καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον.	ἡ	δ´ ἀρετὴ περὶ πάθη καὶ
[2, 7]	ὁ δ´ ἐλλείπων ἀόργητός τις,	ἡ	δ´ ἔλλειψις ἀοργησία. εἰσὶ δὲ
[2, 7]	καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν ἀλαζών,	ἡ	δ´ ἐπὶ τὸ ἔλαττον εἰρωνεία
[2, 1]	διόπερ ἐμπειρίας δεῖται καὶ χρόνου,	ἡ	δ´ ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται,
[2, 7]	εὐτράπελος καὶ ἡ διάθεσις εὐτραπελία,	ἡ	δ´ ὑπερβολὴ βωμολοχία καὶ ὁ
[2, 7]	ὁ μὲν ὑπερβάλλων ὀργίλος ἔστω,	ἡ	δὲ κακία ὀργιλότης, ὁ δ´
[2, 3]	καὶ λύπας τῶν βελτίστων πρακτική,	ἡ	δὲ κακία τοὐναντίον. γένοιτο δ´
[2, 8]	μέσῃ καὶ ἀλλήλαις ἐναντίαι εἰσίν,	ἡ	δὲ μέση ταῖς ἄκραις· ὥσπερ
[2, 7]	καὶ ἡ μεσότης ἀλήθεια λεγέσθω,	ἡ	δὲ προσποίησις ἡ μὲν ἐπὶ
[2, 8]	ἡ θρασύτης ὑπερβολὴ οὖσα, ἀλλ´	ἡ	δειλία ἔλλειψις οὖσα, τῇ δὲ
[2, 8]	θρασύτης καὶ ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον δ´	ἡ	δειλία, ταύτην μᾶλλον ἀντιτίθεμεν· τὰ
[2, 7]	ὁ μὲν μέσος εὐτράπελος καὶ	ἡ	διάθεσις εὐτραπελία, ἡ δ´ ὑπερβολὴ
[2, 8]	ἀντίκειται μᾶλλον ἐφ´ ὧν μὲν	ἡ	ἔλλειψις ἐφ´ ὧν δὲ ἡ
[2, 6]	μὲν κακίας ἡ ὑπερβολὴ καὶ	ἡ	ἔλλειψις, τῆς δ´ ἀρετῆς ἡ
[2, 6]	ἡ μὲν ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται καὶ	ἡ	ἔλλειψις {ψέγεται} τὸ δὲ μέσον
[2, 7]	δ´ ἐλλείπων ἄγροικός τις καὶ	ἡ	ἕξις ἀγροικία· περὶ δὲ τὸ
[2, 6]	τοῦ ἀνθρώπου ἀρετὴ εἴη ἂν	ἡ	ἕξις ἀφ´ ἧς ἀγαθὸς ἄνθρωπος
[2, 3]	ἡδονὰς γὰρ καὶ λύπας ἐστὶν	ἡ	ἠθικὴ ἀρετή· διὰ μὲν γὰρ
[2, 9]	μὲν οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ	ἡ	ἠθικὴ μεσότης, καὶ πῶς, καὶ
[2, 8]	ὁμοιότερον εἶναι δοκεῖ τῇ ἀνδρείᾳ	ἡ	θρασύτης καὶ ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον δ´
[2, 8]	ὑπερβολή, οἷον ἀνδρείᾳ μὲν οὐχ	ἡ	θρασύτης ὑπερβολὴ οὖσα, ἀλλ´ ἡ
[2, 9]	τοῦ μᾶλλον ἐναντίου, καθάπερ καὶ	ἡ	Καλυψὼ παραινεῖ τούτου μὲν καπνοῦ
[2, 9]	ἕκαστα, καὶ ἐν τῇ αἰσθήσει	ἡ	κρίσις. τὸ μὲν ἄρα τοσοῦτο
[2, 1]	μὲν διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς,	ἡ	μὲν διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ
