Ennéade, livre, chap.
[6, 4, 3]	μέρη ἔχειν σώματα ὄντα; Ἢ	ὁ	μερισμὸς ἦν οὐ σώματος, ἀλλὰ
[6, 4, 12]	τῆς ὄψεως δέ, εἰ παθὼν	ὁ	ἀὴρ τὴν μορφὴν ἔχει, ἔχει
[6, 4, 6]	τὸ κρῖνον· ὁ δὲ κρίνων	ὁ	αὐτὸς δικαστὴς ἐν ἄλλοις καὶ
[6, 4, 12]	ἑκάστῳ ἔσται. Καὶ πανταχοῦ ἄρα	ὁ	αὐτὸς εἷς ἀριθμῷ οὐ μεμερισμένος,
[6, 4, 4]	ἅμα ὅλον τι πανταχοῦ παρεῖναι,	ὁ	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν
[6, 4, 3]	ὁ μὲν ᾖ ἐν ἄλλῳ,	ὁ	δὲ ἐν ἄλλῳ; Ἀλλ´ οὐδέτερος
[6, 4, 6]	τὰ κρινόμενα, οὐ τὸ κρῖνον·	ὁ	δὲ κρίνων ὁ αὐτὸς δικαστὴς
[6, 4, 13]	λέγει ὅτι ὧδε καὶ ὧδε,	ὁ	δὲ λόγος τὸ ὧδε καὶ
[6, 4, 12]	κειμένου, ὅτι ὁ μὲν ὀφθαλμός,	ὁ	δὲ οὖς ἦν, οὕτω τοι
[6, 4, 16]	ὅλης οὔσης κατά τι θεώρημα	ὁ	ἐπιστήμων ἐνεργεῖ· τὸ δ´ ἀγαθὸν
[6, 4, 7]	δὴ τοίνυν εἰ δύναμις μόνον	ὁ	ἥλιος ἦν σώματος χωρὶς οὖσα
[6, 4, 12]	τῆς ζωῆς κόσμῳ, ἦν δὲ	ὁ	κόσμος ὁ τῆς ζωῆς ἐφ´
[6, 4, 3]	αὐτοῦ, ἣν ἔδωκεν ἐκείνῳ· ἀλλ´	ὁ	λαβὼν τοσοῦτον ἐδυνήθη λαβεῖν παντὸς
[6, 4, 6]	ἕτερον ἀμφοῖν. Πολλαχῇ δὲ καὶ	ὁ	λογισμὸς εἶδε τὸ ἐν ἑτέρῳ
[6, 4, 6]	λέγει, καίτοι ἔκριναν ἄμφω, ἀλλὰ	ὁ	λογισμὸς ἐπ´ ἀμφοῖν· τοῦτο δὲ
[6, 4, 12]	ἐρημίας, ἦλθε καὶ πρὸς αὐτὸ	ὁ	λόγος καὶ ἡ φωνή, μᾶλλον
[6, 4, 3]	ἡμεῖς φαμεν. Νῦν δέ φησιν	ὁ	λόγος, ὡς ἀνάγκη αὐτῷ τόπον
[6, 4, 3]	ἔσται. Ἀλλὰ τὸν νοῦν, ἵν´	ὁ	μὲν ᾖ ἐν ἄλλῳ, ὁ
[6, 4, 11]	Ἐπεὶ καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ	ὁ	μὲν ὀφθαλμὸς εἶδε τὸ χρῶμα,
[6, 4, 12]	ἐναφωρισμένου τοῦ θεάματος κειμένου, ὅτι	ὁ	μὲν ὀφθαλμός, ὁ δὲ οὖς
[6, 4, 4]	ὡς μηδὲν ἐλαττοῦσθαι ἀφ´ οὗ	ὁ	μερισμὸς γεγένηται, ἢ καὶ γεννήσαντα
[6, 4, 8]	πολλάκις ποῦ» εἴη. Εἰ τοίνυν	ὁ	μερισμὸς τοῖς τόποις, ὅταν τὸ
[6, 4, 13]	σημεῖον· οὐ γὰρ ἓν σημεῖον	ὁ	ὄγκος, ἀλλ´ ἄπειρα ἐν αὐτῷ·
[6, 4, 13]	οὐδ´ ὧς ἐφαρμόσει. Εἰ οὖν	ὁ	ὄγκος ὁ πᾶς ἕξει αὐτὸ
[6, 4, 13]	ἐφαρμόσει. Εἰ οὖν ὁ ὄγκος	ὁ	πᾶς ἕξει αὐτὸ ὅλον, ἕξει
[6, 4, 6]	ἄλλοις πάθεσι γινόμενος· καίτοι οὐχ	ὁ	πάσχων αὐτός, ἀλλ´ ἡ σώματος
[6, 4, 12]	κόσμῳ, ἦν δὲ ὁ κόσμος	ὁ	τῆς ζωῆς ἐφ´ ἑαυτοῦ, καὶ
[6, 4, 3]	ὂν τοῦ θέλοντος αὐτοῦ εἶναι,	ὃ	ἂν αὐτῷ ἐθέλῃ, ὡς δύναται
[6, 4, 2]	οὐδὲν γάρ ἐστι πρὸ αὐτοῦ.	Ὃ	δ´ ἂν μετὰ τοῦτο ᾖ,
[6, 4, 8]	τι οἷον πάθος ἢ εἶδος·	ὃ	δέ ἐστι μηδενὸς σώματος, ἀλλὰ
[6, 4, 2]	τοῦτο τὸ λεγόμενον μέγα μικρόν·	ὃ	δὲ νομίζεται μικρόν, ἐκεῖνο μέγα,
[6, 4, 15]	οὐ κενοῦ οὐδὲ ψυχῆς ἀμοίρου,	ὃ	ἔκειτο μὲν οὐδὲ πρότερον ἐν
[6, 4, 16]	τοῦ παντὸς εἰς μέρος, εἰς	ὃ	ἐνεργεῖ ἑαυτὴν μέρος ὄν, οἷον
[6, 4, 15]	πληγῆς μόνον. Γενομένου δὴ ζῴου,	ὃ	ἔχει μὲν παροῦσαν αὐτῷ ἐκ
[6, 4, 15]	ἐπιτηδειότης αὐτῷ παρῆν, ἔσχε πρὸς	ὃ	ἦν ἐπιτήδειον· ἦν δὲ γενόμενον
[6, 4, 16]	γίνεσθαι καὶ μεταλαβεῖν, δῆλον ὅτι	ὃ	λέγουσιν ἐκεῖνοι ἥκειν» λεκτέον εἶναι
[6, 4, 14]	τὸ συνάμφω καὶ οὐ θάτερον,	ὃ	πρότερον ἦμεν, καὶ θάτερόν ποτε,
[6, 4, 13]	προσθήκην λάβοι, τὸ μέγεθος ἐκεῖνο,	ὃ	πρότερον ἦν, μεγέθους μεταλήψεται· οὐ
[6, 4, 2]	καθὸ περιέχει, ἢ διάστημά τι	ὃ	πρότερον ἦν τῆς φύσεως τοῦ
[6, 4, 14]	πρότερον ἦμεν, καὶ θάτερόν ποτε,	ὃ	ὕστερον προσεθέμεθα ἀργήσαντος τοῦ προτέρου
[6, 4, 2]	ἢ πέρας σώματος τοῦ περιέχοντος	καθὸ	περιέχει, ἢ διάστημά τι ὃ
[6, 4, 3]	σῶμα ἕκαστον ἐλέγετο τῷ εἴδει	καθὸ	σῶμα· τοῦτο δὲ οὐκ εἶχε
[6, 4, 1]	ὄν τι καὶ γινωσκόμενον τότε·	διὸ	καὶ ἐξ ἀνάγκης τοσοῦτον, τό
[6, 4, 3]	αὐτῶν οὕτως ὡς ἐκείνων εἶναι.	Διὸ	καὶ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω
[6, 4, 12]	δυνάμενον ψυχὴν ἔχειν ἕξει καὶ	ἄλλο	αὖ καὶ ἕτερον ἀπὸ τοῦ
[6, 4, 12]	αὖ φανταζομένου. Καὶ αὖ ἦλθεν	ἄλλο	εἰς τὸ λαβεῖν ψυχὴν καὶ
[6, 4, 13]	τὸ ὑποκείμενον ἄλλο ποσὸν ἔχον	ἄλλο	ἔσχεν· ἐπεὶ οὕτω γε αὐτὰ
[6, 4, 3]	ἐκπεμφθείσας κατ´ ἄλλο καὶ κατ´	ἄλλο	ζῷον γίγνεσθαι. Ἢ ἐφ´ ὧν
[6, 4, 12]	οὐ μέρους {ὅλου} ἀλλὰ κἂν	ἄλλο	ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον κόσμον,
[6, 4, 7]	δὲ τῷ κρατουμένῳ σώματι μῆκος	ἄλλο	καὶ δύναιτο ἡ χεὶρ φέρειν,
[6, 4, 3]	αὑτῷ, τὰς δ´ ἐκπεμφθείσας κατ´	ἄλλο	καὶ κατ´ ἄλλο ζῷον γίγνεσθαι.
