Livre, chapitre
[2, 4]	οἷα ἂν ὁ δίκαιος ἢ	ὁ	σώφρων πράξειεν· δίκαιος δὲ καὶ
[2, 3]	λυπηροῦ, περὶ ταῦτα μὲν πάντα	ὁ	ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν ὁ δὲ
[2, 7]	οὐκ ἔστιν, ἐπαινεῖται δὲ καὶ	ὁ	αἰδήμων. καὶ γὰρ ἐν τούτοις
[2, 6]	φαγεῖν πολὺ δύο δὲ ὀλίγον,	ὁ	ἀλείπτης ἓξ μνᾶς προστάξει· ἔστι
[2, 5]	οὐδὲ ὁ ὀργιζόμενος, οὐδὲ ψέγεται	ὁ	ἁπλῶς ὀργιζόμενος ἀλλ´ ὁ πῶς)
[2, 8]	τοῖς πάθεσι καὶ ταῖς πράξεσιν.	ὁ	γὰρ ἀνδρεῖος πρὸς μὲν τὸν
[2, 7]	διαθέσεις εἰσί, μεσότης μὲν μεγαλοπρέπεια	(ὁ	γὰρ μεγαλοπρεπὴς διαφέρει ἐλευθερίου· ὃ
[2, 7]	ὑπερβάλλει ἐν δὲ λήψει ἐλλείπει,	ὁ	δ´ ἀνελεύθερος ἐν μὲν λήψει
[2, 3]	καὶ αὐτῷ τούτῳ χαίρων σώφρων,	ὁ	δ´ ἀχθόμενος ἀκόλαστος, καὶ ὁ
[2, 8]	πρὸς δὲ τὸν ἀκόλαστον ἀναίσθητος,	ὁ	δ´ ἐλευθέριος πρὸς μὲν τὸν
[2, 7]	καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν βωμολόχος,	ὁ	δ´ ἐλλείπων ἄγροικός τις καὶ
[2, 7]	ἔστω, ἡ δὲ κακία ὀργιλότης,	ὁ	δ´ ἐλλείπων ἀόργητός τις, ἡ
[2, 7]	μὲν ὑπερβάλλων ταῖς ὀρέξεσι φιλότιμος,	ὁ	δ´ ἐλλείπων ἀφιλότιμος, ὁ δὲ
[2, 7]	ὁ καταπλὴξ ὁ πάντα αἰδούμενος·	ὁ	δ´ ἐλλείπων ἢ μηδὲν ὅλως
[2, 7]	δ´ ὠφελείας τῆς αὑτοῦ, κόλαξ,	ὁ	δ´ ἐλλείπων καὶ ἐν πᾶσιν
[2, 7]	ἀνώνυμος (πολλὰ δ´ ἐστὶν ἀνώνυμα)	ὁ	δ´ ἐν τῷ θαρρεῖν ὑπερβάλλων
[2, 7]	ἐν τῷ θαρρεῖν ὑπερβάλλων θρασύς,	ὁ	δ´ ἐν τῷ μὲν φοβεῖσθαι
[2, 7]	ὑπερβάλλων τοῦτον ἐπὶ πᾶσι λυπεῖται,	ὁ	δ´ ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον ἐλλείπει τοῦ
[2, 7]	φίλος καὶ ἡ μεσότης φιλία,	ὁ	δ´ ὑπερβάλλων, εἰ μὲν οὐδενὸς
[2, 8]	ἀνδρεῖον ὁ μὲν δειλὸς θρασὺν	ὁ	δὲ θρασὺς δειλόν, καὶ ἐπὶ
[2, 3]	πάντα ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν	ὁ	δὲ κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ
[2, 3]	εὖ τούτοις χρώμενος ἀγαθὸς ἔσται,	ὁ	δὲ κακῶς κακός. ὅτι μὲν
[2, 3]	ἢ μὴ λυπούμενός γε ἀνδρεῖος,	ὁ	δὲ λυπούμενος δειλός. περὶ ἡδονὰς
[2, 7]	ἐλλείπων ἢ μηδὲν ὅλως ἀναίσχυντος,	ὁ	δὲ μέσος αἰδήμων. νέμεσις (δὲ
[2, 7]	φιλότιμος, ὁ δ´ ἐλλείπων ἀφιλότιμος,	ὁ	δὲ μέσος ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι δὲ
