Livre, chapitre
[2, 2]	οὐ θεωρίας ἕνεκά ἐστιν ὥσπερ	αἱ	ἄλλαι (οὐ γὰρ ἵνα εἰδῶμεν
[2, 1]	φύσει οὔτε παρὰ φύσιν ἐγγίνονται	αἱ	ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν ἡμῖν
[2, 3]	αὕτη ἐστίν. ἔτι δ´ εἰ	αἱ	ἀρεταί εἰσι περὶ πράξεις καὶ
[2, 5]	εἰ οὖν μήτε πάθη εἰσὶν	αἱ	ἀρεταὶ μήτε δυνάμεις, λείπεται ἕξεις
[2, 5]	μὲν οὖν οὐκ εἰσὶν οὔθ´	αἱ	ἀρεταὶ οὔθ´ αἱ κακίαι, ὅτι
[2, 2]	μεσότητος σῴζεται. ἀλλ´ οὐ μόνον	αἱ	γενέσεις καὶ αὐξήσεις καὶ αἱ
[2, 5]	ὀργιζόμεθα μὲν καὶ φοβούμεθα ἀπροαιρέτως,	αἱ	δ´ ἀρεταὶ προαιρέσεις τινὲς ἢ
[2, 3]	τούτων· ἰατρεῖαι γάρ τινές εἰσιν,	αἱ	δὲ ἰατρεῖαι διὰ τῶν ἐναντίων
[2, 7]	μέσος ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι δὲ καὶ	αἱ	διαθέσεις, πλὴν ἡ τοῦ φιλοτίμου
[2, 6]	οὐχ αἱ ὑπερβολαὶ αὐτῶν οὐδ´	αἱ	ἐλλείψεις. οὐκ ἔστιν οὖν οὐδέποτε
[2, 2]	τῶν αὐτῶν γίνονται, ἀλλὰ καὶ	αἱ	ἐνέργειαι ἐν τοῖς αὐτοῖς ἔσονται·
[2, 1]	λόγῳ ἐκ τῶν ὁμοίων ἐνεργειῶν	αἱ	ἕξεις γίνονται. διὸ δεῖ τὰς
[2, 1]	γὰρ τὰς τούτων διαφορὰς ἀκολουθοῦσιν	αἱ	ἕξεις. οὐ μικρὸν οὖν διαφέρει
[2, 5]	εἰσὶν οὔθ´ αἱ ἀρεταὶ οὔθ´	αἱ	κακίαι, ὅτι οὐ λεγόμεθα κατὰ
[2, 3]	καὶ λύπας. μηνύουσι δὲ καὶ	αἱ	κολάσεις γινόμεναι διὰ τούτων· ἰατρεῖαι
[2, 8]	μεσότητος, πᾶσαι πάσαις ἀντίκεινταί πως·	αἱ	μὲν γὰρ ἄκραι καὶ τῇ
[2, 8]	δὲ τὸ μεῖζον ἔλαττον, οὕτως	αἱ	μέσαι ἕξεις πρὸς μὲν τὰς
[2, 7]	περὶ γὰρ τὰ καθ´ ἕκαστα	αἱ	πράξεις, δέον δ´ ἐπὶ τούτων
[2, 6]	αὐτὰ φαῦλα εἶναι, ἀλλ´ οὐχ	αἱ	ὑπερβολαὶ αὐτῶν οὐδ´ αἱ ἐλλείψεις.
[2, 2]	αἱ γενέσεις καὶ αὐξήσεις καὶ	αἱ	φθοραὶ ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ
[2, 7]	περὶ τἀληθὲς τὸ ἐν αὐτοῖς,	αἳ	δὲ περὶ τὸ ἡδύ· τούτου
[2, 5]	οὔτε γὰρ ἀγαθοὶ λεγόμεθα τῷ	δύνασθαι	πάσχειν ἁπλῶς οὔτε κακοί, οὔτ´
[2, 1]	ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν ἡμῖν	δέξασθαι	αὐτάς, τελειουμένοις δὲ διὰ τοῦ
[2, 2]	ἂν ἦν ὄφελος αὐτῆς) ἀναγκαῖον	ἐπισκέψασθαι	τὰ περὶ τὰς πράξεις, πῶς
[2, 3]	πᾶσιν ἡμῖν συντέθραπται· διὸ χαλεπὸν	ἀποτρίψασθαι	τοῦτο τὸ πάθος ἐγκεχρωσμένον τῷ
[2, 7]	δὲ τοῦτο μὴ μόνον καθόλου	λέγεσθαι,	ἀλλὰ καὶ τοῖς καθ´ ἕκαστα
[2, 2]	τύπῳ καὶ οὐκ ἀκριβῶς ὀφείλει	λέγεσθαι,	ὥσπερ καὶ κατ´ ἀρχὰς εἴπομεν
[2, 7]	οὖσα· ἔστι γὰρ ὡς δεῖ	ὀρέγεσθαι	τιμῆς καὶ μᾶλλον ἢ δεῖ
[2, 1]	ἢ οὕτως εὐθὺς ἐκ νέων	ἐθίζεσθαι,	ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον δὲ τὸ
[2, 4]	ἀρκεῖ οὖν ταῦτά πως ἔχοντα	γενέσθαι·	τὰ δὲ κατὰ τὰς ἀρετὰς
[2, 2]	εἰσι κύριαι καὶ τοῦ ποιὰς	γενέσθαι	τὰς ἕξεις, καθάπερ εἰρήκαμεν. τὸ
[2, 4]	ταῦτα οὐδεὶς ἂν οὐδὲ μελλήσειε	γίνεσθαι	ἀγαθός. ἀλλ´ οἱ πολλοὶ ταῦτα
[2, 3]	ἰατρεῖαι διὰ τῶν ἐναντίων πεφύκασι	γίνεσθαι.	ἔτι, ὡς καὶ πρῴην εἴπομεν,
[2, 4]	τὰ μὲν δίκαια πράττοντας δικαίους	γίνεσθαι,	τὰ δὲ σώφρονα σώφρονας· εἰ
[2, 3]	ψυχῆς ἕξις, ὑφ´ οἵων πέφυκε	γίνεσθαι	χείρων καὶ βελτίων, πρὸς ταῦτα
[2, 1]	φερόμενος οὐκ ἂν ἐθισθείη ἄνω	φέρεσθαι,	οὐδ´ ἂν μυριάκις αὐτὸν ἐθίζῃ
[2, 2]	πέφυκεν ὑπ´ ἐνδείας καὶ ὑπερβολῆς	φθείρεσθαι,	(δεῖ γὰρ ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν
[2, 4]	καταφεύγοντες οἴονται φιλοσοφεῖν καὶ οὕτως	ἔσεσθαι	σπουδαῖοι, ὅμοιόν τι ποιοῦντες τοῖς
[2, 1]	ἐκ τοῦ οὑτωσὶ ἐν αὐτοῖς	ἀναστρέφεσθαι,	οἳ δὲ ἐκ τοῦ οὑτωσί.
[2, 3]	λυπεῖσθαι. ἔτι δὲ χαλεπώτερον ἡδονῇ	μάχεσθαι	ἢ θυμῷ, καθάπερ φησὶν Ἡράκλειτος,
[2, 2]	σώφρονες, καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνάμεθα	ἀπέχεσθαι	αὐτῶν· ὁμοίως δὲ (καὶ ἐπὶ
[2, 2]	ἀρετῶν· ἔκ τε γὰρ τοῦ	ἀπέχεσθαι	τῶν ἡδονῶν γινόμεθα σώφρονες, καὶ
[2, 2]	τῶν ἀφανῶν τοῖς φανεροῖς μαρτυρίοις	χρῆσθαι)	ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἰσχύος καὶ
[2, 1]	ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ ἐθιζόμενοι	φοβεῖσθαι	ἢ θαρρεῖν οἳ μὲν ἀνδρεῖοι
[2, 7]	ὁ δ´ ἐν τῷ μὲν	φοβεῖσθαι	ὑπερβάλλων τῷ δὲ θαρρεῖν ἐλλείπων
[2, 3]	τὰ φοβερά. ~Σημεῖον δὲ δεῖ	ποιεῖσθαι	τῶν ἕξεων τὴν ἐπιγινομένην ἡδονὴν
[2, 5]	τὰς κακίας οὐ κινεῖσθαι ἀλλὰ	διακεῖσθαί	πως. διὰ ταῦτα δὲ οὐδὲ
[2, 5]	ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας οὐ	κινεῖσθαι	ἀλλὰ διακεῖσθαί πως. διὰ ταῦτα
[2, 5]	τούτοις κατὰ μὲν τὰ πάθη	κινεῖσθαι	λεγόμεθα, κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς
[2, 3]	εὖ ἢ κακῶς χαίρειν καὶ	λυπεῖσθαι.	ἔτι δὲ χαλεπώτερον ἡδονῇ μάχεσθαι
[2, 3]	φησίν, ὥστε χαίρειν τε καὶ	λυπεῖσθαι	οἷς δεῖ· ἡ γὰρ ὀρθὴ
[2, 7]	δ´ ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον ἐλλείπει τοῦ	λυπεῖσθαι	ὥστε καὶ χαίρειν. ἀλλὰ περὶ
[2, 6]	τὸ μέσον καὶ εὑρίσκειν καὶ	αἱρεῖσθαι.	διὸ κατὰ μὲν τὴν οὐσίαν
[2, 3]	τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα. διὸ δεῖ	ἦχθαί	πως εὐθὺς ἐκ νέων, ὡς
[2, 2]	αὐτῶν γίνονται, ἀλλὰ καὶ αἱ	ἐνέργειαι	ἐν τοῖς αὐτοῖς ἔσονται· καὶ
[2, 3]	αἱ κολάσεις γινόμεναι διὰ τούτων·	ἰατρεῖαι	γάρ τινές εἰσιν, αἱ δὲ
[2, 3]	γάρ τινές εἰσιν, αἱ δὲ	ἰατρεῖαι	διὰ τῶν ἐναντίων πεφύκασι γίνεσθαι.
[2, 5]	οὔθ´ αἱ ἀρεταὶ οὔθ´ αἱ	κακίαι,	ὅτι οὐ λεγόμεθα κατὰ τὰ
[2, 2]	πρακτέον αὐτάς· αὗται γάρ εἰσι	κύριαι	καὶ τοῦ ποιὰς γενέσθαι τὰς
[2, 8]	καὶ τῇ μέσῃ καὶ ἀλλήλαις	ἐναντίαι	εἰσίν, ἡ δὲ μέση ταῖς
[2, 6]	ἀρετὴ ἵππον τε σπουδαῖον ποιεῖ	καὶ	ἀγαθὸν δραμεῖν καὶ ἐνεγκεῖν τὸν
[2, 7]	δὲ μέσος ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι δὲ	καὶ	αἱ διαθέσεις, πλὴν ἡ τοῦ
[2, 2]	ὑπὸ τῶν αὐτῶν γίνονται, ἀλλὰ	καὶ	αἱ ἐνέργειαι ἐν τοῖς αὐτοῖς
[2, 3]	ἡδονὰς καὶ λύπας. μηνύουσι δὲ	καὶ	αἱ κολάσεις γινόμεναι διὰ τούτων·
[2, 2]	μόνον αἱ γενέσεις καὶ αὐξήσεις	καὶ	αἱ φθοραὶ ἐκ τῶν αὐτῶν
[2, 6]	ἀρετὴν τὸ μέσον καὶ εὑρίσκειν	καὶ	αἱρεῖσθαι. διὸ κατὰ μὲν τὴν
[2, 6]	περὶ τὸ ἀδικεῖν καὶ δειλαίνειν	καὶ	ἀκολασταίνειν εἶναι μεσότητα καὶ ὑπερβολὴν
[2, 7]	αὐτῶν διορισθήσεται. περὶ δὲ χρήματα	καὶ	ἄλλαι διαθέσεις εἰσί, μεσότης μὲν
[2, 7]	δ´ ἔλλειψις ἀοργησία. εἰσὶ δὲ	καὶ	ἄλλαι τρεῖς μεσότητες, ἔχουσαι μέν
[2, 8]	γὰρ ἄκραι καὶ τῇ μέσῃ	καὶ	ἀλλήλαις ἐναντίαι εἰσίν, ἡ δὲ
[2, 7]	χαίρειν. ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων	καὶ	ἄλλοθι καιρὸς ἔσται· περὶ δὲ
[2, 4]	τι ποιῆσαι καὶ ἀπὸ τύχης	καὶ	ἄλλου ὑποθεμένου. τότε οὖν ἔσται
[2, 6]	δ´ ἀρετὴ πάσης τέχνης ἀκριβεστέρα	καὶ	ἀμείνων ἐστὶν ὥσπερ καὶ ἡ
[2, 4]	δὲ τρίτον ἐὰν καὶ βεβαίως	καὶ	ἀμετακινήτως ἔχων πράττῃ. ταῦτα δὲ
[2, 6]	ἔστι καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον,	καὶ	ἀμφότερα οὐκ εὖ· τὸ δ´
[2, 2]	οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ σωφροσύνης	καὶ	ἀνδρείας ἔχει καὶ τῶν ἄλλων
[2, 6]	ἔλλειψις ἐλλείψεως. ὥσπερ δὲ σωφροσύνης	καὶ	ἀνδρείας οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ
[2, 7]	ὑπερβολὴ δὲ καὶ ἔλλειψις ἀσωτία	καὶ	ἀνελευθερία. ἐναντίως δ´ ἐν αὐταῖς
[2, 4]	ἐνδέχεται γὰρ γραμματικόν τι ποιῆσαι	καὶ	ἀπὸ τύχης καὶ ἄλλου ὑποθεμένου.
[2, 8]	δὲ τὸν ἄσωτον ἀνελεύθερος. διὸ	καὶ	ἀπωθοῦνται τὸν μέσον οἱ ἄκροι
[2, 3]	χαλεπώτερον ἀεὶ καὶ τέχνη γίνεται	καὶ	ἀρετή· καὶ γὰρ τὸ εὖ
[2, 6]	καὶ ὡς δεῖ, μέσον τε	καὶ	ἄριστον, ὅπερ ἐστὶ τῆς ἀρετῆς.
[2, 7]	ὕστερον ῥηθήσεται. περὶ δὲ τιμὴν	καὶ	ἀτιμίαν μεσότης μὲν μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ
[2, 2]	τὰ δὲ σύμμετρα καὶ ποιεῖ	καὶ	αὔξει καὶ σῴζει. οὕτως οὖν
[2, 3]	ἐξ ὧν γίνεται, ὑπὸ τούτων	καὶ	αὔξεται καὶ φθείρεται μὴ ὡσαύτως
[2, 2]	ἀλλ´ οὐ μόνον αἱ γενέσεις	καὶ	αὐξήσεις καὶ αἱ φθοραὶ ἐκ
[2, 9]	σκοπεῖν δὲ δεῖ πρὸς ἃ	καὶ	αὐτοὶ εὐκατάφοροί ἐσμεν· ἄλλοι γὰρ
[2, 3]	γὰρ ἀπεχόμενος τῶν σωματικῶν ἡδονῶν	καὶ	αὐτῷ τούτῳ χαίρων σώφρων, ὁ
[2, 6]	ἀφ´ ἧς ἀγαθὸς ἄνθρωπος γίνεται	καὶ	ἀφ´ ἧς εὖ τὸ ἑαυτοῦ
[2, 7]	περὶ μικρά) ὑπερβολὴ δὲ ἀπειροκαλία	καὶ	βαναυσία, ἔλλειψις δὲ μικροπρέπεια· διαφέρουσι
[2, 4]	αὐτά, τὸ δὲ τρίτον ἐὰν	καὶ	βεβαίως καὶ ἀμετακινήτως ἔχων πράττῃ.
