Livre, chapitre
[2, 8]	δὲ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν· πρὸς	ἃ	γὰρ αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμέν πως,
[2, 1]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν·	ἃ	γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα
[2, 8]	οὖν μᾶλλον ἐναντία λέγομεν, πρὸς	ἃ	ἡ ἐπίδοσις μᾶλλον γίνεται· καὶ
[2, 9]	λέγομεν. σκοπεῖν δὲ δεῖ πρὸς	ἃ	καὶ αὐτοὶ εὐκατάφοροί ἐσμεν· ἄλλοι
[2, 8]	ἢ τοῦ μέσου, ὥσπερ τὸ	μέγα	τοῦ μικροῦ καὶ τὸ μικρὸν
[2, 6]	δέκα πολλὰ τὰ δὲ δύο	ὀλίγα,	τὰ ἓξ μέσα λαμβάνουσι κατὰ
[2, 6]	καὶ εἰς τοῦτο ἄγουσα τὰ	ἔργα	(ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς εὖ
[2, 9]	καπνοῦ καὶ κύματος ἐκτὸς ἔεργε	νῆα"	τῶν γὰρ ἄκρων τὸ μέν
[2, 2]	γινόμεθα σώφρονες, καὶ γενόμενοι μάλιστα	δυνάμεθα	ἀπέχεσθαι αὐτῶν· ὁμοίως δὲ (καὶ
[2, 1]	αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ´ ἀνάπαλιν ἔχοντες	ἐχρησάμεθα,	οὐ χρησάμενοι ἔσχομεν) τὰς δ´
[2, 5]	τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας	λεγόμεθα,	καὶ ὅτι κατὰ μὲν τὰ
[2, 5]	κατὰ μὲν τὰ πάθη κινεῖσθαι	λεγόμεθα,	κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ
[2, 5]	οὔθ´ αἱ κακίαι, ὅτι οὐ	λεγόμεθα	κατὰ τὰ πάθη σπουδαῖοι ἢ
[2, 5]	δὲ καθ´ ἃς παθητικοὶ τούτων	λεγόμεθα,	οἷον καθ´ ἃς δυνατοὶ ὀργισθῆναι
[2, 5]	δυνάμεις εἰσίν· οὔτε γὰρ ἀγαθοὶ	λεγόμεθα	τῷ δύνασθαι πάσχειν ἁπλῶς οὔτε
[2, 5]	οὔτε κακοί, οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε	ψεγόμεθα·	ἔτι δυνατοὶ μέν ἐσμεν φύσει,
[2, 5]	καὶ τὰς κακίας ἐπαινούμεθα ἢ	ψεγόμεθα.	ἔτι ὀργιζόμεθα μὲν καὶ φοβούμεθα
[2, 5]	τὰ πάθη οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε	ψεγόμεθα	(οὐ γὰρ ἐπαινεῖται ὁ φοβούμενος
[2, 5]	κακίας ἐπαινούμεθα ἢ ψεγόμεθα. ἔτι	ὀργιζόμεθα	μὲν καὶ φοβούμεθα ἀπροαιρέτως, αἱ
[2, 1]	παραγίνεται, τὰς δυνάμεις τούτων πρότερον	κομιζόμεθα,	ὕστερον δὲ τὰς ἐνεργείας ἀποδίδομεν
[2, 2]	τῶν φοβερῶν καὶ ὑπομένειν αὐτὰ	γινόμεθα	ἀνδρεῖοι, καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνησόμεθα
[2, 1]	συναλλάγμασι τοῖς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους	γινόμεθα	οἳ μὲν δίκαιοι οἳ δὲ
[2, 2]	γὰρ τοῦ ἀπέχεσθαι τῶν ἡδονῶν	γινόμεθα	σώφρονες, καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνάμεθα
[2, 1]	τὰ (μὲν δίκαια πράττοντες δίκαιοι	γινόμεθα,	τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ
[2, 5]	ἀγαθοὶ δὲ ἢ κακοὶ οὐ	γινόμεθα	φύσει· εἴπομεν δὲ περὶ τούτου
[2, 9]	τοῦ μέσου καὶ τοῦ εὖ	τευξόμεθα.
[2, 9]	ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν, μάλιστα	δυνησόμεθα	τοῦ μέσου τυγχάνειν. χαλεπὸν δ´
[2, 2]	γινόμεθα ἀνδρεῖοι, καὶ γενόμενοι μάλιστα	δυνησόμεθα	ὑπομένειν τὰ φοβερά. ~Σημεῖον δὲ
[2, 9]	οὕτω γὰρ αὐτὴν ἀποπεμπόμενοι ἧττον	ἁμαρτησόμεθα.	ταῦτ´ οὖν ποιοῦντες, ὡς ἐν
[2, 2]	εἰδῶμεν τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ	σκεπτόμεθα,	ἀλλ´ ἵν´ ἀγαθοὶ γενώμεθα, ἐπεὶ
[2, 3]	δὲ τὴν λύπην τῶν καλῶν	ἀπεχόμεθα.	διὸ δεῖ ἦχθαί πως εὐθὺς
[2, 5]	ψεγόμεθα. ἔτι ὀργιζόμεθα μὲν καὶ	φοβούμεθα	ἀπροαιρέτως, αἱ δ´ ἀρεταὶ προαιρέσεις
[2, 5]	τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας	ἐπαινούμεθα	ἢ ψεγόμεθα. ἔτι ὀργιζόμεθα μὲν
[2, 5]	πάσχειν ἁπλῶς οὔτε κακοί, οὔτ´	ἐπαινούμεθα	οὔτε ψεγόμεθα· ἔτι δυνατοὶ μέν
[2, 5]	κατὰ μὲν τὰ πάθη οὔτ´	ἐπαινούμεθα	οὔτε ψεγόμεθα (οὐ γὰρ ἐπαινεῖται
[2, 2]	ἀρετὴ σκεπτόμεθα, ἀλλ´ ἵν´ ἀγαθοὶ	γενώμεθα,	ἐπεὶ οὐδὲν ἂν ἦν ὄφελος
[2, 7]	δ´ ἄκρα οὔτ´ ἐπαινετὰ οὔτ´	ὀρθὰ	ἀλλὰ ψεκτά. εἰσὶ μὲν οὖν
[2, 4]	σώφρονας· εἰ γὰρ πράττουσι τὰ	δίκαια	καὶ σώφρονα, ἤδη εἰσὶ δίκαιοι
[2, 4]	περιγίνεται. τὰ μὲν οὖν πράγματα	δίκαια	καὶ σώφρονα λέγεται, ὅταν ᾖ
[2, 4]	ἐκ τοῦ πολλάκις πράττειν τὰ	δίκαια	καὶ σώφρονα περιγίνεται. τὰ μὲν
[2, 4]	λέγεται ὅτι ἐκ τοῦ τὰ	δίκαια	πράττειν ὁ δίκαιος γίνεται καὶ
[2, 4]	λέγομεν ὅτι δεῖ τὰ μὲν	δίκαια	πράττοντας δικαίους γίνεσθαι, τὰ δὲ
[2, 1]	οὕτω δὴ καὶ τὰ (μὲν	δίκαια	πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ
[2, 7]	δ´ ὑπερβαλλόντων ὁ μὲν τῇ	ἀφοβίᾳ	ἀνώνυμος (πολλὰ δ´ ἐστὶν ἀνώνυμα)
[2, 3]	τὴν ἡδονὴν τὰ φαῦλα πράττομεν,	διὰ	δὲ τὴν λύπην τῶν καλῶν
[2, 8]	ἀλλ´ ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα.	διὰ	δύο δ´ αἰτίας τοῦτο συμβαίνει,