[2, 7]	ἀλήθεια λεγέσθω, ἡ δὲ προσποίησις	ἡ	μὲν ἐπὶ τὸ μεῖζον ἀλαζονεία
[2, 6]	καὶ πράξεις ἐστίν, ἐν οἷς	ἡ	μὲν ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται καὶ ἡ
[2, 9]	μὲν ἄρα τοσοῦτο δηλοῖ ὅτι	ἡ	μέση ἕξις ἐν πᾶσιν ἐπαινετή,
[2, 7]	μὲν μέσος ἀληθής τις καὶ	ἡ	μεσότης ἀλήθεια λεγέσθω, ἡ δὲ
[2, 7]	μᾶλλον κατίδωμεν ὅτι ἐν πᾶσιν	ἡ	μεσότης ἐπαινετόν, τὰ δ´ ἄκρα
[2, 6]	ἡ ἔλλειψις, τῆς δ´ ἀρετῆς	ἡ	μεσότης· ἐσθλοὶ μὲν γὰρ ἁπλῶς,
[2, 7]	δεῖ ἡδὺς ὢν φίλος καὶ	ἡ	μεσότης φιλία, ὁ δ´ ὑπερβάλλων,
[2, 2]	δὲ τὸ πᾶν. ~Ἐπεὶ οὖν	ἡ	παροῦσα πραγματεία οὐ θεωρίας ἕνεκά
[2, 3]	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας πᾶσα	ἡ	πραγματεία καὶ τῇ ἀρετῇ καὶ
[2, 3]	ὑπόκειται ἄρα ἡ ἀρετὴ εἶναι	ἡ	τοιαύτη περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας
[2, 6]	ἐπὶ πάντων οὕτως ἔχει, καὶ	ἡ	τοῦ ἀνθρώπου ἀρετὴ εἴη ἂν
[2, 6]	ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ εὖ ὁρῶμεν. ὁμοίως	ἡ	τοῦ ἵππου ἀρετὴ ἵππον τε
[2, 6]	ἔργον αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον	ἡ	τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν τε
[2, 7]	δὲ καὶ αἱ διαθέσεις, πλὴν	ἡ	τοῦ φιλοτίμου φιλοτιμία. ὅθεν ἐπιδικάζονται
[2, 6]	ταῦτ´ οὖν τῆς μὲν κακίας	ἡ	ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις, τῆς
[2, 8]	ἡ ἔλλειψις ἐφ´ ὧν δὲ	ἡ	ὑπερβολή, οἷον ἀνδρείᾳ μὲν οὐχ
[2, 6]	ἐὰν θεωρήσωμεν ποία τίς ἐστιν	ἡ	φύσις αὐτῆς. ἐν παντὶ δὴ
[2, 6]	καὶ ἀμείνων ἐστὶν ὥσπερ καὶ	ἡ	φύσις, τοῦ μέσου ἂν εἴη
[2, 7]	πράξεων κοινωνίαν, διαφέρουσι δὲ ὅτι	ἣ	μέν ἐστι περὶ τἀληθὲς τὸ
[2, 8]	περὶ τῶν λογικῶν ἀρετῶν. ~Τριῶν	δὴ	διαθέσεων οὐσῶν, δύο μὲν κακιῶν,
[2, 1]	ἐγίνοντο ἀγαθοὶ ἢ κακοί. οὕτω	δὴ	καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν ἔχει·
[2, 1]	γίνονται καὶ κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω	δὴ	καὶ τὰ (μὲν δίκαια πράττοντες
[2, 1]	ἐκ τοῦ οὑτωσί. καὶ ἑνὶ	δὴ	λόγῳ ἐκ τῶν ὁμοίων ἐνεργειῶν
[2, 6]	ἐπὶ δρόμου καὶ πάλης. οὕτω	δὴ	πᾶς ἐπιστήμων τὴν ὑπερβολὴν μὲν
[2, 6]	ἀλλὰ τὸ πρὸς ἡμᾶς. εἰ	δὴ	πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω τὸ ἔργον