[2, 3]	ὑφ´ οἵων πέφυκε γίνεσθαι χείρων	καὶ	βελτίων, πρὸς ταῦτα καὶ περὶ
[2, 7]	ἐπαινεῖται δὲ καὶ ὁ αἰδήμων.	καὶ	γὰρ ἐν τούτοις ὃ μὲν
[2, 2]	ἐνέργειαι ἐν τοῖς αὐτοῖς ἔσονται·	καὶ	γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν
[2, 9]	ποίοις καὶ πόσον χρόνον ὀργιστέον·	καὶ	γὰρ ἡμεῖς ὁτὲ μὲν τοὺς
[2, 3]	καὶ τέχνη γίνεται καὶ ἀρετή·	καὶ	γὰρ τὸ εὖ βέλτιον ἐν
[2, 3]	τοῖς ὑπὸ τὴν αἵρεσιν παρακολουθεῖ·	καὶ	γὰρ τὸ καλὸν καὶ τὸ
[2, 2]	ἀπέχεσθαι τῶν ἡδονῶν γινόμεθα σώφρονες,	καὶ	γενόμενοι μάλιστα δυνάμεθα ἀπέχεσθαι αὐτῶν·
[2, 2]	καὶ ὑπομένειν αὐτὰ γινόμεθα ἀνδρεῖοι,	καὶ	γενόμενοι μάλιστα δυνησόμεθα ὑπομένειν τὰ
[2, 1]	αὐτῶν καὶ διὰ τῶν αὐτῶν	καὶ	γίνεται πᾶσα ἀρετὴ καὶ φθείρεται,
[2, 4]	τότε οὖν ἔσται γραμματικός, ἐὰν	καὶ	γραμματικόν τι ποιήσῃ καὶ γραμματικῶς·
[2, 4]	ἐὰν καὶ γραμματικόν τι ποιήσῃ	καὶ	γραμματικῶς· τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ
[2, 9]	ῥᾴδιον, καὶ τὸ δοῦναι ἀργύριον	καὶ	δαπανῆσαι· τὸ δ´ ᾧ καὶ
[2, 6]	ἀξιοῦν καὶ περὶ τὸ ἀδικεῖν	καὶ	δειλαίνειν καὶ ἀκολασταίνειν εἶναι μεσότητα
[2, 1]	ἀπὸ τοῦ ἔθους. ἐξ οὗ	καὶ	δῆλον ὅτι οὐδεμία τῶν ἠθικῶν
[2, 6]	σκοποῦ, χαλεπὸν δὲ τὸ ἐπιτυχεῖν)	καὶ	διὰ ταῦτ´ οὖν τῆς μὲν
[2, 3]	πράξει ἕπεται ἡδονὴ καὶ λύπη,	καὶ	διὰ τοῦτ´ ἂν εἴη ἡ
[2, 8]	ἃ ἡ ἐπίδοσις μᾶλλον γίνεται·	καὶ	διὰ τοῦτο ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ
[2, 3]	εὖ βέλτιον ἐν τούτῳ. ὥστε	καὶ	διὰ τοῦτο περὶ ἡδονὰς καὶ
[2, 1]	φαύλης. ἔτι ἐκ τῶν αὐτῶν	καὶ	διὰ τῶν αὐτῶν καὶ γίνεται
[2, 6]	αὐτῆς. ἐν παντὶ δὴ συνεχεῖ	καὶ	διαιρετῷ ἔστι λαβεῖν τὸ μὲν
[2, 1]	μὴ εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν,	καὶ	διαφέρει τούτῳ πολιτεία πολιτείας ἀγαθὴ
[2, 7]	ἐν πᾶσιν ἀηδὴς δύσερίς τις	καὶ	δύσκολος. εἰσὶ δὲ καὶ ἐν
[2, 4]	δικαίως ἢ σωφρόνως πράττεται, ἀλλὰ	καὶ	ἐὰν ὁ πράττων πῶς ἔχων
[2, 8]	δοκεῖ τῇ ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης	καὶ	ἐγγύτερον, ἀνομοιότερον δ´ ἡ δειλία,
[2, 1]	δὲ τὰ ἐν τοῖς δεινοῖς	καὶ	ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι ἢ θαρρεῖν οἳ
[2, 7]	δ´ ἐπὶ τὸ ἔλαττον εἰρωνεία	καὶ	εἴρων ὁ ἔχων〉 περὶ δὲ
[2, 6]	ἐπιτελεῖ, πρὸς τὸ μέσον βλέπουσα	καὶ	εἰς τοῦτο ἄγουσα τὰ ἔργα
[2, 4]	δίκαια πράττειν ὁ δίκαιος γίνεται	καὶ	ἐκ τοῦ τὰ σώφρονα ὁ
[2, 3]	τοὐναντίον. γένοιτο δ´ ἂν ἡμῖν	καὶ	ἐκ τούτων φανερὸν ὅτι περὶ
[2, 2]	ποτὰ καὶ τὰ σιτία πλείω	καὶ	ἐλάττω γινόμενα φθείρει τὴν ὑγίειαν,
[2, 6]	θαρρῆσαι καὶ ἐπιθυμῆσαι καὶ ὀργισθῆναι	καὶ	ἐλεῆσαι καὶ ὅλως ἡσθῆναι καὶ
[2, 7]	ἐναντίως δ´ ἐν αὐταῖς ὑπερβάλλουσι	καὶ	ἐλλείπουσιν· ὁ μὲν γὰρ ἄσωτος
[2, 6]	δ´ ἴσον μέσον τι ὑπερβολῆς	καὶ	ἐλλείψεως. λέγω δὲ τοῦ μὲν
[2, 6]	ἁμαρτάνεται· ὅλως γὰρ οὔθ´ ὑπερβολῆς	καὶ	ἐλλείψεως μεσότης ἔστιν, οὔτε μεσότητος
[2, 6]	ἔσται γὰρ οὕτω γε ὑπερβολῆς	καὶ	ἐλλείψεως μεσότης καὶ ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ
[2, 6]	ἀκολασταίνειν εἶναι μεσότητα καὶ ὑπερβολὴν	καὶ	ἔλλειψιν· ἔσται γὰρ οὕτω γε
[2, 6]	οὐδ´ ἐκείνων μεσότης οὐδ´ ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις, ἀλλ´ ὡς ἂν πράττηται
[2, 7]	μεσότης μὲν ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ δὲ	καὶ	ἔλλειψις ἀσωτία καὶ ἀνελευθερία. ἐναντίως
[2, 6]	μεσότης ἔστιν, οὔτε μεσότητος ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις. ~Δεῖ δὲ τοῦτο μὴ
[2, 6]	καὶ ἀνδρείας οὐκ ἔστιν ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις διὰ τὸ τὸ μέσον
[2, 6]	ἐλλείψεως μεσότης καὶ ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις ἐλλείψεως. ὥσπερ δὲ σωφροσύνης
[2, 7]	καὶ περὶ τὴν ὀργὴν ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις καὶ μεσότης, σχεδὸν δὲ
[2, 6]	περὶ τὰς πράξεις ἔστιν ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον. ἡ
[2, 6]	ἐν δὲ τούτοις ἔστιν ὑπερβολὴ	καὶ	ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον. οἷον
[2, 9]	καὶ ἡμᾶς πρὸς τὴν ἡδονήν,	καὶ	ἐν πᾶσι τὴν ἐκείνων ἐπιλέγειν
[2, 7]	αὑτοῦ, κόλαξ, ὁ δ´ ἐλλείπων	καὶ	ἐν πᾶσιν ἀηδὴς δύσερίς τις
[2, 6]	δέοντος ἔν τε τοῖς πάθεσι	καὶ	ἐν ταῖς πράξεσι, τὴν δ´
[2, 9]	εἶναι τοῦ ἐν τοῖς πάθεσι	καὶ	ἐν ταῖς πράξεσιν, ἱκανῶς εἴρηται.
[2, 9]	τοιαῦτα ἐν τοῖς καθ´ ἕκαστα,	καὶ	ἐν τῇ αἰσθήσει ἡ κρίσις.
[2, 7]	τις καὶ δύσκολος. εἰσὶ δὲ	καὶ	ἐν τοῖς παθήμασι καὶ περὶ
[2, 6]	σπουδαῖον ποιεῖ καὶ ἀγαθὸν δραμεῖν	καὶ	ἐνεγκεῖν τὸν ἐπιβάτην καὶ μεῖναι
[2, 3]	ἐξ ὧν ἐγένετο, περὶ ταῦτα	καὶ	ἐνεργεῖ, εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε δ´ ἄν
[2, 1]	οἳ δὲ ἐκ τοῦ οὑτωσί.	καὶ	ἑνὶ δὴ λόγῳ ἐκ τῶν
[2, 9]	διόπερ τὸ εὖ καὶ σπάνιον	καὶ	ἐπαινετὸν καὶ καλόν. διὸ δεῖ
[2, 7]	ἐλλείπει. νῦν μὲν οὖν τύπῳ	καὶ	ἐπὶ κεφαλαίου λέγομεν, ἀρκούμενοι αὐτῷ
[2, 9]	διορίσαι καὶ πῶς καὶ τίσι	καὶ	ἐπὶ ποίοις καὶ πόσον χρόνον
[2, 9]	λανθάνει. ὁ δὲ μέχρι τίνος	καὶ	ἐπὶ πόσον ψεκτὸς οὐ ῥᾴδιον
[2, 2]	αὔξει καὶ σῴζει. οὕτως οὖν	καὶ	ἐπὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας ἔχει
[2, 2]	δυνάμεθα ἀπέχεσθαι αὐτῶν· ὁμοίως δὲ	(καὶ	ἐπὶ τῆς ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι γὰρ
[2, 2]	πρὸς τὸν καιρὸν σκοπεῖν, ὥσπερ	καὶ	ἐπὶ τῆς ἰατρικῆς ἔχει καὶ
[2, 8]	θρασὺν ὁ δὲ θρασὺς δειλόν,	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀνάλογον. οὕτω
[2, 7]	πλείω ἀνώνυμα, πειρατέον δ´, ὥσπερ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων, αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν
[2, 1]	ἀρετὰς λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες πρότερον, ὥσπερ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν· ἃ
[2, 2]	ὁ ἰσχυρός. οὕτω δ´ ἔχει	καὶ	ἐπὶ τῶν ἀρετῶν· ἔκ τε
[2, 1]	ἀγαθοὶ ἢ κακοί. οὕτω δὴ	καὶ	ἐπὶ τῶν ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες
[2, 6]	φαυλότητος, οἷον ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία φθόνος,	καὶ	ἐπὶ τῶν πράξεων μοιχεία κλοπὴ
[2, 6]	οἷον καὶ φοβηθῆναι καὶ θαρρῆσαι	καὶ	ἐπιθυμῆσαι καὶ ὀργισθῆναι καὶ ἐλεῆσαι
[2, 7]	αἰδήμων. νέμεσις (δὲ μεσότης φθόνου	καὶ	ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ δὲ περὶ λύπην
[2, 9]	ταῖς πράξεσιν, ἱκανῶς εἴρηται. διὸ	καὶ	ἔργον ἐστὶ σπουδαῖον εἶναι. ἐν
[2, 7]	καλοῦμεν ἔστι δ´ ὅτε ἀφιλότιμον,	καὶ	ἔστι μὲν ὅτε ἐπαινοῦμεν τὸν
[2, 6]	ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν·	καὶ	ἔτι τῷ τὰς μὲν ἐλλείπειν
[2, 6]	τὴν δ´ ἀρετὴν τὸ μέσον	καὶ	εὑρίσκειν καὶ αἱρεῖσθαι. διὸ κατὰ
[2, 6]	εὖ· τὸ δ´ ὅτε δεῖ	καὶ	ἐφ´ οἷς καὶ πρὸς οὓς
[2, 2]	ἀναίσθητός τις· φθείρεται δὴ σωφροσύνη	καὶ	ἡ ἀνδρεία ὑπὸ τῆς ὑπερβολῆς
[2, 7]	παιδιᾷ ὁ μὲν μέσος εὐτράπελος	καὶ	ἡ διάθεσις εὐτραπελία, ἡ δ´
[2, 6]	τῆς μὲν κακίας ἡ ὑπερβολὴ	καὶ	ἡ ἔλλειψις, τῆς δ´ ἀρετῆς
[2, 6]	οἷς ἡ μὲν ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται	καὶ	ἡ ἔλλειψις {ψέγεται} τὸ δὲ
[2, 7]	ὁ δ´ ἐλλείπων ἄγροικός τις	καὶ	ἡ ἕξις ἀγροικία· περὶ δὲ
[2, 9]	ἀποχωρεῖν τοῦ μᾶλλον ἐναντίου, καθάπερ	καὶ	ἡ Καλυψὼ παραινεῖ τούτου μὲν
[2, 7]	ὁ μὲν μέσος ἀληθής τις	καὶ	ἡ μεσότης ἀλήθεια λεγέσθω, ἡ
[2, 7]	ὡς δεῖ ἡδὺς ὢν φίλος	καὶ	ἡ μεσότης φιλία, ὁ δ´
[2, 6]	τοῦτ´ ἐπὶ πάντων οὕτως ἔχει,	καὶ	ἡ τοῦ ἀνθρώπου ἀρετὴ εἴη
[2, 6]	ἀκριβεστέρα καὶ ἀμείνων ἐστὶν ὥσπερ	καὶ	ἡ φύσις, τοῦ μέσου ἂν
[2, 7]	ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ δὲ περὶ λύπην	καὶ	ἡδονὴν τὰς ἐπὶ τοῖς συμβαίνουσι
[2, 9]	τὴν Ἑλένην, τοῦτο δεῖ παθεῖν	καὶ	ἡμᾶς πρὸς τὴν ἡδονήν, καὶ
[2, 7]	οἱ ἄκροι τῆς μέσης χώρας·	καὶ	ἡμεῖς δὲ ἔστι μὲν ὅτε
[2, 3]	ὁρίζονται τὰς ἀρετὰς ἀπαθείας τινὰς	καὶ	ἠρεμίας· οὐκ εὖ δέ, ὅτι
[2, 6]	καὶ λυπηθῆναι ἔστι καὶ μᾶλλον	καὶ	ἧττον, καὶ ἀμφότερα οὐκ εὖ·
[2, 7]	τιμῆς καὶ μᾶλλον ἢ δεῖ	καὶ	ἧττον, λέγεται δ´ ὁ μὲν
[2, 7]	διαγραφῆς. περὶ μὲν οὖν φόβους	καὶ	θάρρη ἀνδρεία μεσότης· τῶν δ´
[2, 6]	τὸ μέσον. οἷον καὶ φοβηθῆναι	καὶ	θαρρῆσαι καὶ ἐπιθυμῆσαι καὶ ὀργισθῆναι
[2, 1]	τοῦ κιθαρίζειν καὶ οἱ ἀγαθοὶ	καὶ	κακοὶ γίνονται κιθαρισταί. ἀνάλογον δὲ
[2, 9]	εὖ καὶ σπάνιον καὶ ἐπαινετὸν	καὶ	καλόν. διὸ δεῖ τὸν στοχαζόμενον
[2, 8]	οἱ ἄκροι ἑκάτερος πρὸς ἑκάτερον,	καὶ	καλοῦσι τὸν ἀνδρεῖον ὁ μὲν
[2, 2]	οὐκ ἀκριβῶς ὀφείλει λέγεσθαι, ὥσπερ	καὶ	κατ´ ἀρχὰς εἴπομεν ὅτι κατὰ
[2, 6]	{ψέγεται} τὸ δὲ μέσον ἐπαινεῖται	καὶ	κατορθοῦται· ταῦτα δ´ ἄμφω τῆς
[2, 1]	μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται	καὶ	κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω δὴ καὶ
[2, 9]	Καλυψὼ παραινεῖ τούτου μὲν καπνοῦ	καὶ	κύματος ἐκτὸς ἔεργε νῆα" τῶν
[2, 7]	ἀναίσθητοι. περὶ δὲ δόσιν χρημάτων	καὶ	λῆψιν μεσότης μὲν ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ
[2, 3]	λυπούμενος δειλός. περὶ ἡδονὰς γὰρ	καὶ	λύπας ἐστὶν ἡ ἠθικὴ ἀρετή·
[2, 3]	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς	καὶ	λύπας, καὶ ὅτι ἐξ ὧν
[2, 3]	εἴη ἡ ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς	καὶ	λύπας. μηνύουσι δὲ καὶ αἱ
[2, 7]	ἐλλείπων δειλός. περὶ ἡδονὰς δὲ	καὶ	λύπας— οὐ πάσας, ἧττον δὲ
[2, 3]	καὶ διὰ τοῦτο περὶ ἡδονὰς	καὶ	λύπας πᾶσα ἡ πραγματεία καὶ
[2, 3]	εἶναι ἡ τοιαύτη περὶ ἡδονὰς	καὶ	λύπας τῶν βελτίστων πρακτική, ἡ
[2, 3]	φύσιν ἔχει· δι´ ἡδονὰς δὲ	καὶ	λύπας φαῦλοι γίνονται, τῷ διώκειν
[2, 3]	πράξεις εὖ ἢ κακῶς χαίρειν	καὶ	λυπεῖσθαι. ἔτι δὲ χαλεπώτερον ἡδονῇ
[2, 3]	Πλάτων φησίν, ὥστε χαίρειν τε	καὶ	λυπεῖσθαι οἷς δεῖ· ἡ γὰρ
[2, 3]	μᾶλλον οἳ δ´ ἧττον, ἡδονῇ	καὶ	λύπῃ. διὰ τοῦτ´ οὖν ἀναγκαῖον
[2, 3]	καὶ πάσῃ πράξει ἕπεται ἡδονὴ	καὶ	λύπη, καὶ διὰ τοῦτ´ ἂν
[2, 6]	καὶ ἐλεῆσαι καὶ ὅλως ἡσθῆναι	καὶ	λυπηθῆναι ἔστι καὶ μᾶλλον καὶ
[2, 9]	τυγχάνειν. χαλεπὸν δ´ ἴσως τοῦτο,	καὶ	μάλιστ´ ἐν τοῖς καθ´ ἕκαστον·
[2, 2]	λαμβάνειν καὶ πολλοὺς πόνους ὑπομένειν,	καὶ	μάλιστα ἂν δύναιτ´ αὐτὰ ποιεῖν
[2, 8]	ἀπ´ ἀλλήλων ἐναντία ὁρίζονται, ὥστε	καὶ	μᾶλλον ἐναντία τὰ πλεῖον ἀπέχοντα.
[2, 7]	γὰρ ὡς δεῖ ὀρέγεσθαι τιμῆς	καὶ	μᾶλλον ἢ δεῖ καὶ ἧττον,
[2, 6]	ὅλως ἡσθῆναι καὶ λυπηθῆναι ἔστι	καὶ	μᾶλλον καὶ ἧττον, καὶ ἀμφότερα
[2, 6]	δραμεῖν καὶ ἐνεγκεῖν τὸν ἐπιβάτην	καὶ	μεῖναι τοὺς πολεμίους. εἰ δὴ
[2, 7]	τὴν ὀργὴν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις	καὶ	μεσότης, σχεδὸν δὲ ἀνωνύμων ὄντων
[2, 2]	ὁ μὲν πάσης ἡδονῆς ἀπολαύων	καὶ	μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος ἀκόλαστος, ὁ δὲ
[2, 2]	γὰρ πάντα φεύγων καὶ φοβούμενος	καὶ	μηδὲν ὑπομένων δειλὸς γίνεται, ὅ
[2, 4]	γραμματικὰ καὶ τὰ μουσικά, γραμματικοὶ	καὶ	μουσικοί. ἢ οὐδ´ ἐπὶ τῶν
[2, 7]	μὲν οὐκ ἔστιν, ἐπαινεῖται δὲ	καὶ	ὁ αἰδήμων. καὶ γὰρ ἐν
[2, 7]	μὲν ἐπὶ τὸ μεῖζον ἀλαζονεία	καὶ	ὁ ἔχων αὐτὴν ἀλαζών, ἡ
[2, 7]	εὐτραπελία, ἡ δ´ ὑπερβολὴ βωμολοχία	καὶ	ὁ ἔχων αὐτὴν βωμολόχος, ὁ
[2, 2]	πάντα βαδίζων θρασύς· ὁμοίως δὲ	καὶ	ὁ μὲν πάσης ἡδονῆς ἀπολαύων
[2, 3]	σώφρων, ὁ δ´ ἀχθόμενος ἀκόλαστος,	καὶ	ὁ μὲν ὑπομένων τὰ δεινὰ
[2, 4]	οὐχ ὁ ταῦτα πράττων, ἀλλὰ	καὶ	{ὁ} οὕτω πράττων ὡς οἱ
[2, 8]	τὸν θρασὺν δειλός· ὁμοίως δὲ	καὶ	ὁ σώφρων πρὸς μὲν τὸν
[2, 1]	τέχνη· ἐκ γὰρ τοῦ κιθαρίζειν	καὶ	οἱ ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ γίνονται
[2, 1]	κιθαρισταί. ἀνάλογον δὲ καὶ οἰκοδόμοι	καὶ	οἱ λοιποὶ πάντες· ἐκ μὲν
[2, 1]	κακοὶ γίνονται κιθαρισταί. ἀνάλογον δὲ	καὶ	οἰκοδόμοι καὶ οἱ λοιποὶ πάντες·
[2, 6]	ἐπιθυμῆσαι καὶ ὀργισθῆναι καὶ ἐλεῆσαι	καὶ	ὅλως ἡσθῆναι καὶ λυπηθῆναι ἔστι
[2, 8]	πράγματος· τῷ γὰρ ἐγγύτερον εἶναι	καὶ	ὁμοιότερον τὸ ἕτερον ἄκρον τῷ
[2, 1]	πρᾶοι γίνονται, οἳ δ´ ἀκόλαστοι	καὶ	ὀργίλοι, οἳ μὲν ἐκ τοῦ
[2, 6]	φοβηθῆναι καὶ θαρρῆσαι καὶ ἐπιθυμῆσαι	καὶ	ὀργισθῆναι καὶ ἐλεῆσαι καὶ ὅλως
[2, 3]	λόγου διορίζεται τὰ τοιαῦτα. διὸ	καὶ	ὁρίζονται τὰς ἀρετὰς ἀπαθείας τινὰς
[2, 3]	ὡς οὐ δεῖ καὶ ὅτε,	καὶ	ὅσα ἄλλα προστίθεται. ὑπόκειται ἄρα
[2, 9]	καὶ δαπανῆσαι· τὸ δ´ ᾧ	καὶ	ὅσον καὶ ὅτε καὶ οὗ
[2, 3]	δεῖ καὶ ὡς οὐ δεῖ	καὶ	ὅτε, καὶ ὅσα ἄλλα προστίθεται.
