Livre, chapitre
[2, 5]	ἐστί, πάθη δυνάμεις ἕξεις, τούτων	ἄν	τι εἴη ἡ ἀρετή. λέγω
[2, 4]	καὶ ἐνεργεῖ, εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε δ´	ἄν	τις πῶς λέγομεν ὅτι δεῖ
[2, 2]	πολλοὺς πόνους ὑπομένειν, καὶ μάλιστα	ἂν	δύναιτ´ αὐτὰ ποιεῖν ὁ ἰσχυρός.
[2, 1]	ἔδει τοῦ διδάξοντος, ἀλλὰ πάντες	ἂν	ἐγίνοντο ἀγαθοὶ ἢ κακοί. οὕτω
[2, 1]	γὰρ μὴ οὕτως εἶχεν, οὐδὲν	ἂν	ἔδει τοῦ διδάξοντος, ἀλλὰ πάντες
[2, 1]	λίθος φύσει κάτω φερόμενος οὐκ	ἂν	ἐθισθείη ἄνω φέρεσθαι, οὐδ´ ἂν
[2, 1]	οὐδὲν τῶν ἄλλως πεφυκότων ἄλλως	ἂν	ἐθισθείη. οὔτ´ ἄρα φύσει οὔτε
[2, 3]	καὶ λύπη, καὶ διὰ τοῦτ´	ἂν	εἴη ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς
[2, 6]	καὶ ἡ φύσις, τοῦ μέσου	ἂν	εἴη στοχαστική. λέγω δὲ τὴν
[2, 6]	οὖν ὅτι πᾶσα ἀρετή, οὗ	ἂν	ᾖ ἀρετή, αὐτό τε εὖ
[2, 6]	ἡ τοῦ ἀνθρώπου ἀρετὴ εἴη	ἂν	ἡ ἕξις ἀφ´ ἧς ἀγαθὸς
[2, 3]	δὲ κακία τοὐναντίον. γένοιτο δ´	ἂν	ἡμῖν καὶ ἐκ τούτων φανερὸν
[2, 2]	ἵν´ ἀγαθοὶ γενώμεθα, ἐπεὶ οὐδὲν	ἂν	ἦν ὄφελος αὐτῆς) ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι
[2, 1]	ἂν ἐθισθείη ἄνω φέρεσθαι, οὐδ´	ἂν	μυριάκις αὐτὸν ἐθίζῃ τις ἄνω
[2, 4]	λέγεται, ὅταν ᾖ τοιαῦτα οἷα	ἂν	ὁ δίκαιος ἢ ὁ σώφρων
[2, 6]	ἡμᾶς, ὡρισμένῃ λόγῳ καὶ ᾧ	ἂν	ὁ φρόνιμος ὁρίσειεν. μεσότης δὲ
[2, 4]	τοῦ μὴ πράττειν ταῦτα οὐδεὶς	ἂν	οὐδὲ μελλήσειε γίνεσθαι ἀγαθός. ἀλλ´
[2, 2]	ἀγαθοὶ γενώμεθα, ἐπεὶ οὐδὲν ἂν	ἦν	ὄφελος αὐτῆς) ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ
[2, 6]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις, ἀλλ´ ὡς	ἂν	πράττηται ἁμαρτάνεται· ὅλως γὰρ οὔθ´
[2, 4]	κατὰ τὰς ἀρετὰς γινόμενα οὐκ	ἐὰν	αὐτά πως ἔχῃ, δικαίως ἢ
[2, 4]	πῶς ἔχων πράττῃ, πρῶτον μὲν	ἐὰν	εἰδώς, ἔπειτ´ ἐὰν προαιρούμενος, καὶ
[2, 6]	δὲ καὶ ὧδ´ ἔσται φανερόν,	ἐὰν	θεωρήσωμεν ποία τίς ἐστιν ἡ
[2, 4]	δι´ αὐτά, τὸ δὲ τρίτον	ἐὰν	καὶ βεβαίως καὶ ἀμετακινήτως ἔχων
[2, 4]	ὑποθεμένου. τότε οὖν ἔσται γραμματικός,	ἐὰν	καὶ γραμματικόν τι ποιήσῃ καὶ
[2, 4]	ἢ σωφρόνως πράττεται, ἀλλὰ καὶ	ἐὰν	ὁ πράττων πῶς ἔχων πράττῃ,
[2, 4]	πρῶτον μὲν ἐὰν εἰδώς, ἔπειτ´	ἐὰν	προαιρούμενος, καὶ προαιρούμενος δι´ αὐτά,
[2, 6]	μέσον ἐστὶ κατὰ τὴν ἀριθμητικὴν	ἀναλογίαν.	τὸ δὲ πρὸς ἡμᾶς οὐχ
[2, 2]	καὶ ἐλάττω γινόμενα φθείρει τὴν	ὑγίειαν,	τὰ δὲ σύμμετρα καὶ ποιεῖ
[2, 7]	δ´ ἐλέγομεν ἔχειν πρὸς τὴν	μεγαλοπρέπειαν	τὴν ἐλευθεριότητα, τῷ περὶ μικρὰ
[2, 8]	ὡς τῇ θρασύτητι πρὸς τὴν	ἀνδρείαν	καὶ τῇ ἀσωτίᾳ πρὸς τὴν
[2, 3]	εἶναι περὶ ταῦτα τὴν πᾶσαν	πραγματείαν·	οὐ γὰρ μικρὸν εἰς τὰς
[2, 2]	γὰρ ὑπὸ τέχνην οὔθ´ ὑπὸ	παραγγελίαν	οὐδεμίαν πίπτει, δεῖ δ´ αὐτοὺς
[2, 5]	ὀργὴν φόβον θάρσος φθόνον χαρὰν	φιλίαν	μῖσος πόθον ζῆλον ἔλεον, ὅλως
[2, 8]	δύο δ´ αἰτίας τοῦτο συμβαίνει,	μίαν	μὲν τὴν ἐξ αὐτοῦ τοῦ
[2, 2]	ὑπὸ τέχνην οὔθ´ ὑπὸ παραγγελίαν	οὐδεμίαν	πίπτει, δεῖ δ´ αὐτοὺς ἀεὶ
[2, 7]	ῥηθήσεται. περὶ δὲ τιμὴν καὶ	ἀτιμίαν	μεσότης μὲν μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ δὲ
[2, 5]	ἀρετή. λέγω δὲ πάθη μὲν	ἐπιθυμίαν	ὀργὴν φόβον θάρσος φθόνον χαρὰν
[2, 7]	εἰσι περὶ λόγων καὶ πράξεων	κοινωνίαν,	διαφέρουσι δὲ ὅτι ἣ μέν
[2, 8]	ἡδονάς, διὸ εὐκαταφορώτεροί ἐσμεν πρὸς	ἀκολασίαν	ἢ πρὸς κοσμιότητα. ταῦτ´ οὖν
[2, 6]	αἱρεῖσθαι. διὸ κατὰ μὲν τὴν	οὐσίαν	καὶ τὸν λόγον τὸν τὸ
[2, 7]	τὸν ἀφιλότιμον. διὰ τίνα δ´	αἰτίαν	τοῦτο ποιοῦμεν, ἐν τοῖς ἑξῆς
[2, 7]	ἔχει τις καὶ πρὸς τὴν	μεγαλοψυχίαν,	περὶ τιμὴν οὖσαν μεγάλην, αὐτὴ
[2, 4]	ἄλλα οὐ μικρὸν ἀλλὰ τὸ	πᾶν	δύναται, ἅπερ ἐκ τοῦ πολλάκις
[2, 1]	ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον δὲ τὸ	πᾶν.	~Ἐπεὶ οὖν ἡ παροῦσα πραγματεία
[2, 6]	πᾶσα δ´ ἐπιδέχεται πρᾶξις οὐδὲ	πᾶν	πάθος τὴν μεσότητα· ἔνια γὰρ
[2, 5]	ἐπιθυμίαν ὀργὴν φόβον θάρσος φθόνον	χαρὰν	φιλίαν μῖσος πόθον ζῆλον ἔλεον,
[2, 7]	τιμὴν οὖσαν μεγάλην, αὐτὴ περὶ	μικρὰν	οὖσα· ἔστι γὰρ ὡς δεῖ
[2, 3]	ἀναγκαῖον εἶναι περὶ ταῦτα τὴν	πᾶσαν	πραγματείαν· οὐ γὰρ μικρὸν εἰς
[2, 2]	μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος ἀκόλαστος, ὁ δὲ	πᾶσαν	φεύγων, ὥσπερ οἱ ἄγροικοι, ἀναίσθητός
[2, 7]	πρὸς τὴν μεγαλοψυχίαν, περὶ τιμὴν	οὖσαν	μεγάλην, αὐτὴ περὶ μικρὰν οὖσα·
[2, 7]	τὴν ἐλευθεριότητα, τῷ περὶ μικρὰ	διαφέρουσαν,	οὕτως ἔχει τις καὶ πρὸς
[2, 7]	ὀνόματος τετυχήκασιν οὐδ´ οἱ τοιοῦτοι,	ἔστωσαν	δὲ ἀναίσθητοι. περὶ δὲ δόσιν
[2, 4]	πράγματα δίκαια καὶ σώφρονα λέγεται,	ὅταν	ᾖ τοιαῦτα οἷα ἂν ὁ
[2, 7]	ἀσωτία καὶ ἀνελευθερία. ἐναντίως δ´	ἐν	αὐταῖς ὑπερβάλλουσι καὶ ἐλλείπουσιν· ὁ
[2, 7]	μέν ἐστι περὶ τἀληθὲς τὸ	ἐν	αὐτοῖς, αἳ δὲ περὶ τὸ
[2, 1]	οἳ μὲν ἐκ τοῦ οὑτωσὶ	ἐν	αὐτοῖς ἀναστρέφεσθαι, οἳ δὲ ἐκ
[2, 4]	τεχνῶν γινόμενα τὸ εὖ ἔχει	ἐν	αὑτοῖς· ἀρκεῖ οὖν ταῦτά πως
[2, 4]	δ´ ἐστὶ τὸ κατὰ τὴν	ἐν	αὑτῷ γραμματικήν. ἔτι οὐδ´ ὅμοιόν
[2, 7]	καὶ τοῖς καθ´ ἕκαστα ἐφαρμόττειν.	ἐν	γὰρ τοῖς περὶ τὰς πράξεις
[2, 7]	ἄσωτος ἐν μὲν προέσει ὑπερβάλλει	ἐν	δὲ λήψει ἐλλείπει, ὁ δ´
[2, 7]	ἀνελεύθερος ἐν μὲν λήψει ὑπερβάλλει	ἐν	δὲ προέσει ἐλλείπει. νῦν μὲν
[2, 6]	ἐστι περὶ πάθη καὶ πράξεις,	ἐν	δὲ τούτοις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ
[2, 9]	καὶ ἔργον ἐστὶ σπουδαῖον εἶναι.	ἐν	ἑκάστῳ γὰρ τὸ μέσον λαβεῖν
[2, 9]	ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´ οὖν ποιοῦντες, ὡς	ἐν	κεφαλαίῳ εἰπεῖν, μάλιστα δυνησόμεθα τοῦ
[2, 7]	λήψει ἐλλείπει, ὁ δ´ ἀνελεύθερος	ἐν	μὲν λήψει ὑπερβάλλει ἐν δὲ
[2, 7]	ἐλλείπουσιν· ὁ μὲν γὰρ ἄσωτος	ἐν	μὲν προέσει ὑπερβάλλει ἐν δὲ
[2, 6]	ἄρα ἡ ἀρετὴ ἕξις προαιρετική,	ἐν	μεσότητι οὖσα τῇ πρὸς ἡμᾶς,
[2, 6]	περὶ πάθη καὶ πράξεις ἐστίν,	ἐν	οἷς ἡ μὲν ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται
[2, 7]	δὲ τὸ ἡδὺ τὸ μὲν	ἐν	παιδιᾷ ὁ μὲν μέσος εὐτράπελος
[2, 7]	ἡδύ· τούτου δὲ τὸ μὲν	ἐν	παιδιᾷ τὸ δ´ ἐν πᾶσι
[2, 9]	διεστραμμένα τῶν ξύλων ὀρθοῦντες ποιοῦσιν.	ἐν	παντὶ δὲ μάλιστα φυλακτέον τὸ
[2, 6]	τίς ἐστιν ἡ φύσις αὐτῆς.	ἐν	παντὶ δὴ συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ
[2, 9]	ἡμᾶς πρὸς τὴν ἡδονήν, καὶ	ἐν	πᾶσι τὴν ἐκείνων ἐπιλέγειν φωνήν·
[2, 7]	μὲν ἐν παιδιᾷ τὸ δ´	ἐν	πᾶσι τοῖς κατὰ τὸν βίον.
[2, 7]	κόλαξ, ὁ δ´ ἐλλείπων καὶ	ἐν	πᾶσιν ἀηδὴς δύσερίς τις καὶ
[2, 9]	δηλοῖ ὅτι ἡ μέση ἕξις	ἐν	πᾶσιν ἐπαινετή, ἀποκλίνειν δὲ δεῖ
[2, 7]	τούτων, ἵνα μᾶλλον κατίδωμεν ὅτι	ἐν	πᾶσιν ἡ μεσότης ἐπαινετόν, τὰ
[2, 1]	μαρτυρεῖ δὲ καὶ τὸ γινόμενον	ἐν	ταῖς πόλεσιν· οἱ γὰρ νομοθέται
[2, 2]	οἱ λόγοι ἀπαιτητέοι· τὰ δ´	ἐν	ταῖς πράξεσι καὶ τὰ συμφέροντα
[2, 6]	ἔν τε τοῖς πάθεσι καὶ	ἐν	ταῖς πράξεσι, τὴν δ´ ἀρετὴν
[2, 9]	τοῦ ἐν τοῖς πάθεσι καὶ	ἐν	ταῖς πράξεσιν, ἱκανῶς εἴρηται. διὸ
[2, 9]	ἐν τοῖς καθ´ ἕκαστα, καὶ	ἐν	τῇ αἰσθήσει ἡ κρίσις. τὸ
[2, 5]	ἀρετὴ σκεπτέον. ἐπεὶ οὖν τὰ	ἐν	τῇ ψυχῇ γινόμενα τρία ἐστί,
[2, 2]	γίνονται, ἀλλὰ καὶ αἱ ἐνέργειαι	ἐν	τοῖς αὐτοῖς ἔσονται· καὶ γὰρ
[2, 1]	δὲ ἄδικοι, πράττοντες δὲ τὰ	ἐν	τοῖς δεινοῖς καὶ ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι
[2, 7]	τίνα δ´ αἰτίαν τοῦτο ποιοῦμεν,	ἐν	τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται· νῦν δὲ
[2, 9]	τῶν αἰσθητῶν· τὰ δὲ τοιαῦτα	ἐν	τοῖς καθ´ ἕκαστα, καὶ ἐν
[2, 9]	δ´ ἴσως τοῦτο, καὶ μάλιστ´	ἐν	τοῖς καθ´ ἕκαστον· οὐ γὰρ
[2, 9]	στοχαστικὴ τοῦ μέσου εἶναι τοῦ	ἐν	τοῖς πάθεσι καὶ ἐν ταῖς
[2, 7]	καὶ δύσκολος. εἰσὶ δὲ καὶ	ἐν	τοῖς παθήμασι καὶ περὶ τὰ
[2, 1]	ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες γὰρ τὰ	ἐν	τοῖς συναλλάγμασι τοῖς πρὸς τοὺς
[2, 7]	καὶ ὁ αἰδήμων. καὶ γὰρ	ἐν	τούτοις ὃ μὲν λέγεται μέσος,
[2, 3]	καὶ γὰρ τὸ εὖ βέλτιον	ἐν	τούτῳ. ὥστε καὶ διὰ τοῦτο
[2, 7]	δὲ τὸ λοιπὸν ἡδὺ τὸ	ἐν	τῷ βίῳ ὁ μὲν ὡς
[2, 6]	μὴ εὖ περὶ τὰ τοιαῦτα	ἐν	τῷ ἣν δεῖ καὶ ὅτε
[2, 7]	δ´ ἐστὶν ἀνώνυμα) ὁ δ´	ἐν	τῷ θαρρεῖν ὑπερβάλλων θρασύς, ὁ
[2, 7]	θαρρεῖν ὑπερβάλλων θρασύς, ὁ δ´	ἐν	τῷ μὲν φοβεῖσθαι ὑπερβάλλων τῷ
[2, 6]	τὰς δ´ ὑπερβάλλειν τοῦ δέοντος	ἔν	τε τοῖς πάθεσι καὶ ἐν
[2, 8]	πρὸς δὲ τὰς ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν	ἔν	τε τοῖς πάθεσι καὶ ταῖς
[2, 6]	μήτε ἐλλείπει· τοῦτο δ´ οὐχ	ἕν,	οὐδὲ ταὐτὸν πᾶσιν. οἷον εἰ
[2, 6]	ἑκατέρου τῶν ἄκρων, ὅπερ ἐστὶν	ἓν	καὶ τὸ αὐτὸ πᾶσιν, πρὸς
[2, 7]	αἰδούμενος· ὁ δ´ ἐλλείπων ἢ	μηδὲν	ὅλως ἀναίσχυντος, ὁ δὲ μέσος
[2, 2]	ὑπομένων δειλὸς γίνεται, ὅ τε	μηδὲν	ὅλως φοβούμενος ἀλλὰ πρὸς πάντα
[2, 2]	πάντα φεύγων καὶ φοβούμενος καὶ	μηδὲν	ὑπομένων δειλὸς γίνεται, ὅ τε
[2, 1]	εἰ γὰρ μὴ οὕτως εἶχεν,	οὐδὲν	ἂν ἔδει τοῦ διδάξοντος, ἀλλὰ
[2, 2]	ἀλλ´ ἵν´ ἀγαθοὶ γενώμεθα, ἐπεὶ	οὐδὲν	ἂν ἦν ὄφελος αὐτῆς) ἀναγκαῖον
[2, 2]	ταῖς πράξεσι καὶ τὰ συμφέροντα	οὐδὲν	ἑστηκὸς ἔχει, ὥσπερ οὐδὲ τὰ
[2, 4]	τὰς ἀρετὰς τὸ μὲν εἰδέναι	οὐδὲν	ἢ μικρὸν ἰσχύει, τὰ δ´
[2, 9]	λόγῳ ἀφορίσαι· οὐδὲ γὰρ ἄλλο	οὐδὲν	τῶν αἰσθητῶν· τὰ δὲ τοιαῦτα
[2, 1]	τὸ πῦρ κάτω, οὐδ´ ἄλλο	οὐδὲν	τῶν ἄλλως πεφυκότων ἄλλως ἂν
[2, 4]	ἀκούουσι μὲν ἐπιμελῶς, ποιοῦσι δ´	οὐδὲν	τῶν προσταττομένων. ὥσπερ οὖν οὐδ´
[2, 6]	εἰς τοῦτο ἄγουσα τὰ ἔργα	(ὅθεν	εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς εὖ ἔχουσιν
[2, 7]	πλὴν ἡ τοῦ φιλοτίμου φιλοτιμία.	ὅθεν	ἐπιδικάζονται οἱ ἄκροι τῆς μέσης
[2, 1]	δ´ ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται,	ὅθεν	καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον
[2, 1]	ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται·	οὐθὲν	γὰρ τῶν φύσει ὄντων ἄλλως
[2, 4]	ὁ δίκαιος ἢ ὁ σώφρων	πράξειεν·	δίκαιος δὲ καὶ σώφρων ἐστὶν
[2, 6]	καὶ ᾧ ἂν ὁ φρόνιμος	ὁρίσειεν.	μεσότης δὲ δύο κακιῶν, τῆς
[2, 8]	τὸ μέσον· πορρωτέρω γὰρ ταῦτα	ἀφέστηκεν	ἀλλήλων ἢ τοῦ μέσου, ὥσπερ
[2, 2]	τοῦτο θεωρητέον, ὅτι τὰ τοιαῦτα	πέφυκεν	ὑπ´ ἐνδείας καὶ ὑπερβολῆς φθείρεσθαι,
[2, 6]	οὖσα τοῦ μέσου. ἔτι τὸ	μὲν	ἁμαρτάνειν πολλαχῶς ἔστιν (τὸ γὰρ
[2, 1]	ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι ἢ θαρρεῖν οἳ	μὲν	ἀνδρεῖοι οἳ δὲ δειλοί. ὁμοίως
[2, 9]	τὸν στοχαζόμενον τοῦ μέσου πρῶτον	μὲν	ἀποχωρεῖν τοῦ μᾶλλον ἐναντίου, καθάπερ
[2, 9]	τῇ αἰσθήσει ἡ κρίσις. τὸ	μὲν	ἄρα τοσοῦτο δηλοῖ ὅτι ἡ
[2, 1]	ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ τὸ	μὲν	βούλημα παντὸς νομοθέτου τοῦτ´ ἐστίν,
[2, 8]	πᾶσαι πάσαις ἀντίκεινταί πως· αἱ	μὲν	γὰρ ἄκραι καὶ τῇ μέσῃ
[2, 3]	ἢ λύπην τοῖς ἔργοις· ὁ	μὲν	γὰρ ἀπεχόμενος τῶν σωματικῶν ἡδονῶν
[2, 6]	δ´ ἀρετῆς ἡ μεσότης· ἐσθλοὶ	μὲν	γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ κακοί.
