Ennéade, livre, chap.
[6, 4, 5]	μὴ ῥέουσα δέ— οὐδὲ γὰρ	ἄν,	οὐδ´ ὅπου ῥεύσειεν ἔχει· τὸ
[6, 4, 1]	μέγεθος αὐτῇ διδόναι. Ὁμοίως γὰρ	ἄν	τις καὶ ἐνταῦθα ζητήσειεν εὐλόγως,
[6, 4, 1]	εἶναι μέγεθος οὐκ ἔχουσαν πῶς	ἄν	τις παραδέξαιτο; Καὶ εἰ τῷ
[6, 4, 9]	ἐν ὑποστάσει ποιεῖν εἶναι, οὐδ´	ἂν	αἱ δυνάμεις αὗται αἱ ἀπ´
[6, 4, 8]	εἰ καὶ δύναται μεταλαβεῖν, ὅλου	ἂν	αὐτοῦ καθόσον δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ
[6, 4, 3]	τοῦ θέλοντος αὐτοῦ εἶναι, ὃ	ἂν	αὐτῷ ἐθέλῃ, ὡς δύναται πελάζει
[6, 4, 12]	γενομένη μὲν ἐν σώμασιν, ὡς	ἂν	γένοιτο, ἀνάλογον ἕξει τῇ ἤδη
[6, 4, 8]	τὸ πάσχειν κἂν κατὰ συμβεβηκὸς	ἂν	γένοιτο, καὶ ταύτῃ παθητὸν ἂν
[6, 4, 16]	εἰ ἐκείνη ἡ φύσις οὐκ	ἂν	γένοιτο κακὴ καὶ οὗτος τρόπος
[6, 4, 16]	καίπερ τοῦ ὅλου οὔσης, ὥσπερ	ἂν	εἰ ἐπιστήμης ὅλης οὔσης κατά
[6, 4, 7]	εἶναι τὸ φῶς, ἢ ἐπίσης	ἂν	εἴη καθ´ ὅλην τε τὴν
[6, 4, 9]	τοῦ παρ´ οὗ ἐστιν οὐκέτ´	ἂν	εἴη, καὶ ὅλως πᾶν τὸ
[6, 4, 9]	ταῦτα τὰ πολλὰ πρῶτα τί	ἂν	εἴη τὸ διεῖργον, ὥστε μὴ
[6, 4, 1]	μέγεθος ἕξει; Ἢ τίς τρόπος	ἂν	εἴη τοῦ εἶναι ἐν τῷ
[6, 4, 5]	κατὰ σώματος φύσιν ὀλίγον γ´	ἂν	εἰκότως νομίζοιτο τῷ παντὶ διδόναι,
[6, 4, 7]	οὐκ ἂν ἐντεῦθεν ἤρξατο οὐδ´	ἂν	εἶπες ὅθεν, ἀλλ´ ἦν ἂν
[6, 4, 9]	αἱ ἀπ´ ἐκείνου ἐλθοῦσαι ἀποτετμημέναι	ἂν	ἐκείνου εἶεν. Εἰ δὲ τοῦτο,
[6, 4, 7]	οὖσα καὶ φῶς παρεῖχεν, οὐκ	ἂν	ἐντεῦθεν ἤρξατο οὐδ´ ἂν εἶπες
[6, 4, 7]	τὴν τοῦ φωτὸς δύναμιν, ἆρ´	ἂν	ἔτι εἴποις που εἶναι τὸ
[6, 4, 11]	ἑνὸς οὐ κεχωρισμένου, καὶ ὅπου	ἂν	ᾖ τὸ ὄν, πάρεστιν αὐτῷ
[6, 4, 7]	τῇ χειρὶ οὖσαν; Ἆρ´ οὐκ	ἂν	ἡ αὐτὴ ἀμέριστος οὖσα ἐν
[6, 4, 12]	τὸ εἶδός ἐστιν· οὐ γὰρ	ἂν	ἤκουσε πᾶς τὸ αὐτὸ μὴ
[6, 4, 14]	οὐ διακριθὲν χωρίς. Πῶς γὰρ	ἂν	καὶ ἄπειρον ἢ οὕτω λέγοιτο,
[6, 4, 1]	τῶν σωμάτων τοῦτο δύνασθαι, ῥᾴδιον	ἂν	καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων παραδέξασθαι
[6, 4, 8]	τὸ δὲ ὡδί; Ἤδη γὰρ	ἂν	καὶ τὸ ὅθεν ὡρμήθη ἔχοι
[6, 4, 2]	πλέον τι ληψόμενον— ἔξω γὰρ	ἂν	καὶ τοῦ παντὸς ἐγίνετο— περιθεῖν
[6, 4, 7]	τῷ κρατουμένῳ διαιροῖ. Καίτοι κρατοῖ	ἂν	καὶ χεὶρ σῶμα ὅλον καὶ
[6, 4, 8]	ἂν γένοιτο, καὶ ταύτῃ παθητὸν	ἂν	λέγοιτο καὶ μεριστόν, ἐπειδὴ σώματός
[6, 4, 8]	ἰδίου αὐτῶν ὄντος· οὕτως γὰρ	ἂν	μένοι αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ ὅλον
[6, 4, 2]	ἐστι πρὸ αὐτοῦ. Ὃ δ´	ἂν	μετὰ τοῦτο ᾖ, τοῦτο ἤδη
[6, 4, 8]	ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει, οὐ μεριζομένου αὐτοῦ	ἂν	μεταλαμβάνοι· ἢ μέγεθος αὖ ἔξει
[6, 4, 9]	εἶναι τῶν οὐσιῶν ἑαυτῶν πῶς	ἂν	οἷόν τε ἢ ἀποτετμημένας; Εἰ
[6, 4, 8]	ὅλως γὰρ οὐδὲ ποσόν· πῶς	ἂν	οὖν τοσοῦτον; Σώματι μὲν γὰρ
[6, 4, 12]	ἔχει οὐ μεμερισμένην· οὗ γὰρ	ἂν	ὄψις τεθῇ, ἔχει ἐκεῖ τὴν
[6, 4, 10]	ἥλιος ὁπουοῦν, τὸ αὐτὸ φῶς	ἂν	παρέχοι τοῖς αὐτοῖς τόποις· εἰ
[6, 4, 12]	τέταται συμμεριζομένη, ἀλλὰ πανταχοῦ οὗ	ἂν	παρῇ πάρεστι καὶ ἔστι πανταχοῦ
[6, 4, 10]	τις μὴ τὸ αὐτό, τούτῳ	ἂν	πιστῷτο τὸ τὸ σῶμα ῥεῖν