[2, 6]	ἡ φύσις αὐτῆς. ἐν παντὶ	δὴ	συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ ἔστι λαβεῖν
[2, 2]	οἱ ἄγροικοι, ἀναίσθητός τις· φθείρεται	δὴ	σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία ὑπὸ
[2, 1]	~Διττῆς	δὴ	τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς μὲν
[2, 6]	καὶ μεῖναι τοὺς πολεμίους. εἰ	δὴ	τοῦτ´ ἐπὶ πάντων οὕτως ἔχει,
[2, 4]	πράττουσι τὰ δίκαια καὶ σώφρονα,	ἤδη	εἰσὶ δίκαιοι καὶ σώφρονες, ὥσπερ
[2, 6]	ἀποδώσει. πῶς δὲ τοῦτ´ ἔσται,	ἤδη	μὲν εἰρήκαμεν, ἔτι δὲ καὶ
[2, 1]	φέρεσθαι, οὐδ´ ἂν μυριάκις αὐτὸν	ἐθίζῃ	τις ἄνω ῥιπτῶν, οὐδὲ τὸ
[2, 1]	καὶ διαφέρει τούτῳ πολιτεία πολιτείας	ἀγαθὴ	φαύλης. ἔτι ἐκ τῶν αὐτῶν
[2, 5]	τῇ ψυχῇ γινόμενα τρία ἐστί,	πάθη	δυνάμεις ἕξεις, τούτων ἄν τι
[2, 5]	τούτου πρότερον. εἰ οὖν μήτε	πάθη	εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ μήτε δυνάμεις,
[2, 5]	δὲ καθ´ ἃς πρὸς τὰ	πάθη	ἔχομεν εὖ ἢ κακῶς, οἷον
[2, 6]	ἠθικήν· αὕτη γάρ ἐστι περὶ	πάθη	καὶ πράξεις, ἐν δὲ τούτοις
[2, 6]	μέσον. ἡ δ´ ἀρετὴ περὶ	πάθη	καὶ πράξεις ἐστίν, ἐν οἷς
[2, 5]	δὲ τούτοις κατὰ μὲν τὰ	πάθη	κινεῖσθαι λεγόμεθα, κατὰ δὲ τὰς
[2, 5]	εἴη ἡ ἀρετή. λέγω δὲ	πάθη	μὲν ἐπιθυμίαν ὀργὴν φόβον θάρσος
[2, 5]	ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς τἆλλα.	πάθη	μὲν οὖν οὐκ εἰσὶν οὔθ´
[2, 7]	τοῖς παθήμασι καὶ περὶ τὰ	πάθη	μεσότητες· ἡ γὰρ αἰδὼς ἀρετὴ
[2, 5]	καὶ ὅτι κατὰ μὲν τὰ	πάθη	οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα (οὐ
[2, 3]	ἀρεταί εἰσι περὶ πράξεις καὶ	πάθη,	παντὶ δὲ πάθει καὶ πάσῃ
[2, 5]	ὅτι οὐ λεγόμεθα κατὰ τὰ	πάθη	σπουδαῖοι ἢ φαῦλοι, κατὰ δὲ
[2, 3]	λυπεῖσθαι οἷς δεῖ· ἡ γὰρ	ὀρθὴ	παιδεία αὕτη ἐστίν. ἔτι δ´
[2, 6]	καὶ ἡ τοῦ ἀνθρώπου ἀρετὴ	εἴη	ἂν ἡ ἕξις ἀφ´ ἧς
[2, 5]	δυνάμεις ἕξεις, τούτων ἄν τι	εἴη	ἡ ἀρετή. λέγω δὲ πάθη
[2, 3]	λύπη, καὶ διὰ τοῦτ´ ἂν	εἴη	ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ
[2, 6]	ἡ φύσις, τοῦ μέσου ἂν	εἴη	στοχαστική. λέγω δὲ τὴν ἠθικήν·
[2, 1]	φύσει κάτω φερόμενος οὐκ ἂν	ἐθισθείη	ἄνω φέρεσθαι, οὐδ´ ἂν μυριάκις