[2, 9]	πλέον· οὗτος γὰρ οὐ λανθάνει.	ὁ	δὲ μέχρι τίνος καὶ ἐπὶ
[2, 2]	ἀπολαύων καὶ μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος ἀκόλαστος,	ὁ	δὲ πᾶσαν φεύγων, ὥσπερ οἱ
[2, 9]	μᾶλλον οὔτ´ ἐπὶ τὸ ἧττον,	ὁ	δὲ πλέον· οὗτος γὰρ οὐ
[2, 7]	ἐπὶ τοῖς ἀναξίως εὖ πράττουσιν,	ὁ	δὲ φθονερὸς ὑπερβάλλων τοῦτον ἐπὶ
[2, 4]	ἐκ τοῦ τὰ δίκαια πράττειν	ὁ	δίκαιος γίνεται καὶ ἐκ τοῦ
[2, 4]	ὅταν ᾖ τοιαῦτα οἷα ἂν	ὁ	δίκαιος ἢ ὁ σώφρων πράξειεν·
[2, 7]	ἐπὶ τὸ μεῖζον ἀλαζονεία καὶ	ὁ	ἔχων αὐτὴν ἀλαζών, ἡ δ´
[2, 7]	ἡ δ´ ὑπερβολὴ βωμολοχία καὶ	ὁ	ἔχων αὐτὴν βωμολόχος, ὁ δ´
[2, 7]	τὸ ἔλαττον εἰρωνεία καὶ εἴρων	ὁ	ἔχων〉 περὶ δὲ τὸ ἡδὺ
[2, 2]	μάλιστα ἂν δύναιτ´ αὐτὰ ποιεῖν	ὁ	ἰσχυρός. οὕτω δ´ ἔχει καὶ
[2, 7]	μέσος, ὃ δ´ ὑπερβάλλων, ὡς	ὁ	καταπλὴξ ὁ πάντα αἰδούμενος· ὁ
[2, 1]	φύσει ὄντων ἄλλως ἐθίζεται, οἷον	ὁ	λίθος φύσει κάτω φερόμενος οὐκ
[2, 3]	ἡδονὴν ἢ λύπην τοῖς ἔργοις·	ὁ	μὲν γὰρ ἀπεχόμενος τῶν σωματικῶν
[2, 7]	ἐν αὐταῖς ὑπερβάλλουσι καὶ ἐλλείπουσιν·	ὁ	μὲν γὰρ ἄσωτος ἐν μὲν
[2, 3]	τῇ ἀρετῇ καὶ τῇ πολιτικῇ·	ὁ	μὲν γὰρ εὖ τούτοις χρώμενος
[2, 7]	τοῖς συμβαίνουσι τοῖς πέλας γινομένας·	ὁ	μὲν γὰρ νεμεσητικὸς λυπεῖται ἐπὶ
[2, 8]	ἑκάτερον, καὶ καλοῦσι τὸν ἀνδρεῖον	ὁ	μὲν δειλὸς θρασὺν ὁ δὲ
[2, 7]	περὶ μὲν οὖν τὸ ἀληθὲς	ὁ	μὲν μέσος ἀληθής τις καὶ
[2, 7]	ἡδὺ τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ	ὁ	μὲν μέσος εὐτράπελος καὶ ἡ
[2, 9]	τοὺς χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´	ὁ	μὲν μικρὸν τοῦ εὖ παρεκβαίνων
[2, 2]	βαδίζων θρασύς· ὁμοίως δὲ καὶ	ὁ	μὲν πάσης ἡδονῆς ἀπολαύων καὶ
[2, 7]	ἀνδρεία μεσότης· τῶν δ´ ὑπερβαλλόντων	ὁ	μὲν τῇ ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος (πολλὰ
[2, 7]	πραότητα καλέσωμεν· τῶν δ´ ἄκρων	ὁ	μὲν ὑπερβάλλων ὀργίλος ἔστω, ἡ
[2, 7]	δεῖ καὶ ἧττον, λέγεται δ´	ὁ	μὲν ὑπερβάλλων ταῖς ὀρέξεσι φιλότιμος,
[2, 3]	ὁ δ´ ἀχθόμενος ἀκόλαστος, καὶ	ὁ	μὲν ὑπομένων τὰ δεινὰ καὶ
[2, 7]	ἡδὺ τὸ ἐν τῷ βίῳ	ὁ	μὲν ὡς δεῖ ἡδὺς ὢν
[2, 5]	γὰρ ἐπαινεῖται ὁ φοβούμενος οὐδὲ	ὁ	ὀργιζόμενος, οὐδὲ ψέγεται ὁ ἁπλῶς
[2, 2]	περὶ αὐτοῦ, καὶ τί ἐστιν	ὁ	ὀρθὸς λόγος, καὶ πῶς ἔχει
