Livre, chapitre
[2, 3]	καὶ χαίρων ἢ μὴ λυπούμενός	γε	ἀνδρεῖος, ὁ δὲ λυπούμενος δειλός.
[2, 6]	ἄρα ἐστὶν ἡ ἀρετή, στοχαστική	γε	οὖσα τοῦ μέσου. ἔτι τὸ
[2, 6]	καὶ ἔλλειψιν· ἔσται γὰρ οὕτω	γε	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως μεσότης καὶ
[2, 9]	μὲν καπνοῦ καὶ κύματος ἐκτὸς	ἔεργε	νῆα" τῶν γὰρ ἄκρων τὸ
[2, 1]	γινόμεθα οἳ μὲν δίκαιοι οἳ	δὲ	ἄδικοι, πράττοντες δὲ τὰ ἐν
[2, 7]	λύπας— μεσότης μὲν σωφροσύνη, ὑπερβολὴ	δὲ	ἀκολασία. ἐλλείποντες δὲ περὶ τὰς
[2, 7]	λέγομεν, ἀρκούμενοι αὐτῷ τούτῳ· ὕστερον	δὲ	ἀκριβέστερον περὶ αὐτῶν διορισθήσεται. περὶ
[2, 8]	ἀσωτίᾳ πρὸς τὴν ἐλευθεριότητα· τοῖς	δὲ	ἄκροις πρὸς ἄλληλα πλείστη ἀνομοιότης·
[2, 7]	τετυχήκασιν οὐδ´ οἱ τοιοῦτοι, ἔστωσαν	δὲ	ἀναίσθητοι. περὶ δὲ δόσιν χρημάτων
[2, 7]	καὶ ἔλλειψις καὶ μεσότης, σχεδὸν	δὲ	ἀνωνύμων ὄντων αὐτῶν τὸν μέσον
[2, 7]	ὃ δὲ περὶ μικρά) ὑπερβολὴ	δὲ	ἀπειροκαλία καὶ βαναυσία, ἔλλειψις δὲ
[2, 6]	Μίλωνι μὲν γὰρ ὀλίγον, τῷ	δὲ	ἀρχομένῳ τῶν γυμνασίων πολύ. ὁμοίως
[2, 9]	ἕξις ἐν πᾶσιν ἐπαινετή, ἀποκλίνειν	δὲ	δεῖ ὁτὲ μὲν ἐπὶ τὴν
[2, 3]	δυνησόμεθα ὑπομένειν τὰ φοβερά. ~Σημεῖον	δὲ	δεῖ ποιεῖσθαι τῶν ἕξεων τὴν
[2, 9]	τὸν τρόπον ὃν λέγομεν. σκοπεῖν	δὲ	δεῖ πρὸς ἃ καὶ αὐτοὶ
[2, 1]	θαρρεῖν οἳ μὲν ἀνδρεῖοι οἳ	δὲ	δειλοί. ὁμοίως δὲ καὶ τὰ
[2, 1]	μὲν ἡμῖν δέξασθαι αὐτάς, τελειουμένοις	δὲ	διὰ τοῦ ἔθους. ἔτι ὅσα
[2, 7]	τῶν περὶ τὴν ἐλευθεριότητα, πῇ	δὲ	διαφέρουσιν, ὕστερον ῥηθήσεται. περὶ δὲ
[2, 7]	καὶ ἄλλοθι καιρὸς ἔσται· περὶ	δὲ	δικαιοσύνης, ἐπεὶ οὐχ ἁπλῶς λέγεται,
[2, 7]	τοιοῦτοι, ἔστωσαν δὲ ἀναίσθητοι. περὶ	δὲ	δόσιν χρημάτων καὶ λῆψιν μεσότης
[2, 6]	ἂν ὁ φρόνιμος ὁρίσειεν. μεσότης	δὲ	δύο κακιῶν, τῆς μὲν καθ´
[2, 6]	εἰ τὰ δέκα πολλὰ τὰ	δὲ	δύο ὀλίγα, τὰ ἓξ μέσα
[2, 1]	οὑτωσὶ ἐν αὐτοῖς ἀναστρέφεσθαι, οἳ	δὲ	ἐκ τοῦ οὑτωσί. καὶ ἑνὶ
[2, 8]	ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος· ἑτέρα	δὲ	ἐξ ἡμῶν αὐτῶν· πρὸς ἃ