[2, 9]	τὸ δ´ ᾧ καὶ ὅσον	καὶ	ὅτε καὶ οὗ ἕνεκα καὶ
[2, 6]	τοιαῦτα ἐν τῷ ἣν δεῖ	καὶ	ὅτε καὶ ὡς μοιχεύειν, ἀλλ´
[2, 3]	ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας,	καὶ	ὅτι ἐξ ὧν γίνεται, ὑπὸ
[2, 3]	καὶ φθείρεται μὴ ὡσαύτως γινομένων,	καὶ	ὅτι ἐξ ὧν ἐγένετο, περὶ
[2, 5]	ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας λεγόμεθα,	καὶ	ὅτι κατὰ μὲν τὰ πάθη
[2, 9]	ἡ ἠθικὴ μεσότης, καὶ πῶς,	καὶ	ὅτι μεσότης δύο κακιῶν, τῆς
[2, 9]	ὑπερβολὴν τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν,	καὶ	ὅτι τοιαύτη ἐστὶ διὰ τὸ
[2, 6]	ἐφ´ οἷς καὶ πρὸς οὓς	καὶ	οὗ ἕνεκα καὶ ὡς δεῖ,
[2, 9]	ᾧ καὶ ὅσον καὶ ὅτε	καὶ	οὗ ἕνεκα καὶ ὥς, οὐκέτι
[2, 2]	περὶ τῶν πρακτῶν λόγος τύπῳ	καὶ	οὐκ ἀκριβῶς ὀφείλει λέγεσθαι, ὥσπερ
[2, 4]	τὸν λόγον καταφεύγοντες οἴονται φιλοσοφεῖν	καὶ	οὕτως ἔσεσθαι σπουδαῖοι, ὅμοιόν τι
[2, 3]	αἱ ἀρεταί εἰσι περὶ πράξεις	καὶ	πάθη, παντὶ δὲ πάθει καὶ
[2, 6]	γυμνασίων πολύ. ὁμοίως ἐπὶ δρόμου	καὶ	πάλης. οὕτω δὴ πᾶς ἐπιστήμων
[2, 3]	καὶ πάθη, παντὶ δὲ πάθει	καὶ	πάσῃ πράξει ἕπεται ἡδονὴ καὶ
[2, 3]	τε γὰρ αὕτη τοῖς ζῴοις,	καὶ	πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν αἵρεσιν
[2, 7]	δὲ καὶ ἐν τοῖς παθήμασι	καὶ	περὶ τὰ πάθη μεσότητες· ἡ
[2, 7]	λύπας— οὐ πάσας, ἧττον δὲ	καὶ†	περὶ τὰς λύπας— μεσότης μὲν
[2, 6]	ἐστὶ τῆς ἀρετῆς. ὁμοίως δὲ	καὶ	περὶ τὰς πράξεις ἔστιν ὑπερβολὴ
[2, 3]	χείρων καὶ βελτίων, πρὸς ταῦτα	καὶ	περὶ ταῦτα τὴν φύσιν ἔχει·
[2, 7]	τὸν ὑφηγημένον τρόπον. ἔστι δὲ	καὶ	περὶ τὴν ὀργὴν ὑπερβολὴ καὶ
[2, 6]	ἐστίν. ὅμοιον οὖν τὸ ἀξιοῦν	καὶ	περὶ τὸ ἀδικεῖν καὶ δειλαίνειν
[2, 7]	κατὰ τὸν βίον. ῥητέον οὖν	καὶ	περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον κατίδωμεν
[2, 7]	πῶς μεσότητές εἰσιν· ὁμοίως δὲ	καὶ	περὶ τῶν λογικῶν ἀρετῶν. ~Τριῶν
[2, 6]	οὕτως εἰπεῖν, ὅτι ἕξις, ἀλλὰ	καὶ	ποία τις. ῥητέον οὖν ὅτι
[2, 2]	τὴν ὑγίειαν, τὰ δὲ σύμμετρα	καὶ	ποιεῖ καὶ αὔξει καὶ σῴζει.
[2, 2]	ἐκ τοῦ πολλὴν τροφὴν λαμβάνειν	καὶ	πολλοὺς πόνους ὑπομένειν, καὶ μάλιστα
[2, 9]	καὶ τίσι καὶ ἐπὶ ποίοις	καὶ	πόσον χρόνον ὀργιστέον· καὶ γὰρ
[2, 6]	αὕτη γάρ ἐστι περὶ πάθη	καὶ	πράξεις, ἐν δὲ τούτοις ἔστιν
[2, 6]	ἡ δ´ ἀρετὴ περὶ πάθη	καὶ	πράξεις ἐστίν, ἐν οἷς ἡ
[2, 7]	μὲν γάρ εἰσι περὶ λόγων	καὶ	πράξεων κοινωνίαν, διαφέρουσι δὲ ὅτι
[2, 1]	ὀργάς· οἳ μὲν γὰρ σώφρονες	καὶ	πρᾶοι γίνονται, οἳ δ´ ἀκόλαστοι
[2, 9]	ὁτὲ μὲν τοὺς ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν	καὶ	πράους φαμέν, ὁτὲ δὲ τοὺς
[2, 4]	ἐὰν εἰδώς, ἔπειτ´ ἐὰν προαιρούμενος,	καὶ	προαιρούμενος δι´ αὐτά, τὸ δὲ
[2, 6]	ὅτε δεῖ καὶ ἐφ´ οἷς	καὶ	πρὸς οὓς καὶ οὗ ἕνεκα
[2, 5]	δὲ μέσως, εὖ· ὁμοίως δὲ	καὶ	πρὸς τἆλλα. πάθη μὲν οὖν
[2, 7]	μικρὰ διαφέρουσαν, οὕτως ἔχει τις	καὶ	πρὸς τὴν μεγαλοψυχίαν, περὶ τιμὴν
[2, 3]	ἐναντίων πεφύκασι γίνεσθαι. ἔτι, ὡς	καὶ	πρῴην εἴπομεν, πᾶσα ψυχῆς ἕξις,
[2, 2]	τί ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος,	καὶ	πῶς ἔχει πρὸς τὰς ἄλλας
[2, 9]	ἡ ἀρετὴ ἡ ἠθικὴ μεσότης,	καὶ	πῶς, καὶ ὅτι μεσότης δύο
[2, 9]	ἕκαστον· οὐ γὰρ ῥᾴδιον διορίσαι	καὶ	πῶς καὶ τίσι καὶ ἐπὶ
[2, 9]	καὶ τὸ μὲν ὀργισθῆναι παντὸς	καὶ	ῥᾴδιον, καὶ τὸ δοῦναι ἀργύριον
[2, 9]	οὐδὲ ῥᾴδιον· διόπερ τὸ εὖ	καὶ	σπάνιον καὶ ἐπαινετὸν καὶ καλόν.
[2, 2]	σύμμετρα καὶ ποιεῖ καὶ αὔξει	καὶ	σῴζει. οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ
[2, 4]	εἰ γὰρ πράττουσι τὰ δίκαια	καὶ	σώφρονα, ἤδη εἰσὶ δίκαιοι καὶ
[2, 4]	τὰ μὲν οὖν πράγματα δίκαια	καὶ	σώφρονα λέγεται, ὅταν ᾖ τοιαῦτα
[2, 4]	τοῦ πολλάκις πράττειν τὰ δίκαια	καὶ	σώφρονα περιγίνεται. τὰ μὲν οὖν
[2, 4]	οὕτω πράττων ὡς οἱ δίκαιοι	καὶ	σώφρονες πράττουσιν. εὖ οὖν λέγεται
[2, 4]	καὶ σώφρονα, ἤδη εἰσὶ δίκαιοι	καὶ	σώφρονες, ὥσπερ εἰ τὰ γραμματικὰ
[2, 4]	ὁ σώφρων πράξειεν· δίκαιος δὲ	καὶ	σώφρων ἐστὶν οὐχ ὁ ταῦτα
[2, 2]	τά τε γὰρ ὑπερβάλλοντα γυμνάσια	καὶ	τὰ ἐλλείποντα φθείρει τὴν ἰσχύν,
[2, 1]	καὶ κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω δὴ	καὶ	τὰ (μὲν δίκαια πράττοντες δίκαιοι
[2, 4]	σώφρονες, ὥσπερ εἰ τὰ γραμματικὰ	καὶ	τὰ μουσικά, γραμματικοὶ καὶ μουσικοί.
[2, 1]	οἳ δὲ δειλοί. ὁμοίως δὲ	καὶ	τὰ περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἔχει
[2, 1]	τὰ περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἔχει	καὶ	τὰ περὶ τὰς ὀργάς· οἳ
[2, 2]	φθείρει τὴν ἰσχύν, ὁμοίως δὲ	καὶ	τὰ ποτὰ καὶ τὰ σιτία
[2, 2]	ὁμοίως δὲ καὶ τὰ ποτὰ	καὶ	τὰ σιτία πλείω καὶ ἐλάττω
[2, 2]	τὰ δ´ ἐν ταῖς πράξεσι	καὶ	τὰ συμφέροντα οὐδὲν ἑστηκὸς ἔχει,
[2, 6]	κλοπὴ ἀνδροφονία· πάντα γὰρ ταῦτα	καὶ	τὰ τοιαῦτα λέγεται τῷ αὐτὰ
[2, 8]	ἐλλείπουσιν ἔν τε τοῖς πάθεσι	καὶ	ταῖς πράξεσιν. ὁ γὰρ ἀνδρεῖος
[2, 5]	πῶς) κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς	καὶ	τὰς κακίας ἐπαινούμεθα ἢ ψεγόμεθα.
[2, 5]	φαῦλοι, κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς	καὶ	τὰς κακίας λεγόμεθα, καὶ ὅτι
[2, 5]	λεγόμεθα, κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς	καὶ	τὰς κακίας οὐ κινεῖσθαι ἀλλὰ
[2, 3]	ἐγκεχρωσμένον τῷ βίῳ. κανονίζομεν δὲ	καὶ	τὰς πράξεις, οἳ μὲν μᾶλλον
[2, 6]	δ´ ἔλαττον τὸ δ´ ἴσον,	καὶ	ταῦτα ἢ κατ´ αὐτὸ τὸ
[2, 3]	περὶ δὲ τὸ χαλεπώτερον ἀεὶ	καὶ	τέχνη γίνεται καὶ ἀρετή· καὶ
[2, 1]	ἀρετὴ καὶ φθείρεται, ὁμοίως δὲ	καὶ	τέχνη· ἐκ γὰρ τοῦ κιθαρίζειν
[2, 3]	καὶ λύπας πᾶσα ἡ πραγματεία	καὶ	τῇ ἀρετῇ καὶ τῇ πολιτικῇ·
[2, 8]	τῇ θρασύτητι πρὸς τὴν ἀνδρείαν	καὶ	τῇ ἀσωτίᾳ πρὸς τὴν ἐλευθεριότητα·
[2, 8]	πως· αἱ μὲν γὰρ ἄκραι	καὶ	τῇ μέσῃ καὶ ἀλλήλαις ἐναντίαι
[2, 3]	ἡ πραγματεία καὶ τῇ ἀρετῇ	καὶ	τῇ πολιτικῇ· ὁ μὲν γὰρ
[2, 1]	διδασκαλίας ἔχει καὶ τὴν γένεσιν	καὶ	τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας δεῖται
[2, 1]	τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίας ἔχει	καὶ	τὴν γένεσιν καὶ τὴν αὔξησιν,
[2, 6]	πᾶς ἐπιστήμων τὴν ὑπερβολὴν μὲν	καὶ	τὴν ἔλλειψιν φεύγει, τὸ δὲ
[2, 9]	δὲ μάλιστα φυλακτέον τὸ ἡδὺ	καὶ	τὴν ἡδονήν· οὐ γὰρ ἀδέκαστοι
[2, 2]	ἡ ἀνδρεία ὑπὸ τῆς ὑπερβολῆς	καὶ	τῆς ἐλλείψεως, ὑπὸ δὲ τῆς
[2, 6]	προσθεῖναι, ὡς τῆς μὲν ὑπερβολῆς	καὶ	τῆς ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ εὖ,
[2, 2]	καὶ ἐπὶ τῆς ἰατρικῆς ἔχει	καὶ	τῆς κυβερνητικῆς. ἀλλὰ καίπερ ὄντος
[2, 9]	ἔσται γνώριμον ἐκ τῆς ἡδονῆς	καὶ	τῆς λύπης τῆς γινομένης περὶ
[2, 2]	χρῆσθαι) ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἰσχύος	καὶ	τῆς ὑγιείας ὁρῶμεν· τά τε
[2, 2]	ῥηθήσεται δ´ ὕστερον περὶ αὐτοῦ,	καὶ	τί ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος,
[2, 9]	γὰρ ῥᾴδιον διορίσαι καὶ πῶς	καὶ	τίσι καὶ ἐπὶ ποίοις καὶ
[2, 6]	τῶν ἄκρων, ὅπερ ἐστὶν ἓν	καὶ	τὸ αὐτὸ πᾶσιν, πρὸς ἡμᾶς
[2, 1]	δ´ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ δὲ	καὶ	τὸ γινόμενον ἐν ταῖς πόλεσιν·
[2, 9]	μὲν ὀργισθῆναι παντὸς καὶ ῥᾴδιον,	καὶ	τὸ δοῦναι ἀργύριον καὶ δαπανῆσαι·
[2, 6]	αὐτό τε εὖ ἔχον ἀποτελεῖ	καὶ	τὸ ἔργον αὐτοῦ εὖ ἀποδίδωσιν,
[2, 6]	τόν τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ	καὶ	τὸ ἔργον αὐτοῦ· τῇ γὰρ
[2, 6]	ἀρετή, κατὰ δὲ τὸ ἄριστον	καὶ	τὸ εὖ ἀκρότης. οὐ πᾶσα
[2, 1]	τοὺς πολίτας ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς,	καὶ	τὸ μὲν βούλημα παντὸς νομοθέτου
[2, 9]	ἀλλὰ τοῦ εἰδότος· οὕτω δὲ	καὶ	τὸ μὲν ὀργισθῆναι παντὸς καὶ
[2, 6]	τὸ δὲ κατορθοῦν μοναχῶς (διὸ	καὶ	τὸ μὲν ῥᾴδιον τὸ δὲ
[2, 6]	πράξεις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις	καὶ	τὸ μέσον. ἡ δ´ ἀρετὴ
[2, 6]	τούτοις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις	καὶ	τὸ μέσον. οἷον καὶ φοβηθῆναι
[2, 8]	ὥσπερ τὸ μέγα τοῦ μικροῦ	καὶ	τὸ μικρὸν τοῦ μεγάλου ἢ
[2, 3]	παρακολουθεῖ· καὶ γὰρ τὸ καλὸν	καὶ	τὸ συμφέρον ἡδὺ φαίνεται. ἔτι
[2, 7]	μὴ μόνον καθόλου λέγεσθαι, ἀλλὰ	καὶ	τοῖς καθ´ ἕκαστα ἐφαρμόττειν. ἐν
[2, 6]	διὸ κατὰ μὲν τὴν οὐσίαν	καὶ	τὸν λόγον τὸν τὸ τί
[2, 9]	οὕτω γὰρ ῥᾷστα τοῦ μέσου	καὶ	τοῦ εὖ τευξόμεθα.
[2, 7]	ἄλλων, αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας ἕνεκα	καὶ	τοῦ εὐπαρακολουθήτου. περὶ μὲν οὖν
[2, 2]	αὐτάς· αὗται γάρ εἰσι κύριαι	καὶ	τοῦ ποιὰς γενέσθαι τὰς ἕξεις,
[2, 6]	φεύγει, τὸ δὲ μέσον ζητεῖ	καὶ	τοῦθ´ αἱρεῖται, μέσον δὲ οὐ
[2, 1]	ἠθικὴ ἐξ ἔθους περιγίνεται, ὅθεν	καὶ	τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ
[2, 6]	μνᾶς προστάξει· ἔστι γὰρ ἴσως	καὶ	τοῦτο πολὺ τῷ ληψομένῳ ἢ
[2, 7]	ἀλλὰ ψεκτά. εἰσὶ μὲν οὖν	καὶ	τούτων τὰ πλείω ἀνώνυμα, πειρατέον
[2, 3]	ὄντων τῶν εἰς τὰς αἱρέσεις	καὶ	τριῶν τῶν εἰς τὰς φυγάς,
[2, 3]	τὰς φυγάς, καλοῦ συμφέροντος ἡδέος,	καὶ	{τριῶν} τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ
[2, 2]	ἐπὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας ἔχει	καὶ	τῶν ἄλλων ἀρετῶν. ὅ τε
[2, 4]	ἐστιν ἐπί τε τῶν τεχνῶν	καὶ	τῶν ἀρετῶν· τὰ μὲν γὰρ
[2, 6]	δειλαίνειν καὶ ἀκολασταίνειν εἶναι μεσότητα	καὶ	ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν· ἔσται γὰρ
[2, 6]	γε ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως μεσότης	καὶ	ὑπερβολῆς ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις ἐλλείψεως.
[2, 2]	τὰ τοιαῦτα πέφυκεν ὑπ´ ἐνδείας	καὶ	ὑπερβολῆς φθείρεσθαι, (δεῖ γὰρ ὑπὲρ
[2, 6]	πρᾶγμα· ἴσῳ γὰρ ὑπερέχει τε	καὶ	ὑπερέχεται· τοῦτο δὲ μέσον ἐστὶ
[2, 2]	αἱ φθοραὶ ἐκ τῶν αὐτῶν	καὶ	ὑπὸ τῶν αὐτῶν γίνονται, ἀλλὰ
[2, 2]	τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν κοινὸν	καὶ	ὑποκείσθω— ῥηθήσεται δ´ ὕστερον περὶ
[2, 2]	ἐθιζόμενοι γὰρ καταφρονεῖν τῶν φοβερῶν	καὶ	ὑπομένειν αὐτὰ γινόμεθα ἀνδρεῖοι, καὶ
[2, 3]	φαῦλοι γίνονται, τῷ διώκειν ταύτας	καὶ	φεύγειν, ἢ ἃς μὴ δεῖ
[2, 3]	γίνεται, ὑπὸ τούτων καὶ αὔξεται	καὶ	φθείρεται μὴ ὡσαύτως γινομένων, καὶ
[2, 1]	αὐτῶν καὶ γίνεται πᾶσα ἀρετὴ	καὶ	φθείρεται, ὁμοίως δὲ καὶ τέχνη·
[2, 6]	ἔλλειψις καὶ τὸ μέσον. οἷον	καὶ	φοβηθῆναι καὶ θαρρῆσαι καὶ ἐπιθυμῆσαι
[2, 5]	ἢ ψεγόμεθα. ἔτι ὀργιζόμεθα μὲν	καὶ	φοβούμεθα ἀπροαιρέτως, αἱ δ´ ἀρεταὶ
[2, 2]	ὅ τε γὰρ πάντα φεύγων	καὶ	φοβούμενος καὶ μηδὲν ὑπομένων δειλὸς
[2, 7]	τοσοῦτον ἐλλείπει τοῦ λυπεῖσθαι ὥστε	καὶ	χαίρειν. ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων
[2, 3]	ὁ μὲν ὑπομένων τὰ δεινὰ	καὶ	χαίρων ἢ μὴ λυπούμενός γε
[2, 1]	τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας δεῖται	καὶ	χρόνου, ἡ δ´ ἠθικὴ ἐξ
[2, 6]	τῇ πρὸς ἡμᾶς, ὡρισμένῃ λόγῳ	καὶ	ᾧ ἂν ὁ φρόνιμος ὁρίσειεν.