[2, 1]	τῶν ἄλλως πεφυκότων ἄλλως ἂν	ἐθισθείη.	οὔτ´ ἄρα φύσει οὔτε παρὰ
[2, 3]	γὰρ καὶ λύπας ἐστὶν ἡ	ἠθικὴ	ἀρετή· διὰ μὲν γὰρ τὴν
[2, 1]	δεῖται καὶ χρόνου, ἡ δ´	ἠθικὴ	ἐξ ἔθους περιγίνεται, ὅθεν καὶ
[2, 9]	οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ ἡ	ἠθικὴ	μεσότης, καὶ πῶς, καὶ ὅτι
[2, 6]	Ἔστιν ἄρα ἡ ἀρετὴ ἕξις	προαιρετική,	ἐν μεσότητι οὖσα τῇ πρὸς
[2, 1]	τῆς δὲ ἠθικῆς, ἡ μὲν	διανοητικὴ	τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίας ἔχει
[2, 3]	καὶ τῇ ἀρετῇ καὶ τῇ	πολιτικῇ·	ὁ μὲν γὰρ εὖ τούτοις
[2, 3]	ἡδονὰς καὶ λύπας τῶν βελτίστων	πρακτική,	ἡ δὲ κακία τοὐναντίον. γένοιτο
[2, 6]	τις ἄρα ἐστὶν ἡ ἀρετή,	στοχαστική	γε οὖσα τοῦ μέσου. ἔτι
[2, 6]	φύσις, τοῦ μέσου ἂν εἴη	στοχαστική.	λέγω δὲ τὴν ἠθικήν· αὕτη
[2, 9]	ὅτι τοιαύτη ἐστὶ διὰ τὸ	στοχαστικὴ	τοῦ μέσου εἶναι τοῦ ἐν
[2, 6]	ἐστίν, ἐν οἷς ἡ μὲν	ὑπερβολὴ	ἁμαρτάνεται καὶ ἡ ἔλλειψις {ψέγεται}
[2, 7]	ἡ διάθεσις εὐτραπελία, ἡ δ´	ὑπερβολὴ	βωμολοχία καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν
[2, 7]	τὰς λύπας— μεσότης μὲν σωφροσύνη,	ὑπερβολὴ	δὲ ἀκολασία. ἐλλείποντες δὲ περὶ
[2, 7]	μεγάλα, ὃ δὲ περὶ μικρά)	ὑπερβολὴ	δὲ ἀπειροκαλία καὶ βαναυσία, ἔλλειψις
[2, 7]	καὶ λῆψιν μεσότης μὲν ἐλευθεριότης,	ὑπερβολὴ	δὲ καὶ ἔλλειψις ἀσωτία καὶ
[2, 7]	καὶ ἀτιμίαν μεσότης μὲν μεγαλοψυχία,	ὑπερβολὴ	δὲ χαυνότης τις λεγομένη, ἔλλειψις
[2, 6]	οὕτως οὐδ´ ἐκείνων μεσότης οὐδ´	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις, ἀλλ´ ὡς ἂν
[2, 6]	ἐλλείψεως μεσότης ἔστιν, οὔτε μεσότητος	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις. ~Δεῖ δὲ τοῦτο
[2, 6]	σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας οὐκ ἔστιν	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις διὰ τὸ τὸ
[2, 6]	καὶ ἐλλείψεως μεσότης καὶ ὑπερβολῆς	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις ἐλλείψεως. ὥσπερ δὲ
[2, 7]	δὲ καὶ περὶ τὴν ὀργὴν	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις καὶ μεσότης, σχεδὸν
[2, 6]	πράξεις, ἐν δὲ τούτοις ἔστιν	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον.