[2, 7]	τῆς μέσης χώρας· καὶ ἡμεῖς	δὲ	ἔστι μὲν ὅτε τὸν μέσον
[2, 5]	δυνατοὶ μέν ἐσμεν φύσει, ἀγαθοὶ	δὲ	ἢ κακοὶ οὐ γινόμεθα φύσει·
[2, 8]	μὲν ἡ ἔλλειψις ἐφ´ ὧν	δὲ	ἡ ὑπερβολή, οἷον ἀνδρείᾳ μὲν
[2, 1]	οὔσης, τῆς μὲν διανοητικῆς τῆς	δὲ	ἠθικῆς, ἡ μὲν διανοητικὴ τὸ
[2, 7]	τῷ μὲν φοβεῖσθαι ὑπερβάλλων τῷ	δὲ	θαρρεῖν ἐλλείπων δειλός. περὶ ἡδονὰς
[2, 8]	ὁ μὲν δειλὸς θρασὺν ὁ	δὲ	θρασὺς δειλόν, καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 3]	ἰατρεῖαι γάρ τινές εἰσιν, αἱ	δὲ	ἰατρεῖαι διὰ τῶν ἐναντίων πεφύκασι
[2, 5]	ἕπεται ἡδονὴ ἢ λύπη· δυνάμεις	δὲ	καθ´ ἃς παθητικοὶ τούτων λεγόμεθα,
[2, 5]	ἢ λυπηθῆναι ἢ ἐλεῆσαι· ἕξεις	δὲ	καθ´ ἃς πρὸς τὰ πάθη
[2, 7]	ὁ δὲ μέσος ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι	δὲ	καὶ αἱ διαθέσεις, πλὴν ἡ
[2, 3]	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας. μηνύουσι	δὲ	καὶ αἱ κολάσεις γινόμεναι διὰ
[2, 7]	ἡ δ´ ἔλλειψις ἀοργησία. εἰσὶ	δὲ	καὶ ἄλλαι τρεῖς μεσότητες, ἔχουσαι
[2, 7]	λῆψιν μεσότης μὲν ἐλευθεριότης, ὑπερβολὴ	δὲ	καὶ ἔλλειψις ἀσωτία καὶ ἀνελευθερία.
[2, 7]	δύσερίς τις καὶ δύσκολος. εἰσὶ	δὲ	καὶ ἐν τοῖς παθήμασι καὶ
[2, 2]	μάλιστα δυνάμεθα ἀπέχεσθαι αὐτῶν· ὁμοίως	δὲ	(καὶ ἐπὶ τῆς ἀνδρείας· ἐθιζόμενοι
[2, 7]	θαρρεῖν ἐλλείπων δειλός. περὶ ἡδονὰς	δὲ	καὶ λύπας— οὐ πάσας, ἧττον
[2, 3]	τὴν φύσιν ἔχει· δι´ ἡδονὰς	δὲ	καὶ λύπας φαῦλοι γίνονται, τῷ
[2, 7]	ἀρετὴ μὲν οὐκ ἔστιν, ἐπαινεῖται	δὲ	καὶ ὁ αἰδήμων. καὶ γὰρ
[2, 2]	πρὸς πάντα βαδίζων θρασύς· ὁμοίως	δὲ	καὶ ὁ μὲν πάσης ἡδονῆς
[2, 8]	δὲ τὸν θρασὺν δειλός· ὁμοίως	δὲ	καὶ ὁ σώφρων πρὸς μὲν
[2, 1]	καὶ κακοὶ γίνονται κιθαρισταί. ἀνάλογον	δὲ	καὶ οἰκοδόμοι καὶ οἱ λοιποὶ
[2, 7]	καὶ λύπας— οὐ πάσας, ἧττον	δὲ	καὶ† περὶ τὰς λύπας— μεσότης
[2, 6]	ὅπερ ἐστὶ τῆς ἀρετῆς. ὁμοίως	δὲ	καὶ περὶ τὰς πράξεις ἔστιν
[2, 7]	κατὰ τὸν ὑφηγημένον τρόπον. ἔστι	δὲ	καὶ περὶ τὴν ὀργὴν ὑπερβολὴ
[2, 7]	ἐροῦμεν πῶς μεσότητές εἰσιν· ὁμοίως	δὲ	καὶ περὶ τῶν λογικῶν ἀρετῶν.