[2, 4]	ὁ ταῦτα πράττων, ἀλλὰ καὶ	{ὁ}	οὕτω πράττων ὡς οἱ δίκαιοι
[2, 7]	δ´ ὑπερβάλλων, ὡς ὁ καταπλὴξ	ὁ	πάντα αἰδούμενος· ὁ δ´ ἐλλείπων
[2, 2]	τοῦ καθόλου λόγου, ἔτι μᾶλλον	ὁ	περὶ τῶν καθ´ ἕκαστα λόγος
[2, 2]	ἐκεῖνο δὲ προδιομολογείσθω, ὅτι πᾶς	ὁ	περὶ τῶν πρακτῶν λόγος τύπῳ
[2, 3]	πως εὐθὺς ἐκ νέων, ὡς	ὁ	Πλάτων φησίν, ὥστε χαίρειν τε
[2, 4]	σωφρόνως πράττεται, ἀλλὰ καὶ ἐὰν	ὁ	πράττων πῶς ἔχων πράττῃ, πρῶτον
[2, 5]	ψέγεται ὁ ἁπλῶς ὀργιζόμενος ἀλλ´	ὁ	πῶς) κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς
[2, 4]	καὶ ἐκ τοῦ τὰ σώφρονα	ὁ	σώφρων· ἐκ δὲ τοῦ μὴ
[2, 8]	θρασὺν δειλός· ὁμοίως δὲ καὶ	ὁ	σώφρων πρὸς μὲν τὸν ἀναίσθητον
[2, 4]	δὲ καὶ σώφρων ἐστὶν οὐχ	ὁ	ταῦτα πράττων, ἀλλὰ καὶ {ὁ}
[2, 5]	οὔτε ψεγόμεθα (οὐ γὰρ ἐπαινεῖται	ὁ	φοβούμενος οὐδὲ ὁ ὀργιζόμενος, οὐδὲ
[2, 6]	ὡρισμένῃ λόγῳ καὶ ᾧ ἂν	ὁ	φρόνιμος ὁρίσειεν. μεσότης δὲ δύο
[2, 2]	ἔχει καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν.	ὅ	τε γὰρ πάντα φεύγων καὶ
[2, 2]	καὶ μηδὲν ὑπομένων δειλὸς γίνεται,	ὅ	τε μηδὲν ὅλως φοβούμενος ἀλλὰ
[2, 6]	δυνάμεις, λείπεται ἕξεις αὐτὰς εἶναι.	~ὅ	τι μὲν οὖν ἐστὶ τῷ
[2, 7]	τούτοις ὃ μὲν λέγεται μέσος,	ὃ	δ´ ὑπερβάλλων, ὡς ὁ καταπλὴξ
[2, 7]	ὃ μὲν γὰρ περὶ μεγάλα,	ὃ	δὲ περὶ μικρά) ὑπερβολὴ δὲ
[2, 7]	(ὁ γὰρ μεγαλοπρεπὴς διαφέρει ἐλευθερίου·	ὃ	μὲν γὰρ περὶ μεγάλα, ὃ
[2, 7]	αἰδήμων. καὶ γὰρ ἐν τούτοις	ὃ	μὲν λέγεται μέσος, ὃ δ´
[2, 6]	αὐτὸ πᾶσιν, πρὸς ἡμᾶς δὲ	ὃ	μήτε πλεονάζει μήτε ἐλλείπει· τοῦτο
[2, 3]	τὴν λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα.	διὸ	δεῖ ἦχθαί πως εὐθὺς ἐκ
[2, 1]	ὁμοίων ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις γίνονται.	διὸ	δεῖ τὰς ἐνεργείας ποιὰς ἀποδιδόναι·
[2, 9]	σπάνιον καὶ ἐπαινετὸν καὶ καλόν.	διὸ	δεῖ τὸν στοχαζόμενον τοῦ μέσου
[2, 8]	μᾶλλον πεφύκαμεν πρὸς τὰς ἡδονάς,	διὸ	εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν πρὸς ἀκολασίαν ἢ
[2, 8]	πρὸς δὲ τὸν ἄσωτον ἀνελεύθερος.	διὸ	καὶ ἀπωθοῦνται τὸν μέσον οἱ
[2, 9]	ἐν ταῖς πράξεσιν, ἱκανῶς εἴρηται.	διὸ	καὶ ἔργον ἐστὶ σπουδαῖον εἶναι.