[6, 4, 11]	τὸ εὐῶδες, ἄλλη δὲ αἴσθησις	ἄλλο,	ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´ οὐ χωρὶς
[6, 4, 2]	τι ἐν τῷ παντὶ ἱδρύθη	ἄλλο	ὂν παρ´ ἐκεῖνο, μεταλαμβάνει αὐτοῦ
[6, 4, 9]	ἔσται ἀδυναμία. Ἔπειτα ἄλλη κατ´	ἄλλο	οὖσα οὐ καταλείψει συναίσθησιν. Ἔπειτα
[6, 4, 13]	τρίπηχυ γίνεται, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον	ἄλλο	ποσὸν ἔχον ἄλλο ἔσχεν· ἐπεὶ
[6, 4, 6]	~Τί οὖν οὐ καὶ ἐπ´	ἄλλο	σῶμα ἔρχεται; Ἢ ὅτι ἐκεῖνο
[6, 4, 6]	δεξάμενον ἔχει. Τί οὖν; Τὸ	ἄλλο	σῶμα τὴν αὐτὴν ψυχὴν ἔχει
[6, 4, 7]	ὅλον καὶ ξύλον πολύπηχυ καὶ	ἄλλο	τι, καὶ ἐπὶ πᾶν μὲν
[6, 4, 8]	αὐτοῦ πάσχοντος μηδὲν μήτ´ οὖν	ἄλλο	τι μήτε μεμερισμένου. Τῷ μὲν
[6, 4, 9]	δὲ τοῦτο, οὗ εἰσιν αὗται,	κἀκεῖνο	ἀφ´ οὗ ἐγένοντο ἐκεῖ ἅμα
[6, 4, 7]	παρεσχηκέναι δόξαν ἡμῖν κατὰ ταῦτα	κἀκεῖνο	διειλῆφθαι, οἷον εἴ τις τὸ
[6, 4, 7]	ἡ χεὶρ φέρειν, ἡ δύναμις	κἀκεῖνο	κρατεῖ οὐ διαληφθεῖσα εἰς τοσαῦτα
[6, 4, 7]	εἰς τὸ ἓν μᾶλλον ἀνάγειν,	κἀκεῖνο	οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς ταῦτα, ἀλλὰ
[6, 4, 2]	ἰσχύει παρ´ αὐτοῦ οὐ μερίζον	ἐκεῖνο,	ἀλλ´ εὑρίσκον αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ
[6, 4, 11]	δὲ ἔτι δεύτερον καὶ μετ´	ἐκεῖνο	ἄλλα; Ἢ τὸ παρὸν ἐπιτηδειότητι
[6, 4, 2]	μὲν γὰρ ἐν τόπῳ ἦν	ἐκεῖνο	αὐτό, προσχωρεῖν τε ἔδει ἐκεῖ
[6, 4, 6]	ἄλλο σῶμα ἔρχεται; Ἢ ὅτι	ἐκεῖνο	δεῖ, εἰ δύναται, προσελθεῖν, τὸ
[6, 4, 14]	δέ τίνες δὲ ἡμεῖς; Ἆρα	ἐκεῖνο	ἢ τὸ πελάζον καὶ τὸ
[6, 4, 2]	πανταχόθεν τοῖς αὐτοῦ μέρεσιν ἐπ´	ἐκεῖνο	ἰὸν εὑρίσκει αὐτὸ πανταχοῦ πᾶν
[6, 4, 9]	γὰρ μή εἰσιν, ἄτοπον ἐλαττωθῆναι	ἐκεῖνο	καὶ ἀδύναμον γεγονέναι ἐστερημένον ὧν
[6, 4, 2]	χάριν εἴρηται, ὅτι τὸ πᾶν	ἐκεῖνο	καὶ πρῶτον καὶ ὂν οὐ
[6, 4, 2]	αὖ· ἔστι γὰρ ἐφ´ ἑαυτοῦ	ἐκεῖνο,	κἄν τι αὐτῷ ἐθέλῃ παρεῖναι.
[6, 4, 2]	μικρόν· ὃ δὲ νομίζεται μικρόν,	ἐκεῖνο	μέγα, εἴ γε ὅλον ἐπὶ
[6, 4, 8]	οὐδ´ αὖ τοῦ παντός, ἀλλ´	ἐκεῖνο	μὲν αὐτοῦ εἶναι καὶ αὐτὸ
[6, 4, 4]	ἤδη τὰ πάντα. Ἀλλ´ εἰ	ἐκεῖνο	μένει τὸ ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ,
[6, 4, 2]	παντὶ ἱδρύθη ἄλλο ὂν παρ´	ἐκεῖνο,	μεταλαμβάνει αὐτοῦ καὶ συντυγχάνει αὐτῷ
[6, 4, 3]	παρεῖναι· οὐ μὴν οὐδ´ ὧς	ἐκεῖνο	μὴ ὅλως παρεῖναι, ἐπεὶ καὶ
[6, 4, 5]	τοῦτο αὐτοῦ φέρειν. Δεῖ δὲ	ἐκεῖνο	μήτε ἔλαττον λέγειν, μηδὲ τιθέμενον
[6, 4, 13]	εἰ προσθήκην λάβοι, τὸ μέγεθος	ἐκεῖνο,	ὃ πρότερον ἦν, μεγέθους μεταλήψεται·
[6, 4, 7]	αὐτοῦ πολλαχῇ κείμενον. Οὐ γὰρ	ἐκεῖνο	ὀρθῶς ἔχει ἐκ τῶν εἰρημένων
[6, 4, 12]	συγχωρεῖ, εἰρήσθω δ´ οὖν δι´	ἐκεῖνο,	ὅτι ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς
[6, 4, 11]	ἀλλ´ οὐ χωρὶς ὄντων. Οὐκοῦν	ἐκεῖνο	ποικίλον καὶ πολύ; Ἢ τὸ
[6, 4, 3]	ἐπεὶ καὶ τότε οὐκ ἀποτέτμηται	ἐκεῖνο	τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, ἣν ἔδωκεν
[6, 4, 7]	τῷ ἔξωθεν ὄγκῳ, ἆρ´ οὐκ	ἐκεῖνο	τὸ ἔνδον φήσομεν αὐτὸ μηδὲν
[6, 4, 12]	δ´ οὖν δι´ ἐκεῖνο, ὅτι	ἀπὸ	τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς ἡ μετάληψις.
[6, 4, 12]	καὶ ἄλλο αὖ καὶ ἕτερον	ἀπὸ	τοῦ αὐτοῦ. Ἦν δὲ ἡ
[6, 4, 11]	τε καὶ ὑφιεμένας. Ἐπεὶ καὶ	ἀπὸ	τοῦ αὐτοῦ ὁ μὲν ὀφθαλμὸς
[6, 4, 15]	οὖν ἡσυχίαν ἀγόντων τῶν τοιούτων	ἀπὸ	τοῦ φρονοῦντος ἥκῃ εἰς αὐτοὺς
[6, 4, 1]	πανταχοῦ ἐστιν, οὐχ οὗπερ ἂν	ὑπὸ	σώματος προαχθῇ, ἀλλὰ σώματος εὑρίσκοντος
[6, 4, 2]	οὐδενί ἐστιν· οὐδὲν γάρ ἐστι	πρὸ	αὐτοῦ. Ὃ δ´ ἂν μετὰ
[6, 4, 1]	προαχθῇ, ἀλλὰ σώματος εὑρίσκοντος αὐτὴν	πρὸ	αὐτοῦ πανταχοῦ οὖσαν, ὥστε, ὅπου
[6, 4, 12]	ἐν τῷ ἀέρι φωνηθείσῃ φωνῇ,	πρὸ	δὲ τῶν σωμάτων τῷ φωνοῦντι
[6, 4, 14]	γινόμενον ἐν χρόνῳ; Ἢ καὶ	πρὸ	τοῦ ταύτην τὴν γένεσιν γενέσθαι
[6, 4, 4]	πλῆθος τῶν ψυχῶν γίνεσθαι, ἀλλὰ	πρὸ	τῶν σωμάτων εἶναι καὶ πολλὰς
[6, 4, 1]	δύναται εἰς πλεῖστον ἰέναι εἴτε	πρὸ	τῶν σωμάτων εἴτ´ ἐν τοῖς
[6, 4, 1]	Τάχα δέ, εἰ φανείη καὶ	πρὸ	τῶν σωμάτων τοῦτο δύνασθαι, ῥᾴδιον
[6, 4, 2]	ἐκεῖ τιθέμεθα, καὶ μέγα νομίζοντες	τὸ	αἰσθητὸν ἀποροῦμεν, πῶς ἐν μεγάλῳ
[6, 4, 6]	καὶ δεξάμενον ἔχει. Τί οὖν;	Τὸ	ἄλλο σῶμα τὴν αὐτὴν ψυχὴν
[6, 4, 4]	ἑαυτοῦ, ὅτι παράδοξον εἶναι δοκεῖ	τὸ	ἅμα ὅλον τι πανταχοῦ παρεῖναι,
[6, 4, 4]	φανερὸν ποιεῖ τὸ ἓν καὶ	τὸ	ἀμέριστον ὄντως τῆς φύσεως. Οὔτ´
[6, 4, 8]	τὸ μεριστόν, ᾗ μὴ σῶμα	τὸ	ἀμέριστον. Πῶς γὰρ καὶ μερίσεις
[6, 4, 10]	ζωγράφου εἰκόνα λέγοι τις, οὐ	τὸ	ἀρχέτυπον φήσομεν τὴν εἰκόνα πεποιηκέναι,
[6, 4, 9]	τὸ ἴνδαλμά τινος, οἷον καὶ	τὸ	ἀσθενέστερον φῶς, ἀποτεμνόμενον τοῦ παρ´
[6, 4, 1]	ἀριθμῷ, ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς	τὸ	αὐτὸ ἀριθμῷ τὸ ἐν τῷ
[6, 4, 12]	λόγον, καὶ ὀφθαλμοὶ πολλοὶ πρὸς	τὸ	αὐτὸ εἶδον καὶ πάντες ἐπλήσθησαν
[6, 4, 1]	ὅλως ἐν μὲν ταῖς ποιότησι	τὸ	αὐτὸ μεμερισμένον θεωρεῖται, ἐπὶ δὲ
[6, 4, 1]	ἄλλου. Καὶ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ	τὸ	αὐτὸ μὲν εἴδει τὸ ἐπ´