[2, 5]	εἰ δὲ μέσως, εὖ· ὁμοίως	δὲ	καὶ πρὸς τἆλλα. πάθη μὲν
[2, 4]	ἢ ὁ σώφρων πράξειεν· δίκαιος	δὲ	καὶ σώφρων ἐστὶν οὐχ ὁ
[2, 1]	ἀνδρεῖοι οἳ δὲ δειλοί. ὁμοίως	δὲ	καὶ τὰ περὶ τὰς ἐπιθυμίας
[2, 2]	ἐλλείποντα φθείρει τὴν ἰσχύν, ὁμοίως	δὲ	καὶ τὰ ποτὰ καὶ τὰ
[2, 3]	πάθος ἐγκεχρωσμένον τῷ βίῳ. κανονίζομεν	δὲ	καὶ τὰς πράξεις, οἳ μὲν
[2, 1]	πᾶσα ἀρετὴ καὶ φθείρεται, ὁμοίως	δὲ	καὶ τέχνη· ἐκ γὰρ τοῦ
[2, 1]	τὰ δ´ ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι. μαρτυρεῖ	δὲ	καὶ τὸ γινόμενον ἐν ταῖς
[2, 9]	παντὸς ἀλλὰ τοῦ εἰδότος· οὕτω	δὲ	καὶ τὸ μὲν ὀργισθῆναι παντὸς
[2, 6]	ἔσται, ἤδη μὲν εἰρήκαμεν, ἔτι	δὲ	καὶ ὧδ´ ἔσται φανερόν, ἐὰν
[2, 7]	μὲν ὑπερβάλλων ὀργίλος ἔστω, ἡ	δὲ	κακία ὀργιλότης, ὁ δ´ ἐλλείπων
[2, 3]	λύπας τῶν βελτίστων πρακτική, ἡ	δὲ	κακία τοὐναντίον. γένοιτο δ´ ἂν
[2, 6]	ἐσθλοὶ μὲν γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς	δὲ	κακοί. Ἔστιν ἄρα ἡ ἀρετὴ
[2, 3]	ὁ ἀγαθὸς κατορθωτικός ἐστιν ὁ	δὲ	κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα δὲ περὶ
[2, 3]	τούτοις χρώμενος ἀγαθὸς ἔσται, ὁ	δὲ	κακῶς κακός. ὅτι μὲν οὖν
[2, 6]	τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς	δὲ	κατ´ ἔλλειψιν· καὶ ἔτι τῷ
[2, 9]	τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς	δὲ	κατ´ ἔλλειψιν, καὶ ὅτι τοιαύτη
[2, 8]	τῆς μὲν καθ´ ὑπερβολὴν τῆς	δὲ	κατ´ ἔλλειψιν, μιᾶς δ´ ἀρετῆς
[2, 4]	ταῦτά πως ἔχοντα γενέσθαι· τὰ	δὲ	κατὰ τὰς ἀρετὰς γινόμενα οὐκ
[2, 6]	δ´ ἀγαθὸν τοῦ πεπερασμένου) τὸ	δὲ	κατορθοῦν μοναχῶς (διὸ καὶ τὸ
[2, 7]	ἐν μὲν προέσει ὑπερβάλλει ἐν	δὲ	λήψει ἐλλείπει, ὁ δ´ ἀνελεύθερος
[2, 3]	μὴ λυπούμενός γε ἀνδρεῖος, ὁ	δὲ	λυπούμενος δειλός. περὶ ἡδονὰς γὰρ
[2, 9]	ξύλων ὀρθοῦντες ποιοῦσιν. ἐν παντὶ	δὲ	μάλιστα φυλακτέον τὸ ἡδὺ καὶ
[2, 8]	καὶ ἀλλήλαις ἐναντίαι εἰσίν, ἡ	δὲ	μέση ταῖς ἄκραις· ὥσπερ γὰρ
[2, 6]	καὶ ἡ ἔλλειψις {ψέγεται} τὸ	δὲ	μέσον ἐπαινεῖται καὶ κατορθοῦται· ταῦτα
[2, 6]	ὑπερέχει τε καὶ ὑπερέχεται· τοῦτο	δὲ	μέσον ἐστὶ κατὰ τὴν ἀριθμητικὴν
[2, 6]	καὶ τὴν ἔλλειψιν φεύγει, τὸ	δὲ	μέσον ζητεῖ καὶ τοῦθ´ αἱρεῖται,
