Ennéade, livre, chap.
[6, 4, 15]	ἄτακτος, τροφῆς δεόμενος καὶ ἄλλα	ἃ	δὴ πάσχει αἰτιώμενος, τὴν πᾶσαν
[6, 4, 12]	μὲν οὐκ ἔχει τοῖς πρὸς	ἃ	εἴληπται, ἔχει δ´ οὖν ὁμοιότητα
[6, 4, 5]	ἡ τοιαύτη φύσις. ~Καὶ τὸ	μέγα	αὐτῆς οὕτω ληπτέον, οὐκ ἐν
[6, 4, 2]	ὃ δὲ νομίζεται μικρόν, ἐκεῖνο	μέγα,	εἴ γε ὅλον ἐπὶ πᾶν
[6, 4, 5]	ἐπὶ τῆς ψυχῆς· οὕτω τὸ	μέγα	καὶ τὸ μεῖζον τοῦ σώματος.
[6, 4, 2]	δέ ἐστι· τοῦτο τὸ λεγόμενον	μέγα	μικρόν· ὃ δὲ νομίζεται μικρόν,
[6, 4, 2]	τὸ πανταχοῦ ἐκεῖ τιθέμεθα, καὶ	μέγα	νομίζοντες τὸ αἰσθητὸν ἀποροῦμεν, πῶς
[6, 4, 14]	καὶ θάτερόν ποτε, ὃ ὕστερον	προσεθέμεθα	ἀργήσαντος τοῦ προτέρου ἐκείνου καὶ
[6, 4, 2]	θέμενοι καὶ τὸ πανταχοῦ ἐκεῖ	τιθέμεθα,	καὶ μέγα νομίζοντες τὸ αἰσθητὸν
[6, 4, 14]	ὅλου· οὐδὲ γὰρ οὐδὲ νῦν	ἀποτετμήμεθα.	Ἀλλὰ γὰρ νῦν ἐκείνῳ τῷ
[6, 4, 14]	ἐνεργοῦν εἰς αὐτὴν παρόν· καὶ	γεγενήμεθα	τὸ συνάμφω καὶ οὐ θάτερον,
[6, 4, 4]	ἀπ´ αὐτοῦ, ἵνα δὴ βελτίοσι	χρώμεθα	ὀνόμασιν, οὕτω τὸ μὲν ἐᾶσαι
[6, 4, 3]	τὴν οὖσαν ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ,	ἐνταῦθα	δύναμιν αὐτοῦ ᾧ πάρεστι παρεῖναι·
[6, 4, 12]	ἔστιν ἐν ἑαυτῷ, καίτοι δοκοῦν	ἐνταῦθα	ἐλθεῖν. Πῶς γὰρ καὶ ἦλθεν;
[6, 4, 9]	ἐν αὐτῷ αἱ δυνάμεις αἱ	ἐνταῦθα	ἐν τῷ αἰσθητῷ γεγενημέναι ἢ
[6, 4, 9]	ἢ ὅλαι ἢ μέρη αὐτῶν	ἐνταῦθα	ἔσονται. Ἀλλ´ εἰ μέρη, κἀκεῖ
[6, 4, 1]	Ὁμοίως γὰρ ἄν τις καὶ	ἐνταῦθα	ζητήσειεν εὐλόγως, ὅπως κατὰ συμβεβηκὸς
[6, 4, 12]	ὁμοίως δεδεγμένης. Εἰ δὲ μηδ´	ἐνταῦθα	ἡ ὅλη φωνὴ καθ´ ὅλον
[6, 4, 8]	τοίνυν οὐδὲ τὸ ἐνταῦθα καὶ	ἐνταῦθα·	ἤδη γὰρ ἂν πολλάκις ποῦ»
[6, 4, 8]	ποῦ· οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ	ἐνταῦθα	καὶ ἐνταῦθα· ἤδη γὰρ ἂν
[6, 4, 9]	ὅλαι, ἤτοι αἵπερ ἐκεῖ καὶ	ἐνταῦθα	οὐ μεμερισμέναι, καὶ πάλιν αὖ
[6, 4, 10]	καὶ κατόπτροις ἢ ἐν σκιαῖς	ἐνταῦθα	ὑφίσταταί τε παρὰ τοῦ προτέρου
[6, 4, 10]	νοῦς πᾶς, καὶ ἐν ἄλλοις	διὰ	πλειόνων εἴρηται. ~Ἀλλὰ διὰ τί,
[6, 4, 11]	ἄλλοις διὰ πλειόνων εἴρηται. ~Ἀλλὰ	διὰ	τί, εἴπερ ὅλον πανταχοῦ, οὐχ
[6, 4, 16]	κοινωνίαν καὶ ἀγαθὸν τὴν ἀπαλλαγήν.	Διὰ	τί; Ὅτι, κἂν μὴ τοῦδε
[6, 4, 9]	αὐτῷ σώματι· εἰ δὲ τοῦτο,	διὰ	τί οὐκ ἐν παντὶ τῷ
[6, 4, 6]	ἀλγηδόνα τὴν περὶ τὴν κεφαλήν.	Διὰ	τί οὖν οὐ συναισθάνεται ἡ
[6, 4, 4]	δεῖ ζωῆς τὰ σώματα, οὔτε	διὰ	τὸ μέγεθος τοῦ σώματος δεῖ
[6, 4, 14]	δὲ αὐτῶν οὐ πέρασιν ἀφώρισται·	διὰ	τοῦτο αὖ καὶ ἕν. Οὐ
[6, 4, 14]	ἡ αὐτὴ ἑκασταχοῦ ψυχή, πῶς	ἰδία	ἑκάστου; Καὶ πῶς ἡ μὲν
[6, 4, 16]	τοῦ παντὸς γίνεται· ἡ γὰρ	ἐνέργεια	αὐτῆς οὐκέτι πρὸς τὸ ὅλον
[6, 4, 16]	δὲ διακριθῇ οὐ τόπῳ, ἀλλ´	ἐνεργείᾳ	γένηται τὸ καθέκαστον, μοῖρά τίς
[6, 4, 4]	πολλαὶ ἤδη οὐ δυνάμει, ἀλλ´	ἐνεργείᾳ	ἑκάστη· οὔτε γὰρ ἡ μία
[6, 4, 16]	ὅλον συνέσταλται καὶ οὐκ ἔστιν	ἐνεργείᾳ	οὐδ´ αὖ ἀπόλωλεν. Ἀλλὰ περὶ
[6, 4, 13]	αὐτῷ· ὥστε καὶ τοῦτο ἄπειρα	σημεῖα	ἔσται, εἴπερ ἔσται, καὶ οὐ
[6, 4, 15]	ζῶντος σώματος, καὶ τῇ οἷον	γειτονείᾳ	καρπωσαμένου τι ἴχνος ψυχῆς, οὐκ
[6, 4, 15]	κακία. Τοῦτο δὲ καὶ ἀνθρώπου	κακία	αὖ ἔχοντος δῆμον ἐν αὑτῷ
[6, 4, 15]	τοῦτό ἐστι πόλεως καὶ ἐκκλησίας	κακία.	Τοῦτο δὲ καὶ ἀνθρώπου κακία
[6, 4, 4]	ἐνεργείᾳ ἑκάστη· οὔτε γὰρ ἡ	μία	ἡ ὅλη κωλύει τὰς πολλὰς
[6, 4, 4]	ἐπιστῆμαι αἱ πολλαὶ ἐν ψυχῇ	μιᾷ,	καὶ ἔστιν ἡ μία τοιαύτη,
[6, 4, 4]	καὶ νοῦς εἷς καὶ ψυχὴ	μία;	Καίτοι ἄλλην μὲν τοῦ παντός,
[6, 4, 12]	φωνὴ πανταχοῦ τοῦ ἀέρος οὐ	μία	μεμερισμένη, ἀλλὰ μία πανταχοῦ ὅλη·
[6, 4, 9]	οὐσίας ἑκάστης ἡ δύναμις· ἢ	μία	μόνον ἔσται ἡ συνοῦσα τῇ
[6, 4, 12]	ἀέρος οὐ μία μεμερισμένη, ἀλλὰ	μία	πανταχοῦ ὅλη· καὶ τὸ τῆς
[6, 4, 12]	δεῖ ἀπιστεῖν, εἰ ψυχὴ μὴ	μία	τέταται συμμεριζομένη, ἀλλὰ πανταχοῦ οὗ
[6, 4, 4]	ψυχῇ μιᾷ, καὶ ἔστιν ἡ	μία	τοιαύτη, ὥστε ἔχειν ἐν ἑαυτῇ
[6, 4, 9]	ὅλη, ἀλλὰ τῷ μερισμῷ ἔσται	ἀδυναμία.	Ἔπειτα ἄλλη κατ´ ἄλλο οὖσα
[6, 4, 9]	ἦν εἴδη αὐτὰ εἶναι, εἴπερ	ὅμοια	καὶ ταῦτα ἐκείνῳ τῷ πρώτῳ
[6, 4, 7]	Οὐκέτι δὲ οὐδ´ ἀπερείσῃ τῇ	διανοίᾳ	ὅπου πρότερον ἦν κείμενον, καὶ
[6, 4, 2]	τοῦ ὀνόματος ἀφεὶς κατηγορίαν τῇ	διανοίᾳ	τὸ λεγόμενον λαμβανέτω. Τοῦτο δὲ
[6, 4, 15]	ἐκκλησίᾳ δημογερόντων καθημένων ἐφ´ ἡσύχῳ	συννοίᾳ	δῆμος ἄτακτος, τροφῆς δεόμενος καὶ
[6, 4, 4]	καὶ τῶν δυνάμεων ἡ αὐτὴ	ἀπορία	ἔσται ἡ ὅλου πανταχοῦ. Καὶ
[6, 4, 13]	οὕτω γε αὐτὰ τὰ δύο	τρία	ἔσται. Εἰ οὖν τὸ διειλημμένον
[6, 4, 15]	ταραχὴν ἐδίδου τῷ ὅλῳ. Οἷον	ἐκκλησίᾳ	δημογερόντων καθημένων ἐφ´ ἡσύχῳ συννοίᾳ
[6, 4, 9]	μόνον ἔσται ἡ συνοῦσα τῇ	οὐσίᾳ,	αἱ δ´ ἄλλαι δυνάμεις μόνον·
[6, 4, 9]	γὰρ δύναμις ἐκεῖ ὑπόστασις καὶ	οὐσία	ἢ μεῖζον οὐσίας. Εἰ δ´
[6, 4, 14]	καὶ νοῦς συνημμένος τῇ ἁπάσῃ	οὐσίᾳ,	μέρη ὄντες τοῦ νοητοῦ οὐκ