[2, 3]	τοῦ λόγου διορίζεται τὰ τοιαῦτα.	διὸ	καὶ ὁρίζονται τὰς ἀρετὰς ἀπαθείας
[2, 6]	πεπερασμένου) τὸ δὲ κατορθοῦν μοναχῶς	(διὸ	καὶ τὸ μὲν ῥᾴδιον τὸ
[2, 6]	μέσον καὶ εὑρίσκειν καὶ αἱρεῖσθαι.	διὸ	κατὰ μὲν τὴν οὐσίαν καὶ
[2, 3]	ἐκ νηπίου πᾶσιν ἡμῖν συντέθραπται·	διὸ	χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι τοῦτο τὸ πάθος
[2, 9]	τῷ λόγῳ ἀφορίσαι· οὐδὲ γὰρ	ἄλλο	οὐδὲν τῶν αἰσθητῶν· τὰ δὲ
[2, 1]	οὐδὲ τὸ πῦρ κάτω, οὐδ´	ἄλλο	οὐδὲν τῶν ἄλλως πεφυκότων ἄλλως
[2, 2]	ἔχει πρὸς τὰς ἄλλας ἀρετάς.	ἐκεῖνο	δὲ προδιομολογείσθω, ὅτι πᾶς ὁ
[2, 1]	καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον	ἀπὸ	τοῦ ἔθους. ἐξ οὗ καὶ
[2, 4]	γὰρ γραμματικόν τι ποιῆσαι καὶ	ἀπὸ	τύχης καὶ ἄλλου ὑποθεμένου. τότε
[2, 2]	τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως,	ὑπὸ	δὲ τῆς μεσότητος σῴζεται. ἀλλ´
[2, 2]	οὔτε γὰρ ὑπὸ τέχνην οὔθ´	ὑπὸ	παραγγελίαν οὐδεμίαν πίπτει, δεῖ δ´
[2, 2]	οὐκ ἔχει τἀκριβές· οὔτε γὰρ	ὑπὸ	τέχνην οὔθ´ ὑπὸ παραγγελίαν οὐδεμίαν
[2, 3]	τοῖς ζῴοις, καὶ πᾶσι τοῖς	ὑπὸ	τὴν αἵρεσιν παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ
[2, 2]	δὴ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία	ὑπὸ	τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως,
[2, 3]	οὐ δεῖ ἢ ὁσαχῶς ἄλλως	ὑπὸ	τοῦ λόγου διορίζεται τὰ τοιαῦτα.
[2, 3]	καὶ ὅτι ἐξ ὧν γίνεται,	ὑπὸ	τούτων καὶ αὔξεται καὶ φθείρεται
[2, 2]	φθοραὶ ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ	ὑπὸ	τῶν αὐτῶν γίνονται, ἀλλὰ καὶ
[2, 4]	τῶν ἀρετῶν· τὰ μὲν γὰρ	ὑπὸ	τῶν τεχνῶν γινόμενα τὸ εὖ
[2, 6]	οὖν τὸ ἀξιοῦν καὶ περὶ	τὸ	ἀδικεῖν καὶ δειλαίνειν καὶ ἀκολασταίνειν
[2, 7]	τοῦ εὐπαρακολουθήτου. περὶ μὲν οὖν	τὸ	ἀληθὲς ὁ μὲν μέσος ἀληθής
[2, 6]	τούτων ἁμαρτάνειν ἐστίν. ὅμοιον οὖν	τὸ	ἀξιοῦν καὶ περὶ τὸ ἀδικεῖν
[2, 6]	τὸ δὲ χαλεπόν, ῥᾴδιον μὲν	τὸ	ἀποτυχεῖν τοῦ σκοποῦ, χαλεπὸν δὲ
[2, 6]	ἐστὶν ἡ ἀρετή, κατὰ δὲ	τὸ	ἄριστον καὶ τὸ εὖ ἀκρότης.
[2, 6]	ἄκρων, ὅπερ ἐστὶν ἓν καὶ	τὸ	αὐτὸ πᾶσιν, πρὸς ἡμᾶς δὲ
[2, 6]	τὸ μὲν ἁμαρτάνειν πολλαχῶς ἔστιν	(τὸ	γὰρ κακὸν τοῦ ἀπείρου, ὡς
[2, 1]	ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ δὲ καὶ	τὸ	γινόμενον ἐν ταῖς πόλεσιν· οἱ
[2, 6]	ἀπείρου, ὡς οἱ Πυθαγόρειοι εἴκαζον,	τὸ	δ´ ἀγαθὸν τοῦ πεπερασμένου) τὸ
[2, 6]	ἔστι λαβεῖν τὸ μὲν πλεῖον	τὸ	δ´ ἔλαττον τὸ δ´ ἴσον,
[2, 7]	δὲ τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ	τὸ	δ´ ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ
[2, 9]	ἄκρων τὸ μέν ἐστιν ἁμαρτωλότερον	τὸ	δ´ ἧττον· ἐπεὶ οὖν τοῦ
[2, 6]	μὲν πλεῖον τὸ δ´ ἔλαττον	τὸ	δ´ ἴσον, καὶ ταῦτα ἢ
[2, 6]	τὸ πρᾶγμα ἢ πρὸς ἡμᾶς·	τὸ	δ´ ἴσον μέσον τι ὑπερβολῆς