[2, 7]	ἢ μηδὲν ὅλως ἀναίσχυντος, ὁ	δὲ	μέσος αἰδήμων. νέμεσις (δὲ μεσότης
[2, 7]	ὁ δ´ ἐλλείπων ἀφιλότιμος, ὁ	δὲ	μέσος ἀνώνυμος. ἀνώνυμοι δὲ καὶ
[2, 7]	ὁ δὲ μέσος αἰδήμων. νέμεσις	(δὲ	μεσότης φθόνου καὶ ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ
[2, 6]	ἐλλείψεως φθειρούσης τὸ εὖ, τῆς	δὲ	μεσότητος σῳζούσης, οἱ δ´ ἀγαθοὶ
[2, 5]	ἢ ἀνειμένως, κακῶς ἔχομεν, εἰ	δὲ	μέσως, εὖ· ὁμοίως δὲ καὶ
[2, 9]	οὗτος γὰρ οὐ λανθάνει. ὁ	δὲ	μέχρι τίνος καὶ ἐπὶ πόσον
[2, 1]	παντὸς νομοθέτου τοῦτ´ ἐστίν, ὅσοι	δὲ	μὴ εὖ αὐτὸ ποιοῦσιν ἁμαρτάνουσιν,
[2, 6]	γένει ἡ ἀρετή, εἴρηται. Δεῖ	δὲ	μὴ μόνον οὕτως εἰπεῖν, ὅτι
[2, 7]	δὲ ἀπειροκαλία καὶ βαναυσία, ἔλλειψις	δὲ	μικροπρέπεια· διαφέρουσι δ´ αὗται τῶν
[2, 7]	δὲ χαυνότης τις λεγομένη, ἔλλειψις	δὲ	μικροψυχία· ὡς δ´ ἐλέγομεν ἔχειν
[2, 6]	τὸ αὐτὸ πᾶσιν, πρὸς ἡμᾶς	δὲ	ὃ μήτε πλεονάζει μήτε ἐλλείπει·
[2, 6]	δέκα μναῖ φαγεῖν πολὺ δύο	δὲ	ὀλίγον, ὁ ἀλείπτης ἓξ μνᾶς
[2, 3]	τινὰς καὶ ἠρεμίας· οὐκ εὖ	δέ,	ὅτι ἁπλῶς λέγουσιν, ἀλλ´ οὐχ
[2, 7]	λόγων καὶ πράξεων κοινωνίαν, διαφέρουσι	δὲ	ὅτι ἣ μέν ἐστι περὶ
[2, 6]	ζητεῖ καὶ τοῦθ´ αἱρεῖται, μέσον	δὲ	οὐ τὸ τοῦ πράγματος ἀλλὰ
[2, 5]	ἀλλὰ διακεῖσθαί πως. διὰ ταῦτα	δὲ	οὐδὲ δυνάμεις εἰσίν· οὔτε γὰρ
[2, 3]	περὶ πράξεις καὶ πάθη, παντὶ	δὲ	πάθει καὶ πάσῃ πράξει ἕπεται
[2, 5]	τι εἴη ἡ ἀρετή. λέγω	δὲ	πάθη μὲν ἐπιθυμίαν ὀργὴν φόβον
[2, 2]	καὶ μηδεμιᾶς ἀπεχόμενος ἀκόλαστος, ὁ	δὲ	πᾶσαν φεύγων, ὥσπερ οἱ ἄγροικοι,
[2, 7]	μεσότης φθόνου καὶ ἐπιχαιρεκακίας, εἰσὶ	δὲ	περὶ λύπην καὶ ἡδονὴν τὰς
[2, 7]	μὲν γὰρ περὶ μεγάλα, ὃ	δὲ	περὶ μικρά) ὑπερβολὴ δὲ ἀπειροκαλία
[2, 7]	σωφροσύνη, ὑπερβολὴ δὲ ἀκολασία. ἐλλείποντες	δὲ	περὶ τὰς ἡδονὰς οὐ πάνυ
[2, 3]	ὁ δὲ κακὸς ἁμαρτητικός, μάλιστα	δὲ	περὶ τὴν ἡδονήν· κοινή τε
[2, 7]	τἀληθὲς τὸ ἐν αὐτοῖς, αἳ	δὲ	περὶ τὸ ἡδύ· τούτου δὲ
[2, 5]	κακοὶ οὐ γινόμεθα φύσει· εἴπομεν	δὲ	περὶ τούτου πρότερον. εἰ οὖν
[2, 7]	ἐν τοῖς ἑξῆς ῥηθήσεται· νῦν	δὲ	περὶ τῶν λοιπῶν λέγωμεν κατὰ
[2, 8]	πρὸς ἄλληλα πλείστη ἀνομοιότης· τὰ	δὲ	πλεῖστον ἀπέχοντα ἀπ´ ἀλλήλων ἐναντία
[2, 9]	οὔτ´ ἐπὶ τὸ ἧττον, ὁ	δὲ	πλέον· οὗτος γὰρ οὐ λανθάνει.