[2, 6]	ἤδη μὲν εἰρήκαμεν, ἔτι δὲ	καὶ	ὧδ´ ἔσται φανερόν, ἐὰν θεωρήσωμεν
[2, 6]	πρὸς οὓς καὶ οὗ ἕνεκα	καὶ	ὡς δεῖ, μέσον τε καὶ
[2, 6]	τῷ ἣν δεῖ καὶ ὅτε	καὶ	ὡς μοιχεύειν, ἀλλ´ ἁπλῶς τὸ
[2, 3]	λέγουσιν, ἀλλ´ οὐχ ὡς δεῖ	καὶ	ὡς οὐ δεῖ καὶ ὅτε,
[2, 9]	καὶ ὅτε καὶ οὗ ἕνεκα	καὶ	ὥς, οὐκέτι παντὸς οὐδὲ ῥᾴδιον·
[2, 7]	διορισθήσεται. περὶ δὲ χρήματα καὶ	ἄλλαι	διαθέσεις εἰσί, μεσότης μὲν μεγαλοπρέπεια
[2, 2]	θεωρίας ἕνεκά ἐστιν ὥσπερ αἱ	ἄλλαι	(οὐ γὰρ ἵνα εἰδῶμεν τί
[2, 7]	ἔλλειψις ἀοργησία. εἰσὶ δὲ καὶ	ἄλλαι	τρεῖς μεσότητες, ἔχουσαι μέν τινα
[2, 6]	φαῦλα εἶναι, ἀλλ´ οὐχ αἱ	ὑπερβολαὶ	αὐτῶν οὐδ´ αἱ ἐλλείψεις. οὐκ
[2, 4]	τὸ τὰς ἀρετὰς τὸ μὲν	εἰδέναι	οὐδὲν ἢ μικρὸν ἰσχύει, τὰ
[2, 4]	οὐ συναριθμεῖται, πλὴν αὐτὸ τὸ	εἰδέναι·	πρὸς δὲ τὸ τὰς ἀρετὰς
[2, 3]	μηνύουσι δὲ καὶ αἱ κολάσεις	γινόμεναι	διὰ τούτων· ἰατρεῖαι γάρ τινές
[2, 6]	καὶ τὸ μέσον. οἷον καὶ	φοβηθῆναι	καὶ θαρρῆσαι καὶ ἐπιθυμῆσαι καὶ
[2, 6]	ἐλεῆσαι καὶ ὅλως ἡσθῆναι καὶ	λυπηθῆναι	ἔστι καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον,
[2, 5]	καθ´ ἃς δυνατοὶ ὀργισθῆναι ἢ	λυπηθῆναι	ἢ ἐλεῆσαι· ἕξεις δὲ καθ´
[2, 6]	ὀργισθῆναι καὶ ἐλεῆσαι καὶ ὅλως	ἡσθῆναι	καὶ λυπηθῆναι ἔστι καὶ μᾶλλον
[2, 5]	ἢ κακῶς, οἷον πρὸς τὸ	ὀργισθῆναι,	εἰ μὲν σφοδρῶς ἢ ἀνειμένως,
[2, 5]	λεγόμεθα, οἷον καθ´ ἃς δυνατοὶ	ὀργισθῆναι	ἢ λυπηθῆναι ἢ ἐλεῆσαι· ἕξεις
[2, 6]	καὶ θαρρῆσαι καὶ ἐπιθυμῆσαι καὶ	ὀργισθῆναι	καὶ ἐλεῆσαι καὶ ὅλως ἡσθῆναι
[2, 9]	οὕτω δὲ καὶ τὸ μὲν	ὀργισθῆναι	παντὸς καὶ ῥᾴδιον, καὶ τὸ
[2, 6]	τοιαῦτα λέγεται τῷ αὐτὰ φαῦλα	εἶναι,	ἀλλ´ οὐχ αἱ ὑπερβολαὶ αὐτῶν
[2, 8]	ἀντιτίθεμεν μᾶλλον· οἷον ἐπεὶ ὁμοιότερον	εἶναι	δοκεῖ τῇ ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης
[2, 9]	διὸ καὶ ἔργον ἐστὶ σπουδαῖον	εἶναι.	ἐν ἑκάστῳ γὰρ τὸ μέσον
[2, 3]	προστίθεται. ὑπόκειται ἄρα ἡ ἀρετὴ	εἶναι	ἡ τοιαύτη περὶ ἡδονὰς καὶ
[2, 8]	τοῦ πράγματος· τῷ γὰρ ἐγγύτερον	εἶναι	καὶ ὁμοιότερον τὸ ἕτερον ἄκρον
[2, 6]	λόγον τὸν τὸ τί ἦν	εἶναι	λέγοντα μεσότης ἐστὶν ἡ ἀρετή,
[2, 6]	ἀδικεῖν καὶ δειλαίνειν καὶ ἀκολασταίνειν	εἶναι	μεσότητα καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν·
[2, 8]	πλεῖον τοῦ μέσου ἐναντιώτερα δοκεῖ	εἶναι.	μία μὲν οὖν αἰτία αὕτη,
[2, 5]	μήτε δυνάμεις, λείπεται ἕξεις αὐτὰς	εἶναι.	~ὅ τι μὲν οὖν ἐστὶ
[2, 3]	λύπῃ. διὰ τοῦτ´ οὖν ἀναγκαῖον	εἶναι	περὶ ταῦτα τὴν πᾶσαν πραγματείαν·
[2, 6]	ἔλλειψις διὰ τὸ τὸ μέσον	εἶναί	πως ἄκρον, οὕτως οὐδ´ ἐκείνων
[2, 9]	διὰ τὸ στοχαστικὴ τοῦ μέσου	εἶναι	τοῦ ἐν τοῖς πάθεσι καὶ
[2, 6]	ὅτι οὔτ´ ἀφελεῖν ἔστιν οὔτε	προσθεῖναι,	ὡς τῆς μὲν ὑπερβολῆς καὶ
[2, 6]	καὶ ἐνεγκεῖν τὸν ἐπιβάτην καὶ	μεῖναι	τοὺς πολεμίους. εἰ δὴ τοῦτ´
[2, 6]	οὐ γὰρ (εἴ τῳ δέκα	μναῖ	φαγεῖν πολὺ δύο δὲ ὀλίγον,
[2, 1]	διὸ δεῖ τὰς ἐνεργείας ποιὰς	ἀποδιδόναι·	κατὰ γὰρ τὰς τούτων διαφορὰς
[2, 9]	παντὸς καὶ ῥᾴδιον, καὶ τὸ	δοῦναι	ἀργύριον καὶ δαπανῆσαι· τὸ δ´
[2, 8]	ἀντίκεινταί πως· αἱ μὲν γὰρ	ἄκραι	καὶ τῇ μέσῃ καὶ ἀλλήλαις
[2, 2]	γενέσεις καὶ αὐξήσεις καὶ αἱ	φθοραὶ	ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ ὑπὸ
[2, 7]	πρὸς ἀλλήλας, διαφέρουσαι δ´ ἀλλήλων·	πᾶσαι	μὲν γάρ εἰσι περὶ λόγων
[2, 8]	μιᾶς δ´ ἀρετῆς τῆς μεσότητος,	πᾶσαι	πάσαις ἀντίκεινταί πως· αἱ μὲν
[2, 8]	τὸ μεῖζον ἔλαττον, οὕτως αἱ	μέσαι	ἕξεις πρὸς μὲν τὰς ἐλλείψεις
[2, 5]	δυνατοὶ ὀργισθῆναι ἢ λυπηθῆναι ἢ	ἐλεῆσαι·	ἕξεις δὲ καθ´ ἃς πρὸς
[2, 6]	καὶ ἐπιθυμῆσαι καὶ ὀργισθῆναι καὶ	ἐλεῆσαι	καὶ ὅλως ἡσθῆναι καὶ λυπηθῆναι
[2, 4]	ἔχει; ἐνδέχεται γὰρ γραμματικόν τι	ποιῆσαι	καὶ ἀπὸ τύχης καὶ ἄλλου
[2, 6]	καὶ φοβηθῆναι καὶ θαρρῆσαι καὶ	ἐπιθυμῆσαι	καὶ ὀργισθῆναι καὶ ἐλεῆσαι καὶ
[2, 9]	καὶ τὸ δοῦναι ἀργύριον καὶ	δαπανῆσαι·	τὸ δ´ ᾧ καὶ ὅσον
[2, 6]	μέσον. οἷον καὶ φοβηθῆναι καὶ	θαρρῆσαι	καὶ ἐπιθυμῆσαι καὶ ὀργισθῆναι καὶ
[2, 9]	καθ´ ἕκαστον· οὐ γὰρ ῥᾴδιον	διορίσαι	καὶ πῶς καὶ τίσι καὶ
[2, 9]	ψεκτὸς οὐ ῥᾴδιον τῷ λόγῳ	ἀφορίσαι·	οὐδὲ γὰρ ἄλλο οὐδὲν τῶν
[2, 1]	τοῦ πολλάκις ἰδεῖν ἢ πολλάκις	ἀκοῦσαι	τὰς αἰσθήσεις ἐλάβομεν, ἀλλ´ ἀνάπαλιν
[2, 7]	μέν τινα ὁμοιότητα πρὸς ἀλλήλας,	διαφέρουσαι	δ´ ἀλλήλων· πᾶσαι μὲν γάρ
[2, 7]	δὲ καὶ ἄλλαι τρεῖς μεσότητες,	ἔχουσαι	μέν τινα ὁμοιότητα πρὸς ἀλλήλας,
[2, 4]	οὐ μικρὸν ἀλλὰ τὸ πᾶν	δύναται,	ἅπερ ἐκ τοῦ πολλάκις πράττειν
[2, 7]	μᾶλλον ἢ δεῖ καὶ ἧττον,	λέγεται	δ´ ὁ μὲν ὑπερβάλλων ταῖς
[2, 7]	γὰρ ἐν τούτοις ὃ μὲν	λέγεται	μέσος, ὃ δ´ ὑπερβάλλων, ὡς
[2, 7]	δὲ δικαιοσύνης, ἐπεὶ οὐχ ἁπλῶς	λέγεται,	μετὰ ταῦτα διελόμενοι περὶ ἑκατέρας
[2, 4]	οὖν πράγματα δίκαια καὶ σώφρονα	λέγεται,	ὅταν ᾖ τοιαῦτα οἷα ἂν
[2, 4]	καὶ σώφρονες πράττουσιν. εὖ οὖν	λέγεται	ὅτι ἐκ τοῦ τὰ δίκαια
[2, 6]	γὰρ ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα	λέγεται	τῷ αὐτὰ φαῦλα εἶναι, ἀλλ´
[2, 5]	φοβούμενος οὐδὲ ὁ ὀργιζόμενος, οὐδὲ	ψέγεται	ὁ ἁπλῶς ὀργιζόμενος ἀλλ´ ὁ
[2, 9]	μικρὸν τοῦ εὖ παρεκβαίνων οὐ	ψέγεται,	οὔτ´ ἐπὶ τὸ μᾶλλον οὔτ´
[2, 6]	ὑπερβολὴ ἁμαρτάνεται καὶ ἡ ἔλλειψις	{ψέγεται}	τὸ δὲ μέσον ἐπαινεῖται καὶ
[2, 1]	γὰρ τῶν φύσει ὄντων ἄλλως	ἐθίζεται,	οἷον ὁ λίθος φύσει κάτω
[2, 3]	ὁσαχῶς ἄλλως ὑπὸ τοῦ λόγου	διορίζεται	τὰ τοιαῦτα. διὸ καὶ ὁρίζονται
[2, 2]	ἐλλείψεως, ὑπὸ δὲ τῆς μεσότητος	σῴζεται.	ἀλλ´ οὐ μόνον αἱ γενέσεις
[2, 3]	καὶ ὅτε, καὶ ὅσα ἄλλα	προστίθεται.	ὑπόκειται ἄρα ἡ ἀρετὴ εἶναι
[2, 1]	ἐν ταῖς πόλεσιν· οἱ γὰρ	νομοθέται	τοὺς πολίτας ἐθίζοντες ποιοῦσιν ἀγαθούς,
[2, 6]	ἐν οἷς ἡ μὲν ὑπερβολὴ	ἁμαρτάνεται	καὶ ἡ ἔλλειψις {ψέγεται} τὸ
[2, 6]	ἔλλειψις, ἀλλ´ ὡς ἂν πράττηται	ἁμαρτάνεται·	ὅλως γὰρ οὔθ´ ὑπερβολῆς καὶ
[2, 3]	καλὸν καὶ τὸ συμφέρον ἡδὺ	φαίνεται.	ἔτι δ´ ἐκ νηπίου πᾶσιν
[2, 8]	ταῦτα μᾶλλον ἐναντία τῷ μέσῳ	φαίνεται.	οἷον αὐτοὶ μᾶλλον πεφύκαμεν πρὸς
[2, 8]	πρὸς μὲν τὸν δειλὸν θρασὺς	φαίνεται,	πρὸς δὲ τὸν θρασὺν δειλός·
[2, 8]	μέσον ἐνίοις ἄκροις ὁμοιότης τις	φαίνεται,	ὡς τῇ θρασύτητι πρὸς τὴν
[2, 2]	ἔχει, οἷον ἐπὶ τῆς ἰσχύος·	γίνεται	γὰρ ἐκ τοῦ πολλὴν τροφὴν
[2, 3]	τὸ χαλεπώτερον ἀεὶ καὶ τέχνη	γίνεται	καὶ ἀρετή· καὶ γὰρ τὸ
[2, 6]	ἕξις ἀφ´ ἧς ἀγαθὸς ἄνθρωπος	γίνεται	καὶ ἀφ´ ἧς εὖ τὸ
[2, 8]	πρὸς ἃ ἡ ἐπίδοσις μᾶλλον	γίνεται·	καὶ διὰ τοῦτο ἡ ἀκολασία
[2, 4]	τὰ δίκαια πράττειν ὁ δίκαιος	γίνεται	καὶ ἐκ τοῦ τὰ σώφρονα
[2, 2]	φοβούμενος καὶ μηδὲν ὑπομένων δειλὸς	γίνεται,	ὅ τε μηδὲν ὅλως φοβούμενος
[2, 1]	καὶ διὰ τῶν αὐτῶν καὶ	γίνεται	πᾶσα ἀρετὴ καὶ φθείρεται, ὁμοίως
[2, 3]	λύπας, καὶ ὅτι ἐξ ὧν	γίνεται,	ὑπὸ τούτων καὶ αὔξεται καὶ
[2, 1]	ἔτι ὅσα μὲν φύσει ἡμῖν	παραγίνεται,	τὰς δυνάμεις τούτων πρότερον κομιζόμεθα,
[2, 1]	τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει ἡμῖν	ἐγγίνεται·	οὐθὲν γὰρ τῶν φύσει ὄντων
[2, 1]	ἡ δ´ ἠθικὴ ἐξ ἔθους	περιγίνεται,	ὅθεν καὶ τοὔνομα ἔσχηκε μικρὸν
[2, 4]	πράττειν τὰ δίκαια καὶ σώφρονα	περιγίνεται.	τὰ μὲν οὖν πράγματα δίκαια
[2, 3]	ὧν γίνεται, ὑπὸ τούτων καὶ	αὔξεται	καὶ φθείρεται μὴ ὡσαύτως γινομένων,
[2, 5]	πόθον ζῆλον ἔλεον, ὅλως οἷς	ἕπεται	ἡδονὴ ἢ λύπη· δυνάμεις δὲ
[2, 3]	δὲ πάθει καὶ πάσῃ πράξει	ἕπεται	ἡδονὴ καὶ λύπη, καὶ διὰ
[2, 5]	εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ μήτε δυνάμεις,	λείπεται	ἕξεις αὐτὰς εἶναι. ~ὅ τι
[2, 1]	οὔτε παρὰ φύσιν ἐγγίνονται αἱ	ἀρεταί,	ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν ἡμῖν δέξασθαι
[2, 3]	ἐστίν. ἔτι δ´ εἰ αἱ	ἀρεταί	εἰσι περὶ πράξεις καὶ πάθη,
[2, 5]	οὖν μήτε πάθη εἰσὶν αἱ	ἀρεταὶ	μήτε δυνάμεις, λείπεται ἕξεις αὐτὰς
[2, 5]	οὖν οὐκ εἰσὶν οὔθ´ αἱ	ἀρεταὶ	οὔθ´ αἱ κακίαι, ὅτι οὐ
[2, 5]	καὶ φοβούμεθα ἀπροαιρέτως, αἱ δ´	ἀρεταὶ	προαιρέσεις τινὲς ἢ οὐκ ἄνευ
[2, 2]	ὥσπερ οἱ ἄγροικοι, ἀναίσθητός τις·	φθείρεται	δὴ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία
[2, 3]	ὑπὸ τούτων καὶ αὔξεται καὶ	φθείρεται	μὴ ὡσαύτως γινομένων, καὶ ὅτι
[2, 1]	καὶ γίνεται πᾶσα ἀρετὴ καὶ	φθείρεται,	ὁμοίως δὲ καὶ τέχνη· ἐκ
[2, 2]	λόγον πράττειν κοινὸν καὶ ὑποκείσθω—	ῥηθήσεται	δ´ ὕστερον περὶ αὐτοῦ, καὶ
[2, 7]	τοῦτο ποιοῦμεν, ἐν τοῖς ἑξῆς	ῥηθήσεται·	νῦν δὲ περὶ τῶν λοιπῶν
[2, 7]	ἐλευθεριότητα, πῇ δὲ διαφέρουσιν, ὕστερον	ῥηθήσεται.	περὶ δὲ τιμὴν καὶ ἀτιμίαν
[2, 7]	ὕστερον δὲ ἀκριβέστερον περὶ αὐτῶν	διορισθήσεται.	περὶ δὲ χρήματα καὶ ἄλλαι
[2, 4]	πως ἔχῃ, δικαίως ἢ σωφρόνως	πράττεται,	ἀλλὰ καὶ ἐὰν ὁ πράττων
[2, 6]	εὖ ἀκρότης. οὐ πᾶσα δ´	ἐπιδέχεται	πρᾶξις οὐδὲ πᾶν πάθος τὴν
[2, 4]	ἐπὶ τῶν τεχνῶν οὕτως ἔχει;	ἐνδέχεται	γὰρ γραμματικόν τι ποιῆσαι καὶ
[2, 6]	ἴσῳ γὰρ ὑπερέχει τε καὶ	ὑπερέχεται·	τοῦτο δὲ μέσον ἐστὶ κατὰ
[2, 6]	ἐστὶ τῷ γένει ἡ ἀρετή,	εἴρηται.	Δεῖ δὲ μὴ μόνον οὕτως
[2, 9]	καὶ ἐν ταῖς πράξεσιν, ἱκανῶς	εἴρηται.	διὸ καὶ ἔργον ἐστὶ σπουδαῖον
[2, 6]	καὶ ἔλλειψις, ἀλλ´ ὡς ἂν	πράττηται	ἁμαρτάνεται· ὅλως γὰρ οὔθ´ ὑπερβολῆς
[2, 1]	καὶ τὴν αὔξησιν, διόπερ ἐμπειρίας	δεῖται	καὶ χρόνου, ἡ δ´ ἠθικὴ
[2, 8]	ἀπέχοντα. πρὸς δὲ τὸ μέσον	ἀντίκειται	μᾶλλον ἐφ´ ὧν μὲν ἡ
[2, 3]	ὅτε, καὶ ὅσα ἄλλα προστίθεται.	ὑπόκειται	ἄρα ἡ ἀρετὴ εἶναι ἡ
[2, 4]	τὰς ἄλλας τέχνας ἔχειν οὐ	συναριθμεῖται,	πλὴν αὐτὸ τὸ εἰδέναι· πρὸς
[2, 7]	αἰδὼς ἀρετὴ μὲν οὐκ ἔστιν,	ἐπαινεῖται	δὲ καὶ ὁ αἰδήμων. καὶ
[2, 6]	ἔλλειψις {ψέγεται} τὸ δὲ μέσον	ἐπαινεῖται	καὶ κατορθοῦται· ταῦτα δ´ ἄμφω
[2, 5]	ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα (οὐ γὰρ	ἐπαινεῖται	ὁ φοβούμενος οὐδὲ ὁ ὀργιζόμενος,
[2, 7]	γινομένας· ὁ μὲν γὰρ νεμεσητικὸς	λυπεῖται	ἐπὶ τοῖς ἀναξίως εὖ πράττουσιν,
[2, 7]	φθονερὸς ὑπερβάλλων τοῦτον ἐπὶ πᾶσι	λυπεῖται,	ὁ δ´ ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον ἐλλείπει
[2, 6]	δὲ μέσον ζητεῖ καὶ τοῦθ´	αἱρεῖται,	μέσον δὲ οὐ τὸ τοῦ
[2, 6]	μεσότητος σῳζούσης, οἱ δ´ ἀγαθοὶ	τεχνῖται,	ὡς λέγομεν, πρὸς τοῦτο βλέποντες
[2, 8]	ἀρετῆς τῆς μεσότητος, πᾶσαι πάσαις	ἀντίκεινταί	πως· αἱ μὲν γὰρ ἄκραι
[2, 6]	ὡς λέγομεν, πρὸς τοῦτο βλέποντες	ἐργάζονται)	ἡ δ´ ἀρετὴ πάσης τέχνης
[2, 7]	ἡ τοῦ φιλοτίμου φιλοτιμία. ὅθεν	ἐπιδικάζονται	οἱ ἄκροι τῆς μέσης χώρας·
[2, 3]	διορίζεται τὰ τοιαῦτα. διὸ καὶ	ὁρίζονται	τὰς ἀρετὰς ἀπαθείας τινὰς καὶ
[2, 8]	πλεῖστον ἀπέχοντα ἀπ´ ἀλλήλων ἐναντία	ὁρίζονται,	ὥστε καὶ μᾶλλον ἐναντία τὰ
[2, 4]	ἐπὶ δὲ τὸν λόγον καταφεύγοντες	οἴονται	φιλοσοφεῖν καὶ οὕτως ἔσεσθαι σπουδαῖοι,
[2, 2]	αὐτῶν καὶ ὑπὸ τῶν αὐτῶν	γίνονται,	ἀλλὰ καὶ αἱ ἐνέργειαι ἐν
[2, 1]	τῶν ὁμοίων ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις	γίνονται.	διὸ δεῖ τὰς ἐνεργείας ποιὰς
[2, 7]	περὶ τὰς ἡδονὰς οὐ πάνυ	γίνονται·	διόπερ οὐδ´ ὀνόματος τετυχήκασιν οὐδ´
[2, 1]	ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι	γίνονται	καὶ κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω δὴ
[2, 1]	καὶ οἱ ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ	γίνονται	κιθαρισταί. ἀνάλογον δὲ καὶ οἰκοδόμοι
[2, 1]	μὲν γὰρ σώφρονες καὶ πρᾶοι	γίνονται,	οἳ δ´ ἀκόλαστοι καὶ ὀργίλοι,
[2, 3]	ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας φαῦλοι	γίνονται,	τῷ διώκειν ταύτας καὶ φεύγειν,
[2, 1]	ἄρα φύσει οὔτε παρὰ φύσιν	ἐγγίνονται	αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ πεφυκόσι μὲν
[2, 1]	τοῦ εὖ οἰκοδομεῖν ἀγαθοὶ οἰκοδόμοι	ἔσονται,	ἐκ δὲ τοῦ κακῶς κακοί.