[2, 7]	αὐταῖς ὑπερβάλλουσι καὶ ἐλλείπουσιν· ὁ	μὲν	γὰρ ἄσωτος ἐν μὲν προέσει
[2, 7]	ἀλλήλας, διαφέρουσαι δ´ ἀλλήλων· πᾶσαι	μὲν	γάρ εἰσι περὶ λόγων καὶ
[2, 3]	ἀρετῇ καὶ τῇ πολιτικῇ· ὁ	μὲν	γὰρ εὖ τούτοις χρώμενος ἀγαθὸς
[2, 7]	συμβαίνουσι τοῖς πέλας γινομένας· ὁ	μὲν	γὰρ νεμεσητικὸς λυπεῖται ἐπὶ τοῖς
[2, 6]	τῷ ληψομένῳ ἢ ὀλίγον· Μίλωνι	μὲν	γὰρ ὀλίγον, τῷ δὲ ἀρχομένῳ
[2, 7]	γὰρ μεγαλοπρεπὴς διαφέρει ἐλευθερίου· ὃ	μὲν	γὰρ περὶ μεγάλα, ὃ δὲ
[2, 1]	τὰ περὶ τὰς ὀργάς· οἳ	μὲν	γὰρ σώφρονες καὶ πρᾶοι γίνονται,
[2, 3]	ἐστὶν ἡ ἠθικὴ ἀρετή· διὰ	μὲν	γὰρ τὴν ἡδονὴν τὰ φαῦλα
[2, 1]	καὶ οἱ λοιποὶ πάντες· ἐκ	μὲν	γὰρ τοῦ εὖ οἰκοδομεῖν ἀγαθοὶ
[2, 4]	τεχνῶν καὶ τῶν ἀρετῶν· τὰ	μὲν	γὰρ ὑπὸ τῶν τεχνῶν γινόμενα
[2, 8]	καὶ καλοῦσι τὸν ἀνδρεῖον ὁ	μὲν	δειλὸς θρασὺν ὁ δὲ θρασὺς
[2, 1]	διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς, ἡ	μὲν	διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίας
[2, 1]	δὴ τῆς ἀρετῆς οὔσης, τῆς	μὲν	διανοητικῆς τῆς δὲ ἠθικῆς, ἡ
[2, 4]	πῶς λέγομεν ὅτι δεῖ τὰ	μὲν	δίκαια πράττοντας δικαίους γίνεσθαι, τὰ
[2, 1]	κιθαρισταί· οὕτω δὴ καὶ τὰ	(μὲν	δίκαια πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα, τὰ
[2, 1]	πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ	μὲν	δίκαιοι οἳ δὲ ἄδικοι, πράττοντες
[2, 4]	πράττων πῶς ἔχων πράττῃ, πρῶτον	μὲν	ἐὰν εἰδώς, ἔπειτ´ ἐὰν προαιρούμενος,
[2, 4]	δὲ τὸ τὰς ἀρετὰς τὸ	μὲν	εἰδέναι οὐδὲν ἢ μικρὸν ἰσχύει,
[2, 6]	πῶς δὲ τοῦτ´ ἔσται, ἤδη	μὲν	εἰρήκαμεν, ἔτι δὲ καὶ ὧδ´
[2, 1]	δ´ ἀκόλαστοι καὶ ὀργίλοι, οἳ	μὲν	ἐκ τοῦ οὑτωσὶ ἐν αὐτοῖς
[2, 7]	δόσιν χρημάτων καὶ λῆψιν μεσότης	μὲν	ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ δὲ καὶ ἔλλειψις
[2, 6]	ἔλλειψιν· καὶ ἔτι τῷ τὰς	μὲν	ἐλλείπειν τὰς δ´ ὑπερβάλλειν τοῦ
[2, 7]	περὶ δὲ τὸ ἡδὺ τὸ	μὲν	ἐν παιδιᾷ ὁ μὲν μέσος
[2, 7]	τὸ ἡδύ· τούτου δὲ τὸ	μὲν	ἐν παιδιᾷ τὸ δ´ ἐν
[2, 9]	ἐπαινετή, ἀποκλίνειν δὲ δεῖ ὁτὲ	μὲν	ἐπὶ τὴν ὑπερβολὴν ὁτὲ δ´
[2, 7]	λεγέσθω, ἡ δὲ προσποίησις ἡ	μὲν	ἐπὶ τὸ μεῖζον ἀλαζονεία καὶ
[2, 5]	ἡ ἀρετή. λέγω δὲ πάθη	μὲν	ἐπιθυμίαν ὀργὴν φόβον θάρσος φθόνον
[2, 4]	κάμνουσιν, οἳ τῶν ἰατρῶν ἀκούουσι	μὲν	ἐπιμελῶς, ποιοῦσι δ´ οὐδὲν τῶν
[2, 5]	ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα· ἔτι δυνατοὶ	μέν	ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ δὲ ἢ
[2, 7]	κοινωνίαν, διαφέρουσι δὲ ὅτι ἣ	μέν	ἐστι περὶ τἀληθὲς τὸ ἐν
[2, 9]	νῆα" τῶν γὰρ ἄκρων τὸ	μέν	ἐστιν ἁμαρτωλότερον τὸ δ´ ἧττον·
[2, 8]	μέσον ἀντίκειται μᾶλλον ἐφ´ ὧν	μὲν	ἡ ἔλλειψις ἐφ´ ὧν δὲ
[2, 1]	ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι	μὲν	ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις δὲ
[2, 6]	μεσότης δὲ δύο κακιῶν, τῆς	μὲν	καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´
[2, 8]	οὐσῶν, δύο μὲν κακιῶν, τῆς	μὲν	καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´
[2, 9]	ὅτι μεσότης δύο κακιῶν, τῆς	μὲν	καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´
[2, 7]	περὶ τὰς πράξεις λόγοις οἱ	μὲν	καθόλου κοινότεροί εἰσιν, οἱ δ´
[2, 6]	δὴ πᾶς ἐπιστήμων τὴν ὑπερβολὴν	μὲν	καὶ τὴν ἔλλειψιν φεύγει, τὸ
[2, 5]	ἐπαινούμεθα ἢ ψεγόμεθα. ἔτι ὀργιζόμεθα	μὲν	καὶ φοβούμεθα ἀπροαιρέτως, αἱ δ´
[2, 6]	καὶ διὰ ταῦτ´ οὖν τῆς	μὲν	κακίας ἡ ὑπερβολὴ καὶ ἡ
[2, 8]	~Τριῶν δὴ διαθέσεων οὐσῶν, δύο	μὲν	κακιῶν, τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν
[2, 9]	καὶ ἡ Καλυψὼ παραινεῖ τούτου	μὲν	καπνοῦ καὶ κύματος ἐκτὸς ἔεργε
[2, 7]	καὶ γὰρ ἐν τούτοις ὃ	μὲν	λέγεται μέσος, ὃ δ´ ὑπερβάλλων,
[2, 7]	ἐλλείπει, ὁ δ´ ἀνελεύθερος ἐν	μὲν	λήψει ὑπερβάλλει ἐν δὲ προέσει
[2, 3]	δὲ καὶ τὰς πράξεις, οἳ	μὲν	μᾶλλον οἳ δ´ ἧττον, ἡδονῇ
[2, 7]	καὶ ἄλλαι διαθέσεις εἰσί, μεσότης	μὲν	μεγαλοπρέπεια (ὁ γὰρ μεγαλοπρεπὴς διαφέρει
[2, 7]	δὲ τιμὴν καὶ ἀτιμίαν μεσότης	μὲν	μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ δὲ χαυνότης τις
[2, 7]	μὲν οὖν τὸ ἀληθὲς ὁ	μὲν	μέσος ἀληθής τις καὶ ἡ
[2, 7]	τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ ὁ	μὲν	μέσος εὐτράπελος καὶ ἡ διάθεσις
[2, 9]	χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´ ὁ	μὲν	μικρὸν τοῦ εὖ παρεκβαίνων οὐ
[2, 9]	εἰδότος· οὕτω δὲ καὶ τὸ	μὲν	ὀργισθῆναι παντὸς καὶ ῥᾴδιον, καὶ
[2, 7]	δ´ ὅτε ἀφιλότιμον, καὶ ἔστι	μὲν	ὅτε ἐπαινοῦμεν τὸν φιλότιμον ἔστι
[2, 7]	χώρας· καὶ ἡμεῖς δὲ ἔστι	μὲν	ὅτε τὸν μέσον φιλότιμον καλοῦμεν
[2, 4]	ἀγαθός. ἀλλ´ οἱ πολλοὶ ταῦτα	μὲν	οὐ πράττουσιν, ἐπὶ δὲ τὸν
[2, 7]	φιλία, ὁ δ´ ὑπερβάλλων, εἰ	μὲν	οὐδενὸς ἕνεκα, ἄρεσκος, εἰ δ´
[2, 7]	μεσότητες· ἡ γὰρ αἰδὼς ἀρετὴ	μὲν	οὐκ ἔστιν, ἐπαινεῖται δὲ καὶ
[2, 8]	μέσου ἐναντιώτερα δοκεῖ εἶναι. μία	μὲν	οὖν αἰτία αὕτη, ἐξ αὐτοῦ
[2, 6]	ἕξεις αὐτὰς εἶναι. ~ὅ τι	μὲν	οὖν ἐστὶ τῷ γένει ἡ
[2, 9]	ἐναντιωτέρα ἐστὶ τῇ σωφροσύνῃ. ~Ὅτι	μὲν	οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ ἡ
[2, 3]	ὁ δὲ κακῶς κακός. ὅτι	μὲν	οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ περὶ
[2, 7]	οὔτ´ ὀρθὰ ἀλλὰ ψεκτά. εἰσὶ	μὲν	οὖν καὶ τούτων τὰ πλείω
[2, 2]	τὰς ἕξεις, καθάπερ εἰρήκαμεν. τὸ	μὲν	οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον
[2, 5]	δὲ καὶ πρὸς τἆλλα. πάθη	μὲν	οὖν οὐκ εἰσὶν οὔθ´ αἱ
[2, 4]	δίκαια καὶ σώφρονα περιγίνεται. τὰ	μὲν	οὖν πράγματα δίκαια καὶ σώφρονα
[2, 7]	ἕνεκα καὶ τοῦ εὐπαρακολουθήτου. περὶ	μὲν	οὖν τὸ ἀληθὲς ὁ μὲν
[2, 7]	ἐν δὲ προέσει ἐλλείπει. νῦν	μὲν	οὖν τύπῳ καὶ ἐπὶ κεφαλαίου
[2, 7]	ταῦτα ἐκ τῆς διαγραφῆς. περὶ	μὲν	οὖν φόβους καὶ θάρρη ἀνδρεία
[2, 8]	δὲ ἡ ὑπερβολή, οἷον ἀνδρείᾳ	μὲν	οὐχ ἡ θρασύτης ὑπερβολὴ οὖσα,
[2, 3]	αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ ταῦτα	μὲν	πάντα ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν
[2, 2]	θρασύς· ὁμοίως δὲ καὶ ὁ	μὲν	πάσης ἡδονῆς ἀπολαύων καὶ μηδεμιᾶς
[2, 6]	καὶ διαιρετῷ ἔστι λαβεῖν τὸ	μὲν	πλεῖον τὸ δ´ ἔλαττον τὸ
[2, 6]	καὶ ἐλλείψεως. λέγω δὲ τοῦ	μὲν	πράγματος μέσον τὸ ἴσον ἀπέχον
[2, 7]	ὁ μὲν γὰρ ἄσωτος ἐν	μὲν	προέσει ὑπερβάλλει ἐν δὲ λήψει
[2, 6]	κατορθοῦν μοναχῶς (διὸ καὶ τὸ	μὲν	ῥᾴδιον τὸ δὲ χαλεπόν, ῥᾴδιον
[2, 5]	οἷον πρὸς τὸ ὀργισθῆναι, εἰ	μὲν	σφοδρῶς ἢ ἀνειμένως, κακῶς ἔχομεν,
[2, 7]	καὶ† περὶ τὰς λύπας— μεσότης	μὲν	σωφροσύνη, ὑπερβολὴ δὲ ἀκολασία. ἐλλείποντες
[2, 5]	προαιρέσεως. πρὸς δὲ τούτοις κατὰ	μὲν	τὰ πάθη κινεῖσθαι λεγόμεθα, κατὰ
[2, 5]	κακίας λεγόμεθα, καὶ ὅτι κατὰ	μὲν	τὰ πάθη οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε
[2, 8]	οὕτως αἱ μέσαι ἕξεις πρὸς	μὲν	τὰς ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι πρὸς δὲ
[2, 7]	μεσότης· τῶν δ´ ὑπερβαλλόντων ὁ	μὲν	τῇ ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος (πολλὰ δ´
[2, 8]	δ´ αἰτίας τοῦτο συμβαίνει, μίαν	μὲν	τὴν ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος·
[2, 6]	εὑρίσκειν καὶ αἱρεῖσθαι. διὸ κατὰ	μὲν	τὴν οὐσίαν καὶ τὸν λόγον
[2, 7]	καὶ ἄλλαι τρεῖς μεσότητες, ἔχουσαι	μέν	τινα ὁμοιότητα πρὸς ἀλλήλας, διαφέρουσαι
[2, 6]	ῥᾴδιον τὸ δὲ χαλεπόν, ῥᾴδιον	μὲν	τὸ ἀποτυχεῖν τοῦ σκοποῦ, χαλεπὸν
[2, 8]	ὥσπερ γὰρ τὸ ἴσον πρὸς	μὲν	τὸ ἔλαττον μεῖζον πρὸς δὲ
[2, 8]	ἄμφω τοῦ ἴσου. ἔτι πρὸς	μὲν	τὸ μέσον ἐνίοις ἄκροις ὁμοιότης
[2, 4]	ἔχων πράττῃ. ταῦτα δὲ πρὸς	μὲν	τὸ τὰς ἄλλας τέχνας ἔχειν
[2, 8]	δὲ καὶ ὁ σώφρων πρὸς	μὲν	τὸν ἀναίσθητον ἀκόλαστος, πρὸς δὲ
[2, 8]	ἀναίσθητος, ὁ δ´ ἐλευθέριος πρὸς	μὲν	τὸν ἀνελεύθερον ἄσωτος, πρὸς δὲ
[2, 8]	πράξεσιν. ὁ γὰρ ἀνδρεῖος πρὸς	μὲν	τὸν δειλὸν θρασὺς φαίνεται, πρὸς
[2, 9]	ὀργιστέον· καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁτὲ	μὲν	τοὺς ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν καὶ πράους
[2, 7]	ὥστε καὶ χαίρειν. ἀλλὰ περὶ	μὲν	τούτων καὶ ἄλλοθι καιρὸς ἔσται·
[2, 7]	καλέσωμεν· τῶν δ´ ἄκρων ὁ	μὲν	ὑπερβάλλων ὀργίλος ἔστω, ἡ δὲ
[2, 7]	καὶ ἧττον, λέγεται δ´ ὁ	μὲν	ὑπερβάλλων ταῖς ὀρέξεσι φιλότιμος, ὁ
[2, 6]	πράξεις ἐστίν, ἐν οἷς ἡ	μὲν	ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται καὶ ἡ ἔλλειψις
[2, 6]	ἔστιν οὔτε προσθεῖναι, ὡς τῆς	μὲν	ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης
[2, 3]	δ´ ἀχθόμενος ἀκόλαστος, καὶ ὁ	μὲν	ὑπομένων τὰ δεινὰ καὶ χαίρων
[2, 7]	θρασύς, ὁ δ´ ἐν τῷ	μὲν	φοβεῖσθαι ὑπερβάλλων τῷ δὲ θαρρεῖν
[2, 1]	διὰ τοῦ ἔθους. ἔτι ὅσα	μὲν	φύσει ἡμῖν παραγίνεται, τὰς δυνάμεις
[2, 7]	τὸ ἐν τῷ βίῳ ὁ	μὲν	ὡς δεῖ ἡδὺς ὢν φίλος
[2, 6]	δὲ τοῦτ´ ἔσται, ἤδη μὲν	εἰρήκαμεν,	ἔτι δὲ καὶ ὧδ´ ἔσται
[2, 2]	ποιὰς γενέσθαι τὰς ἕξεις, καθάπερ	εἰρήκαμεν.	τὸ μὲν οὖν κατὰ τὸν
[2, 8]	μέσῳ φαίνεται. οἷον αὐτοὶ μᾶλλον	πεφύκαμεν	πρὸς τὰς ἡδονάς, διὸ εὐκαταφορώτεροί
[2, 8]	πρὸς ἃ γὰρ αὐτοὶ μᾶλλον	πεφύκαμέν	πως, ταῦτα μᾶλλον ἐναντία τῷ
[2, 9]	ἐσμεν· ἄλλοι γὰρ πρὸς ἄλλα	πεφύκαμεν·	τοῦτο δ´ ἔσται γνώριμον ἐκ
[2, 9]	τοὺς ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν καὶ πράους	φαμέν,	ὁτὲ δὲ τοὺς χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις
[2, 8]	μέσῳ, οὐ τοῦτο ἀλλὰ τοὐναντίον	ἀντιτίθεμεν	μᾶλλον· οἷον ἐπεὶ ὁμοιότερον εἶναι
[2, 8]	δ´ ἡ δειλία, ταύτην μᾶλλον	ἀντιτίθεμεν·	τὰ γὰρ ἀπέχοντα πλεῖον τοῦ
[2, 1]	ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι τὰς αἰσθήσεις	ἐλάβομεν,	ἀλλ´ ἀνάπαλιν ἔχοντες ἐχρησάμεθα, οὐ
[2, 7]	οὖν τύπῳ καὶ ἐπὶ κεφαλαίου	λέγομεν,	ἀρκούμενοι αὐτῷ τούτῳ· ὕστερον δὲ
[2, 4]	~Ἀπορήσειε δ´ ἄν τις πῶς	λέγομεν	ὅτι δεῖ τὰ μὲν δίκαια
[2, 8]	κοσμιότητα. ταῦτ´ οὖν μᾶλλον ἐναντία	λέγομεν,	πρὸς ἃ ἡ ἐπίδοσις μᾶλλον
[2, 6]	οἱ δ´ ἀγαθοὶ τεχνῖται, ὡς	λέγομεν,	πρὸς τοῦτο βλέποντες ἐργάζονται) ἡ
[2, 9]	μάλιστα τοῦτον τὸν τρόπον ὃν	λέγομεν.	σκοπεῖν δὲ δεῖ πρὸς ἃ
[2, 7]	ἔλλειψις δὲ μικροψυχία· ὡς δ´	ἐλέγομεν	ἔχειν πρὸς τὴν μεγαλοπρέπειαν τὴν
[2, 1]	κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ τὰς ἐνεργείας	ἀποδίδομεν	(ὅπερ ἐπὶ τῶν αἰσθήσεων δῆλον·
[2, 3]	τὸ πάθος ἐγκεχρωσμένον τῷ βίῳ.	κανονίζομεν	δὲ καὶ τὰς πράξεις, οἳ
[2, 1]	χρησάμενοι ἔσχομεν) τὰς δ´ ἀρετὰς	λαμβάνομεν	ἐνεργήσαντες πρότερον, ὥσπερ καὶ ἐπὶ
[2, 1]	δεῖ μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες	μανθάνομεν,	οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται καὶ
[2, 9]	τὴν ἡδονήν· οὐ γὰρ ἀδέκαστοι	κρίνομεν	αὐτήν. ὅπερ οὖν οἱ δημογέροντες
[2, 9]	τοῦ ἁμαρτάνειν εἰς τὸ μέσον	ἥξομεν,	ὅπερ οἱ τὰ διεστραμμένα τῶν
[2, 5]	ἢ κακοὶ οὐ γινόμεθα φύσει·	εἴπομεν	δὲ περὶ τούτου πρότερον. εἰ
[2, 2]	λέγεσθαι, ὥσπερ καὶ κατ´ ἀρχὰς	εἴπομεν	ὅτι κατὰ τὴν ὕλην οἱ
[2, 3]	γίνεσθαι. ἔτι, ὡς καὶ πρῴην	εἴπομεν,	πᾶσα ψυχῆς ἕξις, ὑφ´ οἵων
[2, 3]	γὰρ τὴν ἡδονὴν τὰ φαῦλα	πράττομεν,	διὰ δὲ τὴν λύπην τῶν
[2, 5]	μὲν σφοδρῶς ἢ ἀνειμένως, κακῶς	ἔχομεν,	εἰ δὲ μέσως, εὖ· ὁμοίως
[2, 5]	καθ´ ἃς πρὸς τὰ πάθη	ἔχομεν	εὖ ἢ κακῶς, οἷον πρὸς
[2, 1]	ἀνάπαλιν ἔχοντες ἐχρησάμεθα, οὐ χρησάμενοι	ἔσχομεν)	τὰς δ´ ἀρετὰς λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες
[2, 9]	πρὸς ἃ καὶ αὐτοὶ εὐκατάφοροί	ἐσμεν·	ἄλλοι γὰρ πρὸς ἄλλα πεφύκαμεν·
[2, 8]	πρὸς τὰς ἡδονάς, διὸ εὐκαταφορώτεροί	ἐσμεν	πρὸς ἀκολασίαν ἢ πρὸς κοσμιότητα.