[2, 2]	πρὸς τὰς ἄλλας ἀρετάς. ἐκεῖνο	δὲ	προδιομολογείσθω, ὅτι πᾶς ὁ περὶ
[2, 7]	ἐν μὲν λήψει ὑπερβάλλει ἐν	δὲ	προέσει ἐλλείπει. νῦν μὲν οὖν
[2, 6]	κατὰ τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν. τὸ	δὲ	πρὸς ἡμᾶς οὐχ οὕτω ληπτέον·
[2, 4]	καὶ ἀμετακινήτως ἔχων πράττῃ. ταῦτα	δὲ	πρὸς μὲν τὸ τὰς ἄλλας
[2, 7]	ἡ μεσότης ἀλήθεια λεγέσθω, ἡ	δὲ	προσποίησις ἡ μὲν ἐπὶ τὸ
[2, 2]	γινόμενα φθείρει τὴν ὑγίειαν, τὰ	δὲ	σύμμετρα καὶ ποιεῖ καὶ αὔξει
[2, 4]	δίκαια πράττοντας δικαίους γίνεσθαι, τὰ	δὲ	σώφρονα σώφρονας· εἰ γὰρ πράττουσι
[2, 1]	δίκαια πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα, τὰ	δὲ	σώφρονα σώφρονες, τὰ δ´ ἀνδρεῖα
[2, 8]	ἡ δειλία ἔλλειψις οὖσα, τῇ	δὲ	σωφροσύνῃ οὐχ ἡ ἀναισθησία ἔνδεια
[2, 6]	ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις ἐλλείψεως. ὥσπερ	δὲ	σωφροσύνης καὶ ἀνδρείας οὐκ ἔστιν
[2, 1]	δίκαιοι οἳ δὲ ἄδικοι, πράττοντες	δὲ	τὰ ἐν τοῖς δεινοῖς καὶ
[2, 5]	τὰ πάθη κινεῖσθαι λεγόμεθα, κατὰ	δὲ	τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας
[2, 5]	πάθη σπουδαῖοι ἢ φαῦλοι, κατὰ	δὲ	τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας
[2, 5]	ὀργιζόμενος ἀλλ´ ὁ πῶς) κατὰ	δὲ	τὰς ἀρετὰς καὶ τὰς κακίας
[2, 1]	δυνάμεις τούτων πρότερον κομιζόμεθα, ὕστερον	δὲ	τὰς ἐνεργείας ἀποδίδομεν (ὅπερ ἐπὶ
[2, 8]	μὲν τὰς ἐλλείψεις ὑπερβάλλουσι πρὸς	δὲ	τὰς ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν ἔν τε
[2, 5]	τὴν ψυχὴν οὕτω φιλοσοφοῦντες. ~Μετὰ	δὲ	ταῦτα τί ἐστιν ἡ ἀρετὴ
[2, 6]	μέσου ἂν εἴη στοχαστική. λέγω	δὲ	τὴν ἠθικήν· αὕτη γάρ ἐστι
[2, 3]	ἡδονὴν τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ	δὲ	τὴν λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα.
[2, 2]	ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως, ὑπὸ	δὲ	τῆς μεσότητος σῴζεται. ἀλλ´ οὐ
[2, 7]	δὲ διαφέρουσιν, ὕστερον ῥηθήσεται. περὶ	δὲ	τιμὴν καὶ ἀτιμίαν μεσότης μὲν
[2, 6]	μεσότης ἐστὶν ἡ ἀρετή, κατὰ	δὲ	τὸ ἄριστον καὶ τὸ εὖ
[2, 6]	τὸ ἀποτυχεῖν τοῦ σκοποῦ, χαλεπὸν	δὲ	τὸ ἐπιτυχεῖν) καὶ διὰ ταῦτ´
[2, 7]	καὶ εἴρων ὁ ἔχων〉 περὶ	δὲ	τὸ ἡδὺ τὸ μὲν ἐν
[2, 7]	καὶ ἡ ἕξις ἀγροικία· περὶ	δὲ	τὸ λοιπὸν ἡδὺ τὸ ἐν
[2, 8]	μὲν τὸ ἔλαττον μεῖζον πρὸς	δὲ	τὸ μεῖζον ἔλαττον, οὕτως αἱ
[2, 7]	δὲ περὶ τὸ ἡδύ· τούτου	δὲ	τὸ μὲν ἐν παιδιᾷ τὸ
[2, 8]	ἐναντία τὰ πλεῖον ἀπέχοντα. πρὸς	δὲ	τὸ μέσον ἀντίκειται μᾶλλον ἐφ´
[2, 1]	νέων ἐθίζεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον	δὲ	τὸ πᾶν. ~Ἐπεὶ οὖν ἡ
[2, 4]	πλὴν αὐτὸ τὸ εἰδέναι· πρὸς	δὲ	τὸ τὰς ἀρετὰς τὸ μὲν
[2, 3]	θυμῷ, καθάπερ φησὶν Ἡράκλειτος, περὶ	δὲ	τὸ χαλεπώτερον ἀεὶ καὶ τέχνη
[2, 9]	ἄλλο οὐδὲν τῶν αἰσθητῶν· τὰ	δὲ	τοιαῦτα ἐν τοῖς καθ´ ἕκαστα,