[6, 4, 12]	οὐ γὰρ ἂν ἤκουσε πᾶς	τὸ	αὐτὸ μὴ ἑκασταχοῦ ὅλου ὄντος
[6, 4, 1]	θεωρεῖται, ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς	τὸ	αὐτὸ οὐ μεμερισμένον, οὕτω δὲ
[6, 4, 9]	μεμερισμέναι, καὶ πάλιν αὖ ἔσται	τὸ	αὐτὸ πανταχοῦ οὐ μεμερισμένον· ἢ
[6, 4, 13]	αὐτῷ ἐφαρμόσει οὐδ´ αὖ αὐξομένῳ	τὸ	αὐτὸ συνέσται. Ἀλλ´ οὐδ´ οὕτως,
[6, 4, 7]	λέγωμεν πῶς ἐπὶ πάντα ἐστὶ	τὸ	αὐτό· τοῦτο δὲ ταὐτόν ἐστι
[6, 4, 10]	εἰ δὲ λέγοι τις μὴ	τὸ	αὐτό, τούτῳ ἂν πιστῷτο τὸ
[6, 4, 10]	εἰ μένοι ἱδρυθεὶς ἥλιος ὁπουοῦν,	τὸ	αὐτὸ φῶς ἂν παρέχοι τοῖς
[6, 4, 11]	τὸ ὄν, πάρεστιν αὐτῷ καὶ	τὸ	αὐτοῦ ἕν, καὶ τὸ ἓν
[6, 4, 10]	οὐδ´ εἰ αὐτόν τις γράφει·	τὸ	γὰρ γράφον ἦν οὐ τὸ
[6, 4, 2]	οὗ τὸ πᾶν, ἐκεῖ αὐτό·	τὸ	γὰρ πᾶν αὐτό ἐστιν. Ὅλως
[6, 4, 5]	ἄν, οὐδ´ ὅπου ῥεύσειεν ἔχει·	τὸ	γὰρ πᾶν κατείληφε, μᾶλλον δὲ
[6, 4, 9]	~Καὶ γὰρ εἰ τὸ μέρος	τὸ	γενόμενον ἐν ἑκάστῳ ὅλον ἦν
[6, 4, 14]	ἐκεῖνο ἢ τὸ πελάζον καὶ	τὸ	γινόμενον ἐν χρόνῳ; Ἢ καὶ
[6, 4, 16]	τι θεώρημα ὁ ἐπιστήμων ἐνεργεῖ·	τὸ	δ´ ἀγαθὸν αὐτῷ ἦν τῷ
[6, 4, 16]	παρ´ αὐτῆς, οὐκ ἐκείνου γενέσθαι,	τὸ	δ´ ἀπελθεῖν τὸ μηδαμῇ τὸ
[6, 4, 10]	παρὰ τῶν προτέρων ἀξιώσουσι γίνεσθαι.	Τὸ	δ´ ἐπὶ τοῦ πυρὸς λεγόμενον
[6, 4, 3]	ἔσται αὐτοῦ τὸ μὲν ὡδί,	τὸ	δὲ ἄλλοθι· ὥστε μεριστὸν ἔσται
[6, 4, 7]	τὸ σῶμα τοῦ ἡλίου βλέπων,	τὸ	δὲ αὐτὸ ὅμως ὁρᾷς φῶς
[6, 4, 15]	γενόμενον οὕτως, ὡς δέξασθαι ψυχήν.	Τὸ	δὲ γίνεται ὡς μὴ δέξασθαι
[6, 4, 14]	τὸ ἔκπαλαι καὶ ἐξ ἀρχῆς·	τὸ	δὲ γινόμενον πελάζει καὶ συνάπτεσθαι
[6, 4, 4]	τι ψυχὴν ἕξει τοῦ σώματος,	τὸ	δὲ δύναμιν μόνον. Ἀλλὰ πῶς
[6, 4, 16]	δυνάμει τότε τὸ μέρος οὖσα.	Τὸ	δὲ εἰς Ἅιδου γίνεσθαι, εἰ
[6, 4, 14]	ἀλλὰ δοκεῖ μερίζεσθαι τῷ λαβόντι.	Τὸ	δὲ ἐκεῖ τὸ ἔκπαλαι καὶ
[6, 4, 8]	ἐν πολλοῖς αὐτὸ ἅμα ὁρῶν.	Τὸ	δὲ ἐν αὐτοῖς» οὕτω ληπτέον
[6, 4, 12]	τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς ἡ μετάληψις.	Τὸ	δὲ ἐπὶ τῆς φωνῆς ἐναργέστερον,
[6, 4, 2]	τοσούτῳ ἐκείνη ἡ φύσις ἐκτείνεται.	Τὸ	δέ ἐστι· τοῦτο τὸ λεγόμενον
[6, 4, 11]	δὲ τὸ μὲν πρῶτον ἐκεῖ,	τὸ	δὲ ἔτι δεύτερον καὶ μετ´
[6, 4, 6]	ἐκεῖνο δεῖ, εἰ δύναται, προσελθεῖν,	τὸ	δὲ προσεληλυθὸς καὶ δεξάμενον ἔχει.
[6, 4, 3]	οὐχ ὕλης γενομένη οὐδὲ σώματος,	τὸ	δὲ σῶμα πᾶν κατὰ πᾶν
[6, 4, 2]	δὴ τὸ μὲν ἀληθινὸν πᾶν,	τὸ	δὲ τοῦ παντὸς μίμημα, ἡ
[6, 4, 15]	τὸ ἑαυτῆς ἐφ´ ἑαυτῆς βεβῶσα,	τὸ	δὲ ὑπ´ ἀσθενείας τὸ σῶμα
[6, 4, 8]	αὐτοῦ τὸ μὲν ὡδὶ φήσεις,	τὸ	δὲ ὡδί; Ἤδη γὰρ ἂν
[6, 4, 8]	τὸ μέν τι αὐτοῦ ὡδί,	τὸ	δὲ ὡδί, ὅτῳ τὸ ὡδὶ
[6, 4, 1]	τὸ τοσόνδε σῶμα ἐλθεῖν πληροῦσα	τὸ	διάστημα πᾶν, πῶς οὐ μέγεθος
[6, 4, 11]	τόπῳ παρεῖναι, οἷον τῷ φωτὶ	τὸ	διαφανές, τῷ δὲ τεθολωμένῳ ἡ
[6, 4, 13]	δύο τρία ἔσται. Εἰ οὖν	τὸ	διειλημμένον καὶ τὸ ἐκτεταμένον εἰς
[6, 4, 9]	πολλὰ πρῶτα τί ἂν εἴη	τὸ	διεῖργον, ὥστε μὴ ἓν ὁμοῦ
[6, 4, 13]	ἦν, μεγέθους μεταλήψεται· οὐ γὰρ	τὸ	δίπηχυ τρίπηχυ γίνεται, ἀλλὰ τὸ
[6, 4, 11]	ἀπολειπόμενον ἑαυτοῦ, παρεῖναι δὲ αὐτῷ	τὸ	δυνάμενον παρεῖναι, καὶ καθόσον δύναται
[6, 4, 12]	οὖς ἦν, οὕτω τοι καὶ	τὸ	δυνάμενον ψυχὴν ἔχειν ἕξει καὶ
[6, 4, 15]	ἥσυχος ἦν κατὰ τὸ ἦθος	τὸ	ἑαυτῆς ἐφ´ ἑαυτῆς βεβῶσα, τὸ
[6, 4, 2]	δὲ μήτε τὸ πόρρω μήτε	τὸ	ἐγγύθεν, ἀνάγκη ὅλον παρεῖναι, εἴπερ
[6, 4, 12]	ἐν παντὶ τῷ ἀέρι ὅλον	τὸ	εἶδός ἐστιν· οὐ γὰρ ἂν
[6, 4, 10]	τὸ σῶμα τοῦ ζωγράφου οὐδὲ	τὸ	εἶδος τὸ μεμιμημένον· καὶ οὐ
[6, 4, 16]	ἀποσπασθείη, πῶς οὐκ ἐκεῖ, οὗ	τὸ	εἴδωλον; Εἰ δὲ παντελῶς λύσειε
[6, 4, 16]	ὄντος ἔτι τοῦ σώματος; Ἢ	τὸ	εἴδωλον εἰ μὴ ἀποσπασθείη, πῶς
[6, 4, 16]	παντελῶς λύσειε φιλοσοφία, καὶ ἀπέλθοι	τὸ	εἴδωλον εἰς τὸν χείρω τόπον
[6, 4, 10]	τις λέγοι, ὡς οὐκ ἀνάγκη	τὸ	εἴδωλόν του συνηρτῆσθαι τῷ ἀρχετύπῳ
[6, 4, 7]	τὸν ἔξωθεν ὄγκον ἐληλυθέναι, καὶ	τὸ	ἐκεῖ ἐνορώμενον ἐν τῷ μικρῷ
[6, 4, 14]	τῷ λαβόντι. Τὸ δὲ ἐκεῖ	τὸ	ἔκπαλαι καὶ ἐξ ἀρχῆς· τὸ
[6, 4, 13]	ὧδε καὶ ὧδε γεγονέναι, ἀλλὰ	τὸ	ἐκταθὲν πᾶν αὐτοῦ μετειληφέναι ὄντος
[6, 4, 13]	Εἰ οὖν τὸ διειλημμένον καὶ	τὸ	ἐκτεταμένον εἰς τόσον ἄλλου γένους
[6, 4, 5]	ἰέναι τὸ ἔλαττον. Οὔτε γὰρ	τὸ	ἔλαττον κατηγορητέον, οὐδὲ παραθετέον ὄγκον
[6, 4, 5]	ἐπὶ τὸ μεῖζον αὐτοῦ ἰέναι	τὸ	ἔλαττον. Οὔτε γὰρ τὸ ἔλαττον
[6, 4, 12]	οὐδὲ γὰρ ὄγκος ἦν καὶ	τὸ	ἐληλυθὸς δὲ οὐκ εἰς ὄγκον
[6, 4, 16]	ἐκείνης τῆς φύσεως ἦν οὐ	τὸ	ἐλθεῖν ἐκείνην εἰς τὰ τῇδε
[6, 4, 6]	δὲ καὶ ὁ λογισμὸς εἶδε	τὸ	ἐν ἑτέρῳ κρίμα καὶ σύνεσιν
[6, 4, 16]	κοινωνίας. Ὥστε τὸ μὲν κατελθεῖν	τὸ	ἐν σώματι γενέσθαι, ὥς φαμεν
[6, 4, 1]	τῆς ψυχῆς τὸ αὐτὸ ἀριθμῷ	τὸ	ἐν τῷ ποδὶ καὶ τῇ
[6, 4, 3]	γίγνεσθαι. Ἢ ἐφ´ ὧν μὲν	τὸ	ἕν, τῷ μὴ πᾶσαν τὴν
[6, 4, 4]	ἀλλ´ ὅλη πανταχοῦ, φανερὸν ποιεῖ	τὸ	ἓν καὶ τὸ ἀμέριστον ὄντως
[6, 4, 7]	ἀλλὰ τὰ πολλὰ μεμερισμένα εἰς	τὸ	ἓν μᾶλλον ἀνάγειν, κἀκεῖνο οὐκ
[6, 4, 11]	καὶ τὸ αὐτοῦ ἕν, καὶ	τὸ	ἓν ὂν αὖ ἐφ´ ἑαυτοῦ.