[2, 2]	αἱ ἐνέργειαι ἐν τοῖς αὐτοῖς	ἔσονται·	καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[2, 8]	τὸν ἄσωτον ἀνελεύθερος. διὸ καὶ	ἀπωθοῦνται	τὸν μέσον οἱ ἄκροι ἑκάτερος
[2, 3]	δ´ ἐκ νηπίου πᾶσιν ἡμῖν	συντέθραπται·	διὸ χαλεπὸν ἀποτρίψασθαι τοῦτο τὸ
[2, 6]	τὴν μεσότητα· ἔνια γὰρ εὐθὺς	ὠνόμασται	συνειλημμένα μετὰ τῆς φαυλότητος, οἷον
[2, 6]	μεσότητα καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν·	ἔσται	γὰρ οὕτω γε ὑπερβολῆς καὶ
[2, 9]	πρὸς ἄλλα πεφύκαμεν· τοῦτο δ´	ἔσται	γνώριμον ἐκ τῆς ἡδονῆς καὶ
[2, 4]	καὶ ἄλλου ὑποθεμένου. τότε οὖν	ἔσται	γραμματικός, ἐὰν καὶ γραμματικόν τι
[2, 6]	ἔργον ἀποδώσει. πῶς δὲ τοῦτ´	ἔσται,	ἤδη μὲν εἰρήκαμεν, ἔτι δὲ
[2, 9]	ληπτέον τῶν κακῶν· τοῦτο δ´	ἔσται	μάλιστα τοῦτον τὸν τρόπον ὃν
[2, 3]	γὰρ εὖ τούτοις χρώμενος ἀγαθὸς	ἔσται,	ὁ δὲ κακῶς κακός. ὅτι
[2, 7]	μὲν τούτων καὶ ἄλλοθι καιρὸς	ἔσται·	περὶ δὲ δικαιοσύνης, ἐπεὶ οὐχ
[2, 6]	εἰρήκαμεν, ἔτι δὲ καὶ ὧδ´	ἔσται	φανερόν, ἐὰν θεωρήσωμεν ποία τίς
[2, 1]	οἱ ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ γίνονται	κιθαρισταί.	ἀνάλογον δὲ καὶ οἰκοδόμοι καὶ
[2, 1]	οἰκοδομοῦντες οἰκοδόμοι γίνονται καὶ κιθαρίζοντες	κιθαρισταί·	οὕτω δὴ καὶ τὰ (μὲν
[2, 2]	τὰς πράξεις, πῶς πρακτέον αὐτάς·	αὗται	γάρ εἰσι κύριαι καὶ τοῦ
[2, 7]	ἔλλειψις δὲ μικροπρέπεια· διαφέρουσι δ´	αὗται	τῶν περὶ τὴν ἐλευθεριότητα, πῇ
[2, 6]	τὸ δὲ μέσον ἐπαινεῖται καὶ	κατορθοῦται·	ταῦτα δ´ ἄμφω τῆς ἀρετῆς.
[2, 3]	παιδεία αὕτη ἐστίν. ἔτι δ´	εἰ	αἱ ἀρεταί εἰσι περὶ πράξεις
[2, 1]	ἐκ δὲ τοῦ κακῶς κακοί.	εἰ	γὰρ μὴ οὕτως εἶχεν, οὐδὲν
[2, 4]	γίνεσθαι, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονας·	εἰ	γὰρ πράττουσι τὰ δίκαια καὶ
[2, 7]	εἰ μὲν οὐδενὸς ἕνεκα, ἄρεσκος,	εἰ	δ´ ὠφελείας τῆς αὑτοῦ, κόλαξ,
[2, 5]	σφοδρῶς ἢ ἀνειμένως, κακῶς ἔχομεν,	εἰ	δὲ μέσως, εὖ· ὁμοίως δὲ
[2, 6]	πράγματος ἀλλὰ τὸ πρὸς ἡμᾶς.	εἰ	δὴ πᾶσα ἐπιστήμη οὕτω τὸ
[2, 6]	ἐπιβάτην καὶ μεῖναι τοὺς πολεμίους.	εἰ	δὴ τοῦτ´ ἐπὶ πάντων οὕτως
[2, 7]	μεσότης φιλία, ὁ δ´ ὑπερβάλλων,	εἰ	μὲν οὐδενὸς ἕνεκα, ἄρεσκος, εἰ
[2, 5]	κακῶς, οἷον πρὸς τὸ ὀργισθῆναι,	εἰ	μὲν σφοδρῶς ἢ ἀνειμένως, κακῶς
[2, 5]	εἴπομεν δὲ περὶ τούτου πρότερον.	εἰ	οὖν μήτε πάθη εἰσὶν αἱ
[2, 4]	εἰσὶ δίκαιοι καὶ σώφρονες, ὥσπερ	εἰ	τὰ γραμματικὰ καὶ τὰ μουσικά,
[2, 6]	ἕν, οὐδὲ ταὐτὸν πᾶσιν. οἷον	εἰ	τὰ δέκα πολλὰ τὰ δὲ
[2, 6]	οὐχ οὕτω ληπτέον· οὐ γὰρ	(εἴ	τῳ δέκα μναῖ φαγεῖν πολὺ
[2, 6]	οὐδέποτε περὶ αὐτὰ κατορθοῦν, ἀλλ´	ἀεὶ	ἁμαρτάνειν· οὐδ´ ἔστι τὸ εὖ
[2, 3]	Ἡράκλειτος, περὶ δὲ τὸ χαλεπώτερον	ἀεὶ	καὶ τέχνη γίνεται καὶ ἀρετή·
[2, 2]	οὐδεμίαν πίπτει, δεῖ δ´ αὐτοὺς	ἀεὶ	τοὺς πράττοντας τὰ πρὸς τὸν
[2, 3]	ὧν ἐγένετο, περὶ ταῦτα καὶ	ἐνεργεῖ,	εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε δ´ ἄν τις
[2, 6]	ὑπερβολὴν μὲν καὶ τὴν ἔλλειψιν	φεύγει,	τὸ δὲ μέσον ζητεῖ καὶ
[2, 2]	ὑπ´ ἐνδείας καὶ ὑπερβολῆς φθείρεσθαι,	(δεῖ	γὰρ ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν τοῖς
[2, 2]	οὔθ´ ὑπὸ παραγγελίαν οὐδεμίαν πίπτει,	δεῖ	δ´ αὐτοὺς ἀεὶ τοὺς πράττοντας
[2, 6]	τῷ γένει ἡ ἀρετή, εἴρηται.	Δεῖ	δὲ μὴ μόνον οὕτως εἰπεῖν,
[2, 7]	οὔτε μεσότητος ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις.	~Δεῖ	δὲ τοῦτο μὴ μόνον καθόλου
[2, 3]	οὐ δεῖ ἢ ὡς οὐ	δεῖ	ἢ ὁσαχῶς ἄλλως ὑπὸ τοῦ
[2, 3]	καὶ φεύγειν, ἢ ἃς μὴ	δεῖ	ἢ ὅτε οὐ δεῖ ἢ
[2, 3]	μὴ δεῖ ἢ ὅτε οὐ	δεῖ	ἢ ὡς οὐ δεῖ ἢ
[2, 3]	χαίρειν τε καὶ λυπεῖσθαι οἷς	δεῖ·	ἡ γὰρ ὀρθὴ παιδεία αὕτη
[2, 7]	τῷ βίῳ ὁ μὲν ὡς	δεῖ	ἡδὺς ὢν φίλος καὶ ἡ
[2, 3]	λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα. διὸ	δεῖ	ἦχθαί πως εὐθὺς ἐκ νέων,
[2, 6]	οὐκ εὖ· τὸ δ´ ὅτε	δεῖ	καὶ ἐφ´ οἷς καὶ πρὸς
[2, 7]	ὀρέγεσθαι τιμῆς καὶ μᾶλλον ἢ	δεῖ	καὶ ἧττον, λέγεται δ´ ὁ
[2, 3]	ὡς δεῖ καὶ ὡς οὐ	δεῖ	καὶ ὅτε, καὶ ὅσα ἄλλα
[2, 6]	τὰ τοιαῦτα ἐν τῷ ἣν	δεῖ	καὶ ὅτε καὶ ὡς μοιχεύειν,
[2, 3]	ἁπλῶς λέγουσιν, ἀλλ´ οὐχ ὡς	δεῖ	καὶ ὡς οὐ δεῖ καὶ
[2, 1]	τῶν ἄλλων τεχνῶν· ἃ γὰρ	δεῖ	μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν,
[2, 6]	καὶ οὗ ἕνεκα καὶ ὡς	δεῖ,	μέσον τε καὶ ἄριστον, ὅπερ
[2, 7]	μικρὰν οὖσα· ἔστι γὰρ ὡς	δεῖ	ὀρέγεσθαι τιμῆς καὶ μᾶλλον ἢ
[2, 9]	ἐν πᾶσιν ἐπαινετή, ἀποκλίνειν δὲ	δεῖ	ὁτὲ μὲν ἐπὶ τὴν ὑπερβολὴν
[2, 9]	ἔπαθον πρὸς τὴν Ἑλένην, τοῦτο	δεῖ	παθεῖν καὶ ἡμᾶς πρὸς τὴν
[2, 3]	ὑπομένειν τὰ φοβερά. ~Σημεῖον δὲ	δεῖ	ποιεῖσθαι τῶν ἕξεων τὴν ἐπιγινομένην
[2, 9]	εἰς τοὐναντίον δ´ ἑαυτοὺς ἀφέλκειν	δεῖ·	πολὺ γὰρ ἀπάγοντες τοῦ ἁμαρτάνειν
[2, 9]	τρόπον ὃν λέγομεν. σκοπεῖν δὲ	δεῖ	πρὸς ἃ καὶ αὐτοὶ εὐκατάφοροί
[2, 4]	ἄν τις πῶς λέγομεν ὅτι	δεῖ	τὰ μὲν δίκαια πράττοντας δικαίους
[2, 1]	ἐνεργειῶν αἱ ἕξεις γίνονται. διὸ	δεῖ	τὰς ἐνεργείας ποιὰς ἀποδιδόναι· κατὰ
[2, 9]	καὶ ἐπαινετὸν καὶ καλόν. διὸ	δεῖ	τὸν στοχαζόμενον τοῦ μέσου πρῶτον
[2, 1]	μὴ οὕτως εἶχεν, οὐδὲν ἂν	ἔδει	τοῦ διδάξοντος, ἀλλὰ πάντες ἂν
[2, 6]	πρὸς ἡμᾶς δὲ ὃ μήτε	πλεονάζει	μήτε ἐλλείπει· τοῦτο δ´ οὐχ
[2, 2]	καὶ ποιεῖ καὶ αὔξει καὶ	σῴζει.	οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ σωφροσύνης
[2, 3]	πράξεις καὶ πάθη, παντὶ δὲ	πάθει	καὶ πάσῃ πράξει ἕπεται ἡδονὴ
[2, 3]	πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν αἵρεσιν	παρακολουθεῖ·	καὶ γὰρ τὸ καλὸν καὶ
[2, 6]	ἵππου ἀρετὴ ἵππον τε σπουδαῖον	ποιεῖ	καὶ ἀγαθὸν δραμεῖν καὶ ἐνεγκεῖν
[2, 2]	ὑγίειαν, τὰ δὲ σύμμετρα καὶ	ποιεῖ	καὶ αὔξει καὶ σῴζει. οὕτως
[2, 6]	ἀρετὴ τόν τε ὀφθαλμὸν σπουδαῖον	ποιεῖ	καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ· τῇ
[2, 8]	ἀπέχοντα πλεῖον τοῦ μέσου ἐναντιώτερα	δοκεῖ	εἶναι. μία μὲν οὖν αἰτία
[2, 8]	μᾶλλον· οἷον ἐπεὶ ὁμοιότερον εἶναι	δοκεῖ	τῇ ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης καὶ
[2, 4]	τὸ εὖ ἔχει ἐν αὑτοῖς·	ἀρκεῖ	οὖν ταῦτά πως ἔχοντα γενέσθαι·
[2, 6]	ἐπιστήμη οὕτω τὸ ἔργον εὖ	ἐπιτελεῖ,	πρὸς τὸ μέσον βλέπουσα καὶ
[2, 6]	ἀρετή, αὐτό τε εὖ ἔχον	ἀποτελεῖ	καὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ εὖ
[2, 2]	λόγος τύπῳ καὶ οὐκ ἀκριβῶς	ὀφείλει	λέγεσθαι, ὥσπερ καὶ κατ´ ἀρχὰς
[2, 7]	γὰρ ἄσωτος ἐν μὲν προέσει	ὑπερβάλλει	ἐν δὲ λήψει ἐλλείπει, ὁ
[2, 7]	δ´ ἀνελεύθερος ἐν μὲν λήψει	ὑπερβάλλει	ἐν δὲ προέσει ἐλλείπει. νῦν
[2, 9]	δὲ πλέον· οὗτος γὰρ οὐ	λανθάνει.	ὁ δὲ μέχρι τίνος καὶ
[2, 6]	τι μὲν οὖν ἐστὶ τῷ	γένει	ἡ ἀρετή, εἴρηται. Δεῖ δὲ
[2, 8]	διὰ δύο δ´ αἰτίας τοῦτο	συμβαίνει,	μίαν μὲν τὴν ἐξ αὐτοῦ
[2, 9]	ἐναντίου, καθάπερ καὶ ἡ Καλυψὼ	παραινεῖ	τούτου μὲν καπνοῦ καὶ κύματος
[2, 3]	παντὶ δὲ πάθει καὶ πάσῃ	πράξει	ἕπεται ἡδονὴ καὶ λύπη, καὶ
[2, 6]	ὀλίγον, ὁ ἀλείπτης ἓξ μνᾶς	προστάξει·	ἔστι γὰρ ἴσως καὶ τοῦτο
[2, 2]	δὲ σύμμετρα καὶ ποιεῖ καὶ	αὔξει	καὶ σῴζει. οὕτως οὖν καὶ
[2, 8]	ἀλλὰ τοὐναντίον ἀντιτίθεμεν μᾶλλον· οἷον	ἐπεὶ	ὁμοιότερον εἶναι δοκεῖ τῇ ἀνδρείᾳ
[2, 2]	σκεπτόμεθα, ἀλλ´ ἵν´ ἀγαθοὶ γενώμεθα,	ἐπεὶ	οὐδὲν ἂν ἦν ὄφελος αὐτῆς)
[2, 2]	πάμπολυ, μᾶλλον δὲ τὸ πᾶν.	~Ἐπεὶ	οὖν ἡ παροῦσα πραγματεία οὐ
[2, 5]	τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτέον.	ἐπεὶ	οὖν τὰ ἐν τῇ ψυχῇ
[2, 9]	ἐστιν ἁμαρτωλότερον τὸ δ´ ἧττον·	ἐπεὶ	οὖν τοῦ μέσου τυχεῖν ἄκρως
[2, 7]	καιρὸς ἔσται· περὶ δὲ δικαιοσύνης,	ἐπεὶ	οὐχ ἁπλῶς λέγεται, μετὰ ταῦτα
[2, 7]	λήψει ὑπερβάλλει ἐν δὲ προέσει	ἐλλείπει.	νῦν μὲν οὖν τύπῳ καὶ
[2, 7]	προέσει ὑπερβάλλει ἐν δὲ λήψει	ἐλλείπει,	ὁ δ´ ἀνελεύθερος ἐν μὲν
[2, 7]	λυπεῖται, ὁ δ´ ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον	ἐλλείπει	τοῦ λυπεῖσθαι ὥστε καὶ χαίρειν.