[6, 4, 16]	εἴδωλον; Εἰ δὲ παντελῶς λύσειε	φιλοσοφία,	καὶ ἀπέλθοι τὸ εἴδωλον εἰς
[6, 4, 6]	Εἶτα οὐδ´ αὐτὴ ἡ κρίνασα	κέκρικα»	λέγει, ἀλλ´ ἔκρινε μόνον· ἐπεὶ
[6, 4, 10]	θερμότητα. Εἶτα κἂν εἰ μὴ	αὐτίκα,	ἀλλ´ οὖν παύεται καὶ ψύχεται
[6, 4, 8]	οὗ ἐφίενται ἡ μετάληψις ἔσται,	ἀλλὰ	ἄλλου, οὗ ἡ ἔφεσις οὐκ
[6, 4, 14]	οὐδὲ γὰρ οὐδὲ νῦν ἀποτετμήμεθα.	Ἀλλὰ	γὰρ νῦν ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ
[6, 4, 11]	ἐν ἄλλοις διὰ πλειόνων εἴρηται.	~Ἀλλὰ	διὰ τί, εἴπερ ὅλον πανταχοῦ,
[6, 4, 14]	γινόμενον ἐκεῖ· οὐδὲ μεριζόμενον τοίνυν,	ἀλλὰ	δοκεῖ μερίζεσθαι τῷ λαβόντι. Τὸ
[6, 4, 15]	καὶ γενομένου οὐκέτι σώματος μόνου,	ἀλλὰ	καὶ ζῶντος σώματος, καὶ τῇ
[6, 4, 12]	ἄρα αὐτοῦ οὐ μέρους {ὅλου}	ἀλλὰ	κἂν ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν
[6, 4, 16]	οὐ κατά τι τῆς ἐπιστήμης,	ἀλλὰ	κατὰ τὴν πᾶσαν ἣν ἔχει.
[6, 4, 7]	ἔνδον φήσομεν αὐτὸ μηδὲν παθόν,	ἀλλὰ	μένον ἐπὶ πάντα τὸν ἔξωθεν
[6, 4, 12]	τοῦ ἀέρος οὐ μία μεμερισμένη,	ἀλλὰ	μία πανταχοῦ ὅλη· καὶ τὸ
[6, 4, 6]	ἀκοῇ λέγει, καίτοι ἔκριναν ἄμφω,	ἀλλὰ	ὁ λογισμὸς ἐπ´ ἀμφοῖν· τοῦτο
[6, 4, 12]	σώμασι, τοῦ δὲ ἐφ´ ἑαυτοῦ,	ἀλλὰ	ὅλου ἐν αὐτῷ καὶ ἐν
[6, 4, 3]	οὐκ εἶχε τὸ τοσόνδε τι,	ἀλλὰ	οὐδ´ ὁπωσοῦν τοσόνδε. ~Πῶς οὖν
[6, 4, 7]	περὶ τούτου καὶ ἐν ἄλλοις.	~Ἀλλὰ	πάλιν λέγωμεν πῶς ἐπὶ πάντα
[6, 4, 12]	ψυχὴ μὴ μία τέταται συμμεριζομένη,	ἀλλὰ	πανταχοῦ οὗ ἂν παρῇ πάρεστι
[6, 4, 7]	ἔτι ἐρεῖς ὅθεν οὔτε ὅπῃ,	ἀλλὰ	περὶ μὲν τούτου ἄπορος ἔσῃ
[6, 4, 16]	ἔστιν ἐνεργείᾳ οὐδ´ αὖ ἀπόλωλεν.	Ἀλλὰ	περὶ μὲν τούτων ταῦτα· πάλιν
[6, 4, 4]	τὸ πλῆθος τῶν ψυχῶν γίνεσθαι,	ἀλλὰ	πρὸ τῶν σωμάτων εἶναι καὶ
[6, 4, 15]	καὶ ἄλλον τρόπον οὐ παρόντος.	~Ἀλλὰ	πῶς προσελήλυθε τὸ προσεληλυθός; ἢ
[6, 4, 4]	σώματος, τὸ δὲ δύναμιν μόνον.	Ἀλλὰ	πῶς ψυχαὶ πολλαὶ καὶ νοῖ
[6, 4, 2]	μηδὲν ἔτι δεῖσθαι τοῦ πόρρω,	ἀλλὰ	στρέφεσθαι ἐν τῷ αὐτῷ, ὡς
[6, 4, 1]	οὗπερ ἂν ὑπὸ σώματος προαχθῇ,	ἀλλὰ	σώματος εὑρίσκοντος αὐτὴν πρὸ αὐτοῦ
[6, 4, 7]	εἰρημένων μερίζειν εἰς τὰ πολλά,	ἀλλὰ	τὰ πολλὰ μεμερισμένα εἰς τὸ
[6, 4, 7]	κἀκεῖνο οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς ταῦτα,	ἀλλὰ	ταῦτα ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι δόξαν
[6, 4, 10]	μεμιμημένον· καὶ οὐ τὸν ζωγράφον,	ἀλλὰ	τὴν θέσιν τὴν οὑτωσὶ τῶν
[6, 4, 13]	ἐκταθεῖσαν ὧδε καὶ ὧδε γεγονέναι,	ἀλλὰ	τὸ ἐκταθὲν πᾶν αὐτοῦ μετειληφέναι
[6, 4, 12]	ὡδὶ κείμενον εἰς τοῦτο ἐλθεῖν,	ἀλλὰ	τὸ λεγόμενον ἥκειν ἦν ἐν
[6, 4, 3]	ἔσται. Ἀλλὰ τὸ ὂν αὐτοῦ;	Ἀλλὰ	τὸ μέρος οὐκ ὂν ἔσται,
[6, 4, 3]	Ἀλλ´ οὐδέτερος αὐτῶν νοῦς ἔσται.	Ἀλλὰ	τὸ ὂν αὐτοῦ; Ἀλλὰ τὸ
[6, 4, 8]	ὃ δέ ἐστι μηδενὸς σώματος,	ἀλλὰ	τὸ σῶμα ἐθέλει αὐτοῦ εἶναι,
[6, 4, 16]	εἰς τὰ τῇδε ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς,	ἀλλὰ	τὸ τήνδε ἐν ἐκείνῃ γίνεσθαι
[6, 4, 13]	γὰρ τὸ δίπηχυ τρίπηχυ γίνεται,	ἀλλὰ	τὸ ὑποκείμενον ἄλλο ποσὸν ἔχον
[6, 4, 10]	ἀρχέτυπον φήσομεν τὴν εἰκόνα πεποιηκέναι,	ἀλλὰ	τὸν ζωγράφον, οὐκ οὖσαν αὐτοῦ
[6, 4, 3]	τὸ μέρος ζωὴ οὐκ ἔσται.	Ἀλλὰ	τὸν νοῦν, ἵν´ ὁ μὲν
[6, 4, 3]	ὁ μερισμὸς ἦν οὐ σώματος,	ἀλλὰ	τοσοῦδε σώματος, καὶ σῶμα ἕκαστον
[6, 4, 12]	τεθῇ, ἔχει ἐκεῖ τὴν μορφήν.	Ἀλλὰ	τοῦτο μὲν οὐ πᾶσα δόξα
[6, 4, 2]	τοῦ κενοῦ καὶ ἔτι ἐστίν,	ἀλλὰ	τῷ γε οἷον ἐρείδεσθαι ἐπ´
[6, 4, 9]	καὶ οὐκέτι οὐδ´ αὐτῇ ὅλη,	ἀλλὰ	τῷ μερισμῷ ἔσται ἀδυναμία. Ἔπειτα
[6, 4, 8]	οὐκ αὐτὸ πολλὰ γενόμενον λέγεις,	ἀλλὰ	τῶν πολλῶν τὸ πάθος περιάπτεις
[6, 4, 15]	δῆμος ἄτακτος, τροφῆς δεόμενος καὶ	ἄλλα	ἃ δὴ πάσχει αἰτιώμενος, τὴν
[6, 4, 11]	ἔτι δεύτερον καὶ μετ´ ἐκεῖνο	ἄλλα;	Ἢ τὸ παρὸν ἐπιτηδειότητι τοῦ
[6, 4, 15]	αὑτῷ, οἷον καὶ ζῷα τὰ	ἄλλα	καὶ τὰ φυτὰ τοσοῦτον ἔχει,
[6, 4, 6]	τὰ συμπίπτοντα διάφορα λεκτέον εἶναι.	Ἄλλα	οὖν ἐστι τὰ κρινόμενα, οὐ
[6, 4, 8]	εἶναι, ἀνάγκη τοῦτο τά τε	ἄλλα	πάθη τοῦ σώματος μηδαμῶς αὐτὸ
[6, 4, 7]	τῶν εἰρημένων μερίζειν εἰς τὰ	πολλά,	ἀλλὰ τὰ πολλὰ μεμερισμένα εἰς
[6, 4, 8]	σὺν αὐτῷ εἶναι, κἂν τὰ	πολλὰ	αὐτοῦ ἐφιέμενα τυγχάνῃ. Εἰ οὖν
[6, 4, 8]	ἐν πολλοῖς λέγῃς, οὐκ αὐτὸ	πολλὰ	γενόμενον λέγεις, ἀλλὰ τῶν πολλῶν
[6, 4, 9]	αὐτὸ πανταχοῦ οὐ μεμερισμένον· ἢ	πολλὰ	γενόμενον ὅλον ἕκαστον αἱ δυνάμεις
[6, 4, 11]	ποικίλον ἁπλοῦν αὖ, καὶ τὰ	πολλὰ	ἕν. Λόγος γὰρ εἷς καὶ
[6, 4, 8]	ἐφιέμενα τυγχάνῃ. Εἰ οὖν τὰ	πολλὰ	ἐφίεται αὐτοῦ, δῆλον ὅτι ὅλου
[6, 4, 7]	εἰς τὰ πολλά, ἀλλὰ τὰ	πολλὰ	μεμερισμένα εἰς τὸ ἓν μᾶλλον
[6, 4, 9]	ἕκαστον πρῶτον. Εἶτα ταῦτα τὰ	πολλὰ	πρῶτα τί ἂν εἴη τὸ
[6, 4, 4]	εὐπορίαν· ἐπεὶ καὶ τὸ ὂν	πολλὰ	συγχωροῦμεν εἶναι ἑτερότητι, οὐ τόπῳ.