[2, 5]	οὔτε ψεγόμεθα· ἔτι δυνατοὶ μέν	ἐσμεν	φύσει, ἀγαθοὶ δὲ ἢ κακοὶ
[2, 7]	διὰ τίνα δ´ αἰτίαν τοῦτο	ποιοῦμεν,	ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται· νῦν
[2, 7]	μὲν ὅτε τὸν μέσον φιλότιμον	καλοῦμεν	ἔστι δ´ ὅτε ἀφιλότιμον, καὶ
[2, 9]	ἡμεῖς ὁτὲ μὲν τοὺς ἐλλείποντας	ἐπαινοῦμεν	καὶ πράους φαμέν, ὁτὲ δὲ
[2, 7]	ἀφιλότιμον, καὶ ἔστι μὲν ὅτε	ἐπαινοῦμεν	τὸν φιλότιμον ἔστι δ´ ὅτε
[2, 7]	μετὰ ταῦτα διελόμενοι περὶ ἑκατέρας	ἐροῦμεν	πῶς μεσότητές εἰσιν· ὁμοίως δὲ
[2, 7]	νῦν δὲ περὶ τῶν λοιπῶν	λέγωμεν	κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον. ἔστι
[2, 2]	αἱ ἄλλαι (οὐ γὰρ ἵνα	εἰδῶμεν	τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτόμεθα,
[2, 7]	καὶ περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον	κατίδωμεν	ὅτι ἐν πᾶσιν ἡ μεσότης
[2, 6]	γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετῇ εὖ	ὁρῶμεν.	ὁμοίως ἡ τοῦ ἵππου ἀρετὴ
[2, 2]	τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ὑγιείας	ὁρῶμεν·	τά τε γὰρ ὑπερβάλλοντα γυμνάσια
[2, 7]	πρᾶον λέγοντες τὴν μεσότητα πραότητα	καλέσωμεν·	τῶν δ´ ἄκρων ὁ μὲν
[2, 6]	καὶ ὧδ´ ἔσται φανερόν, ἐὰν	θεωρήσωμεν	ποία τίς ἐστιν ἡ φύσις
[2, 1]	κακοί. εἰ γὰρ μὴ οὕτως	εἶχεν,	οὐδὲν ἂν ἔδει τοῦ διδάξοντος,
[2, 6]	τὸν λόγον τὸν τὸ τί	ἦν	εἶναι λέγοντα μεσότης ἐστὶν ἡ
[2, 6]	περὶ τὰ τοιαῦτα ἐν τῷ	ἣν	δεῖ καὶ ὅτε καὶ ὡς
[2, 7]	ἔστι δὲ καὶ περὶ τὴν	ὀργὴν	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ μεσότης,
[2, 5]	λέγω δὲ πάθη μὲν ἐπιθυμίαν	ὀργὴν	φόβον θάρσος φθόνον χαρὰν φιλίαν
[2, 6]	εἴη στοχαστική. λέγω δὲ τὴν	ἠθικήν·	αὕτη γάρ ἐστι περὶ πάθη
[2, 4]	τὸ κατὰ τὴν ἐν αὑτῷ	γραμματικήν.	ἔτι οὐδ´ ὅμοιόν ἐστιν ἐπί
[2, 6]	δὲ μέσον ἐστὶ κατὰ τὴν	ἀριθμητικὴν	ἀναλογίαν. τὸ δὲ πρὸς ἡμᾶς
[2, 7]	τὴν μεγαλοψυχίαν, περὶ τιμὴν οὖσαν	μεγάλην,	αὐτὴ περὶ μικρὰν οὖσα· ἔστι
[2, 2]	ἰσχύος· γίνεται γὰρ ἐκ τοῦ	πολλὴν	τροφὴν λαμβάνειν καὶ πολλοὺς πόνους
[2, 6]	καὶ ἀκολασταίνειν εἶναι μεσότητα καὶ	ὑπερβολὴν	καὶ ἔλλειψιν· ἔσται γὰρ οὕτω
[2, 6]	οὕτω δὴ πᾶς ἐπιστήμων τὴν	ὑπερβολὴν	μὲν καὶ τὴν ἔλλειψιν φεύγει,
[2, 9]	δεῖ ὁτὲ μὲν ἐπὶ τὴν	ὑπερβολὴν	ὁτὲ δ´ ἐπὶ τὴν ἔλλειψιν·
[2, 9]	δύο κακιῶν, τῆς μὲν καθ´	ὑπερβολὴν	τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν, καὶ
[2, 6]	δύο κακιῶν, τῆς μὲν καθ´	ὑπερβολὴν	τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν· καὶ
[2, 8]	μὲν κακιῶν, τῆς μὲν καθ´	ὑπερβολὴν	τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν, μιᾶς
[2, 4]	ἄλλας τέχνας ἔχειν οὐ συναριθμεῖται,	πλὴν	αὐτὸ τὸ εἰδέναι· πρὸς δὲ
[2, 7]	ἀνώνυμοι δὲ καὶ αἱ διαθέσεις,	πλὴν	ἡ τοῦ φιλοτίμου φιλοτιμία. ὅθεν
[2, 2]	ἀρχὰς εἴπομεν ὅτι κατὰ τὴν	ὕλην	οἱ λόγοι ἀπαιτητέοι· τὰ δ´
[2, 7]	διαφέρουσιν, ὕστερον ῥηθήσεται. περὶ δὲ	τιμὴν	καὶ ἀτιμίαν μεσότης μὲν μεγαλοψυχία,
[2, 7]	καὶ πρὸς τὴν μεγαλοψυχίαν, περὶ	τιμὴν	οὖσαν μεγάλην, αὐτὴ περὶ μικρὰν
[2, 9]	οἱ δημογέροντες ἔπαθον πρὸς τὴν	Ἑλένην,	τοῦτο δεῖ παθεῖν καὶ ἡμᾶς
[2, 3]	δεῖ ποιεῖσθαι τῶν ἕξεων τὴν	ἐπιγινομένην	ἡδονὴν ἢ λύπην τοῖς ἔργοις·
[2, 3]	ποιεῖσθαι τῶν ἕξεων τὴν ἐπιγινομένην	ἡδονὴν	ἢ λύπην τοῖς ἔργοις· ὁ
[2, 9]	παθεῖν καὶ ἡμᾶς πρὸς τὴν	ἡδονήν,	καὶ ἐν πᾶσι τὴν ἐκείνων
[2, 3]	ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ περὶ τὴν	ἡδονήν·	κοινή τε γὰρ αὕτη τοῖς
[2, 9]	φυλακτέον τὸ ἡδὺ καὶ τὴν	ἡδονήν·	οὐ γὰρ ἀδέκαστοι κρίνομεν αὐτήν.
[2, 3]	ἀρετή· διὰ μὲν γὰρ τὴν	ἡδονὴν	τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ
[2, 7]	εἰσὶ δὲ περὶ λύπην καὶ	ἡδονὴν	τὰς ἐπὶ τοῖς συμβαίνουσι τοῖς
[2, 2]	ἔχει τἀκριβές· οὔτε γὰρ ὑπὸ	τέχνην	οὔθ´ ὑπὸ παραγγελίαν οὐδεμίαν πίπτει,
[2, 9]	ἐν πᾶσι τὴν ἐκείνων ἐπιλέγειν	φωνήν·	οὕτω γὰρ αὐτὴν ἀποπεμπόμενοι ἧττον
[2, 7]	καὶ ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ δὲ περὶ	λύπην	καὶ ἡδονὴν τὰς ἐπὶ τοῖς
[2, 3]	ἕξεων τὴν ἐπιγινομένην ἡδονὴν ἢ	λύπην	τοῖς ἔργοις· ὁ μὲν γὰρ
[2, 3]	φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ τὴν	λύπην	τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα. διὸ δεῖ
[2, 3]	ζῴοις, καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ	τὴν	αἵρεσιν παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ τὸ
[2, 8]	φαίνεται, ὡς τῇ θρασύτητι πρὸς	τὴν	ἀνδρείαν καὶ τῇ ἀσωτίᾳ πρὸς
[2, 6]	τοῦτο δὲ μέσον ἐστὶ κατὰ	τὴν	ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν. τὸ δὲ πρὸς
[2, 1]	ἔχει καὶ τὴν γένεσιν καὶ	τὴν	αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας δεῖται καὶ
[2, 1]	πλεῖον ἐκ διδασκαλίας ἔχει καὶ	τὴν	γένεσιν καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ
[2, 6]	πάθεσι καὶ ἐν ταῖς πράξεσι,	τὴν	δ´ ἀρετὴν τὸ μέσον καὶ
[2, 9]	τὴν ἡδονήν, καὶ ἐν πᾶσι	τὴν	ἐκείνων ἐπιλέγειν φωνήν· οὕτω γὰρ
[2, 9]	οὖν οἱ δημογέροντες ἔπαθον πρὸς	τὴν	Ἑλένην, τοῦτο δεῖ παθεῖν καὶ
[2, 7]	διαφέρουσι δ´ αὗται τῶν περὶ	τὴν	ἐλευθεριότητα, πῇ δὲ διαφέρουσιν, ὕστερον
[2, 8]	ἀνδρείαν καὶ τῇ ἀσωτίᾳ πρὸς	τὴν	ἐλευθεριότητα· τοῖς δὲ ἄκροις πρὸς
[2, 7]	ἐλέγομεν ἔχειν πρὸς τὴν μεγαλοπρέπειαν	τὴν	ἐλευθεριότητα, τῷ περὶ μικρὰ διαφέρουσαν,
[2, 9]	τὴν ὑπερβολὴν ὁτὲ δ´ ἐπὶ	τὴν	ἔλλειψιν· οὕτω γὰρ ῥᾷστα τοῦ
[2, 6]	ἐπιστήμων τὴν ὑπερβολὴν μὲν καὶ	τὴν	ἔλλειψιν φεύγει, τὸ δὲ μέσον
[2, 4]	τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ κατὰ	τὴν	ἐν αὑτῷ γραμματικήν. ἔτι οὐδ´
[2, 8]	αἰτίας τοῦτο συμβαίνει, μίαν μὲν	τὴν	ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος· τῷ
[2, 3]	δὲ δεῖ ποιεῖσθαι τῶν ἕξεων	τὴν	ἐπιγινομένην ἡδονὴν ἢ λύπην τοῖς
[2, 9]	δεῖ παθεῖν καὶ ἡμᾶς πρὸς	τὴν	ἡδονήν, καὶ ἐν πᾶσι τὴν
[2, 3]	κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ περὶ	τὴν	ἡδονήν· κοινή τε γὰρ αὕτη
[2, 9]	μάλιστα φυλακτέον τὸ ἡδὺ καὶ	τὴν	ἡδονήν· οὐ γὰρ ἀδέκαστοι κρίνομεν
[2, 3]	ἠθικὴ ἀρετή· διὰ μὲν γὰρ	τὴν	ἡδονὴν τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ
[2, 6]	ἂν εἴη στοχαστική. λέγω δὲ	τὴν	ἠθικήν· αὕτη γάρ ἐστι περὶ
[2, 2]	γυμνάσια καὶ τὰ ἐλλείποντα φθείρει	τὴν	ἰσχύν, ὁμοίως δὲ καὶ τὰ
[2, 3]	τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ	τὴν	λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα. διὸ
[2, 7]	ὡς δ´ ἐλέγομεν ἔχειν πρὸς	τὴν	μεγαλοπρέπειαν τὴν ἐλευθεριότητα, τῷ περὶ
[2, 7]	οὕτως ἔχει τις καὶ πρὸς	τὴν	μεγαλοψυχίαν, περὶ τιμὴν οὖσαν μεγάλην,
[2, 6]	ἐπιδέχεται πρᾶξις οὐδὲ πᾶν πάθος	τὴν	μεσότητα· ἔνια γὰρ εὐθὺς ὠνόμασται
[2, 7]	αὐτῶν τὸν μέσον πρᾶον λέγοντες	τὴν	μεσότητα πραότητα καλέσωμεν· τῶν δ´
[2, 7]	τρόπον. ἔστι δὲ καὶ περὶ	τὴν	ὀργὴν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ
[2, 6]	καὶ αἱρεῖσθαι. διὸ κατὰ μὲν	τὴν	οὐσίαν καὶ τὸν λόγον τὸν
[2, 3]	οὖν ἀναγκαῖον εἶναι περὶ ταῦτα	τὴν	πᾶσαν πραγματείαν· οὐ γὰρ μικρὸν
[2, 2]	πλείω καὶ ἐλάττω γινόμενα φθείρει	τὴν	ὑγίειαν, τὰ δὲ σύμμετρα καὶ
[2, 2]	κατ´ ἀρχὰς εἴπομεν ὅτι κατὰ	τὴν	ὕλην οἱ λόγοι ἀπαιτητέοι· τὰ
[2, 6]	πάλης. οὕτω δὴ πᾶς ἐπιστήμων	τὴν	ὑπερβολὴν μὲν καὶ τὴν ἔλλειψιν
[2, 9]	δὲ δεῖ ὁτὲ μὲν ἐπὶ	τὴν	ὑπερβολὴν ὁτὲ δ´ ἐπὶ τὴν
[2, 3]	πρὸς ταῦτα καὶ περὶ ταῦτα	τὴν	φύσιν ἔχει· δι´ ἡδονὰς δὲ
[2, 4]	σῶμα οὕτω θεραπευόμενοι, οὐδ´ οὗτοι	τὴν	ψυχὴν οὕτω φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ δὲ
[2, 6]	ἀγαθὸν δραμεῖν καὶ ἐνεγκεῖν τὸν	ἐπιβάτην	καὶ μεῖναι τοὺς πολεμίους. εἰ
[2, 6]	ἐν ταῖς πράξεσι, τὴν δ´	ἀρετὴν	τὸ μέσον καὶ εὑρίσκειν καὶ
[2, 7]	μεῖζον ἀλαζονεία καὶ ὁ ἔχων	αὐτὴν	ἀλαζών, ἡ δ´ ἐπὶ τὸ
[2, 9]	ἐκείνων ἐπιλέγειν φωνήν· οὕτω γὰρ	αὐτὴν	ἀποπεμπόμενοι ἧττον ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´ οὖν
[2, 7]	ὑπερβολὴ βωμολοχία καὶ ὁ ἔχων	αὐτὴν	βωμολόχος, ὁ δ´ ἐλλείπων ἄγροικός
[2, 9]	ἡδονήν· οὐ γὰρ ἀδέκαστοι κρίνομεν	αὐτήν.	ὅπερ οὖν οἱ δημογέροντες ἔπαθον
[2, 8]	ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον δ´ ἡ δειλία,	ταύτην	μᾶλλον ἀντιτίθεμεν· τὰ γὰρ ἀπέχοντα
[2, 2]	γίνεται γὰρ ἐκ τοῦ πολλὴν	τροφὴν	λαμβάνειν καὶ πολλοὺς πόνους ὑπομένειν,
[2, 4]	οὕτω θεραπευόμενοι, οὐδ´ οὗτοι τὴν	ψυχὴν	οὕτω φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ δὲ ταῦτα
[2, 3]	πεφύκασι γίνεσθαι. ἔτι, ὡς καὶ	πρῴην	εἴπομεν, πᾶσα ψυχῆς ἕξις, ὑφ´
[2, 9]	ἐν ἑκάστῳ γὰρ τὸ μέσον	λαβεῖν	ἔργον, οἷον κύκλου τὸ μέσον
[2, 6]	δὴ συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ ἔστι	λαβεῖν	τὸ μὲν πλεῖον τὸ δ´
[2, 6]	γὰρ (εἴ τῳ δέκα μναῖ	φαγεῖν	πολὺ δύο δὲ ὀλίγον, ὁ
[2, 6]	ἄγουσα τὰ ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν	ἐπιλέγειν	τοῖς εὖ ἔχουσιν ἔργοις ὅτι
[2, 9]	καὶ ἐν πᾶσι τὴν ἐκείνων	ἐπιλέγειν	φωνήν· οὕτω γὰρ αὐτὴν ἀποπεμπόμενοι
[2, 3]	γίνονται, τῷ διώκειν ταύτας καὶ	φεύγειν,	ἢ ἃς μὴ δεῖ ἢ
[2, 1]	οὐ γὰρ ἐκ τοῦ πολλάκις	ἰδεῖν	ἢ πολλάκις ἀκοῦσαι τὰς αἰσθήσεις
[2, 1]	καὶ τέχνη· ἐκ γὰρ τοῦ	κιθαρίζειν	καὶ οἱ ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ
[2, 9]	πρὸς τὴν Ἑλένην, τοῦτο δεῖ	παθεῖν	καὶ ἡμᾶς πρὸς τὴν ἡδονήν,
[2, 2]	τοιούτου τοῦ παρόντος λόγου πειρατέον	βοηθεῖν.	πρῶτον οὖν τοῦτο θεωρητέον, ὅτι
[2, 2]	καὶ μάλιστα ἂν δύναιτ´ αὐτὰ	ποιεῖν	ὁ ἰσχυρός. οὕτω δ´ ἔχει
[2, 6]	ὡς μοιχεύειν, ἀλλ´ ἁπλῶς τὸ	ποιεῖν	ὁτιοῦν τούτων ἁμαρτάνειν ἐστίν. ὅμοιον
[2, 1]	τεχνῶν· ἃ γὰρ δεῖ μαθόντας	ποιεῖν,	ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες
[2, 7]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, αὐτοὺς	ὀνοματοποιεῖν	σαφηνείας ἕνεκα καὶ τοῦ εὐπαρακολουθήτου.