[2, 8]	μὲν τὸν ἀναίσθητον ἀκόλαστος, πρὸς	δὲ	τὸν ἀκόλαστον ἀναίσθητος, ὁ δ´
[2, 8]	μὲν τὸν ἀνελεύθερον ἄσωτος, πρὸς	δὲ	τὸν ἄσωτον ἀνελεύθερος. διὸ καὶ
[2, 8]	τὸν δειλὸν θρασὺς φαίνεται, πρὸς	δὲ	τὸν θρασὺν δειλός· ὁμοίως δὲ
[2, 4]	ταῦτα μὲν οὐ πράττουσιν, ἐπὶ	δὲ	τὸν λόγον καταφεύγοντες οἴονται φιλοσοφεῖν
[2, 1]	οἰκοδομεῖν ἀγαθοὶ οἰκοδόμοι ἔσονται, ἐκ	δὲ	τοῦ κακῶς κακοί. εἰ γὰρ
[2, 6]	τι ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως. λέγω	δὲ	τοῦ μὲν πράγματος μέσον τὸ
[2, 4]	τὰ σώφρονα ὁ σώφρων· ἐκ	δὲ	τοῦ μὴ πράττειν ταῦτα οὐδεὶς
[2, 9]	ἐπαινοῦμεν καὶ πράους φαμέν, ὁτὲ	δὲ	τοὺς χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες. ἀλλ´
[2, 6]	τὸ ἑαυτοῦ ἔργον ἀποδώσει. πῶς	δὲ	τοῦτ´ ἔσται, ἤδη μὲν εἰρήκαμεν,
[2, 7]	μεσότητος ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις. ~Δεῖ	δὲ	τοῦτο μὴ μόνον καθόλου λέγεσθαι,
[2, 6]	περὶ πάθη καὶ πράξεις, ἐν	δὲ	τούτοις ἔστιν ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις
[2, 5]	ἢ οὐκ ἄνευ προαιρέσεως. πρὸς	δὲ	τούτοις κατὰ μὲν τὰ πάθη
[2, 4]	καὶ προαιρούμενος δι´ αὐτά, τὸ	δὲ	τρίτον ἐὰν καὶ βεβαίως καὶ
[2, 7]	τοῖς ἀναξίως εὖ πράττουσιν, ὁ	δὲ	φθονερὸς ὑπερβάλλων τοῦτον ἐπὶ πᾶσι
[2, 6]	καὶ τὸ μὲν ῥᾴδιον τὸ	δὲ	χαλεπόν, ῥᾴδιον μὲν τὸ ἀποτυχεῖν
[2, 3]	κακῶς χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι. ἔτι	δὲ	χαλεπώτερον ἡδονῇ μάχεσθαι ἢ θυμῷ,
[2, 7]	ἀτιμίαν μεσότης μὲν μεγαλοψυχία, ὑπερβολὴ	δὲ	χαυνότης τις λεγομένη, ἔλλειψις δὲ
[2, 7]	ἀκριβέστερον περὶ αὐτῶν διορισθήσεται. περὶ	δὲ	χρήματα καὶ ἄλλαι διαθέσεις εἰσί,
[2, 9]	οὐ ῥᾴδιον τῷ λόγῳ ἀφορίσαι·	οὐδὲ	γὰρ ἄλλο οὐδὲν τῶν αἰσθητῶν·
[2, 5]	διακεῖσθαί πως. διὰ ταῦτα δὲ	οὐδὲ	δυνάμεις εἰσίν· οὔτε γὰρ ἀγαθοὶ
[2, 4]	μὴ πράττειν ταῦτα οὐδεὶς ἂν	οὐδὲ	μελλήσειε γίνεσθαι ἀγαθός. ἀλλ´ οἱ
[2, 5]	(οὐ γὰρ ἐπαινεῖται ὁ φοβούμενος	οὐδὲ	ὁ ὀργιζόμενος, οὐδὲ ψέγεται ὁ
[2, 6]	οὐ πᾶσα δ´ ἐπιδέχεται πρᾶξις	οὐδὲ	πᾶν πάθος τὴν μεσότητα· ἔνια
[2, 9]	ἕνεκα καὶ ὥς, οὐκέτι παντὸς	οὐδὲ	ῥᾴδιον· διόπερ τὸ εὖ καὶ
[2, 2]	συμφέροντα οὐδὲν ἑστηκὸς ἔχει, ὥσπερ	οὐδὲ	τὰ ὑγιεινά. τοιούτου δ´ ὄντος
[2, 6]	ἐλλείπει· τοῦτο δ´ οὐχ ἕν,	οὐδὲ	ταὐτὸν πᾶσιν. οἷον εἰ τὰ
[2, 1]	αὐτὸν ἐθίζῃ τις ἄνω ῥιπτῶν,	οὐδὲ	τὸ πῦρ κάτω, οὐδ´ ἄλλο
[2, 5]	ὁ φοβούμενος οὐδὲ ὁ ὀργιζόμενος,	οὐδὲ	ψέγεται ὁ ἁπλῶς ὀργιζόμενος ἀλλ´
[2, 4]	πράττειν ταῦτα οὐδεὶς ἂν οὐδὲ	μελλήσειε	γίνεσθαι ἀγαθός. ἀλλ´ οἱ πολλοὶ
[2, 4]	περὶ ταῦτα καὶ ἐνεργεῖ, εἰρήσθω.	~Ἀπορήσειε	δ´ ἄν τις πῶς λέγομεν
[2, 1]	ἔθους περιγίνεται, ὅθεν καὶ τοὔνομα	ἔσχηκε	μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ τοῦ ἔθους.