[6, 4, 4]	ἔχει ἀπίθανον νομιζούσης τῆς ψυχῆς	τὸ	ἓν οὕτω πανταχοῦ ταὐτὸν εἶναι.
[6, 4, 7]	ἔξωθεν ὄγκῳ, ἆρ´ οὐκ ἐκεῖνο	τὸ	ἔνδον φήσομεν αὐτὸ μηδὲν παθόν,
[6, 4, 14]	κατ´ ἐνέργειαν ἀκοή τις ἔχουσα	τὸ	ἐνεργοῦν εἰς αὐτὴν παρόν· καὶ
[6, 4, 8]	τὸ ποῦ· οὐ τοίνυν οὐδὲ	τὸ	ἐνταῦθα καὶ ἐνταῦθα· ἤδη γὰρ
[6, 4, 7]	τῷ μικρῷ ὄγκῳ φῶς κατειληφέναι	τὸ	ἔξω; Ἐπειδὴ τοίνυν οὐ παρὰ
[6, 4, 1]	εἴδει τὸ ἐπ´ ἄλλου πρὸς	τὸ	ἐπ´ ἄλλου μέρους, οὐ μὴν
[6, 4, 1]	λευκοῦ τὸ αὐτὸ μὲν εἴδει	τὸ	ἐπ´ ἄλλου πρὸς τὸ ἐπ´
[6, 4, 11]	τὸ ὂν ἕν. Καὶ γὰρ	τὸ	ἕτερον ἑαυτῷ καὶ ἡ ἑτερότης
[6, 4, 11]	τὸ χρῶμα, ἡ δὲ ὄσφρησις	τὸ	εὐῶδες, ἄλλη δὲ αἴσθησις ἄλλο,
[6, 4, 8]	Εἰ οὖν οὐκ ἔχοντος μέγεθος	τὸ	ἔχον τὸ μέγεθος ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει,
[6, 4, 15]	θείου ψυχὴ ἥσυχος ἦν κατὰ	τὸ	ἦθος τὸ ἑαυτῆς ἐφ´ ἑαυτῆς
[6, 4, 16]	ψυχῆς, καὶ ὅλως οὐ τοπικῶς	τὸ	ἥκειν, ἀλλ´ ὅστις τρόπος τῆς
[6, 4, 10]	παύεται καὶ ψύχεται τὸ σῶμα	τὸ	θερμανθὲν ἀποστάντος τοῦ πυρός. Εἰ
[6, 4, 15]	τοῦ βελτίονος, ὅτι μὴ ἠδυνήθη	τὸ	θορυβοῦν δέξασθαι τὸν ἄνωθεν λόγον,
[6, 4, 9]	συναίσθησιν. Ἔπειτα δέ, {εἰ} καθάπερ	τὸ	ἴνδαλμά τινος, οἷον καὶ τὸ
[6, 4, 16]	οὐ τόπῳ, ἀλλ´ ἐνεργείᾳ γένηται	τὸ	καθέκαστον, μοῖρά τίς ἐστιν, οὐ
[6, 4, 3]	ὡς ἐκείνων εἶναι. Διὸ καὶ	τὸ	κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω λέγειν συμπαραθεῖν
[6, 4, 15]	ταῖς ἔξω, πρῶτον αὐτὸ εἰς	τὸ	κοινὸν τοῦ ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ
[6, 4, 7]	κἀκεῖνο διειλῆφθαι, οἷον εἴ τις	τὸ	κρατοῦν καὶ συνέχον εἰς ἴσα
[6, 4, 7]	τι, καὶ ἐπὶ πᾶν μὲν	τὸ	κρατοῦν, οὐ διείληπται δὲ ὅμως
[6, 4, 6]	οὖν ἐστι τὰ κρινόμενα, οὐ	τὸ	κρῖνον· ὁ δὲ κρίνων ὁ
[6, 4, 12]	Καὶ αὖ ἦλθεν ἄλλο εἰς	τὸ	λαβεῖν ψυχὴν καὶ ἐξ ἀφανοῦς
[6, 4, 12]	κείμενον εἰς τοῦτο ἐλθεῖν, ἀλλὰ	τὸ	λεγόμενον ἥκειν ἦν ἐν παντὶ
[6, 4, 2]	ὀνόματος ἀφεὶς κατηγορίαν τῇ διανοίᾳ	τὸ	λεγόμενον λαμβανέτω. Τοῦτο δὲ ἄλλου
[6, 4, 2]	ἐκτείνεται. Τὸ δέ ἐστι· τοῦτο	τὸ	λεγόμενον μέγα μικρόν· ὃ δὲ
[6, 4, 5]	ἄπειρος ἡ τοιαύτη φύσις. ~Καὶ	τὸ	μέγα αὐτῆς οὕτω ληπτέον, οὐκ
[6, 4, 5]	οὐδ´ ἐπὶ τῆς ψυχῆς· οὕτω	τὸ	μέγα καὶ τὸ μεῖζον τοῦ
[6, 4, 8]	οὐκ ἔχοντος μέγεθος τὸ ἔχον	τὸ	μέγεθος ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει, οὐ μεριζομένου
[6, 4, 1]	τὴν ἀπορίαν τῷ κατὰ συμβεβηκὸς	τὸ	μέγεθος αὐτῇ διδόναι. Ὁμοίως γὰρ
[6, 4, 13]	Οὐδὲ γὰρ εἰ προσθήκην λάβοι,	τὸ	μέγεθος ἐκεῖνο, ὃ πρότερον ἦν,
[6, 4, 4]	ζωῆς τὰ σώματα, οὔτε διὰ	τὸ	μέγεθος τοῦ σώματος δεῖ νομίζειν
[6, 4, 5]	ἤδη, ὡς οὐ δυνατὸν ἐπὶ	τὸ	μεῖζον αὐτοῦ ἰέναι τὸ ἔλαττον.
[6, 4, 5]	ψυχῆς· οὕτω τὸ μέγα καὶ	τὸ	μεῖζον τοῦ σώματος. Μαρτυρεῖ δὲ
[6, 4, 5]	τῷ μεγάλῳ τῆς ψυχῆς καὶ	τὸ	μείζονος τοῦ ὄγκου γινομένου φθάνειν
[6, 4, 10]	τοῦ ζωγράφου οὐδὲ τὸ εἶδος	τὸ	μεμιμημένον· καὶ οὐ τὸν ζωγράφον,
[6, 4, 2]	τὸ τοιοῦτο γένοιτο. ~Ἔστι δὴ	τὸ	μὲν ἀληθινὸν πᾶν, τὸ δὲ
[6, 4, 4]	δὴ βελτίοσι χρώμεθα ὀνόμασιν, οὕτω	τὸ	μὲν ἐᾶσαι ἐξ αὐτοῦ εἶναι,
[6, 4, 16]	τρόπος τῆς τοιαύτης κοινωνίας. Ὥστε	τὸ	μὲν κατελθεῖν τὸ ἐν σώματι
[6, 4, 16]	τῷ νοητῷ οὐδενὸς ἐξῃρημένου αὐτῆς.	Τὸ	μὲν οὖν ἐκ τοῦ τοιοῦδε
[6, 4, 2]	ἡ τοῦδε τοῦ ὁρατοῦ φύσις.	Τὸ	μὲν οὖν ὄντως πᾶν ἐν
[6, 4, 8]	ἀρξάμενον οὐδ´ ἀρχήν ποθεν ἔχον.	~Τὸ	μὲν οὖν φῶς, ἐπειδὴ σώματός
[6, 4, 11]	μεταλαμβάνει τοῦ νοητοῦ; Πῶς δὲ	τὸ	μὲν πρῶτον ἐκεῖ, τὸ δὲ
[6, 4, 8]	ὁ μερισμὸς τοῖς τόποις, ὅταν	τὸ	μέν τι αὐτοῦ ὡδί, τὸ
[6, 4, 4]	ἡ ὅλου πανταχοῦ. Καὶ ἔτι	τὸ	μέν τι ψυχὴν ἕξει τοῦ
[6, 4, 3]	ὅλον παρεῖναι. Ἢ ἔσται αὐτοῦ	τὸ	μὲν ὡδί, τὸ δὲ ἄλλοθι·
[6, 4, 8]	τινὸς ὂν σώματος, πῶς αὐτοῦ	τὸ	μὲν ὡδὶ φήσεις, τὸ δὲ
[6, 4, 8]	ὡδὶ μὴ ὑπάρχει, πῶς ἂν	τὸ	μερίζεσθαι ἔχοι; Ἀμέριστον ἄρα δεῖ
[6, 4, 8]	σῶμα. Εἰ δὴ ᾗ σῶμα	τὸ	μεριστόν, ᾗ μὴ σῶμα τὸ
[6, 4, 16]	νοητοῦ καὶ ἐν τῷ ὅλῳ	τὸ	μέρος ἀποκρύπτουσα οἷον ἐξέθορεν ἐκ
[6, 4, 12]	ἀέρα παρατέταται, ὡς τόδε μὲν	τὸ	μέρος αὐτῆς τῷδε τῷ μέρει
[6, 4, 3]	εἰ τὸ πᾶν ἦν ζωή,	τὸ	μέρος ζωὴ οὐκ ἔσται. Ἀλλὰ
[6, 4, 3]	Ἀλλὰ τὸ ὂν αὐτοῦ; Ἀλλὰ	τὸ	μέρος οὐκ ὂν ἔσται, εἰ
[6, 4, 16]	πάντη πᾶσα, οἷον δυνάμει τότε	τὸ	μέρος οὖσα. Τὸ δὲ εἰς
[6, 4, 9]	οὐκ ἦν. ~Καὶ γὰρ εἰ	τὸ	μέρος τὸ γενόμενον ἐν ἑκάστῳ
[6, 4, 16]	νῦν προκείμενον λόγον. Ἐπειδὴ τοίνυν	τὸ	μεταλαμβάνειν ἐκείνης τῆς φύσεως ἦν
[6, 4, 12]	καὶ παροῦσα οὐ τῷ ἀναμεῖναι	τὸ	μεταληψόμενον, δηλονότι οὖσα ἐφ´ ἑαυτῆς
[6, 4, 2]	τὸ ὂν εἶναι, ἀλλ´ εἴπερ,	τὸ	μὴ ὂν ἐν τῷ ὄντι.