[6, 4, 8]	ἐνταῦθα καὶ ἐνταῦθα· ἤδη γὰρ	ἂν	πολλάκις ποῦ» εἴη. Εἰ τοίνυν
[6, 4, 1]	αὐτοῦ πανταχοῦ οὖσαν, ὥστε, ὅπου	ἂν	τεθῇ, ἐκεῖ εὑρίσκειν ψυχὴν οὖσαν
[6, 4, 8]	τὸ ὡδὶ μὴ ὑπάρχει, πῶς	ἂν	τὸ μερίζεσθαι ἔχοι; Ἀμέριστον ἄρα
[6, 4, 3]	μὲν γὰρ τοῦδε εἶδος ἀπέστη	ἂν	τοῦ τε πᾶν εἶναι τοῦ
[6, 4, 3]	τόπῳ ὄντι πάρεστιν· ἦν γὰρ	ἂν	τοὐναντίον θαυμαστὸν καὶ ἀδύνατον πρὸς
[6, 4, 15]	δήμῳ τῷ τοιούτῳ· ὃς δ´	ἂν	τοῦτον τὸν ὄχλον δουλώσηται καὶ
[6, 4, 1]	αὐτῆς πανταχοῦ ἐστιν, οὐχ οὗπερ	ἂν	ὑπὸ σώματος προαχθῇ, ἀλλὰ σώματος
[6, 4, 14]	καὶ δέξαιτο, καὶ γένοιτο κατ´	ἐνέργειαν	ἀκοή τις ἔχουσα τὸ ἐνεργοῦν
[6, 4, 4]	εἶναι, οὔτε αἱ πολλαὶ τὴν	μίαν.	Διέστησαν γὰρ οὐ διεστῶσαι καὶ
[6, 4, 4]	τῆς φύσεως. Οὔτ´ οὖν τὸ	μίαν	εἶναι τὰς πολλὰς ἀναιρεῖ, ὥσπερ
[6, 4, 4]	σωμάτων εἶναι καὶ πολλὰς καὶ	μίαν.	Ἐν γὰρ τῷ ὅλῳ αἱ
[6, 4, 14]	καὶ ἕν. Οὐ γὰρ δὴ	μίαν	ζωὴν ἔδει αὐτὸ ἔχειν, ἀλλ´
[6, 4, 14]	ἔχειν, ἀλλ´ ἄπειρον, καὶ αὖ	μίαν	καὶ τὴν μίαν οὕτω μίαν,
[6, 4, 14]	μίαν καὶ τὴν μίαν οὕτω	μίαν,	ὅτι πάσας ὁμοῦ οὐ συμφορηθείσας
[6, 4, 14]	καὶ αὖ μίαν καὶ τὴν	μίαν	οὕτω μίαν, ὅτι πάσας ὁμοῦ
[6, 4, 16]	κακὸν δὲ εἶναι τὴν τοιαύτην	κοινωνίαν	καὶ ἀγαθὸν τὴν ἀπαλλαγήν. Διὰ
[6, 4, 2]	συνέχοντος, τὴν τοῦ ὀνόματος ἀφεὶς	κατηγορίαν	τῇ διανοίᾳ τὸ λεγόμενον λαμβανέτω.
[6, 4, 4]	ὄντα, ἀλλ´ οὐ μεγέθη, ὁμοίως	ἀπορίαν	παρέξουσι πῶς πληροῦσι τὸ πᾶν.
[6, 4, 1]	οὐδ´ ὧς ἐκφεύγειν ποιεῖ τὴν	ἀπορίαν	τῷ κατὰ συμβεβηκὸς τὸ μέγεθος
[6, 4, 4]	πλήθους οὕτω προϊόντος ἐξεύρηται εἰς	εὐπορίαν·	ἐπεὶ καὶ τὸ ὂν πολλὰ
[6, 4, 15]	αὐτοὺς λόγος, κατέστη εἰς τάξιν	μετρίαν	τὸ πλῆθος, καὶ οὐ κεκράτηκε
[6, 4, 15]	δὴ πάσχει αἰτιώμενος, τὴν πᾶσαν	ἐκκλησίαν	εἰς θόρυβον ἀσχήμονα ἐμβάλλοι. Ὅταν
[6, 4, 9]	καίτοι οὐχ οἷόν τε, ὥσπερ	οὐσίαν	ἄνευ δυνάμεως, οὕτως οὐδὲ δύναμιν
[6, 4, 15]	δὲ μή, κρατεῖ τὸ χεῖρον	ἡσυχίαν	ἄγοντος τοῦ βελτίονος, ὅτι μὴ
[6, 4, 15]	ἀσχήμονα ἐμβάλλοι. Ὅταν μὲν οὖν	ἡσυχίαν	ἀγόντων τῶν τοιούτων ἀπὸ τοῦ
[6, 4, 2]	ἔστι γὰρ ἐφ´ ἑαυτοῦ ἐκεῖνο,	κἄν	τι αὐτῷ ἐθέλῃ παρεῖναι. Ὅπου
[6, 4, 12]	αὐτοῦ οὐ μέρους {ὅλου} ἀλλὰ	κἂν	ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον
[6, 4, 10]	πυρὸς ποιήσει τὴν θερμότητα. Εἶτα	κἂν	εἰ μὴ αὐτίκα, ἀλλ´ οὖν
[6, 4, 8]	γὰρ σῶμα ἔχοντι τὸ πάσχειν	κἂν	κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο, καὶ
[6, 4, 16]	τὴν ἀπαλλαγήν. Διὰ τί; Ὅτι,	κἂν	μὴ τοῦδε ᾖ, ἀλλ´ οὖν
[6, 4, 4]	Ὁμοῦ γὰρ πᾶν τὸ ὄν,	κἂν	πολὺ οὕτως ᾖ· ἐὸν γὰρ
[6, 4, 8]	δεῖ αὐτὸ σὺν αὐτῷ εἶναι,	κἂν	τὰ πολλὰ αὐτοῦ ἐφιέμενα τυγχάνῃ.
[6, 4, 6]	ὄψις τῇ ἀκοῇ λέγει, καίτοι	ἔκριναν	ἄμφω, ἀλλὰ ὁ λογισμὸς ἐπ´
[6, 4, 7]	ἀλλὰ ταῦτα ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι	δόξαν	ἡμῖν κατὰ ταῦτα κἀκεῖνο διειλῆφθαι,
[6, 4, 8]	Οὐδ´ αὖ τοσοῦτον, ὅσον τὸ	πᾶν	αἰσθητόν, οὐδ´ εἴ τι μέρος
[6, 4, 2]	πᾶν, ἐκεῖ αὐτό· τὸ γὰρ	πᾶν	αὐτό ἐστιν. Ὅλως τε, εἴ
[6, 4, 13]	ὧδε γεγονέναι, ἀλλὰ τὸ ἐκταθὲν	πᾶν	αὐτοῦ μετειληφέναι ὄντος ἀδιαστάτου αὐτοῦ.