[2, 3]	πᾶσα ψυχῆς ἕξις, ὑφ´ οἵων	πέφυκε	γίνεσθαι χείρων καὶ βελτίων, πρὸς
[2, 3]	δὲ περὶ τὴν ἡδονήν· κοινή	τε	γὰρ αὕτη τοῖς ζῴοις, καὶ
[2, 2]	καὶ τῶν ἄλλων ἀρετῶν. ὅ	τε	γὰρ πάντα φεύγων καὶ φοβούμενος
[2, 2]	καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν· ἔκ	τε	γὰρ τοῦ ἀπέχεσθαι τῶν ἡδονῶν
[2, 2]	καὶ τῆς ὑγιείας ὁρῶμεν· τά	τε	γὰρ ὑπερβάλλοντα γυμνάσια καὶ τὰ
[2, 6]	οὗ ἂν ᾖ ἀρετή, αὐτό	τε	εὖ ἔχον ἀποτελεῖ καὶ τὸ
[2, 6]	ἕνεκα καὶ ὡς δεῖ, μέσον	τε	καὶ ἄριστον, ὅπερ ἐστὶ τῆς
[2, 3]	ὁ Πλάτων φησίν, ὥστε χαίρειν	τε	καὶ λυπεῖσθαι οἷς δεῖ· ἡ
[2, 6]	τὸ πρᾶγμα· ἴσῳ γὰρ ὑπερέχει	τε	καὶ ὑπερέχεται· τοῦτο δὲ μέσον
[2, 2]	μηδὲν ὑπομένων δειλὸς γίνεται, ὅ	τε	μηδὲν ὅλως φοβούμενος ἀλλὰ πρὸς
[2, 6]	ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ ἀρετὴ τόν	τε	ὀφθαλμὸν σπουδαῖον ποιεῖ καὶ τὸ
[2, 6]	ἡ τοῦ ἵππου ἀρετὴ ἵππον	τε	σπουδαῖον ποιεῖ καὶ ἀγαθὸν δραμεῖν
[2, 6]	δ´ ὑπερβάλλειν τοῦ δέοντος ἔν	τε	τοῖς πάθεσι καὶ ἐν ταῖς
[2, 8]	δὲ τὰς ὑπερβολὰς ἐλλείπουσιν ἔν	τε	τοῖς πάθεσι καὶ ταῖς πράξεσιν.
[2, 4]	ἔτι οὐδ´ ὅμοιόν ἐστιν ἐπί	τε	τῶν τεχνῶν καὶ τῶν ἀρετῶν·
[2, 5]	μήτε πάθη εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ	μήτε	δυνάμεις, λείπεται ἕξεις αὐτὰς εἶναι.
[2, 6]	ἡμᾶς δὲ ὃ μήτε πλεονάζει	μήτε	ἐλλείπει· τοῦτο δ´ οὐχ ἕν,
[2, 5]	περὶ τούτου πρότερον. εἰ οὖν	μήτε	πάθη εἰσὶν αἱ ἀρεταὶ μήτε
[2, 6]	πᾶσιν, πρὸς ἡμᾶς δὲ ὃ	μήτε	πλεονάζει μήτε ἐλλείπει· τοῦτο δ´
[2, 9]	ὁτὲ μὲν ἐπὶ τὴν ὑπερβολὴν	ὁτὲ	δ´ ἐπὶ τὴν ἔλλειψιν· οὕτω
[2, 9]	ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν καὶ πράους φαμέν,	ὁτὲ	δὲ τοὺς χαλεπαίνοντας ἀνδρώδεις ἀποκαλοῦντες.