[6, 4, 16]	ἐκείνου γενέσθαι, τὸ δ´ ἀπελθεῖν	τὸ	μηδαμῇ τὸ σῶμα ἐπικοινωνεῖν αὐτῆς·
[6, 4, 5]	τοῦτο γὰρ μικρόν ἐστιν εἰς	τὸ	μηδὲν ἰόν, εἴ τις ἀφαιροῖ.
[6, 4, 4]	ὄντως τῆς φύσεως. Οὔτ´ οὖν	τὸ	μίαν εἶναι τὰς πολλὰς ἀναιρεῖ,
[6, 4, 8]	ὡδί; Ἤδη γὰρ ἂν καὶ	τὸ	ὅθεν ὡρμήθη ἔχοι καὶ τό
[6, 4, 16]	γὰρ ἐνέργεια αὐτῆς οὐκέτι πρὸς	τὸ	ὅλον καίπερ τοῦ ὅλου οὔσης,
[6, 4, 16]	νεύσει τῇ ἐπὶ θάτερα πρὸς	τὸ	ὅλον συνέσταλται καὶ οὐκ ἔστιν
[6, 4, 3]	μέρος οὐκ ὂν ἔσται, εἰ	τὸ	ὅλον τὸ ὂν ὑπῆρχε. Τί
[6, 4, 1]	ἐν μέρει τοῦ παντός, καὶ	τὸ	ὅλον τοῦ παντὸς σῶμα τεθῆναι
[6, 4, 4]	εἶναι. Βέλτιον γὰρ ἴσως μερίσαντα	τὸ	ὅλον ὡς μηδὲν ἐλαττοῦσθαι ἀφ´
[6, 4, 4]	οὐ τόπῳ. Ὁμοῦ γὰρ πᾶν	τὸ	ὄν, κἂν πολὺ οὕτως ᾖ·
[6, 4, 11]	κεχωρισμένου, καὶ ὅπου ἂν ᾖ	τὸ	ὄν, πάρεστιν αὐτῷ καὶ τὸ
[6, 4, 15]	ἣν δὴ ἀνήρτηται εἰς πᾶν	τὸ	ὄν, παρόντος δὲ καὶ σώματος
[6, 4, 3]	οὐδέτερος αὐτῶν νοῦς ἔσται. Ἀλλὰ	τὸ	ὂν αὐτοῦ; Ἀλλὰ τὸ μέρος
[6, 4, 11]	δὴ τοῦ μὴ ὄντος. Καὶ	τὸ	ὂν δὲ τοῦ ἑνὸς οὐ
[6, 4, 2]	τε ἐν τῷ μὴ ὄντι	τὸ	ὂν εἶναι, ἀλλ´ εἴπερ, τὸ
[6, 4, 2]	πανταχοῦ ἐν ἑνί. Ἡμεῖς δὲ	τὸ	ὂν ἐν αἰσθητῷ θέμενοι καὶ
[6, 4, 11]	εἷς καὶ πολύς, καὶ πᾶν	τὸ	ὂν ἕν. Καὶ γὰρ τὸ
[6, 4, 4]	πάντα. Ἀλλ´ εἰ ἐκεῖνο μένει	τὸ	ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ, ὅτι παράδοξον
[6, 4, 4]	πολλαὶ καὶ νοῖ πολλοὶ καὶ	τὸ	ὂν καὶ τὰ ὄντα; Καὶ
[6, 4, 4]	οὐδ´ ὁπωσοῦν τοσόνδε. ~Πῶς οὖν	τὸ	ὂν καὶ τὰ ὄντα καὶ
[6, 4, 11]	εἶναι μὲν πανταχοῦ τοῦ ὄντος	τὸ	ὂν οὐκ ἀπολειπόμενον ἑαυτοῦ, παρεῖναι
[6, 4, 4]	πολλοὺς καὶ ψυχὰς πολλάς, εἰ	τὸ	ὂν πανταχοῦ ἓν καὶ μὴ
[6, 4, 4]	ἐξεύρηται εἰς εὐπορίαν· ἐπεὶ καὶ	τὸ	ὂν πολλὰ συγχωροῦμεν εἶναι ἑτερότητι,
[6, 4, 4]	τὰς πολλὰς ἀναιρεῖ, ὥσπερ οὐδὲ	τὸ	ὂν τὰ ὄντα, οὔτε μάχεται
[6, 4, 3]	ὂν ἔσται, εἰ τὸ ὅλον	τὸ	ὂν ὑπῆρχε. Τί οὖν, εἴ
[6, 4, 13]	μεταλήψεται ἢ ὅλως ἄλλου, δεῖ	τὸ	οὗ μεταλαμβάνει μήτε διειλημμένον εἶναι
[6, 4, 14]	λόγου ἑνὸς ἄλλος ἄλλοθεν παραθεὶς	τὸ	οὖς ἀκούσειε καὶ δέξαιτο, καὶ
[6, 4, 12]	καὶ ἡ φωνή, μᾶλλον δὲ	τὸ	οὖς ἦλθε πρὸς τὸν λόγον,
[6, 4, 12]	τοῦ οὕτως ὄντος ἦλθε πρὸς	τὸ	οὕτως ὂν καὶ ἐγένετο ἐν
[6, 4, 1]	ὥστε πᾶν τὸ πεπονθὸς ἔχειν	τὸ	πάθος, καὶ μηδὲν εἶναι ἐφ´
[6, 4, 8]	γενόμενον λέγεις, ἀλλὰ τῶν πολλῶν	τὸ	πάθος περιάπτεις τῷ ἑνὶ ἐκείνῳ
[6, 4, 8]	ἑαυτοῦ. Οὐδ´ αὖ τοσοῦτον, ὅσον	τὸ	πᾶν αἰσθητόν, οὐδ´ εἴ τι
[6, 4, 1]	εἶναι ἐν τῷ παντὶ πρὶν	τὸ	πᾶν γενέσθαι τοῦ παντὸς οὐκ
[6, 4, 2]	ὂν ἴσον ἑαυτῷ· καὶ οὗ	τὸ	πᾶν, ἐκεῖ αὐτό· τὸ γὰρ
[6, 4, 2]	δὲ ἄλλου χάριν εἴρηται, ὅτι	τὸ	πᾶν ἐκεῖνο καὶ πρῶτον καὶ
[6, 4, 3]	τὴν ζωὴν μεριεῖς; Ἀλλ´ εἰ	τὸ	πᾶν ἦν ζωή, τὸ μέρος
[6, 4, 5]	κατείληφε, μᾶλλον δὲ αὕτη ἐστὶ	τὸ	πᾶν. Καὶ μεῖζόν τι οὖσα
[6, 4, 12]	φωνηθέντος λόγου καὶ ἑκάστης ἀκοῆς	τὸ	πᾶν ὁμοίως δεδεγμένης. Εἰ δὲ
[6, 4, 4]	ὁμοίως ἀπορίαν παρέξουσι πῶς πληροῦσι	τὸ	πᾶν. Οὐδὲν οὖν ἡμῖν παρὰ
[6, 4, 2]	ὅλως ἔν τινι. Πᾶν δὴ	τὸ	πᾶν οὐκ ἔστιν ὅπως ἀπολείπεται
[6, 4, 2]	τὸ σῶμα τοῦ παντὸς εὑρίσκει	τὸ	πᾶν, ὥστε μηδὲν ἔτι δεῖσθαι
[6, 4, 2]	ἀποσπᾶσθαι αὐτὸ ἀφ´ ἑαυτοῦ, καὶ	τὸ	πανταχοῦ δὲ λέγεσθαι εἶναι αὐτὸ
[6, 4, 2]	ὂν ἐν αἰσθητῷ θέμενοι καὶ	τὸ	πανταχοῦ ἐκεῖ τιθέμεθα, καὶ μέγα
[6, 4, 2]	ἐν ἑαυτῷ· ἤδη γὰρ γίνεται	τὸ	πανταχοῦ ἐν ἑνί. Ἡμεῖς δὲ
[6, 4, 2]	ἑαυτῷ. Καὶ οὐδὲν θαυμαστόν, εἰ	τὸ	πανταχοῦ ἐν τῷ ὄντι καὶ
[6, 4, 9]	ἂν εἴη, καὶ ὅλως πᾶν	τὸ	παρ´ ἄλλου τὴν ὑπόστασιν ἔχον
[6, 4, 13]	τι εἶναι. Ὅλον ἄρα δεῖ	τὸ	παρεσόμενον αὐτῷ πανταχοῦ ἀμερὲς ὂν
[6, 4, 11]	καὶ μετ´ ἐκεῖνο ἄλλα; Ἢ	τὸ	παρὸν ἐπιτηδειότητι τοῦ δεξομένου παρεῖναι
[6, 4, 8]	Τῷ μὲν γὰρ σῶμα ἔχοντι	τὸ	πάσχειν κἂν κατὰ συμβεβηκὸς ἂν
[6, 4, 14]	δὲ ἡμεῖς; Ἆρα ἐκεῖνο ἢ	τὸ	πελάζον καὶ τὸ γινόμενον ἐν
[6, 4, 1]	πάθη τῶν σωμάτων, ὥστε πᾶν	τὸ	πεπονθὸς ἔχειν τὸ πάθος, καὶ
[6, 4, 4]	Ἢ καὶ ψυχαί· ἐπεὶ καὶ	τὸ	περὶ τὰ σώματα μεριστὸν λέγεται
[6, 4, 4]	ὂν τὰ ὄντα, οὔτε μάχεται	τὸ	πλῆθος ἐκεῖ τῷ ἑνί, οὔτε
[6, 4, 15]	λόγος, κατέστη εἰς τάξιν μετρίαν	τὸ	πλῆθος, καὶ οὐ κεκράτηκε τὸ
[6, 4, 4]	μέγεθος τοῦ σώματος δεῖ νομίζειν	τὸ	πλῆθος τῶν ψυχῶν γίνεσθαι, ἀλλὰ
[6, 4, 11]	ἐκεῖνο ποικίλον καὶ πολύ; Ἢ	τὸ	ποικίλον ἁπλοῦν αὖ, καὶ τὰ
[6, 4, 2]	μέρει ἐφάπτεσθαι ἐκείνου καὶ εἶναι	τὸ	πόρρω καὶ ἐγγύθεν· εἰ δὲ
[6, 4, 2]	καὶ ἐγγύθεν· εἰ δὲ μήτε	τὸ	πόρρω μήτε τὸ ἐγγύθεν, ἀνάγκη
[6, 4, 8]	τὸ τοιοῦτον· οὐ τοίνυν οὐδὲ	τὸ	ποῦ· οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ
[6, 4, 15]	οὐ παρόντος. ~Ἀλλὰ πῶς προσελήλυθε	τὸ	προσεληλυθός; ἢ ἐπειδὴ ἐπιτηδειότης αὐτῷ
[6, 4, 9]	ἦν καὶ αὐτὸ ἕκαστον οἷον	τὸ	πρῶτον— ἀποτετμημένον ἀεὶ ἕκαστον— πολλὰ
[6, 4, 14]	εἰς αὐτὴν παρόν· καὶ γεγενήμεθα	τὸ	συνάμφω καὶ οὐ θάτερον, ὃ