[6, 4, 9]	τὸ πρῶτον— ἀποτετμημένον ἀεὶ ἕκαστον—	πολλὰ	τὰ πρῶτα καὶ ἕκαστον πρῶτον.
[6, 4, 7]	ἄπορος ἔσῃ ἐν θαύματι ποιούμενος,	ἅμα	δὲ ὡδὶ τοῦ σφαιρικοῦ σώματος
[6, 4, 9]	κἀκεῖνο ἀφ´ οὗ ἐγένοντο ἐκεῖ	ἅμα	ἔσται, ὥστε πανταχοῦ ἅμα πάλιν
[6, 4, 4]	ὅτι παράδοξον εἶναι δοκεῖ τὸ	ἅμα	ὅλον τι πανταχοῦ παρεῖναι, ὁ
[6, 4, 8]	ἑνὶ ἐκείνῳ ἐν πολλοῖς αὐτὸ	ἅμα	ὁρῶν. Τὸ δὲ ἐν αὐτοῖς»
[6, 4, 9]	ἐκεῖ ἅμα ἔσται, ὥστε πανταχοῦ	ἅμα	πάλιν αὐτὸ οὐ μεμερισμένον ὅλον
[6, 4, 9]	μὴ πανταχοῦ, ἀλλ´ οὖν πανταχῇ	ἅμα	τὴν αὐτὴν ὅλην, οὐ μεμερισμένην,
[6, 4, 2]	πᾶν, τὸ δὲ τοῦ παντὸς	μίμημα,	ἡ τοῦδε τοῦ ὁρατοῦ φύσις.
[6, 4, 16]	ἐπιστήμης ὅλης οὔσης κατά τι	θεώρημα	ὁ ἐπιστήμων ἐνεργεῖ· τὸ δ´
[6, 4, 1]	τοσόνδε σῶμα ἐλθεῖν πληροῦσα τὸ	διάστημα	πᾶν, πῶς οὐ μέγεθος ἕξει;
[6, 4, 2]	τοῦ περιέχοντος καθὸ περιέχει, ἢ	διάστημά	τι ὃ πρότερον ἦν τῆς
[6, 4, 6]	ἡ ἑτέρα τὸ τῆς ἑτέρας	κρίμα;	Ἢ ὅτι κρίσις ἐστίν, ἀλλ´
[6, 4, 6]	λογισμὸς εἶδε τὸ ἐν ἑτέρῳ	κρίμα	καὶ σύνεσιν ἔσχεν ἑτέρου πάθους.
[6, 4, 9]	παρ´ ἄλλου τὴν ὑπόστασιν ἔχον	ἴνδαλμα	ὂν ἐκείνου οὐχ οἷόν τε
[6, 4, 9]	Ἔπειτα δέ, {εἰ} καθάπερ τὸ	ἴνδαλμά	τινος, οἷον καὶ τὸ ἀσθενέστερον
[6, 4, 11]	ὁ μὲν ὀφθαλμὸς εἶδε τὸ	χρῶμα,	ἡ δὲ ὄσφρησις τὸ εὐῶδες,
[6, 4, 11]	αὐτοῖς· ἐπεὶ καὶ ἄλλως ψυχῇ	σῶμα,	ἄλλως ἐπιστήμη ψυχῇ καὶ ἐπιστήμη
[6, 4, 11]	ἐν τῷ αὐτῷ ἑκατέρα οὖσα·	σῶμα	δὲ σώματι παρὰ ταῦτα ἑτέρως.
[6, 4, 13]	σώματος μεταλαμβάνειν· ἔχει γὰρ ἤδη.	Σῶμα	δὴ οὐ σώματος μεταλήψεται. Οὐδὲ
[6, 4, 7]	ποιησάμενος μεῖζόν τι περιθείης σφαιρικὸν	σῶμα	διαφανές, ὥστε τὸ φῶς τοῦ
[6, 4, 8]	ἐστι μηδενὸς σώματος, ἀλλὰ τὸ	σῶμα	ἐθέλει αὐτοῦ εἶναι, ἀνάγκη τοῦτο
[6, 4, 8]	καὶ πρώτως πάθος καὶ ᾗ	σῶμα.	Εἰ δὴ ᾗ σῶμα τὸ
[6, 4, 3]	σώματος, ἀλλὰ τοσοῦδε σώματος, καὶ	σῶμα	ἕκαστον ἐλέγετο τῷ εἴδει καθὸ
[6, 4, 1]	εἰς τοσοῦτον πρὶν τὸ τοσόνδε	σῶμα	ἐλθεῖν πληροῦσα τὸ διάστημα πᾶν,
[6, 4, 16]	δ´ ἀπελθεῖν τὸ μηδαμῇ τὸ	σῶμα	ἐπικοινωνεῖν αὐτῆς· τάξιν δὲ εἶναι
[6, 4, 6]	οὖν οὐ καὶ ἐπ´ ἄλλο	σῶμα	ἔρχεται; Ἢ ὅτι ἐκεῖνο δεῖ,
[6, 4, 3]	ἄλλοθι· ὥστε μεριστὸν ἔσται καὶ	σῶμα	ἔσται. Πῶς γὰρ δὴ καὶ
[6, 4, 1]	πανταχοῦ τῷ παντὶ πάρεστιν, ὅτι	σῶμά	ἐστι τοῦ παντὸς τοσόνδε, περὶ
[6, 4, 7]	τὸ φῶς, ἀλλ´ ᾗ φωτεινὸν	σῶμα,	ἑτέρᾳ δυνάμει, οὐ σωματικῇ οὔσῃ—
[6, 4, 7]	εἰς τοσαῦτα μέρη, ὅσα τὸ	σῶμα	ἔχει. Τί οὖν, εἴ τις
[6, 4, 8]	μήτε μεμερισμένου. Τῷ μὲν γὰρ	σῶμα	ἔχοντι τὸ πάσχειν κἂν κατὰ
[6, 4, 16]	Ἐπεὶ καὶ νῦν, οὗ τὸ	σῶμα	ἡμῶν καὶ ἐν ᾧ τόπῳ,
[6, 4, 7]	τὸ φῶς οὐ γὰρ ᾗ	σῶμα	ἦν εἶχε τὸ φῶς, ἀλλ´
[6, 4, 15]	τὸ δὲ ὑπ´ ἀσθενείας τὸ	σῶμα	θορυβούμενον καὶ ῥέον τε αὐτὸ
[6, 4, 16]	καὶ οὗτος τρόπος ψυχῆς εἰς	σῶμα	ἰούσης καὶ παρούσης, τίς ἡ
[6, 4, 3]	εἴ τις λέγοι καὶ τὸ	σῶμα	μεριζόμενον καὶ τὰ μέρη ἔχειν
[6, 4, 13]	ἀλλ´ αὐτὸ ἔσται. Δεῖ οὖν	σῶμα	μεταλαμβάνον τινὸς οὐ σώματος μεταλαμβάνειν·
[6, 4, 7]	Καίτοι κρατοῖ ἂν καὶ χεὶρ	σῶμα	ὅλον καὶ ξύλον πολύπηχυ καὶ
[6, 4, 8]	εἰπεῖν ἔχεις ἔχων εἰπεῖν τὸ	σῶμα	ὅπου ἐστίν, ἄυλον δὲ εἴ
[6, 4, 1]	τῷ σώματι λέγοιτο συνεκτείνεσθαι μὴ	σῶμα	οὖσα, οὐδ´ ὧς ἐκφεύγειν ποιεῖ
[6, 4, 1]	ἢ χρόα, κατὰ πᾶν τὸ	σῶμα,	οὕτω καὶ ἡ ψυχή. Τὰ
[6, 4, 3]	γενομένη οὐδὲ σώματος, τὸ δὲ	σῶμα	πᾶν κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ οἱονεὶ
[6, 4, 10]	τούτῳ ἂν πιστῷτο τὸ τὸ	σῶμα	ῥεῖν τοῦ ἡλίου. Ἀλλ´ ὅτι
[6, 4, 1]	καὶ τὸ ὅλον τοῦ παντὸς	σῶμα	τεθῆναι ἐν ψυχῇ οὔσῃ; Ἀλλ´
[6, 4, 6]	ἔχει. Τί οὖν; Τὸ ἄλλο	σῶμα	τὴν αὐτὴν ψυχὴν ἔχει ἔχον
[6, 4, 8]	σῶμα τὸ μεριστόν, ᾗ μὴ	σῶμα	τὸ ἀμέριστον. Πῶς γὰρ καὶ
[6, 4, 10]	οὖν παύεται καὶ ψύχεται τὸ	σῶμα	τὸ θερμανθὲν ἀποστάντος τοῦ πυρός.