[6, 4, 5]	τοῦ ὄγκου γινομένου φθάνειν ἐπὶ	πᾶν	αὐτοῦ τὴν αὐτὴν ψυχήν, ἣ
[6, 4, 1]	ἐν τῷ παντὶ πρὶν τὸ	πᾶν	γενέσθαι τοῦ παντὸς οὐκ ὄντος;
[6, 4, 2]	τόπον, οὐδ´ ὅλως ἔν τινι.	Πᾶν	δὴ τὸ πᾶν οὐκ ἔστιν
[6, 4, 13]	αὐτὸ ὅλον, ἕξει αὐτὸ κατὰ	πᾶν	ἑαυτοῦ. ~Ἀλλ´ εἰ ἡ αὐτὴ
[6, 4, 3]	τὸ δὲ σῶμα πᾶν κατὰ	πᾶν	ἑαυτοῦ οἱονεὶ ἐλλάμποιτο. Θαυμάζειν δὲ
[6, 4, 3]	εἶδος ἀπέστη ἂν τοῦ τε	πᾶν	εἶναι τοῦ τε εἶναι ἐν
[6, 4, 2]	ἴσον ἑαυτῷ· καὶ οὗ τὸ	πᾶν,	ἐκεῖ αὐτό· τὸ γὰρ πᾶν
[6, 4, 2]	ἄλλου χάριν εἴρηται, ὅτι τὸ	πᾶν	ἐκεῖνο καὶ πρῶτον καὶ ὂν
[6, 4, 2]	φύσις. Τὸ μὲν οὖν ὄντως	πᾶν	ἐν οὐδενί ἐστιν· οὐδὲν γάρ
[6, 4, 3]	ζωὴν μεριεῖς; Ἀλλ´ εἰ τὸ	πᾶν	ἦν ζωή, τὸ μέρος ζωὴ
[6, 4, 2]	ἐκεῖνο ἰὸν εὑρίσκει αὐτὸ πανταχοῦ	πᾶν	καὶ μεῖζον ἑαυτοῦ. Ὅθεν ὡς
[6, 4, 5]	μᾶλλον δὲ αὕτη ἐστὶ τὸ	πᾶν.	Καὶ μεῖζόν τι οὖσα ἢ
[6, 4, 16]	μέρος ὄν, οἷον εἰ πῦρ	πᾶν	καίειν δυνάμενον μικρόν τι καίειν
[6, 4, 3]	οὐδὲ σώματος, τὸ δὲ σῶμα	πᾶν	κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ οἱονεὶ ἐλλάμποιτο.
[6, 4, 5]	ὅπου ῥεύσειεν ἔχει· τὸ γὰρ	πᾶν	κατείληφε, μᾶλλον δὲ αὕτη ἐστὶ
[6, 4, 7]	καὶ ἄλλο τι, καὶ ἐπὶ	πᾶν	μὲν τὸ κρατοῦν, οὐ διείληπται
[6, 4, 2]	παντὸς ὄντος τούτου, οὗ κατὰ	πᾶν	μέρος αὐτοῦ ἀπολαύει ὅλου ἐκείνου.
[6, 4, 7]	οὖσα ἐν παντὶ ὡσαύτως κατὰ	πᾶν	μέρος εἴη; Εἰ δὲ δὴ
[6, 4, 4]	γενομένων, ὅσον ἐστὶ μεμερισμένα, κατὰ	πᾶν	μέρος ἐκείνης ἐμφανταζομένης τῆς φύσεως,
[6, 4, 12]	λόγου καὶ ἑκάστης ἀκοῆς τὸ	πᾶν	ὁμοίως δεδεγμένης. Εἰ δὲ μηδ´
[6, 4, 4]	ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει, καὶ	πᾶν	ὁμοῦ, καὶ νοῦς πολὺς ἑτερότητι,
[6, 4, 4]	ἀπορίαν παρέξουσι πῶς πληροῦσι τὸ	πᾶν.	Οὐδὲν οὖν ἡμῖν παρὰ τοῦ
[6, 4, 2]	ἔν τινι. Πᾶν δὴ τὸ	πᾶν	οὐκ ἔστιν ὅπως ἀπολείπεται ἑαυτοῦ,
[6, 4, 1]	σῶμα ἐλθεῖν πληροῦσα τὸ διάστημα	πᾶν,	πῶς οὐ μέγεθος ἕξει; Ἢ
[6, 4, 2]	~Ἔστι δὴ τὸ μὲν ἀληθινὸν	πᾶν,	τὸ δὲ τοῦ παντὸς μίμημα,
[6, 4, 4]	ἑτερότητι, οὐ τόπῳ. Ὁμοῦ γὰρ	πᾶν	τὸ ὄν, κἂν πολὺ οὕτως
[6, 4, 15]	καθ´ ἣν δὴ ἀνήρτηται εἰς	πᾶν	τὸ ὄν, παρόντος δὲ καὶ
[6, 4, 11]	γὰρ εἷς καὶ πολύς, καὶ	πᾶν	τὸ ὂν ἕν. Καὶ γὰρ
[6, 4, 9]	οὐκέτ´ ἂν εἴη, καὶ ὅλως	πᾶν	τὸ παρ´ ἄλλου τὴν ὑπόστασιν
[6, 4, 1]	γὰρ πάθη τῶν σωμάτων, ὥστε	πᾶν	τὸ πεπονθὸς ἔχειν τὸ πάθος,
[6, 4, 1]	οἷον γλυκύτης ἢ χρόα, κατὰ	πᾶν	τὸ σῶμα, οὕτω καὶ ἡ
[6, 4, 2]	μέγα, εἴ γε ὅλον ἐπὶ	πᾶν	τούτου μέρος φθάνει, μᾶλλον δὲ
[6, 4, 2]	σῶμα τοῦ παντὸς εὑρίσκει τὸ	πᾶν,	ὥστε μηδὲν ἔτι δεῖσθαι τοῦ
[6, 4, 7]	καθ´ ὅλην τε τὴν ἔξω	σφαῖραν;	Οὐκέτι δὲ οὐδ´ ἀπερείσῃ τῇ
[6, 4, 15]	μὴ δέξασθαι πᾶσαν καίτοι παροῦσαν	πᾶσαν,	ἀλλ´ οὐχ αὑτῷ, οἷον καὶ
[6, 4, 15]	ἃ δὴ πάσχει αἰτιώμενος, τὴν	πᾶσαν	ἐκκλησίαν εἰς θόρυβον ἀσχήμονα ἐμβάλλοι.