[6, 4, 8]	δέ ἐστι μηδενὸς σώματος, ἀλλὰ	τὸ	σῶμα ἐθέλει αὐτοῦ εἶναι, ἀνάγκη
[6, 4, 16]	τὸ δ´ ἀπελθεῖν τὸ μηδαμῇ	τὸ	σῶμα ἐπικοινωνεῖν αὐτῆς· τάξιν δὲ
[6, 4, 7]	διαληφθεῖσα εἰς τοσαῦτα μέρη, ὅσα	τὸ	σῶμα ἔχει. Τί οὖν, εἴ
[6, 4, 16]	θαυμαστόν; Ἐπεὶ καὶ νῦν, οὗ	τὸ	σῶμα ἡμῶν καὶ ἐν ᾧ
[6, 4, 15]	βεβῶσα, τὸ δὲ ὑπ´ ἀσθενείας	τὸ	σῶμα θορυβούμενον καὶ ῥέον τε
[6, 4, 3]	οὖν, εἴ τις λέγοι καὶ	τὸ	σῶμα μεριζόμενον καὶ τὰ μέρη
[6, 4, 8]	ἐλήλυθεν εἰπεῖν ἔχεις ἔχων εἰπεῖν	τὸ	σῶμα ὅπου ἐστίν, ἄυλον δὲ
[6, 4, 1]	γλυκύτης ἢ χρόα, κατὰ πᾶν	τὸ	σῶμα, οὕτω καὶ ἡ ψυχή.
[6, 4, 10]	αὐτό, τούτῳ ἂν πιστῷτο τὸ	τὸ	σῶμα ῥεῖν τοῦ ἡλίου. Ἀλλ´
[6, 4, 10]	ἀλλ´ οὖν παύεται καὶ ψύχεται	τὸ	σῶμα τὸ θερμανθὲν ἀποστάντος τοῦ
[6, 4, 10]	τὸ γὰρ γράφον ἦν οὐ	τὸ	σῶμα τοῦ ζωγράφου οὐδὲ τὸ
[6, 4, 15]	ἐξέφυ· ἦν δὲ οὐκ ἀλλότριον	τὸ	σῶμα τοῦ ζῴου τοῦ γεγενημένου.
[6, 4, 7]	κατὰ πάντα τὸν ἀέρα εἰς	τὸ	σῶμα τοῦ ἡλίου βλέπων, τὸ
[6, 4, 2]	ἐθέλῃ παρεῖναι. Ὅπου δὴ συνιὸν	τὸ	σῶμα τοῦ παντὸς εὑρίσκει τὸ
[6, 4, 1]	διὸ καὶ ἐξ ἀνάγκης τοσοῦτον,	τό	τε ἄλλου μέρους λευκὸν οὐχ
[6, 4, 1]	γενέσθαι τοῦ παντὸς οὐκ ὄντος;	Τό	τε ἀμερῆ λεγομένην καὶ ἀμεγέθη
[6, 4, 16]	τὰ τῇδε ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς, ἀλλὰ	τὸ	τήνδε ἐν ἐκείνῃ γίνεσθαι καὶ
[6, 4, 6]	οὖν οὐ συναισθάνεται ἡ ἑτέρα	τὸ	τῆς ἑτέρας κρίμα; Ἢ ὅτι
[6, 4, 12]	ἀλλὰ μία πανταχοῦ ὅλη· καὶ	τὸ	τῆς ὄψεως δέ, εἰ παθὼν
[6, 4, 8]	τὸ ὅθεν ὡρμήθη ἔχοι καὶ	τό	τινος εἶναι. Λείπεται τοίνυν εἰπεῖν
[6, 4, 10]	τὸ αὐτό, τούτῳ ἂν πιστῷτο	τὸ	τὸ σῶμα ῥεῖν τοῦ ἡλίου.
[6, 4, 8]	οὐδὲν τῆς τοιαύτης, τοῦτο δὴ	τὸ	τοιαύτην ἔχον φύσιν οὐκ ἔχον
[6, 4, 1]	καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων παραδέξασθαι	τὸ	τοιοῦτο γένοιτο. ~Ἔστι δὴ τὸ
[6, 4, 8]	δεῖ προσάπτειν τοσοῦτον» ὅπου μηδὲ	τὸ	τοιοῦτον· οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ
[6, 4, 2]	ὡς ἐν τόπῳ τις τιθεῖτο	τὸ	τοιοῦτον, τὸν τόπον νοῶν ἢ
[6, 4, 1]	εἰ ἔστιν εἰς τοσοῦτον πρὶν	τὸ	τοσόνδε σῶμα ἐλθεῖν πληροῦσα τὸ
[6, 4, 3]	σῶμα· τοῦτο δὲ οὐκ εἶχε	τὸ	τοσόνδε τι, ἀλλὰ οὐδ´ ὁπωσοῦν
[6, 4, 16]	φαμεν ψυχὴν ἐν σώματι γενέσθαι,	τὸ	τούτῳ δοῦναί τι παρ´ αὐτῆς,
[6, 4, 13]	τὸ δίπηχυ τρίπηχυ γίνεται, ἀλλὰ	τὸ	ὑποκείμενον ἄλλο ποσὸν ἔχον ἄλλο
[6, 4, 7]	γὰρ ᾗ σῶμα ἦν εἶχε	τὸ	φῶς, ἀλλ´ ᾗ φωτεινὸν σῶμα,
[6, 4, 7]	ἡλίου ἔχεις μὲν εἰπεῖν ὅθεν	τὸ	φῶς ἐπιλάμπει κατὰ πάντα τὸν
[6, 4, 7]	ἂν ἔτι εἴποις που εἶναι	τὸ	φῶς, ἢ ἐπίσης ἂν εἴη
[6, 4, 7]	τοῦ σφαιρικοῦ σώματος ἀτενίσας εἴσῃ	τὸ	φῶς καὶ ὡδὶ αὐτός. Ἐπεὶ
[6, 4, 7]	σωματικοῦ τοῦ μικροῦ ἐκείνου ἦν	τὸ	φῶς οὐ γὰρ ᾗ σῶμα
[6, 4, 7]	εἶπες ὅθεν, ἀλλ´ ἦν ἂν	τὸ	φῶς πανταχοῦ ἓν καὶ ταὐτὸν
[6, 4, 7]	περιθείης σφαιρικὸν σῶμα διαφανές, ὥστε	τὸ	φῶς τοῦ ἔνδον ἐν παντὶ
[6, 4, 15]	τὸ πλῆθος, καὶ οὐ κεκράτηκε	τὸ	χεῖρον· εἰ δὲ μή, κρατεῖ
[6, 4, 15]	χεῖρον· εἰ δὲ μή, κρατεῖ	τὸ	χεῖρον ἡσυχίαν ἄγοντος τοῦ βελτίονος,
[6, 4, 11]	αὐτοῦ ὁ μὲν ὀφθαλμὸς εἶδε	τὸ	χρῶμα, ἡ δὲ ὄσφρησις τὸ
[6, 4, 16]	εἰ μὲν ἐν τῷ ἀιδεῖ,	τὸ	χωρὶς λέγεται· εἰ δέ τινα
[6, 4, 13]	καὶ ὧδε, ὁ δὲ λόγος	τὸ	ὧδε καὶ ὧδέ φησιν οὐκ
[6, 4, 8]	ὡδί, τὸ δὲ ὡδί, ὅτῳ	τὸ	ὡδὶ μὴ ὑπάρχει, πῶς ἂν
[6, 4, 12]	τῇ φωνῇ οὖς μὲν παρὸν	ἐδέξατο	καὶ ᾔσθετο, καὶ εἰ ἕτερον
[6, 4, 7]	φῶς παρεῖχεν, οὐκ ἂν ἐντεῦθεν	ἤρξατο	οὐδ´ ἂν εἶπες ὅθεν, ἀλλ´
[6, 4, 15]	εἰς τὸ κοινὸν τοῦ ζῴου	ἐφθέγγετο,	καὶ τὴν αὐτοῦ ταραχὴν ἐδίδου
[6, 4, 3]	τοσοῦδε σώματος, καὶ σῶμα ἕκαστον	ἐλέγετο	τῷ εἴδει καθὸ σῶμα· τοῦτο
[6, 4, 12]	οὖς μὲν παρὸν ἐδέξατο καὶ	ᾔσθετο,	καὶ εἰ ἕτερον θείης μεταξὺ
[6, 4, 12]	πρὸς τὸ οὕτως ὂν καὶ	ἐγένετο	ἐν τῷ τῆς ζωῆς κόσμῳ,
[6, 4, 2]	γὰρ ἂν καὶ τοῦ παντὸς	ἐγίνετο—	περιθεῖν αὐτῷ ἐβουλήθη, οὔτε δὲ
[6, 4, 7]	κρατουμένῳ σώματι μῆκος ἄλλο καὶ	δύναιτο	ἡ χεὶρ φέρειν, ἡ δύναμις
[6, 4, 14]	παραθεὶς τὸ οὖς ἀκούσειε καὶ	δέξαιτο,	καὶ γένοιτο κατ´ ἐνέργειαν ἀκοή
[6, 4, 1]	οὐκ ἔχουσαν πῶς ἄν τις	παραδέξαιτο;	Καὶ εἰ τῷ σώματι λέγοιτο
[6, 4, 2]	μὴ ὡς ἐν τόπῳ τις	τιθεῖτο	τὸ τοιοῦτον, τὸν τόπον νοῶν
[6, 4, 7]	ὄγκον τὸν σωματικὸν τῆς χειρὸς	ὑποθεῖτο	ἀφῃρῆσθαι, καταλείποι δὲ τὴν δύναμιν
[6, 4, 15]	κενοῦ οὐδὲ ψυχῆς ἀμοίρου, ὃ	ἔκειτο	μὲν οὐδὲ πρότερον ἐν τῷ
[6, 4, 3]	εἰ αὐτὴ μὲν ἐφ´ ἑαυτῆς	λέγοιτο	εἶναι οὐχ ὕλης γενομένη οὐδὲ
[6, 4, 12]	αὐτοῦ μεταλήψεται. Ὁμοίως ἄρα, εἰ	λέγοιτο	ἐκεῖνος ἐν τούτοις ὅλος, ἐν
[6, 4, 8]	γένοιτο, καὶ ταύτῃ παθητὸν ἂν	λέγοιτο	καὶ μεριστόν, ἐπειδὴ σώματός ἐστί
[6, 4, 14]	ἂν καὶ ἄπειρον ἢ οὕτω	λέγοιτο,	ὅτι ὁμοῦ πάντα ἔχει, πᾶσαν
[6, 4, 1]	παραδέξαιτο; Καὶ εἰ τῷ σώματι	λέγοιτο	συνεκτείνεσθαι μὴ σῶμα οὖσα, οὐδ´
[6, 4, 16]	καίειν δυνάμενον μικρόν τι καίειν	ἀναγκάζοιτο	καίτοι πᾶσαν ἔχον τὴν δύναμιν.