[6, 4, 8]	ᾗ σῶμα. Εἰ δὴ ᾗ	σῶμα	τὸ μεριστόν, ᾗ μὴ σῶμα
[6, 4, 10]	γὰρ γράφον ἦν οὐ τὸ	σῶμα	τοῦ ζωγράφου οὐδὲ τὸ εἶδος
[6, 4, 15]	ἦν δὲ οὐκ ἀλλότριον τὸ	σῶμα	τοῦ ζῴου τοῦ γεγενημένου. Ἡ
[6, 4, 7]	πάντα τὸν ἀέρα εἰς τὸ	σῶμα	τοῦ ἡλίου βλέπων, τὸ δὲ
[6, 4, 2]	παρεῖναι. Ὅπου δὴ συνιὸν τὸ	σῶμα	τοῦ παντὸς εὑρίσκει τὸ πᾶν,
[6, 4, 3]	ἕκαστον ἐλέγετο τῷ εἴδει καθὸ	σῶμα·	τοῦτο δὲ οὐκ εἶχε τὸ
[6, 4, 8]	εἶναι, κἂν τὰ πολλὰ αὐτοῦ	ἐφιέμενα	τυγχάνῃ. Εἰ οὖν τὰ πολλὰ
[6, 4, 14]	τοῦ νοητοῦ οὐκ ἀφωρισμένα οὐδ´	ἀποτετμημένα,	ἀλλ´ ὄντες τοῦ ὅλου· οὐδὲ
[6, 4, 10]	καὶ οὐκ ἔστιν ἀφ´ ἑαυτοῦ	ἀποτετμημένα	τὰ γενόμενα εἶναι. Τοῦτον δὲ
[6, 4, 4]	γὰρ ἀντιμαρτυρεῖν δοκεῖ καὶ τὰ	εἰρημένα,	εἴ τινα ἀνάγκην, ἀλλ´ οὐ
[6, 4, 9]	Εἰ δὲ δυνάμεις αὐτοῦ τὰ	λεγόμενα	μέρη τὰ ἐν τοῖς πολλοῖς,
[6, 4, 10]	ἔστιν ἀφ´ ἑαυτοῦ ἀποτετμημένα τὰ	γενόμενα	εἶναι. Τοῦτον δὲ τὸν τρόπον
[6, 4, 4]	εἶναι, τὰ δ´ οἷον μέρη	γενόμενα,	ψυχάς, συμπληροῦν ἤδη τὰ πάντα.
[6, 4, 6]	εἶναι. Ἄλλα οὖν ἐστι τὰ	κρινόμενα,	οὐ τὸ κρῖνον· ὁ δὲ
[6, 4, 7]	τὰ πολλά, ἀλλὰ τὰ πολλὰ	μεμερισμένα	εἰς τὸ ἓν μᾶλλον ἀνάγειν,
[6, 4, 4]	σωμάτων ἐκεῖ γενομένων, ὅσον ἐστὶ	μεμερισμένα,	κατὰ πᾶν μέρος ἐκείνης ἐμφανταζομένης
[6, 4, 14]	μέρη ὄντες τοῦ νοητοῦ οὐκ	ἀφωρισμένα	οὐδ´ ἀποτετμημένα, ἀλλ´ ὄντες τοῦ
[6, 4, 4]	ἢ καὶ γεννήσαντα ἀπ´ αὐτοῦ,	ἵνα	δὴ βελτίοσι χρώμεθα ὀνόμασιν, οὕτω
[6, 4, 9]	οὐσίαι συνοῦσαι ταῖς δυνάμεσι ταύταις,	ἵνα	μὴ γίνηται ἄνευ οὐσίας δύναμις,
[6, 4, 4]	δοκεῖ καὶ τὰ εἰρημένα, εἴ	τινα	ἀνάγκην, ἀλλ´ οὐ πειθώ γε
[6, 4, 16]	τὸ χωρὶς λέγεται· εἰ δέ	τινα	χείρω τόπον, τί θαυμαστόν; Ἐπεὶ
[6, 4, 6]	τὴν περὶ τὸν δάκτυλον καὶ	ἀλγηδόνα	τὴν περὶ τὴν κεφαλήν. Διὰ
[6, 4, 10]	τῷ ἀρχετύπῳ ἔστι γὰρ καὶ	εἰκόνα	εἶναι ἀπόντος τοῦ ἀρχετύπου, ἀφ´
[6, 4, 10]	εἰ τὴν παρὰ τοῦ ζωγράφου	εἰκόνα	λέγοι τις, οὐ τὸ ἀρχέτυπον
[6, 4, 10]	τὸν ζωγράφον, οὐκ οὖσαν αὐτοῦ	εἰκόνα	οὐδ´ εἰ αὐτόν τις γράφει·
[6, 4, 10]	χρωμάτων λεκτέον ποιεῖν τὴν τοιαύτην	εἰκόνα.	Οὐδὲ κυρίως ἡ τῆς εἰκόνος
[6, 4, 10]	οὐ τὸ ἀρχέτυπον φήσομεν τὴν	εἰκόνα	πεποιηκέναι, ἀλλὰ τὸν ζωγράφον, οὐκ
[6, 4, 10]	ἐπὶ τοῦ πυρὸς λεγόμενον οὐκ	εἰκόνα	τὴν θερμότητα τοῦ πυρὸς λεκτέον
[6, 4, 15]	τὴν πᾶσαν ἐκκλησίαν εἰς θόρυβον	ἀσχήμονα	ἐμβάλλοι. Ὅταν μὲν οὖν ἡσυχίαν
[6, 4, 12]	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὐ πᾶσα	δόξα	συγχωρεῖ, εἰρήσθω δ´ οὖν δι´
[6, 4, 1]	ἡ ποιότης, οἷον γλυκύτης ἢ	χρόα,	κατὰ πᾶν τὸ σῶμα, οὕτω
[6, 4, 9]	Ἀλλ´ εἰ μέρη, κἀκεῖ τὰ	λοιπὰ	μέρη. Εἰ δὲ ὅλαι, ἤτοι
[6, 4, 12]	οὐκ εἰς ὄγκον ἦλθε· μετέλαβεν	ἄρα	αὐτοῦ οὐ μέρους {ὅλου} ἀλλὰ
[6, 4, 8]	ἂν τὸ μερίζεσθαι ἔχοι; Ἀμέριστον	ἄρα	δεῖ αὐτὸ σὺν αὐτῷ εἶναι,
[6, 4, 13]	ὅλως ποσόν τι εἶναι. Ὅλον	ἄρα	δεῖ τὸ παρεσόμενον αὐτῷ πανταχοῦ
[6, 4, 12]	κόσμον, ὅλου αὐτοῦ μεταλήψεται. Ὁμοίως	ἄρα,	εἰ λέγοιτο ἐκεῖνος ἐν τούτοις
[6, 4, 12]	παντὶ ἑκάστῳ ἔσται. Καὶ πανταχοῦ	ἄρα	ὁ αὐτὸς εἷς ἀριθμῷ οὐ
[6, 4, 1]		~Ἆρά	γε ἡ ψυχὴ πανταχοῦ τῷ
[6, 4, 3]	Πῶς γὰρ δὴ καὶ μεριεῖς;	Ἆρά	γε τὴν ζωὴν μεριεῖς; Ἀλλ´
