Ennéade, livre, chap.
[6, 4, 3]	ἀλλ´ ἐκείνου ἐφιεμένου αὐτοῦ, οὐδ´	αὖ	ἄλλου. Θαυμαστὸν οὖν οὐδὲν οὕτως
[6, 4, 16]	καὶ οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ οὐδ´	αὖ	ἀπόλωλεν. Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων
[6, 4, 13]	οὐ παντὶ αὐτῷ ἐφαρμόσει οὐδ´	αὖ	αὐξομένῳ τὸ αὐτὸ συνέσται. Ἀλλ´
[6, 4, 3]	οὕτως ἐν πᾶσιν εἶναι, ὅτι	αὖ	ἐν οὐδενί ἐστιν αὐτῶν οὕτως
[6, 4, 2]	οὔτε δὲ περιλαβεῖν δεδυνημένον οὐδ´	αὖ	ἐντὸς γενέσθαι ἠγάπησε τόπον ἔχειν
[6, 4, 8]	αὐτοῦ ἂν μεταλαμβάνοι· ἢ μέγεθος	αὖ	ἔξει πάλιν. Ὅταν οὖν ἐν
[6, 4, 9]	ἐνταῦθα οὐ μεμερισμέναι, καὶ πάλιν	αὖ	ἔσται τὸ αὐτὸ πανταχοῦ οὐ
[6, 4, 2]	αὐτῷ παρόντι καὶ οὐ παρόντι	αὖ·	ἔστι γὰρ ἐφ´ ἑαυτοῦ ἐκεῖνο,
[6, 4, 11]	ἕν, καὶ τὸ ἓν ὂν	αὖ	ἐφ´ ἑαυτοῦ. Ἔστι γὰρ καὶ
[6, 4, 15]	Τοῦτο δὲ καὶ ἀνθρώπου κακία	αὖ	ἔχοντος δῆμον ἐν αὑτῷ ἡδονῶν
[6, 4, 12]	ἐν πολλοῖς αὖ φανταζομένου. Καὶ	αὖ	ἦλθεν ἄλλο εἰς τὸ λαβεῖν
[6, 4, 16]	ἡ ἐν περιόδοις καὶ ἄνοδος	αὖ	καὶ αἱ δίκαι καὶ αἱ
[6, 4, 14]	οὐ πέρασιν ἀφώρισται· διὰ τοῦτο	αὖ	καὶ ἕν. Οὐ γὰρ δὴ
[6, 4, 12]	ψυχὴν ἔχειν ἕξει καὶ ἄλλο	αὖ	καὶ ἕτερον ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ.
[6, 4, 14]	γὰρ ἕν ἐστι καὶ ἄπειρον	αὖ	καὶ πάντα ὁμοῦ καὶ ἕκαστον
[6, 4, 11]	πολύ; Ἢ τὸ ποικίλον ἁπλοῦν	αὖ,	καὶ τὰ πολλὰ ἕν. Λόγος
[6, 4, 12]	λαβεῖν ψυχὴν καὶ ἐξ ἀφανοῦς	αὖ	καὶ τοῦτο ἔχει, ὅπερ ἦν
[6, 4, 14]	αὐτὸ ἔχειν, ἀλλ´ ἄπειρον, καὶ	αὖ	μίαν καὶ τὴν μίαν οὕτω
[6, 4, 14]	καὶ ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον καὶ	αὖ	οὐ διακριθὲν χωρίς. Πῶς γὰρ
[6, 4, 8]	μὴ ὅλον, οὐκ αὐτό, οὐδ´	αὖ	οὗ ἐφίενται ἡ μετάληψις ἔσται,
[6, 4, 5]	τοῦ σώματος τοῦ ἰατροῦ— οὐδ´	αὖ	οὕτως μεῖζον νομιστέον τῇ ποσοῦ
[6, 4, 8]	ὂν οὐκ ἀπολείπεσθαι ἑαυτοῦ. Οὐδ´	αὖ	τοσοῦτον, ὅσον τὸ πᾶν αἰσθητόν,
[6, 4, 8]	οὐκ αὐτῶν γενόμενον ἑκάστου οὐδ´	αὖ	τοῦ παντός, ἀλλ´ ἐκεῖνο μὲν
[6, 4, 12]	ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πολλοῖς	αὖ	φανταζομένου. Καὶ αὖ ἦλθεν ἄλλο
[6, 4, 9]	οὐχ οἷόν τε, ὥσπερ οὐσίαν	ἄνευ	δυνάμεως, οὕτως οὐδὲ δύναμιν ἄνευ
[6, 4, 2]	ἐκείνου ἠρτημένον καὶ οὐ δυνάμενον	ἄνευ	ἐκείνου οὔτε μένειν οὔτε κινεῖσθαι.
[6, 4, 9]	δυνάμεσι ταύταις, ἵνα μὴ γίνηται	ἄνευ	οὐσίας δύναμις, πρῶτον μὲν καὶ
[6, 4, 9]	ἄνευ δυνάμεως, οὕτως οὐδὲ δύναμιν	ἄνευ	οὐσίας. Ἡ γὰρ δύναμις ἐκεῖ
[6, 4, 11]	ὄντων. Οὐκοῦν ἐκεῖνο ποικίλον καὶ	πολύ;	Ἢ τὸ ποικίλον ἁπλοῦν αὖ,
[6, 4, 4]	γὰρ πᾶν τὸ ὄν, κἂν	πολὺ	οὕτως ᾖ· ἐὸν γὰρ ἐόντι
[6, 4, 12]	ᾔσθετο, καὶ εἰ ἕτερον θείης	μεταξὺ	τῆς ἐρημίας, ἦλθε καὶ πρὸς
[6, 4, 12]	ἀέρι ὅλον τὸ εἶδός ἐστιν·	οὐ	γὰρ ἂν ἤκουσε πᾶς τὸ
[6, 4, 14]	διὰ τοῦτο αὖ καὶ ἕν.	Οὐ	γὰρ δὴ μίαν ζωὴν ἔδει
[6, 4, 9]	μὴ ἓν ὁμοῦ πάντα εἶναι;	Οὐ	γὰρ δὴ τὰ σώματα αὐτῶν·
[6, 4, 11]	ἑαυτῷ καὶ ἡ ἑτερότης αὐτοῦ.	οὐ	γὰρ δὴ τοῦ μὴ ὄντος.
[6, 4, 1]	εὐλόγως, ὅπως κατὰ συμβεβηκὸς μεγεθύνεται.	Οὐ	γὰρ δή, ὥσπερ ἡ ποιότης,
[6, 4, 7]	ἄμοιρον τοῦ αὐτοῦ πολλαχῇ κείμενον.	Οὐ	γὰρ ἐκεῖνο ὀρθῶς ἔχει ἐκ
[6, 4, 13]	Ἀλλ´ οὐδ´ οὕτως, ὡς σημεῖον·	οὐ	γὰρ ἓν σημεῖον ὁ ὄγκος,
[6, 4, 7]	μικροῦ ἐκείνου ἦν τὸ φῶς	οὐ	γὰρ ᾗ σῶμα ἦν εἶχε
[6, 4, 2]	Ὅλῳ οὖν ἐντυγχάνει τῷ ὄντι·	οὐ	γὰρ ἦν ἀποσπᾶσθαι αὐτὸ ἀφ´
[6, 4, 2]	ἐκείνου οὐκ ἔξω ἑαυτοῦ γενομένου·	οὐ	γὰρ οἷόν τε ἐν τῷ
[6, 4, 4]	καὶ πάρεισιν ἀλλήλαις οὐκ ἀλλοτριωθεῖσαι·	οὐ	γὰρ πέρασίν εἰσι διωρισμέναι, ὥσπερ
[6, 4, 13]	ὃ πρότερον ἦν, μεγέθους μεταλήψεται·	οὐ	γὰρ τὸ δίπηχυ τρίπηχυ γίνεται,
[6, 4, 9]	γὰρ δὴ τὰ σώματα αὐτῶν·	οὐ	γὰρ τῶν σωμάτων οἷόν τε
[6, 4, 3]	αὐτῷ ἐθέλῃ, ὡς δύναται πελάζει	οὐ	γενόμενον ἐκείνου, ἀλλ´ ἐκείνου ἐφιεμένου
[6, 4, 3]	ἑαυτοῦ οἱονεὶ ἐλλάμποιτο. Θαυμάζειν δὲ	οὐ	δεῖ, εἰ αὐτὸ μὴ ὂν
[6, 4, 14]	ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον καὶ αὖ	οὐ	διακριθὲν χωρίς. Πῶς γὰρ ἂν
[6, 4, 7]	φέρειν, ἡ δύναμις κἀκεῖνο κρατεῖ	οὐ	διαληφθεῖσα εἰς τοσαῦτα μέρη, ὅσα
[6, 4, 7]	ἐπὶ θάτερα ἢ ὅθεν ἐλήλυθεν	οὐ	διδοῦσαι εἶναι οὐδὲ μερίζουσαι. Καὶ
[6, 4, 12]	πᾶς δὴ ἦν ἐφ´ ἑαυτοῦ	οὐ	διειλημμένος εἰς τὸν ἑαυτοῦ ὄγκον
[6, 4, 7]	ἐπὶ πᾶν μὲν τὸ κρατοῦν,	οὐ	διείληπται δὲ ὅμως εἰς ἴσα
[6, 4, 4]	πολλαὶ τὴν μίαν. Διέστησαν γὰρ	οὐ	διεστῶσαι καὶ πάρεισιν ἀλλήλαις οὐκ
[6, 4, 4]	τῷ ὅλῳ αἱ πολλαὶ ἤδη	οὐ	δυνάμει, ἀλλ´ ἐνεργείᾳ ἑκάστη· οὔτε
[6, 4, 2]	μάλιστα ἐξ ἐκείνου ἠρτημένον καὶ	οὐ	δυνάμενον ἄνευ ἐκείνου οὔτε μένειν
[6, 4, 5]	τῷ ὄγκῳ ἀπιστεῖν ἤδη, ὡς	οὐ	δυνατὸν ἐπὶ τὸ μεῖζον αὐτοῦ
[6, 4, 2]	ἐκεῖνο καὶ πρῶτον καὶ ὂν	οὐ	ζητεῖ τόπον, οὐδ´ ὅλως ἔν
[6, 4, 14]	καὶ γεγενήμεθα τὸ συνάμφω καὶ	οὐ	θάτερον, ὃ πρότερον ἦμεν, καὶ
[6, 4, 6]	τῇ ψυχῇ ὄγκον. ~Τί οὖν	οὐ	καὶ ἐπ´ ἄλλο σῶμα ἔρχεται;