[2, 3]	λύπας ἐστὶν ἡ ἠθικὴ ἀρετή·	διὰ	μὲν γὰρ τὴν ἡδονὴν τὰ
[2, 6]	χαλεπὸν δὲ τὸ ἐπιτυχεῖν) καὶ	διὰ	ταῦτ´ οὖν τῆς μὲν κακίας
[2, 5]	οὐ κινεῖσθαι ἀλλὰ διακεῖσθαί πως.	διὰ	ταῦτα δὲ οὐδὲ δυνάμεις εἰσίν·
[2, 7]	ἔστι δ´ ὅτε τὸν ἀφιλότιμον.	διὰ	τίνα δ´ αἰτίαν τοῦτο ποιοῦμεν,
[2, 9]	ἔλλειψιν, καὶ ὅτι τοιαύτη ἐστὶ	διὰ	τὸ στοχαστικὴ τοῦ μέσου εἶναι
[2, 6]	οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις	διὰ	τὸ τὸ μέσον εἶναί πως
[2, 1]	ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις δὲ	διὰ	τοῦ ἔθους. ἔτι ὅσα μὲν
[2, 3]	ἕπεται ἡδονὴ καὶ λύπη, καὶ	διὰ	τοῦτ´ ἂν εἴη ἡ ἀρετὴ
[2, 3]	δ´ ἧττον, ἡδονῇ καὶ λύπῃ.	διὰ	τοῦτ´ οὖν ἀναγκαῖον εἶναι περὶ
[2, 8]	ἡ ἐπίδοσις μᾶλλον γίνεται· καὶ	διὰ	τοῦτο ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα
[2, 3]	βέλτιον ἐν τούτῳ. ὥστε καὶ	διὰ	τοῦτο περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας
[2, 3]	δὲ καὶ αἱ κολάσεις γινόμεναι	διὰ	τούτων· ἰατρεῖαι γάρ τινές εἰσιν,
[2, 1]	ἔτι ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ	διὰ	τῶν αὐτῶν καὶ γίνεται πᾶσα
[2, 3]	τινές εἰσιν, αἱ δὲ ἰατρεῖαι	διὰ	τῶν ἐναντίων πεφύκασι γίνεσθαι. ἔτι,
[2, 7]	τὸ ἡδὺ τὸ μὲν ἐν	παιδιᾷ	ὁ μὲν μέσος εὐτράπελος καὶ
[2, 7]	τούτου δὲ τὸ μὲν ἐν	παιδιᾷ	τὸ δ´ ἐν πᾶσι τοῖς
[2, 3]	οἷς δεῖ· ἡ γὰρ ὀρθὴ	παιδεία	αὕτη ἐστίν. ἔτι δ´ εἰ
[2, 8]	δὲ σωφροσύνῃ οὐχ ἡ ἀναισθησία	ἔνδεια	οὖσα, ἀλλ´ ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ
[2, 7]	ἀληθής τις καὶ ἡ μεσότης	ἀλήθεια	λεγέσθω, ἡ δὲ προσποίησις ἡ
[2, 7]	ἡ μὲν ἐπὶ τὸ μεῖζον	ἀλαζονεία	καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν ἀλαζών,
[2, 7]	ἡ δ´ ἐπὶ τὸ ἔλαττον	εἰρωνεία	καὶ εἴρων ὁ ἔχων〉 περὶ
[2, 7]	ἄλλαι διαθέσεις εἰσί, μεσότης μὲν	μεγαλοπρέπεια	(ὁ γὰρ μεγαλοπρεπὴς διαφέρει ἐλευθερίου·
[2, 7]	ἀπειροκαλία καὶ βαναυσία, ἔλλειψις δὲ	μικροπρέπεια·	διαφέρουσι δ´ αὗται τῶν περὶ
[2, 1]	δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ δ´	ἀνδρεῖα	ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ δὲ καὶ τὸ
[2, 8]	ἐπεὶ ὁμοιότερον εἶναι δοκεῖ τῇ	ἀνδρείᾳ	ἡ θρασύτης καὶ ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον
[2, 8]	ὧν δὲ ἡ ὑπερβολή, οἷον	ἀνδρείᾳ	μὲν οὐχ ἡ θρασύτης ὑπερβολὴ
[2, 7]	μὲν οὖν φόβους καὶ θάρρη	ἀνδρεία	μεσότης· τῶν δ´ ὑπερβαλλόντων ὁ
[2, 2]	φθείρεται δὴ σωφροσύνη καὶ ἡ	ἀνδρεία	ὑπὸ τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς
[2, 3]	ἡδονὰς καὶ λύπας πᾶσα ἡ	πραγματεία	καὶ τῇ ἀρετῇ καὶ τῇ
[2, 2]	πᾶν. ~Ἐπεὶ οὖν ἡ παροῦσα	πραγματεία	οὐ θεωρίας ἕνεκά ἐστιν ὥσπερ
[2, 1]	ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν, καὶ διαφέρει τούτῳ	πολιτεία	πολιτείας ἀγαθὴ φαύλης. ἔτι ἐκ
[2, 6]	φθόνος, καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων	μοιχεία	κλοπὴ ἀνδροφονία· πάντα γὰρ ταῦτα
[2, 7]	ὑπερβάλλων ὀργίλος ἔστω, ἡ δὲ	κακία	ὀργιλότης, ὁ δ´ ἐλλείπων ἀόργητός
[2, 3]	τῶν βελτίστων πρακτική, ἡ δὲ	κακία	τοὐναντίον. γένοιτο δ´ ἂν ἡμῖν
[2, 6]	συνειλημμένα μετὰ τῆς φαυλότητος, οἷον	ἐπιχαιρεκακία	ἀναισχυντία φθόνος, καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 7]	ἄγροικός τις καὶ ἡ ἕξις	ἀγροικία·	περὶ δὲ τὸ λοιπὸν ἡδὺ
[2, 7]	δὲ περὶ μικρά) ὑπερβολὴ δὲ	ἀπειροκαλία	καὶ βαναυσία, ἔλλειψις δὲ μικροπρέπεια·
[2, 7]	μέσος εὐτράπελος καὶ ἡ διάθεσις	εὐτραπελία,	ἡ δ´ ὑπερβολὴ βωμολοχία καὶ
[2, 8]	θρασύτης ὑπερβολὴ οὖσα, ἀλλ´ ἡ	δειλία	ἔλλειψις οὖσα, τῇ δὲ σωφροσύνῃ
[2, 8]	καὶ ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον δ´ ἡ	δειλία,	ταύτην μᾶλλον ἀντιτίθεμεν· τὰ γὰρ
[2, 7]	ὢν φίλος καὶ ἡ μεσότης	φιλία,	ὁ δ´ ὑπερβάλλων, εἰ μὲν
[2, 8]	τοῦ μέσου ἐναντιώτερα δοκεῖ εἶναι.	μία	μὲν οὖν αἰτία αὕτη, ἐξ
[2, 1]	ἐξ οὗ καὶ δῆλον ὅτι	οὐδεμία	τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει ἡμῖν
[2, 7]	διαθέσεις, πλὴν ἡ τοῦ φιλοτίμου	φιλοτιμία.	ὅθεν ἐπιδικάζονται οἱ ἄκροι τῆς
[2, 6]	οὐδὲ πᾶν πάθος τὴν μεσότητα·	ἔνια	γὰρ εὐθὺς ὠνόμασται συνειλημμένα μετὰ
[2, 6]	ἐπὶ τῶν πράξεων μοιχεία κλοπὴ	ἀνδροφονία·	πάντα γὰρ ταῦτα καὶ τὰ
[2, 4]	σώφρονα λέγεται, ὅταν ᾖ τοιαῦτα	οἷα	ἂν ὁ δίκαιος ἢ ὁ
[2, 6]	ὧδ´ ἔσται φανερόν, ἐὰν θεωρήσωμεν	ποία	τίς ἐστιν ἡ φύσις αὐτῆς.