[6, 4, 14]	Ἡμεῖς δέ τίνες δὲ ἡμεῖς;	Ἆρα	ἐκεῖνο ἢ τὸ πελάζον καὶ
[6, 4, 11]	ἑκατέρα οὖσα· σῶμα δὲ σώματι	παρὰ	ταῦτα ἑτέρως. ~Ὥσπερ δὲ φωνῆς
[6, 4, 10]	καὶ τῆς εἰκόνος, εἰ τὴν	παρὰ	τοῦ ζωγράφου εἰκόνα λέγοι τις,
[6, 4, 7]	τὸ ἔξω; Ἐπειδὴ τοίνυν οὐ	παρὰ	τοῦ ὄγκου τοῦ σωματικοῦ τοῦ
[6, 4, 4]	τὸ πᾶν. Οὐδὲν οὖν ἡμῖν	παρὰ	τοῦ πλήθους οὕτω προϊόντος ἐξεύρηται
[6, 4, 10]	ἐν σκιαῖς ἐνταῦθα ὑφίσταταί τε	παρὰ	τοῦ προτέρου κυρίως καὶ γίνεται
[6, 4, 16]	ζῴων σώματα εἰσκρίσεις; Ταῦτα γὰρ	παρὰ	τῶν πάλαι περὶ ψυχῆς ἄριστα
[6, 4, 10]	τρόπον καὶ τὰς ἀσθενεστέρας δυνάμεις	παρὰ	τῶν προτέρων ἀξιώσουσι γίνεσθαι. Τὸ
[6, 4, 7]	φῶς ἐπιλάμπει κατὰ πάντα τὸν	ἀέρα	εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἡλίου
[6, 4, 12]	ὅλη φωνὴ καθ´ ὅλον τὸν	ἀέρα	παρατέταται, ὡς τόδε μὲν τὸ
[6, 4, 12]	δὲ φωνῆς οὔσης κατὰ τὸν	ἀέρα	πολλάκις καὶ λόγου ἐν τῇ
[6, 4, 7]	Δηλοῦσι δὲ αἱ ἀποτομαὶ ἐπὶ	θάτερα	ἢ ὅθεν ἐλήλυθεν οὐ διδοῦσαι
[6, 4, 16]	αὐτήν, τῇ νεύσει τῇ ἐπὶ	θάτερα	πρὸς τὸ ὅλον συνέσταλται καὶ
[6, 4, 11]	ἐπιστήμη ἐπιστήμῃ ἐν τῷ αὐτῷ	ἑκατέρα	οὖσα· σῶμα δὲ σώματι παρὰ
[6, 4, 7]	φῶς, ἀλλ´ ᾗ φωτεινὸν σῶμα,	ἑτέρᾳ	δυνάμει, οὐ σωματικῇ οὔσῃ— φέρε,
[6, 4, 6]	τί οὖν οὐ συναισθάνεται ἡ	ἑτέρα	τὸ τῆς ἑτέρας κρίμα; Ἢ
[6, 4, 9]	δηλονότι κατέλιπόν που ἰοῦσαι. Εἶτα	πότερα	ἔτι εἰσὶν ἐν αὐτῷ αἱ
[6, 4, 11]	Καὶ δὴ τὰ πρῶτα καὶ	δεύτερα	καὶ τρίτα τάξει καὶ δυνάμει
[6, 4, 13]	ἓν σημεῖον ὁ ὄγκος, ἀλλ´	ἄπειρα	ἐν αὐτῷ· ὥστε καὶ τοῦτο
[6, 4, 13]	ἐν αὐτῷ· ὥστε καὶ τοῦτο	ἄπειρα	σημεῖα ἔσται, εἴπερ ἔσται, καὶ
[6, 4, 16]	ἀλλ´ ἐνεργείᾳ γένηται τὸ καθέκαστον,	μοῖρά	τίς ἐστιν, οὐ πᾶσα, καίτοι
[6, 4, 6]	καὶ τὰ πάθη τὰ συμπίπτοντα	διάφορα	λεκτέον εἶναι. Ἄλλα οὖν ἐστι
[6, 4, 11]	γὰρ κωλύει ὁμοῦ εἶναι τὰ	διάφορα,	οἷον ψυχὴν καὶ νοῦν καὶ
[6, 4, 6]	πάθος. Εἶτα οὐδ´ αὐτὴ ἡ	κρίνασα	κέκρικα» λέγει, ἀλλ´ ἔκρινε μόνον·
[6, 4, 12]	μορφήν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὐ	πᾶσα	δόξα συγχωρεῖ, εἰρήσθω δ´ οὖν
[6, 4, 16]	καθέκαστον, μοῖρά τίς ἐστιν, οὐ	πᾶσα,	καίτοι καὶ ὧς πᾶσα τρόπον
[6, 4, 16]	ἄλλον· οὐδενὶ δὲ ἐπιστατοῦσα πάντη	πᾶσα,	οἷον δυνάμει τότε τὸ μέρος
[6, 4, 16]	οὐ πᾶσα, καίτοι καὶ ὧς	πᾶσα	τρόπον ἄλλον· οὐδενὶ δὲ ἐπιστατοῦσα
[6, 4, 7]	τὸ κρατοῦν καὶ συνέχον εἰς	ἴσα	τῷ κρατουμένῳ διαιροῖ. Καίτοι κρατοῖ
[6, 4, 7]	οὐ διείληπται δὲ ὅμως εἰς	ἴσα	τῷ κρατουμένῳ ἐν τῇ χειρί,
[6, 4, 7]	ἡ δύναμις κἀκεῖνο κρατεῖ οὐ	διαληφθεῖσα	εἰς τοσαῦτα μέρη, ὅσα τὸ
[6, 4, 15]	ἔστιν ἐκεῖνος διδοὺς τῷ σώματι,	ὅσα	δίδωσιν ὡς ἑτέρῳ ὄντι ἑαυτοῦ·
[6, 4, 11]	τὰ αἰσθητὰ τοῖς νοητοῖς πάρεστιν,	ὅσα	πάρεστιν αὐτῶν καὶ οἷς πάρεισιν,
[6, 4, 7]	οὐ διαληφθεῖσα εἰς τοσαῦτα μέρη,	ὅσα	τὸ σῶμα ἔχει. Τί οὖν,
[6, 4, 1]	γένοιτο, πῶς ἀσώματος καὶ ἀμεγέθης	οὖσα	δύναται εἰς πλεῖστον ἰέναι εἴτε
[6, 4, 16]	γὰρ ἡ ψυχὴ χωρὶς πάντη	οὖσα	ἑκάστη οὐχ ἑκάστη, ὅταν δὲ
[6, 4, 7]	οὐκ ἂν ἡ αὐτὴ ἀμέριστος	οὖσα	ἐν παντὶ ὡσαύτως κατὰ πᾶν
[6, 4, 12]	τῷ ἀναμεῖναι τὸ μεταληψόμενον, δηλονότι	οὖσα	ἐφ´ ἑαυτῆς πάρεστι καὶ τούτῳ.