[6, 4, 16]	ἀγαθὸν αὐτῷ ἦν τῷ ἐπιστήμονι	οὐ	κατά τι τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ
[6, 4, 9]	Ἔπειτα ἄλλη κατ´ ἄλλο οὖσα	οὐ	καταλείψει συναίσθησιν. Ἔπειτα δέ, {εἰ}
[6, 4, 15]	τάξιν μετρίαν τὸ πλῆθος, καὶ	οὐ	κεκράτηκε τὸ χεῖρον· εἰ δὲ
[6, 4, 15]	ὄν, παρόντος δὲ καὶ σώματος	οὐ	κενοῦ οὐδὲ ψυχῆς ἀμοίρου, ὃ
[6, 4, 11]	τὸ ὂν δὲ τοῦ ἑνὸς	οὐ	κεχωρισμένου, καὶ ὅπου ἂν ᾖ
[6, 4, 4]	τῶν προτέρων ἀριθμοὶ ὄντα, ἀλλ´	οὐ	μεγέθη, ὁμοίως ἀπορίαν παρέξουσι πῶς
[6, 4, 1]	πληροῦσα τὸ διάστημα πᾶν, πῶς	οὐ	μέγεθος ἕξει; Ἢ τίς τρόπος
[6, 4, 9]	ἤτοι αἵπερ ἐκεῖ καὶ ἐνταῦθα	οὐ	μεμερισμέναι, καὶ πάλιν αὖ ἔσται
[6, 4, 12]	καὶ ἔστι πανταχοῦ τοῦ παντὸς	οὐ	μεμερισμένη; Καὶ γενομένη μὲν ἐν
[6, 4, 9]	πανταχῇ ἅμα τὴν αὐτὴν ὅλην,	οὐ	μεμερισμένην, οἷον ἐν ἑνὶ καὶ
[6, 4, 12]	ἀὴρ τὴν μορφὴν ἔχει, ἔχει	οὐ	μεμερισμένην· οὗ γὰρ ἂν ὄψις
[6, 4, 9]	αὖ ἔσται τὸ αὐτὸ πανταχοῦ	οὐ	μεμερισμένον· ἢ πολλὰ γενόμενον ὅλον
[6, 4, 9]	ὥστε πανταχοῦ ἅμα πάλιν αὐτὸ	οὐ	μεμερισμένον ὅλον ἔσται. ~Εἰ δέ
[6, 4, 1]	δὲ τῆς ψυχῆς τὸ αὐτὸ	οὐ	μεμερισμένον, οὕτω δὲ μεμερίσθαι λεγόμενον,
[6, 4, 12]	ἄρα ὁ αὐτὸς εἷς ἀριθμῷ	οὐ	μεμερισμένος, ἀλλ´ ὅλος ἔσται. ~Πόθεν
[6, 4, 8]	ἔχον τὸ μέγεθος ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει,	οὐ	μεριζομένου αὐτοῦ ἂν μεταλαμβάνοι· ἢ
[6, 4, 2]	αὐτῷ καὶ ἰσχύει παρ´ αὐτοῦ	οὐ	μερίζον ἐκεῖνο, ἀλλ´ εὑρίσκον αὐτὸ
[6, 4, 12]	ὄγκον ἦλθε· μετέλαβεν ἄρα αὐτοῦ	οὐ	μέρους {ὅλου} ἀλλὰ κἂν ἄλλο
[6, 4, 13]	ὅτι οὐχ αὑτοῦ μεταλήψεται· ἢ	οὐ	μετειληφὸς ἔσται, ἀλλ´ αὐτὸ ἔσται.
[6, 4, 8]	αὐτοῦ οὕτως ἔχειν αὐτοῦ, ὡς	οὐ	μετέλαβε, μὴ ἰδίου αὐτῶν ὄντος·
[6, 4, 3]	δύναμιν αὐτοῦ ᾧ πάρεστι παρεῖναι·	οὐ	μὴν οὐδ´ ὧς ἐκεῖνο μὴ
[6, 4, 1]	πρὸς τὸ ἐπ´ ἄλλου μέρους,	οὐ	μὴν ταὐτὸν ἀριθμῷ, ἐπὶ δὲ
[6, 4, 12]	ἡ φωνὴ πανταχοῦ τοῦ ἀέρος	οὐ	μία μεμερισμένη, ἀλλὰ μία πανταχοῦ
[6, 4, 6]	Ἢ ὅτι κρίσις ἐστίν, ἀλλ´	οὐ	πάθος. Εἶτα οὐδ´ αὐτὴ ἡ
[6, 4, 13]	ἧττον καὶ μεριστὸν ἔσται καὶ	οὐ	παντὶ αὐτῷ ἐφαρμόσει οὐδ´ αὖ
[6, 4, 7]	κατειληφέναι τὸ ἔξω; Ἐπειδὴ τοίνυν	οὐ	παρὰ τοῦ ὄγκου τοῦ σωματικοῦ
[6, 4, 2]	σῴζοιτο γειτονοῦν αὐτῷ παρόντι καὶ	οὐ	παρόντι αὖ· ἔστι γὰρ ἐφ´
[6, 4, 14]	προτέρου ἐκείνου καὶ ἄλλον τρόπον	οὐ	παρόντος. ~Ἀλλὰ πῶς προσελήλυθε τὸ
[6, 4, 12]	τὴν μορφήν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν	οὐ	πᾶσα δόξα συγχωρεῖ, εἰρήσθω δ´
[6, 4, 16]	τὸ καθέκαστον, μοῖρά τίς ἐστιν,	οὐ	πᾶσα, καίτοι καὶ ὧς πᾶσα
[6, 4, 4]	εἰρημένα, εἴ τινα ἀνάγκην, ἀλλ´	οὐ	πειθώ γε ἔχει ἀπίθανον νομιζούσης
[6, 4, 14]	νοῦν ἅπαντα; Ἕκαστον δὲ αὐτῶν	οὐ	πέρασιν ἀφώρισται· διὰ τοῦτο αὖ
[6, 4, 5]	ἐπιλείπουσα, ἀλλ´ ἀένναος οὖσα φύσις	οὐ	ῥέουσα; Ῥέουσα μὲν γὰρ ἐπὶ
[6, 4, 14]	οὕτω μίαν, ὅτι πάσας ὁμοῦ	οὐ	συμφορηθείσας εἰς ἕν, ἀλλ´ ἀφ´
[6, 4, 6]	τὴν κεφαλήν. Διὰ τί οὖν	οὐ	συναισθάνεται ἡ ἑτέρα τὸ τῆς
[6, 4, 4]	ἐνομίσθη εἶναι μεριστή. Ἐπεί, ὅτι	οὐ	συνδιείληπται τοῖς μέρεσιν, ἀλλ´ ὅλη
[6, 4, 13]	σημεῖα ἔσται, εἴπερ ἔσται, καὶ	οὐ	συνεχές· ὥστε οὐδ´ ὧς ἐφαρμόσει.
[6, 4, 7]	ᾗ φωτεινὸν σῶμα, ἑτέρᾳ δυνάμει,	οὐ	σωματικῇ οὔσῃ— φέρε, εἴ τις
[6, 4, 3]	ὄντα; Ἢ ὁ μερισμὸς ἦν	οὐ	σώματος, ἀλλὰ τοσοῦδε σώματος, καὶ
[6, 4, 13]	Δεῖ οὖν σῶμα μεταλαμβάνον τινὸς	οὐ	σώματος μεταλαμβάνειν· ἔχει γὰρ ἤδη.
[6, 4, 13]	ἔχει γὰρ ἤδη. Σῶμα δὴ	οὐ	σώματος μεταλήψεται. Οὐδὲ μέγεθος τοίνυν
[6, 4, 6]	τῷδε τῷ μέρει τοῦ παντὸς	οὐ	τὴν αὐτὴν τῇ ἐν τῷδε;
[6, 4, 10]	τοῦ ζωγράφου εἰκόνα λέγοι τις,	οὐ	τὸ ἀρχέτυπον φήσομεν τὴν εἰκόνα
[6, 4, 16]	μεταλαμβάνειν ἐκείνης τῆς φύσεως ἦν	οὐ	τὸ ἐλθεῖν ἐκείνην εἰς τὰ
[6, 4, 6]	Ἄλλα οὖν ἐστι τὰ κρινόμενα,	οὐ	τὸ κρῖνον· ὁ δὲ κρίνων
[6, 4, 10]	γράφει· τὸ γὰρ γράφον ἦν	οὐ	τὸ σῶμα τοῦ ζωγράφου οὐδὲ
[6, 4, 8]	οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ ποῦ·	οὐ	τοίνυν οὐδὲ τὸ ἐνταῦθα καὶ
[6, 4, 8]	τοσοῦτον» ὅπου μηδὲ τὸ τοιοῦτον·	οὐ	τοίνυν οὐδὲ τὸ ποῦ· οὐ
[6, 4, 10]	τὸ εἶδος τὸ μεμιμημένον· καὶ	οὐ	τὸν ζωγράφον, ἀλλὰ τὴν θέσιν
[6, 4, 16]	ζωῆς καὶ ψυχῆς, καὶ ὅλως	οὐ	τοπικῶς τὸ ἥκειν, ἀλλ´ ὅστις
[6, 4, 11]	τάξει καὶ δυνάμει καὶ διαφοραῖς,	οὐ	τόποις. Οὐδὲν γὰρ κωλύει ὁμοῦ
[6, 4, 16]	οὐχ ἑκάστη, ὅταν δὲ διακριθῇ	οὐ	τόπῳ, ἀλλ´ ἐνεργείᾳ γένηται τὸ
[6, 4, 4]	ὂν πολλὰ συγχωροῦμεν εἶναι ἑτερότητι,	οὐ	τόπῳ. Ὁμοῦ γὰρ πᾶν τὸ
[6, 4, 4]	ὁμοῦ, καὶ νοῦς πολὺς ἑτερότητι,	οὐ	τόπῳ, ὁμοῦ δὲ πᾶς. Ἆρ´
[6, 4, 11]	καθόσον δύναται κατὰ τοσοῦτον αὐτῷ	οὐ	τόπῳ παρεῖναι, οἷον τῷ φωτὶ
[6, 4, 12]	δὲ νῦν παροῦσα καὶ παροῦσα	οὐ	τῷ ἀναμεῖναι τὸ μεταληψόμενον, δηλονότι
[6, 4, 7]	χειρὸς ὁριζομένης τῷ αὐτῆς ποσῷ,	οὐ	τῷ τοῦ αἰωρουμένου καὶ κρατουμένου