[2, 6]	ποιεῖ καὶ ἀγαθὸν δραμεῖν καὶ	ἐνεγκεῖν	τὸν ἐπιβάτην καὶ μεῖναι τοὺς
[2, 6]	τὸ ἀξιοῦν καὶ περὶ τὸ	ἀδικεῖν	καὶ δειλαίνειν καὶ ἀκολασταίνειν εἶναι
[2, 9]	ἡμᾶς. εἰς τοὐναντίον δ´ ἑαυτοὺς	ἀφέλκειν	δεῖ· πολὺ γὰρ ἀπάγοντες τοῦ
[2, 6]	δ´ ἀρετὴν τὸ μέσον καὶ	εὑρίσκειν	καὶ αἱρεῖσθαι. διὸ κατὰ μὲν
[2, 3]	καὶ λύπας φαῦλοι γίνονται, τῷ	διώκειν	ταύτας καὶ φεύγειν, ἢ ἃς
[2, 6]	εὖ ἔχουσιν ἔργοις ὅτι οὔτ´	ἀφελεῖν	ἔστιν οὔτε προσθεῖναι, ὡς τῆς
[2, 6]	τὰς μὲν ἐλλείπειν τὰς δ´	ὑπερβάλλειν	τοῦ δέοντος ἔν τε τοῖς
[2, 6]	τε σπουδαῖον ποιεῖ καὶ ἀγαθὸν	δραμεῖν	καὶ ἐνεγκεῖν τὸν ἐπιβάτην καὶ
[2, 1]	ἐκ μὲν γὰρ τοῦ εὖ	οἰκοδομεῖν	ἀγαθοὶ οἰκοδόμοι ἔσονται, ἐκ δὲ
[2, 2]	γὰρ ἐκ τοῦ πολλὴν τροφὴν	λαμβάνειν	καὶ πολλοὺς πόνους ὑπομένειν, καὶ
[2, 9]	δεῖ· πολὺ γὰρ ἀπάγοντες τοῦ	ἁμαρτάνειν	εἰς τὸ μέσον ἥξομεν, ὅπερ
[2, 6]	ἁπλῶς τὸ ποιεῖν ὁτιοῦν τούτων	ἁμαρτάνειν	ἐστίν. ὅμοιον οὖν τὸ ἀξιοῦν
[2, 6]	περὶ αὐτὰ κατορθοῦν, ἀλλ´ ἀεὶ	ἁμαρτάνειν·	οὐδ´ ἔστι τὸ εὖ ἢ
[2, 6]	τοῦ μέσου. ἔτι τὸ μὲν	ἁμαρτάνειν	πολλαχῶς ἔστιν (τὸ γὰρ κακὸν
[2, 9]	εἰπεῖν, μάλιστα δυνησόμεθα τοῦ μέσου	τυγχάνειν.	χαλεπὸν δ´ ἴσως τοῦτο, καὶ
[2, 2]	γὰρ καταφρονεῖν τῶν φοβερῶν καὶ	ὑπομένειν	αὐτὰ γινόμεθα ἀνδρεῖοι, καὶ γενόμενοι
[2, 2]	τροφὴν λαμβάνειν καὶ πολλοὺς πόνους	ὑπομένειν,	καὶ μάλιστα ἂν δύναιτ´ αὐτὰ
[2, 2]	ἀνδρεῖοι, καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνησόμεθα	ὑπομένειν	τὰ φοβερά. ~Σημεῖον δὲ δεῖ
[2, 6]	καὶ περὶ τὸ ἀδικεῖν καὶ	δειλαίνειν	καὶ ἀκολασταίνειν εἶναι μεσότητα καὶ
[2, 6]	τὸ ἀδικεῖν καὶ δειλαίνειν καὶ	ἀκολασταίνειν	εἶναι μεσότητα καὶ ὑπερβολὴν καὶ
[2, 9]	μέση ἕξις ἐν πᾶσιν ἐπαινετή,	ἀποκλίνειν	δὲ δεῖ ὁτὲ μὲν ἐπὶ
[2, 2]	ἐπὶ τῆς ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι γὰρ	καταφρονεῖν	τῶν φοβερῶν καὶ ὑπομένειν αὐτὰ
[2, 7]	πράξεις, δέον δ´ ἐπὶ τούτων	συμφωνεῖν.	ληπτέον οὖν ταῦτα ἐκ τῆς
[2, 9]	οὖν ποιοῦντες, ὡς ἐν κεφαλαίῳ	εἰπεῖν,	μάλιστα δυνησόμεθα τοῦ μέσου τυγχάνειν.
[2, 6]	Δεῖ δὲ μὴ μόνον οὕτως	εἰπεῖν,	ὅτι ἕξις, ἀλλὰ καὶ ποία
[2, 6]	καὶ ἔτι τῷ τὰς μὲν	ἐλλείπειν	τὰς δ´ ὑπερβάλλειν τοῦ δέοντος
[2, 9]	τοῦτον τὸν τρόπον ὃν λέγομεν.	σκοπεῖν	δὲ δεῖ πρὸς ἃ καὶ
[2, 2]	πράττοντας τὰ πρὸς τὸν καιρὸν	σκοπεῖν,	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς ἰατρικῆς
[2, 7]	ἐλλείπει τοῦ λυπεῖσθαι ὥστε καὶ	χαίρειν.	ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων καὶ
[2, 3]	τὰς πράξεις εὖ ἢ κακῶς	χαίρειν	καὶ λυπεῖσθαι. ἔτι δὲ χαλεπώτερον
[2, 3]	ὡς ὁ Πλάτων φησίν, ὥστε	χαίρειν	τε καὶ λυπεῖσθαι οἷς δεῖ·
[2, 7]	μὲν φοβεῖσθαι ὑπερβάλλων τῷ δὲ	θαρρεῖν	ἐλλείπων δειλός. περὶ ἡδονὰς δὲ
[2, 1]	δεινοῖς καὶ ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι ἢ	θαρρεῖν	οἳ μὲν ἀνδρεῖοι οἳ δὲ
[2, 7]	ἀνώνυμα) ὁ δ´ ἐν τῷ	θαρρεῖν	ὑπερβάλλων θρασύς, ὁ δ´ ἐν
[2, 9]	στοχαζόμενον τοῦ μέσου πρῶτον μὲν	ἀποχωρεῖν	τοῦ μᾶλλον ἐναντίου, καθάπερ καὶ
[2, 2]	οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον	πράττειν	κοινὸν καὶ ὑποκείσθω— ῥηθήσεται δ´
[2, 4]	ὅτι ἐκ τοῦ τὰ δίκαια	πράττειν	ὁ δίκαιος γίνεται καὶ ἐκ
[2, 4]	δύναται, ἅπερ ἐκ τοῦ πολλάκις	πράττειν	τὰ δίκαια καὶ σώφρονα περιγίνεται.
[2, 4]	σώφρων· ἐκ δὲ τοῦ μὴ	πράττειν	ταῦτα οὐδεὶς ἂν οὐδὲ μελλήσειε
[2, 7]	ἀλλὰ καὶ τοῖς καθ´ ἕκαστα	ἐφαρμόττειν.	ἐν γὰρ τοῖς περὶ τὰς
[2, 6]	δεῖ καὶ ὅτε καὶ ὡς	μοιχεύειν,	ἀλλ´ ἁπλῶς τὸ ποιεῖν ὁτιοῦν
[2, 4]	δὲ τὸν λόγον καταφεύγοντες οἴονται	φιλοσοφεῖν	καὶ οὕτως ἔσεσθαι σπουδαῖοι, ὅμοιόν
[2, 4]	μὲν τὸ τὰς ἄλλας τέχνας	ἔχειν	οὐ συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ τὸ
[2, 7]	δὲ μικροψυχία· ὡς δ´ ἐλέγομεν	ἔχειν	πρὸς τὴν μεγαλοπρέπειαν τὴν ἐλευθεριότητα,
[2, 5]	γὰρ ἀγαθοὶ λεγόμεθα τῷ δύνασθαι	πάσχειν	ἁπλῶς οὔτε κακοί, οὔτ´ ἐπαινούμεθα
[2, 9]	ἧττον· ἐπεὶ οὖν τοῦ μέσου	τυχεῖν	ἄκρως χαλεπόν, κατὰ τὸν δεύτερον,
[2, 6]	τοῦ σκοποῦ, χαλεπὸν δὲ τὸ	ἐπιτυχεῖν)	καὶ διὰ ταῦτ´ οὖν τῆς
[2, 6]	δὲ χαλεπόν, ῥᾴδιον μὲν τὸ	ἀποτυχεῖν	τοῦ σκοποῦ, χαλεπὸν δὲ τὸ
[2, 1]	ἀκοῦσαι τὰς αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ´	ἀνάπαλιν	ἔχοντες ἐχρησάμεθα, οὐ χρησάμενοι ἔσχομεν)
[2, 1]	αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν	ἡμῖν	δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις δὲ διὰ
[2, 1]	οὐδεμία τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει	ἡμῖν	ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ τῶν φύσει
[2, 3]	κακία τοὐναντίον. γένοιτο δ´ ἂν	ἡμῖν	καὶ ἐκ τούτων φανερὸν ὅτι
[2, 1]	ἔθους. ἔτι ὅσα μὲν φύσει	ἡμῖν	παραγίνεται, τὰς δυνάμεις τούτων πρότερον
[2, 3]	ἔτι δ´ ἐκ νηπίου πᾶσιν	ἡμῖν	συντέθραπται· διὸ χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι τοῦτο
[2, 6]	τοῦτο ἄγουσα τὰ ἔργα (ὅθεν	εἰώθασιν	ἐπιλέγειν τοῖς εὖ ἔχουσιν ἔργοις
[2, 7]	πάνυ γίνονται· διόπερ οὐδ´ ὀνόματος	τετυχήκασιν	οὐδ´ οἱ τοιοῦτοι, ἔστωσαν δὲ
[2, 7]	ὁ δ´ ἐλλείπων καὶ ἐν	πᾶσιν	ἀηδὴς δύσερίς τις καὶ δύσκολος.
[2, 9]	ὅτι ἡ μέση ἕξις ἐν	πᾶσιν	ἐπαινετή, ἀποκλίνειν δὲ δεῖ ὁτὲ
[2, 7]	ἵνα μᾶλλον κατίδωμεν ὅτι ἐν	πᾶσιν	ἡ μεσότης ἐπαινετόν, τὰ δ´
[2, 3]	φαίνεται. ἔτι δ´ ἐκ νηπίου	πᾶσιν	ἡμῖν συντέθραπται· διὸ χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι
[2, 6]	δ´ οὐχ ἕν, οὐδὲ ταὐτὸν	πᾶσιν.	οἷον εἰ τὰ δέκα πολλὰ
[2, 6]	ἐστὶν ἓν καὶ τὸ αὐτὸ	πᾶσιν,	πρὸς ἡμᾶς δὲ ὃ μήτε
[2, 1]	καὶ τὸ γινόμενον ἐν ταῖς	πόλεσιν·	οἱ γὰρ νομοθέται τοὺς πολίτας
[2, 1]	ἐκ διδασκαλίας ἔχει καὶ τὴν	γένεσιν	καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας
[2, 9]	τοῖς πάθεσι καὶ ἐν ταῖς	πράξεσιν,	ἱκανῶς εἴρηται. διὸ καὶ ἔργον
[2, 8]	τε τοῖς πάθεσι καὶ ταῖς	πράξεσιν.	ὁ γὰρ ἀνδρεῖος πρὸς μὲν
[2, 3]	καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν	αἵρεσιν	παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ τὸ καλὸν
[2, 1]	καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν	αὔξησιν,	διόπερ ἐμπειρίας δεῖται καὶ χρόνου,
[2, 3]	ἡδονῇ μάχεσθαι ἢ θυμῷ, καθάπερ	φησὶν	Ἡράκλειτος, περὶ δὲ τὸ χαλεπώτερον
[2, 3]	ἐκ νέων, ὡς ὁ Πλάτων	φησίν,	ὥστε χαίρειν τε καὶ λυπεῖσθαι
[2, 5]	πρότερον. εἰ οὖν μήτε πάθη	εἰσὶν	αἱ ἀρεταὶ μήτε δυνάμεις, λείπεται
[2, 3]	διὰ τούτων· ἰατρεῖαι γάρ τινές	εἰσιν,	αἱ δὲ ἰατρεῖαι διὰ τῶν
[2, 8]	τῇ μέσῃ καὶ ἀλλήλαις ἐναντίαι	εἰσίν,	ἡ δὲ μέση ταῖς ἄκραις·
[2, 7]	λόγοις οἱ μὲν καθόλου κοινότεροί	εἰσιν,	οἱ δ´ ἐπὶ μέρους ἀληθινώτεροι·
[2, 7]	περὶ ἑκατέρας ἐροῦμεν πῶς μεσότητές	εἰσιν·	ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τῶν
[2, 5]	τἆλλα. πάθη μὲν οὖν οὐκ	εἰσὶν	οὔθ´ αἱ ἀρεταὶ οὔθ´ αἱ
[2, 5]	διὰ ταῦτα δὲ οὐδὲ δυνάμεις	εἰσίν·	οὔτε γὰρ ἀγαθοὶ λεγόμεθα τῷ
[2, 7]	ἔστωσαν δὲ ἀναίσθητοι. περὶ δὲ	δόσιν	χρημάτων καὶ λῆψιν μεσότης μὲν
[2, 3]	οὐκ εὖ δέ, ὅτι ἁπλῶς	λέγουσιν,	ἀλλ´ οὐχ ὡς δεῖ καὶ
[2, 1]	κατὰ γὰρ τὰς τούτων διαφορὰς	ἀκολουθοῦσιν	αἱ ἕξεις. οὐ μικρὸν οὖν
[2, 1]	γὰρ νομοθέται τοὺς πολίτας ἐθίζοντες	ποιοῦσιν	ἀγαθούς, καὶ τὸ μὲν βούλημα
[2, 1]	ὅσοι δὲ μὴ εὖ αὐτὸ	ποιοῦσιν	ἁμαρτάνουσιν, καὶ διαφέρει τούτῳ πολιτεία
[2, 9]	τὰ διεστραμμένα τῶν ξύλων ὀρθοῦντες	ποιοῦσιν.	ἐν παντὶ δὲ μάλιστα φυλακτέον
[2, 1]	δὲ μὴ εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν	ἁμαρτάνουσιν,	καὶ διαφέρει τούτῳ πολιτεία πολιτείας
[2, 4]	σπουδαῖοι, ὅμοιόν τι ποιοῦντες τοῖς	κάμνουσιν,	οἳ τῶν ἰατρῶν ἀκούουσι μὲν
[2, 8]	ὑπερβάλλουσι πρὸς δὲ τὰς ὑπερβολὰς	ἐλλείπουσιν	ἔν τε τοῖς πάθεσι καὶ
[2, 7]	δ´ ἐν αὐταῖς ὑπερβάλλουσι καὶ	ἐλλείπουσιν·	ὁ μὲν γὰρ ἄσωτος ἐν
[2, 7]	περὶ τὴν ἐλευθεριότητα, πῇ δὲ	διαφέρουσιν,	ὕστερον ῥηθήσεται. περὶ δὲ τιμὴν
[2, 4]	οἱ πολλοὶ ταῦτα μὲν οὐ	πράττουσιν,	ἐπὶ δὲ τὸν λόγον καταφεύγοντες
[2, 4]	ὡς οἱ δίκαιοι καὶ σώφρονες	πράττουσιν.	εὖ οὖν λέγεται ὅτι ἐκ
[2, 7]	λυπεῖται ἐπὶ τοῖς ἀναξίως εὖ	πράττουσιν,	ὁ δὲ φθονερὸς ὑπερβάλλων τοῦτον
[2, 6]	(ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς εὖ	ἔχουσιν	ἔργοις ὅτι οὔτ´ ἀφελεῖν ἔστιν
[2, 1]	οὔτ´ ἄρα φύσει οὔτε παρὰ	φύσιν	ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι
[2, 3]	ταῦτα καὶ περὶ ταῦτα τὴν	φύσιν	ἔχει· δι´ ἡδονὰς δὲ καὶ
[2, 6]	καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ εὖ	ἀποδίδωσιν,	οἷον ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ
[2, 9]	τῶν γὰρ ἄκρων τὸ μέν	ἐστιν	ἁμαρτωλότερον τὸ δ´ ἧττον· ἐπεὶ
[2, 7]	τῇ ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος (πολλὰ δ´	ἐστὶν	ἀνώνυμα) ὁ δ´ ἐν τῷ
[2, 6]	ἀρετὴ περὶ πάθη καὶ πράξεις	ἐστίν,	ἐν οἷς ἡ μὲν ὑπερβολὴ
[2, 6]	ἀφ´ ἑκατέρου τῶν ἄκρων, ὅπερ	ἐστὶν	ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πᾶσιν,
[2, 4]	αὑτῷ γραμματικήν. ἔτι οὐδ´ ὅμοιόν	ἐστιν	ἐπί τε τῶν τεχνῶν καὶ
[2, 3]	ἡ γὰρ ὀρθὴ παιδεία αὕτη	ἐστίν.	ἔτι δ´ εἰ αἱ ἀρεταί
[2, 9]	τῇ σωφροσύνῃ. ~Ὅτι μὲν οὖν	ἐστὶν	ἡ ἀρετὴ ἡ ἠθικὴ μεσότης,
[2, 6]	τί ἦν εἶναι λέγοντα μεσότης	ἐστὶν	ἡ ἀρετή, κατὰ δὲ τὸ
[2, 3]	κακῶς κακός. ὅτι μὲν οὖν	ἐστὶν	ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ
[2, 5]	φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ δὲ ταῦτα τί	ἐστιν	ἡ ἀρετὴ σκεπτέον. ἐπεὶ οὖν
[2, 2]	(οὐ γὰρ ἵνα εἰδῶμεν τί	ἐστιν	ἡ ἀρετὴ σκεπτόμεθα, ἀλλ´ ἵν´
[2, 6]	τῆς ἀρετῆς. μεσότης τις ἄρα	ἐστὶν	ἡ ἀρετή, στοχαστική γε οὖσα
[2, 3]	περὶ ἡδονὰς γὰρ καὶ λύπας	ἐστὶν	ἡ ἠθικὴ ἀρετή· διὰ μὲν
[2, 6]	φανερόν, ἐὰν θεωρήσωμεν ποία τίς	ἐστιν	ἡ φύσις αὐτῆς. ἐν παντὶ
[2, 3]	μὲν πάντα ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός	ἐστιν	ὁ δὲ κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα
[2, 2]	ὕστερον περὶ αὐτοῦ, καὶ τί	ἐστιν	ὁ ὀρθὸς λόγος, καὶ πῶς
[2, 6]	τὸ ποιεῖν ὁτιοῦν τούτων ἁμαρτάνειν	ἐστίν.	ὅμοιον οὖν τὸ ἀξιοῦν καὶ
[2, 1]	μὲν βούλημα παντὸς νομοθέτου τοῦτ´	ἐστίν,	ὅσοι δὲ μὴ εὖ αὐτὸ
[2, 4]	πράξειεν· δίκαιος δὲ καὶ σώφρων	ἐστὶν	οὐχ ὁ ταῦτα πράττων, ἀλλὰ
[2, 2]	παροῦσα πραγματεία οὐ θεωρίας ἕνεκά	ἐστιν	ὥσπερ αἱ ἄλλαι (οὐ γὰρ
[2, 6]	πάσης τέχνης ἀκριβεστέρα καὶ ἀμείνων	ἐστὶν	ὥσπερ καὶ ἡ φύσις, τοῦ
[2, 6]	γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ κακοί.	Ἔστιν	ἄρα ἡ ἀρετὴ ἕξις προαιρετική,
[2, 7]	γὰρ αἰδὼς ἀρετὴ μὲν οὐκ	ἔστιν,	ἐπαινεῖται δὲ καὶ ὁ αἰδήμων.
[2, 6]	αὐτῶν οὐδ´ αἱ ἐλλείψεις. οὐκ	ἔστιν	οὖν οὐδέποτε περὶ αὐτὰ κατορθοῦν,
[2, 6]	οὔθ´ ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως μεσότης	ἔστιν,	οὔτε μεσότητος ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις.