[2, 6]	ἧττον, καὶ ἀμφότερα οὐκ εὖ·	τὸ	δ´ ὅτε δεῖ καὶ ἐφ´
[2, 9]	τὸ δοῦναι ἀργύριον καὶ δαπανῆσαι·	τὸ	δ´ ᾧ καὶ ὅσον καὶ
[2, 6]	τὸ δ´ ἀγαθὸν τοῦ πεπερασμένου)	τὸ	δὲ κατορθοῦν μοναχῶς (διὸ καὶ
[2, 6]	ἁμαρτάνεται καὶ ἡ ἔλλειψις {ψέγεται}	τὸ	δὲ μέσον ἐπαινεῖται καὶ κατορθοῦται·
[2, 6]	μὲν καὶ τὴν ἔλλειψιν φεύγει,	τὸ	δὲ μέσον ζητεῖ καὶ τοῦθ´
[2, 6]	ἐστὶ κατὰ τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν.	τὸ	δὲ πρὸς ἡμᾶς οὐχ οὕτω
[2, 4]	προαιρούμενος, καὶ προαιρούμενος δι´ αὐτά,	τὸ	δὲ τρίτον ἐὰν καὶ βεβαίως
[2, 6]	(διὸ καὶ τὸ μὲν ῥᾴδιον	τὸ	δὲ χαλεπόν, ῥᾴδιον μὲν τὸ
[2, 9]	ὀργισθῆναι παντὸς καὶ ῥᾴδιον, καὶ	τὸ	δοῦναι ἀργύριον καὶ δαπανῆσαι· τὸ
[2, 6]	γίνεται καὶ ἀφ´ ἧς εὖ	τὸ	ἑαυτοῦ ἔργον ἀποδώσει. πῶς δὲ
[2, 4]	ἔχειν οὐ συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ	τὸ	εἰδέναι· πρὸς δὲ τὸ τὰς
[2, 7]	αὐτὴν ἀλαζών, ἡ δ´ ἐπὶ	τὸ	ἔλαττον εἰρωνεία καὶ εἴρων ὁ
[2, 8]	γὰρ τὸ ἴσον πρὸς μὲν	τὸ	ἔλαττον μεῖζον πρὸς δὲ τὸ
[2, 7]	ἣ μέν ἐστι περὶ τἀληθὲς	τὸ	ἐν αὐτοῖς, αἳ δὲ περὶ
[2, 7]	περὶ δὲ τὸ λοιπὸν ἡδὺ	τὸ	ἐν τῷ βίῳ ὁ μὲν
[2, 6]	ἀποτυχεῖν τοῦ σκοποῦ, χαλεπὸν δὲ	τὸ	ἐπιτυχεῖν) καὶ διὰ ταῦτ´ οὖν
[2, 6]	τε εὖ ἔχον ἀποτελεῖ καὶ	τὸ	ἔργον αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον
[2, 6]	τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ καὶ	τὸ	ἔργον αὐτοῦ· τῇ γὰρ τοῦ
[2, 6]	εἰ δὴ πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω	τὸ	ἔργον εὖ ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ
[2, 8]	γὰρ ἐγγύτερον εἶναι καὶ ὁμοιότερον	τὸ	ἕτερον ἄκρον τῷ μέσῳ, οὐ
[2, 6]	κατὰ δὲ τὸ ἄριστον καὶ	τὸ	εὖ ἀκρότης. οὐ πᾶσα δ´
[2, 3]	γίνεται καὶ ἀρετή· καὶ γὰρ	τὸ	εὖ βέλτιον ἐν τούτῳ. ὥστε
[2, 4]	γὰρ ὑπὸ τῶν τεχνῶν γινόμενα	τὸ	εὖ ἔχει ἐν αὑτοῖς· ἀρκεῖ
[2, 6]	ἀλλ´ ἀεὶ ἁμαρτάνειν· οὐδ´ ἔστι	τὸ	εὖ ἢ μὴ εὖ περὶ
[2, 9]	οὐκέτι παντὸς οὐδὲ ῥᾴδιον· διόπερ	τὸ	εὖ καὶ σπάνιον καὶ ἐπαινετὸν
[2, 6]	ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης	τὸ	εὖ, τῆς δὲ μεσότητος σῳζούσης,
[2, 9]	ἐν παντὶ δὲ μάλιστα φυλακτέον	τὸ	ἡδὺ καὶ τὴν ἡδονήν· οὐ
[2, 7]	εἴρων ὁ ἔχων〉 περὶ δὲ	τὸ	ἡδὺ τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ
[2, 7]	ἐν αὐτοῖς, αἳ δὲ περὶ	τὸ	ἡδύ· τούτου δὲ τὸ μὲν
[2, 9]	ἐπὶ τὸ μᾶλλον οὔτ´ ἐπὶ	τὸ	ἧττον, ὁ δὲ πλέον· οὗτος
[2, 6]	δὲ τοῦ μὲν πράγματος μέσον	τὸ	ἴσον ἀπέχον ἀφ´ ἑκατέρου τῶν
[2, 8]	μέση ταῖς ἄκραις· ὥσπερ γὰρ	τὸ	ἴσον πρὸς μὲν τὸ ἔλαττον
[2, 3]	τὴν αἵρεσιν παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ	τὸ	καλὸν καὶ τὸ συμφέρον ἡδὺ
[2, 4]	καὶ γραμματικῶς· τοῦτο δ´ ἐστὶ	τὸ	κατὰ τὴν ἐν αὑτῷ γραμματικήν.