[6, 4, 16]	μικρόν τι καίειν ἀναγκάζοιτο καίτοι	πᾶσαν	ἔχον τὴν δύναμιν. Ἔστι γὰρ
[6, 4, 14]	λέγοιτο, ὅτι ὁμοῦ πάντα ἔχει,	πᾶσαν	ζωὴν καὶ πᾶσαν ψυχὴν καὶ
[6, 4, 16]	τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ κατὰ τὴν	πᾶσαν	ἣν ἔχει. Καὶ τοίνυν αὕτη
[6, 4, 15]	δὲ γίνεται ὡς μὴ δέξασθαι	πᾶσαν	καίτοι παροῦσαν πᾶσαν, ἀλλ´ οὐχ
[6, 4, 3]	μὲν τὸ ἕν, τῷ μὴ	πᾶσαν	τὴν φύσιν ἀποσῴζειν τὴν οὖσαν
[6, 4, 14]	πάντα ἔχει, πᾶσαν ζωὴν καὶ	πᾶσαν	ψυχὴν καὶ νοῦν ἅπαντα; Ἕκαστον
[6, 4, 16]	ἐλθεῖν ἐκείνην εἰς τὰ τῇδε	ἀποστᾶσαν	ἑαυτῆς, ἀλλὰ τὸ τήνδε ἐν
[6, 4, 12]	τὸ αὐτὸ εἶδον καὶ πάντες	ἐπλήσθησαν	τῆς θέας καίτοι ἐναφωρισμένου τοῦ
[6, 4, 4]	οὔτε αἱ πολλαὶ τὴν μίαν.	Διέστησαν	γὰρ οὐ διεστῶσαι καὶ πάρεισιν
[6, 4, 13]	ὧδε καὶ ὧδέ φησιν οὐκ	ἐκταθεῖσαν	ὧδε καὶ ὧδε γεγονέναι, ἀλλὰ
[6, 4, 7]	τὴν πρόσθεν ἐν τῇ χειρὶ	οὖσαν;	Ἆρ´ οὐκ ἂν ἡ αὐτὴ
[6, 4, 10]	πεποιηκέναι, ἀλλὰ τὸν ζωγράφον, οὐκ	οὖσαν	αὐτοῦ εἰκόνα οὐδ´ εἰ αὐτόν
[6, 4, 3]	πᾶσαν τὴν φύσιν ἀποσῴζειν τὴν	οὖσαν	ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ, ἐνταῦθα δύναμιν
[6, 4, 16]	ἑαυτῆς ἅτε πλησίον τῇ δυνάμει	οὖσαν	καὶ ἐν βραχυτέροις διαστήμασι φύσεως
[6, 4, 1]	ἂν τεθῇ, ἐκεῖ εὑρίσκειν ψυχὴν	οὖσαν	πρὶν αὐτὸ τεθῆναι ἐν μέρει
[6, 4, 1]	εὑρίσκοντος αὐτὴν πρὸ αὐτοῦ πανταχοῦ	οὖσαν,	ὥστε, ὅπου ἂν τεθῇ, ἐκεῖ
[6, 4, 15]	δὴ ζῴου, ὃ ἔχει μὲν	παροῦσαν	αὐτῷ ἐκ τοῦ ὄντος ψυχήν,
[6, 4, 15]	ὡς μὴ δέξασθαι πᾶσαν καίτοι	παροῦσαν	πᾶσαν, ἀλλ´ οὐχ αὑτῷ, οἷον
[6, 4, 1]	εἶναι πανταχοῦ εἶναι μέγεθος οὐκ	ἔχουσαν	πῶς ἄν τις παραδέξαιτο; Καὶ
[6, 4, 7]	τὴν δύναμιν τὴν αὐτὴν τὴν	ἀνέχουσαν	καὶ πρότερον αὐτό, τὴν πρόσθεν
[6, 4, 16]	τοῦ τοιοῦδε εἴδωλον γενόμενον οὕτως·	ὅταν	δ´ αὐτὴ οἷον ἐλλάμψῃ πρὸς
[6, 4, 16]	πάντη οὖσα ἑκάστη οὐχ ἑκάστη,	ὅταν	δὲ διακριθῇ οὐ τόπῳ, ἀλλ´
[6, 4, 15]	ἐκκλησίαν εἰς θόρυβον ἀσχήμονα ἐμβάλλοι.	Ὅταν	μὲν οὖν ἡσυχίαν ἀγόντων τῶν
[6, 4, 8]	ἢ μέγεθος αὖ ἔξει πάλιν.	Ὅταν	οὖν ἐν πολλοῖς λέγῃς, οὐκ
[6, 4, 8]	τοίνυν ὁ μερισμὸς τοῖς τόποις,	ὅταν	τὸ μέν τι αὐτοῦ ὡδί,
[6, 4, 6]	Εἴρηται δὲ περὶ τούτου καὶ	ἐν	ἄλλοις. ~Ἀλλὰ πάλιν λέγωμεν πῶς
[6, 4, 10]	ψυχαὶ καὶ νοῦς πᾶς, καὶ	ἐν	ἄλλοις διὰ πλειόνων εἴρηται. ~Ἀλλὰ
[6, 4, 6]	δὲ κρίνων ὁ αὐτὸς δικαστὴς	ἐν	ἄλλοις καὶ ἄλλοις πάθεσι γινόμενος·
[6, 4, 3]	ᾖ ἐν ἄλλῳ, ὁ δὲ	ἐν	ἄλλῳ; Ἀλλ´ οὐδέτερος αὐτῶν νοῦς
[6, 4, 2]	ἔδει ἐκεῖ καὶ εὐθυπορεῖν καὶ	ἐν	ἄλλῳ μέρει αὐτοῦ ἄλλῳ μέρει
[6, 4, 3]	νοῦν, ἵν´ ὁ μὲν ᾖ	ἐν	ἄλλῳ, ὁ δὲ ἐν ἄλλῳ;
[6, 4, 4]	ἡ ὅλη κωλύει τὰς πολλὰς	ἐν	αὐτῇ εἶναι, οὔτε αἱ πολλαὶ
[6, 4, 8]	αὐτὸ ἅμα ὁρῶν. Τὸ δὲ	ἐν	αὐτοῖς» οὕτω ληπτέον ὡς οὐκ
[6, 4, 9]	ἰοῦσαι. Εἶτα πότερα ἔτι εἰσὶν	ἐν	αὐτῷ αἱ δυνάμεις αἱ ἐνταῦθα
[6, 4, 3]	τὴν φύσιν ἀποσῴζειν τὴν οὖσαν	ἐν	αὐτῷ ἐκείνῳ, ἐνταῦθα δύναμιν αὐτοῦ
[6, 4, 15]	ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν καὶ ἀλγηδόνων	ἐν	αὐτῷ ἐξέφυ· ἦν δὲ οὐκ
[6, 4, 12]	δὲ ἐφ´ ἑαυτοῦ, ἀλλὰ ὅλου	ἐν	αὐτῷ καὶ ἐν πολλοῖς αὖ
[6, 4, 3]	πᾶν εἶναι τοῦ τε εἶναι	ἐν	αὐτῷ πανταχοῦ, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ
[6, 4, 13]	σημεῖον ὁ ὄγκος, ἀλλ´ ἄπειρα	ἐν	αὐτῷ· ὥστε καὶ τοῦτο ἄπειρα
[6, 4, 15]	ἀνθρώπου κακία αὖ ἔχοντος δῆμον	ἐν	αὑτῷ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ
[6, 4, 3]	λέγουσιν, ὥστε αὐτὸ μὲν ἱδρῦσθαι	ἐν	αὑτῷ, τὰς δ´ ἐκπεμφθείσας κατ´
[6, 4, 16]	πλησίον τῇ δυνάμει οὖσαν καὶ	ἐν	βραχυτέροις διαστήμασι φύσεως τῆς τοιαύτης
[6, 4, 4]	εἶναι καὶ πολλὰς καὶ μίαν.	Ἐν	γὰρ τῷ ὅλῳ αἱ πολλαὶ
[6, 4, 4]	ἡ μία τοιαύτη, ὥστε ἔχειν	ἐν	ἑαυτῇ πάσας. Οὕτως ἐστὶν ἄπειρος
[6, 4, 2]	μερίζον ἐκεῖνο, ἀλλ´ εὑρίσκον αὐτὸ	ἐν	ἑαυτῷ αὐτὸ προσελθὸν ἐκείνῳ ἐκείνου
[6, 4, 2]	πανταχοῦ ἐν τῷ ὄντι καὶ	ἐν	ἑαυτῷ· ἤδη γὰρ γίνεται τὸ
[6, 4, 12]	λεγόμενον ἥκειν ἦν ἐν παντὶ	ἐν	ἑαυτῷ καὶ ἔστιν ἐν ἑαυτῷ,
[6, 4, 2]	ὅτι ἐν τῷ ὄντι· ὥστε	ἐν	ἑαυτῷ. Καὶ οὐδὲν θαυμαστόν, εἰ
[6, 4, 12]	παντὶ ἐν ἑαυτῷ καὶ ἔστιν	ἐν	ἑαυτῷ, καίτοι δοκοῦν ἐνταῦθα ἐλθεῖν.