[6, 4, 12]	πάρεστι καὶ τούτῳ. Εἰ δ´	οὖσα	ἐφ´ ἑαυτῆς τούτῳ πάρεστι, τοῦτο
[6, 4, 5]	τὸ πᾶν. Καὶ μεῖζόν τι	οὖσα	ἢ κατὰ σώματος φύσιν ὀλίγον
[6, 4, 7]	ὁ ἥλιος ἦν σώματος χωρὶς	οὖσα	καὶ φῶς παρεῖχεν, οὐκ ἂν
[6, 4, 16]	Καὶ τοίνυν αὕτη τοῦ παντὸς	οὖσα	κόσμου νοητοῦ καὶ ἐν τῷ
[6, 4, 9]	ἀδυναμία. Ἔπειτα ἄλλη κατ´ ἄλλο	οὖσα	οὐ καταλείψει συναίσθησιν. Ἔπειτα δέ,
[6, 4, 1]	σώματι λέγοιτο συνεκτείνεσθαι μὴ σῶμα	οὖσα,	οὐδ´ ὧς ἐκφεύγειν ποιεῖ τὴν
[6, 4, 11]	ἐπιστήμῃ ἐν τῷ αὐτῷ ἑκατέρα	οὖσα·	σῶμα δὲ σώματι παρὰ ταῦτα
[6, 4, 16]	οἷον δυνάμει τότε τὸ μέρος	οὖσα.	Τὸ δὲ εἰς Ἅιδου γίνεσθαι,
[6, 4, 5]	ἀποστατεῖ οὐκ ἐπιλείπουσα, ἀλλ´ ἀένναος	οὖσα	φύσις οὐ ῥέουσα; Ῥέουσα μὲν
[6, 4, 5]	ἐφ´ ὅσον ῥεῖν δύναται, μὴ	ῥέουσα	δέ— οὐδὲ γὰρ ἄν, οὐδ´
[6, 4, 5]	ἀένναος οὖσα φύσις οὐ ῥέουσα;	Ῥέουσα	μὲν γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον ἔρχεται,
[6, 4, 5]	ἀλλ´ ἀένναος οὖσα φύσις οὐ	ῥέουσα;	Ῥέουσα μὲν γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον
[6, 4, 9]	ἢ μία μόνον ἔσται ἡ	συνοῦσα	τῇ οὐσίᾳ, αἱ δ´ ἄλλαι
[6, 4, 5]	ἀποστατῇ; Πῶς γὰρ ἀποστατεῖ οὐκ	ἐπιλείπουσα,	ἀλλ´ ἀένναος οὖσα φύσις οὐ
[6, 4, 12]	μὴ ἦλθεν, ὤφθη δὲ νῦν	παροῦσα	καὶ παροῦσα οὐ τῷ ἀναμεῖναι
[6, 4, 12]	ὤφθη δὲ νῦν παροῦσα καὶ	παροῦσα	οὐ τῷ ἀναμεῖναι τὸ μεταληψόμενον,
[6, 4, 1]	πρὶν τὸ τοσόνδε σῶμα ἐλθεῖν	πληροῦσα	τὸ διάστημα πᾶν, πῶς οὐ
[6, 4, 16]	πᾶσα τρόπον ἄλλον· οὐδενὶ δὲ	ἐπιστατοῦσα	πάντη πᾶσα, οἷον δυνάμει τότε
[6, 4, 16]	ἐν τῷ ὅλῳ τὸ μέρος	ἀποκρύπτουσα	οἷον ἐξέθορεν ἐκ τοῦ παντὸς
[6, 4, 1]	τοσόνδε, περὶ τὰ σώματα φύσιν	ἔχουσα	μερίζεσθαι; Ἢ καὶ παρ´ αὐτῆς
[6, 4, 14]	γένοιτο κατ´ ἐνέργειαν ἀκοή τις	ἔχουσα	τὸ ἐνεργοῦν εἰς αὐτὴν παρόν·
[6, 4, 15]	ἦθος τὸ ἑαυτῆς ἐφ´ ἑαυτῆς	βεβῶσα,	τὸ δὲ ὑπ´ ἀσθενείας τὸ
[6, 4, 11]	παρεῖναι χωρὶς ὄν. Ἄλλως δὲ	τὰ	αἰσθητὰ τοῖς νοητοῖς πάρεστιν, ὅσα
[6, 4, 15]	οὐχ αὑτῷ, οἷον καὶ ζῷα	τὰ	ἄλλα καὶ τὰ φυτὰ τοσοῦτον
[6, 4, 10]	οὐκ ἔστιν ἀφ´ ἑαυτοῦ ἀποτετμημένα	τὰ	γενόμενα εἶναι. Τοῦτον δὲ τὸν
[6, 4, 4]	μὲν ἐᾶσαι ἐξ αὐτοῦ εἶναι,	τὰ	δ´ οἷον μέρη γενόμενα, ψυχάς,
[6, 4, 4]	λέγεται ἀμερὲς εἶναι τὴν φύσιν,	τὰ	δὲ σώματα μέγεθος ἔχοντα ταύτης
[6, 4, 15]	μετὰ τῆς κατὰ φωνὴν ἠχῆς,	τὰ	δὲ τῆς φωνῆς καὶ τῆς
[6, 4, 12]	δ´ οὖν ὁμοιότητα κατά τι·	τὰ	δὲ τῆς ψυχῆς ἅτε καὶ
[6, 4, 11]	Οὐδὲν γὰρ κωλύει ὁμοῦ εἶναι	τὰ	διάφορα, οἷον ψυχὴν καὶ νοῦν
[6, 4, 13]	ἔσχεν· ἐπεὶ οὕτω γε αὐτὰ	τὰ	δύο τρία ἔσται. Εἰ οὖν
[6, 4, 4]	τε γὰρ ἀντιμαρτυρεῖν δοκεῖ καὶ	τὰ	εἰρημένα, εἴ τινα ἀνάγκην, ἀλλ´
[6, 4, 9]	δυνάμεις αὐτοῦ τὰ λεγόμενα μέρη	τὰ	ἐν τοῖς πολλοῖς, πρῶτον μὲν
[6, 4, 10]	οὐκ ἐκ ῥεούσης οὐσίας ῥέοντα	τὰ	ἐξ αὐτῆς ποιήσουσι. Καίτοι, εἰ
[6, 4, 13]	ἐπὶ πάντα τὸν οὐρανὸν καὶ	τὰ	ζῷα; Ἢ οὐκ ἐξετάθη. Ἡ
[6, 4, 6]	λεκτέον εἶναι. Ἄλλα οὖν ἐστι	τὰ	κρινόμενα, οὐ τὸ κρῖνον· ὁ
[6, 4, 9]	οὗ. Εἰ δὲ δυνάμεις αὐτοῦ	τὰ	λεγόμενα μέρη τὰ ἐν τοῖς
[6, 4, 9]	ἔσονται. Ἀλλ´ εἰ μέρη, κἀκεῖ	τὰ	λοιπὰ μέρη. Εἰ δὲ ὅλαι,
[6, 4, 1]	σῶμα, οὕτω καὶ ἡ ψυχή.	Τὰ	μὲν γὰρ πάθη τῶν σωμάτων,
[6, 4, 15]	λαβεῖν· οἷον φωνῆς λόγον σημαινούσης	τὰ	μὲν καὶ τοῦ λόγου μετέσχε
[6, 4, 12]	ἔχει τὴν φωνὴν καὶ δίδωσι.	Τὰ	μὲν οὖν τῆς φωνῆς ταὐτότητα
[6, 4, 3]	καὶ τὸ σῶμα μεριζόμενον καὶ	τὰ	μέρη ἔχειν σώματα ὄντα; Ἢ
[6, 4, 8]	καθόσον δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ οὖν	τὰ	μεταλαμβάνοντα αὐτοῦ οὕτως ἔχειν αὐτοῦ,
[6, 4, 11]	αὐτῶν καὶ οἷς πάρεισιν, ἄλλως	τὰ	νοητὰ αὐτοῖς· ἐπεὶ καὶ ἄλλως
[6, 4, 4]	πολλοὶ καὶ τὸ ὂν καὶ	τὰ	ὄντα; Καὶ δὴ καὶ προιόντα
[6, 4, 4]	~Πῶς οὖν τὸ ὂν καὶ	τὰ	ὄντα καὶ νοῦς πολλοὺς καὶ
[6, 4, 4]	ἀναιρεῖ, ὥσπερ οὐδὲ τὸ ὂν	τὰ	ὄντα, οὔτε μάχεται τὸ πλῆθος
[6, 4, 6]	δὲ αἱ αἰσθήσεις διάφοροι, καὶ	τὰ	πάθη τὰ συμπίπτοντα διάφορα λεκτέον
[6, 4, 4]	μέρη γενόμενα, ψυχάς, συμπληροῦν ἤδη	τὰ	πάντα. Ἀλλ´ εἰ ἐκεῖνο μένει
[6, 4, 10]	Ἀλλ´ ὅτι μὲν μὴ φθαρτὰ	τὰ	παρ´ ἐκείνου, ἀθάνατοι δὲ καὶ
[6, 4, 7]	ἐκ τῶν εἰρημένων μερίζειν εἰς	τὰ	πολλά, ἀλλὰ τὰ πολλὰ μεμερισμένα
[6, 4, 8]	αὐτὸ σὺν αὐτῷ εἶναι, κἂν	τὰ	πολλὰ αὐτοῦ ἐφιέμενα τυγχάνῃ. Εἰ
[6, 4, 11]	τὸ ποικίλον ἁπλοῦν αὖ, καὶ	τὰ	πολλὰ ἕν. Λόγος γὰρ εἷς
[6, 4, 8]	αὐτοῦ ἐφιέμενα τυγχάνῃ. Εἰ οὖν	τὰ	πολλὰ ἐφίεται αὐτοῦ, δῆλον ὅτι
[6, 4, 7]	μερίζειν εἰς τὰ πολλά, ἀλλὰ	τὰ	πολλὰ μεμερισμένα εἰς τὸ ἓν
[6, 4, 9]	καὶ ἕκαστον πρῶτον. Εἶτα ταῦτα	τὰ	πολλὰ πρῶτα τί ἂν εἴη
[6, 4, 11]	ἡ μετάληψις ἄλλως. Καὶ δὴ	τὰ	πρῶτα καὶ δεύτερα καὶ τρίτα
[6, 4, 9]	πρῶτον— ἀποτετμημένον ἀεὶ ἕκαστον— πολλὰ	τὰ	πρῶτα καὶ ἕκαστον πρῶτον. Εἶτα
[6, 4, 6]	αἰσθήσεις διάφοροι, καὶ τὰ πάθη	τὰ	συμπίπτοντα διάφορα λεκτέον εἶναι. Ἄλλα
[6, 4, 9]	πάντα εἶναι; Οὐ γὰρ δὴ	τὰ	σώματα αὐτῶν· οὐ γὰρ τῶν
[6, 4, 4]	ψυχαί· ἐπεὶ καὶ τὸ περὶ	τὰ	σώματα μεριστὸν λέγεται ἀμερὲς εἶναι
[6, 4, 4]	τῷ πλήθει συμπληροῦν δεῖ ζωῆς	τὰ	σώματα, οὔτε διὰ τὸ μέγεθος
[6, 4, 4]	ἐκείνης ἐμφανταζομένης τῆς φύσεως, περὶ	τὰ	σώματα οὕτως ἐνομίσθη εἶναι μεριστή.