[6, 4, 11]	αἴσθησις ἄλλο, ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´	οὐ	χωρὶς ὄντων. Οὐκοῦν ἐκεῖνο ποικίλον
[6, 4, 9]	ἐν τῷ αἰσθητῷ γεγενημέναι ἢ	οὔ;	Εἰ μὲν γὰρ μή εἰσιν,
[6, 4, 12]	μία τέταται συμμεριζομένη, ἀλλὰ πανταχοῦ	οὗ	ἂν παρῇ πάρεστι καὶ ἔστι
[6, 4, 12]	μορφὴν ἔχει, ἔχει οὐ μεμερισμένην·	οὗ	γὰρ ἂν ὄψις τεθῇ, ἔχει
[6, 4, 3]	τοσοῦτον ἐδυνήθη λαβεῖν παντὸς παρόντος.	Οὗ	δὲ πᾶσαι αἱ δυνάμεις, αὐτὸ
[6, 4, 9]	οὗ εἰσιν αὗται, κἀκεῖνο ἀφ´	οὗ	ἐγένοντο ἐκεῖ ἅμα ἔσται, ὥστε
[6, 4, 9]	ταῦτα ἐκείνῳ τῷ πρώτῳ ἀφ´	οὗ.	Εἰ δὲ δυνάμεις αὐτοῦ τὰ
[6, 4, 9]	ἐκείνου εἶεν. Εἰ δὲ τοῦτο,	οὗ	εἰσιν αὗται, κἀκεῖνο ἀφ´ οὗ
[6, 4, 9]	ἀσθενέστερον φῶς, ἀποτεμνόμενον τοῦ παρ´	οὗ	ἐστιν οὐκέτ´ ἂν εἴη, καὶ
[6, 4, 8]	ὅλον, οὐκ αὐτό, οὐδ´ αὖ	οὗ	ἐφίενται ἡ μετάληψις ἔσται, ἀλλὰ
[6, 4, 10]	εἶναι ἀπόντος τοῦ ἀρχετύπου, ἀφ´	οὗ	ἡ εἰκών, καὶ τοῦ πυρὸς
[6, 4, 8]	ἡ μετάληψις ἔσται, ἀλλὰ ἄλλου,	οὗ	ἡ ἔφεσις οὐκ ἦν. ~Καὶ
[6, 4, 2]	αὐτῷ, ὡς παντὸς ὄντος τούτου,	οὗ	κατὰ πᾶν μέρος αὐτοῦ ἀπολαύει
[6, 4, 13]	ἢ ὅλως ἄλλου, δεῖ τὸ	οὗ	μεταλαμβάνει μήτε διειλημμένον εἶναι μήτε
[6, 4, 4]	ὅλον ὡς μηδὲν ἐλαττοῦσθαι ἀφ´	οὗ	ὁ μερισμὸς γεγένηται, ἢ καὶ
[6, 4, 2]	ἠγάπησε τόπον ἔχειν καὶ τάξιν	οὗ	σῴζοιτο γειτονοῦν αὐτῷ παρόντι καὶ
[6, 4, 16]	μὴ ἀποσπασθείη, πῶς οὐκ ἐκεῖ,	οὗ	τὸ εἴδωλον; Εἰ δὲ παντελῶς
[6, 4, 2]	καὶ ὂν ἴσον ἑαυτῷ· καὶ	οὗ	τὸ πᾶν, ἐκεῖ αὐτό· τὸ
[6, 4, 16]	τί θαυμαστόν; Ἐπεὶ καὶ νῦν,	οὗ	τὸ σῶμα ἡμῶν καὶ ἐν
[6, 4, 12]	κατὰ τὸν ἀέρα πολλάκις καὶ	λόγου	ἐν τῇ φωνῇ οὖς μὲν
[6, 4, 14]	εἰ φωνῆς οὔσης μιᾶς καὶ	λόγου	ἑνὸς ἄλλος ἄλλοθεν παραθεὶς τὸ
[6, 4, 12]	ἑκασταχοῦ ὅλου ὄντος τοῦ φωνηθέντος	λόγου	καὶ ἑκάστης ἀκοῆς τὸ πᾶν
[6, 4, 15]	σημαινούσης τὰ μὲν καὶ τοῦ	λόγου	μετέσχε μετὰ τῆς κατὰ φωνὴν
[6, 4, 16]	μέρος οὖσα. Τὸ δὲ εἰς	Ἅιδου	γίνεσθαι, εἰ μὲν ἐν τῷ
[6, 4, 15]	ἐφθέγγετο, καὶ τὴν αὐτοῦ ταραχὴν	ἐδίδου	τῷ ὅλῳ. Οἷον ἐκκλησίᾳ δημογερόντων
[6, 4, 15]	ἄλλως ζῇ, μικτός τις ἐξ	ἀγαθοῦ	ἑαυτοῦ καὶ κακοῦ ἑτέρου γεγενημένος.
[6, 4, 8]	αὐτοῦ, ὡς οὐ μετέλαβε, μὴ	ἰδίου	αὐτῶν ὄντος· οὕτως γὰρ ἂν
[6, 4, 15]	Ἡ μὲν δὴ ἐκ τοῦ	θείου	ψυχὴ ἥσυχος ἦν κατὰ τὸ
[6, 4, 10]	τὸ τὸ σῶμα ῥεῖν τοῦ	ἡλίου.	Ἀλλ´ ὅτι μὲν μὴ φθαρτὰ
[6, 4, 7]	ἀέρα εἰς τὸ σῶμα τοῦ	ἡλίου	βλέπων, τὸ δὲ αὐτὸ ὅμως
[6, 4, 7]	αὐτός. Ἐπεὶ καὶ ἐπὶ τοῦ	ἡλίου	ἔχεις μὲν εἰπεῖν ὅθεν τὸ
[6, 4, 15]	τις ἐξ ἀγαθοῦ ἑαυτοῦ καὶ	κακοῦ	ἑτέρου γεγενημένος. ~Ἀλλ´ εἰ ἐκείνη
[6, 4, 5]	ψυχῆς καὶ τὸ μείζονος τοῦ	ὄγκου	γινομένου φθάνειν ἐπὶ πᾶν αὐτοῦ
[6, 4, 5]	αὐτὴν ψυχήν, ἣ ἐπ´ ἐλάττονος	ὄγκου	ἦν. Γελοῖον γὰρ πολλαχῇ, εἴ
[6, 4, 7]	Ἐπειδὴ τοίνυν οὐ παρὰ τοῦ	ὄγκου	τοῦ σωματικοῦ τοῦ μικροῦ ἐκείνου
[6, 4, 7]	ποιούμενος, ἅμα δὲ ὡδὶ τοῦ	σφαιρικοῦ	σώματος ἀτενίσας εἴσῃ τὸ φῶς
[6, 4, 7]	οὐ παρὰ τοῦ ὄγκου τοῦ	σωματικοῦ	τοῦ μικροῦ ἐκείνου ἦν τὸ
[6, 4, 1]	τῷ ἄλλου. Καὶ ἐπὶ τοῦ	λευκοῦ	τὸ αὐτὸ μὲν εἴδει τὸ
[6, 4, 13]	καὶ τὸ ἐκτεταμένον εἰς τόσον	ἄλλου	γένους μεταλήψεται ἢ ὅλως ἄλλου,
[6, 4, 13]	ἄλλου γένους μεταλήψεται ἢ ὅλως	ἄλλου,	δεῖ τὸ οὗ μεταλαμβάνει μήτε
[6, 4, 3]	ἐκείνου ἐφιεμένου αὐτοῦ, οὐδ´ αὖ	ἄλλου.	Θαυμαστὸν οὖν οὐδὲν οὕτως ἐν
[6, 4, 1]	μέρους λευκὸν οὐχ ὁμοπαθὲς τῷ	ἄλλου.	Καὶ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ τὸ
[6, 4, 1]	ἐξ ἀνάγκης τοσοῦτον, τό τε	ἄλλου	μέρους λευκὸν οὐχ ὁμοπαθὲς τῷ
[6, 4, 1]	ἐπ´ ἄλλου πρὸς τὸ ἐπ´	ἄλλου	μέρους, οὐ μὴν ταὐτὸν ἀριθμῷ,
[6, 4, 3]	πανταχοῦ, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ καὶ	ἄλλου.	Μηδενὸς δὲ ὂν τοῦ θέλοντος
[6, 4, 8]	ἐφίενται ἡ μετάληψις ἔσται, ἀλλὰ	ἄλλου,	οὗ ἡ ἔφεσις οὐκ ἦν.
[6, 4, 1]	αὐτὸ μὲν εἴδει τὸ ἐπ´	ἄλλου	πρὸς τὸ ἐπ´ ἄλλου μέρους,
[6, 4, 9]	καὶ ὅλως πᾶν τὸ παρ´	ἄλλου	τὴν ὑπόστασιν ἔχον ἴνδαλμα ὂν
[6, 4, 2]	τὸ λεγόμενον λαμβανέτω. Τοῦτο δὲ	ἄλλου	χάριν εἴρηται, ὅτι τὸ πᾶν
[6, 4, 12]	μετέλαβεν ἄρα αὐτοῦ οὐ μέρους	{ὅλου}	ἀλλὰ κἂν ἄλλο ἥκῃ εἰς
[6, 4, 8]	ὥστε εἰ καὶ δύναται μεταλαβεῖν,	ὅλου	ἂν αὐτοῦ καθόσον δύναται μεταλαμβάνοι.
[6, 4, 12]	ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον κόσμον,	ὅλου	αὐτοῦ μεταλήψεται. Ὁμοίως ἄρα, εἰ
[6, 4, 8]	τι αὐτοῦ μεταλαμβάνει, τῇ τοῦ	ὅλου	δυνάμει μεταλαμβάνειν αὐτοῦ πάσχοντος μηδὲν
[6, 4, 2]	κατὰ πᾶν μέρος αὐτοῦ ἀπολαύει	ὅλου	ἐκείνου. Εἰ μὲν γὰρ ἐν
[6, 4, 12]	τοῦ δὲ ἐφ´ ἑαυτοῦ, ἀλλὰ	ὅλου	ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πολλοῖς
[6, 4, 8]	πολλὰ ἐφίεται αὐτοῦ, δῆλον ὅτι	ὅλου	ἐφίεται αὐτοῦ· ὥστε εἰ καὶ
[6, 4, 12]	πᾶς τὸ αὐτὸ μὴ ἑκασταχοῦ	ὅλου	ὄντος τοῦ φωνηθέντος λόγου καὶ
[6, 4, 14]	οὐδ´ ἀποτετμημένα, ἀλλ´ ὄντες τοῦ	ὅλου·	οὐδὲ γὰρ οὐδὲ νῦν ἀποτετμήμεθα.