[6, 4, 8]	φύσει παντὸς σώματος, ἱδρυμένον αὐτὸ	ἐν	ἑαυτῷ, μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἱδρύσεως
[6, 4, 9]	εἰ τὸ μέρος τὸ γενόμενον	ἐν	ἑκάστῳ ὅλον ἦν καὶ αὐτὸ
[6, 4, 16]	ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς, ἀλλὰ τὸ τήνδε	ἐν	ἐκείνῃ γίνεσθαι καὶ μεταλαβεῖν, δῆλον
[6, 4, 9]	τε ἢ ἀποτετμημένας; Εἰ δ´	ἐν	ἐκείνῳ τέ εἰσι καὶ ἄλλοθι,
[6, 4, 2]	ἤδη γὰρ γίνεται τὸ πανταχοῦ	ἐν	ἑνί. Ἡμεῖς δὲ τὸ ὂν
[6, 4, 9]	αὐτὴν ὅλην, οὐ μεμερισμένην, οἷον	ἐν	ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ σώματι·
[6, 4, 16]	παντὸς μέρεσι, τὴν δὲ οἷον	ἐν	ἐσχάτῳ τῷ νοητῷ τόπῳ πλεονάκις
[6, 4, 6]	καὶ ὁ λογισμὸς εἶδε τὸ	ἐν	ἑτέρῳ κρίμα καὶ σύνεσιν ἔσχεν
[6, 4, 7]	περὶ μὲν τούτου ἄπορος ἔσῃ	ἐν	θαύματι ποιούμενος, ἅμα δὲ ὡδὶ
[6, 4, 2]	νομίζοντες τὸ αἰσθητὸν ἀποροῦμεν, πῶς	ἐν	μεγάλῳ καὶ τοσούτῳ ἐκείνη ἡ
[6, 4, 1]	δηλοῦσιν αἱ ἀντιλήψεις. Καὶ ὅλως	ἐν	μὲν ταῖς ποιότησι τὸ αὐτὸ
[6, 4, 1]	ψυχὴν οὖσαν πρὶν αὐτὸ τεθῆναι	ἐν	μέρει τοῦ παντός, καὶ τὸ
[6, 4, 5]	οὐδὲ παραθετέον ὄγκον πρὸς ἄογκον	ἐν	μετρήσει— ὅμοιον γὰρ ὡς εἴ
[6, 4, 5]	μέγα αὐτῆς οὕτω ληπτέον, οὐκ	ἐν	ὄγκῳ· τοῦτο γὰρ μικρόν ἐστιν
[6, 4, 4]	καὶ ἐπὶ τῶν ψυχῶν ἔσται.	Ἐν	οἷς γὰρ λέγονται σώμασιν ὅλαι
[6, 4, 8]	αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ ὅλον καὶ	ἐν	οἷς ὁρᾶται ὅλον. Εἰ γὰρ
[6, 4, 4]	οἷς γὰρ λέγονται σώμασιν ὅλαι	ἐν	ὅλοις εἶναι, οὐκ ἔσονται, ἀλλ´
[6, 4, 3]	ἐν πᾶσιν εἶναι, ὅτι αὖ	ἐν	οὐδενί ἐστιν αὐτῶν οὕτως ὡς
[6, 4, 2]	Τὸ μὲν οὖν ὄντως πᾶν	ἐν	οὐδενί ἐστιν· οὐδὲν γάρ ἐστι
[6, 4, 12]	λέγοιτο ἐκεῖνος ἐν τούτοις ὅλος,	ἐν	παντὶ ἑκάστῳ ἔσται. Καὶ πανταχοῦ
[6, 4, 12]	ἐπὶ τῆς φωνῆς ἐναργέστερον, ὡς	ἐν	παντὶ τῷ ἀέρι ὅλον τὸ
[6, 4, 9]	δὲ τοῦτο, διὰ τί οὐκ	ἐν	παντὶ τῷ ὅλῳ; Εἰ δὲ
[6, 4, 7]	ὥστε τὸ φῶς τοῦ ἔνδον	ἐν	παντὶ τῷ περιέχοντι φαίνειν, οὐκ
[6, 4, 7]	ἂν ἡ αὐτὴ ἀμέριστος οὖσα	ἐν	παντὶ ὡσαύτως κατὰ πᾶν μέρος
[6, 4, 3]	ἄλλου. Θαυμαστὸν οὖν οὐδὲν οὕτως	ἐν	πᾶσιν εἶναι, ὅτι αὖ ἐν
[6, 4, 16]	παρούσης, τίς ἡ κάθοδος ἡ	ἐν	περιόδοις καὶ ἄνοδος αὖ καὶ
[6, 4, 6]	καὶ ταῖς προσθήκαις. Εἶτα πῶς	ἐν	ποδὶ καὶ χειρὶ τὴν αὐτήν,
[6, 4, 12]	ἀλλὰ ὅλου ἐν αὐτῷ καὶ	ἐν	πολλοῖς αὖ φανταζομένου. Καὶ αὖ
[6, 4, 8]	πάθος περιάπτεις τῷ ἑνὶ ἐκείνῳ	ἐν	πολλοῖς αὐτὸ ἅμα ὁρῶν. Τὸ
[6, 4, 8]	αὖ ἔξει πάλιν. Ὅταν οὖν	ἐν	πολλοῖς λέγῃς, οὐκ αὐτὸ πολλὰ
[6, 4, 10]	ἐν ὕδασι καὶ κατόπτροις ἢ	ἐν	σκιαῖς ἐνταῦθα ὑφίσταταί τε παρὰ
[6, 4, 12]	οὐκ ὄντος αὐτῆς τοῦ μὲν	ἐν	σώμασι, τοῦ δὲ ἐφ´ ἑαυτοῦ,
[6, 4, 12]	οὐ μεμερισμένη; Καὶ γενομένη μὲν	ἐν	σώμασιν, ὡς ἂν γένοιτο, ἀνάλογον
[6, 4, 16]	σώματι γενέσθαι, ὥς φαμεν ψυχὴν	ἐν	σώματι γενέσθαι, τὸ τούτῳ δοῦναί
[6, 4, 16]	Ὥστε τὸ μὲν κατελθεῖν τὸ	ἐν	σώματι γενέσθαι, ὥς φαμεν ψυχὴν
[6, 4, 12]	καὶ φωνήσοντι· καίτοι καὶ γενομένη	ἐν	σώματι οὐδ´ ὧς ἀπέστη τοῦ