[2, 6]	ἔχουσιν ἔργοις ὅτι οὔτ´ ἀφελεῖν	ἔστιν	οὔτε προσθεῖναι, ὡς τῆς μὲν
[2, 6]	ἔτι τὸ μὲν ἁμαρτάνειν πολλαχῶς	ἔστιν	(τὸ γὰρ κακὸν τοῦ ἀπείρου,
[2, 6]	δὲ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας οὐκ	ἔστιν	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις διὰ τὸ
[2, 6]	καὶ πράξεις, ἐν δὲ τούτοις	ἔστιν	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ
[2, 6]	δὲ καὶ περὶ τὰς πράξεις	ἔστιν	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ
[2, 7]	περὶ δὲ δόσιν χρημάτων καὶ	λῆψιν	μεσότης μὲν ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ δὲ
[2, 6]	εἶναι μεσότητα καὶ ὑπερβολὴν καὶ	ἔλλειψιν·	ἔσται γὰρ οὕτω γε ὑπερβολῆς
[2, 6]	καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´	ἔλλειψιν·	καὶ ἔτι τῷ τὰς μὲν
[2, 9]	καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´	ἔλλειψιν,	καὶ ὅτι τοιαύτη ἐστὶ διὰ
[2, 8]	καθ´ ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´	ἔλλειψιν,	μιᾶς δ´ ἀρετῆς τῆς μεσότητος,
[2, 9]	ὑπερβολὴν ὁτὲ δ´ ἐπὶ τὴν	ἔλλειψιν·	οὕτω γὰρ ῥᾷστα τοῦ μέσου
[2, 6]	τὴν ὑπερβολὴν μὲν καὶ τὴν	ἔλλειψιν	φεύγει, τὸ δὲ μέσον ζητεῖ
[2, 9]	ἔσται μάλιστα τοῦτον τὸν τρόπον	ὃν	λέγομεν. σκοπεῖν δὲ δεῖ πρὸς
[2, 7]	ἀνωνύμων ὄντων αὐτῶν τὸν μέσον	πρᾶον	λέγοντες τὴν μεσότητα πραότητα καλέσωμεν·
[2, 5]	δὲ πάθη μὲν ἐπιθυμίαν ὀργὴν	φόβον	θάρσος φθόνον χαρὰν φιλίαν μῖσος
[2, 6]	τοῦτο πολὺ τῷ ληψομένῳ ἢ	ὀλίγον·	Μίλωνι μὲν γὰρ ὀλίγον, τῷ
[2, 6]	μναῖ φαγεῖν πολὺ δύο δὲ	ὀλίγον,	ὁ ἀλείπτης ἓξ μνᾶς προστάξει·
[2, 6]	ἢ ὀλίγον· Μίλωνι μὲν γὰρ	ὀλίγον,	τῷ δὲ ἀρχομένῳ τῶν γυμνασίων
[2, 4]	οὐ πράττουσιν, ἐπὶ δὲ τὸν	λόγον	καταφεύγοντες οἴονται φιλοσοφεῖν καὶ οὕτως
[2, 2]	μὲν οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν	λόγον	πράττειν κοινὸν καὶ ὑποκείσθω— ῥηθήσεται
[2, 6]	μὲν τὴν οὐσίαν καὶ τὸν	λόγον	τὸν τὸ τί ἦν εἶναι
[2, 1]	ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ γίνονται κιθαρισταί.	ἀνάλογον	δὲ καὶ οἰκοδόμοι καὶ οἱ
[2, 8]	δειλόν, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	ἀνάλογον.	οὕτω δ´ ἀντικειμένων ἀλλήλοις τούτων,
[2, 6]	ἀφ´ ἧς εὖ τὸ ἑαυτοῦ	ἔργον	ἀποδώσει. πῶς δὲ τοῦτ´ ἔσται,
[2, 6]	εὖ ἔχον ἀποτελεῖ καὶ τὸ	ἔργον	αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν, οἷον ἡ
[2, 6]	ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ καὶ τὸ	ἔργον	αὐτοῦ· τῇ γὰρ τοῦ ὀφθαλμοῦ
[2, 9]	πράξεσιν, ἱκανῶς εἴρηται. διὸ καὶ	ἔργον	ἐστὶ σπουδαῖον εἶναι. ἐν ἑκάστῳ
[2, 6]	δὴ πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω τὸ	ἔργον	εὖ ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ μέσον
[2, 9]	ἑκάστῳ γὰρ τὸ μέσον λαβεῖν	ἔργον,	οἷον κύκλου τὸ μέσον οὐ
[2, 7]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ μεσότης,	σχεδὸν	δὲ ἀνωνύμων ὄντων αὐτῶν τὸν
[2, 7]	τὰ καθ´ ἕκαστα αἱ πράξεις,	δέον	δ´ ἐπὶ τούτων συμφωνεῖν. ληπτέον
[2, 5]	χαρὰν φιλίαν μῖσος πόθον ζῆλον	ἔλεον,	ὅλως οἷς ἕπεται ἡδονὴ ἢ
[2, 9]	ἐπὶ τὸ ἧττον, ὁ δὲ	πλέον·	οὗτος γὰρ οὐ λανθάνει. ὁ
[2, 2]	ὄντος τοιούτου τοῦ παρόντος λόγου	πειρατέον	βοηθεῖν. πρῶτον οὖν τοῦτο θεωρητέον,
[2, 7]	καὶ τούτων τὰ πλείω ἀνώνυμα,	πειρατέον	δ´, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 7]	πᾶσι τοῖς κατὰ τὸν βίον.	ῥητέον	οὖν καὶ περὶ τούτων, ἵνα
[2, 6]	ἕξις, ἀλλὰ καὶ ποία τις.	ῥητέον	οὖν ὅτι πᾶσα ἀρετή, οὗ
[2, 2]	πειρατέον βοηθεῖν. πρῶτον οὖν τοῦτο	θεωρητέον,	ὅτι τὰ τοιαῦτα πέφυκεν ὑπ´
[2, 9]	ποιοῦσιν. ἐν παντὶ δὲ μάλιστα	φυλακτέον	τὸ ἡδὺ καὶ τὴν ἡδονήν·
[2, 2]	τὰ περὶ τὰς πράξεις, πῶς	πρακτέον	αὐτάς· αὗται γάρ εἰσι κύριαι
[2, 5]	ταῦτα τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ	σκεπτέον.	ἐπεὶ οὖν τὰ ἐν τῇ
[2, 6]	δὲ πρὸς ἡμᾶς οὐχ οὕτω	ληπτέον·	οὐ γὰρ (εἴ τῳ δέκα
[2, 7]	δέον δ´ ἐπὶ τούτων συμφωνεῖν.	ληπτέον	οὖν ταῦτα ἐκ τῆς διαγραφῆς.
[2, 9]	δεύτερον, φασί, πλοῦν τὰ ἐλάχιστα	ληπτέον	τῶν κακῶν· τοῦτο δ´ ἔσται
[2, 9]	ἐπὶ ποίοις καὶ πόσον χρόνον	ὀργιστέον·	καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁτὲ μὲν
[2, 6]	τοῦ ἀπείρου, ὡς οἱ Πυθαγόρειοι	εἴκαζον,	τὸ δ´ ἀγαθὸν τοῦ πεπερασμένου)
[2, 7]	προσποίησις ἡ μὲν ἐπὶ τὸ	μεῖζον	ἀλαζονεία καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν
[2, 8]	ἔλαττον μεῖζον πρὸς δὲ τὸ	μεῖζον	ἔλαττον, οὕτως αἱ μέσαι ἕξεις
[2, 8]	ἴσον πρὸς μὲν τὸ ἔλαττον	μεῖζον	πρὸς δὲ τὸ μεῖζον ἔλαττον,
[2, 6]	ἵππον τε σπουδαῖον ποιεῖ καὶ	ἀγαθὸν	δραμεῖν καὶ ἐνεγκεῖν τὸν ἐπιβάτην
[2, 6]	οἱ Πυθαγόρειοι εἴκαζον, τὸ δ´	ἀγαθὸν	τοῦ πεπερασμένου) τὸ δὲ κατορθοῦν
[2, 9]	αὐτήν. ὅπερ οὖν οἱ δημογέροντες	ἔπαθον	πρὸς τὴν Ἑλένην, τοῦτο δεῖ
[2, 5]	θάρσος φθόνον χαρὰν φιλίαν μῖσος	πόθον	ζῆλον ἔλεον, ὅλως οἷς ἕπεται
[2, 2]	τὸ μὲν οὖν κατὰ τὸν	ὀρθὸν	λόγον πράττειν κοινὸν καὶ ὑποκείσθω—
[2, 9]	εἴρηται. διὸ καὶ ἔργον ἐστὶ	σπουδαῖον	εἶναι. ἐν ἑκάστῳ γὰρ τὸ
[2, 6]	τοῦ ἵππου ἀρετὴ ἵππον τε	σπουδαῖον	ποιεῖ καὶ ἀγαθὸν δραμεῖν καὶ
[2, 6]	ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν τε ὀφθαλμὸν	σπουδαῖον	ποιεῖ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ·
[2, 3]	καὶ λύπῃ. διὰ τοῦτ´ οὖν	ἀναγκαῖον	εἶναι περὶ ταῦτα τὴν πᾶσαν
[2, 2]	οὐδὲν ἂν ἦν ὄφελος αὐτῆς)	ἀναγκαῖον	ἐπισκέψασθαι τὰ περὶ τὰς πράξεις,
[2, 7]	ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ τὸν	βίον.	ῥητέον οὖν καὶ περὶ τούτων,
[2, 9]	καὶ ὥς, οὐκέτι παντὸς οὐδὲ	ῥᾴδιον·	διόπερ τὸ εὖ καὶ σπάνιον
[2, 9]	τοῖς καθ´ ἕκαστον· οὐ γὰρ	ῥᾴδιον	διορίσαι καὶ πῶς καὶ τίσι
[2, 9]	τὸ μὲν ὀργισθῆναι παντὸς καὶ	ῥᾴδιον,	καὶ τὸ δοῦναι ἀργύριον καὶ
[2, 6]	μὲν ῥᾴδιον τὸ δὲ χαλεπόν,	ῥᾴδιον	μὲν τὸ ἀποτυχεῖν τοῦ σκοποῦ,
[2, 6]	μοναχῶς (διὸ καὶ τὸ μὲν	ῥᾴδιον	τὸ δὲ χαλεπόν, ῥᾴδιον μὲν
[2, 9]	καὶ ἐπὶ πόσον ψεκτὸς οὐ	ῥᾴδιον	τῷ λόγῳ ἀφορίσαι· οὐδὲ γὰρ
[2, 8]	ὥστε καὶ μᾶλλον ἐναντία τὰ	πλεῖον	ἀπέχοντα. πρὸς δὲ τὸ μέσον
[2, 1]	ἠθικῆς, ἡ μὲν διανοητικὴ τὸ	πλεῖον	ἐκ διδασκαλίας ἔχει καὶ τὴν
[2, 6]	διαιρετῷ ἔστι λαβεῖν τὸ μὲν	πλεῖον	τὸ δ´ ἔλαττον τὸ δ´
[2, 8]	μᾶλλον ἀντιτίθεμεν· τὰ γὰρ ἀπέχοντα	πλεῖον	τοῦ μέσου ἐναντιώτερα δοκεῖ εἶναι.
[2, 3]	μάλιστα δυνησόμεθα ὑπομένειν τὰ φοβερά.	~Σημεῖον	δὲ δεῖ ποιεῖσθαι τῶν ἕξεων
[2, 8]	πρὸς ἑκάτερον, καὶ καλοῦσι τὸν	ἀνδρεῖον	ὁ μὲν δειλὸς θρασὺν ὁ
[2, 9]	ῥᾴδιον· διόπερ τὸ εὖ καὶ	σπάνιον	καὶ ἐπαινετὸν καὶ καλόν. διὸ
[2, 8]	ἐφ´ ὧν δὲ ἡ ὑπερβολή,	οἷον	ἀνδρείᾳ μὲν οὐχ ἡ θρασύτης
[2, 8]	μᾶλλον ἐναντία τῷ μέσῳ φαίνεται.	οἷον	αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμεν πρὸς τὰς
[2, 6]	οὐχ ἕν, οὐδὲ ταὐτὸν πᾶσιν.	οἷον	εἰ τὰ δέκα πολλὰ τὰ
[2, 8]	τοῦτο ἀλλὰ τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν μᾶλλον·	οἷον	ἐπεὶ ὁμοιότερον εἶναι δοκεῖ τῇ
[2, 2]	ἄλλων τῶν φανερωτέρων οὕτως ἔχει,	οἷον	ἐπὶ τῆς ἰσχύος· γίνεται γὰρ
[2, 6]	ὠνόμασται συνειλημμένα μετὰ τῆς φαυλότητος,	οἷον	ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία φθόνος, καὶ ἐπὶ
[2, 6]	τὸ ἔργον αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν,	οἷον	ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν
[2, 5]	καθ´ ἃς παθητικοὶ τούτων λεγόμεθα,	οἷον	καθ´ ἃς δυνατοὶ ὀργισθῆναι ἢ
[2, 6]	καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον.	οἷον	καὶ φοβηθῆναι καὶ θαρρῆσαι καὶ
[2, 9]	γὰρ τὸ μέσον λαβεῖν ἔργον,	οἷον	κύκλου τὸ μέσον οὐ παντὸς
[2, 1]	τῶν φύσει ὄντων ἄλλως ἐθίζεται,	οἷον	ὁ λίθος φύσει κάτω φερόμενος
[2, 1]	μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν,	οἷον	οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται καὶ κιθαρίζοντες
[2, 5]	πάθη ἔχομεν εὖ ἢ κακῶς,	οἷον	πρὸς τὸ ὀργισθῆναι, εἰ μὲν
[2, 4]	ἐν αὑτῷ γραμματικήν. ἔτι οὐδ´	ὅμοιόν	ἐστιν ἐπί τε τῶν τεχνῶν
[2, 6]	ποιεῖν ὁτιοῦν τούτων ἁμαρτάνειν ἐστίν.	ὅμοιον	οὖν τὸ ἀξιοῦν καὶ περὶ
[2, 4]	φιλοσοφεῖν καὶ οὕτως ἔσεσθαι σπουδαῖοι,	ὅμοιόν	τι ποιοῦντες τοῖς κάμνουσιν, οἳ
[2, 9]	καὶ ῥᾴδιον, καὶ τὸ δοῦναι	ἀργύριον	καὶ δαπανῆσαι· τὸ δ´ ᾧ
[2, 3]	ἀρετή· καὶ γὰρ τὸ εὖ	βέλτιον	ἐν τούτῳ. ὥστε καὶ διὰ
[2, 8]	τῷ μέσῳ, οὐ τοῦτο ἀλλὰ	τοὐναντίον	ἀντιτίθεμεν μᾶλλον· οἷον ἐπεὶ ὁμοιότερον
[2, 3]	βελτίστων πρακτική, ἡ δὲ κακία	τοὐναντίον.	γένοιτο δ´ ἂν ἡμῖν καὶ
[2, 9]	τῆς γινομένης περὶ ἡμᾶς. εἰς	τοὐναντίον	δ´ ἑαυτοὺς ἀφέλκειν δεῖ· πολὺ
[2, 6]	ἁμαρτάνειν πολλαχῶς ἔστιν (τὸ γὰρ	κακὸν	τοῦ ἀπείρου, ὡς οἱ Πυθαγόρειοι
[2, 4]	τεχνῶν οὕτως ἔχει; ἐνδέχεται γὰρ	γραμματικόν	τι ποιῆσαι καὶ ἀπὸ τύχης
[2, 4]	οὖν ἔσται γραμματικός, ἐὰν καὶ	γραμματικόν	τι ποιήσῃ καὶ γραμματικῶς· τοῦτο
[2, 9]	καὶ σπάνιον καὶ ἐπαινετὸν καὶ	καλόν.	διὸ δεῖ τὸν στοχαζόμενον τοῦ
[2, 3]	αἵρεσιν παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ τὸ	καλὸν	καὶ τὸ συμφέρον ἡδὺ φαίνεται.
[2, 1]	τοῦ ἔθους. ἐξ οὗ καὶ	δῆλον	ὅτι οὐδεμία τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν
[2, 1]	ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ τῶν αἰσθήσεων	δῆλον·	οὐ γὰρ ἐκ τοῦ πολλάκις
[2, 5]	φθόνον χαρὰν φιλίαν μῖσος πόθον	ζῆλον	ἔλεον, ὅλως οἷς ἕπεται ἡδονὴ
[2, 8]	γὰρ ἀνδρεῖος πρὸς μὲν τὸν	δειλὸν	θρασὺς φαίνεται, πρὸς δὲ τὸν
[2, 8]	δειλὸς θρασὺν ὁ δὲ θρασὺς	δειλόν,	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀνάλογον.
[2, 8]	ἀνομοιότερον δ´ ἡ δειλία, ταύτην	μᾶλλον	ἀντιτίθεμεν· τὰ γὰρ ἀπέχοντα πλεῖον
[2, 8]	λέγομεν, πρὸς ἃ ἡ ἐπίδοσις	μᾶλλον	γίνεται· καὶ διὰ τοῦτο ἡ
[2, 1]	ἐκ νέων ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ,	μᾶλλον	δὲ τὸ πᾶν. ~Ἐπεὶ οὖν
[2, 8]	ἢ πρὸς κοσμιότητα. ταῦτ´ οὖν	μᾶλλον	ἐναντία λέγομεν, πρὸς ἃ ἡ
[2, 8]	ἀλλήλων ἐναντία ὁρίζονται, ὥστε καὶ	μᾶλλον	ἐναντία τὰ πλεῖον ἀπέχοντα. πρὸς
[2, 8]	αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμέν πως, ταῦτα	μᾶλλον	ἐναντία τῷ μέσῳ φαίνεται. οἷον
[2, 9]	μέσου πρῶτον μὲν ἀποχωρεῖν τοῦ	μᾶλλον	ἐναντίου, καθάπερ καὶ ἡ Καλυψὼ
[2, 8]	πρὸς δὲ τὸ μέσον ἀντίκειται	μᾶλλον	ἐφ´ ὧν μὲν ἡ ἔλλειψις
[2, 7]	ὡς δεῖ ὀρέγεσθαι τιμῆς καὶ	μᾶλλον	ἢ δεῖ καὶ ἧττον, λέγεται
[2, 6]	ἡσθῆναι καὶ λυπηθῆναι ἔστι καὶ	μᾶλλον	καὶ ἧττον, καὶ ἀμφότερα οὐκ
[2, 7]	οὖν καὶ περὶ τούτων, ἵνα	μᾶλλον	κατίδωμεν ὅτι ἐν πᾶσιν ἡ
[2, 2]	ὄντος τοῦ καθόλου λόγου, ἔτι	μᾶλλον	ὁ περὶ τῶν καθ´ ἕκαστα
[2, 3]	καὶ τὰς πράξεις, οἳ μὲν	μᾶλλον	οἳ δ´ ἧττον, ἡδονῇ καὶ
[2, 8]	οὐ τοῦτο ἀλλὰ τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν	μᾶλλον·	οἷον ἐπεὶ ὁμοιότερον εἶναι δοκεῖ
[2, 9]	οὐ ψέγεται, οὔτ´ ἐπὶ τὸ	μᾶλλον	οὔτ´ ἐπὶ τὸ ἧττον, ὁ
[2, 8]	τῷ μέσῳ φαίνεται. οἷον αὐτοὶ	μᾶλλον	πεφύκαμεν πρὸς τὰς ἡδονάς, διὸ
[2, 8]	αὐτῶν· πρὸς ἃ γὰρ αὐτοὶ	μᾶλλον	πεφύκαμέν πως, ταῦτα μᾶλλον ἐναντία
[2, 9]	ἄλλα πεφύκαμεν· τοῦτο δ´ ἔσται	γνώριμον	ἐκ τῆς ἡδονῆς καὶ τῆς
[2, 7]	ἔστι μὲν ὅτε ἐπαινοῦμεν τὸν	φιλότιμον	ἔστι δ´ ὅτε τὸν ἀφιλότιμον.