[2, 6]	δὲ ὃ μήτε πλεονάζει μήτε	ἐλλείπει·	τοῦτο δ´ οὐχ ἕν, οὐδὲ
[2, 7]	μὲν μεγαλοπρέπεια (ὁ γὰρ μεγαλοπρεπὴς	διαφέρει	ἐλευθερίου· ὃ μὲν γὰρ περὶ
[2, 1]	αἱ ἕξεις. οὐ μικρὸν οὖν	διαφέρει	τὸ οὕτως ἢ οὕτως εὐθὺς
[2, 1]	εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν, καὶ	διαφέρει	τούτῳ πολιτεία πολιτείας ἀγαθὴ φαύλης.
[2, 2]	ὑπερβάλλοντα γυμνάσια καὶ τὰ ἐλλείποντα	φθείρει	τὴν ἰσχύν, ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 2]	σιτία πλείω καὶ ἐλάττω γινόμενα	φθείρει	τὴν ὑγίειαν, τὰ δὲ σύμμετρα
[2, 1]	σώφρονες, τὰ δ´ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι.	μαρτυρεῖ	δὲ καὶ τὸ γινόμενον ἐν
[2, 7]	μὲν λήψει ὑπερβάλλει ἐν δὲ	προέσει	ἐλλείπει. νῦν μὲν οὖν τύπῳ
[2, 7]	μὲν γὰρ ἄσωτος ἐν μὲν	προέσει	ὑπερβάλλει ἐν δὲ λήψει ἐλλείπει,
[2, 9]	καθ´ ἕκαστα, καὶ ἐν τῇ	αἰσθήσει	ἡ κρίσις. τὸ μὲν ἄρα
[2, 5]	ψεγόμεθα· ἔτι δυνατοὶ μέν ἐσμεν	φύσει,	ἀγαθοὶ δὲ ἢ κακοὶ οὐ
[2, 5]	δὲ ἢ κακοὶ οὐ γινόμεθα	φύσει·	εἴπομεν δὲ περὶ τούτου πρότερον.
[2, 1]	ὅτι οὐδεμία τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν	φύσει	ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ τῶν
[2, 1]	τοῦ ἔθους. ἔτι ὅσα μὲν	φύσει	ἡμῖν παραγίνεται, τὰς δυνάμεις τούτων
[2, 1]	ἄλλως ἐθίζεται, οἷον ὁ λίθος	φύσει	κάτω φερόμενος οὐκ ἂν ἐθισθείη
[2, 1]	ἡμῖν ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ τῶν	φύσει	ὄντων ἄλλως ἐθίζεται, οἷον ὁ
[2, 1]	ἄλλως ἂν ἐθισθείη. οὔτ´ ἄρα	φύσει	οὔτε παρὰ φύσιν ἐγγίνονται αἱ
[2, 6]	ἧς εὖ τὸ ἑαυτοῦ ἔργον	ἀποδώσει.	πῶς δὲ τοῦτ´ ἔσται, ἤδη
[2, 6]	ἔλλειψιν φεύγει, τὸ δὲ μέσον	ζητεῖ	καὶ τοῦθ´ αἱρεῖται, μέσον δὲ
[2, 2]	τέχνην οὔθ´ ὑπὸ παραγγελίαν οὐδεμίαν	πίπτει,	δεῖ δ´ αὐτοὺς ἀεὶ τοὺς
[2, 4]	μὲν εἰδέναι οὐδὲν ἢ μικρὸν	ἰσχύει,	τὰ δ´ ἄλλα οὐ μικρὸν
[2, 3]	καὶ περὶ ταῦτα τὴν φύσιν	ἔχει·	δι´ ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας
[2, 4]	τῶν τεχνῶν γινόμενα τὸ εὖ	ἔχει	ἐν αὑτοῖς· ἀρκεῖ οὖν ταῦτά
[2, 4]	οὐδ´ ἐπὶ τῶν τεχνῶν οὕτως	ἔχει;	ἐνδέχεται γὰρ γραμματικόν τι ποιῆσαι
[2, 2]	ποιεῖν ὁ ἰσχυρός. οὕτω δ´	ἔχει	καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν· ἔκ
[2, 6]	δὴ τοῦτ´ ἐπὶ πάντων οὕτως	ἔχει,	καὶ ἡ τοῦ ἀνθρώπου ἀρετὴ
[2, 1]	καὶ τὰ περὶ τὰς ἐπιθυμίας	ἔχει	καὶ τὰ περὶ τὰς ὀργάς·
[2, 1]	διανοητικὴ τὸ πλεῖον ἐκ διδασκαλίας	ἔχει	καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν
[2, 2]	ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς ἰατρικῆς	ἔχει	καὶ τῆς κυβερνητικῆς. ἀλλὰ καίπερ
[2, 2]	καὶ ἐπὶ σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας	ἔχει	καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν. ὅ
[2, 2]	τῶν ἄλλων τῶν φανερωτέρων οὕτως	ἔχει,	οἷον ἐπὶ τῆς ἰσχύος· γίνεται
[2, 1]	δὴ καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν	ἔχει·	πράττοντες γὰρ τὰ ἐν τοῖς
[2, 2]	ὁ ὀρθὸς λόγος, καὶ πῶς	ἔχει	πρὸς τὰς ἄλλας ἀρετάς. ἐκεῖνο
[2, 2]	τῶν καθ´ ἕκαστα λόγος οὐκ	ἔχει	τἀκριβές· οὔτε γὰρ ὑπὸ τέχνην
[2, 7]	τῷ περὶ μικρὰ διαφέρουσαν, οὕτως	ἔχει	τις καὶ πρὸς τὴν μεγαλοψυχίαν,
[2, 2]	καὶ τὰ συμφέροντα οὐδὲν ἑστηκὸς	ἔχει,	ὥσπερ οὐδὲ τὰ ὑγιεινά. τοιούτου
[2, 6]	φύσις αὐτῆς. ἐν παντὶ δὴ	συνεχεῖ	καὶ διαιρετῷ ἔστι λαβεῖν τὸ
[2, 6]	κατὰ τὸ πρᾶγμα· ἴσῳ γὰρ	ὑπερέχει	τε καὶ ὑπερέχεται· τοῦτο δὲ
[2, 7]	μὲν προέσει ὑπερβάλλει ἐν δὲ	λήψει	ἐλλείπει, ὁ δ´ ἀνελεύθερος ἐν
[2, 7]	ὁ δ´ ἀνελεύθερος ἐν μὲν	λήψει	ὑπερβάλλει ἐν δὲ προέσει ἐλλείπει.
[2, 7]	ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων καὶ	ἄλλοθι	καιρὸς ἔσται· περὶ δὲ δικαιοσύνης,
[2, 1]	δὲ ἐκ τοῦ οὑτωσί. καὶ	ἑνὶ	δὴ λόγῳ ἐκ τῶν ὁμοίων
[2, 6]	πολὺ τῷ ληψομένῳ ἢ ὀλίγον·	Μίλωνι	μὲν γὰρ ὀλίγον, τῷ δὲ
[2, 1]	ἐκ γὰρ τοῦ κιθαρίζειν καὶ	οἱ	ἀγαθοὶ καὶ κακοὶ γίνονται κιθαρισταί.
[2, 2]	ὁ δὲ πᾶσαν φεύγων, ὥσπερ	οἱ	ἄγροικοι, ἀναίσθητός τις· φθείρεται δὴ
[2, 8]	διὸ καὶ ἀπωθοῦνται τὸν μέσον	οἱ	ἄκροι ἑκάτερος πρὸς ἑκάτερον, καὶ
[2, 7]	τοῦ φιλοτίμου φιλοτιμία. ὅθεν ἐπιδικάζονται	οἱ	ἄκροι τῆς μέσης χώρας· καὶ
[2, 1]	τὸ γινόμενον ἐν ταῖς πόλεσιν·	οἱ	γὰρ νομοθέται τοὺς πολίτας ἐθίζοντες
[2, 6]	εὖ, τῆς δὲ μεσότητος σῳζούσης,	οἱ	δ´ ἀγαθοὶ τεχνῖται, ὡς λέγομεν,
[2, 7]	οἱ μὲν καθόλου κοινότεροί εἰσιν,	οἱ	δ´ ἐπὶ μέρους ἀληθινώτεροι· περὶ
[2, 9]	ἀδέκαστοι κρίνομεν αὐτήν. ὅπερ οὖν	οἱ	δημογέροντες ἔπαθον πρὸς τὴν Ἑλένην,
[2, 4]	καὶ {ὁ} οὕτω πράττων ὡς	οἱ	δίκαιοι καὶ σώφρονες πράττουσιν. εὖ
[2, 2]	εἴπομεν ὅτι κατὰ τὴν ὕλην	οἱ	λόγοι ἀπαιτητέοι· τὰ δ´ ἐν
[2, 1]	ἀνάλογον δὲ καὶ οἰκοδόμοι καὶ	οἱ	λοιποὶ πάντες· ἐκ μὲν γὰρ
[2, 7]	τοῖς περὶ τὰς πράξεις λόγοις	οἱ	μὲν καθόλου κοινότεροί εἰσιν, οἱ
[2, 4]	οὐδὲ μελλήσειε γίνεσθαι ἀγαθός. ἀλλ´	οἱ	πολλοὶ ταῦτα μὲν οὐ πράττουσιν,
[2, 6]	γὰρ κακὸν τοῦ ἀπείρου, ὡς	οἱ	Πυθαγόρειοι εἴκαζον, τὸ δ´ ἀγαθὸν
[2, 9]	εἰς τὸ μέσον ἥξομεν, ὅπερ	οἱ	τὰ διεστραμμένα τῶν ξύλων ὀρθοῦντες
[2, 7]	διόπερ οὐδ´ ὀνόματος τετυχήκασιν οὐδ´	οἱ	τοιοῦτοι, ἔστωσαν δὲ ἀναίσθητοι. περὶ
[2, 1]	γὰρ σώφρονες καὶ πρᾶοι γίνονται,	οἳ	δ´ ἀκόλαστοι καὶ ὀργίλοι, οἳ
[2, 3]	τὰς πράξεις, οἳ μὲν μᾶλλον	οἳ	δ´ ἧττον, ἡδονῇ καὶ λύπῃ.
[2, 1]	ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ μὲν δίκαιοι	οἳ	δὲ ἄδικοι, πράττοντες δὲ τὰ
[2, 1]	ἢ θαρρεῖν οἳ μὲν ἀνδρεῖοι	οἳ	δὲ δειλοί. ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 1]	τοῦ οὑτωσὶ ἐν αὐτοῖς ἀναστρέφεσθαι,	οἳ	δὲ ἐκ τοῦ οὑτωσί. καὶ
[2, 1]	καὶ ἐθιζόμενοι φοβεῖσθαι ἢ θαρρεῖν	οἳ	μὲν ἀνδρεῖοι οἳ δὲ δειλοί.
[2, 1]	καὶ τὰ περὶ τὰς ὀργάς·	οἳ	μὲν γὰρ σώφρονες καὶ πρᾶοι
[2, 1]	τοῖς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα	οἳ	μὲν δίκαιοι οἳ δὲ ἄδικοι,
[2, 1]	οἳ δ´ ἀκόλαστοι καὶ ὀργίλοι,	οἳ	μὲν ἐκ τοῦ οὑτωσὶ ἐν
[2, 3]	κανονίζομεν δὲ καὶ τὰς πράξεις,	οἳ	μὲν μᾶλλον οἳ δ´ ἧττον,
[2, 4]	ὅμοιόν τι ποιοῦντες τοῖς κάμνουσιν,	οἳ	τῶν ἰατρῶν ἀκούουσι μὲν ἐπιμελῶς,
[2, 1]	οἳ μὲν γὰρ σώφρονες καὶ	πρᾶοι	γίνονται, οἳ δ´ ἀκόλαστοι καὶ
[2, 2]	ὅτι κατὰ τὴν ὕλην οἱ	λόγοι	ἀπαιτητέοι· τὰ δ´ ἐν ταῖς
[2, 2]	κατὰ τὴν ὕλην οἱ λόγοι	ἀπαιτητέοι·	τὰ δ´ ἐν ταῖς πράξεσι
[2, 2]	ἡ ἀρετὴ σκεπτόμεθα, ἀλλ´ ἵν´	ἀγαθοὶ	γενώμεθα, ἐπεὶ οὐδὲν ἂν ἦν
[2, 5]	ἔτι δυνατοὶ μέν ἐσμεν φύσει,	ἀγαθοὶ	δὲ ἢ κακοὶ οὐ γινόμεθα
[2, 1]	διδάξοντος, ἀλλὰ πάντες ἂν ἐγίνοντο	ἀγαθοὶ	ἢ κακοί. οὕτω δὴ καὶ
[2, 1]	γὰρ τοῦ κιθαρίζειν καὶ οἱ	ἀγαθοὶ	καὶ κακοὶ γίνονται κιθαρισταί. ἀνάλογον
[2, 5]	οὐδὲ δυνάμεις εἰσίν· οὔτε γὰρ	ἀγαθοὶ	λεγόμεθα τῷ δύνασθαι πάσχειν ἁπλῶς
[2, 1]	μὲν γὰρ τοῦ εὖ οἰκοδομεῖν	ἀγαθοὶ	οἰκοδόμοι ἔσονται, ἐκ δὲ τοῦ
[2, 6]	δὲ μεσότητος σῳζούσης, οἱ δ´	ἀγαθοὶ	τεχνῖται, ὡς λέγομεν, πρὸς τοῦτο
[2, 5]	οὐ λεγόμεθα κατὰ τὰ πάθη	σπουδαῖοι	ἢ φαῦλοι, κατὰ δὲ τὰς
[2, 4]	οἴονται φιλοσοφεῖν καὶ οὕτως ἔσεσθαι	σπουδαῖοι,	ὅμοιόν τι ποιοῦντες τοῖς κάμνουσιν,
[2, 1]	καὶ τὰ (μὲν δίκαια πράττοντες	δίκαιοι	γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες,
[2, 4]	{ὁ} οὕτω πράττων ὡς οἱ	δίκαιοι	καὶ σώφρονες πράττουσιν. εὖ οὖν
[2, 4]	δίκαια καὶ σώφρονα, ἤδη εἰσὶ	δίκαιοι	καὶ σώφρονες, ὥσπερ εἰ τὰ
[2, 1]	τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ μὲν	δίκαιοι	οἳ δὲ ἄδικοι, πράττοντες δὲ
[2, 2]	φοβερῶν καὶ ὑπομένειν αὐτὰ γινόμεθα	ἀνδρεῖοι,	καὶ γενόμενοι μάλιστα δυνησόμεθα ὑπομένειν
[2, 1]	σώφρονα σώφρονες, τὰ δ´ ἀνδρεῖα	ἀνδρεῖοι.	μαρτυρεῖ δὲ καὶ τὸ γινόμενον
[2, 1]	φοβεῖσθαι ἢ θαρρεῖν οἳ μὲν	ἀνδρεῖοι	οἳ δὲ δειλοί. ὁμοίως δὲ
[2, 6]	κακὸν τοῦ ἀπείρου, ὡς οἱ	Πυθαγόρειοι	εἴκαζον, τὸ δ´ ἀγαθὸν τοῦ
[2, 1]	κιθαρίζειν καὶ οἱ ἀγαθοὶ καὶ	κακοὶ	γίνονται κιθαρισταί. ἀνάλογον δὲ καὶ
[2, 1]	ἔσονται, ἐκ δὲ τοῦ κακῶς	κακοί.	εἰ γὰρ μὴ οὕτως εἶχεν,
[2, 6]	μὲν γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ	κακοί.	Ἔστιν ἄρα ἡ ἀρετὴ ἕξις
[2, 5]	ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ δὲ ἢ	κακοὶ	οὐ γινόμεθα φύσει· εἴπομεν δὲ
[2, 5]	τῷ δύνασθαι πάσχειν ἁπλῶς οὔτε	κακοί,	οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα· ἔτι
[2, 1]	πάντες ἂν ἐγίνοντο ἀγαθοὶ ἢ	κακοί.	οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 1]	οἳ μὲν δίκαιοι οἳ δὲ	ἄδικοι,	πράττοντες δὲ τὰ ἐν τοῖς
[2, 2]	δὲ πᾶσαν φεύγων, ὥσπερ οἱ	ἄγροικοι,	ἀναίσθητός τις· φθείρεται δὴ σωφροσύνη
[2, 4]	καὶ τὰ μουσικά, γραμματικοὶ καὶ	μουσικοί.	ἢ οὐδ´ ἐπὶ τῶν τεχνῶν
[2, 4]	τὰ γραμματικὰ καὶ τὰ μουσικά,	γραμματικοὶ	καὶ μουσικοί. ἢ οὐδ´ ἐπὶ
[2, 5]	λύπη· δυνάμεις δὲ καθ´ ἃς	παθητικοὶ	τούτων λεγόμεθα, οἷον καθ´ ἃς
[2, 9]	κρίσις. τὸ μὲν ἄρα τοσοῦτο	δηλοῖ	ὅτι ἡ μέση ἕξις ἐν
[2, 6]	τῆς δ´ ἀρετῆς ἡ μεσότης·	ἐσθλοὶ	μὲν γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ
[2, 1]	γίνονται, οἳ δ´ ἀκόλαστοι καὶ	ὀργίλοι,	οἳ μὲν ἐκ τοῦ οὑτωσὶ
[2, 1]	οἳ μὲν ἀνδρεῖοι οἳ δὲ	δειλοί.	ὁμοίως δὲ καὶ τὰ περὶ
[2, 9]	ἃ καὶ αὐτοὶ εὐκατάφοροί ἐσμεν·	ἄλλοι	γὰρ πρὸς ἄλλα πεφύκαμεν· τοῦτο
[2, 4]	μελλήσειε γίνεσθαι ἀγαθός. ἀλλ´ οἱ	πολλοὶ	ταῦτα μὲν οὐ πράττουσιν, ἐπὶ
[2, 3]	δι´ ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας	φαῦλοι	γίνονται, τῷ διώκειν ταύτας καὶ
[2, 5]	κατὰ τὰ πάθη σπουδαῖοι ἢ	φαῦλοι,	κατὰ δὲ τὰς ἀρετὰς καὶ
[2, 1]	ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν, οἷον οἰκοδομοῦντες	οἰκοδόμοι	γίνονται καὶ κιθαρίζοντες κιθαρισταί· οὕτω
[2, 1]	γὰρ τοῦ εὖ οἰκοδομεῖν ἀγαθοὶ	οἰκοδόμοι	ἔσονται, ἐκ δὲ τοῦ κακῶς
[2, 1]	γίνονται κιθαρισταί. ἀνάλογον δὲ καὶ	οἰκοδόμοι	καὶ οἱ λοιποὶ πάντες· ἐκ
[2, 7]	ἀφιλότιμος, ὁ δὲ μέσος ἀνώνυμος.	ἀνώνυμοι	δὲ καὶ αἱ διαθέσεις, πλὴν
[2, 1]	ἀλλ´ ἀνάπαλιν ἔχοντες ἐχρησάμεθα, οὐ	χρησάμενοι	ἔσχομεν) τὰς δ´ ἀρετὰς λαμβάνομεν
[2, 2]	δὲ (καὶ ἐπὶ τῆς ἀνδρείας·	ἐθιζόμενοι	γὰρ καταφρονεῖν τῶν φοβερῶν καὶ
[2, 1]	τὰ ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ	ἐθιζόμενοι	φοβεῖσθαι ἢ θαρρεῖν οἳ μὲν
[2, 7]	οὐχ ἁπλῶς λέγεται, μετὰ ταῦτα	διελόμενοι	περὶ ἑκατέρας ἐροῦμεν πῶς μεσότητές
[2, 2]	τῶν ἡδονῶν γινόμεθα σώφρονες, καὶ	γενόμενοι	μάλιστα δυνάμεθα ἀπέχεσθαι αὐτῶν· ὁμοίως
[2, 2]	ὑπομένειν αὐτὰ γινόμεθα ἀνδρεῖοι, καὶ	γενόμενοι	μάλιστα δυνησόμεθα ὑπομένειν τὰ φοβερά.