[2, 7]	ἡ ἕξις ἀγροικία· περὶ δὲ	τὸ	λοιπὸν ἡδὺ τὸ ἐν τῷ
[2, 9]	παρεκβαίνων οὐ ψέγεται, οὔτ´ ἐπὶ	τὸ	μᾶλλον οὔτ´ ἐπὶ τὸ ἧττον,
[2, 8]	ἀλλήλων ἢ τοῦ μέσου, ὥσπερ	τὸ	μέγα τοῦ μικροῦ καὶ τὸ
[2, 7]	δὲ προσποίησις ἡ μὲν ἐπὶ	τὸ	μεῖζον ἀλαζονεία καὶ ὁ ἔχων
[2, 8]	τὸ ἔλαττον μεῖζον πρὸς δὲ	τὸ	μεῖζον ἔλαττον, οὕτως αἱ μέσαι
[2, 6]	γε οὖσα τοῦ μέσου. ἔτι	τὸ	μὲν ἁμαρτάνειν πολλαχῶς ἔστιν (τὸ
[2, 9]	ἐν τῇ αἰσθήσει ἡ κρίσις.	τὸ	μὲν ἄρα τοσοῦτο δηλοῖ ὅτι
[2, 1]	πολίτας ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ	τὸ	μὲν βούλημα παντὸς νομοθέτου τοῦτ´
[2, 4]	πρὸς δὲ τὸ τὰς ἀρετὰς	τὸ	μὲν εἰδέναι οὐδὲν ἢ μικρὸν
[2, 7]	ἔχων〉 περὶ δὲ τὸ ἡδὺ	τὸ	μὲν ἐν παιδιᾷ ὁ μὲν
[2, 7]	περὶ τὸ ἡδύ· τούτου δὲ	τὸ	μὲν ἐν παιδιᾷ τὸ δ´
[2, 9]	ἔεργε νῆα" τῶν γὰρ ἄκρων	τὸ	μέν ἐστιν ἁμαρτωλότερον τὸ δ´
[2, 9]	τοῦ εἰδότος· οὕτω δὲ καὶ	τὸ	μὲν ὀργισθῆναι παντὸς καὶ ῥᾴδιον,
[2, 2]	γενέσθαι τὰς ἕξεις, καθάπερ εἰρήκαμεν.	τὸ	μὲν οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν
[2, 6]	συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ ἔστι λαβεῖν	τὸ	μὲν πλεῖον τὸ δ´ ἔλαττον
[2, 6]	δὲ κατορθοῦν μοναχῶς (διὸ καὶ	τὸ	μὲν ῥᾴδιον τὸ δὲ χαλεπόν,
[2, 8]	τὰ πλεῖον ἀπέχοντα. πρὸς δὲ	τὸ	μέσον ἀντίκειται μᾶλλον ἐφ´ ὧν
[2, 6]	τὸ ἔργον εὖ ἐπιτελεῖ, πρὸς	τὸ	μέσον βλέπουσα καὶ εἰς τοῦτο
[2, 6]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις διὰ τὸ	τὸ	μέσον εἶναί πως ἄκρον, οὕτως
[2, 8]	τοῦ ἴσου. ἔτι πρὸς μὲν	τὸ	μέσον ἐνίοις ἄκροις ὁμοιότης τις
[2, 6]	ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ	τὸ	μέσον. ἡ δ´ ἀρετὴ περὶ
[2, 9]	γὰρ ἀπάγοντες τοῦ ἁμαρτάνειν εἰς	τὸ	μέσον ἥξομεν, ὅπερ οἱ τὰ
[2, 6]	ταῖς πράξεσι, τὴν δ´ ἀρετὴν	τὸ	μέσον καὶ εὑρίσκειν καὶ αἱρεῖσθαι.