[2, 6]	εἰπεῖν, ὅτι ἕξις, ἀλλὰ καὶ	ποία	τις. ῥητέον οὖν ὅτι πᾶσα
[2, 7]	δὲ καὶ ἔλλειψις ἀσωτία καὶ	ἀνελευθερία.	ἐναντίως δ´ ἐν αὐταῖς ὑπερβάλλουσι
[2, 5]	τὰ ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενα	τρία	ἐστί, πάθη δυνάμεις ἕξεις, τούτων
[2, 7]	μεσότης μὲν σωφροσύνη, ὑπερβολὴ δὲ	ἀκολασία.	ἐλλείποντες δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς
[2, 8]	ἀναισθησία ἔνδεια οὖσα, ἀλλ´ ἡ	ἀκολασία	ὑπερβολὴ οὖσα. διὰ δύο δ´
[2, 8]	γίνεται· καὶ διὰ τοῦτο ἡ	ἀκολασία	ὑπερβολὴ οὖσα ἐναντιωτέρα ἐστὶ τῇ
[2, 2]	ὁρῶμεν· τά τε γὰρ ὑπερβάλλοντα	γυμνάσια	καὶ τὰ ἐλλείποντα φθείρει τὴν
[2, 7]	ἀόργητός τις, ἡ δ´ ἔλλειψις	ἀοργησία.	εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλαι τρεῖς
[2, 8]	τῇ δὲ σωφροσύνῃ οὐχ ἡ	ἀναισθησία	ἔνδεια οὖσα, ἀλλ´ ἡ ἀκολασία
[2, 7]	μικρά) ὑπερβολὴ δὲ ἀπειροκαλία καὶ	βαναυσία,	ἔλλειψις δὲ μικροπρέπεια· διαφέρουσι δ´
[2, 8]	δοκεῖ εἶναι. μία μὲν οὖν	αἰτία	αὕτη, ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος·
[2, 2]	καὶ τὰ ποτὰ καὶ τὰ	σιτία	πλείω καὶ ἐλάττω γινόμενα φθείρει
[2, 8]	πρὸς κοσμιότητα. ταῦτ´ οὖν μᾶλλον	ἐναντία	λέγομεν, πρὸς ἃ ἡ ἐπίδοσις
[2, 8]	δὲ πλεῖστον ἀπέχοντα ἀπ´ ἀλλήλων	ἐναντία	ὁρίζονται, ὥστε καὶ μᾶλλον ἐναντία
[2, 8]	ἐναντία ὁρίζονται, ὥστε καὶ μᾶλλον	ἐναντία	τὰ πλεῖον ἀπέχοντα. πρὸς δὲ
[2, 8]	μᾶλλον πεφύκαμέν πως, ταῦτα μᾶλλον	ἐναντία	τῷ μέσῳ φαίνεται. οἷον αὐτοὶ
[2, 6]	μετὰ τῆς φαυλότητος, οἷον ἐπιχαιρεκακία	ἀναισχυντία	φθόνος, καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων
[2, 7]	ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ δὲ καὶ ἔλλειψις	ἀσωτία	καὶ ἀνελευθερία. ἐναντίως δ´ ἐν
[2, 8]	πρὸς τὴν ἀνδρείαν καὶ τῇ	ἀσωτίᾳ	πρὸς τὴν ἐλευθεριότητα· τοῖς δὲ
[2, 7]	διάθεσις εὐτραπελία, ἡ δ´ ὑπερβολὴ	βωμολοχία	καὶ ὁ ἔχων αὐτὴν βωμολόχος,
[2, 7]	τιμὴν καὶ ἀτιμίαν μεσότης μὲν	μεγαλοψυχία,	ὑπερβολὴ δὲ χαυνότης τις λεγομένη,
[2, 7]	χαυνότης τις λεγομένη, ἔλλειψις δὲ	μικροψυχία·	ὡς δ´ ἐλέγομεν ἔχειν πρὸς
[2, 6]	ληπτέον· οὐ γὰρ (εἴ τῳ	δέκα	μναῖ φαγεῖν πολὺ δύο δὲ
[2, 6]	ταὐτὸν πᾶσιν. οἷον εἰ τὰ	δέκα	πολλὰ τὰ δὲ δύο ὀλίγα,
[2, 7]	δ´ ὑπερβάλλων, εἰ μὲν οὐδενὸς	ἕνεκα,	ἄρεσκος, εἰ δ´ ὠφελείας τῆς
[2, 2]	ἡ παροῦσα πραγματεία οὐ θεωρίας	ἕνεκά	ἐστιν ὥσπερ αἱ ἄλλαι (οὐ
[2, 7]	τῶν ἄλλων, αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας	ἕνεκα	καὶ τοῦ εὐπαρακολουθήτου. περὶ μὲν
[2, 6]	καὶ πρὸς οὓς καὶ οὗ	ἕνεκα	καὶ ὡς δεῖ, μέσον τε
[2, 9]	ὅσον καὶ ὅτε καὶ οὗ	ἕνεκα	καὶ ὥς, οὐκέτι παντὸς οὐδὲ
[2, 4]	εἰ τὰ γραμματικὰ καὶ τὰ	μουσικά,	γραμματικοὶ καὶ μουσικοί. ἢ οὐδ´
[2, 4]	καὶ σώφρονες, ὥσπερ εἰ τὰ	γραμματικὰ	καὶ τὰ μουσικά, γραμματικοὶ καὶ
[2, 7]	ἐλευθερίου· ὃ μὲν γὰρ περὶ	μεγάλα,	ὃ δὲ περὶ μικρά) ὑπερβολὴ
[2, 8]	ἐναντιότης ἐστὶ τοῖς ἄκροις πρὸς	ἄλληλα	ἢ πρὸς τὸ μέσον· πορρωτέρω
[2, 8]	ἐλευθεριότητα· τοῖς δὲ ἄκροις πρὸς	ἄλληλα	πλείστη ἀνομοιότης· τὰ δὲ πλεῖστον
[2, 5]	καὶ τὰς κακίας οὐ κινεῖσθαι	ἀλλὰ	διακεῖσθαί πως. διὰ ταῦτα δὲ
[2, 2]	καὶ ὑπὸ τῶν αὐτῶν γίνονται,	ἀλλὰ	καὶ αἱ ἐνέργειαι ἐν τοῖς
[2, 4]	ἔχῃ, δικαίως ἢ σωφρόνως πράττεται,	ἀλλὰ	καὶ ἐὰν ὁ πράττων πῶς
[2, 4]	ἐστὶν οὐχ ὁ ταῦτα πράττων,	ἀλλὰ	καὶ {ὁ} οὕτω πράττων ὡς
[2, 6]	μόνον οὕτως εἰπεῖν, ὅτι ἕξις,	ἀλλὰ	καὶ ποία τις. ῥητέον οὖν
[2, 7]	τοῦτο μὴ μόνον καθόλου λέγεσθαι,	ἀλλὰ	καὶ τοῖς καθ´ ἕκαστα ἐφαρμόττειν.
[2, 2]	ἰατρικῆς ἔχει καὶ τῆς κυβερνητικῆς.	ἀλλὰ	καίπερ ὄντος τοιούτου τοῦ παρόντος
[2, 1]	οὕτως εὐθὺς ἐκ νέων ἐθίζεσθαι,	ἀλλὰ	πάμπολυ, μᾶλλον δὲ τὸ πᾶν.