[2, 7]	ἔστι μὲν ὅτε τὸν μέσον	φιλότιμον	καλοῦμεν ἔστι δ´ ὅτε ἀφιλότιμον,
[2, 7]	φιλότιμον ἔστι δ´ ὅτε τὸν	ἀφιλότιμον.	διὰ τίνα δ´ αἰτίαν τοῦτο
[2, 7]	φιλότιμον καλοῦμεν ἔστι δ´ ὅτε	ἀφιλότιμον,	καὶ ἔστι μὲν ὅτε ἐπαινοῦμεν
[2, 6]	τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν τε	ὀφθαλμὸν	σπουδαῖον ποιεῖ καὶ τὸ ἔργον
[2, 7]	τῶν λοιπῶν λέγωμεν κατὰ τὸν	ὑφηγημένον	τρόπον. ἔστι δὲ καὶ περὶ
[2, 9]	καὶ καλόν. διὸ δεῖ τὸν	στοχαζόμενον	τοῦ μέσου πρῶτον μὲν ἀποχωρεῖν
[2, 1]	ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ δὲ καὶ τὸ	γινόμενον	ἐν ταῖς πόλεσιν· οἱ γὰρ
[2, 3]	χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι τοῦτο τὸ πάθος	ἐγκεχρωσμένον	τῷ βίῳ. κανονίζομεν δὲ καὶ
[2, 1]	ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν	παρεκκλῖνον	ἀπὸ τοῦ ἔθους. ἐξ οὗ
[2, 2]	κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν	κοινὸν	καὶ ὑποκείσθω— ῥηθήσεται δ´ ὕστερον
[2, 5]	μὲν ἐπιθυμίαν ὀργὴν φόβον θάρσος	φθόνον	χαρὰν φιλίαν μῖσος πόθον ζῆλον
[2, 2]	τῆς μεσότητος σῴζεται. ἀλλ´ οὐ	μόνον	αἱ γενέσεις καὶ αὐξήσεις καὶ
[2, 7]	ἔλλειψις. ~Δεῖ δὲ τοῦτο μὴ	μόνον	καθόλου λέγεσθαι, ἀλλὰ καὶ τοῖς
[2, 6]	ἀρετή, εἴρηται. Δεῖ δὲ μὴ	μόνον	οὕτως εἰπεῖν, ὅτι ἕξις, ἀλλὰ
[2, 9]	καὶ ἐπὶ ποίοις καὶ πόσον	χρόνον	ὀργιστέον· καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁτὲ
[2, 3]	νηπίου πᾶσιν ἡμῖν συντέθραπται· διὸ	χαλεπὸν	ἀποτρίψασθαι τοῦτο τὸ πάθος ἐγκεχρωσμένον
[2, 9]	μάλιστα δυνησόμεθα τοῦ μέσου τυγχάνειν.	χαλεπὸν	δ´ ἴσως τοῦτο, καὶ μάλιστ´
[2, 6]	μὲν τὸ ἀποτυχεῖν τοῦ σκοποῦ,	χαλεπὸν	δὲ τὸ ἐπιτυχεῖν) καὶ διὰ
[2, 9]	οὖν τοῦ μέσου τυχεῖν ἄκρως	χαλεπόν,	κατὰ τὸν δεύτερον, φασί, πλοῦν
[2, 6]	τὸ μὲν ῥᾴδιον τὸ δὲ	χαλεπόν,	ῥᾴδιον μὲν τὸ ἀποτυχεῖν τοῦ
[2, 7]	ἕξις ἀγροικία· περὶ δὲ τὸ	λοιπὸν	ἡδὺ τὸ ἐν τῷ βίῳ
[2, 7]	λοιπῶν λέγωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον	τρόπον.	ἔστι δὲ καὶ περὶ τὴν
[2, 9]	δ´ ἔσται μάλιστα τοῦτον τὸν	τρόπον	ὃν λέγομεν. σκοπεῖν δὲ δεῖ
[2, 6]	ὁμοίως ἡ τοῦ ἵππου ἀρετὴ	ἵππον	τε σπουδαῖον ποιεῖ καὶ ἀγαθὸν
[2, 8]	δ´ ἐλευθέριος πρὸς μὲν τὸν	ἀνελεύθερον	ἄσωτος, πρὸς δὲ τὸν ἄσωτον
[2, 6]	ἔτι δὲ καὶ ὧδ´ ἔσται	φανερόν,	ἐὰν θεωρήσωμεν ποία τίς ἐστιν
[2, 3]	ἂν ἡμῖν καὶ ἐκ τούτων	φανερὸν	ὅτι περὶ τῶν αὐτῶν. τριῶν
[2, 8]	μέσον οἱ ἄκροι ἑκάτερος πρὸς	ἑκάτερον,	καὶ καλοῦσι τὸν ἀνδρεῖον ὁ
[2, 8]	ἐγγύτερον εἶναι καὶ ὁμοιότερον τὸ	ἕτερον	ἄκρον τῷ μέσῳ, οὐ τοῦτο
[2, 8]	τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν μᾶλλον· οἷον ἐπεὶ	ὁμοιότερον	εἶναι δοκεῖ τῇ ἀνδρείᾳ ἡ
[2, 8]	τῷ γὰρ ἐγγύτερον εἶναι καὶ	ὁμοιότερον	τὸ ἕτερον ἄκρον τῷ μέσῳ,
[2, 8]	ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης καὶ ἐγγύτερον,	ἀνομοιότερον	δ´ ἡ δειλία, ταύτην μᾶλλον
[2, 9]	γὰρ ἄκρων τὸ μέν ἐστιν	ἁμαρτωλότερον	τὸ δ´ ἧττον· ἐπεὶ οὖν
[2, 5]	φύσει· εἴπομεν δὲ περὶ τούτου	πρότερον.	εἰ οὖν μήτε πάθη εἰσὶν
[2, 1]	ἡμῖν παραγίνεται, τὰς δυνάμεις τούτων	πρότερον	κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ τὰς ἐνεργείας
[2, 1]	τὰς δ´ ἀρετὰς λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες	πρότερον,	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[2, 7]	ἀρκούμενοι αὐτῷ τούτῳ· ὕστερον δὲ	ἀκριβέστερον	περὶ αὐτῶν διορισθήσεται. περὶ δὲ
[2, 7]	κεφαλαίου λέγομεν, ἀρκούμενοι αὐτῷ τούτῳ·	ὕστερον	δὲ ἀκριβέστερον περὶ αὐτῶν διορισθήσεται.
[2, 1]	τὰς δυνάμεις τούτων πρότερον κομιζόμεθα,	ὕστερον	δὲ τὰς ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ
[2, 2]	κοινὸν καὶ ὑποκείσθω— ῥηθήσεται δ´	ὕστερον	περὶ αὐτοῦ, καὶ τί ἐστιν
[2, 7]	τὴν ἐλευθεριότητα, πῇ δὲ διαφέρουσιν,	ὕστερον	ῥηθήσεται. περὶ δὲ τιμὴν καὶ
[2, 8]	τῇ ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης καὶ	ἐγγύτερον,	ἀνομοιότερον δ´ ἡ δειλία, ταύτην
[2, 8]	αὐτοῦ τοῦ πράγματος· τῷ γὰρ	ἐγγύτερον	εἶναι καὶ ὁμοιότερον τὸ ἕτερον
[2, 9]	τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν, κατὰ τὸν	δεύτερον,	φασί, πλοῦν τὰ ἐλάχιστα ληπτέον
[2, 3]	φησὶν Ἡράκλειτος, περὶ δὲ τὸ	χαλεπώτερον	ἀεὶ καὶ τέχνη γίνεται καὶ
[2, 3]	χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι. ἔτι δὲ	χαλεπώτερον	ἡδονῇ μάχεσθαι ἢ θυμῷ, καθάπερ
[2, 3]	γὰρ τὸ καλὸν καὶ τὸ	συμφέρον	ἡδὺ φαίνεται. ἔτι δ´ ἐκ
[2, 2]	τοὺς πράττοντας τὰ πρὸς τὸν	καιρὸν	σκοπεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς
[2, 6]	τὸ τὸ μέσον εἶναί πως	ἄκρον,	οὕτως οὐδ´ ἐκείνων μεσότης οὐδ´
[2, 8]	εἶναι καὶ ὁμοιότερον τὸ ἕτερον	ἄκρον	τῷ μέσῳ, οὐ τοῦτο ἀλλὰ
[2, 4]	ἰσχύει, τὰ δ´ ἄλλα οὐ	μικρὸν	ἀλλὰ τὸ πᾶν δύναται, ἅπερ
[2, 3]	τὴν πᾶσαν πραγματείαν· οὐ γὰρ	μικρὸν	εἰς τὰς πράξεις εὖ ἢ
[2, 4]	τὸ μὲν εἰδέναι οὐδὲν ἢ	μικρὸν	ἰσχύει, τὰ δ´ ἄλλα οὐ
[2, 1]	διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν αἱ ἕξεις. οὐ	μικρὸν	οὖν διαφέρει τὸ οὕτως ἢ
[2, 1]	περιγίνεται, ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε	μικρὸν	παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ ἔθους. ἐξ
[2, 9]	ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´ ὁ μὲν	μικρὸν	τοῦ εὖ παρεκβαίνων οὐ ψέγεται,
[2, 8]	μέγα τοῦ μικροῦ καὶ τὸ	μικρὸν	τοῦ μεγάλου ἢ ἄμφω τοῦ
[2, 8]	πλεῖον ἀπέχοντα. πρὸς δὲ τὸ	μέσον	ἀντίκειται μᾶλλον ἐφ´ ὧν μὲν
[2, 6]	ἔργον εὖ ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ	μέσον	βλέπουσα καὶ εἰς τοῦτο ἄγουσα
[2, 6]	μέσον ζητεῖ καὶ τοῦθ´ αἱρεῖται,	μέσον	δὲ οὐ τὸ τοῦ πράγματος
[2, 6]	καὶ ἔλλειψις διὰ τὸ τὸ	μέσον	εἶναί πως ἄκρον, οὕτως οὐδ´
[2, 8]	ἴσου. ἔτι πρὸς μὲν τὸ	μέσον	ἐνίοις ἄκροις ὁμοιότης τις φαίνεται,
[2, 6]	ἡ ἔλλειψις {ψέγεται} τὸ δὲ	μέσον	ἐπαινεῖται καὶ κατορθοῦται· ταῦτα δ´
[2, 6]	τε καὶ ὑπερέχεται· τοῦτο δὲ	μέσον	ἐστὶ κατὰ τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν.
[2, 6]	τὴν ἔλλειψιν φεύγει, τὸ δὲ	μέσον	ζητεῖ καὶ τοῦθ´ αἱρεῖται, μέσον
[2, 6]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ	μέσον.	ἡ δ´ ἀρετὴ περὶ πάθη
[2, 9]	ἀπάγοντες τοῦ ἁμαρτάνειν εἰς τὸ	μέσον	ἥξομεν, ὅπερ οἱ τὰ διεστραμμένα
[2, 6]	πράξεσι, τὴν δ´ ἀρετὴν τὸ	μέσον	καὶ εὑρίσκειν καὶ αἱρεῖσθαι. διὸ
[2, 9]	εἶναι. ἐν ἑκάστῳ γὰρ τὸ	μέσον	λαβεῖν ἔργον, οἷον κύκλου τὸ
[2, 8]	ἀνελεύθερος. διὸ καὶ ἀπωθοῦνται τὸν	μέσον	οἱ ἄκροι ἑκάτερος πρὸς ἑκάτερον,
[2, 6]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ	μέσον.	οἷον καὶ φοβηθῆναι καὶ θαρρῆσαι
[2, 9]	λαβεῖν ἔργον, οἷον κύκλου τὸ	μέσον	οὐ παντὸς ἀλλὰ τοῦ εἰδότος·
[2, 8]	πρὸς ἄλληλα ἢ πρὸς τὸ	μέσον·	πορρωτέρω γὰρ ταῦτα ἀφέστηκεν ἀλλήλων
[2, 7]	δὲ ἀνωνύμων ὄντων αὐτῶν τὸν	μέσον	πρᾶον λέγοντες τὴν μεσότητα πραότητα
[2, 6]	οὗ ἕνεκα καὶ ὡς δεῖ,	μέσον	τε καὶ ἄριστον, ὅπερ ἐστὶ
[2, 6]	πρὸς ἡμᾶς· τὸ δ´ ἴσον	μέσον	τι ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως. λέγω
[2, 6]	λέγω δὲ τοῦ μὲν πράγματος	μέσον	τὸ ἴσον ἀπέχον ἀφ´ ἑκατέρου
[2, 7]	δὲ ἔστι μὲν ὅτε τὸν	μέσον	φιλότιμον καλοῦμεν ἔστι δ´ ὅτε
[2, 6]	τοῦ μὲν πράγματος μέσον τὸ	ἴσον	ἀπέχον ἀφ´ ἑκατέρου τῶν ἄκρων,
[2, 6]	τὸ δ´ ἔλαττον τὸ δ´	ἴσον,	καὶ ταῦτα ἢ κατ´ αὐτὸ
[2, 6]	ἢ πρὸς ἡμᾶς· τὸ δ´	ἴσον	μέσον τι ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως.
[2, 8]	ταῖς ἄκραις· ὥσπερ γὰρ τὸ	ἴσον	πρὸς μὲν τὸ ἔλαττον μεῖζον
[2, 9]	δαπανῆσαι· τὸ δ´ ᾧ καὶ	ὅσον	καὶ ὅτε καὶ οὗ ἕνεκα
[2, 9]	τίσι καὶ ἐπὶ ποίοις καὶ	πόσον	χρόνον ὀργιστέον· καὶ γὰρ ἡμεῖς
[2, 9]	δὲ μέχρι τίνος καὶ ἐπὶ	πόσον	ψεκτὸς οὐ ῥᾴδιον τῷ λόγῳ
[2, 8]	τὸν ἀναίσθητον ἀκόλαστος, πρὸς δὲ	τὸν	ἀκόλαστον ἀναίσθητος, ὁ δ´ ἐλευθέριος
[2, 8]	καὶ ὁ σώφρων πρὸς μὲν	τὸν	ἀναίσθητον ἀκόλαστος, πρὸς δὲ τὸν
[2, 8]	ἑκάτερος πρὸς ἑκάτερον, καὶ καλοῦσι	τὸν	ἀνδρεῖον ὁ μὲν δειλὸς θρασὺν
[2, 8]	ὁ δ´ ἐλευθέριος πρὸς μὲν	τὸν	ἀνελεύθερον ἄσωτος, πρὸς δὲ τὸν
[2, 8]	τὸν ἀνελεύθερον ἄσωτος, πρὸς δὲ	τὸν	ἄσωτον ἀνελεύθερος. διὸ καὶ ἀπωθοῦνται
[2, 7]	τὸν φιλότιμον ἔστι δ´ ὅτε	τὸν	ἀφιλότιμον. διὰ τίνα δ´ αἰτίαν
[2, 7]	δ´ ἐν πᾶσι τοῖς κατὰ	τὸν	βίον. ῥητέον οὖν καὶ περὶ
[2, 8]	ὁ γὰρ ἀνδρεῖος πρὸς μὲν	τὸν	δειλὸν θρασὺς φαίνεται, πρὸς δὲ
[2, 9]	μέσου τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν, κατὰ	τὸν	δεύτερον, φασί, πλοῦν τὰ ἐλάχιστα
[2, 6]	καὶ ἀγαθὸν δραμεῖν καὶ ἐνεγκεῖν	τὸν	ἐπιβάτην καὶ μεῖναι τοὺς πολεμίους.