[2, 6]	καὶ περὶ τὰς πράξεις ἔστιν	ὑπερβολὴ	καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον.
[2, 6]	οὖν τῆς μὲν κακίας ἡ	ὑπερβολὴ	καὶ ἡ ἔλλειψις, τῆς δ´
[2, 8]	ἔλλειψις ἐφ´ ὧν δὲ ἡ	ὑπερβολή,	οἷον ἀνδρείᾳ μὲν οὐχ ἡ
[2, 8]	ἀνδρείᾳ μὲν οὐχ ἡ θρασύτης	ὑπερβολὴ	οὖσα, ἀλλ´ ἡ δειλία ἔλλειψις
[2, 8]	ἔνδεια οὖσα, ἀλλ´ ἡ ἀκολασία	ὑπερβολὴ	οὖσα. διὰ δύο δ´ αἰτίας
[2, 8]	καὶ διὰ τοῦτο ἡ ἀκολασία	ὑπερβολὴ	οὖσα ἐναντιωτέρα ἐστὶ τῇ σωφροσύνῃ.
[2, 3]	ταύτας καὶ φεύγειν, ἢ ἃς	μὴ	δεῖ ἢ ὅτε οὐ δεῖ
[2, 1]	νομοθέτου τοῦτ´ ἐστίν, ὅσοι δὲ	μὴ	εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν, καὶ
[2, 6]	οὐδ´ ἔστι τὸ εὖ ἢ	μὴ	εὖ περὶ τὰ τοιαῦτα ἐν
[2, 3]	τὰ δεινὰ καὶ χαίρων ἢ	μὴ	λυπούμενός γε ἀνδρεῖος, ὁ δὲ
[2, 7]	καὶ ἔλλειψις. ~Δεῖ δὲ τοῦτο	μὴ	μόνον καθόλου λέγεσθαι, ἀλλὰ καὶ
[2, 6]	ἡ ἀρετή, εἴρηται. Δεῖ δὲ	μὴ	μόνον οὕτως εἰπεῖν, ὅτι ἕξις,
[2, 1]	τοῦ κακῶς κακοί. εἰ γὰρ	μὴ	οὕτως εἶχεν, οὐδὲν ἂν ἔδει
[2, 4]	ὁ σώφρων· ἐκ δὲ τοῦ	μὴ	πράττειν ταῦτα οὐδεὶς ἂν οὐδὲ
[2, 3]	τούτων καὶ αὔξεται καὶ φθείρεται	μὴ	ὡσαύτως γινομένων, καὶ ὅτι ἐξ
[2, 6]	πρὸς ἡμᾶς. εἰ δὴ πᾶσα	ἐπιστήμη	οὕτω τὸ ἔργον εὖ ἐπιτελεῖ,
[2, 7]	μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ δὲ χαυνότης τις	λεγομένη,	ἔλλειψις δὲ μικροψυχία· ὡς δ´
[2, 6]	μεσότητι οὖσα τῇ πρὸς ἡμᾶς,	ὡρισμένῃ	λόγῳ καὶ ᾧ ἂν ὁ
[2, 3]	μάλιστα δὲ περὶ τὴν ἡδονήν·	κοινή	τε γὰρ αὕτη τοῖς ζῴοις,
[2, 5]	ζῆλον ἔλεον, ὅλως οἷς ἕπεται	ἡδονὴ	ἢ λύπη· δυνάμεις δὲ καθ´
[2, 3]	μὲν μᾶλλον οἳ δ´ ἧττον,	ἡδονῇ	καὶ λύπῃ. διὰ τοῦτ´ οὖν
[2, 3]	πάθει καὶ πάσῃ πράξει ἕπεται	ἡδονὴ	καὶ λύπη, καὶ διὰ τοῦτ´
[2, 3]	καὶ λυπεῖσθαι. ἔτι δὲ χαλεπώτερον	ἡδονῇ	μάχεσθαι ἢ θυμῷ, καθάπερ φησὶν
[2, 2]	ἄγροικοι, ἀναίσθητός τις· φθείρεται δὴ	σωφροσύνη	καὶ ἡ ἀνδρεία ὑπὸ τῆς