[2, 1]	οὐδὲν ἂν ἔδει τοῦ διδάξοντος,	ἀλλὰ	πάντες ἂν ἐγίνοντο ἀγαθοὶ ἢ
[2, 7]	τοῦ λυπεῖσθαι ὥστε καὶ χαίρειν.	ἀλλὰ	περὶ μὲν τούτων καὶ ἄλλοθι
[2, 1]	παρὰ φύσιν ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί,	ἀλλὰ	πεφυκόσι μὲν ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς,
[2, 2]	ὅ τε μηδὲν ὅλως φοβούμενος	ἀλλὰ	πρὸς πάντα βαδίζων θρασύς· ὁμοίως
[2, 4]	τὰ δ´ ἄλλα οὐ μικρὸν	ἀλλὰ	τὸ πᾶν δύναται, ἅπερ ἐκ
[2, 6]	δὲ οὐ τὸ τοῦ πράγματος	ἀλλὰ	τὸ πρὸς ἡμᾶς. εἰ δὴ
[2, 9]	κύκλου τὸ μέσον οὐ παντὸς	ἀλλὰ	τοῦ εἰδότος· οὕτω δὲ καὶ
[2, 8]	ἄκρον τῷ μέσῳ, οὐ τοῦτο	ἀλλὰ	τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν μᾶλλον· οἷον ἐπεὶ
[2, 7]	ἄκρα οὔτ´ ἐπαινετὰ οὔτ´ ὀρθὰ	ἀλλὰ	ψεκτά. εἰσὶ μὲν οὖν καὶ
[2, 4]	ἢ μικρὸν ἰσχύει, τὰ δ´	ἄλλα	οὐ μικρὸν ἀλλὰ τὸ πᾶν
[2, 9]	εὐκατάφοροί ἐσμεν· ἄλλοι γὰρ πρὸς	ἄλλα	πεφύκαμεν· τοῦτο δ´ ἔσται γνώριμον
[2, 3]	δεῖ καὶ ὅτε, καὶ ὅσα	ἄλλα	προστίθεται. ὑπόκειται ἄρα ἡ ἀρετὴ
[2, 5]	εὖ· ὁμοίως δὲ καὶ πρὸς	τἆλλα.	πάθη μὲν οὖν οὐκ εἰσὶν
[2, 7]	ὁ μὲν τῇ ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος	(πολλὰ	δ´ ἐστὶν ἀνώνυμα) ὁ δ´
[2, 6]	πᾶσιν. οἷον εἰ τὰ δέκα	πολλὰ	τὰ δὲ δύο ὀλίγα, τὰ
[2, 6]	τὰ τοιαῦτα λέγεται τῷ αὐτὰ	φαῦλα	εἶναι, ἀλλ´ οὐχ αἱ ὑπερβολαὶ
[2, 3]	μὲν γὰρ τὴν ἡδονὴν τὰ	φαῦλα	πράττομεν, διὰ δὲ τὴν λύπην
[2, 6]	ταῦτα ἢ κατ´ αὐτὸ τὸ	πρᾶγμα	ἢ πρὸς ἡμᾶς· τὸ δ´
[2, 6]	ἓξ μέσα λαμβάνουσι κατὰ τὸ	πρᾶγμα·	ἴσῳ γὰρ ὑπερέχει τε καὶ
[2, 1]	ποιοῦσιν ἀγαθούς, καὶ τὸ μὲν	βούλημα	παντὸς νομοθέτου τοῦτ´ ἐστίν, ὅσοι
[2, 1]	ἐξ ἔθους περιγίνεται, ὅθεν καὶ	τοὔνομα	ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ
[2, 7]	ἀφοβίᾳ ἀνώνυμος (πολλὰ δ´ ἐστὶν	ἀνώνυμα)	ὁ δ´ ἐν τῷ θαρρεῖν
[2, 7]	οὖν καὶ τούτων τὰ πλείω	ἀνώνυμα,	πειρατέον δ´, ὥσπερ καὶ ἐπὶ
[2, 4]	οὐδ´ ἐκεῖνοι εὖ ἕξουσι τὸ	σῶμα	οὕτω θεραπευόμενοι, οὐδ´ οὗτοι τὴν
[2, 9]	μέσον ἥξομεν, ὅπερ οἱ τὰ	διεστραμμένα	τῶν ξύλων ὀρθοῦντες ποιοῦσιν. ἐν
[2, 6]	μεσότητα· ἔνια γὰρ εὐθὺς ὠνόμασται	συνειλημμένα	μετὰ τῆς φαυλότητος, οἷον ἐπιχαιρεκακία
[2, 4]	τὰ δὲ κατὰ τὰς ἀρετὰς	γινόμενα	οὐκ ἐὰν αὐτά πως ἔχῃ,
[2, 4]	μὲν γὰρ ὑπὸ τῶν τεχνῶν	γινόμενα	τὸ εὖ ἔχει ἐν αὑτοῖς·
[2, 5]	οὖν τὰ ἐν τῇ ψυχῇ	γινόμενα	τρία ἐστί, πάθη δυνάμεις ἕξεις,
[2, 2]	τὰ σιτία πλείω καὶ ἐλάττω	γινόμενα	φθείρει τὴν ὑγίειαν, τὰ δὲ
[2, 2]	ὥσπερ αἱ ἄλλαι (οὐ γὰρ	ἵνα	εἰδῶμεν τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ
[2, 7]	ῥητέον οὖν καὶ περὶ τούτων,	ἵνα	μᾶλλον κατίδωμεν ὅτι ἐν πᾶσιν
[2, 3]	καὶ ὁ μὲν ὑπομένων τὰ	δεινὰ	καὶ χαίρων ἢ μὴ λυπούμενός
[2, 2]	ἑστηκὸς ἔχει, ὥσπερ οὐδὲ τὰ	ὑγιεινά.	τοιούτου δ´ ὄντος τοῦ καθόλου
[2, 7]	δ´ ὅτε τὸν ἀφιλότιμον. διὰ	τίνα	δ´ αἰτίαν τοῦτο ποιοῦμεν, ἐν
[2, 7]	ἄλλαι τρεῖς μεσότητες, ἔχουσαι μέν	τινα	ὁμοιότητα πρὸς ἀλλήλας, διαφέρουσαι δ´
[2, 4]	γὰρ πράττουσι τὰ δίκαια καὶ	σώφρονα,	ἤδη εἰσὶ δίκαιοι καὶ σώφρονες,
[2, 4]	μὲν οὖν πράγματα δίκαια καὶ	σώφρονα	λέγεται, ὅταν ᾖ τοιαῦτα οἷα
[2, 4]	γίνεται καὶ ἐκ τοῦ τὰ	σώφρονα	ὁ σώφρων· ἐκ δὲ τοῦ
[2, 4]	πολλάκις πράττειν τὰ δίκαια καὶ	σώφρονα	περιγίνεται. τὰ μὲν οὖν πράγματα
[2, 4]	πράττοντας δικαίους γίνεσθαι, τὰ δὲ	σώφρονα	σώφρονας· εἰ γὰρ πράττουσι τὰ
[2, 1]	πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ	σώφρονα	σώφρονες, τὰ δ´ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι.