[2, 8]	δειλὸν θρασὺς φαίνεται, πρὸς δὲ	τὸν	θρασὺν δειλός· ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 2]	ἀεὶ τοὺς πράττοντας τὰ πρὸς	τὸν	καιρὸν σκοπεῖν, ὥσπερ καὶ ἐπὶ
[2, 4]	μὲν οὐ πράττουσιν, ἐπὶ δὲ	τὸν	λόγον καταφεύγοντες οἴονται φιλοσοφεῖν καὶ
[2, 6]	κατὰ μὲν τὴν οὐσίαν καὶ	τὸν	λόγον τὸν τὸ τί ἦν
[2, 8]	ἄσωτον ἀνελεύθερος. διὸ καὶ ἀπωθοῦνται	τὸν	μέσον οἱ ἄκροι ἑκάτερος πρὸς
[2, 7]	σχεδὸν δὲ ἀνωνύμων ὄντων αὐτῶν	τὸν	μέσον πρᾶον λέγοντες τὴν μεσότητα
[2, 7]	ἡμεῖς δὲ ἔστι μὲν ὅτε	τὸν	μέσον φιλότιμον καλοῦμεν ἔστι δ´
[2, 2]	εἰρήκαμεν. τὸ μὲν οὖν κατὰ	τὸν	ὀρθὸν λόγον πράττειν κοινὸν καὶ
[2, 9]	ἐπαινετὸν καὶ καλόν. διὸ δεῖ	τὸν	στοχαζόμενον τοῦ μέσου πρῶτον μὲν
[2, 6]	οἷον ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ	τόν	τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ καὶ
[2, 6]	τὴν οὐσίαν καὶ τὸν λόγον	τὸν	τὸ τί ἦν εἶναι λέγοντα
[2, 9]	τοῦτο δ´ ἔσται μάλιστα τοῦτον	τὸν	τρόπον ὃν λέγομεν. σκοπεῖν δὲ
[2, 7]	περὶ τῶν λοιπῶν λέγωμεν κατὰ	τὸν	ὑφηγημένον τρόπον. ἔστι δὲ καὶ
[2, 7]	καὶ ἔστι μὲν ὅτε ἐπαινοῦμεν	τὸν	φιλότιμον ἔστι δ´ ὅτε τὸν
[2, 9]	τὸ εὖ καὶ σπάνιον καὶ	ἐπαινετὸν	καὶ καλόν. διὸ δεῖ τὸν
[2, 7]	ὅτι ἐν πᾶσιν ἡ μεσότης	ἐπαινετόν,	τὰ δ´ ἄκρα οὔτ´ ἐπαινετὰ
[2, 8]	ὁ σώφρων πρὸς μὲν τὸν	ἀναίσθητον	ἀκόλαστος, πρὸς δὲ τὸν ἀκόλαστον
[2, 4]	προαιρούμενος δι´ αὐτά, τὸ δὲ	τρίτον	ἐὰν καὶ βεβαίως καὶ ἀμετακινήτως
[2, 9]	καὶ μάλιστ´ ἐν τοῖς καθ´	ἕκαστον·	οὐ γὰρ ῥᾴδιον διορίσαι καὶ
[2, 8]	ἀναίσθητον ἀκόλαστος, πρὸς δὲ τὸν	ἀκόλαστον	ἀναίσθητος, ὁ δ´ ἐλευθέριος πρὸς
[2, 8]	ἄλληλα πλείστη ἀνομοιότης· τὰ δὲ	πλεῖστον	ἀπέχοντα ἀπ´ ἀλλήλων ἐναντία ὁρίζονται,
[2, 6]	ἡ ἀρετή, κατὰ δὲ τὸ	ἄριστον	καὶ τὸ εὖ ἀκρότης. οὐ
[2, 6]	ὡς δεῖ, μέσον τε καὶ	ἄριστον,	ὅπερ ἐστὶ τῆς ἀρετῆς. ὁμοίως
[2, 7]	ἀλαζών, ἡ δ´ ἐπὶ τὸ	ἔλαττον	εἰρωνεία καὶ εἴρων ὁ ἔχων〉
[2, 8]	τὸ ἴσον πρὸς μὲν τὸ	ἔλαττον	μεῖζον πρὸς δὲ τὸ μεῖζον
[2, 8]	μεῖζον πρὸς δὲ τὸ μεῖζον	ἔλαττον,	οὕτως αἱ μέσαι ἕξεις πρὸς
[2, 6]	τὸ μὲν πλεῖον τὸ δ´	ἔλαττον	τὸ δ´ ἴσον, καὶ ταῦτα
[2, 9]	φωνήν· οὕτω γὰρ αὐτὴν ἀποπεμπόμενοι	ἧττον	ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´ οὖν ποιοῦντες, ὡς
[2, 7]	δὲ καὶ λύπας— οὐ πάσας,	ἧττον	δὲ καὶ† περὶ τὰς λύπας—
[2, 9]	μέν ἐστιν ἁμαρτωλότερον τὸ δ´	ἧττον·	ἐπεὶ οὖν τοῦ μέσου τυχεῖν
[2, 3]	οἳ μὲν μᾶλλον οἳ δ´	ἧττον,	ἡδονῇ καὶ λύπῃ. διὰ τοῦτ´
[2, 6]	λυπηθῆναι ἔστι καὶ μᾶλλον καὶ	ἧττον,	καὶ ἀμφότερα οὐκ εὖ· τὸ
[2, 7]	καὶ μᾶλλον ἢ δεῖ καὶ	ἧττον,	λέγεται δ´ ὁ μὲν ὑπερβάλλων
[2, 9]	τὸ μᾶλλον οὔτ´ ἐπὶ τὸ	ἧττον,	ὁ δὲ πλέον· οὗτος γὰρ
[2, 1]	ἄνω φέρεσθαι, οὐδ´ ἂν μυριάκις	αὐτὸν	ἐθίζῃ τις ἄνω ῥιπτῶν, οὐδὲ
[2, 6]	τοῦτο δ´ οὐχ ἕν, οὐδὲ	ταὐτὸν	πᾶσιν. οἷον εἰ τὰ δέκα
[2, 7]	πᾶσι λυπεῖται, ὁ δ´ ἐπιχαιρέκακος	τοσοῦτον	ἐλλείπει τοῦ λυπεῖσθαι ὥστε καὶ
[2, 7]	πράττουσιν, ὁ δὲ φθονερὸς ὑπερβάλλων	τοῦτον	ἐπὶ πᾶσι λυπεῖται, ὁ δ´
[2, 9]	κακῶν· τοῦτο δ´ ἔσται μάλιστα	τοῦτον	τὸν τρόπον ὃν λέγομεν. σκοπεῖν
[2, 9]	δεῖ τὸν στοχαζόμενον τοῦ μέσου	πρῶτον	μὲν ἀποχωρεῖν τοῦ μᾶλλον ἐναντίου,
[2, 4]	ὁ πράττων πῶς ἔχων πράττῃ,	πρῶτον	μὲν ἐὰν εἰδώς, ἔπειτ´ ἐὰν
[2, 2]	τοῦ παρόντος λόγου πειρατέον βοηθεῖν.	πρῶτον	οὖν τοῦτο θεωρητέον, ὅτι τὰ
[2, 8]	ἀνελεύθερον ἄσωτος, πρὸς δὲ τὸν	ἄσωτον	ἀνελεύθερος. διὸ καὶ ἀπωθοῦνται τὸν
[2, 6]	ᾖ ἀρετή, αὐτό τε εὖ	ἔχον	ἀποτελεῖ καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ
[2, 6]	μὲν πράγματος μέσον τὸ ἴσον	ἀπέχον	ἀφ´ ἑκατέρου τῶν ἄκρων, ὅπερ
[2, 7]	ποιοῦμεν, ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται·	νῦν	δὲ περὶ τῶν λοιπῶν λέγωμεν
[2, 7]	ὑπερβάλλει ἐν δὲ προέσει ἐλλείπει.	νῦν	μὲν οὖν τύπῳ καὶ ἐπὶ
[2, 8]	ἐναντιώτερα δοκεῖ εἶναι. μία μὲν	οὖν	αἰτία αὕτη, ἐξ αὐτοῦ τοῦ
[2, 3]	ἡδονῇ καὶ λύπῃ. διὰ τοῦτ´	οὖν	ἀναγκαῖον εἶναι περὶ ταῦτα τὴν
[2, 1]	ἀκολουθοῦσιν αἱ ἕξεις. οὐ μικρὸν	οὖν	διαφέρει τὸ οὕτως ἢ οὕτως
[2, 4]	τύχης καὶ ἄλλου ὑποθεμένου. τότε	οὖν	ἔσται γραμματικός, ἐὰν καὶ γραμματικόν
[2, 6]	αὐτὰς εἶναι. ~ὅ τι μὲν	οὖν	ἐστὶ τῷ γένει ἡ ἀρετή,
[2, 9]	ἐστὶ τῇ σωφροσύνῃ. ~Ὅτι μὲν	οὖν	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ ἡ ἠθικὴ
[2, 3]	δὲ κακῶς κακός. ὅτι μὲν	οὖν	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς
[2, 2]	μᾶλλον δὲ τὸ πᾶν. ~Ἐπεὶ	οὖν	ἡ παροῦσα πραγματεία οὐ θεωρίας
[2, 2]	καὶ αὔξει καὶ σῴζει. οὕτως	οὖν	καὶ ἐπὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας
[2, 7]	τοῖς κατὰ τὸν βίον. ῥητέον	οὖν	καὶ περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον
[2, 7]	ὀρθὰ ἀλλὰ ψεκτά. εἰσὶ μὲν	οὖν	καὶ τούτων τὰ πλείω ἀνώνυμα,
[2, 2]	ἕξεις, καθάπερ εἰρήκαμεν. τὸ μὲν	οὖν	κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν
[2, 4]	δίκαιοι καὶ σώφρονες πράττουσιν. εὖ	οὖν	λέγεται ὅτι ἐκ τοῦ τὰ
[2, 8]	ἀκολασίαν ἢ πρὸς κοσμιότητα. ταῦτ´	οὖν	μᾶλλον ἐναντία λέγομεν, πρὸς ἃ
[2, 5]	δὲ περὶ τούτου πρότερον. εἰ	οὖν	μήτε πάθη εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ
[2, 9]	γὰρ ἀδέκαστοι κρίνομεν αὐτήν. ὅπερ	οὖν	οἱ δημογέροντες ἔπαθον πρὸς τὴν
[2, 6]	ἀλλὰ καὶ ποία τις. ῥητέον	οὖν	ὅτι πᾶσα ἀρετή, οὗ ἂν
[2, 4]	δ´ οὐδὲν τῶν προσταττομένων. ὥσπερ	οὖν	οὐδ´ ἐκεῖνοι εὖ ἕξουσι τὸ
[2, 6]	οὐδ´ αἱ ἐλλείψεις. οὐκ ἔστιν	οὖν	οὐδέποτε περὶ αὐτὰ κατορθοῦν, ἀλλ´
[2, 5]	καὶ πρὸς τἆλλα. πάθη μὲν	οὖν	οὐκ εἰσὶν οὔθ´ αἱ ἀρεταὶ
[2, 9]	αὐτὴν ἀποπεμπόμενοι ἧττον ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´	οὖν	ποιοῦντες, ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν,
[2, 4]	καὶ σώφρονα περιγίνεται. τὰ μὲν	οὖν	πράγματα δίκαια καὶ σώφρονα λέγεται,
[2, 5]	ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτέον. ἐπεὶ	οὖν	τὰ ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενα
[2, 7]	δ´ ἐπὶ τούτων συμφωνεῖν. ληπτέον	οὖν	ταῦτα ἐκ τῆς διαγραφῆς. περὶ
[2, 4]	εὖ ἔχει ἐν αὑτοῖς· ἀρκεῖ	οὖν	ταῦτά πως ἔχοντα γενέσθαι· τὰ
[2, 6]	τὸ ἐπιτυχεῖν) καὶ διὰ ταῦτ´	οὖν	τῆς μὲν κακίας ἡ ὑπερβολὴ
[2, 7]	καὶ τοῦ εὐπαρακολουθήτου. περὶ μὲν	οὖν	τὸ ἀληθὲς ὁ μὲν μέσος
[2, 6]	ὁτιοῦν τούτων ἁμαρτάνειν ἐστίν. ὅμοιον	οὖν	τὸ ἀξιοῦν καὶ περὶ τὸ
[2, 9]	ἁμαρτωλότερον τὸ δ´ ἧττον· ἐπεὶ	οὖν	τοῦ μέσου τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν,
[2, 2]	παρόντος λόγου πειρατέον βοηθεῖν. πρῶτον	οὖν	τοῦτο θεωρητέον, ὅτι τὰ τοιαῦτα
[2, 7]	δὲ προέσει ἐλλείπει. νῦν μὲν	οὖν	τύπῳ καὶ ἐπὶ κεφαλαίου λέγομεν,
[2, 7]	ἐκ τῆς διαγραφῆς. περὶ μὲν	οὖν	φόβους καὶ θάρρη ἀνδρεία μεσότης·
[2, 6]	ἔστιν οὖν οὐδέποτε περὶ αὐτὰ	κατορθοῦν,	ἀλλ´ ἀεὶ ἁμαρτάνειν· οὐδ´ ἔστι
[2, 6]	ἀγαθὸν τοῦ πεπερασμένου) τὸ δὲ	κατορθοῦν	μοναχῶς (διὸ καὶ τὸ μὲν
[2, 6]	ἁμαρτάνειν ἐστίν. ὅμοιον οὖν τὸ	ἀξιοῦν	καὶ περὶ τὸ ἀδικεῖν καὶ
[2, 6]	μοιχεύειν, ἀλλ´ ἁπλῶς τὸ ποιεῖν	ὁτιοῦν	τούτων ἁμαρτάνειν ἐστίν. ὅμοιον οὖν
[2, 9]	χαλεπόν, κατὰ τὸν δεύτερον, φασί,	πλοῦν	τὰ ἐλάχιστα ληπτέον τῶν κακῶν·
[2, 8]	θρασὺς φαίνεται, πρὸς δὲ τὸν	θρασὺν	δειλός· ὁμοίως δὲ καὶ ὁ
[2, 8]	τὸν ἀνδρεῖον ὁ μὲν δειλὸς	θρασὺν	ὁ δὲ θρασὺς δειλόν, καὶ
[2, 2]	καὶ τὰ ἐλλείποντα φθείρει τὴν	ἰσχύν,	ὁμοίως δὲ καὶ τὰ ποτὰ
[2, 7]	ὁ μὲν ὡς δεῖ ἡδὺς	ὢν	φίλος καὶ ἡ μεσότης φιλία,
[2, 3]	καὶ λύπας, καὶ ὅτι ἐξ	ὧν	γίνεται, ὑπὸ τούτων καὶ αὔξεται
[2, 8]	ὧν μὲν ἡ ἔλλειψις ἐφ´	ὧν	δὲ ἡ ὑπερβολή, οἷον ἀνδρείᾳ
[2, 3]	ὡσαύτως γινομένων, καὶ ὅτι ἐξ	ὧν	ἐγένετο, περὶ ταῦτα καὶ ἐνεργεῖ,
[2, 8]	τὸ μέσον ἀντίκειται μᾶλλον ἐφ´	ὧν	μὲν ἡ ἔλλειψις ἐφ´ ὧν
[2, 7]	πᾶσαι μὲν γάρ εἰσι περὶ	λόγων	καὶ πράξεων κοινωνίαν, διαφέρουσι δὲ
[2, 2]	ἀρετῶν. ὅ τε γὰρ πάντα	φεύγων	καὶ φοβούμενος καὶ μηδὲν ὑπομένων
[2, 2]	ἀπεχόμενος ἀκόλαστος, ὁ δὲ πᾶσαν	φεύγων,	ὥσπερ οἱ ἄγροικοι, ἀναίσθητός τις·
[2, 1]	οὕτως ἢ οὕτως εὐθὺς ἐκ	νέων	ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον δὲ
[2, 3]	δεῖ ἦχθαί πως εὐθὺς ἐκ	νέων,	ὡς ὁ Πλάτων φησίν, ὥστε
[2, 7]	γάρ εἰσι περὶ λόγων καὶ	πράξεων	κοινωνίαν, διαφέρουσι δὲ ὅτι ἣ
[2, 6]	ἀναισχυντία φθόνος, καὶ ἐπὶ τῶν	πράξεων	μοιχεία κλοπὴ ἀνδροφονία· πάντα γὰρ
[2, 3]	~Σημεῖον δὲ δεῖ ποιεῖσθαι τῶν	ἕξεων	τὴν ἐπιγινομένην ἡδονὴν ἢ λύπην
[2, 8]	τῶν λογικῶν ἀρετῶν. ~Τριῶν δὴ	διαθέσεων	οὐσῶν, δύο μὲν κακιῶν, τῆς
[2, 1]	ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ τῶν	αἰσθήσεων	δῆλον· οὐ γὰρ ἐκ τοῦ
[2, 7]	ἀλαζονεία καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν	ἀλαζών,	ἡ δ´ ἐπὶ τὸ ἔλαττον
[2, 2]	ὅλως φοβούμενος ἀλλὰ πρὸς πάντα	βαδίζων	θρασύς· ὁμοίως δὲ καὶ ὁ
[2, 1]	δὴ λόγῳ ἐκ τῶν ὁμοίων	ἐνεργειῶν	αἱ ἕξεις γίνονται. διὸ δεῖ
[2, 6]	φρόνιμος ὁρίσειεν. μεσότης δὲ δύο	κακιῶν,	τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς
[2, 8]	δὴ διαθέσεων οὐσῶν, δύο μὲν	κακιῶν,	τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς
[2, 9]	πῶς, καὶ ὅτι μεσότης δύο	κακιῶν,	τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς
[2, 3]	εἴπομεν, πᾶσα ψυχῆς ἕξις, ὑφ´	οἵων	πέφυκε γίνεσθαι χείρων καὶ βελτίων,
[2, 1]	ἑνὶ δὴ λόγῳ ἐκ τῶν	ὁμοίων	ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις γίνονται. διὸ
[2, 3]	φανερὸν ὅτι περὶ τῶν αὐτῶν.	τριῶν	γὰρ ὄντων τῶν εἰς τὰς
[2, 8]	καὶ περὶ τῶν λογικῶν ἀρετῶν.	~Τριῶν	δὴ διαθέσεων οὐσῶν, δύο μὲν
[2, 3]	τῶν εἰς τὰς αἱρέσεις καὶ	τριῶν	τῶν εἰς τὰς φυγάς, καλοῦ
[2, 3]	φυγάς, καλοῦ συμφέροντος ἡδέος, καὶ	{τριῶν}	τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ,
[2, 6]	ὀλίγον, τῷ δὲ ἀρχομένῳ τῶν	γυμνασίων	πολύ. ὁμοίως ἐπὶ δρόμου καὶ
[2, 3]	οἵων πέφυκε γίνεσθαι χείρων καὶ	βελτίων,	πρὸς ταῦτα καὶ περὶ ταῦτα
[2, 3]	συμφέροντος ἡδέος, καὶ {τριῶν} τῶν	ἐναντίων,	αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ ταῦτα
[2, 3]	αἱ δὲ ἰατρεῖαι διὰ τῶν	ἐναντίων	πεφύκασι γίνεσθαι. ἔτι, ὡς καὶ
[2, 9]	πλοῦν τὰ ἐλάχιστα ληπτέον τῶν	κακῶν·	τοῦτο δ´ ἔσται μάλιστα τοῦτον
[2, 7]	ὁμοίως δὲ καὶ περὶ τῶν	λογικῶν	ἀρετῶν. ~Τριῶν δὴ διαθέσεων οὐσῶν,
[2, 1]	καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία τῶν	ἠθικῶν	ἀρετῶν φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν
[2, 3]	ὁ μὲν γὰρ ἀπεχόμενος τῶν	σωματικῶν	ἡδονῶν καὶ αὐτῷ τούτῳ χαίρων
[2, 3]	διὰ δὲ τὴν λύπην τῶν	καλῶν	ἀπεχόμεθα. διὸ δεῖ ἦχθαί πως
[2, 8]	τὰ δὲ πλεῖστον ἀπέχοντα ἀπ´	ἀλλήλων	ἐναντία ὁρίζονται, ὥστε καὶ μᾶλλον
[2, 8]	μέσον· πορρωτέρω γὰρ ταῦτα ἀφέστηκεν	ἀλλήλων	ἢ τοῦ μέσου, ὥσπερ τὸ
[2, 7]	ὁμοιότητα πρὸς ἀλλήλας, διαφέρουσαι δ´	ἀλλήλων·	πᾶσαι μὲν γάρ εἰσι περὶ
[2, 8]	θρασὺς δειλόν, καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	ἀνάλογον. οὕτω δ´ ἀντικειμένων ἀλλήλοις
[2, 2]	καὶ ἀνδρείας ἔχει καὶ τῶν	ἄλλων	ἀρετῶν. ὅ τε γὰρ πάντα
[2, 7]	δ´, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας ἕνεκα καὶ
[2, 1]	πρότερον, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	τεχνῶν· ἃ γὰρ δεῖ μαθόντας
[2, 2]	ἔσονται· καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	τῶν φανερωτέρων οὕτως ἔχει, οἷον
[2, 7]	ἡ μεσότης φιλία, ὁ δ´	ὑπερβάλλων,	εἰ μὲν οὐδενὸς ἕνεκα, ἄρεσκος,
[2, 7]	ὁ δ´ ἐν τῷ θαρρεῖν	ὑπερβάλλων	θρασύς, ὁ δ´ ἐν τῷ
[2, 7]	τῶν δ´ ἄκρων ὁ μὲν	ὑπερβάλλων	ὀργίλος ἔστω, ἡ δὲ κακία
[2, 7]	ἧττον, λέγεται δ´ ὁ μὲν	ὑπερβάλλων	ταῖς ὀρέξεσι φιλότιμος, ὁ δ´
[2, 7]	εὖ πράττουσιν, ὁ δὲ φθονερὸς	ὑπερβάλλων	τοῦτον ἐπὶ πᾶσι λυπεῖται, ὁ
[2, 7]	δ´ ἐν τῷ μὲν φοβεῖσθαι	ὑπερβάλλων	τῷ δὲ θαρρεῖν ἐλλείπων δειλός.
[2, 7]	μὲν λέγεται μέσος, ὃ δ´	ὑπερβάλλων,	ὡς ὁ καταπλὴξ ὁ πάντα
[2, 9]	ὅπερ οἱ τὰ διεστραμμένα τῶν	ξύλων	ὀρθοῦντες ποιοῦσιν. ἐν παντὶ δὲ
[2, 8]	τοῦ πράγματος· ἑτέρα δὲ ἐξ	ἡμῶν	αὐτῶν· πρὸς ἃ γὰρ αὐτοὶ
[2, 7]	ἔστιν, ἐπαινεῖται δὲ καὶ ὁ	αἰδήμων.	καὶ γὰρ ἐν τούτοις ὃ
[2, 7]	ὅλως ἀναίσχυντος, ὁ δὲ μέσος	αἰδήμων.	νέμεσις (δὲ μεσότης φθόνου καὶ
[2, 6]	καὶ πάλης. οὕτω δὴ πᾶς	ἐπιστήμων	τὴν ὑπερβολὴν μὲν καὶ τὴν
[2, 7]	ἔλλειψις καὶ μεσότης, σχεδὸν δὲ	ἀνωνύμων	ὄντων αὐτῶν τὸν μέσον πρᾶον
[2, 2]	φθείρεσθαι, (δεῖ γὰρ ὑπὲρ τῶν	ἀφανῶν	τοῖς φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι) ὥσπερ
[2, 8]	τῶν ἄλλων ἀνάλογον. οὕτω δ´	ἀντικειμένων	ἀλλήλοις τούτων, πλείστη ἐναντιότης ἐστὶ
[2, 3]	αὔξεται καὶ φθείρεται μὴ ὡσαύτως	γινομένων,	καὶ ὅτι ἐξ ὧν ἐγένετο,
[2, 2]	φεύγων καὶ φοβούμενος καὶ μηδὲν	ὑπομένων	δειλὸς γίνεται, ὅ τε μηδὲν
[2, 3]	ἀχθόμενος ἀκόλαστος, καὶ ὁ μὲν	ὑπομένων	τὰ δεινὰ καὶ χαίρων ἢ
[2, 4]	ἐπιμελῶς, ποιοῦσι δ´ οὐδὲν τῶν	προσταττομένων.	ὥσπερ οὖν οὐδ´ ἐκεῖνοι εὖ
[2, 9]	ὁ μὲν μικρὸν τοῦ εὖ	παρεκβαίνων	οὐ ψέγεται, οὔτ´ ἐπὶ τὸ
[2, 9]	ἡδονήν, καὶ ἐν πᾶσι τὴν	ἐκείνων	ἐπιλέγειν φωνήν· οὕτω γὰρ αὐτὴν
[2, 6]	εἶναί πως ἄκρον, οὕτως οὐδ´	ἐκείνων	μεσότης οὐδ´ ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις,
[2, 6]	ἀρετὴ πάσης τέχνης ἀκριβεστέρα καὶ	ἀμείνων	ἐστὶν ὥσπερ καὶ ἡ φύσις,
[2, 2]	τε γὰρ τοῦ ἀπέχεσθαι τῶν	ἡδονῶν	γινόμεθα σώφρονες, καὶ γενόμενοι μάλιστα
[2, 3]	μὲν γὰρ ἀπεχόμενος τῶν σωματικῶν	ἡδονῶν	καὶ αὐτῷ τούτῳ χαίρων σώφρων,
[2, 1]	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	τεχνῶν·	ἃ γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν,
[2, 4]	τὰ μὲν γὰρ ὑπὸ τῶν	τεχνῶν	γινόμενα τὸ εὖ ἔχει ἐν
[2, 4]	ὅμοιόν ἐστιν ἐπί τε τῶν	τεχνῶν	καὶ τῶν ἀρετῶν· τὰ μὲν
[2, 4]	μουσικοί. ἢ οὐδ´ ἐπὶ τῶν	τεχνῶν	οὕτως ἔχει; ἐνδέχεται γὰρ γραμματικόν
[2, 7]	ἔχων αὐτὴν βωμολόχος, ὁ δ´	ἐλλείπων	ἄγροικός τις καὶ ἡ ἕξις
[2, 7]	δὲ κακία ὀργιλότης, ὁ δ´	ἐλλείπων	ἀόργητός τις, ἡ δ´ ἔλλειψις
[2, 7]	ταῖς ὀρέξεσι φιλότιμος, ὁ δ´	ἐλλείπων	ἀφιλότιμος, ὁ δὲ μέσος ἀνώνυμος.