[2, 9]	σπουδαῖον εἶναι. ἐν ἑκάστῳ γὰρ	τὸ	μέσον λαβεῖν ἔργον, οἷον κύκλου
[2, 6]	ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ	τὸ	μέσον. οἷον καὶ φοβηθῆναι καὶ
[2, 9]	μέσον λαβεῖν ἔργον, οἷον κύκλου	τὸ	μέσον οὐ παντὸς ἀλλὰ τοῦ
[2, 8]	ἄκροις πρὸς ἄλληλα ἢ πρὸς	τὸ	μέσον· πορρωτέρω γὰρ ταῦτα ἀφέστηκεν
[2, 8]	τὸ μέγα τοῦ μικροῦ καὶ	τὸ	μικρὸν τοῦ μεγάλου ἢ ἄμφω
[2, 5]	εὖ ἢ κακῶς, οἷον πρὸς	τὸ	ὀργισθῆναι, εἰ μὲν σφοδρῶς ἢ
[2, 1]	ἕξεις. οὐ μικρὸν οὖν διαφέρει	τὸ	οὕτως ἢ οὕτως εὐθὺς ἐκ
[2, 3]	συντέθραπται· διὸ χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι τοῦτο	τὸ	πάθος ἐγκεχρωσμένον τῷ βίῳ. κανονίζομεν
[2, 4]	δ´ ἄλλα οὐ μικρὸν ἀλλὰ	τὸ	πᾶν δύναται, ἅπερ ἐκ τοῦ
[2, 1]	ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον δὲ	τὸ	πᾶν. ~Ἐπεὶ οὖν ἡ παροῦσα
[2, 1]	δὲ ἠθικῆς, ἡ μὲν διανοητικὴ	τὸ	πλεῖον ἐκ διδασκαλίας ἔχει καὶ
[2, 6]	καὶ ὡς μοιχεύειν, ἀλλ´ ἁπλῶς	τὸ	ποιεῖν ὁτιοῦν τούτων ἁμαρτάνειν ἐστίν.
[2, 6]	καὶ ταῦτα ἢ κατ´ αὐτὸ	τὸ	πρᾶγμα ἢ πρὸς ἡμᾶς· τὸ
[2, 6]	τὰ ἓξ μέσα λαμβάνουσι κατὰ	τὸ	πρᾶγμα· ἴσῳ γὰρ ὑπερέχει τε
[2, 6]	οὐ τὸ τοῦ πράγματος ἀλλὰ	τὸ	πρὸς ἡμᾶς. εἰ δὴ πᾶσα
[2, 1]	ἐθίζῃ τις ἄνω ῥιπτῶν, οὐδὲ	τὸ	πῦρ κάτω, οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν
[2, 9]	καὶ ὅτι τοιαύτη ἐστὶ διὰ	τὸ	στοχαστικὴ τοῦ μέσου εἶναι τοῦ
[2, 3]	καὶ γὰρ τὸ καλὸν καὶ	τὸ	συμφέρον ἡδὺ φαίνεται. ἔτι δ´
[2, 4]	οὖν οὐδ´ ἐκεῖνοι εὖ ἕξουσι	τὸ	σῶμα οὕτω θεραπευόμενοι, οὐδ´ οὗτοι
[2, 4]	πράττῃ. ταῦτα δὲ πρὸς μὲν	τὸ	τὰς ἄλλας τέχνας ἔχειν οὐ
[2, 4]	αὐτὸ τὸ εἰδέναι· πρὸς δὲ	τὸ	τὰς ἀρετὰς τὸ μὲν εἰδέναι
[2, 6]	οὐσίαν καὶ τὸν λόγον τὸν	τὸ	τί ἦν εἶναι λέγοντα μεσότης
[2, 6]	ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις διὰ	τὸ	τὸ μέσον εἶναί πως ἄκρον,
[2, 6]	τοῦθ´ αἱρεῖται, μέσον δὲ οὐ	τὸ	τοῦ πράγματος ἀλλὰ τὸ πρὸς
[2, 3]	καθάπερ φησὶν Ἡράκλειτος, περὶ δὲ	τὸ	χαλεπώτερον ἀεὶ καὶ τέχνη γίνεται
[2, 3]	γινομένων, καὶ ὅτι ἐξ ὧν	ἐγένετο,	περὶ ταῦτα καὶ ἐνεργεῖ, εἰρήσθω.