[2, 9]	ἐπιλέγειν φωνήν· οὕτω γὰρ αὐτὴν	ἀποπεμπόμενοι	ἧττον ἁμαρτησόμεθα. ταῦτ´ οὖν ποιοῦντες,
[2, 4]	εὖ ἕξουσι τὸ σῶμα οὕτω	θεραπευόμενοι,	οὐδ´ οὗτοι τὴν ψυχὴν οὕτω
[2, 7]	τύπῳ καὶ ἐπὶ κεφαλαίου λέγομεν,	ἀρκούμενοι	αὐτῷ τούτῳ· ὕστερον δὲ ἀκριβέστερον
[2, 4]	τῶν προσταττομένων. ὥσπερ οὖν οὐδ´	ἐκεῖνοι	εὖ ἕξουσι τὸ σῶμα οὕτω
[2, 1]	δὲ καὶ οἰκοδόμοι καὶ οἱ	λοιποὶ	πάντες· ἐκ μὲν γὰρ τοῦ
[2, 7]	πράξεις λόγοις οἱ μὲν καθόλου	κοινότεροί	εἰσιν, οἱ δ´ ἐπὶ μέρους
[2, 7]	εἰσιν, οἱ δ´ ἐπὶ μέρους	ἀληθινώτεροι·	περὶ γὰρ τὰ καθ´ ἕκαστα
[2, 8]	πεφύκαμεν πρὸς τὰς ἡδονάς, διὸ	εὐκαταφορώτεροί	ἐσμεν πρὸς ἀκολασίαν ἢ πρὸς
[2, 8]	καὶ ἀπωθοῦνται τὸν μέσον οἱ	ἄκροι	ἑκάτερος πρὸς ἑκάτερον, καὶ καλοῦσι
[2, 7]	φιλοτίμου φιλοτιμία. ὅθεν ἐπιδικάζονται οἱ	ἄκροι	τῆς μέσης χώρας· καὶ ἡμεῖς
[2, 9]	δεῖ πρὸς ἃ καὶ αὐτοὶ	εὐκατάφοροί	ἐσμεν· ἄλλοι γὰρ πρὸς ἄλλα
[2, 1]	βούλημα παντὸς νομοθέτου τοῦτ´ ἐστίν,	ὅσοι	δὲ μὴ εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν
[2, 5]	οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα· ἔτι	δυνατοὶ	μέν ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ δὲ
[2, 5]	τούτων λεγόμεθα, οἷον καθ´ ἃς	δυνατοὶ	ὀργισθῆναι ἢ λυπηθῆναι ἢ ἐλεῆσαι·
[2, 7]	οὐδ´ οἱ τοιοῦτοι, ἔστωσαν δὲ	ἀναίσθητοι.	περὶ δὲ δόσιν χρημάτων καὶ
[2, 9]	καὶ τὴν ἡδονήν· οὐ γὰρ	ἀδέκαστοι	κρίνομεν αὐτήν. ὅπερ οὖν οἱ
[2, 1]	καὶ πρᾶοι γίνονται, οἳ δ´	ἀκόλαστοι	καὶ ὀργίλοι, οἳ μὲν ἐκ
[2, 9]	δὲ δεῖ πρὸς ἃ καὶ	αὐτοὶ	εὐκατάφοροί ἐσμεν· ἄλλοι γὰρ πρὸς
[2, 8]	ἐναντία τῷ μέσῳ φαίνεται. οἷον	αὐτοὶ	μᾶλλον πεφύκαμεν πρὸς τὰς ἡδονάς,
[2, 8]	ἡμῶν αὐτῶν· πρὸς ἃ γὰρ	αὐτοὶ	μᾶλλον πεφύκαμέν πως, ταῦτα μᾶλλον
[2, 4]	τὸ σῶμα οὕτω θεραπευόμενοι, οὐδ´	οὗτοι	τὴν ψυχὴν οὕτω φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ
[2, 7]	οὐδ´ ὀνόματος τετυχήκασιν οὐδ´ οἱ	τοιοῦτοι,	ἔστωσαν δὲ ἀναίσθητοι. περὶ δὲ
[2, 4]	πολλοὶ ταῦτα μὲν οὐ πράττουσιν,	ἐπὶ	δὲ τὸν λόγον καταφεύγοντες οἴονται
[2, 6]	ἀρχομένῳ τῶν γυμνασίων πολύ. ὁμοίως	ἐπὶ	δρόμου καὶ πάλης. οὕτω δὴ
[2, 7]	νῦν μὲν οὖν τύπῳ καὶ	ἐπὶ	κεφαλαίου λέγομεν, ἀρκούμενοι αὐτῷ τούτῳ·
[2, 7]	καθόλου κοινότεροί εἰσιν, οἱ δ´	ἐπὶ	μέρους ἀληθινώτεροι· περὶ γὰρ τὰ
[2, 6]	τοὺς πολεμίους. εἰ δὴ τοῦτ´	ἐπὶ	πάντων οὕτως ἔχει, καὶ ἡ
[2, 7]	ὁ δὲ φθονερὸς ὑπερβάλλων τοῦτον	ἐπὶ	πᾶσι λυπεῖται, ὁ δ´ ἐπιχαιρέκακος
[2, 9]	καὶ πῶς καὶ τίσι καὶ	ἐπὶ	ποίοις καὶ πόσον χρόνον ὀργιστέον·
[2, 9]	ὁ δὲ μέχρι τίνος καὶ	ἐπὶ	πόσον ψεκτὸς οὐ ῥᾴδιον τῷ
[2, 2]	καὶ σῴζει. οὕτως οὖν καὶ	ἐπὶ	σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας ἔχει καὶ
[2, 4]	γραμματικήν. ἔτι οὐδ´ ὅμοιόν ἐστιν	ἐπί	τε τῶν τεχνῶν καὶ τῶν
[2, 9]	ἐπὶ τὴν ὑπερβολὴν ὁτὲ δ´	ἐπὶ	τὴν ἔλλειψιν· οὕτω γὰρ ῥᾷστα
[2, 9]	ἀποκλίνειν δὲ δεῖ ὁτὲ μὲν	ἐπὶ	τὴν ὑπερβολὴν ὁτὲ δ´ ἐπὶ
[2, 2]	ἀπέχεσθαι αὐτῶν· ὁμοίως δὲ (καὶ	ἐπὶ	τῆς ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι γὰρ καταφρονεῖν
[2, 2]	τὸν καιρὸν σκοπεῖν, ὥσπερ καὶ	ἐπὶ	τῆς ἰατρικῆς ἔχει καὶ τῆς
[2, 2]	τῶν φανερωτέρων οὕτως ἔχει, οἷον	ἐπὶ	τῆς ἰσχύος· γίνεται γὰρ ἐκ
[2, 2]	τοῖς φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι) ὥσπερ	ἐπὶ	τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ὑγιείας
[2, 7]	ἔχων αὐτὴν ἀλαζών, ἡ δ´	ἐπὶ	τὸ ἔλαττον εἰρωνεία καὶ εἴρων
[2, 9]	οὔτ´ ἐπὶ τὸ μᾶλλον οὔτ´	ἐπὶ	τὸ ἧττον, ὁ δὲ πλέον·
[2, 9]	εὖ παρεκβαίνων οὐ ψέγεται, οὔτ´	ἐπὶ	τὸ μᾶλλον οὔτ´ ἐπὶ τὸ
[2, 7]	ἡ δὲ προσποίησις ἡ μὲν	ἐπὶ	τὸ μεῖζον ἀλαζονεία καὶ ὁ
[2, 7]	ὁ μὲν γὰρ νεμεσητικὸς λυπεῖται	ἐπὶ	τοῖς ἀναξίως εὖ πράττουσιν, ὁ
[2, 7]	περὶ λύπην καὶ ἡδονὴν τὰς	ἐπὶ	τοῖς συμβαίνουσι τοῖς πέλας γινομένας·
[2, 7]	ἕκαστα αἱ πράξεις, δέον δ´	ἐπὶ	τούτων συμφωνεῖν. ληπτέον οὖν ταῦτα
[2, 1]	δὲ τὰς ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ	ἐπὶ	τῶν αἰσθήσεων δῆλον· οὐ γὰρ
[2, 8]	ὁ δὲ θρασὺς δειλόν, καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων ἀνάλογον. οὕτω δ´
[2, 7]	ἀνώνυμα, πειρατέον δ´, ὥσπερ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, αὐτοὺς ὀνοματοποιεῖν σαφηνείας
[2, 1]	λαμβάνομεν ἐνεργήσαντες πρότερον, ὥσπερ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων τεχνῶν· ἃ γὰρ
[2, 2]	τοῖς αὐτοῖς ἔσονται· καὶ γὰρ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων τῶν φανερωτέρων οὕτως
[2, 2]	ἰσχυρός. οὕτω δ´ ἔχει καὶ	ἐπὶ	τῶν ἀρετῶν· ἔκ τε γὰρ
[2, 1]	ἢ κακοί. οὕτω δὴ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες γὰρ
[2, 6]	οἷον ἐπιχαιρεκακία ἀναισχυντία φθόνος, καὶ	ἐπὶ	τῶν πράξεων μοιχεία κλοπὴ ἀνδροφονία·
[2, 4]	γραμματικοὶ καὶ μουσικοί. ἢ οὐδ´	ἐπὶ	τῶν τεχνῶν οὕτως ἔχει; ἐνδέχεται
[2, 6]	ἐλλείψεις. οὐκ ἔστιν οὖν οὐδέποτε	περὶ	αὐτὰ κατορθοῦν, ἀλλ´ ἀεὶ ἁμαρτάνειν·
[2, 2]	καὶ ὑποκείσθω— ῥηθήσεται δ´ ὕστερον	περὶ	αὐτοῦ, καὶ τί ἐστιν ὁ
[2, 7]	αὐτῷ τούτῳ· ὕστερον δὲ ἀκριβέστερον	περὶ	αὐτῶν διορισθήσεται. περὶ δὲ χρήματα
[2, 7]	οἱ δ´ ἐπὶ μέρους ἀληθινώτεροι·	περὶ	γὰρ τὰ καθ´ ἕκαστα αἱ
[2, 7]	τούτων καὶ ἄλλοθι καιρὸς ἔσται·	περὶ	δὲ δικαιοσύνης, ἐπεὶ οὐχ ἁπλῶς
[2, 7]	οἱ τοιοῦτοι, ἔστωσαν δὲ ἀναίσθητοι.	περὶ	δὲ δόσιν χρημάτων καὶ λῆψιν
[2, 7]	πῇ δὲ διαφέρουσιν, ὕστερον ῥηθήσεται.	περὶ	δὲ τιμὴν καὶ ἀτιμίαν μεσότης
[2, 7]	εἰρωνεία καὶ εἴρων ὁ ἔχων〉	περὶ	δὲ τὸ ἡδὺ τὸ μὲν
[2, 7]	τις καὶ ἡ ἕξις ἀγροικία·	περὶ	δὲ τὸ λοιπὸν ἡδὺ τὸ
[2, 3]	ἢ θυμῷ, καθάπερ φησὶν Ἡράκλειτος,	περὶ	δὲ τὸ χαλεπώτερον ἀεὶ καὶ
[2, 7]	δὲ ἀκριβέστερον περὶ αὐτῶν διορισθήσεται.	περὶ	δὲ χρήματα καὶ ἄλλαι διαθέσεις
[2, 7]	ἁπλῶς λέγεται, μετὰ ταῦτα διελόμενοι	περὶ	ἑκατέρας ἐροῦμεν πῶς μεσότητές εἰσιν·
[2, 3]	ἀνδρεῖος, ὁ δὲ λυπούμενος δειλός.	περὶ	ἡδονὰς γὰρ καὶ λύπας ἐστὶν
[2, 7]	τῷ δὲ θαρρεῖν ἐλλείπων δειλός.	περὶ	ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας— οὐ
[2, 3]	μὲν οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ	περὶ	ἡδονὰς καὶ λύπας, καὶ ὅτι
[2, 3]	τοῦτ´ ἂν εἴη ἡ ἀρετὴ	περὶ	ἡδονὰς καὶ λύπας. μηνύουσι δὲ
[2, 3]	τούτῳ. ὥστε καὶ διὰ τοῦτο	περὶ	ἡδονὰς καὶ λύπας πᾶσα ἡ
[2, 3]	ἡ ἀρετὴ εἶναι ἡ τοιαύτη	περὶ	ἡδονὰς καὶ λύπας τῶν βελτίστων
[2, 9]	καὶ τῆς λύπης τῆς γινομένης	περὶ	ἡμᾶς. εἰς τοὐναντίον δ´ ἑαυτοὺς
[2, 7]	ἀλλήλων· πᾶσαι μὲν γάρ εἰσι	περὶ	λόγων καὶ πράξεων κοινωνίαν, διαφέρουσι
[2, 7]	φθόνου καὶ ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ δὲ	περὶ	λύπην καὶ ἡδονὴν τὰς ἐπὶ
[2, 7]	διαφέρει ἐλευθερίου· ὃ μὲν γὰρ	περὶ	μεγάλα, ὃ δὲ περὶ μικρά)
[2, 7]	σαφηνείας ἕνεκα καὶ τοῦ εὐπαρακολουθήτου.	περὶ	μὲν οὖν τὸ ἀληθὲς ὁ
[2, 7]	οὖν ταῦτα ἐκ τῆς διαγραφῆς.	περὶ	μὲν οὖν φόβους καὶ θάρρη
[2, 7]	λυπεῖσθαι ὥστε καὶ χαίρειν. ἀλλὰ	περὶ	μὲν τούτων καὶ ἄλλοθι καιρὸς
[2, 7]	τὴν μεγαλοπρέπειαν τὴν ἐλευθεριότητα, τῷ	περὶ	μικρὰ διαφέρουσαν, οὕτως ἔχει τις
[2, 7]	γὰρ περὶ μεγάλα, ὃ δὲ	περὶ	μικρά) ὑπερβολὴ δὲ ἀπειροκαλία καὶ
[2, 7]	περὶ τιμὴν οὖσαν μεγάλην, αὐτὴ	περὶ	μικρὰν οὖσα· ἔστι γὰρ ὡς
[2, 6]	τὴν ἠθικήν· αὕτη γάρ ἐστι	περὶ	πάθη καὶ πράξεις, ἐν δὲ
[2, 6]	τὸ μέσον. ἡ δ´ ἀρετὴ	περὶ	πάθη καὶ πράξεις ἐστίν, ἐν
[2, 3]	δ´ εἰ αἱ ἀρεταί εἰσι	περὶ	πράξεις καὶ πάθη, παντὶ δὲ
[2, 7]	καὶ ἐν τοῖς παθήμασι καὶ	περὶ	τὰ πάθη μεσότητες· ἡ γὰρ
[2, 6]	τὸ εὖ ἢ μὴ εὖ	περὶ	τὰ τοιαῦτα ἐν τῷ ἣν
[2, 7]	δὲ ὅτι ἣ μέν ἐστι	περὶ	τἀληθὲς τὸ ἐν αὐτοῖς, αἳ
[2, 1]	δειλοί. ὁμοίως δὲ καὶ τὰ	περὶ	τὰς ἐπιθυμίας ἔχει καὶ τὰ
[2, 7]	ὑπερβολὴ δὲ ἀκολασία. ἐλλείποντες δὲ	περὶ	τὰς ἡδονὰς οὐ πάνυ γίνονται·
[2, 7]	οὐ πάσας, ἧττον δὲ καὶ†	περὶ	τὰς λύπας— μεσότης μὲν σωφροσύνη,
[2, 1]	τὰς ἐπιθυμίας ἔχει καὶ τὰ	περὶ	τὰς ὀργάς· οἳ μὲν γὰρ
[2, 6]	τῆς ἀρετῆς. ὁμοίως δὲ καὶ	περὶ	τὰς πράξεις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ
[2, 7]	ἕκαστα ἐφαρμόττειν. ἐν γὰρ τοῖς	περὶ	τὰς πράξεις λόγοις οἱ μὲν
[2, 2]	ὄφελος αὐτῆς) ἀναγκαῖον ἐπισκέψασθαι τὰ	περὶ	τὰς πράξεις, πῶς πρακτέον αὐτάς·
[2, 3]	καὶ ὅτι ἐξ ὧν ἐγένετο,	περὶ	ταῦτα καὶ ἐνεργεῖ, εἰρήσθω. ~Ἀπορήσειε
[2, 3]	τῶν ἐναντίων, αἰσχροῦ βλαβεροῦ λυπηροῦ,	περὶ	ταῦτα μὲν πάντα ὁ ἀγαθὸς
[2, 3]	διὰ τοῦτ´ οὖν ἀναγκαῖον εἶναι	περὶ	ταῦτα τὴν πᾶσαν πραγματείαν· οὐ
[2, 3]	καὶ βελτίων, πρὸς ταῦτα καὶ	περὶ	ταῦτα τὴν φύσιν ἔχει· δι´
[2, 7]	μικροπρέπεια· διαφέρουσι δ´ αὗται τῶν	περὶ	τὴν ἐλευθεριότητα, πῇ δὲ διαφέρουσιν,
[2, 3]	δὲ κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ	περὶ	τὴν ἡδονήν· κοινή τε γὰρ
[2, 7]	ὑφηγημένον τρόπον. ἔστι δὲ καὶ	περὶ	τὴν ὀργὴν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις
[2, 7]	τις καὶ πρὸς τὴν μεγαλοψυχίαν,	περὶ	τιμὴν οὖσαν μεγάλην, αὐτὴ περὶ
[2, 6]	ὅμοιον οὖν τὸ ἀξιοῦν καὶ	περὶ	τὸ ἀδικεῖν καὶ δειλαίνειν καὶ
[2, 7]	τὸ ἐν αὐτοῖς, αἳ δὲ	περὶ	τὸ ἡδύ· τούτου δὲ τὸ
[2, 5]	οὐ γινόμεθα φύσει· εἴπομεν δὲ	περὶ	τούτου πρότερον. εἰ οὖν μήτε
[2, 7]	τὸν βίον. ῥητέον οὖν καὶ	περὶ	τούτων, ἵνα μᾶλλον κατίδωμεν ὅτι
[2, 3]	καὶ ἐκ τούτων φανερὸν ὅτι	περὶ	τῶν αὐτῶν. τριῶν γὰρ ὄντων
[2, 2]	καθόλου λόγου, ἔτι μᾶλλον ὁ	περὶ	τῶν καθ´ ἕκαστα λόγος οὐκ
[2, 7]	μεσότητές εἰσιν· ὁμοίως δὲ καὶ	περὶ	τῶν λογικῶν ἀρετῶν. ~Τριῶν δὴ
[2, 7]	τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται· νῦν δὲ	περὶ	τῶν λοιπῶν λέγωμεν κατὰ τὸν
[2, 2]	δὲ προδιομολογείσθω, ὅτι πᾶς ὁ	περὶ	τῶν πρακτῶν λόγος τύπῳ καὶ