[2, 7]	φοβεῖσθαι ὑπερβάλλων τῷ δὲ θαρρεῖν	ἐλλείπων	δειλός. περὶ ἡδονὰς δὲ καὶ
[2, 7]	ὁ πάντα αἰδούμενος· ὁ δ´	ἐλλείπων	ἢ μηδὲν ὅλως ἀναίσχυντος, ὁ
[2, 7]	τῆς αὑτοῦ, κόλαξ, ὁ δ´	ἐλλείπων	καὶ ἐν πᾶσιν ἀηδὴς δύσερίς
[2, 7]	ῥηθήσεται· νῦν δὲ περὶ τῶν	λοιπῶν	λέγωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον.
[2, 2]	ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι γὰρ καταφρονεῖν τῶν	φοβερῶν	καὶ ὑπομένειν αὐτὰ γινόμεθα ἀνδρεῖοι,
[2, 2]	γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν	φανερωτέρων	οὕτως ἔχει, οἷον ἐπὶ τῆς
[2, 3]	μὲν ὑπομένων τὰ δεινὰ καὶ	χαίρων	ἢ μὴ λυπούμενός γε ἀνδρεῖος,
[2, 3]	σωματικῶν ἡδονῶν καὶ αὐτῷ τούτῳ	χαίρων	σώφρων, ὁ δ´ ἀχθόμενος ἀκόλαστος,
[2, 7]	ἐπὶ τὸ ἔλαττον εἰρωνεία καὶ	εἴρων	ὁ ἔχων〉 περὶ δὲ τὸ
[2, 3]	ἕξις, ὑφ´ οἵων πέφυκε γίνεσθαι	χείρων	καὶ βελτίων, πρὸς ταῦτα καὶ
[2, 7]	μεσότητα πραότητα καλέσωμεν· τῶν δ´	ἄκρων	ὁ μὲν ὑπερβάλλων ὀργίλος ἔστω,
[2, 6]	ἴσον ἀπέχον ἀφ´ ἑκατέρου τῶν	ἄκρων,	ὅπερ ἐστὶν ἓν καὶ τὸ
[2, 9]	ἐκτὸς ἔεργε νῆα" τῶν γὰρ	ἄκρων	τὸ μέν ἐστιν ἁμαρτωλότερον τὸ
[2, 4]	ποιοῦντες τοῖς κάμνουσιν, οἳ τῶν	ἰατρῶν	ἀκούουσι μὲν ἐπιμελῶς, ποιοῦσι δ´
[2, 4]	ἐκ τοῦ τὰ σώφρονα ὁ	σώφρων·	ἐκ δὲ τοῦ μὴ πράττειν
[2, 4]	σώφρων πράξειεν· δίκαιος δὲ καὶ	σώφρων	ἐστὶν οὐχ ὁ ταῦτα πράττων,
[2, 3]	ἡδονῶν καὶ αὐτῷ τούτῳ χαίρων	σώφρων,	ὁ δ´ ἀχθόμενος ἀκόλαστος, καὶ
[2, 4]	ἂν ὁ δίκαιος ἢ ὁ	σώφρων	πράξειεν· δίκαιος δὲ καὶ σώφρων
[2, 8]	δειλός· ὁμοίως δὲ καὶ ὁ	σώφρων	πρὸς μὲν τὸν ἀναίσθητον ἀκόλαστος,
[2, 8]	λογικῶν ἀρετῶν. ~Τριῶν δὴ διαθέσεων	οὐσῶν,	δύο μὲν κακιῶν, τῆς μὲν
[2, 1]	τὰς ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ	τῶν	αἰσθήσεων δῆλον· οὐ γὰρ ἐκ
[2, 9]	ἀφορίσαι· οὐδὲ γὰρ ἄλλο οὐδὲν	τῶν	αἰσθητῶν· τὰ δὲ τοιαῦτα ἐν
[2, 6]	τὸ ἴσον ἀπέχον ἀφ´ ἑκατέρου	τῶν	ἄκρων, ὅπερ ἐστὶν ἓν καὶ
[2, 8]	δὲ θρασὺς δειλόν, καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ἀνάλογον. οὕτω δ´ ἀντικειμένων
[2, 2]	σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας ἔχει καὶ	τῶν	ἄλλων ἀρετῶν. ὅ τε γὰρ
[2, 7]	πειρατέον δ´, ὥσπερ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας ἕνεκα
[2, 1]	ἐνεργήσαντες πρότερον, ὥσπερ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τεχνῶν· ἃ γὰρ δεῖ
[2, 2]	αὐτοῖς ἔσονται· καὶ γὰρ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τῶν φανερωτέρων οὕτως ἔχει,
[2, 1]	πῦρ κάτω, οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν	τῶν	ἄλλως πεφυκότων ἄλλως ἂν ἐθισθείη.
[2, 2]	οὕτω δ´ ἔχει καὶ ἐπὶ	τῶν	ἀρετῶν· ἔκ τε γὰρ τοῦ
[2, 1]	κακοί. οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες γὰρ τὰ
[2, 4]	ἐπί τε τῶν τεχνῶν καὶ	τῶν	ἀρετῶν· τὰ μὲν γὰρ ὑπὸ
[2, 2]	ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ ὑπὸ	τῶν	αὐτῶν γίνονται, ἀλλὰ καὶ αἱ
[2, 1]	ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ διὰ	τῶν	αὐτῶν καὶ γίνεται πᾶσα ἀρετὴ
[2, 1]	πολιτείας ἀγαθὴ φαύλης. ἔτι ἐκ	τῶν	αὐτῶν καὶ διὰ τῶν αὐτῶν
[2, 2]	αὐξήσεις καὶ αἱ φθοραὶ ἐκ	τῶν	αὐτῶν καὶ ὑπὸ τῶν αὐτῶν
[2, 3]	ἐκ τούτων φανερὸν ὅτι περὶ	τῶν	αὐτῶν. τριῶν γὰρ ὄντων τῶν
[2, 2]	ὑπερβολῆς φθείρεσθαι, (δεῖ γὰρ ὑπὲρ	τῶν	ἀφανῶν τοῖς φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι)
[2, 3]	τοιαύτη περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας	τῶν	βελτίστων πρακτική, ἡ δὲ κακία
[2, 9]	καὶ κύματος ἐκτὸς ἔεργε νῆα"	τῶν	γὰρ ἄκρων τὸ μέν ἐστιν
[2, 6]	γὰρ ὀλίγον, τῷ δὲ ἀρχομένῳ	τῶν	γυμνασίων πολύ. ὁμοίως ἐπὶ δρόμου
[2, 7]	λέγοντες τὴν μεσότητα πραότητα καλέσωμεν·	τῶν	δ´ ἄκρων ὁ μὲν ὑπερβάλλων
[2, 7]	φόβους καὶ θάρρη ἀνδρεία μεσότης·	τῶν	δ´ ὑπερβαλλόντων ὁ μὲν τῇ
[2, 3]	τῶν αὐτῶν. τριῶν γὰρ ὄντων	τῶν	εἰς τὰς αἱρέσεις καὶ τριῶν
[2, 3]	εἰς τὰς αἱρέσεις καὶ τριῶν	τῶν	εἰς τὰς φυγάς, καλοῦ συμφέροντος
[2, 3]	καλοῦ συμφέροντος ἡδέος, καὶ {τριῶν}	τῶν	ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ
[2, 3]	εἰσιν, αἱ δὲ ἰατρεῖαι διὰ	τῶν	ἐναντίων πεφύκασι γίνεσθαι. ἔτι, ὡς
[2, 3]	φοβερά. ~Σημεῖον δὲ δεῖ ποιεῖσθαι	τῶν	ἕξεων τὴν ἐπιγινομένην ἡδονὴν ἢ
[2, 2]	ἔκ τε γὰρ τοῦ ἀπέχεσθαι	τῶν	ἡδονῶν γινόμεθα σώφρονες, καὶ γενόμενοι
[2, 1]	οὗ καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία	τῶν	ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται·
[2, 4]	τι ποιοῦντες τοῖς κάμνουσιν, οἳ	τῶν	ἰατρῶν ἀκούουσι μὲν ἐπιμελῶς, ποιοῦσι
[2, 2]	λόγου, ἔτι μᾶλλον ὁ περὶ	τῶν	καθ´ ἕκαστα λόγος οὐκ ἔχει
[2, 9]	φασί, πλοῦν τὰ ἐλάχιστα ληπτέον	τῶν	κακῶν· τοῦτο δ´ ἔσται μάλιστα
[2, 3]	πράττομεν, διὰ δὲ τὴν λύπην	τῶν	καλῶν ἀπεχόμεθα. διὸ δεῖ ἦχθαί
[2, 7]	εἰσιν· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ	τῶν	λογικῶν ἀρετῶν. ~Τριῶν δὴ διαθέσεων
[2, 7]	ἑξῆς ῥηθήσεται· νῦν δὲ περὶ	τῶν	λοιπῶν λέγωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον
[2, 9]	ἥξομεν, ὅπερ οἱ τὰ διεστραμμένα	τῶν	ξύλων ὀρθοῦντες ποιοῦσιν. ἐν παντὶ
[2, 1]	καὶ ἑνὶ δὴ λόγῳ ἐκ	τῶν	ὁμοίων ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις γίνονται.
[2, 7]	δὲ μικροπρέπεια· διαφέρουσι δ´ αὗται	τῶν	περὶ τὴν ἐλευθεριότητα, πῇ δὲ
[2, 2]	προδιομολογείσθω, ὅτι πᾶς ὁ περὶ	τῶν	πρακτῶν λόγος τύπῳ καὶ οὐκ
[2, 6]	ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία φθόνος, καὶ ἐπὶ	τῶν	πράξεων μοιχεία κλοπὴ ἀνδροφονία· πάντα
[2, 4]	μὲν ἐπιμελῶς, ποιοῦσι δ´ οὐδὲν	τῶν	προσταττομένων. ὥσπερ οὖν οὐδ´ ἐκεῖνοι
[2, 3]	ἔργοις· ὁ μὲν γὰρ ἀπεχόμενος	τῶν	σωματικῶν ἡδονῶν καὶ αὐτῷ τούτῳ
[2, 4]	ἀρετῶν· τὰ μὲν γὰρ ὑπὸ	τῶν	τεχνῶν γινόμενα τὸ εὖ ἔχει
[2, 4]	οὐδ´ ὅμοιόν ἐστιν ἐπί τε	τῶν	τεχνῶν καὶ τῶν ἀρετῶν· τὰ
[2, 4]	καὶ μουσικοί. ἢ οὐδ´ ἐπὶ	τῶν	τεχνῶν οὕτως ἔχει; ἐνδέχεται γὰρ
[2, 2]	καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων	τῶν	φανερωτέρων οὕτως ἔχει, οἷον ἐπὶ
[2, 2]	τῆς ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι γὰρ καταφρονεῖν	τῶν	φοβερῶν καὶ ὑπομένειν αὐτὰ γινόμεθα
[2, 1]	φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ	τῶν	φύσει ὄντων ἄλλως ἐθίζεται, οἷον
[2, 3]	εὐθὺς ἐκ νέων, ὡς ὁ	Πλάτων	φησίν, ὥστε χαίρειν τε καὶ
[2, 7]	δὲ ἀναίσθητοι. περὶ δὲ δόσιν	χρημάτων	καὶ λῆψιν μεσότης μὲν ἐλευθεριότης,
[2, 2]	δ´ ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν	ἀρετῶν·	ἔκ τε γὰρ τοῦ ἀπέχεσθαι
[2, 1]	οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τῶν	ἀρετῶν	ἔχει· πράττοντες γὰρ τὰ ἐν
[2, 2]	ἀνδρείας ἔχει καὶ τῶν ἄλλων	ἀρετῶν.	ὅ τε γὰρ πάντα φεύγων
[2, 4]	τε τῶν τεχνῶν καὶ τῶν	ἀρετῶν·	τὰ μὲν γὰρ ὑπὸ τῶν
[2, 7]	δὲ καὶ περὶ τῶν λογικῶν	ἀρετῶν.	~Τριῶν δὴ διαθέσεων οὐσῶν, δύο
[2, 1]	δῆλον ὅτι οὐδεμία τῶν ἠθικῶν	ἀρετῶν	φύσει ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ
[2, 9]	οὐδὲ γὰρ ἄλλο οὐδὲν τῶν	αἰσθητῶν·	τὰ δὲ τοιαῦτα ἐν τοῖς
[2, 2]	ὅτι πᾶς ὁ περὶ τῶν	πρακτῶν	λόγος τύπῳ καὶ οὐκ ἀκριβῶς
[2, 6]	πολεμίους. εἰ δὴ τοῦτ´ ἐπὶ	πάντων	οὕτως ἔχει, καὶ ἡ τοῦ
[2, 1]	ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ τῶν φύσει	ὄντων	ἄλλως ἐθίζεται, οἷον ὁ λίθος
[2, 7]	καὶ μεσότης, σχεδὸν δὲ ἀνωνύμων	ὄντων	αὐτῶν τὸν μέσον πρᾶον λέγοντες
[2, 3]	περὶ τῶν αὐτῶν. τριῶν γὰρ	ὄντων	τῶν εἰς τὰς αἱρέσεις καὶ
[2, 7]	θάρρη ἀνδρεία μεσότης· τῶν δ´	ὑπερβαλλόντων	ὁ μὲν τῇ ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος
[2, 1]	οὐδ´ ἄλλο οὐδὲν τῶν ἄλλως	πεφυκότων	ἄλλως ἂν ἐθισθείη. οὔτ´ ἄρα
[2, 1]	μυριάκις αὐτὸν ἐθίζῃ τις ἄνω	ῥιπτῶν,	οὐδὲ τὸ πῦρ κάτω, οὐδ´
[2, 3]	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας τῶν	βελτίστων	πρακτική, ἡ δὲ κακία τοὐναντίον.
[2, 4]	σώφρων ἐστὶν οὐχ ὁ ταῦτα	πράττων,	ἀλλὰ καὶ {ὁ} οὕτω πράττων
[2, 4]	πράττεται, ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὁ	πράττων	πῶς ἔχων πράττῃ, πρῶτον μὲν
[2, 4]	πράττων, ἀλλὰ καὶ {ὁ} οὕτω	πράττων	ὡς οἱ δίκαιοι καὶ σώφρονες
[2, 2]	τῶν αὐτῶν καὶ ὑπὸ τῶν	αὐτῶν	γίνονται, ἀλλὰ καὶ αἱ ἐνέργειαι
[2, 7]	τούτῳ· ὕστερον δὲ ἀκριβέστερον περὶ	αὐτῶν	διορισθήσεται. περὶ δὲ χρήματα καὶ
[2, 1]	τῶν αὐτῶν καὶ διὰ τῶν	αὐτῶν	καὶ γίνεται πᾶσα ἀρετὴ καὶ
[2, 1]	ἀγαθὴ φαύλης. ἔτι ἐκ τῶν	αὐτῶν	καὶ διὰ τῶν αὐτῶν καὶ
[2, 2]	καὶ αἱ φθοραὶ ἐκ τῶν	αὐτῶν	καὶ ὑπὸ τῶν αὐτῶν γίνονται,
[2, 2]	καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνάμεθα ἀπέχεσθαι	αὐτῶν·	ὁμοίως δὲ (καὶ ἐπὶ τῆς
[2, 6]	εἶναι, ἀλλ´ οὐχ αἱ ὑπερβολαὶ	αὐτῶν	οὐδ´ αἱ ἐλλείψεις. οὐκ ἔστιν
[2, 8]	πράγματος· ἑτέρα δὲ ἐξ ἡμῶν	αὐτῶν·	πρὸς ἃ γὰρ αὐτοὶ μᾶλλον
[2, 7]	μεσότης, σχεδὸν δὲ ἀνωνύμων ὄντων	αὐτῶν	τὸν μέσον πρᾶον λέγοντες τὴν
[2, 3]	τούτων φανερὸν ὅτι περὶ τῶν	αὐτῶν.	τριῶν γὰρ ὄντων τῶν εἰς
[2, 6]	ἀλλ´ ἁπλῶς τὸ ποιεῖν ὁτιοῦν	τούτων	ἁμαρτάνειν ἐστίν. ὅμοιον οὖν τὸ
[2, 5]	τρία ἐστί, πάθη δυνάμεις ἕξεις,	τούτων	ἄν τι εἴη ἡ ἀρετή.
[2, 1]	ποιὰς ἀποδιδόναι· κατὰ γὰρ τὰς	τούτων	διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν αἱ ἕξεις. οὐ
[2, 3]	καὶ αἱ κολάσεις γινόμεναι διὰ	τούτων·	ἰατρεῖαι γάρ τινές εἰσιν, αἱ
[2, 7]	βίον. ῥητέον οὖν καὶ περὶ	τούτων,	ἵνα μᾶλλον κατίδωμεν ὅτι ἐν
[2, 7]	καὶ χαίρειν. ἀλλὰ περὶ μὲν	τούτων	καὶ ἄλλοθι καιρὸς ἔσται· περὶ
[2, 3]	ὅτι ἐξ ὧν γίνεται, ὑπὸ	τούτων	καὶ αὔξεται καὶ φθείρεται μὴ
[2, 5]	δυνάμεις δὲ καθ´ ἃς παθητικοὶ	τούτων	λεγόμεθα, οἷον καθ´ ἃς δυνατοὶ
[2, 8]	ἀνάλογον. οὕτω δ´ ἀντικειμένων ἀλλήλοις	τούτων,	πλείστη ἐναντιότης ἐστὶ τοῖς ἄκροις
[2, 1]	φύσει ἡμῖν παραγίνεται, τὰς δυνάμεις	τούτων	πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον δὲ τὰς
[2, 7]	αἱ πράξεις, δέον δ´ ἐπὶ	τούτων	συμφωνεῖν. ληπτέον οὖν ταῦτα ἐκ
[2, 7]	ψεκτά. εἰσὶ μὲν οὖν καὶ	τούτων	τὰ πλείω ἀνώνυμα, πειρατέον δ´,
[2, 3]	δ´ ἂν ἡμῖν καὶ ἐκ	τούτων	φανερὸν ὅτι περὶ τῶν αὐτῶν.
[2, 2]	καὶ ὁ μὲν πάσης ἡδονῆς	ἀπολαύων	καὶ μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος ἀκόλαστος, ὁ
[2, 7]	τὸ μεῖζον ἀλαζονεία καὶ ὁ	ἔχων	αὐτὴν ἀλαζών, ἡ δ´ ἐπὶ
[2, 7]	δ´ ὑπερβολὴ βωμολοχία καὶ ὁ	ἔχων	αὐτὴν βωμολόχος, ὁ δ´ ἐλλείπων
[2, 7]	ἔλαττον εἰρωνεία καὶ εἴρων ὁ	ἔχων〉	περὶ δὲ τὸ ἡδὺ τὸ
[2, 4]	καὶ ἐὰν ὁ πράττων πῶς	ἔχων	πράττῃ, πρῶτον μὲν ἐὰν εἰδώς,
[2, 4]	ἐὰν καὶ βεβαίως καὶ ἀμετακινήτως	ἔχων	πράττῃ. ταῦτα δὲ πρὸς μὲν