[6, 4, 16]	πρὸς τὸ ὅλον καίπερ τοῦ	ὅλου	οὔσης, ὥσπερ ἂν εἰ ἐπιστήμης
[6, 4, 11]	τί, εἴπερ ὅλον πανταχοῦ, οὐχ	ὅλου	πάντα μεταλαμβάνει τοῦ νοητοῦ; Πῶς
[6, 4, 4]	ἡ αὐτὴ ἀπορία ἔσται ἡ	ὅλου	πανταχοῦ. Καὶ ἔτι τὸ μέν
[6, 4, 4]	συγχωροῦμεν εἶναι ἑτερότητι, οὐ τόπῳ.	Ὁμοῦ	γὰρ πᾶν τὸ ὄν, κἂν
[6, 4, 4]	νοῦς πολὺς ἑτερότητι, οὐ τόπῳ,	ὁμοῦ	δὲ πᾶς. Ἆρ´ οὖν καὶ
[6, 4, 11]	οὐ τόποις. Οὐδὲν γὰρ κωλύει	ὁμοῦ	εἶναι τὰ διάφορα, οἷον ψυχὴν
[6, 4, 14]	καὶ ἄπειρον αὖ καὶ πάντα	ὁμοῦ	καὶ ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον καὶ
[6, 4, 4]	γὰρ ἐόντι πελάζει, καὶ πᾶν	ὁμοῦ,	καὶ νοῦς πολὺς ἑτερότητι, οὐ
[6, 4, 14]	μίαν οὕτω μίαν, ὅτι πάσας	ὁμοῦ	οὐ συμφορηθείσας εἰς ἕν, ἀλλ´
[6, 4, 9]	τὸ διεῖργον, ὥστε μὴ ἓν	ὁμοῦ	πάντα εἶναι; Οὐ γὰρ δὴ
[6, 4, 14]	ἄπειρον ἢ οὕτω λέγοιτο, ὅτι	ὁμοῦ	πάντα ἔχει, πᾶσαν ζωὴν καὶ
[6, 4, 11]	εὐῶδες, ἄλλη δὲ αἴσθησις ἄλλο,	ὁμοῦ	πάντων, ἀλλ´ οὐ χωρὶς ὄντων.
[6, 4, 16]	τοίνυν αὕτη τοῦ παντὸς οὖσα	κόσμου	νοητοῦ καὶ ἐν τῷ ὅλῳ
[6, 4, 2]	πρότερον ἦν τῆς φύσεως τοῦ	κενοῦ	καὶ ἔτι ἐστίν, ἀλλὰ τῷ
[6, 4, 15]	παρόντος δὲ καὶ σώματος οὐ	κενοῦ	οὐδὲ ψυχῆς ἀμοίρου, ὃ ἔκειτο
[6, 4, 15]	σώματος, καὶ τῇ οἷον γειτονείᾳ	καρπωσαμένου	τι ἴχνος ψυχῆς, οὐκ ἐκείνης
[6, 4, 3]	οὐ γενόμενον ἐκείνου, ἀλλ´ ἐκείνου	ἐφιεμένου	αὐτοῦ, οὐδ´ αὖ ἄλλου. Θαυμαστὸν
[6, 4, 15]	τὸ σῶμα τοῦ ζῴου τοῦ	γεγενημένου.	Ἡ μὲν δὴ ἐκ τοῦ
[6, 4, 16]	καθαρῶς ἐν τῷ νοητῷ οὐδενὸς	ἐξῃρημένου	αὐτῆς. Τὸ μὲν οὖν ἐκ
[6, 4, 12]	θέας καίτοι ἐναφωρισμένου τοῦ θεάματος	κειμένου,	ὅτι ὁ μὲν ὀφθαλμός, ὁ
[6, 4, 12]	αὐτῷ καὶ ἐν πολλοῖς αὖ	φανταζομένου.	Καὶ αὖ ἦλθεν ἄλλο εἰς
[6, 4, 8]	τὸ μέγεθος ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει, οὐ	μεριζομένου	αὐτοῦ ἂν μεταλαμβάνοι· ἢ μέγεθος
[6, 4, 15]	φωνῆς καὶ τῆς πληγῆς μόνον.	Γενομένου	δὴ ζῴου, ὃ ἔχει μὲν
[6, 4, 2]	ἐκείνῳ ἐκείνου οὐκ ἔξω ἑαυτοῦ	γενομένου·	οὐ γὰρ οἷόν τε ἐν
[6, 4, 15]	ἐγγὺς γενόμενον τῇ ἐπιτηδειότητι, καὶ	γενομένου	οὐκέτι σώματος μόνου, ἀλλὰ καὶ
[6, 4, 5]	καὶ τὸ μείζονος τοῦ ὄγκου	γινομένου	φθάνειν ἐπὶ πᾶν αὐτοῦ τὴν
[6, 4, 11]	Ἢ τὸ παρὸν ἐπιτηδειότητι τοῦ	δεξομένου	παρεῖναι νομιστέον, καὶ εἶναι μὲν
[6, 4, 8]	μήτ´ οὖν ἄλλο τι μήτε	μεμερισμένου.	Τῷ μὲν γὰρ σῶμα ἔχοντι
[6, 4, 12]	πάντες ἐπλήσθησαν τῆς θέας καίτοι	ἐναφωρισμένου	τοῦ θεάματος κειμένου, ὅτι ὁ
[6, 4, 11]	ὂν δὲ τοῦ ἑνὸς οὐ	κεχωρισμένου,	καὶ ὅπου ἂν ᾖ τὸ
[6, 4, 7]	αὐτῆς ποσῷ, οὐ τῷ τοῦ	αἰωρουμένου	καὶ κρατουμένου σώματος. Καὶ εἰ
[6, 4, 7]	οὐ τῷ τοῦ αἰωρουμένου καὶ	κρατουμένου	σώματος. Καὶ εἰ προσθείης δὲ
[6, 4, 10]	μὲν μὴ φθαρτὰ τὰ παρ´	ἐκείνου,	ἀθάνατοι δὲ καὶ αἱ ψυχαὶ
[6, 4, 3]	ὡς δύναται πελάζει οὐ γενόμενον	ἐκείνου,	ἀλλ´ ἐκείνου ἐφιεμένου αὐτοῦ, οὐδ´
[6, 4, 16]	δοῦναί τι παρ´ αὐτῆς, οὐκ	ἐκείνου	γενέσθαι, τὸ δ´ ἀπελθεῖν τὸ
[6, 4, 2]	πᾶν μέρος αὐτοῦ ἀπολαύει ὅλου	ἐκείνου.	Εἰ μὲν γὰρ ἐν τόπῳ
[6, 4, 9]	ἀπ´ ἐκείνου ἐλθοῦσαι ἀποτετμημέναι ἂν	ἐκείνου	εἶεν. Εἰ δὲ τοῦτο, οὗ
[6, 4, 9]	αἱ δυνάμεις αὗται αἱ ἀπ´	ἐκείνου	ἐλθοῦσαι ἀποτετμημέναι ἂν ἐκείνου εἶεν.
[6, 4, 3]	πελάζει οὐ γενόμενον ἐκείνου, ἀλλ´	ἐκείνου	ἐφιεμένου αὐτοῦ, οὐδ´ αὖ ἄλλου.
[6, 4, 14]	καὶ συνάπτεσθαι δοκεῖ καὶ ἐξήρτηται	ἐκείνου.	Ἡμεῖς δέ τίνες δὲ ἡμεῖς;
[6, 4, 7]	ὄγκου τοῦ σωματικοῦ τοῦ μικροῦ	ἐκείνου	ἦν τὸ φῶς οὐ γὰρ
[6, 4, 2]	εἴπερ ἔσται, καὶ μάλιστα ἐξ	ἐκείνου	ἠρτημένον καὶ οὐ δυνάμενον ἄνευ
[6, 4, 14]	ὕστερον προσεθέμεθα ἀργήσαντος τοῦ προτέρου	ἐκείνου	καὶ ἄλλον τρόπον οὐ παρόντος.
[6, 4, 2]	μέρει αὐτοῦ ἄλλῳ μέρει ἐφάπτεσθαι	ἐκείνου	καὶ εἶναι τὸ πόρρω καὶ
[6, 4, 2]	αὐτοῦ καὶ ἀναπαύεσθαι πανταχοῦ ὄντος	ἐκείνου	καὶ συνέχοντος, τὴν τοῦ ὀνόματος
[6, 4, 9]	καὶ ἀμυδραὶ δυνάμεις αἱ ἐξ	ἐκείνου,	οἱονεὶ φῶς ἐκ φωτὸς ἀμυδρὸν
[6, 4, 2]	ἐν ἑαυτῷ αὐτὸ προσελθὸν ἐκείνῳ	ἐκείνου	οὐκ ἔξω ἑαυτοῦ γενομένου· οὐ
[6, 4, 2]	ἠρτημένον καὶ οὐ δυνάμενον ἄνευ	ἐκείνου	οὔτε μένειν οὔτε κινεῖσθαι. Καὶ
[6, 4, 9]	τὴν ὑπόστασιν ἔχον ἴνδαλμα ὂν	ἐκείνου	οὐχ οἷόν τε ἀποτέμνοντα ἐν
[6, 4, 15]	ἐπιτηδειότητι, καὶ γενομένου οὐκέτι σώματος	μόνου,	ἀλλὰ καὶ ζῶντος σώματος, καὶ
[6, 4, 8]	ἐνταῦθα· ἤδη γὰρ ἂν πολλάκις	ποῦ»	εἴη. Εἰ τοίνυν ὁ μερισμὸς
[6, 4, 7]	δύναμιν, ἆρ´ ἂν ἔτι εἴποις	που	εἶναι τὸ φῶς, ἢ ἐπίσης
[6, 4, 9]	δὴ καὶ κατέλιπον, δηλονότι κατέλιπόν	που	ἰοῦσαι. Εἶτα πότερα ἔτι εἰσὶν
[6, 4, 8]	τοιοῦτον· οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ	ποῦ·	οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ ἐνταῦθα
[6, 4, 4]	ἢ μερισθήσονται ἢ μένουσαι ὅλαι	που	τοῦ σώματος δύναμιν αὐτῶν δώσουσιν.