[2, 6]	ἄμφω τῆς ἀρετῆς. μεσότης τις	ἄρα	ἐστὶν ἡ ἀρετή, στοχαστική γε
[2, 3]	καὶ ὅσα ἄλλα προστίθεται. ὑπόκειται	ἄρα	ἡ ἀρετὴ εἶναι ἡ τοιαύτη
[2, 6]	ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ κακοί. Ἔστιν	ἄρα	ἡ ἀρετὴ ἕξις προαιρετική, ἐν
[2, 9]	αἰσθήσει ἡ κρίσις. τὸ μὲν	ἄρα	τοσοῦτο δηλοῖ ὅτι ἡ μέση
[2, 1]	πεφυκότων ἄλλως ἂν ἐθισθείη. οὔτ´	ἄρα	φύσει οὔτε παρὰ φύσιν ἐγγίνονται
[2, 1]	ἐθισθείη. οὔτ´ ἄρα φύσει οὔτε	παρὰ	φύσιν ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ
[2, 2]	γενόμενοι μάλιστα δυνησόμεθα ὑπομένειν τὰ	φοβερά.	~Σημεῖον δὲ δεῖ ποιεῖσθαι τῶν
[2, 8]	αὕτη, ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος·	ἑτέρα	δὲ ἐξ ἡμῶν αὐτῶν· πρὸς
[2, 6]	καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον, καὶ	ἀμφότερα	οὐκ εὖ· τὸ δ´ ὅτε
[2, 6]	ἡ δ´ ἀρετὴ πάσης τέχνης	ἀκριβεστέρα	καὶ ἀμείνων ἐστὶν ὥσπερ καὶ
[2, 8]	γὰρ ἀπέχοντα πλεῖον τοῦ μέσου	ἐναντιώτερα	δοκεῖ εἶναι. μία μὲν οὖν
[2, 8]	τοῦτο ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα	ἐναντιωτέρα	ἐστὶ τῇ σωφροσύνῃ. ~Ὅτι μὲν
[2, 7]	ἡ μεσότης ἐπαινετόν, τὰ δ´	ἄκρα	οὔτ´ ἐπαινετὰ οὔτ´ ὀρθὰ ἀλλὰ
[2, 7]	μεγαλοπρέπειαν τὴν ἐλευθεριότητα, τῷ περὶ	μικρὰ	διαφέρουσαν, οὕτως ἔχει τις καὶ
[2, 7]	περὶ μεγάλα, ὃ δὲ περὶ	μικρά)	ὑπερβολὴ δὲ ἀπειροκαλία καὶ βαναυσία,
[2, 2]	φθείρει τὴν ὑγίειαν, τὰ δὲ	σύμμετρα	καὶ ποιεῖ καὶ αὔξει καὶ
[2, 1]	διὰ τῶν αὐτῶν καὶ γίνεται	πᾶσα	ἀρετὴ καὶ φθείρεται, ὁμοίως δὲ
[2, 6]	ποία τις. ῥητέον οὖν ὅτι	πᾶσα	ἀρετή, οὗ ἂν ᾖ ἀρετή,
[2, 6]	καὶ τὸ εὖ ἀκρότης. οὐ	πᾶσα	δ´ ἐπιδέχεται πρᾶξις οὐδὲ πᾶν
[2, 6]	τὸ πρὸς ἡμᾶς. εἰ δὴ	πᾶσα	ἐπιστήμη οὕτω τὸ ἔργον εὖ
[2, 3]	τοῦτο περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας	πᾶσα	ἡ πραγματεία καὶ τῇ ἀρετῇ
[2, 3]	ἔτι, ὡς καὶ πρῴην εἴπομεν,	πᾶσα	ψυχῆς ἕξις, ὑφ´ οἵων πέφυκε
[2, 6]	δὲ δύο ὀλίγα, τὰ ἓξ	μέσα	λαμβάνουσι κατὰ τὸ πρᾶγμα· ἴσῳ
[2, 3]	οὐ δεῖ καὶ ὅτε, καὶ	ὅσα	ἄλλα προστίθεται. ὑπόκειται ἄρα ἡ
[2, 1]	δὲ διὰ τοῦ ἔθους. ἔτι	ὅσα	μὲν φύσει ἡμῖν παραγίνεται, τὰς
[2, 8]	σωφροσύνῃ οὐχ ἡ ἀναισθησία ἔνδεια	οὖσα,	ἀλλ´ ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα.
[2, 8]	μὲν οὐχ ἡ θρασύτης ὑπερβολὴ	οὖσα,	ἀλλ´ ἡ δειλία ἔλλειψις οὖσα,
[2, 8]	οὖσα, ἀλλ´ ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ	οὖσα.	διὰ δύο δ´ αἰτίας τοῦτο
[2, 8]	διὰ τοῦτο ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ	οὖσα	ἐναντιωτέρα ἐστὶ τῇ σωφροσύνῃ. ~Ὅτι
[2, 7]	οὖσαν μεγάλην, αὐτὴ περὶ μικρὰν	οὖσα·	ἔστι γὰρ ὡς δεῖ ὀρέγεσθαι
[2, 8]	οὖσα, ἀλλ´ ἡ δειλία ἔλλειψις	οὖσα,	τῇ δὲ σωφροσύνῃ οὐχ ἡ
[2, 6]	ἀρετὴ ἕξις προαιρετική, ἐν μεσότητι	οὖσα	τῇ πρὸς ἡμᾶς, ὡρισμένῃ λόγῳ
[2, 6]	ἐστὶν ἡ ἀρετή, στοχαστική γε	οὖσα	τοῦ μέσου. ἔτι τὸ μὲν
[2, 6]	μέσον βλέπουσα καὶ εἰς τοῦτο	ἄγουσα	τὰ ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν
[2, 6]	εὖ ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ μέσον	βλέπουσα	καὶ εἰς τοῦτο ἄγουσα τὰ
[2, 2]	τὸ πᾶν. ~Ἐπεὶ οὖν ἡ	παροῦσα	πραγματεία οὐ θεωρίας ἕνεκά ἐστιν
[2, 8]	ἡ δειλία, ταύτην μᾶλλον ἀντιτίθεμεν·	τὰ	γὰρ ἀπέχοντα πλεῖον τοῦ μέσου
[2, 4]	δίκαιοι καὶ σώφρονες, ὥσπερ εἰ	τὰ	γραμματικὰ καὶ τὰ μουσικά, γραμματικοὶ
[2, 7]	ἐν πᾶσιν ἡ μεσότης ἐπαινετόν,	τὰ	δ´ ἄκρα οὔτ´ ἐπαινετὰ οὔτ´
[2, 4]	εἰδέναι οὐδὲν ἢ μικρὸν ἰσχύει,	τὰ	δ´ ἄλλα οὐ μικρὸν ἀλλὰ
[2, 1]	γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες,	τὰ	δ´ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ δὲ
[2, 2]	τὴν ὕλην οἱ λόγοι ἀπαιτητέοι·	τὰ	δ´ ἐν ταῖς πράξεσι καὶ
[2, 6]	οἷον εἰ τὰ δέκα πολλὰ	τὰ	δὲ δύο ὀλίγα, τὰ ἓξ
[2, 4]	οὖν ταῦτά πως ἔχοντα γενέσθαι·	τὰ	δὲ κατὰ τὰς ἀρετὰς γινόμενα
[2, 8]	ἄκροις πρὸς ἄλληλα πλείστη ἀνομοιότης·	τὰ	δὲ πλεῖστον ἀπέχοντα ἀπ´ ἀλλήλων
[2, 2]	ἐλάττω γινόμενα φθείρει τὴν ὑγίειαν,	τὰ	δὲ σύμμετρα καὶ ποιεῖ καὶ
[2, 4]	μὲν δίκαια πράττοντας δικαίους γίνεσθαι,	τὰ	δὲ σώφρονα σώφρονας· εἰ γὰρ
[2, 1]	(μὲν δίκαια πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα,	τὰ	δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ δ´
[2, 9]	γὰρ ἄλλο οὐδὲν τῶν αἰσθητῶν·	τὰ	δὲ τοιαῦτα ἐν τοῖς καθ´
[2, 3]	ἀκόλαστος, καὶ ὁ μὲν ὑπομένων	τὰ	δεινὰ καὶ χαίρων ἢ μὴ
[2, 6]	οὐδὲ ταὐτὸν πᾶσιν. οἷον εἰ	τὰ	δέκα πολλὰ τὰ δὲ δύο
[2, 9]	τὸ μέσον ἥξομεν, ὅπερ οἱ	τὰ	διεστραμμένα τῶν ξύλων ὀρθοῦντες ποιοῦσιν.