[6, 4, 2]	μεῖζον ἑαυτοῦ. Ὅθεν ὡς οὐκ	ἐν	τῇ ἐκτάσει πλέον τι ληψόμενον—
[6, 4, 10]	μή τις λέγοι καὶ πῦρ	ἐν	τῇ θερμότητι εἶναι· εἰ γὰρ
[6, 4, 12]	τὸν ἀέρα πολλάκις καὶ λόγου	ἐν	τῇ φωνῇ οὖς μὲν παρὸν
[6, 4, 7]	ὅμως εἰς ἴσα τῷ κρατουμένῳ	ἐν	τῇ χειρί, καθόσον ἐφάπτεται εἰς
[6, 4, 7]	καὶ πρότερον αὐτό, τὴν πρόσθεν	ἐν	τῇ χειρὶ οὖσαν; Ἆρ´ οὐκ
[6, 4, 12]	τοῦτο ἔχει, ὅπερ ἦν καὶ	ἐν	τοῖς ἄλλοις. Οὐδὲ γὰρ οὕτω
[6, 4, 9]	αὐτοῦ τὰ λεγόμενα μέρη τὰ	ἐν	τοῖς πολλοῖς, πρῶτον μὲν οὐκέτι
[6, 4, 1]	εἴτε πρὸ τῶν σωμάτων εἴτ´	ἐν	τοῖς σώμασι. Τάχα δέ, εἰ
[6, 4, 3]	ἔχον οἰκεῖον παρῆν ἄλλῳ τῷ	ἐν	τόπῳ, ἢ ὅλως παρῆν, καὶ
[6, 4, 2]	ὅλου ἐκείνου. Εἰ μὲν γὰρ	ἐν	τόπῳ ἦν ἐκεῖνο αὐτό, προσχωρεῖν
[6, 4, 3]	ὂν ἐν τόπῳ παντὶ τῷ	ἐν	τόπῳ ὄντι πάρεστιν· ἦν γὰρ
[6, 4, 2]	Καὶ γὰρ εἰ μὴ ὡς	ἐν	τόπῳ τις τιθεῖτο τὸ τοιοῦτον,
[6, 4, 12]	Ὁμοίως ἄρα, εἰ λέγοιτο ἐκεῖνος	ἐν	τούτοις ὅλος, ἐν παντὶ ἑκάστῳ
[6, 4, 12]	γένοιτο, ἀνάλογον ἕξει τῇ ἤδη	ἐν	τῷ ἀέρι φωνηθείσῃ φωνῇ, πρὸ
[6, 4, 16]	εἰς Ἅιδου γίνεσθαι, εἰ μὲν	ἐν	τῷ ἀιδεῖ, τὸ χωρὶς λέγεται·
[6, 4, 9]	αὐτῷ αἱ δυνάμεις αἱ ἐνταῦθα	ἐν	τῷ αἰσθητῷ γεγενημέναι ἢ οὔ;
[6, 4, 11]	ἐπιστήμη ψυχῇ καὶ ἐπιστήμη ἐπιστήμῃ	ἐν	τῷ αὐτῷ ἑκατέρα οὖσα· σῶμα
[6, 4, 2]	δεῖσθαι τοῦ πόρρω, ἀλλὰ στρέφεσθαι	ἐν	τῷ αὐτῷ, ὡς παντὸς ὄντος
[6, 4, 15]	ὃ ἔκειτο μὲν οὐδὲ πρότερον	ἐν	τῷ ἀψύχῳ, ἔτι δὲ μᾶλλον
[6, 4, 10]	πυρὸς ἀπελθόντος τὴν θερμότητα εἶναι	ἐν	τῷ θερμανθέντι πρῶτον μὲν ἐπὶ
[6, 4, 2]	γενομένου· οὐ γὰρ οἷόν τε	ἐν	τῷ μὴ ὄντι τὸ ὂν
[6, 4, 7]	ἐληλυθέναι, καὶ τὸ ἐκεῖ ἐνορώμενον	ἐν	τῷ μικρῷ ὄγκῳ φῶς κατειληφέναι
[6, 4, 16]	τόπον μόνον, αὐτὴ δὲ καθαρῶς	ἐν	τῷ νοητῷ οὐδενὸς ἐξῃρημένου αὐτῆς.
[6, 4, 16]	παντὸς οὖσα κόσμου νοητοῦ καὶ	ἐν	τῷ ὅλῳ τὸ μέρος ἀποκρύπτουσα
[6, 4, 2]	οὐδὲν θαυμαστόν, εἰ τὸ πανταχοῦ	ἐν	τῷ ὄντι καὶ ἐν ἑαυτῷ·
[6, 4, 2]	λέγεσθαι εἶναι αὐτὸ δῆλον, ὅτι	ἐν	τῷ ὄντι· ὥστε ἐν ἑαυτῷ.
[6, 4, 2]	τοῦτο ᾖ, τοῦτο ἤδη ἀνάγκη	ἐν	τῷ παντὶ εἶναι, εἴπερ ἔσται,
[6, 4, 2]	ἐστιν. Ὅλως τε, εἴ τι	ἐν	τῷ παντὶ ἱδρύθη ἄλλο ὂν
[6, 4, 1]	τρόπος ἂν εἴη τοῦ εἶναι	ἐν	τῷ παντὶ πρὶν τὸ πᾶν
[6, 4, 1]	ψυχῆς τὸ αὐτὸ ἀριθμῷ τὸ	ἐν	τῷ ποδὶ καὶ τῇ χειρὶ
[6, 4, 12]	τὸ οὕτως ὂν καὶ ἐγένετο	ἐν	τῷ τῆς ζωῆς κόσμῳ, ἦν
[6, 4, 6]	παντὸς οὐ τὴν αὐτὴν τῇ	ἐν	τῷδε; Εἰ δὲ αἱ αἰσθήσεις
[6, 4, 6]	χειρὶ τὴν αὐτήν, τὴν δὲ	ἐν	τῷδε τῷ μέρει τοῦ παντὸς
[6, 4, 10]	καὶ τοῦ ἰνδάλματος ποίησις οἷον	ἐν	ὕδασι καὶ κατόπτροις ἢ ἐν
[6, 4, 9]	ἐκείνου οὐχ οἷόν τε ἀποτέμνοντα	ἐν	ὑποστάσει ποιεῖν εἶναι, οὐδ´ ἂν
[6, 4, 14]	τὸ πελάζον καὶ τὸ γινόμενον	ἐν	χρόνῳ; Ἢ καὶ πρὸ τοῦ
[6, 4, 4]	ὥσπερ οὐδὲ ἐπιστῆμαι αἱ πολλαὶ	ἐν	ψυχῇ μιᾷ, καὶ ἔστιν ἡ
[6, 4, 1]	ὅλον τοῦ παντὸς σῶμα τεθῆναι	ἐν	ψυχῇ οὔσῃ; Ἀλλ´ εἰ ἔστιν
[6, 4, 16]	οὗ τὸ σῶμα ἡμῶν καὶ	ἐν	ᾧ τόπῳ, κἀκείνη λέγεται ἐκεῖ.