[2, 9]	γὰρ οὐ λανθάνει. ὁ δὲ	μέχρι	τίνος καὶ ἐπὶ πόσον ψεκτὸς
[2, 3]	δὲ ἰατρεῖαι διὰ τῶν ἐναντίων	πεφύκασι	γίνεσθαι. ἔτι, ὡς καὶ πρῴην
[2, 1]	πράττοντες γὰρ τὰ ἐν τοῖς	συναλλάγμασι	τοῖς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα
[2, 7]	εἰσὶ δὲ καὶ ἐν τοῖς	παθήμασι	καὶ περὶ τὰ πάθη μεσότητες·
[2, 7]	δὲ φθονερὸς ὑπερβάλλων τοῦτον ἐπὶ	πᾶσι	λυπεῖται, ὁ δ´ ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον
[2, 9]	πρὸς τὴν ἡδονήν, καὶ ἐν	πᾶσι	τὴν ἐκείνων ἐπιλέγειν φωνήν· οὕτω
[2, 7]	ἐν παιδιᾷ τὸ δ´ ἐν	πᾶσι	τοῖς κατὰ τὸν βίον. ῥητέον
[2, 3]	γὰρ αὕτη τοῖς ζῴοις, καὶ	πᾶσι	τοῖς ὑπὸ τὴν αἵρεσιν παρακολουθεῖ·
[2, 9]	ἄκρως χαλεπόν, κατὰ τὸν δεύτερον,	φασί,	πλοῦν τὰ ἐλάχιστα ληπτέον τῶν
[2, 6]	τοῦ δέοντος ἔν τε τοῖς	πάθεσι	καὶ ἐν ταῖς πράξεσι, τὴν
[2, 9]	μέσου εἶναι τοῦ ἐν τοῖς	πάθεσι	καὶ ἐν ταῖς πράξεσιν, ἱκανῶς
[2, 8]	ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν ἔν τε τοῖς	πάθεσι	καὶ ταῖς πράξεσιν. ὁ γὰρ
[2, 2]	ἀπαιτητέοι· τὰ δ´ ἐν ταῖς	πράξεσι	καὶ τὰ συμφέροντα οὐδὲν ἑστηκὸς
[2, 6]	τοῖς πάθεσι καὶ ἐν ταῖς	πράξεσι,	τὴν δ´ ἀρετὴν τὸ μέσον
[2, 7]	δ´ ὁ μὲν ὑπερβάλλων ταῖς	ὀρέξεσι	φιλότιμος, ὁ δ´ ἐλλείπων ἀφιλότιμος,
[2, 7]	τις, ἡ δ´ ἔλλειψις ἀοργησία.	εἰσὶ	δὲ καὶ ἄλλαι τρεῖς μεσότητες,
[2, 7]	ἀηδὴς δύσερίς τις καὶ δύσκολος.	εἰσὶ	δὲ καὶ ἐν τοῖς παθήμασι
[2, 7]	(δὲ μεσότης φθόνου καὶ ἐπιχαιρεκακίας,	εἰσὶ	δὲ περὶ λύπην καὶ ἡδονὴν
[2, 4]	τὰ δίκαια καὶ σώφρονα, ἤδη	εἰσὶ	δίκαιοι καὶ σώφρονες, ὥσπερ εἰ
[2, 2]	πῶς πρακτέον αὐτάς· αὗται γάρ	εἰσι	κύριαι καὶ τοῦ ποιὰς γενέσθαι
[2, 7]	ἐπαινετὰ οὔτ´ ὀρθὰ ἀλλὰ ψεκτά.	εἰσὶ	μὲν οὖν καὶ τούτων τὰ
[2, 7]	δὲ χρήματα καὶ ἄλλαι διαθέσεις	εἰσί,	μεσότης μὲν μεγαλοπρέπεια (ὁ γὰρ
[2, 7]	δ´ ἀλλήλων· πᾶσαι μὲν γάρ	εἰσι	περὶ λόγων καὶ πράξεων κοινωνίαν,
[2, 3]	ἔτι δ´ εἰ αἱ ἀρεταί	εἰσι	περὶ πράξεις καὶ πάθη, παντὶ
[2, 9]	ῥᾴδιον διορίσαι καὶ πῶς καὶ	τίσι	καὶ ἐπὶ ποίοις καὶ πόσον
[2, 1]	φύσιν ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί, ἀλλὰ	πεφυκόσι	μὲν ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις
[2, 4]	τῶν ἰατρῶν ἀκούουσι μὲν ἐπιμελῶς,	ποιοῦσι	δ´ οὐδὲν τῶν προσταττομένων. ὥσπερ
[2, 8]	ἄκροι ἑκάτερος πρὸς ἑκάτερον, καὶ	καλοῦσι	τὸν ἀνδρεῖον ὁ μὲν δειλὸς
[2, 7]	ἀνελευθερία. ἐναντίως δ´ ἐν αὐταῖς	ὑπερβάλλουσι	καὶ ἐλλείπουσιν· ὁ μὲν γὰρ
[2, 8]	ἕξεις πρὸς μὲν τὰς ἐλλείψεις	ὑπερβάλλουσι	πρὸς δὲ τὰς ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν
[2, 6]	δύο ὀλίγα, τὰ ἓξ μέσα	λαμβάνουσι	κατὰ τὸ πρᾶγμα· ἴσῳ γὰρ
[2, 7]	καὶ ἡδονὴν τὰς ἐπὶ τοῖς	συμβαίνουσι	τοῖς πέλας γινομένας· ὁ μὲν
[2, 4]	ὥσπερ οὖν οὐδ´ ἐκεῖνοι εὖ	ἕξουσι	τὸ σῶμα οὕτω θεραπευόμενοι, οὐδ´
[2, 7]	καὶ βαναυσία, ἔλλειψις δὲ μικροπρέπεια·	διαφέρουσι	δ´ αὗται τῶν περὶ τὴν
[2, 7]	περὶ λόγων καὶ πράξεων κοινωνίαν,	διαφέρουσι	δὲ ὅτι ἣ μέν ἐστι
[2, 4]	δὲ σώφρονα σώφρονας· εἰ γὰρ	πράττουσι	τὰ δίκαια καὶ σώφρονα, ἤδη
[2, 3]	ἀρετὴ περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας.	μηνύουσι	δὲ καὶ αἱ κολάσεις γινόμεναι
[2, 4]	τοῖς κάμνουσιν, οἳ τῶν ἰατρῶν	ἀκούουσι	μὲν ἐπιμελῶς, ποιοῦσι δ´ οὐδὲν
[2, 1]	ὀργίλοι, οἳ μὲν ἐκ τοῦ	οὑτωσὶ	ἐν αὐτοῖς ἀναστρέφεσθαι, οἳ δὲ
[2, 1]	ἀναστρέφεσθαι, οἳ δὲ ἐκ τοῦ	οὑτωσί.	καὶ ἑνὶ δὴ λόγῳ ἐκ
[2, 5]	πάθη δυνάμεις ἕξεις, τούτων ἄν	τι	εἴη ἡ ἀρετή. λέγω δὲ
[2, 5]	οὕτω φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ δὲ ταῦτα	τί	ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτέον. ἐπεὶ
[2, 2]	ἄλλαι (οὐ γὰρ ἵνα εἰδῶμεν	τί	ἐστιν ἡ ἀρετὴ σκεπτόμεθα, ἀλλ´
[2, 2]	δ´ ὕστερον περὶ αὐτοῦ, καὶ	τί	ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος, καὶ
[2, 6]	λείπεται ἕξεις αὐτὰς εἶναι. ~ὅ	τι	μὲν οὖν ἐστὶ τῷ γένει
[2, 4]	οὕτως ἔχει; ἐνδέχεται γὰρ γραμματικόν	τι	ποιῆσαι καὶ ἀπὸ τύχης καὶ
[2, 4]	ἔσται γραμματικός, ἐὰν καὶ γραμματικόν	τι	ποιήσῃ καὶ γραμματικῶς· τοῦτο δ´
[2, 4]	καὶ οὕτως ἔσεσθαι σπουδαῖοι, ὅμοιόν	τι	ποιοῦντες τοῖς κάμνουσιν, οἳ τῶν
[2, 6]	ἡμᾶς· τὸ δ´ ἴσον μέσον	τι	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως. λέγω δὲ
[2, 3]	γὰρ ὀρθὴ παιδεία αὕτη ἐστίν.	ἔτι	δ´ εἰ αἱ ἀρεταί εἰσι
[2, 3]	καὶ τὸ συμφέρον ἡδὺ φαίνεται.	ἔτι	δ´ ἐκ νηπίου πᾶσιν ἡμῖν
[2, 6]	τοῦτ´ ἔσται, ἤδη μὲν εἰρήκαμεν,	ἔτι	δὲ καὶ ὧδ´ ἔσται φανερόν,
[2, 3]	ἢ κακῶς χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι.	ἔτι	δὲ χαλεπώτερον ἡδονῇ μάχεσθαι ἢ
[2, 5]	κακοί, οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα·	ἔτι	δυνατοὶ μέν ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ
[2, 1]	τούτῳ πολιτεία πολιτείας ἀγαθὴ φαύλης.	ἔτι	ἐκ τῶν αὐτῶν καὶ διὰ
[2, 2]	δ´ ὄντος τοῦ καθόλου λόγου,	ἔτι	μᾶλλον ὁ περὶ τῶν καθ´
[2, 5]	τὰς κακίας ἐπαινούμεθα ἢ ψεγόμεθα.	ἔτι	ὀργιζόμεθα μὲν καὶ φοβούμεθα ἀπροαιρέτως,
[2, 1]	τελειουμένοις δὲ διὰ τοῦ ἔθους.	ἔτι	ὅσα μὲν φύσει ἡμῖν παραγίνεται,
[2, 4]	κατὰ τὴν ἐν αὑτῷ γραμματικήν.	ἔτι	οὐδ´ ὅμοιόν ἐστιν ἐπί τε
[2, 8]	μεγάλου ἢ ἄμφω τοῦ ἴσου.	ἔτι	πρὸς μὲν τὸ μέσον ἐνίοις
[2, 6]	στοχαστική γε οὖσα τοῦ μέσου.	ἔτι	τὸ μὲν ἁμαρτάνειν πολλαχῶς ἔστιν
[2, 6]	τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν· καὶ	ἔτι	τῷ τὰς μὲν ἐλλείπειν τὰς
[2, 3]	διὰ τῶν ἐναντίων πεφύκασι γίνεσθαι.	ἔτι,	ὡς καὶ πρῴην εἴπομεν, πᾶσα
[2, 9]	καὶ οὗ ἕνεκα καὶ ὥς,	οὐκέτι	παντὸς οὐδὲ ῥᾴδιον· διόπερ τὸ
[2, 6]	ἡ ἀρετὴ ἕξις προαιρετική, ἐν	μεσότητι	οὖσα τῇ πρὸς ἡμᾶς, ὡρισμένῃ
[2, 8]	ὁμοιότης τις φαίνεται, ὡς τῇ	θρασύτητι	πρὸς τὴν ἀνδρείαν καὶ τῇ
[2, 9]	τῶν ξύλων ὀρθοῦντες ποιοῦσιν. ἐν	παντὶ	δὲ μάλιστα φυλακτέον τὸ ἡδὺ
[2, 3]	εἰσι περὶ πράξεις καὶ πάθη,	παντὶ	δὲ πάθει καὶ πάσῃ πράξει
[2, 6]	ἐστιν ἡ φύσις αὐτῆς. ἐν	παντὶ	δὴ συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ ἔστι
[2, 3]	καὶ ἠρεμίας· οὐκ εὖ δέ,	ὅτι	ἁπλῶς λέγουσιν, ἀλλ´ οὐχ ὡς
[2, 4]	δ´ ἄν τις πῶς λέγομεν	ὅτι	δεῖ τὰ μὲν δίκαια πράττοντας
[2, 4]	σώφρονες πράττουσιν. εὖ οὖν λέγεται	ὅτι	ἐκ τοῦ τὰ δίκαια πράττειν
[2, 7]	περὶ τούτων, ἵνα μᾶλλον κατίδωμεν	ὅτι	ἐν πᾶσιν ἡ μεσότης ἐπαινετόν,
[2, 3]	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας, καὶ	ὅτι	ἐξ ὧν γίνεται, ὑπὸ τούτων
[2, 3]	φθείρεται μὴ ὡσαύτως γινομένων, καὶ	ὅτι	ἐξ ὧν ἐγένετο, περὶ ταῦτα
[2, 6]	δὲ μὴ μόνον οὕτως εἰπεῖν,	ὅτι	ἕξις, ἀλλὰ καὶ ποία τις.
[2, 9]	τὸ μὲν ἄρα τοσοῦτο δηλοῖ	ὅτι	ἡ μέση ἕξις ἐν πᾶσιν
[2, 7]	καὶ πράξεων κοινωνίαν, διαφέρουσι δὲ	ὅτι	ἣ μέν ἐστι περὶ τἀληθὲς
[2, 5]	καὶ τὰς κακίας λεγόμεθα, καὶ	ὅτι	κατὰ μὲν τὰ πάθη οὔτ´
[2, 2]	ὥσπερ καὶ κατ´ ἀρχὰς εἴπομεν	ὅτι	κατὰ τὴν ὕλην οἱ λόγοι
[2, 3]	ἔσται, ὁ δὲ κακῶς κακός.	ὅτι	μὲν οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ
[2, 9]	οὖσα ἐναντιωτέρα ἐστὶ τῇ σωφροσύνῃ.	~Ὅτι	μὲν οὖν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ
[2, 9]	ἠθικὴ μεσότης, καὶ πῶς, καὶ	ὅτι	μεσότης δύο κακιῶν, τῆς μὲν
[2, 5]	αἱ ἀρεταὶ οὔθ´ αἱ κακίαι,	ὅτι	οὐ λεγόμεθα κατὰ τὰ πάθη
[2, 1]	ἔθους. ἐξ οὗ καὶ δῆλον	ὅτι	οὐδεμία τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν φύσει
[2, 6]	ἐπιλέγειν τοῖς εὖ ἔχουσιν ἔργοις	ὅτι	οὔτ´ ἀφελεῖν ἔστιν οὔτε προσθεῖναι,
[2, 2]	ἄλλας ἀρετάς. ἐκεῖνο δὲ προδιομολογείσθω,	ὅτι	πᾶς ὁ περὶ τῶν πρακτῶν
[2, 6]	καὶ ποία τις. ῥητέον οὖν	ὅτι	πᾶσα ἀρετή, οὗ ἂν ᾖ
[2, 3]	ἡμῖν καὶ ἐκ τούτων φανερὸν	ὅτι	περὶ τῶν αὐτῶν. τριῶν γὰρ
[2, 2]	βοηθεῖν. πρῶτον οὖν τοῦτο θεωρητέον,	ὅτι	τὰ τοιαῦτα πέφυκεν ὑπ´ ἐνδείας
[2, 9]	τῆς δὲ κατ´ ἔλλειψιν, καὶ	ὅτι	τοιαύτη ἐστὶ διὰ τὸ στοχαστικὴ
[2, 9]	κατ´ ἔλλειψιν, καὶ ὅτι τοιαύτη	ἐστὶ	διὰ τὸ στοχαστικὴ τοῦ μέσου
[2, 6]	καὶ ὑπερέχεται· τοῦτο δὲ μέσον	ἐστὶ	κατὰ τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν. τὸ
[2, 5]	ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενα τρία	ἐστί,	πάθη δυνάμεις ἕξεις, τούτων ἄν
[2, 6]	δὲ τὴν ἠθικήν· αὕτη γάρ	ἐστι	περὶ πάθη καὶ πράξεις, ἐν
[2, 7]	διαφέρουσι δὲ ὅτι ἣ μέν	ἐστι	περὶ τἀληθὲς τὸ ἐν αὐτοῖς,
[2, 9]	ἱκανῶς εἴρηται. διὸ καὶ ἔργον	ἐστὶ	σπουδαῖον εἶναι. ἐν ἑκάστῳ γὰρ
[2, 8]	ἡ ἀκολασία ὑπερβολὴ οὖσα ἐναντιωτέρα	ἐστὶ	τῇ σωφροσύνῃ. ~Ὅτι μὲν οὖν
[2, 6]	μέσον τε καὶ ἄριστον, ὅπερ	ἐστὶ	τῆς ἀρετῆς. ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 4]	ποιήσῃ καὶ γραμματικῶς· τοῦτο δ´	ἐστὶ	τὸ κατὰ τὴν ἐν αὑτῷ
[2, 8]	ἀντικειμένων ἀλλήλοις τούτων, πλείστη ἐναντιότης	ἐστὶ	τοῖς ἄκροις πρὸς ἄλληλα ἢ
[2, 6]	εἶναι. ~ὅ τι μὲν οὖν	ἐστὶ	τῷ γένει ἡ ἀρετή, εἴρηται.
[2, 6]	ὁ ἀλείπτης ἓξ μνᾶς προστάξει·	ἔστι	γὰρ ἴσως καὶ τοῦτο πολὺ
[2, 7]	μεγάλην, αὐτὴ περὶ μικρὰν οὖσα·	ἔστι	γὰρ ὡς δεῖ ὀρέγεσθαι τιμῆς
[2, 7]	ὅτε τὸν μέσον φιλότιμον καλοῦμεν	ἔστι	δ´ ὅτε ἀφιλότιμον, καὶ ἔστι
[2, 7]	μὲν ὅτε ἐπαινοῦμεν τὸν φιλότιμον	ἔστι	δ´ ὅτε τὸν ἀφιλότιμον. διὰ
[2, 7]	λέγωμεν κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον.	ἔστι	δὲ καὶ περὶ τὴν ὀργὴν
[2, 6]	καὶ ὅλως ἡσθῆναι καὶ λυπηθῆναι	ἔστι	καὶ μᾶλλον καὶ ἧττον, καὶ
[2, 6]	παντὶ δὴ συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ	ἔστι	λαβεῖν τὸ μὲν πλεῖον τὸ
[2, 7]	ἔστι δ´ ὅτε ἀφιλότιμον, καὶ	ἔστι	μὲν ὅτε ἐπαινοῦμεν τὸν φιλότιμον
[2, 7]	μέσης χώρας· καὶ ἡμεῖς δὲ	ἔστι	μὲν ὅτε τὸν μέσον φιλότιμον
[2, 6]	κατορθοῦν, ἀλλ´ ἀεὶ ἁμαρτάνειν· οὐδ´	ἔστι	τὸ εὖ ἢ μὴ εὖ
[2, 6]	καὶ τὸν λόγον τὸν τὸ	τί	ἦν εἶναι λέγοντα μεσότης ἐστὶν