[2, 4]	σώφρονα σώφρονας· εἰ γὰρ πράττουσι	τὰ	δίκαια καὶ σώφρονα, ἤδη εἰσὶ
[2, 4]	ἅπερ ἐκ τοῦ πολλάκις πράττειν	τὰ	δίκαια καὶ σώφρονα περιγίνεται. τὰ
[2, 4]	οὖν λέγεται ὅτι ἐκ τοῦ	τὰ	δίκαια πράττειν ὁ δίκαιος γίνεται
[2, 9]	κατὰ τὸν δεύτερον, φασί, πλοῦν	τὰ	ἐλάχιστα ληπτέον τῶν κακῶν· τοῦτο
[2, 2]	τε γὰρ ὑπερβάλλοντα γυμνάσια καὶ	τὰ	ἐλλείποντα φθείρει τὴν ἰσχύν, ὁμοίως
[2, 5]	ἡ ἀρετὴ σκεπτέον. ἐπεὶ οὖν	τὰ	ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενα τρία
[2, 1]	οἳ δὲ ἄδικοι, πράττοντες δὲ	τὰ	ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ ἐθιζόμενοι
[2, 1]	τῶν ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες γὰρ	τὰ	ἐν τοῖς συναλλάγμασι τοῖς πρὸς
[2, 6]	πολλὰ τὰ δὲ δύο ὀλίγα,	τὰ	ἓξ μέσα λαμβάνουσι κατὰ τὸ
[2, 6]	βλέπουσα καὶ εἰς τοῦτο ἄγουσα	τὰ	ἔργα (ὅθεν εἰώθασιν ἐπιλέγειν τοῖς
[2, 7]	ἐπὶ μέρους ἀληθινώτεροι· περὶ γὰρ	τὰ	καθ´ ἕκαστα αἱ πράξεις, δέον
[2, 4]	τῶν τεχνῶν καὶ τῶν ἀρετῶν·	τὰ	μὲν γὰρ ὑπὸ τῶν τεχνῶν
[2, 4]	τις πῶς λέγομεν ὅτι δεῖ	τὰ	μὲν δίκαια πράττοντας δικαίους γίνεσθαι,
[2, 1]	κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω δὴ καὶ	τὰ	(μὲν δίκαια πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα,
[2, 4]	τὰ δίκαια καὶ σώφρονα περιγίνεται.	τὰ	μὲν οὖν πράγματα δίκαια καὶ
[2, 4]	ὥσπερ εἰ τὰ γραμματικὰ καὶ	τὰ	μουσικά, γραμματικοὶ καὶ μουσικοί. ἢ
[2, 5]	ἕξεις δὲ καθ´ ἃς πρὸς	τὰ	πάθη ἔχομεν εὖ ἢ κακῶς,
[2, 5]	πρὸς δὲ τούτοις κατὰ μὲν	τὰ	πάθη κινεῖσθαι λεγόμεθα, κατὰ δὲ
[2, 7]	ἐν τοῖς παθήμασι καὶ περὶ	τὰ	πάθη μεσότητες· ἡ γὰρ αἰδὼς
[2, 5]	λεγόμεθα, καὶ ὅτι κατὰ μὲν	τὰ	πάθη οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα
[2, 5]	κακίαι, ὅτι οὐ λεγόμεθα κατὰ	τὰ	πάθη σπουδαῖοι ἢ φαῦλοι, κατὰ
[2, 1]	δὲ δειλοί. ὁμοίως δὲ καὶ	τὰ	περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἔχει καὶ
[2, 1]	περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἔχει καὶ	τὰ	περὶ τὰς ὀργάς· οἳ μὲν
[2, 2]	ἦν ὄφελος αὐτῆς) ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι	τὰ	περὶ τὰς πράξεις, πῶς πρακτέον
[2, 8]	ὁρίζονται, ὥστε καὶ μᾶλλον ἐναντία	τὰ	πλεῖον ἀπέχοντα. πρὸς δὲ τὸ
[2, 7]	εἰσὶ μὲν οὖν καὶ τούτων	τὰ	πλείω ἀνώνυμα, πειρατέον δ´, ὥσπερ
[2, 2]	τὴν ἰσχύν, ὁμοίως δὲ καὶ	τὰ	ποτὰ καὶ τὰ σιτία πλείω
[2, 2]	δ´ αὐτοὺς ἀεὶ τοὺς πράττοντας	τὰ	πρὸς τὸν καιρὸν σκοπεῖν, ὥσπερ
[2, 2]	δὲ καὶ τὰ ποτὰ καὶ	τὰ	σιτία πλείω καὶ ἐλάττω γινόμενα
[2, 2]	δ´ ἐν ταῖς πράξεσι καὶ	τὰ	συμφέροντα οὐδὲν ἑστηκὸς ἔχει, ὥσπερ
[2, 4]	δίκαιος γίνεται καὶ ἐκ τοῦ	τὰ	σώφρονα ὁ σώφρων· ἐκ δὲ
[2, 2]	ἰσχύος καὶ τῆς ὑγιείας ὁρῶμεν·	τά	τε γὰρ ὑπερβάλλοντα γυμνάσια καὶ
[2, 3]	ἄλλως ὑπὸ τοῦ λόγου διορίζεται	τὰ	τοιαῦτα. διὸ καὶ ὁρίζονται τὰς
[2, 6]	εὖ ἢ μὴ εὖ περὶ	τὰ	τοιαῦτα ἐν τῷ ἣν δεῖ
[2, 6]	ἀνδροφονία· πάντα γὰρ ταῦτα καὶ	τὰ	τοιαῦτα λέγεται τῷ αὐτὰ φαῦλα
[2, 2]	πρῶτον οὖν τοῦτο θεωρητέον, ὅτι	τὰ	τοιαῦτα πέφυκεν ὑπ´ ἐνδείας καὶ
[2, 2]	οὐδὲν ἑστηκὸς ἔχει, ὥσπερ οὐδὲ	τὰ	ὑγιεινά. τοιούτου δ´ ὄντος τοῦ
[2, 3]	διὰ μὲν γὰρ τὴν ἡδονὴν	τὰ	φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ τὴν
[2, 2]	καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνησόμεθα ὑπομένειν	τὰ	φοβερά. ~Σημεῖον δὲ δεῖ ποιεῖσθαι
[2, 1]	δεῖ τὰς ἐνεργείας ποιὰς ἀποδιδόναι·	κατὰ	γὰρ τὰς τούτων διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν
[2, 5]	τὰ πάθη σπουδαῖοι ἢ φαῦλοι,	κατὰ	δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς
[2, 5]	ἁπλῶς ὀργιζόμενος ἀλλ´ ὁ πῶς)	κατὰ	δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς
[2, 5]	μὲν τὰ πάθη κινεῖσθαι λεγόμεθα,	κατὰ	δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς
[2, 6]	λέγοντα μεσότης ἐστὶν ἡ ἀρετή,	κατὰ	δὲ τὸ ἄριστον καὶ τὸ
[2, 5]	ἄνευ προαιρέσεως. πρὸς δὲ τούτοις	κατὰ	μὲν τὰ πάθη κινεῖσθαι λεγόμεθα,
[2, 5]	τὰς κακίας λεγόμεθα, καὶ ὅτι	κατὰ	μὲν τὰ πάθη οὔτ´ ἐπαινούμεθα
[2, 6]	καὶ εὑρίσκειν καὶ αἱρεῖσθαι. διὸ	κατὰ	μὲν τὴν οὐσίαν καὶ τὸν
[2, 5]	αἱ κακίαι, ὅτι οὐ λεγόμεθα	κατὰ	τὰ πάθη σπουδαῖοι ἢ φαῦλοι,
[2, 4]	πως ἔχοντα γενέσθαι· τὰ δὲ	κατὰ	τὰς ἀρετὰς γινόμενα οὐκ ἐὰν
[2, 6]	ὑπερέχεται· τοῦτο δὲ μέσον ἐστὶ	κατὰ	τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν. τὸ δὲ