[6, 4, 2]	οὐ ζητεῖ τόπον, οὐδ´ ὅλως	ἔν	τινι. Πᾶν δὴ τὸ πᾶν
[6, 4, 14]	πάσας ὁμοῦ οὐ συμφορηθείσας εἰς	ἕν,	ἀλλ´ ἀφ´ ἑνὸς ἀρξαμένας καὶ
[6, 4, 14]	καὶ πάντας νοῦς. Καὶ γὰρ	ἕν	ἐστι καὶ ἄπειρον αὖ καὶ
[6, 4, 11]	πάρεστιν αὐτῷ καὶ τὸ αὐτοῦ	ἕν,	καὶ τὸ ἓν ὂν αὖ
[6, 4, 11]	ἁπλοῦν αὖ, καὶ τὰ πολλὰ	ἕν.	Λόγος γὰρ εἷς καὶ πολύς,
[6, 4, 14]	ἀφώρισται· διὰ τοῦτο αὖ καὶ	ἕν.	Οὐ γὰρ δὴ μίαν ζωὴν
[6, 4, 3]	Ἢ ἐφ´ ὧν μὲν τὸ	ἕν,	τῷ μὴ πᾶσαν τὴν φύσιν
[6, 4, 11]	αὐτοῦ ἕν, καὶ τὸ ἓν	ὂν	αὖ ἐφ´ ἑαυτοῦ. Ἔστι γὰρ
[6, 4, 4]	πολλάς, εἰ τὸ ὂν πανταχοῦ	ἓν	καὶ μὴ ὡς ὁμοειδές, καὶ
[6, 4, 7]	ἦν ἂν τὸ φῶς πανταχοῦ	ἓν	καὶ ταὐτὸν ὂν οὐκ ἀρξάμενον
[6, 4, 4]	ὅλη πανταχοῦ, φανερὸν ποιεῖ τὸ	ἓν	καὶ τὸ ἀμέριστον ὄντως τῆς
[6, 4, 7]	τὰ πολλὰ μεμερισμένα εἰς τὸ	ἓν	μᾶλλον ἀνάγειν, κἀκεῖνο οὐκ ἐληλυθέναι
[6, 4, 10]	τὰς δυνάμεις σβεννύοιεν, πρῶτον μὲν	ἓν	μόνον ἄφθαρτον φήσουσι, τὰς δὲ
[6, 4, 9]	εἴη τὸ διεῖργον, ὥστε μὴ	ἓν	ὁμοῦ πάντα εἶναι; Οὐ γὰρ
[6, 4, 11]	τὸ αὐτοῦ ἕν, καὶ τὸ	ἓν	ὂν αὖ ἐφ´ ἑαυτοῦ. Ἔστι
[6, 4, 4]	ἀπίθανον νομιζούσης τῆς ψυχῆς τὸ	ἓν	οὕτω πανταχοῦ ταὐτὸν εἶναι. Βέλτιον
[6, 4, 13]	οὕτως, ὡς σημεῖον· οὐ γὰρ	ἓν	σημεῖον ὁ ὄγκος, ἀλλ´ ἄπειρα
[6, 4, 12]	δὲ οὐκ εἰς ὄγκον ἦλθε·	μετέλαβεν	ἄρα αὐτοῦ οὐ μέρους {ὅλου}
[6, 4, 1]	πεπονθὸς ἔχειν τὸ πάθος, καὶ	μηδὲν	εἶναι ἐφ´ ἑαυτοῦ σώματος ὄν
[6, 4, 4]	ἴσως μερίσαντα τὸ ὅλον ὡς	μηδὲν	ἐλαττοῦσθαι ἀφ´ οὗ ὁ μερισμὸς
[6, 4, 2]	παντὸς εὑρίσκει τὸ πᾶν, ὥστε	μηδὲν	ἔτι δεῖσθαι τοῦ πόρρω, ἀλλὰ
[6, 4, 5]	γὰρ μικρόν ἐστιν εἰς τὸ	μηδὲν	ἰόν, εἴ τις ἀφαιροῖ. Ἐκεῖ
[6, 4, 8]	ὅλου δυνάμει μεταλαμβάνειν αὐτοῦ πάσχοντος	μηδὲν	μήτ´ οὖν ἄλλο τι μήτε
[6, 4, 7]	ἐκεῖνο τὸ ἔνδον φήσομεν αὐτὸ	μηδὲν	παθόν, ἀλλὰ μένον ἐπὶ πάντα
[6, 4, 14]	ἤρξαντο, ἀλλ´ οὕτως εἶχεν ἀεί·	οὐδὲν	γὰρ γινόμενον ἐκεῖ· οὐδὲ μεριζόμενον
[6, 4, 2]	ὄντως πᾶν ἐν οὐδενί ἐστιν·	οὐδὲν	γάρ ἐστι πρὸ αὐτοῦ. Ὃ
[6, 4, 11]	δυνάμει καὶ διαφοραῖς, οὐ τόποις.	Οὐδὲν	γὰρ κωλύει ὁμοῦ εἶναι τὰ
[6, 4, 13]	ἀμερές, ὡς μικρόν· οὕτω γὰρ	οὐδὲν	ἧττον καὶ μεριστὸν ἔσται καὶ
[6, 4, 2]	ὄντι· ὥστε ἐν ἑαυτῷ. Καὶ	οὐδὲν	θαυμαστόν, εἰ τὸ πανταχοῦ ἐν
[6, 4, 4]	παρέξουσι πῶς πληροῦσι τὸ πᾶν.	Οὐδὲν	οὖν ἡμῖν παρὰ τοῦ πλήθους
[6, 4, 3]	οὐδ´ αὖ ἄλλου. Θαυμαστὸν οὖν	οὐδὲν	οὕτως ἐν πᾶσιν εἶναι, ὅτι
[6, 4, 8]	εἴ τί ἐστι καὶ δεῖται	οὐδὲν	σώματος πρότερον ὂν τῇ φύσει
[6, 4, 8]	μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἱδρύσεως δεόμενον	οὐδὲν	τῆς τοιαύτης, τοῦτο δὴ τὸ
[6, 4, 13]	καὶ ὧδε γεγονέναι, ἀλλὰ τὸ	ἐκταθὲν	πᾶν αὐτοῦ μετειληφέναι ὄντος ἀδιαστάτου
[6, 4, 14]	ἔχει διακεκριμένον καὶ αὖ οὐ	διακριθὲν	χωρίς. Πῶς γὰρ ἂν καὶ
[6, 4, 12]	πολλοῖς αὖ φανταζομένου. Καὶ αὖ	ἦλθεν	ἄλλο εἰς τὸ λαβεῖν ψυχὴν
[6, 4, 12]	ἐνταῦθα ἐλθεῖν. Πῶς γὰρ καὶ	ἦλθεν;	Εἰ οὖν μὴ ἦλθεν, ὤφθη
[6, 4, 12]	καὶ ἦλθεν; Εἰ οὖν μὴ	ἦλθεν,	ὤφθη δὲ νῦν παροῦσα καὶ
[6, 4, 10]	καὶ ψύχεται τὸ σῶμα τὸ	θερμανθὲν	ἀποστάντος τοῦ πυρός. Εἰ δὲ