[2, 3]	πρακτική, ἡ δὲ κακία τοὐναντίον.	γένοιτο	δ´ ἂν ἡμῖν καὶ ἐκ
[2, 1]	τοῦ διδάξοντος, ἀλλὰ πάντες ἂν	ἐγίνοντο	ἀγαθοὶ ἢ κακοί. οὕτω δὴ
[2, 6]	ὅπερ ἐστὶν ἓν καὶ τὸ	αὐτὸ	πᾶσιν, πρὸς ἡμᾶς δὲ ὃ
[2, 1]	ἐστίν, ὅσοι δὲ μὴ εὖ	αὐτὸ	ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν, καὶ διαφέρει τούτῳ
[2, 6]	ἀρετή, οὗ ἂν ᾖ ἀρετή,	αὐτό	τε εὖ ἔχον ἀποτελεῖ καὶ
[2, 4]	τέχνας ἔχειν οὐ συναριθμεῖται, πλὴν	αὐτὸ	τὸ εἰδέναι· πρὸς δὲ τὸ
[2, 6]	ἴσον, καὶ ταῦτα ἢ κατ´	αὐτὸ	τὸ πρᾶγμα ἢ πρὸς ἡμᾶς·
[2, 9]	ἡ κρίσις. τὸ μὲν ἄρα	τοσοῦτο	δηλοῖ ὅτι ἡ μέση ἕξις
[2, 6]	τὸ μέσον βλέπουσα καὶ εἰς	τοῦτο	ἄγουσα τὰ ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν
[2, 8]	ἕτερον ἄκρον τῷ μέσῳ, οὐ	τοῦτο	ἀλλὰ τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν μᾶλλον· οἷον
[2, 6]	ἀγαθοὶ τεχνῖται, ὡς λέγομεν, πρὸς	τοῦτο	βλέποντες ἐργάζονται) ἡ δ´ ἀρετὴ
[2, 9]	ἄλλοι γὰρ πρὸς ἄλλα πεφύκαμεν·	τοῦτο	δ´ ἔσται γνώριμον ἐκ τῆς
[2, 9]	τὰ ἐλάχιστα ληπτέον τῶν κακῶν·	τοῦτο	δ´ ἔσται μάλιστα τοῦτον τὸν
[2, 4]	γραμματικόν τι ποιήσῃ καὶ γραμματικῶς·	τοῦτο	δ´ ἐστὶ τὸ κατὰ τὴν
[2, 6]	ὃ μήτε πλεονάζει μήτε ἐλλείπει·	τοῦτο	δ´ οὐχ ἕν, οὐδὲ ταὐτὸν
[2, 6]	γὰρ ὑπερέχει τε καὶ ὑπερέχεται·	τοῦτο	δὲ μέσον ἐστὶ κατὰ τὴν
[2, 9]	δημογέροντες ἔπαθον πρὸς τὴν Ἑλένην,	τοῦτο	δεῖ παθεῖν καὶ ἡμᾶς πρὸς
[2, 8]	ἐπίδοσις μᾶλλον γίνεται· καὶ διὰ	τοῦτο	ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα ἐναντιωτέρα
[2, 2]	λόγου πειρατέον βοηθεῖν. πρῶτον οὖν	τοῦτο	θεωρητέον, ὅτι τὰ τοιαῦτα πέφυκεν
[2, 9]	μέσου τυγχάνειν. χαλεπὸν δ´ ἴσως	τοῦτο,	καὶ μάλιστ´ ἐν τοῖς καθ´
[2, 7]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις. ~Δεῖ δὲ	τοῦτο	μὴ μόνον καθόλου λέγεσθαι, ἀλλὰ
[2, 3]	ἐν τούτῳ. ὥστε καὶ διὰ	τοῦτο	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας πᾶσα
[2, 7]	ἀφιλότιμον. διὰ τίνα δ´ αἰτίαν	τοῦτο	ποιοῦμεν, ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται·
[2, 6]	προστάξει· ἔστι γὰρ ἴσως καὶ	τοῦτο	πολὺ τῷ ληψομένῳ ἢ ὀλίγον·
[2, 8]	οὖσα. διὰ δύο δ´ αἰτίας	τοῦτο	συμβαίνει, μίαν μὲν τὴν ἐξ
[2, 3]	ἡμῖν συντέθραπται· διὸ χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι	τοῦτο	τὸ πάθος ἐγκεχρωσμένον τῷ βίῳ.
[2, 8]	ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα. διὰ	δύο	δ´ αἰτίας τοῦτο συμβαίνει, μίαν
[2, 6]	τῳ δέκα μναῖ φαγεῖν πολὺ	δύο	δὲ ὀλίγον, ὁ ἀλείπτης ἓξ
[2, 6]	ὁ φρόνιμος ὁρίσειεν. μεσότης δὲ	δύο	κακιῶν, τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν
[2, 9]	καὶ πῶς, καὶ ὅτι μεσότης	δύο	κακιῶν, τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν
[2, 8]	ἀρετῶν. ~Τριῶν δὴ διαθέσεων οὐσῶν,	δύο	μὲν κακιῶν, τῆς μὲν καθ´
[2, 6]	τὰ δέκα πολλὰ τὰ δὲ	δύο	ὀλίγα, τὰ ἓξ μέσα λαμβάνουσι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2008