[2, 4]	γραμματικῶς· τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ	κατὰ	τὴν ἐν αὑτῷ γραμματικήν. ἔτι
[2, 2]	καὶ κατ´ ἀρχὰς εἴπομεν ὅτι	κατὰ	τὴν ὕλην οἱ λόγοι ἀπαιτητέοι·
[2, 6]	ὀλίγα, τὰ ἓξ μέσα λαμβάνουσι	κατὰ	τὸ πρᾶγμα· ἴσῳ γὰρ ὑπερέχει
[2, 7]	τὸ δ´ ἐν πᾶσι τοῖς	κατὰ	τὸν βίον. ῥητέον οὖν καὶ
[2, 9]	τοῦ μέσου τυχεῖν ἄκρως χαλεπόν,	κατὰ	τὸν δεύτερον, φασί, πλοῦν τὰ
[2, 2]	καθάπερ εἰρήκαμεν. τὸ μὲν οὖν	κατὰ	τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν κοινὸν
[2, 7]	δὲ περὶ τῶν λοιπῶν λέγωμεν	κατὰ	τὸν ὑφηγημένον τρόπον. ἔστι δὲ
[2, 4]	σώφρονα περιγίνεται. τὰ μὲν οὖν	πράγματα	δίκαια καὶ σώφρονα λέγεται, ὅταν
[2, 7]	περὶ αὐτῶν διορισθήσεται. περὶ δὲ	χρήματα	καὶ ἄλλαι διαθέσεις εἰσί, μεσότης
[2, 5]	οὗτοι τὴν ψυχὴν οὕτω φιλοσοφοῦντες.	~Μετὰ	δὲ ταῦτα τί ἐστιν ἡ
[2, 7]	δικαιοσύνης, ἐπεὶ οὐχ ἁπλῶς λέγεται,	μετὰ	ταῦτα διελόμενοι περὶ ἑκατέρας ἐροῦμεν
[2, 6]	ἔνια γὰρ εὐθὺς ὠνόμασται συνειλημμένα	μετὰ	τῆς φαυλότητος, οἷον ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία
[2, 7]	ἐπαινετόν, τὰ δ´ ἄκρα οὔτ´	ἐπαινετὰ	οὔτ´ ὀρθὰ ἀλλὰ ψεκτά. εἰσὶ
[2, 7]	μέσον πρᾶον λέγοντες τὴν μεσότητα	πραότητα	καλέσωμεν· τῶν δ´ ἄκρων ὁ
[2, 8]	ἐσμεν πρὸς ἀκολασίαν ἢ πρὸς	κοσμιότητα.	ταῦτ´ οὖν μᾶλλον ἐναντία λέγομεν,
[2, 7]	τρεῖς μεσότητες, ἔχουσαι μέν τινα	ὁμοιότητα	πρὸς ἀλλήλας, διαφέρουσαι δ´ ἀλλήλων·
[2, 7]	δ´ αὗται τῶν περὶ τὴν	ἐλευθεριότητα,	πῇ δὲ διαφέρουσιν, ὕστερον ῥηθήσεται.
[2, 8]	καὶ τῇ ἀσωτίᾳ πρὸς τὴν	ἐλευθεριότητα·	τοῖς δὲ ἄκροις πρὸς ἄλληλα
[2, 7]	ἔχειν πρὸς τὴν μεγαλοπρέπειαν τὴν	ἐλευθεριότητα,	τῷ περὶ μικρὰ διαφέρουσαν, οὕτως
[2, 6]	πρᾶξις οὐδὲ πᾶν πάθος τὴν	μεσότητα·	ἔνια γὰρ εὐθὺς ὠνόμασται συνειλημμένα
[2, 6]	καὶ δειλαίνειν καὶ ἀκολασταίνειν εἶναι	μεσότητα	καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν· ἔσται
[2, 7]	τὸν μέσον πρᾶον λέγοντες τὴν	μεσότητα	πραότητα καλέσωμεν· τῶν δ´ ἄκρων
[2, 7]	οὔτ´ ἐπαινετὰ οὔτ´ ὀρθὰ ἀλλὰ	ψεκτά.	εἰσὶ μὲν οὖν καὶ τούτων
[2, 7]	ὑπερβάλλων, ὡς ὁ καταπλὴξ ὁ	πάντα	αἰδούμενος· ὁ δ´ ἐλλείπων ἢ
[2, 2]	μηδὲν ὅλως φοβούμενος ἀλλὰ πρὸς	πάντα	βαδίζων θρασύς· ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 6]	τῶν πράξεων μοιχεία κλοπὴ ἀνδροφονία·	πάντα	γὰρ ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα
[2, 3]	βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ ταῦτα μὲν	πάντα	ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν ὁ
[2, 2]	ἄλλων ἀρετῶν. ὅ τε γὰρ	πάντα	φεύγων καὶ φοβούμενος καὶ μηδὲν
[2, 6]	τὸν τὸ τί ἦν εἶναι	λέγοντα	μεσότης ἐστὶν ἡ ἀρετή, κατὰ
[2, 2]	ὑγιείας ὁρῶμεν· τά τε γὰρ	ὑπερβάλλοντα	γυμνάσια καὶ τὰ ἐλλείποντα φθείρει
[2, 2]	γὰρ ὑπερβάλλοντα γυμνάσια καὶ τὰ	ἐλλείποντα	φθείρει τὴν ἰσχύν, ὁμοίως δὲ
[2, 2]	ἐν ταῖς πράξεσι καὶ τὰ	συμφέροντα	οὐδὲν ἑστηκὸς ἔχει, ὥσπερ οὐδὲ
[2, 4]	αὑτοῖς· ἀρκεῖ οὖν ταῦτά πως	ἔχοντα	γενέσθαι· τὰ δὲ κατὰ τὰς
[2, 8]	πλείστη ἀνομοιότης· τὰ δὲ πλεῖστον	ἀπέχοντα	ἀπ´ ἀλλήλων ἐναντία ὁρίζονται, ὥστε
[2, 8]	ταύτην μᾶλλον ἀντιτίθεμεν· τὰ γὰρ	ἀπέχοντα	πλεῖον τοῦ μέσου ἐναντιώτερα δοκεῖ
[2, 8]	καὶ μᾶλλον ἐναντία τὰ πλεῖον	ἀπέχοντα.	πρὸς δὲ τὸ μέσον ἀντίκειται
[2, 2]	ἰσχύν, ὁμοίως δὲ καὶ τὰ	ποτὰ	καὶ τὰ σιτία πλείω καὶ
[2, 7]	ἀληθινώτεροι· περὶ γὰρ τὰ καθ´	ἕκαστα	αἱ πράξεις, δέον δ´ ἐπὶ
[2, 7]	λέγεσθαι, ἀλλὰ καὶ τοῖς καθ´	ἕκαστα	ἐφαρμόττειν. ἐν γὰρ τοῖς περὶ
[2, 9]	δὲ τοιαῦτα ἐν τοῖς καθ´	ἕκαστα,	καὶ ἐν τῇ αἰσθήσει ἡ
[2, 2]	μᾶλλον ὁ περὶ τῶν καθ´	ἕκαστα	λόγος οὐκ ἔχει τἀκριβές· οὔτε
[2, 9]	ἐπὶ τὴν ἔλλειψιν· οὕτω γὰρ	ῥᾷστα	τοῦ μέσου καὶ τοῦ εὖ
[2, 2]	καὶ πολλοὺς πόνους ὑπομένειν, καὶ	μάλιστα	ἂν δύναιτ´ αὐτὰ ποιεῖν ὁ
[2, 3]	ἐστιν ὁ δὲ κακὸς ἁμαρτητικός,	μάλιστα	δὲ περὶ τὴν ἡδονήν· κοινή
[2, 2]	ἡδονῶν γινόμεθα σώφρονες, καὶ γενόμενοι	μάλιστα	δυνάμεθα ἀπέχεσθαι αὐτῶν· ὁμοίως δὲ
[2, 9]	ποιοῦντες, ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν,	μάλιστα	δυνησόμεθα τοῦ μέσου τυγχάνειν. χαλεπὸν
[2, 2]	αὐτὰ γινόμεθα ἀνδρεῖοι, καὶ γενόμενοι	μάλιστα	δυνησόμεθα ὑπομένειν τὰ φοβερά. ~Σημεῖον
[2, 9]	τῶν κακῶν· τοῦτο δ´ ἔσται	μάλιστα	τοῦτον τὸν τρόπον ὃν λέγομεν.