[6, 4, 11]	τοῦ ἑνὸς οὐ κεχωρισμένου, καὶ	ὅπου	ἂν ᾖ τὸ ὄν, πάρεστιν
[6, 4, 1]	πρὸ αὐτοῦ πανταχοῦ οὖσαν, ὥστε,	ὅπου	ἂν τεθῇ, ἐκεῖ εὑρίσκειν ψυχὴν
[6, 4, 2]	κἄν τι αὐτῷ ἐθέλῃ παρεῖναι.	Ὅπου	δὴ συνιὸν τὸ σῶμα τοῦ
[6, 4, 8]	ἔχεις ἔχων εἰπεῖν τὸ σῶμα	ὅπου	ἐστίν, ἄυλον δὲ εἴ τί
[6, 4, 8]	φύσεως, οὐδαμῇ δεῖ προσάπτειν τοσοῦτον»	ὅπου	μηδὲ τὸ τοιοῦτον· οὐ τοίνυν
[6, 4, 7]	δὲ οὐδ´ ἀπερείσῃ τῇ διανοίᾳ	ὅπου	πρότερον ἦν κείμενον, καὶ οὔτε
[6, 4, 5]	δέ— οὐδὲ γὰρ ἄν, οὐδ´	ὅπου	ῥεύσειεν ἔχει· τὸ γὰρ πᾶν
[6, 4, 8]	ὅθεν ὁρμηθείη οὔτε ἔκ τινος	τόπου	οὔτε τινὸς ὂν σώματος, πῶς
[6, 4, 10]	καὶ εἰκόνα εἶναι ἀπόντος τοῦ	ἀρχετύπου,	ἀφ´ οὗ ἡ εἰκών, καὶ
[6, 4, 10]	θερμανθέντι πρῶτον μὲν ἐπὶ τοῦ	ἀρχετύπου	καὶ τῆς εἰκόνος, εἰ τὴν
[6, 4, 15]	κρατησάντων συνδόντος ἑαυτὸν τοῦ τοιούτου	ἀνθρώπου	δήμῳ τῷ τοιούτῳ· ὃς δ´
[6, 4, 15]	ἐκκλησίας κακία. Τοῦτο δὲ καὶ	ἀνθρώπου	κακία αὖ ἔχοντος δῆμον ἐν
[6, 4, 15]	ἐξ ἀγαθοῦ ἑαυτοῦ καὶ κακοῦ	ἑτέρου	γεγενημένος. ~Ἀλλ´ εἰ ἐκείνη ἡ
[6, 4, 6]	ἑτέρῳ κρίμα καὶ σύνεσιν ἔσχεν	ἑτέρου	πάθους. Εἴρηται δὲ περὶ τούτου
[6, 4, 9]	φῶς ἐκ φωτὸς ἀμυδρὸν ἐκ	φανοτέρου,	καὶ δὴ καὶ οὐσίαι συνοῦσαι
[6, 4, 14]	ὃ ὕστερον προσεθέμεθα ἀργήσαντος τοῦ	προτέρου	ἐκείνου καὶ ἄλλον τρόπον οὐ
[6, 4, 10]	ἐνταῦθα ὑφίσταταί τε παρὰ τοῦ	προτέρου	κυρίως καὶ γίνεται ἀπ´ αὐτοῦ
[6, 4, 15]	σώματος οὐ κενοῦ οὐδὲ ψυχῆς	ἀμοίρου,	ὃ ἔκειτο μὲν οὐδὲ πρότερον
[6, 4, 7]	τοῦ ὄγκου τοῦ σωματικοῦ τοῦ	μικροῦ	ἐκείνου ἦν τὸ φῶς οὐ
[6, 4, 5]	ἐλάττω εἶναι τοῦ σώματος τοῦ	ἰατροῦ—	οὐδ´ αὖ οὕτως μεῖζον νομιστέον
[6, 4, 5]	αὖ οὕτως μεῖζον νομιστέον τῇ	ποσοῦ	μετρήσει, ἐπεὶ οὐδ´ ἐπὶ τῆς
[6, 4, 12]	Ἦν δὲ ἡ φωνὴ πανταχοῦ	τοῦ	ἀέρος οὐ μία μεμερισμένη, ἀλλὰ
[6, 4, 7]	τῷ αὐτῆς ποσῷ, οὐ τῷ	τοῦ	αἰωρουμένου καὶ κρατουμένου σώματος. Καὶ
[6, 4, 10]	γὰρ καὶ εἰκόνα εἶναι ἀπόντος	τοῦ	ἀρχετύπου, ἀφ´ οὗ ἡ εἰκών,
[6, 4, 10]	τῷ θερμανθέντι πρῶτον μὲν ἐπὶ	τοῦ	ἀρχετύπου καὶ τῆς εἰκόνος, εἰ
[6, 4, 12]	οὖν δι´ ἐκεῖνο, ὅτι ἀπὸ	τοῦ	αὐτοῦ ἑνὸς ἡ μετάληψις. Τὸ
[6, 4, 12]	ἄλλο αὖ καὶ ἕτερον ἀπὸ	τοῦ	αὐτοῦ. Ἦν δὲ ἡ φωνὴ
[6, 4, 11]	καὶ ὑφιεμένας. Ἐπεὶ καὶ ἀπὸ	τοῦ	αὐτοῦ ὁ μὲν ὀφθαλμὸς εἶδε
[6, 4, 7]	πολλῶν τῶν αἰσθητῶν οὐκ ἄμοιρον	τοῦ	αὐτοῦ πολλαχῇ κείμενον. Οὐ γὰρ
[6, 4, 15]	κρατεῖ τὸ χεῖρον ἡσυχίαν ἄγοντος	τοῦ	βελτίονος, ὅτι μὴ ἠδυνήθη τὸ
[6, 4, 15]	ἀλλότριον τὸ σῶμα τοῦ ζῴου	τοῦ	γεγενημένου. Ἡ μὲν δὴ ἐκ
[6, 4, 12]	αὐτῆς τοῦ μὲν ἐν σώμασι,	τοῦ	δὲ ἐφ´ ἑαυτοῦ, ἀλλὰ ὅλου
[6, 4, 11]	ἄλλα; Ἢ τὸ παρὸν ἐπιτηδειότητι	τοῦ	δεξομένου παρεῖναι νομιστέον, καὶ εἶναι
[6, 4, 1]	Ἢ τίς τρόπος ἂν εἴη	τοῦ	εἶναι ἐν τῷ παντὶ πρὶν
[6, 4, 7]	σῶμα διαφανές, ὥστε τὸ φῶς	τοῦ	ἔνδον ἐν παντὶ τῷ περιέχοντι
[6, 4, 11]	ὄντος. Καὶ τὸ ὂν δὲ	τοῦ	ἑνὸς οὐ κεχωρισμένου, καὶ ὅπου
[6, 4, 10]	τῆς εἰκόνος, εἰ τὴν παρὰ	τοῦ	ζωγράφου εἰκόνα λέγοι τις, οὐ
[6, 4, 10]	γράφον ἦν οὐ τὸ σῶμα	τοῦ	ζωγράφου οὐδὲ τὸ εἶδος τὸ
[6, 4, 15]	πρῶτον αὐτὸ εἰς τὸ κοινὸν	τοῦ	ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ τὴν αὐτοῦ
[6, 4, 15]	δὲ οὐκ ἀλλότριον τὸ σῶμα	τοῦ	ζῴου τοῦ γεγενημένου. Ἡ μὲν
[6, 4, 10]	πιστῷτο τὸ τὸ σῶμα ῥεῖν	τοῦ	ἡλίου. Ἀλλ´ ὅτι μὲν μὴ
[6, 4, 7]	τὸν ἀέρα εἰς τὸ σῶμα	τοῦ	ἡλίου βλέπων, τὸ δὲ αὐτὸ
[6, 4, 7]	ὡδὶ αὐτός. Ἐπεὶ καὶ ἐπὶ	τοῦ	ἡλίου ἔχεις μὲν εἰπεῖν ὅθεν
[6, 4, 12]	ἐπλήσθησαν τῆς θέας καίτοι ἐναφωρισμένου	τοῦ	θεάματος κειμένου, ὅτι ὁ μὲν
[6, 4, 15]	γεγενημένου. Ἡ μὲν δὴ ἐκ	τοῦ	θείου ψυχὴ ἥσυχος ἦν κατὰ
[6, 4, 3]	καὶ ἄλλου. Μηδενὸς δὲ ὂν	τοῦ	θέλοντος αὐτοῦ εἶναι, ὃ ἂν
[6, 4, 5]	λέγοι ἐλάττω εἶναι τοῦ σώματος	τοῦ	ἰατροῦ— οὐδ´ αὖ οὕτως μεῖζον
[6, 4, 10]	κυρίως ἡ τῆς εἰκόνος καὶ	τοῦ	ἰνδάλματος ποίησις οἷον ἐν ὕδασι
[6, 4, 12]	ἐν σώματι οὐδ´ ὧς ἀπέστη	τοῦ	κατὰ τὸν φωνοῦντα εἶναι, ὅστις
[6, 4, 2]	ὃ πρότερον ἦν τῆς φύσεως	τοῦ	κενοῦ καὶ ἔτι ἐστίν, ἀλλὰ
[6, 4, 1]	ὁμοπαθὲς τῷ ἄλλου. Καὶ ἐπὶ	τοῦ	λευκοῦ τὸ αὐτὸ μὲν εἴδει
[6, 4, 15]	λόγον σημαινούσης τὰ μὲν καὶ	τοῦ	λόγου μετέσχε μετὰ τῆς κατὰ
[6, 4, 12]	λαμβάνειν ὡς οὐκ ὄντος αὐτῆς	τοῦ	μὲν ἐν σώμασι, τοῦ δὲ
[6, 4, 11]	ἑτερότης αὐτοῦ. οὐ γὰρ δὴ	τοῦ	μὴ ὄντος. Καὶ τὸ ὂν
[6, 4, 7]	παρὰ τοῦ ὄγκου τοῦ σωματικοῦ	τοῦ	μικροῦ ἐκείνου ἦν τὸ φῶς
[6, 4, 14]	τῇ ἁπάσῃ οὐσίᾳ, μέρη ὄντες	τοῦ	νοητοῦ οὐκ ἀφωρισμένα οὐδ´ ἀποτετμημένα,
[6, 4, 11]	πανταχοῦ, οὐχ ὅλου πάντα μεταλαμβάνει	τοῦ	νοητοῦ; Πῶς δὲ τὸ μὲν
[6, 4, 5]	τῆς ψυχῆς καὶ τὸ μείζονος	τοῦ	ὄγκου γινομένου φθάνειν ἐπὶ πᾶν
[6, 4, 7]	ἔξω; Ἐπειδὴ τοίνυν οὐ παρὰ	τοῦ	ὄγκου τοῦ σωματικοῦ τοῦ μικροῦ
[6, 4, 8]	εἴ τι αὐτοῦ μεταλαμβάνει, τῇ	τοῦ	ὅλου δυνάμει μεταλαμβάνειν αὐτοῦ πάσχοντος
[6, 4, 14]	ἀφωρισμένα οὐδ´ ἀποτετμημένα, ἀλλ´ ὄντες	τοῦ	ὅλου· οὐδὲ γὰρ οὐδὲ νῦν