[6, 4, 1]	ἐστι τοῦ παντὸς τοσόνδε, περὶ	τὰ	σώματα φύσιν ἔχουσα μερίζεσθαι; Ἢ
[6, 4, 8]	ἐθέλει αὐτοῦ εἶναι, ἀνάγκη τοῦτο	τά	τε ἄλλα πάθη τοῦ σώματος
[6, 4, 16]	οὐ τὸ ἐλθεῖν ἐκείνην εἰς	τὰ	τῇδε ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς, ἀλλὰ τὸ
[6, 4, 15]	καὶ ζῷα τὰ ἄλλα καὶ	τὰ	φυτὰ τοσοῦτον ἔχει, ὅσον δύναται
[6, 4, 13]	ἕξει αὐτὸ ὅλον, ἕξει αὐτὸ	κατὰ	πᾶν ἑαυτοῦ. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ
[6, 4, 3]	σώματος, τὸ δὲ σῶμα πᾶν	κατὰ	πᾶν ἑαυτοῦ οἱονεὶ ἐλλάμποιτο. Θαυμάζειν
[6, 4, 2]	ὡς παντὸς ὄντος τούτου, οὗ	κατὰ	πᾶν μέρος αὐτοῦ ἀπολαύει ὅλου
[6, 4, 7]	ἀμέριστος οὖσα ἐν παντὶ ὡσαύτως	κατὰ	πᾶν μέρος εἴη; Εἰ δὲ
[6, 4, 4]	ἐκεῖ γενομένων, ὅσον ἐστὶ μεμερισμένα,	κατὰ	πᾶν μέρος ἐκείνης ἐμφανταζομένης τῆς
[6, 4, 1]	ποιότης, οἷον γλυκύτης ἢ χρόα,	κατὰ	πᾶν τὸ σῶμα, οὕτω καὶ
[6, 4, 7]	εἰπεῖν ὅθεν τὸ φῶς ἐπιλάμπει	κατὰ	πάντα τὸν ἀέρα εἰς τὸ
[6, 4, 8]	σῶμα ἔχοντι τὸ πάσχειν κἂν	κατὰ	συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο, καὶ ταύτῃ
[6, 4, 3]	τε εἶναι ἐν αὐτῷ πανταχοῦ,	κατὰ	συμβεβηκὸς δὲ καὶ ἄλλου. Μηδενὸς
[6, 4, 1]	καὶ ἐνταῦθα ζητήσειεν εὐλόγως, ὅπως	κατὰ	συμβεβηκὸς μεγεθύνεται. Οὐ γὰρ δή,
[6, 4, 3]	ἐκείνων εἶναι. Διὸ καὶ τὸ	κατὰ	συμβεβηκὸς οὕτω λέγειν συμπαραθεῖν τῷ
[6, 4, 1]	ἐκφεύγειν ποιεῖ τὴν ἀπορίαν τῷ	κατὰ	συμβεβηκὸς τὸ μέγεθος αὐτῇ διδόναι.
[6, 4, 5]	Καὶ μεῖζόν τι οὖσα ἢ	κατὰ	σώματος φύσιν ὀλίγον γ´ ἂν
[6, 4, 7]	ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι δόξαν ἡμῖν	κατὰ	ταῦτα κἀκεῖνο διειλῆφθαι, οἷον εἴ
[6, 4, 16]	κατά τι τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ	κατὰ	τὴν πᾶσαν ἣν ἔχει. Καὶ
[6, 4, 16]	ἂν εἰ ἐπιστήμης ὅλης οὔσης	κατά	τι θεώρημα ὁ ἐπιστήμων ἐνεργεῖ·
[6, 4, 12]	εἴληπται, ἔχει δ´ οὖν ὁμοιότητα	κατά	τι· τὰ δὲ τῆς ψυχῆς
[6, 4, 16]	αὐτῷ ἦν τῷ ἐπιστήμονι οὐ	κατά	τι τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ κατὰ
[6, 4, 15]	τοῦ θείου ψυχὴ ἥσυχος ἦν	κατὰ	τὸ ἦθος τὸ ἑαυτῆς ἐφ´
[6, 4, 12]	ἑτέρως. ~Ὥσπερ δὲ φωνῆς οὔσης	κατὰ	τὸν ἀέρα πολλάκις καὶ λόγου
[6, 4, 12]	σώματι οὐδ´ ὧς ἀπέστη τοῦ	κατὰ	τὸν φωνοῦντα εἶναι, ὅστις φωνῶν
[6, 4, 11]	δυνάμενον παρεῖναι, καὶ καθόσον δύναται	κατὰ	τοσοῦτον αὐτῷ οὐ τόπῳ παρεῖναι,
[6, 4, 15]	τοῦ λόγου μετέσχε μετὰ τῆς	κατὰ	φωνὴν ἠχῆς, τὰ δὲ τῆς
[6, 4, 9]	εἶναι; Οὐ γὰρ δὴ τὰ	σώματα	αὐτῶν· οὐ γὰρ τῶν σωμάτων
[6, 4, 16]	καὶ αἱ εἰς ἄλλων ζῴων	σώματα	εἰσκρίσεις; Ταῦτα γὰρ παρὰ τῶν
[6, 4, 4]	εἶναι τὴν φύσιν, τὰ δὲ	σώματα	μέγεθος ἔχοντα ταύτης τῆς ψυχῆς
[6, 4, 4]	ἐπεὶ καὶ τὸ περὶ τὰ	σώματα	μεριστὸν λέγεται ἀμερὲς εἶναι τὴν
[6, 4, 3]	μεριζόμενον καὶ τὰ μέρη ἔχειν	σώματα	ὄντα; Ἢ ὁ μερισμὸς ἦν
[6, 4, 4]	πλήθει συμπληροῦν δεῖ ζωῆς τὰ	σώματα,	οὔτε διὰ τὸ μέγεθος τοῦ
[6, 4, 4]	ἐμφανταζομένης τῆς φύσεως, περὶ τὰ	σώματα	οὕτως ἐνομίσθη εἶναι μεριστή. Ἐπεί,
[6, 4, 1]	τοῦ παντὸς τοσόνδε, περὶ τὰ	σώματα	φύσιν ἔχουσα μερίζεσθαι; Ἢ καὶ
[6, 4, 15]	μὲν καὶ τοῦ λόγου μετέσχε	μετὰ	τῆς κατὰ φωνὴν ἠχῆς, τὰ
[6, 4, 9]	καὶ ὅμοιαι ἀλλήλαις, ὥστε καὶ	μετὰ	τῆς οὐσίας ἑκάστης ἡ δύναμις·
[6, 4, 2]	πρὸ αὐτοῦ. Ὃ δ´ ἂν	μετὰ	τοῦτο ᾖ, τοῦτο ἤδη ἀνάγκη
[6, 4, 11]	χωρὶς ὄν. Ἄλλως δὲ τὰ	αἰσθητὰ	τοῖς νοητοῖς πάρεστιν, ὅσα πάρεστιν
[6, 4, 11]	καὶ οἷς πάρεισιν, ἄλλως τὰ	νοητὰ	αὐτοῖς· ἐπεὶ καὶ ἄλλως ψυχῇ
[6, 4, 12]	ἃ εἴληπται, ἔχει δ´ οὖν	ὁμοιότητα	κατά τι· τὰ δὲ τῆς
[6, 4, 10]	καὶ τοῦ πυρὸς ἀπελθόντος τὴν	θερμότητα	εἶναι ἐν τῷ θερμανθέντι πρῶτον
[6, 4, 10]	τοῦτο, χωρὶς πυρὸς ποιήσει τὴν	θερμότητα.	Εἶτα κἂν εἰ μὴ αὐτίκα,
[6, 4, 10]	πυρὸς λεγόμενον οὐκ εἰκόνα τὴν	θερμότητα	τοῦ πυρὸς λεκτέον εἶναι, εἰ
[6, 4, 12]	Τὰ μὲν οὖν τῆς φωνῆς	ταὐτότητα	μὲν οὐκ ἔχει τοῖς πρὸς
[6, 4, 10]	καὶ τὸν νοῦν φθαρτὰ ποιήσουσιν.	Εἶτα	καὶ οὐκ ἐκ ῥεούσης οὐσίας
[6, 4, 10]	χωρὶς πυρὸς ποιήσει τὴν θερμότητα.	Εἶτα	κἂν εἰ μὴ αὐτίκα, ἀλλ´
[6, 4, 6]	κρίσις ἐστίν, ἀλλ´ οὐ πάθος.	Εἶτα	οὐδ´ αὐτὴ ἡ κρίνασα κέκρικα»
[6, 4, 9]	κατέλιπον, δηλονότι κατέλιπόν που ἰοῦσαι.	Εἶτα	πότερα ἔτι εἰσὶν ἐν αὐτῷ
[6, 4, 6]	διαφέρει; Ἢ καὶ ταῖς προσθήκαις.	Εἶτα	πῶς ἐν ποδὶ καὶ χειρὶ
[6, 4, 9]	τὰ πρῶτα καὶ ἕκαστον πρῶτον.	Εἶτα	ταῦτα τὰ πολλὰ πρῶτα τί
[6, 4, 9]	ἀλλὰ τῷ μερισμῷ ἔσται ἀδυναμία.	Ἔπειτα	ἄλλη κατ´ ἄλλο οὖσα οὐ
[6, 4, 9]	ἄλλο οὖσα οὐ καταλείψει συναίσθησιν.	Ἔπειτα	δέ, {εἰ} καθάπερ τὸ ἴνδαλμά