[2, 8]	ὑπερβολὴ οὖσα ἐναντιωτέρα ἐστὶ τῇ	σωφροσύνῃ.	~Ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν ἡ
[2, 8]	δειλία ἔλλειψις οὖσα, τῇ δὲ	σωφροσύνῃ	οὐχ ἡ ἀναισθησία ἔνδεια οὖσα,
[2, 7]	περὶ τὰς λύπας— μεσότης μὲν	σωφροσύνη,	ὑπερβολὴ δὲ ἀκολασία. ἐλλείποντες δὲ
[2, 3]	δὲ τὸ χαλεπώτερον ἀεὶ καὶ	τέχνη	γίνεται καὶ ἀρετή· καὶ γὰρ
[2, 1]	καὶ φθείρεται, ὁμοίως δὲ καὶ	τέχνη·	ἐκ γὰρ τοῦ κιθαρίζειν καὶ
[2, 7]	αὗται τῶν περὶ τὴν ἐλευθεριότητα,	πῇ	δὲ διαφέρουσιν, ὕστερον ῥηθήσεται. περὶ
[2, 6]	καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων μοιχεία	κλοπὴ	ἀνδροφονία· πάντα γὰρ ταῦτα καὶ
[2, 3]	οἳ δ´ ἧττον, ἡδονῇ καὶ	λύπῃ.	διὰ τοῦτ´ οὖν ἀναγκαῖον εἶναι
[2, 5]	ὅλως οἷς ἕπεται ἡδονὴ ἢ	λύπη·	δυνάμεις δὲ καθ´ ἃς παθητικοὶ
[2, 3]	πάσῃ πράξει ἕπεται ἡδονὴ καὶ	λύπη,	καὶ διὰ τοῦτ´ ἂν εἴη
[2, 7]	περὶ μὲν οὖν φόβους καὶ	θάρρη	ἀνδρεία μεσότης· τῶν δ´ ὑπερβαλλόντων
[2, 3]	πάθη, παντὶ δὲ πάθει καὶ	πάσῃ	πράξει ἕπεται ἡδονὴ καὶ λύπη,
[2, 9]	ἄρα τοσοῦτο δηλοῖ ὅτι ἡ	μέση	ἕξις ἐν πᾶσιν ἐπαινετή, ἀποκλίνειν
[2, 8]	μὲν γὰρ ἄκραι καὶ τῇ	μέσῃ	καὶ ἀλλήλαις ἐναντίαι εἰσίν, ἡ
[2, 8]	ἀλλήλαις ἐναντίαι εἰσίν, ἡ δὲ	μέση	ταῖς ἄκραις· ὥσπερ γὰρ τὸ
[2, 4]	γραμματικός, ἐὰν καὶ γραμματικόν τι	ποιήσῃ	καὶ γραμματικῶς· τοῦτο δ´ ἐστὶ
[2, 9]	τοῖς καθ´ ἕκαστα, καὶ ἐν	τῇ	αἰσθήσει ἡ κρίσις. τὸ μὲν
[2, 8]	οἷον ἐπεὶ ὁμοιότερον εἶναι δοκεῖ	τῇ	ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης καὶ ἐγγύτερον,
[2, 3]	λύπας πᾶσα ἡ πραγματεία καὶ	τῇ	ἀρετῇ καὶ τῇ πολιτικῇ· ὁ
[2, 8]	θρασύτητι πρὸς τὴν ἀνδρείαν καὶ	τῇ	ἀσωτίᾳ πρὸς τὴν ἐλευθεριότητα· τοῖς
[2, 7]	τῶν δ´ ὑπερβαλλόντων ὁ μὲν	τῇ	ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος (πολλὰ δ´ ἐστὶν
[2, 6]	ποιεῖ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ·	τῇ	γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ εὖ