[6, 4, 16]	οὐκέτι πρὸς τὸ ὅλον καίπερ	τοῦ	ὅλου οὔσης, ὥσπερ ἂν εἰ
[6, 4, 2]	ὄντος ἐκείνου καὶ συνέχοντος, τὴν	τοῦ	ὀνόματος ἀφεὶς κατηγορίαν τῇ διανοίᾳ
[6, 4, 11]	νομιστέον, καὶ εἶναι μὲν πανταχοῦ	τοῦ	ὄντος τὸ ὂν οὐκ ἀπολειπόμενον
[6, 4, 15]	ἔχει μὲν παροῦσαν αὐτῷ ἐκ	τοῦ	ὄντος ψυχήν, καθ´ ἣν δὴ
[6, 4, 2]	τοῦ παντὸς μίμημα, ἡ τοῦδε	τοῦ	ὁρατοῦ φύσις. Τὸ μὲν οὖν
[6, 4, 12]	Εἰ δὲ τοῦτο ἔξω ὂν	τοῦ	οὕτως ὄντος ἦλθε πρὸς τὸ
[6, 4, 8]	αὐτῶν γενόμενον ἑκάστου οὐδ´ αὖ	τοῦ	παντός, ἀλλ´ ἐκεῖνο μὲν αὐτοῦ
[6, 4, 16]	λεγομένη ὁπωσοῦν μερική πως ἐκ	τοῦ	παντὸς γίνεται· ἡ γὰρ ἐνέργεια
[6, 4, 2]	ληψόμενον— ἔξω γὰρ ἂν καὶ	τοῦ	παντὸς ἐγίνετο— περιθεῖν αὐτῷ ἐβουλήθη,
[6, 4, 16]	μέρος ἀποκρύπτουσα οἷον ἐξέθορεν ἐκ	τοῦ	παντὸς εἰς μέρος, εἰς ὃ
[6, 4, 2]	Ὅπου δὴ συνιὸν τὸ σῶμα	τοῦ	παντὸς εὑρίσκει τὸ πᾶν, ὥστε
[6, 4, 1]	πρὶν αὐτὸ τεθῆναι ἐν μέρει	τοῦ	παντός, καὶ τὸ ὅλον τοῦ
[6, 4, 16]	τῆς τοιαύτης κοινωνίας τοῖς τοῦδε	τοῦ	παντὸς μέρεσι, τὴν δὲ οἷον
[6, 4, 2]	μὲν ἀληθινὸν πᾶν, τὸ δὲ	τοῦ	παντὸς μίμημα, ἡ τοῦδε τοῦ
[6, 4, 8]	αἰσθητόν, οὐδ´ εἴ τι μέρος	τοῦ	παντός· ὅλως γὰρ οὐδὲ ποσόν·
[6, 4, 12]	παρῇ πάρεστι καὶ ἔστι πανταχοῦ	τοῦ	παντὸς οὐ μεμερισμένη; Καὶ γενομένη
[6, 4, 6]	δὲ ἐν τῷδε τῷ μέρει	τοῦ	παντὸς οὐ τὴν αὐτὴν τῇ
[6, 4, 14]	καὶ εὑρὼν ἡμᾶς ἦμεν γὰρ	τοῦ	παντὸς οὐκ ἔξω περιέθηκεν ἑαυτὸν
[6, 4, 1]	παντὶ πρὶν τὸ πᾶν γενέσθαι	τοῦ	παντὸς οὐκ ὄντος; Τό τε
[6, 4, 16]	ἣν ἔχει. Καὶ τοίνυν αὕτη	τοῦ	παντὸς οὖσα κόσμου νοητοῦ καὶ
[6, 4, 1]	τοῦ παντός, καὶ τὸ ὅλον	τοῦ	παντὸς σῶμα τεθῆναι ἐν ψυχῇ
[6, 4, 4]	ψυχὴ μία; Καίτοι ἄλλην μὲν	τοῦ	παντός, τὰς δὲ ἄλλας. Ταῦτά
[6, 4, 1]	παντὶ πάρεστιν, ὅτι σῶμά ἐστι	τοῦ	παντὸς τοσόνδε, περὶ τὰ σώματα
[6, 4, 9]	καὶ τὸ ἀσθενέστερον φῶς, ἀποτεμνόμενον	τοῦ	παρ´ οὗ ἐστιν οὐκέτ´ ἂν
[6, 4, 2]	τόπον νοῶν ἢ πέρας σώματος	τοῦ	περιέχοντος καθὸ περιέχει, ἢ διάστημά
[6, 4, 4]	πᾶν. Οὐδὲν οὖν ἡμῖν παρὰ	τοῦ	πλήθους οὕτω προϊόντος ἐξεύρηται εἰς
[6, 4, 2]	πᾶν, ὥστε μηδὲν ἔτι δεῖσθαι	τοῦ	πόρρω, ἀλλὰ στρέφεσθαι ἐν τῷ
[6, 4, 14]	ποτε, ὃ ὕστερον προσεθέμεθα ἀργήσαντος	τοῦ	προτέρου ἐκείνου καὶ ἄλλον τρόπον
[6, 4, 10]	σκιαῖς ἐνταῦθα ὑφίσταταί τε παρὰ	τοῦ	προτέρου κυρίως καὶ γίνεται ἀπ´
[6, 4, 10]	ἀφ´ οὗ ἡ εἰκών, καὶ	τοῦ	πυρὸς ἀπελθόντος τὴν θερμότητα εἶναι
[6, 4, 10]	τὸ σῶμα τὸ θερμανθὲν ἀποστάντος	τοῦ	πυρός. Εἰ δὲ καὶ οὗτοι
[6, 4, 10]	ἀξιώσουσι γίνεσθαι. Τὸ δ´ ἐπὶ	τοῦ	πυρὸς λεγόμενον οὐκ εἰκόνα τὴν
[6, 4, 10]	λεγόμενον οὐκ εἰκόνα τὴν θερμότητα	τοῦ	πυρὸς λεκτέον εἶναι, εἰ μή
[6, 4, 10]	ὡς οὐκ ἀνάγκη τὸ εἴδωλόν	του	συνηρτῆσθαι τῷ ἀρχετύπῳ ἔστι γὰρ
[6, 4, 7]	θαύματι ποιούμενος, ἅμα δὲ ὡδὶ	τοῦ	σφαιρικοῦ σώματος ἀτενίσας εἴσῃ τὸ
[6, 4, 7]	τοίνυν οὐ παρὰ τοῦ ὄγκου	τοῦ	σωματικοῦ τοῦ μικροῦ ἐκείνου ἦν
[6, 4, 4]	σώματα, οὔτε διὰ τὸ μέγεθος	τοῦ	σώματος δεῖ νομίζειν τὸ πλῆθος
[6, 4, 4]	μερισθήσονται ἢ μένουσαι ὅλαι που	τοῦ	σώματος δύναμιν αὐτῶν δώσουσιν. Ἐφ´
[6, 4, 16]	ἐκεῖ. Ἀλλ´ οὐκ ὄντος ἔτι	τοῦ	σώματος; Ἢ τὸ εἴδωλον εἰ
[6, 4, 5]	τὸ μέγα καὶ τὸ μεῖζον	τοῦ	σώματος. Μαρτυρεῖ δὲ τῷ μεγάλῳ
[6, 4, 8]	τοῦτο τά τε ἄλλα πάθη	τοῦ	σώματος μηδαμῶς αὐτὸ πάσχειν μερίζεσθαί
[6, 4, 4]	τὸ μέν τι ψυχὴν ἕξει	τοῦ	σώματος, τὸ δὲ δύναμιν μόνον.
[6, 4, 5]	τις ἰατρικὴν λέγοι ἐλάττω εἶναι	τοῦ	σώματος τοῦ ἰατροῦ— οὐδ´ αὖ
[6, 4, 7]	φέρε, εἴ τις τὸν ὄγκον	τοῦ	σώματος ὑφέλοι, τηροῖ δὲ τὴν
[6, 4, 14]	ἐν χρόνῳ; Ἢ καὶ πρὸ	τοῦ	ταύτην τὴν γένεσιν γενέσθαι ἦμεν
[6, 4, 3]	ἂν τοῦ τε πᾶν εἶναι	τοῦ	τε εἶναι ἐν αὐτῷ πανταχοῦ,
[6, 4, 3]	γὰρ τοῦδε εἶδος ἀπέστη ἂν	τοῦ	τε πᾶν εἶναι τοῦ τε
[6, 4, 16]	αὐτῆς. Τὸ μὲν οὖν ἐκ	τοῦ	τοιοῦδε εἴδωλον γενόμενον οὕτως· ὅταν
[6, 4, 15]	καὶ φόβων κρατησάντων συνδόντος ἑαυτὸν	τοῦ	τοιούτου ἀνθρώπου δήμῳ τῷ τοιούτῳ·
[6, 4, 15]	ἡσυχίαν ἀγόντων τῶν τοιούτων ἀπὸ	τοῦ	φρονοῦντος ἥκῃ εἰς αὐτοὺς λόγος,
[6, 4, 12]	αὐτὸ μὴ ἑκασταχοῦ ὅλου ὄντος	τοῦ	φωνηθέντος λόγου καὶ ἑκάστης ἀκοῆς
[6, 4, 7]	σώματος ὑφέλοι, τηροῖ δὲ τὴν	τοῦ	φωτὸς δύναμιν, ἆρ´ ἂν ἔτι
[6, 4, 2]	παντὸς μίμημα, ἡ τοῦδε τοῦ	ὁρατοῦ	φύσις. Τὸ μὲν οὖν ὄντως
[6, 4, 13]	ἐκταθὲν πᾶν αὐτοῦ μετειληφέναι ὄντος	ἀδιαστάτου	αὐτοῦ. Εἰ οὖν τι μεταλήψεταί
[6, 4, 16]	αὕτη τοῦ παντὸς οὖσα κόσμου	νοητοῦ	καὶ ἐν τῷ ὅλῳ τὸ
[6, 4, 14]	ἁπάσῃ οὐσίᾳ, μέρη ὄντες τοῦ	νοητοῦ	οὐκ ἀφωρισμένα οὐδ´ ἀποτετμημένα, ἀλλ´
[6, 4, 11]	οὐχ ὅλου πάντα μεταλαμβάνει τοῦ	νοητοῦ;	Πῶς δὲ τὸ μὲν πρῶτον
[6, 4, 14]	αὐτὴ ἑκασταχοῦ ψυχή, πῶς ἰδία	ἑκάστου;	Καὶ πῶς ἡ μὲν ἀγαθή,
[6, 4, 8]	ληπτέον ὡς οὐκ αὐτῶν γενόμενον	ἑκάστου	οὐδ´ αὖ τοῦ παντός, ἀλλ´
[6, 4, 3]	νοῦς ἔσται. Ἀλλὰ τὸ ὂν	αὐτοῦ;	Ἀλλὰ τὸ μέρος οὐκ ὂν