[2, 9]	πᾶσιν ἐπαινετή, ἀποκλίνειν δὲ δεῖ	ὁτὲ	μὲν ἐπὶ τὴν ὑπερβολὴν ὁτὲ
[2, 9]	χρόνον ὀργιστέον· καὶ γὰρ ἡμεῖς	ὁτὲ	μὲν τοὺς ἐλλείποντας ἐπαινοῦμεν καὶ
[2, 7]	μέσον φιλότιμον καλοῦμεν ἔστι δ´	ὅτε	ἀφιλότιμον, καὶ ἔστι μὲν ὅτε
[2, 6]	ἀμφότερα οὐκ εὖ· τὸ δ´	ὅτε	δεῖ καὶ ἐφ´ οἷς καὶ
[2, 7]	ὅτε ἀφιλότιμον, καὶ ἔστι μὲν	ὅτε	ἐπαινοῦμεν τὸν φιλότιμον ἔστι δ´
[2, 3]	καὶ ὡς οὐ δεῖ καὶ	ὅτε,	καὶ ὅσα ἄλλα προστίθεται. ὑπόκειται
[2, 9]	δ´ ᾧ καὶ ὅσον καὶ	ὅτε	καὶ οὗ ἕνεκα καὶ ὥς,
[2, 6]	ἐν τῷ ἣν δεῖ καὶ	ὅτε	καὶ ὡς μοιχεύειν, ἀλλ´ ἁπλῶς
[2, 3]	ἢ ἃς μὴ δεῖ ἢ	ὅτε	οὐ δεῖ ἢ ὡς οὐ
[2, 7]	ἐπαινοῦμεν τὸν φιλότιμον ἔστι δ´	ὅτε	τὸν ἀφιλότιμον. διὰ τίνα δ´
[2, 7]	καὶ ἡμεῖς δὲ ἔστι μὲν	ὅτε	τὸν μέσον φιλότιμον καλοῦμεν ἔστι
[2, 6]	αἱ ἐλλείψεις. οὐκ ἔστιν οὖν	οὐδέποτε	περὶ αὐτὰ κατορθοῦν, ἀλλ´ ἀεὶ
[2, 4]	ἀπὸ τύχης καὶ ἄλλου ὑποθεμένου.	τότε	οὖν ἔσται γραμματικός, ἐὰν καὶ
[2, 3]	τὸ εὖ βέλτιον ἐν τούτῳ.	ὥστε	καὶ διὰ τοῦτο περὶ ἡδονὰς
[2, 8]	ἀπέχοντα ἀπ´ ἀλλήλων ἐναντία ὁρίζονται,	ὥστε	καὶ μᾶλλον ἐναντία τὰ πλεῖον
[2, 7]	ἐπιχαιρέκακος τοσοῦτον ἐλλείπει τοῦ λυπεῖσθαι	ὥστε	καὶ χαίρειν. ἀλλὰ περὶ μὲν
[2, 3]	νέων, ὡς ὁ Πλάτων φησίν,	ὥστε	χαίρειν τε καὶ λυπεῖσθαι οἷς
[2, 5]	ταῦτα δὲ οὐδὲ δυνάμεις εἰσίν·	οὔτε	γὰρ ἀγαθοὶ λεγόμεθα τῷ δύνασθαι
[2, 2]	ἕκαστα λόγος οὐκ ἔχει τἀκριβές·	οὔτε	γὰρ ὑπὸ τέχνην οὔθ´ ὑπὸ
[2, 5]	λεγόμεθα τῷ δύνασθαι πάσχειν ἁπλῶς	οὔτε	κακοί, οὔτ´ ἐπαινούμεθα οὔτε ψεγόμεθα·
[2, 6]	ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως μεσότης ἔστιν,	οὔτε	μεσότητος ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις. ~Δεῖ
[2, 1]	ἂν ἐθισθείη. οὔτ´ ἄρα φύσει	οὔτε	παρὰ φύσιν ἐγγίνονται αἱ ἀρεταί,
[2, 6]	ἔργοις ὅτι οὔτ´ ἀφελεῖν ἔστιν	οὔτε	προσθεῖναι, ὡς τῆς μὲν ὑπερβολῆς
[2, 5]	ἁπλῶς οὔτε κακοί, οὔτ´ ἐπαινούμεθα	οὔτε	ψεγόμεθα· ἔτι δυνατοὶ μέν ἐσμεν
[2, 5]	μὲν τὰ πάθη οὔτ´ ἐπαινούμεθα	οὔτε	ψεγόμεθα (οὐ γὰρ ἐπαινεῖται ὁ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/06/2008