[2, 8]	ἀλλ´ ἡ δειλία ἔλλειψις οὖσα,	τῇ	δὲ σωφροσύνῃ οὐχ ἡ ἀναισθησία
[2, 8]	ἄκροις ὁμοιότης τις φαίνεται, ὡς	τῇ	θρασύτητι πρὸς τὴν ἀνδρείαν καὶ
[2, 8]	αἱ μὲν γὰρ ἄκραι καὶ	τῇ	μέσῃ καὶ ἀλλήλαις ἐναντίαι εἰσίν,
[2, 3]	πραγματεία καὶ τῇ ἀρετῇ καὶ	τῇ	πολιτικῇ· ὁ μὲν γὰρ εὖ
[2, 6]	ἕξις προαιρετική, ἐν μεσότητι οὖσα	τῇ	πρὸς ἡμᾶς, ὡρισμένῃ λόγῳ καὶ
[2, 8]	ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα ἐναντιωτέρα ἐστὶ	τῇ	σωφροσύνῃ. ~Ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν
[2, 5]	σκεπτέον. ἐπεὶ οὖν τὰ ἐν	τῇ	ψυχῇ γινόμενα τρία ἐστί, πάθη
[2, 9]	ἡ μέση ἕξις ἐν πᾶσιν	ἐπαινετή,	ἀποκλίνειν δὲ δεῖ ὁτὲ μὲν
[2, 6]	πᾶσα ἀρετή, οὗ ἂν ᾖ	ἀρετή,	αὐτό τε εὖ ἔχον ἀποτελεῖ
[2, 3]	καὶ λύπας ἐστὶν ἡ ἠθικὴ	ἀρετή·	διὰ μὲν γὰρ τὴν ἡδονὴν
[2, 6]	ἔχει, καὶ ἡ τοῦ ἀνθρώπου	ἀρετὴ	εἴη ἂν ἡ ἕξις ἀφ´
[2, 3]	ἄλλα προστίθεται. ὑπόκειται ἄρα ἡ	ἀρετὴ	εἶναι ἡ τοιαύτη περὶ ἡδονὰς
[2, 6]	οὖν ἐστὶ τῷ γένει ἡ	ἀρετή,	εἴρηται. Δεῖ δὲ μὴ μόνον
[2, 6]	δὲ κακοί. Ἔστιν ἄρα ἡ	ἀρετὴ	ἕξις προαιρετική, ἐν μεσότητι οὖσα
[2, 6]	αὐτοῦ· τῇ γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ	ἀρετῇ	εὖ ὁρῶμεν. ὁμοίως ἡ τοῦ
[2, 9]	~Ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν ἡ	ἀρετὴ	ἡ ἠθικὴ μεσότης, καὶ πῶς,
[2, 6]	ὁρῶμεν. ὁμοίως ἡ τοῦ ἵππου	ἀρετὴ	ἵππον τε σπουδαῖον ποιεῖ καὶ
[2, 3]	ἀεὶ καὶ τέχνη γίνεται καὶ	ἀρετή·	καὶ γὰρ τὸ εὖ βέλτιον
[2, 3]	πᾶσα ἡ πραγματεία καὶ τῇ	ἀρετῇ	καὶ τῇ πολιτικῇ· ὁ μὲν
[2, 1]	τῶν αὐτῶν καὶ γίνεται πᾶσα	ἀρετὴ	καὶ φθείρεται, ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 6]	εἶναι λέγοντα μεσότης ἐστὶν ἡ	ἀρετή,	κατὰ δὲ τὸ ἄριστον καὶ
[2, 5]	τούτων ἄν τι εἴη ἡ	ἀρετή.	λέγω δὲ πάθη μὲν ἐπιθυμίαν
[2, 7]	πάθη μεσότητες· ἡ γὰρ αἰδὼς	ἀρετὴ	μὲν οὐκ ἔστιν, ἐπαινεῖται δὲ