[6, 4, 2]	εὐθυπορεῖν καὶ ἐν ἄλλῳ μέρει	αὐτοῦ	ἄλλῳ μέρει ἐφάπτεσθαι ἐκείνου καὶ
[6, 4, 8]	μέγεθος ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει, οὐ μεριζομένου	αὐτοῦ	ἂν μεταλαμβάνοι· ἢ μέγεθος αὖ
[6, 4, 2]	τούτου, οὗ κατὰ πᾶν μέρος	αὐτοῦ	ἀπολαύει ὅλου ἐκείνου. Εἰ μὲν
[6, 4, 8]	Εἰ οὖν τὰ πολλὰ ἐφίεται	αὐτοῦ,	δῆλον ὅτι ὅλου ἐφίεται αὐτοῦ·
[6, 4, 13]	πᾶν αὐτοῦ μετειληφέναι ὄντος ἀδιαστάτου	αὐτοῦ.	Εἰ οὖν τι μεταλήψεταί τινος,
[6, 4, 10]	ἀλλὰ τὸν ζωγράφον, οὐκ οὖσαν	αὐτοῦ	εἰκόνα οὐδ´ εἰ αὐτόν τις
[6, 4, 8]	σώματος, ἀλλὰ τὸ σῶμα ἐθέλει	αὐτοῦ	εἶναι, ἀνάγκη τοῦτο τά τε
[6, 4, 8]	τοῦ παντός, ἀλλ´ ἐκεῖνο μὲν	αὐτοῦ	εἶναι καὶ αὐτὸ εἶναι, αὐτὸ
[6, 4, 3]	Μηδενὸς δὲ ὂν τοῦ θέλοντος	αὐτοῦ	εἶναι, ὃ ἂν αὐτῷ ἐθέλῃ,
[6, 4, 4]	οὕτω τὸ μὲν ἐᾶσαι ἐξ	αὐτοῦ	εἶναι, τὰ δ´ οἷον μέρη
[6, 4, 11]	ὄν, πάρεστιν αὐτῷ καὶ τὸ	αὐτοῦ	ἕν, καὶ τὸ ἓν ὂν
[6, 4, 12]	δι´ ἐκεῖνο, ὅτι ἀπὸ τοῦ	αὐτοῦ	ἑνὸς ἡ μετάληψις. Τὸ δὲ
[6, 4, 8]	αὐτῷ εἶναι, κἂν τὰ πολλὰ	αὐτοῦ	ἐφιέμενα τυγχάνῃ. Εἰ οὖν τὰ
[6, 4, 12]	αὖ καὶ ἕτερον ἀπὸ τοῦ	αὐτοῦ.	Ἦν δὲ ἡ φωνὴ πανταχοῦ
[6, 4, 3]	οὐκ ἀποτέτμηται ἐκεῖνο τῆς δυνάμεως	αὐτοῦ,	ἣν ἔδωκεν ἐκείνῳ· ἀλλ´ ὁ
[6, 4, 3]	ἑαυτοῦ εἶναι, δυνάμεις δὲ ἀπ´	αὐτοῦ	ἰέναι ἐπὶ πάντα, καὶ οὕτως
[6, 4, 5]	οὐ δυνατὸν ἐπὶ τὸ μεῖζον	αὐτοῦ	ἰέναι τὸ ἔλαττον. Οὔτε γὰρ
[6, 4, 4]	γεγένηται, ἢ καὶ γεννήσαντα ἀπ´	αὐτοῦ,	ἵνα δὴ βελτίοσι χρώμεθα ὀνόμασιν,
[6, 4, 8]	καὶ δύναται μεταλαβεῖν, ὅλου ἂν	αὐτοῦ	καθόσον δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ οὖν
[6, 4, 2]	τῷ γε οἷον ἐρείδεσθαι ἐπ´	αὐτοῦ	καὶ ἀναπαύεσθαι πανταχοῦ ὄντος ἐκείνου
[6, 4, 10]	προτέρου κυρίως καὶ γίνεται ἀπ´	αὐτοῦ	καὶ οὐκ ἔστιν ἀφ´ ἑαυτοῦ
[6, 4, 2]	ἄλλο ὂν παρ´ ἐκεῖνο, μεταλαμβάνει	αὐτοῦ	καὶ συντυγχάνει αὐτῷ καὶ ἰσχύει
[6, 4, 2]	μᾶλλον δὲ τοῦτο πανταχόθεν τοῖς	αὐτοῦ	μέρεσιν ἐπ´ ἐκεῖνο ἰὸν εὑρίσκει
[6, 4, 8]	τοίνυν εἰπεῖν ὡς, εἴ τι	αὐτοῦ	μεταλαμβάνει, τῇ τοῦ ὅλου δυνάμει
[6, 4, 12]	εἰς τὸν τοιοῦτον κόσμον, ὅλου	αὐτοῦ	μεταλήψεται. Ὁμοίως ἄρα, εἰ λέγοιτο
[6, 4, 13]	γεγονέναι, ἀλλὰ τὸ ἐκταθὲν πᾶν	αὐτοῦ	μετειληφέναι ὄντος ἀδιαστάτου αὐτοῦ. Εἰ
[6, 4, 11]	ὑφιεμένας. Ἐπεὶ καὶ ἀπὸ τοῦ	αὐτοῦ	ὁ μὲν ὀφθαλμὸς εἶδε τὸ
[6, 4, 2]	ἐστιν· οὐδὲν γάρ ἐστι πρὸ	αὐτοῦ.	Ὃ δ´ ἂν μετὰ τοῦτο
[6, 4, 11]	ἕτερον ἑαυτῷ καὶ ἡ ἑτερότης	αὐτοῦ.	οὐ γὰρ δὴ τοῦ μὴ
[6, 4, 2]	συντυγχάνει αὐτῷ καὶ ἰσχύει παρ´	αὐτοῦ	οὐ μερίζον ἐκεῖνο, ἀλλ´ εὑρίσκον
[6, 4, 12]	εἰς ὄγκον ἦλθε· μετέλαβεν ἄρα	αὐτοῦ	οὐ μέρους {ὅλου} ἀλλὰ κἂν
[6, 4, 3]	γενόμενον ἐκείνου, ἀλλ´ ἐκείνου ἐφιεμένου	αὐτοῦ,	οὐδ´ αὖ ἄλλου. Θαυμαστὸν οὖν
[6, 4, 8]	μεταλαμβάνοι. Δεῖ οὖν τὰ μεταλαμβάνοντα	αὐτοῦ	οὕτως ἔχειν αὐτοῦ, ὡς οὐ
[6, 4, 1]	ἀλλὰ σώματος εὑρίσκοντος αὐτὴν πρὸ	αὐτοῦ	πανταχοῦ οὖσαν, ὥστε, ὅπου ἂν
[6, 4, 8]	τῇ τοῦ ὅλου δυνάμει μεταλαμβάνειν	αὐτοῦ	πάσχοντος μηδὲν μήτ´ οὖν ἄλλο
[6, 4, 7]	τῶν αἰσθητῶν οὐκ ἄμοιρον τοῦ	αὐτοῦ	πολλαχῇ κείμενον. Οὐ γὰρ ἐκεῖνο
[6, 4, 9]	ἀφ´ οὗ. Εἰ δὲ δυνάμεις	αὐτοῦ	τὰ λεγόμενα μέρη τὰ ἐν
[6, 4, 15]	τοῦ ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ τὴν	αὐτοῦ	ταραχὴν ἐδίδου τῷ ὅλῳ. Οἷον
[6, 4, 5]	ὄγκου γινομένου φθάνειν ἐπὶ πᾶν	αὐτοῦ	τὴν αὐτὴν ψυχήν, ἣ ἐπ´
[6, 4, 3]	ἑκάστῳ ὅλον παρεῖναι. Ἢ ἔσται	αὐτοῦ	τὸ μὲν ὡδί, τὸ δὲ
[6, 4, 8]	οὔτε τινὸς ὂν σώματος, πῶς	αὐτοῦ	τὸ μὲν ὡδὶ φήσεις, τὸ
[6, 4, 5]	παντὶ διδόναι, ὅσον δύναται τοῦτο	αὐτοῦ	φέρειν. Δεῖ δὲ ἐκεῖνο μήτε
[6, 4, 3]	ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ, ἐνταῦθα δύναμιν	αὐτοῦ	ᾧ πάρεστι παρεῖναι· οὐ μὴν
[6, 4, 8]	τόποις, ὅταν τὸ μέν τι	αὐτοῦ	ὡδί, τὸ δὲ ὡδί, ὅτῳ
[6, 4, 8]	τὰ μεταλαμβάνοντα αὐτοῦ οὕτως ἔχειν	αὐτοῦ,	ὡς οὐ μετέλαβε, μὴ ἰδίου
[6, 4, 8]	αὐτοῦ, δῆλον ὅτι ὅλου ἐφίεται	αὐτοῦ·	ὥστε εἰ καὶ δύναται μεταλαβεῖν,
[6, 4, 13]	μεταλήψεταί τινος, δῆλον ὅτι οὐχ	αὑτοῦ	μεταλήψεται· ἢ οὐ μετειληφὸς ἔσται,
[6, 4, 13]	ὅλον, ἕξει αὐτὸ κατὰ πᾶν	ἑαυτοῦ.	~Ἀλλ´ εἰ ἡ αὐτὴ ἑκασταχοῦ
[6, 4, 2]	πᾶν οὐκ ἔστιν ὅπως ἀπολείπεται	ἑαυτοῦ,	ἀλλ´ ἔστι τε πεπληρωκὸς ἑαυτὸ
[6, 4, 12]	ἐν σώμασι, τοῦ δὲ ἐφ´	ἑαυτοῦ,	ἀλλὰ ὅλου ἐν αὐτῷ καὶ
[6, 4, 15]	ὅσα δίδωσιν ὡς ἑτέρῳ ὄντι	ἑαυτοῦ·	ἄλλος δέ τις ὁτὲ μὲν
[6, 4, 10]	αὐτοῦ καὶ οὐκ ἔστιν ἀφ´	ἑαυτοῦ	ἀποτετμημένα τὰ γενόμενα εἶναι. Τοῦτον
[6, 4, 2]	προσελθὸν ἐκείνῳ ἐκείνου οὐκ ἔξω	ἑαυτοῦ	γενομένου· οὐ γὰρ οἷόν τε
[6, 4, 3]	παρεῖναι, ἢ αὐτὸ μὲν ἐφ´	ἑαυτοῦ	εἶναι, δυνάμεις δὲ ἀπ´ αὐτοῦ
[6, 4, 2]	παρόντι αὖ· ἔστι γὰρ ἐφ´	ἑαυτοῦ	ἐκεῖνο, κἄν τι αὐτῷ ἐθέλῃ
[6, 4, 11]	τὸ ἓν ὂν αὖ ἐφ´	ἑαυτοῦ.	Ἔστι γὰρ καὶ παρεῖναι χωρὶς
[6, 4, 15]	ζῇ, μικτός τις ἐξ ἀγαθοῦ	ἑαυτοῦ	καὶ κακοῦ ἑτέρου γεγενημένος. ~Ἀλλ´