[6, 4, 5]	φύσιν ὀλίγον γ´ ἂν εἰκότως	νομίζοιτο	τῷ παντὶ διδόναι, ὅσον δύναται
[6, 4, 2]	τόπον ἔχειν καὶ τάξιν οὗ	σῴζοιτο	γειτονοῦν αὐτῷ παρόντι καὶ οὐ
[6, 4, 12]	μὲν ἐν σώμασιν, ὡς ἂν	γένοιτο,	ἀνάλογον ἕξει τῇ ἤδη ἐν
[6, 4, 1]	τῶν σωμάτων παραδέξασθαι τὸ τοιοῦτο	γένοιτο.	~Ἔστι δὴ τὸ μὲν ἀληθινὸν
[6, 4, 8]	πάσχειν κἂν κατὰ συμβεβηκὸς ἂν	γένοιτο,	καὶ ταύτῃ παθητὸν ἂν λέγοιτο
[6, 4, 16]	ἐκείνη ἡ φύσις οὐκ ἂν	γένοιτο	κακὴ καὶ οὗτος τρόπος ψυχῆς
[6, 4, 14]	οὖς ἀκούσειε καὶ δέξαιτο, καὶ	γένοιτο	κατ´ ἐνέργειαν ἀκοή τις ἔχουσα
[6, 4, 1]	τι ἡμῖν σαφὲς καὶ εὐπαράδεκτον	γένοιτο,	πῶς ἀσώματος καὶ ἀμεγέθης οὖσα
[6, 4, 3]	πᾶν κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ οἱονεὶ	ἐλλάμποιτο.	Θαυμάζειν δὲ οὐ δεῖ, εἰ
[6, 4, 14]	ὅθεν ἤρξαντο, μᾶλλον δὲ οὐδὲ	ἤρξαντο,	ἀλλ´ οὕτως εἶχεν ἀεί· οὐδὲν
[6, 4, 14]	ἑνὸς ἀρξαμένας καὶ μενούσας ὅθεν	ἤρξαντο,	μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἤρξαντο, ἀλλ´
[6, 4, 9]	εἰσιν αὗται, κἀκεῖνο ἀφ´ οὗ	ἐγένοντο	ἐκεῖ ἅμα ἔσται, ὥστε πανταχοῦ
[6, 4, 12]	τοῖς ἄλλοις. Οὐδὲ γὰρ οὕτω	προητοίμαστο,	ὥστε μέρος αὐτῆς ὡδὶ κείμενον
[6, 4, 8]	τῷ ἑνὶ ἐκείνῳ ἐν πολλοῖς	αὐτὸ	ἅμα ὁρῶν. Τὸ δὲ ἐν
[6, 4, 1]	ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς τὸ	αὐτὸ	ἀριθμῷ τὸ ἐν τῷ ποδὶ
[6, 4, 2]	ὄντι· οὐ γὰρ ἦν ἀποσπᾶσθαι	αὐτὸ	ἀφ´ ἑαυτοῦ, καὶ τὸ πανταχοῦ
[6, 4, 8]	αὐτοῦ εἶναι καὶ αὐτὸ εἶναι,	αὐτὸ	δὲ ὂν οὐκ ἀπολείπεσθαι ἑαυτοῦ.
[6, 4, 2]	τὸ πανταχοῦ δὲ λέγεσθαι εἶναι	αὐτὸ	δῆλον, ὅτι ἐν τῷ ὄντι·
[6, 4, 12]	καὶ ὀφθαλμοὶ πολλοὶ πρὸς τὸ	αὐτὸ	εἶδον καὶ πάντες ἐπλήσθησαν τῆς
[6, 4, 8]	ἐκεῖνο μὲν αὐτοῦ εἶναι καὶ	αὐτὸ	εἶναι, αὐτὸ δὲ ὂν οὐκ
[6, 4, 15]	πληγαῖς κρουόμενον ταῖς ἔξω, πρῶτον	αὐτὸ	εἰς τὸ κοινὸν τοῦ ζῴου
[6, 4, 9]	ἐν ἑκάστῳ ὅλον ἦν καὶ	αὐτὸ	ἕκαστον οἷον τὸ πρῶτον— ἀποτετμημένον
[6, 4, 2]	οὐ μερίζον ἐκεῖνο, ἀλλ´ εὑρίσκον	αὐτὸ	ἐν ἑαυτῷ αὐτὸ προσελθὸν ἐκείνῳ
[6, 4, 8]	τῇ φύσει παντὸς σώματος, ἱδρυμένον	αὐτὸ	ἐν ἑαυτῷ, μᾶλλον δὲ οὐδὲ
[6, 4, 13]	ἢ οὐ μετειληφὸς ἔσται, ἀλλ´	αὐτὸ	ἔσται. Δεῖ οὖν σῶμα μεταλαμβάνον
[6, 4, 2]	ἐκεῖ αὐτό· τὸ γὰρ πᾶν	αὐτό	ἐστιν. Ὅλως τε, εἴ τι
[6, 4, 8]	ὄντος· οὕτως γὰρ ἂν μένοι	αὐτὸ	ἐφ´ ἑαυτοῦ ὅλον καὶ ἐν
[6, 4, 14]	γὰρ δὴ μίαν ζωὴν ἔδει	αὐτὸ	ἔχειν, ἀλλ´ ἄπειρον, καὶ αὖ
[6, 4, 3]	τῷ θαυμαστῷ, εἰ τόπον καὶ	αὐτὸ	ἔχον οἰκεῖον παρῆν ἄλλῳ τῷ
[6, 4, 6]	αὐτὴν ψυχὴν ἔχει ἔχον καὶ	αὐτὸ	ἣν ἔχει ψυχήν; Τί γὰρ
[6, 4, 15]	σῶμα θορυβούμενον καὶ ῥέον τε	αὐτὸ	καὶ πληγαῖς κρουόμενον ταῖς ἔξω,
[6, 4, 13]	πᾶς ἕξει αὐτὸ ὅλον, ἕξει	αὐτὸ	κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ. ~Ἀλλ´ εἰ
[6, 4, 1]	ἐν μὲν ταῖς ποιότησι τὸ	αὐτὸ	μεμερισμένον θεωρεῖται, ἐπὶ δὲ τῆς
[6, 4, 1]	Καὶ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ τὸ	αὐτὸ	μὲν εἴδει τὸ ἐπ´ ἄλλου
[6, 4, 3]	οὖν αὐτὸ φήσομεν παρεῖναι, ἢ	αὐτὸ	μὲν ἐφ´ ἑαυτοῦ εἶναι, δυνάμεις
[6, 4, 3]	οἷον βολὰς εἶναι λέγουσιν, ὥστε	αὐτὸ	μὲν ἱδρῦσθαι ἐν αὑτῷ, τὰς
[6, 4, 12]	γὰρ ἂν ἤκουσε πᾶς τὸ	αὐτὸ	μὴ ἑκασταχοῦ ὅλου ὄντος τοῦ
[6, 4, 3]	Θαυμάζειν δὲ οὐ δεῖ, εἰ	αὐτὸ	μὴ ὂν ἐν τόπῳ παντὶ
[6, 4, 7]	οὐκ ἐκεῖνο τὸ ἔνδον φήσομεν	αὐτὸ	μηδὲν παθόν, ἀλλὰ μένον ἐπὶ
[6, 4, 12]	τῆς ἐρημίας, ἦλθε καὶ πρὸς	αὐτὸ	ὁ λόγος καὶ ἡ φωνή,
[6, 4, 13]	ὁ ὄγκος ὁ πᾶς ἕξει	αὐτὸ	ὅλον, ἕξει αὐτὸ κατὰ πᾶν
[6, 4, 7]	τοῦ ἡλίου βλέπων, τὸ δὲ	αὐτὸ	ὅμως ὁρᾷς φῶς πανταχοῦ οὐδὲ
[6, 4, 9]	ἔσται, ὥστε πανταχοῦ ἅμα πάλιν	αὐτὸ	οὐ μεμερισμένον ὅλον ἔσται. ~Εἰ
[6, 4, 1]	ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς τὸ	αὐτὸ	οὐ μεμερισμένον, οὕτω δὲ μεμερίσθαι
[6, 4, 8]	Εἰ γὰρ μὴ ὅλον, οὐκ	αὐτό,	οὐδ´ αὖ οὗ ἐφίενται ἡ
[6, 4, 3]	ἰέναι ἐπὶ πάντα, καὶ οὕτως	αὐτὸ	πανταχοῦ λέγεσθαι εἶναι; Οὕτω γὰρ
[6, 4, 9]	καὶ πάλιν αὖ ἔσται τὸ	αὐτὸ	πανταχοῦ οὐ μεμερισμένον· ἢ πολλὰ
[6, 4, 2]	μέρεσιν ἐπ´ ἐκεῖνο ἰὸν εὑρίσκει	αὐτὸ	πανταχοῦ πᾶν καὶ μεῖζον ἑαυτοῦ.