[2, 6]	τις. ῥητέον οὖν ὅτι πᾶσα	ἀρετή,	οὗ ἂν ᾖ ἀρετή, αὐτό
[2, 6]	τοῦτο βλέποντες ἐργάζονται) ἡ δ´	ἀρετὴ	πάσης τέχνης ἀκριβεστέρα καὶ ἀμείνων
[2, 3]	ὅτι μὲν οὖν ἐστὶν ἡ	ἀρετὴ	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας, καὶ
[2, 3]	διὰ τοῦτ´ ἂν εἴη ἡ	ἀρετὴ	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας. μηνύουσι
[2, 6]	καὶ τὸ μέσον. ἡ δ´	ἀρετὴ	περὶ πάθη καὶ πράξεις ἐστίν,
[2, 5]	δὲ ταῦτα τί ἐστιν ἡ	ἀρετὴ	σκεπτέον. ἐπεὶ οὖν τὰ ἐν
[2, 2]	ἵνα εἰδῶμεν τί ἐστιν ἡ	ἀρετὴ	σκεπτόμεθα, ἀλλ´ ἵν´ ἀγαθοὶ γενώμεθα,
[2, 6]	μεσότης τις ἄρα ἐστὶν ἡ	ἀρετή,	στοχαστική γε οὖσα τοῦ μέσου.
[2, 6]	ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ	ἀρετὴ	τόν τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ
[2, 8]	τοῖς δὲ ἄκροις πρὸς ἄλληλα	πλείστη	ἀνομοιότης· τὰ δὲ πλεῖστον ἀπέχοντα
[2, 8]	οὕτω δ´ ἀντικειμένων ἀλλήλοις τούτων,	πλείστη	ἐναντιότης ἐστὶ τοῖς ἄκροις πρὸς
[2, 4]	ἐὰν ὁ πράττων πῶς ἔχων	πράττῃ,	πρῶτον μὲν ἐὰν εἰδώς, ἔπειτ´
[2, 4]	καὶ βεβαίως καὶ ἀμετακινήτως ἔχων	πράττῃ.	ταῦτα δὲ πρὸς μὲν τὸ
[2, 7]	μεγαλοψυχίαν, περὶ τιμὴν οὖσαν μεγάλην,	αὐτὴ	περὶ μικρὰν οὖσα· ἔστι γὰρ
[2, 6]	στοχαστική. λέγω δὲ τὴν ἠθικήν·	αὕτη	γάρ ἐστι περὶ πάθη καὶ
[2, 8]	εἶναι. μία μὲν οὖν αἰτία	αὕτη,	ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος· ἑτέρα
[2, 3]	δεῖ· ἡ γὰρ ὀρθὴ παιδεία	αὕτη	ἐστίν. ἔτι δ´ εἰ αἱ
[2, 3]	τὴν ἡδονήν· κοινή τε γὰρ	αὕτη	τοῖς ζῴοις, καὶ πᾶσι τοῖς
[2, 9]	δὲ κατ´ ἔλλειψιν, καὶ ὅτι	τοιαύτη	ἐστὶ διὰ τὸ στοχαστικὴ τοῦ
[2, 3]	ἄρα ἡ ἀρετὴ εἶναι ἡ	τοιαύτη	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας τῶν
[2, 4]	γινόμενα οὐκ ἐὰν αὐτά πως	ἔχῃ,	δικαίως ἢ σωφρόνως πράττεται, ἀλλὰ
[2, 5]	ἐπεὶ οὖν τὰ ἐν τῇ	ψυχῇ	γινόμενα τρία ἐστί, πάθη δυνάμεις

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2008