[6, 4, 12]	κόσμος ὁ τῆς ζωῆς ἐφ´	ἑαυτοῦ,	καὶ πᾶς δὴ ἦν ἐφ´
[6, 4, 2]	γὰρ ἦν ἀποσπᾶσθαι αὐτὸ ἀφ´	ἑαυτοῦ,	καὶ τὸ πανταχοῦ δὲ λέγεσθαι
[6, 4, 12]	ἑαυτοῦ οὐ διειλημμένος εἰς τὸν	ἑαυτοῦ	ὄγκον οὐδὲ γὰρ ὄγκος ἦν
[6, 4, 2]	αὐτὸ πανταχοῦ πᾶν καὶ μεῖζον	ἑαυτοῦ.	Ὅθεν ὡς οὐκ ἐν τῇ
[6, 4, 3]	δὲ σῶμα πᾶν κατὰ πᾶν	ἑαυτοῦ	οἱονεὶ ἐλλάμποιτο. Θαυμάζειν δὲ οὐ
[6, 4, 8]	γὰρ ἂν μένοι αὐτὸ ἐφ´	ἑαυτοῦ	ὅλον καὶ ἐν οἷς ὁρᾶται
[6, 4, 4]	ἐκεῖνο μένει τὸ ὂν ἐφ´	ἑαυτοῦ,	ὅτι παράδοξον εἶναι δοκεῖ τὸ
[6, 4, 12]	καὶ πᾶς δὴ ἦν ἐφ´	ἑαυτοῦ	οὐ διειλημμένος εἰς τὸν ἑαυτοῦ
[6, 4, 8]	αὐτὸ δὲ ὂν οὐκ ἀπολείπεσθαι	ἑαυτοῦ.	Οὐδ´ αὖ τοσοῦτον, ὅσον τὸ
[6, 4, 11]	ὄντος τὸ ὂν οὐκ ἀπολειπόμενον	ἑαυτοῦ,	παρεῖναι δὲ αὐτῷ τὸ δυνάμενον
[6, 4, 1]	πάθος, καὶ μηδὲν εἶναι ἐφ´	ἑαυτοῦ	σώματος ὄν τι καὶ γινωσκόμενον
[6, 4, 15]	φόβων κρατησάντων συνδόντος ἑαυτὸν τοῦ	τοιούτου	ἀνθρώπου δήμῳ τῷ τοιούτῳ· ὃς
[6, 4, 7]	οὔτε ὅπῃ, ἀλλὰ περὶ μὲν	τούτου	ἄπορος ἔσῃ ἐν θαύματι ποιούμενος,
[6, 4, 6]	ἑτέρου πάθους. Εἴρηται δὲ περὶ	τούτου	καὶ ἐν ἄλλοις. ~Ἀλλὰ πάλιν
[6, 4, 2]	εἴ γε ὅλον ἐπὶ πᾶν	τούτου	μέρος φθάνει, μᾶλλον δὲ τοῦτο
[6, 4, 2]	τῷ αὐτῷ, ὡς παντὸς ὄντος	τούτου,	οὗ κατὰ πᾶν μέρος αὐτοῦ
[6, 4, 10]	εἰκόνος, εἰ τὴν παρὰ τοῦ	ζωγράφου	εἰκόνα λέγοι τις, οὐ τὸ
[6, 4, 10]	ἦν οὐ τὸ σῶμα τοῦ	ζωγράφου	οὐδὲ τὸ εἶδος τὸ μεμιμημένον·
[6, 4, 9]	εἶναι, ἢ καί, εἰ μὴ	πανταχοῦ,	ἀλλ´ οὖν πανταχῇ ἅμα τὴν
[6, 4, 9]	ἐγένοντο ἐκεῖ ἅμα ἔσται, ὥστε	πανταχοῦ	ἅμα πάλιν αὐτὸ οὐ μεμερισμένον
[6, 4, 13]	ἄρα δεῖ τὸ παρεσόμενον αὐτῷ	πανταχοῦ	ἀμερὲς ὂν παρεῖναι, οὐχ οὕτω
[6, 4, 12]	ἐν παντὶ ἑκάστῳ ἔσται. Καὶ	πανταχοῦ	ἄρα ὁ αὐτὸς εἷς ἀριθμῷ
[6, 4, 2]	αὐτὸ ἀφ´ ἑαυτοῦ, καὶ τὸ	πανταχοῦ	δὲ λέγεσθαι εἶναι αὐτὸ δῆλον,
[6, 4, 1]	ἀμερῆ λεγομένην καὶ ἀμεγέθη εἶναι	πανταχοῦ	εἶναι μέγεθος οὐκ ἔχουσαν πῶς
[6, 4, 2]	ἐν αἰσθητῷ θέμενοι καὶ τὸ	πανταχοῦ	ἐκεῖ τιθέμεθα, καὶ μέγα νομίζοντες
[6, 4, 2]	ἑαυτῷ· ἤδη γὰρ γίνεται τὸ	πανταχοῦ	ἐν ἑνί. Ἡμεῖς δὲ τὸ
[6, 4, 2]	Καὶ οὐδὲν θαυμαστόν, εἰ τὸ	πανταχοῦ	ἐν τῷ ὄντι καὶ ἐν
[6, 4, 4]	ψυχὰς πολλάς, εἰ τὸ ὂν	πανταχοῦ	ἓν καὶ μὴ ὡς ὁμοειδές,
[6, 4, 7]	ἀλλ´ ἦν ἂν τὸ φῶς	πανταχοῦ	ἓν καὶ ταὐτὸν ὂν οὐκ
[6, 4, 1]	μερίζεσθαι; Ἢ καὶ παρ´ αὐτῆς	πανταχοῦ	ἐστιν, οὐχ οὗπερ ἂν ὑπὸ
[6, 4, 4]	αὐτὴ ἀπορία ἔσται ἡ ὅλου	πανταχοῦ.	Καὶ ἔτι τὸ μέν τι
[6, 4, 3]	τοῦ τε εἶναι ἐν αὐτῷ	πανταχοῦ,	κατὰ συμβεβηκὸς δὲ καὶ ἄλλου.
[6, 4, 3]	ἐπὶ πάντα, καὶ οὕτως αὐτὸ	πανταχοῦ	λέγεσθαι εἶναι; Οὕτω γὰρ τὰς
[6, 4, 1]	οὕτω δὲ μεμερίσθαι λεγόμενον, ὅτι	πανταχοῦ.	Λέγωμεν οὖν ἐξ ἀρχῆς περὶ
[6, 4, 12]	οὐ μία μεμερισμένη, ἀλλὰ μία	πανταχοῦ	ὅλη· καὶ τὸ τῆς ὄψεως
[6, 4, 2]	ἐρείδεσθαι ἐπ´ αὐτοῦ καὶ ἀναπαύεσθαι	πανταχοῦ	ὄντος ἐκείνου καὶ συνέχοντος, τὴν
[6, 4, 9]	πάλιν αὖ ἔσται τὸ αὐτὸ	πανταχοῦ	οὐ μεμερισμένον· ἢ πολλὰ γενόμενον
[6, 4, 12]	μὴ μία τέταται συμμεριζομένη, ἀλλὰ	πανταχοῦ	οὗ ἂν παρῇ πάρεστι καὶ
[6, 4, 7]	δὲ αὐτὸ ὅμως ὁρᾷς φῶς	πανταχοῦ	οὐδὲ τοῦτο μεμερισμένον. Δηλοῦσι δὲ
[6, 4, 1]	σώματος εὑρίσκοντος αὐτὴν πρὸ αὐτοῦ	πανταχοῦ	οὖσαν, ὥστε, ὅπου ἂν τεθῇ,
[6, 4, 11]	~Ἀλλὰ διὰ τί, εἴπερ ὅλον	πανταχοῦ,	οὐχ ὅλου πάντα μεταλαμβάνει τοῦ
[6, 4, 2]	ἐπ´ ἐκεῖνο ἰὸν εὑρίσκει αὐτὸ	πανταχοῦ	πᾶν καὶ μεῖζον ἑαυτοῦ. Ὅθεν
[6, 4, 4]	δοκεῖ τὸ ἅμα ὅλον τι	πανταχοῦ	παρεῖναι, ὁ αὐτὸς λόγος καὶ
[6, 4, 9]	ἀλλήλας γινομένων ἢ τὴν αὐτὴν	πανταχοῦ	συγχωρεῖν εἶναι, ἢ καί, εἰ
[6, 4, 4]	τῆς ψυχῆς τὸ ἓν οὕτω	πανταχοῦ	ταὐτὸν εἶναι. Βέλτιον γὰρ ἴσως
[6, 4, 12]	αὐτοῦ. Ἦν δὲ ἡ φωνὴ	πανταχοῦ	τοῦ ἀέρος οὐ μία μεμερισμένη,
[6, 4, 11]	παρεῖναι νομιστέον, καὶ εἶναι μὲν	πανταχοῦ	τοῦ ὄντος τὸ ὂν οὐκ
[6, 4, 12]	ἂν παρῇ πάρεστι καὶ ἔστι	πανταχοῦ	τοῦ παντὸς οὐ μεμερισμένη; Καὶ
[6, 4, 1]	~Ἆρά γε ἡ ψυχὴ	πανταχοῦ	τῷ παντὶ πάρεστιν, ὅτι σῶμά
[6, 4, 4]	συνδιείληπται τοῖς μέρεσιν, ἀλλ´ ὅλη	πανταχοῦ,	φανερὸν ποιεῖ τὸ ἓν καὶ
[6, 4, 12]	ἤκουσε πᾶς τὸ αὐτὸ μὴ	ἑκασταχοῦ	ὅλου ὄντος τοῦ φωνηθέντος λόγου
[6, 4, 14]	ἑαυτοῦ. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ αὐτὴ	ἑκασταχοῦ	ψυχή, πῶς ἰδία ἑκάστου; Καὶ
[6, 4, 15]	αὐτὸ εἰς τὸ κοινὸν τοῦ	ζῴου	ἐφθέγγετο, καὶ τὴν αὐτοῦ ταραχὴν
[6, 4, 15]	τῆς πληγῆς μόνον. Γενομένου δὴ	ζῴου,	ὃ ἔχει μὲν παροῦσαν αὐτῷ
[6, 4, 15]	οὐκ ἀλλότριον τὸ σῶμα τοῦ	ζῴου	τοῦ γεγενημένου. Ἡ μὲν δὴ
[6, 4, 15]	ἡδονῶν καὶ ἀλγηδόνων ἐν αὐτῷ	ἐξέφυ·	ἦν δὲ οὐκ ἀλλότριον τὸ
[6, 4, 13]	μεγέθους μεταλήψεται· οὐ γὰρ τὸ	δίπηχυ	τρίπηχυ γίνεται, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον
[6, 4, 13]	μεταλήψεται· οὐ γὰρ τὸ δίπηχυ	τρίπηχυ	γίνεται, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον ἄλλο
[6, 4, 7]	χεὶρ σῶμα ὅλον καὶ ξύλον	πολύπηχυ	καὶ ἄλλο τι, καὶ ἐπὶ