[6, 4, 9]	πρῶτον μὲν οὐκέτι ὅλον ἕκαστον·	ἔπειτα	πῶς ἦλθον ἀποτμηθεῖσαι καὶ καταλείπουσαι;
[6, 4, 11]	τὰ πρῶτα καὶ δεύτερα καὶ	τρίτα	τάξει καὶ δυνάμει καὶ διαφοραῖς,
[6, 4, 4]	γενόμενα, ψυχάς, συμπληροῦν ἤδη τὰ	πάντα.	Ἀλλ´ εἰ ἐκεῖνο μένει τὸ
[6, 4, 9]	διεῖργον, ὥστε μὴ ἓν ὁμοῦ	πάντα	εἶναι; Οὐ γὰρ δὴ τὰ
[6, 4, 7]	~Ἀλλὰ πάλιν λέγωμεν πῶς ἐπὶ	πάντα	ἐστὶ τὸ αὐτό· τοῦτο δὲ
[6, 4, 14]	ἢ οὕτω λέγοιτο, ὅτι ὁμοῦ	πάντα	ἔχει, πᾶσαν ζωὴν καὶ πᾶσαν
[6, 4, 3]	δὲ ἀπ´ αὐτοῦ ἰέναι ἐπὶ	πάντα,	καὶ οὕτως αὐτὸ πανταχοῦ λέγεσθαι
[6, 4, 11]	εἴπερ ὅλον πανταχοῦ, οὐχ ὅλου	πάντα	μεταλαμβάνει τοῦ νοητοῦ; Πῶς δὲ
[6, 4, 14]	ἐστι καὶ ἄπειρον αὖ καὶ	πάντα	ὁμοῦ καὶ ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον
[6, 4, 7]	ὅθεν τὸ φῶς ἐπιλάμπει κατὰ	πάντα	τὸν ἀέρα εἰς τὸ σῶμα
[6, 4, 7]	μηδὲν παθόν, ἀλλὰ μένον ἐπὶ	πάντα	τὸν ἔξωθεν ὄγκον ἐληλυθέναι, καὶ
[6, 4, 13]	οὖν ἡ ἔκτασις ἡ ἐπὶ	πάντα	τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ζῷα;
[6, 4, 14]	καὶ πᾶσαν ψυχὴν καὶ νοῦν	ἅπαντα;	Ἕκαστον δὲ αὐτῶν οὐ πέρασιν
[6, 4, 4]	ὁ μερισμὸς γεγένηται, ἢ καὶ	γεννήσαντα	ἀπ´ αὐτοῦ, ἵνα δὴ βελτίοσι
[6, 4, 4]	ταὐτὸν εἶναι. Βέλτιον γὰρ ἴσως	μερίσαντα	τὸ ὅλον ὡς μηδὲν ἐλαττοῦσθαι
[6, 4, 4]	προιόντα ἐκ τῶν προτέρων ἀριθμοὶ	ὄντα,	ἀλλ´ οὐ μεγέθη, ὁμοίως ἀπορίαν
[6, 4, 3]	καὶ τὰ μέρη ἔχειν σώματα	ὄντα;	Ἢ ὁ μερισμὸς ἦν οὐ
[6, 4, 4]	καὶ τὸ ὂν καὶ τὰ	ὄντα;	Καὶ δὴ καὶ προιόντα ἐκ
[6, 4, 4]	οὖν τὸ ὂν καὶ τὰ	ὄντα	καὶ νοῦς πολλοὺς καὶ ψυχὰς
[6, 4, 4]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ ὂν τὰ	ὄντα,	οὔτε μάχεται τὸ πλῆθος ἐκεῖ
[6, 4, 12]	τῆς ψυχῆς ἅτε καὶ φύσεως	ὄντα	τῆς ἑτέρας δεῖ λαμβάνειν ὡς
[6, 4, 10]	καὶ οὐκ ἐκ ῥεούσης οὐσίας	ῥέοντα	τὰ ἐξ αὐτῆς ποιήσουσι. Καίτοι,
[6, 4, 4]	τὰ ὄντα; Καὶ δὴ καὶ	προιόντα	ἐκ τῶν προτέρων ἀριθμοὶ ὄντα,
[6, 4, 8]	δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ οὖν τὰ	μεταλαμβάνοντα	αὐτοῦ οὕτως ἔχειν αὐτοῦ, ὡς
[6, 4, 9]	ὂν ἐκείνου οὐχ οἷόν τε	ἀποτέμνοντα	ἐν ὑποστάσει ποιεῖν εἶναι, οὐδ´
[6, 4, 6]	διάφοροι, καὶ τὰ πάθη τὰ	συμπίπτοντα	διάφορα λεκτέον εἶναι. Ἄλλα οὖν
[6, 4, 4]	φύσιν, τὰ δὲ σώματα μέγεθος	ἔχοντα	ταύτης τῆς ψυχῆς φύσεως αὐτοῖς
[6, 4, 12]	ὧς ἀπέστη τοῦ κατὰ τὸν	φωνοῦντα	εἶναι, ὅστις φωνῶν καὶ ἔχει
[6, 4, 10]	δὲ ψυχὰς καὶ τὸν νοῦν	φθαρτὰ	ποιήσουσιν. Εἶτα καὶ οὐκ ἐκ
[6, 4, 10]	ἡλίου. Ἀλλ´ ὅτι μὲν μὴ	φθαρτὰ	τὰ παρ´ ἐκείνου, ἀθάνατοι δὲ
[6, 4, 2]	παντὶ εἶναι, εἴπερ ἔσται, καὶ	μάλιστα	ἐξ ἐκείνου ἠρτημένον καὶ οὐ
[6, 4, 16]	παρὰ τῶν πάλαι περὶ ψυχῆς	ἄριστα	πεφιλοσοφηκότων παρειλήφαμεν, οἷς πειρᾶσθαι προσήκει
[6, 4, 9]	σωμάτων οἷόν τε ἦν εἴδη	αὐτὰ	εἶναι, εἴπερ ὅμοια καὶ ταῦτα
[6, 4, 13]	ἄλλο ἔσχεν· ἐπεὶ οὕτω γε	αὐτὰ	τὰ δύο τρία ἔσται. Εἰ
[6, 4, 7]	κἀκεῖνο κρατεῖ οὐ διαληφθεῖσα εἰς	τοσαῦτα	μέρη, ὅσα τὸ σῶμα ἔχει.
[6, 4, 7]	ἀνάγειν, κἀκεῖνο οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς	ταῦτα,	ἀλλὰ ταῦτα ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι
[6, 4, 16]	εἰς ἄλλων ζῴων σώματα εἰσκρίσεις;	Ταῦτα	γὰρ παρὰ τῶν πάλαι περὶ
[6, 4, 9]	αὐτὰ εἶναι, εἴπερ ὅμοια καὶ	ταῦτα	ἐκείνῳ τῷ πρώτῳ ἀφ´ οὗ.
[6, 4, 11]	οὖσα· σῶμα δὲ σώματι παρὰ	ταῦτα	ἑτέρως. ~Ὥσπερ δὲ φωνῆς οὔσης
[6, 4, 7]	διέρριπται παρεσχηκέναι δόξαν ἡμῖν κατὰ	ταῦτα	κἀκεῖνο διειλῆφθαι, οἷον εἴ τις
[6, 4, 7]	οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς ταῦτα, ἀλλὰ	ταῦτα	ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι δόξαν ἡμῖν
[6, 4, 16]	ἀπόλωλεν. Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων	ταῦτα·	πάλιν δὲ ἀναλαβόντες τὸν ἐξ
[6, 4, 9]	πρῶτα καὶ ἕκαστον πρῶτον. Εἶτα	ταῦτα	τὰ πολλὰ πρῶτα τί ἂν
[6, 4, 4]	τοῦ παντός, τὰς δὲ ἄλλας.	Ταῦτά	τε γὰρ ἀντιμαρτυρεῖν δοκεῖ καὶ
[6, 4, 15]	ζῷα τὰ ἄλλα καὶ τὰ	φυτὰ	τοσοῦτον ἔχει, ὅσον δύναται λαβεῖν·
[6, 4, 11]	μετάληψις ἄλλως. Καὶ δὴ τὰ	πρῶτα	καὶ δεύτερα καὶ τρίτα τάξει
[6, 4, 9]	ἀποτετμημένον ἀεὶ ἕκαστον— πολλὰ τὰ	πρῶτα	καὶ ἕκαστον πρῶτον. Εἶτα ταῦτα
[6, 4, 9]	πρῶτον. Εἶτα ταῦτα τὰ πολλὰ	πρῶτα	τί ἂν εἴη τὸ διεῖργον,
[6, 4, 1]	σωμάτων εἴτ´ ἐν τοῖς σώμασι.	Τάχα	δέ, εἰ φανείη καὶ πρὸ
[6, 4, 13]	πάντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ	ζῷα;	Ἢ οὐκ ἐξετάθη. Ἡ μὲν
[6, 4, 15]	ἀλλ´ οὐχ αὑτῷ, οἷον καὶ	ζῷα	τὰ ἄλλα καὶ τὰ φυτὰ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 17/06/2010