[6, 4, 8]	ἄλλα πάθη τοῦ σώματος μηδαμῶς	αὐτὸ	πάσχειν μερίζεσθαί τε οὐχ οἷόν
[6, 4, 8]	οὖν ἐν πολλοῖς λέγῃς, οὐκ	αὐτὸ	πολλὰ γενόμενον λέγεις, ἀλλὰ τῶν
[6, 4, 2]	ἀλλ´ εὑρίσκον αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ	αὐτὸ	προσελθὸν ἐκείνῳ ἐκείνου οὐκ ἔξω
[6, 4, 2]	γὰρ ἐν τόπῳ ἦν ἐκεῖνο	αὐτό,	προσχωρεῖν τε ἔδει ἐκεῖ καὶ
[6, 4, 3]	Οὗ δὲ πᾶσαι αἱ δυνάμεις,	αὐτὸ	σαφῶς πάρεστι χωριστὸν ὅμως ὄν·
[6, 4, 8]	μερίζεσθαι ἔχοι; Ἀμέριστον ἄρα δεῖ	αὐτὸ	σὺν αὐτῷ εἶναι, κἂν τὰ
[6, 4, 13]	ἐφαρμόσει οὐδ´ αὖ αὐξομένῳ τὸ	αὐτὸ	συνέσται. Ἀλλ´ οὐδ´ οὕτως, ὡς
[6, 4, 1]	ἐκεῖ εὑρίσκειν ψυχὴν οὖσαν πρὶν	αὐτὸ	τεθῆναι ἐν μέρει τοῦ παντός,
[6, 4, 7]	αὐτὴν τὴν ἀνέχουσαν καὶ πρότερον	αὐτό,	τὴν πρόσθεν ἐν τῇ χειρὶ
[6, 4, 2]	καὶ οὗ τὸ πᾶν, ἐκεῖ	αὐτό·	τὸ γὰρ πᾶν αὐτό ἐστιν.
[6, 4, 7]	πῶς ἐπὶ πάντα ἐστὶ τὸ	αὐτό·	τοῦτο δὲ ταὐτόν ἐστι πῶς
[6, 4, 10]	δὲ λέγοι τις μὴ τὸ	αὐτό,	τούτῳ ἂν πιστῷτο τὸ τὸ
[6, 4, 3]	δὲ δέξασθαί ἐστιν. ~Ἆρ´ οὖν	αὐτὸ	φήσομεν παρεῖναι, ἢ αὐτὸ μὲν
[6, 4, 10]	μένοι ἱδρυθεὶς ἥλιος ὁπουοῦν, τὸ	αὐτὸ	φῶς ἂν παρέχοι τοῖς αὐτοῖς
[6, 4, 2]	ἑαυτοῦ, ἀλλ´ ἔστι τε πεπληρωκὸς	ἑαυτὸ	καὶ ὂν ἴσον ἑαυτῷ· καὶ
[6, 4, 1]	ἐπὶ τῶν σωμάτων παραδέξασθαι τὸ	τοιοῦτο	γένοιτο. ~Ἔστι δὴ τὸ μὲν
[6, 4, 13]	ἄπειρα ἐν αὐτῷ· ὥστε καὶ	τοῦτο	ἄπειρα σημεῖα ἔσται, εἴπερ ἔσται,
[6, 4, 14]	αὐτῶν οὐ πέρασιν ἀφώρισται· διὰ	τοῦτο	αὖ καὶ ἕν. Οὐ γὰρ
[6, 4, 5]	τῷ παντὶ διδόναι, ὅσον δύναται	τοῦτο	αὐτοῦ φέρειν. Δεῖ δὲ ἐκεῖνο
[6, 4, 5]	οὕτω ληπτέον, οὐκ ἐν ὄγκῳ·	τοῦτο	γὰρ μικρόν ἐστιν εἰς τὸ
[6, 4, 2]	τῇ διανοίᾳ τὸ λεγόμενον λαμβανέτω.	Τοῦτο	δὲ ἄλλου χάριν εἴρηται, ὅτι
[6, 4, 6]	ἀλλὰ ὁ λογισμὸς ἐπ´ ἀμφοῖν·	τοῦτο	δὲ ἕτερον ἀμφοῖν. Πολλαχῇ δὲ
[6, 4, 15]	ἐστι πόλεως καὶ ἐκκλησίας κακία.	Τοῦτο	δὲ καὶ ἀνθρώπου κακία αὖ
[6, 4, 3]	ἐλέγετο τῷ εἴδει καθὸ σῶμα·	τοῦτο	δὲ οὐκ εἶχε τὸ τοσόνδε
[6, 4, 7]	ἐπὶ πάντα ἐστὶ τὸ αὐτό·	τοῦτο	δὲ ταὐτόν ἐστι πῶς ἕκαστον
[6, 4, 8]	ἱδρύσεως δεόμενον οὐδὲν τῆς τοιαύτης,	τοῦτο	δὴ τὸ τοιαύτην ἔχον φύσιν
[6, 4, 9]	τῷ αὐτῷ σώματι· εἰ δὲ	τοῦτο,	διὰ τί οὐκ ἐν παντὶ
[6, 4, 1]	φανείη καὶ πρὸ τῶν σωμάτων	τοῦτο	δύνασθαι, ῥᾴδιον ἂν καὶ ἐπὶ
[6, 4, 12]	μέρος αὐτῆς ὡδὶ κείμενον εἰς	τοῦτο	ἐλθεῖν, ἀλλὰ τὸ λεγόμενον ἥκειν
[6, 4, 12]	ἦλθε πρὸς αὐτήν. Εἰ δὲ	τοῦτο	ἔξω ὂν τοῦ οὕτως ὄντος
[6, 4, 15]	δέξασθαι τὸν ἄνωθεν λόγον, καὶ	τοῦτό	ἐστι πόλεως καὶ ἐκκλησίας κακία.
[6, 4, 12]	καὶ ἐξ ἀφανοῦς αὖ καὶ	τοῦτο	ἔχει, ὅπερ ἦν καὶ ἐν
[6, 4, 2]	αὐτοῦ. Ὃ δ´ ἂν μετὰ	τοῦτο	ᾖ, τοῦτο ἤδη ἀνάγκη ἐν
[6, 4, 2]	δ´ ἂν μετὰ τοῦτο ᾖ,	τοῦτο	ἤδη ἀνάγκη ἐν τῷ παντὶ
[6, 4, 12]	οὖσα ἐφ´ ἑαυτῆς τούτῳ πάρεστι,	τοῦτο	ἦλθε πρὸς αὐτήν. Εἰ δὲ
[6, 4, 8]	οἷόν τε· σώματος γὰρ καὶ	τοῦτο	καὶ πρώτως πάθος καὶ ᾗ
[6, 4, 7]	ὅμως ὁρᾷς φῶς πανταχοῦ οὐδὲ	τοῦτο	μεμερισμένον. Δηλοῦσι δὲ αἱ ἀποτομαὶ
[6, 4, 12]	ἔχει ἐκεῖ τὴν μορφήν. Ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν οὐ πᾶσα δόξα συγχωρεῖ,
[6, 4, 9]	ἂν ἐκείνου εἶεν. Εἰ δὲ	τοῦτο,	οὗ εἰσιν αὗται, κἀκεῖνο ἀφ´
[6, 4, 2]	τούτου μέρος φθάνει, μᾶλλον δὲ	τοῦτο	πανταχόθεν τοῖς αὐτοῦ μέρεσιν ἐπ´
[6, 4, 8]	σῶμα ἐθέλει αὐτοῦ εἶναι, ἀνάγκη	τοῦτο	τά τε ἄλλα πάθη τοῦ
[6, 4, 2]	φύσις ἐκτείνεται. Τὸ δέ ἐστι·	τοῦτο	τὸ λεγόμενον μέγα μικρόν· ὃ
[6, 4, 10]	τῇ θερμότητι εἶναι· εἰ γὰρ	τοῦτο,	χωρὶς πυρὸς ποιήσει τὴν θερμότητα.
[6, 4, 10]	μὴ τὸ αὐτό, τούτῳ ἂν	πιστῷτο	τὸ τὸ σῶμα ῥεῖν τοῦ
[6, 4, 13]	ἐπεὶ οὕτω γε αὐτὰ τὰ	δύο	τρία ἔσται. Εἰ οὖν τὸ