[2, 9]	ὀρθοῦντες ποιοῦσιν. ἐν παντὶ δὲ	μάλιστα	φυλακτέον τὸ ἡδὺ καὶ τὴν
[2, 9]	τὸν δεύτερον, φασί, πλοῦν τὰ	ἐλάχιστα	ληπτέον τῶν κακῶν· τοῦτο δ´
[2, 2]	καταφρονεῖν τῶν φοβερῶν καὶ ὑπομένειν	αὐτὰ	γινόμεθα ἀνδρεῖοι, καὶ γενόμενοι μάλιστα
[2, 6]	οὐκ ἔστιν οὖν οὐδέποτε περὶ	αὐτὰ	κατορθοῦν, ἀλλ´ ἀεὶ ἁμαρτάνειν· οὐδ´
[2, 2]	ὑπομένειν, καὶ μάλιστα ἂν δύναιτ´	αὐτὰ	ποιεῖν ὁ ἰσχυρός. οὕτω δ´
[2, 4]	τὰς ἀρετὰς γινόμενα οὐκ ἐὰν	αὐτά	πως ἔχῃ, δικαίως ἢ σωφρόνως
[2, 4]	ἐὰν προαιρούμενος, καὶ προαιρούμενος δι´	αὐτά,	τὸ δὲ τρίτον ἐὰν καὶ
[2, 6]	καὶ τὰ τοιαῦτα λέγεται τῷ	αὐτὰ	φαῦλα εἶναι, ἀλλ´ οὐχ αἱ
[2, 3]	ὑπὸ τοῦ λόγου διορίζεται τὰ	τοιαῦτα.	διὸ καὶ ὁρίζονται τὰς ἀρετὰς
[2, 9]	οὐδὲν τῶν αἰσθητῶν· τὰ δὲ	τοιαῦτα	ἐν τοῖς καθ´ ἕκαστα, καὶ
[2, 6]	ἢ μὴ εὖ περὶ τὰ	τοιαῦτα	ἐν τῷ ἣν δεῖ καὶ
[2, 6]	πάντα γὰρ ταῦτα καὶ τὰ	τοιαῦτα	λέγεται τῷ αὐτὰ φαῦλα εἶναι,
[2, 4]	καὶ σώφρονα λέγεται, ὅταν ᾖ	τοιαῦτα	οἷα ἂν ὁ δίκαιος ἢ
[2, 2]	οὖν τοῦτο θεωρητέον, ὅτι τὰ	τοιαῦτα	πέφυκεν ὑπ´ ἐνδείας καὶ ὑπερβολῆς
[2, 8]	πρὸς τὸ μέσον· πορρωτέρω γὰρ	ταῦτα	ἀφέστηκεν ἀλλήλων ἢ τοῦ μέσου,
[2, 6]	δὲ μέσον ἐπαινεῖται καὶ κατορθοῦται·	ταῦτα	δ´ ἄμφω τῆς ἀρετῆς. μεσότης
[2, 5]	κινεῖσθαι ἀλλὰ διακεῖσθαί πως. διὰ	ταῦτα	δὲ οὐδὲ δυνάμεις εἰσίν· οὔτε
[2, 4]	βεβαίως καὶ ἀμετακινήτως ἔχων πράττῃ.	ταῦτα	δὲ πρὸς μὲν τὸ τὰς
[2, 7]	ἐπεὶ οὐχ ἁπλῶς λέγεται, μετὰ	ταῦτα	διελόμενοι περὶ ἑκατέρας ἐροῦμεν πῶς
[2, 7]	ἐπὶ τούτων συμφωνεῖν. ληπτέον οὖν	ταῦτα	ἐκ τῆς διαγραφῆς. περὶ μὲν
[2, 6]	ἔλαττον τὸ δ´ ἴσον, καὶ	ταῦτα	ἢ κατ´ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα
[2, 3]	ὅτι ἐξ ὧν ἐγένετο, περὶ	ταῦτα	καὶ ἐνεργεῖ, εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε δ´
[2, 3]	γίνεσθαι χείρων καὶ βελτίων, πρὸς	ταῦτα	καὶ περὶ ταῦτα τὴν φύσιν
[2, 6]	μοιχεία κλοπὴ ἀνδροφονία· πάντα γὰρ	ταῦτα	καὶ τὰ τοιαῦτα λέγεται τῷ
[2, 8]	γὰρ αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμέν πως,	ταῦτα	μᾶλλον ἐναντία τῷ μέσῳ φαίνεται.
[2, 4]	γίνεσθαι ἀγαθός. ἀλλ´ οἱ πολλοὶ	ταῦτα	μὲν οὐ πράττουσιν, ἐπὶ δὲ
[2, 3]	ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ, περὶ	ταῦτα	μὲν πάντα ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός
[2, 4]	ἐκ δὲ τοῦ μὴ πράττειν	ταῦτα	οὐδεὶς ἂν οὐδὲ μελλήσειε γίνεσθαι
[2, 1]	ἃ γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν,	ταῦτα	ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι
[2, 4]	καὶ σώφρων ἐστὶν οὐχ ὁ	ταῦτα	πράττων, ἀλλὰ καὶ {ὁ} οὕτω
[2, 4]	ἔχει ἐν αὑτοῖς· ἀρκεῖ οὖν	ταῦτά	πως ἔχοντα γενέσθαι· τὰ δὲ
[2, 3]	τοῦτ´ οὖν ἀναγκαῖον εἶναι περὶ	ταῦτα	τὴν πᾶσαν πραγματείαν· οὐ γὰρ
[2, 3]	βελτίων, πρὸς ταῦτα καὶ περὶ	ταῦτα	τὴν φύσιν ἔχει· δι´ ἡδονὰς
[2, 5]	ψυχὴν οὕτω φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ δὲ	ταῦτα	τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτέον.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2008