[6, 4, 7]	ἐντεῦθεν ἤρξατο οὐδ´ ἂν εἶπες	ὅθεν,	ἀλλ´ ἦν ἂν τὸ φῶς
[6, 4, 8]	οὖν φῶς, ἐπειδὴ σώματός ἐστιν,	ὅθεν	ἐλήλυθεν εἰπεῖν ἔχεις ἔχων εἰπεῖν
[6, 4, 7]	αἱ ἀποτομαὶ ἐπὶ θάτερα ἢ	ὅθεν	ἐλήλυθεν οὐ διδοῦσαι εἶναι οὐδὲ
[6, 4, 14]	ἀφ´ ἑνὸς ἀρξαμένας καὶ μενούσας	ὅθεν	ἤρξαντο, μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἤρξαντο,
[6, 4, 8]	ἔχον φύσιν οὐκ ἔχον ἀρχὴν	ὅθεν	ὁρμηθείη οὔτε ἔκ τινος τόπου
[6, 4, 7]	κείμενον, καὶ οὔτε ἔτι ἐρεῖς	ὅθεν	οὔτε ὅπῃ, ἀλλὰ περὶ μὲν
[6, 4, 7]	τοῦ ἡλίου ἔχεις μὲν εἰπεῖν	ὅθεν	τὸ φῶς ἐπιλάμπει κατὰ πάντα
[6, 4, 8]	Ἤδη γὰρ ἂν καὶ τὸ	ὅθεν	ὡρμήθη ἔχοι καὶ τό τινος
[6, 4, 2]	πανταχοῦ πᾶν καὶ μεῖζον ἑαυτοῦ.	Ὅθεν	ὡς οὐκ ἐν τῇ ἐκτάσει
[6, 4, 7]	τῷ περιέχοντι φαίνειν, οὐκ οὔσης	ἄλλοθεν	αὐγῆς τῷ ἔξωθεν ὄγκῳ, ἆρ´
[6, 4, 14]	μιᾶς καὶ λόγου ἑνὸς ἄλλος	ἄλλοθεν	παραθεὶς τὸ οὖς ἀκούσειε καὶ
[6, 4, 7]	ὂν οὐκ ἀρξάμενον οὐδ´ ἀρχήν	ποθεν	ἔχον. ~Τὸ μὲν οὖν φῶς,
[6, 4, 13]	οὐ μεμερισμένος, ἀλλ´ ὅλος ἔσται.	~Πόθεν	οὖν ἡ ἔκτασις ἡ ἐπὶ
[6, 4, 2]	μέρος φθάνει, μᾶλλον δὲ τοῦτο	πανταχόθεν	τοῖς αὐτοῦ μέρεσιν ἐπ´ ἐκεῖνο
[6, 4, 7]	ἀνέχουσαν καὶ πρότερον αὐτό, τὴν	πρόσθεν	ἐν τῇ χειρὶ οὖσαν; Ἆρ´
[6, 4, 2]	μήτε τὸ πόρρω μήτε τὸ	ἐγγύθεν,	ἀνάγκη ὅλον παρεῖναι, εἴπερ πάρεστι.
[6, 4, 2]	οἷς μήτε πόρρωθέν ἐστι μήτε	ἐγγύθεν,	δυνατοῖς δὲ δέξασθαί ἐστιν. ~Ἆρ´
[6, 4, 2]	καὶ εἶναι τὸ πόρρω καὶ	ἐγγύθεν·	εἰ δὲ μήτε τὸ πόρρω
[6, 4, 7]	καὶ φῶς παρεῖχεν, οὐκ ἂν	ἐντεῦθεν	ἤρξατο οὐδ´ ἂν εἶπες ὅθεν,
[6, 4, 8]	φῶς, ἐπειδὴ σώματός ἐστιν, ὅθεν	ἐλήλυθεν	εἰπεῖν ἔχεις ἔχων εἰπεῖν τὸ
[6, 4, 7]	ἀποτομαὶ ἐπὶ θάτερα ἢ ὅθεν	ἐλήλυθεν	οὐ διδοῦσαι εἶναι οὐδὲ μερίζουσαι.
[6, 4, 14]	γὰρ νῦν ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ	προσελήλυθεν	ἄνθρωπος ἄλλος εἶναι θέλων· καὶ
[6, 4, 15]	ἠδυνήθη τὸ θορυβοῦν δέξασθαι τὸν	ἄνωθεν	λόγον, καὶ τοῦτό ἐστι πόλεως
[6, 4, 7]	ἀλλὰ μένον ἐπὶ πάντα τὸν	ἔξωθεν	ὄγκον ἐληλυθέναι, καὶ τὸ ἐκεῖ
[6, 4, 7]	οὐκ οὔσης ἄλλοθεν αὐγῆς τῷ	ἔξωθεν	ὄγκῳ, ἆρ´ οὐκ ἐκεῖνο τὸ
[6, 4, 2]	ἐστὶν ἐκείνων ἑκάστῳ, οἷς μήτε	πόρρωθέν	ἐστι μήτε ἐγγύθεν, δυνατοῖς δὲ
[6, 4, 9]	ἐκείνου ἐλθοῦσαι ἀποτετμημέναι ἂν ἐκείνου	εἶεν.	Εἰ δὲ τοῦτο, οὗ εἰσιν
[6, 4, 1]	γὰρ ἄν τις καὶ ἐνταῦθα	ζητήσειεν	εὐλόγως, ὅπως κατὰ συμβεβηκὸς μεγεθύνεται.
[6, 4, 5]	οὐδὲ γὰρ ἄν, οὐδ´ ὅπου	ῥεύσειεν	ἔχει· τὸ γὰρ πᾶν κατείληφε,
[6, 4, 10]	καὶ οὗτοι ταύτας τὰς δυνάμεις	σβεννύοιεν,	πρῶτον μὲν ἓν μόνον ἄφθαρτον
[6, 4, 14]	γὰρ τοῦ παντὸς οὐκ ἔξω	περιέθηκεν	ἑαυτὸν ἡμῖν καὶ προσέθηκεν ἑαυτὸν
[6, 4, 14]	ἔξω περιέθηκεν ἑαυτὸν ἡμῖν καὶ	προσέθηκεν	ἑαυτὸν ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ τῷ
[6, 4, 3]	ἐκεῖνο τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, ἣν	ἔδωκεν	ἐκείνῳ· ἀλλ´ ὁ λαβὼν τοσοῦτον
[6, 4, 16]	οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ οὐδ´ αὖ	ἀπόλωλεν.	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ταῦτα·
[6, 4, 14]	ἰδία ἑκάστου; Καὶ πῶς ἡ	μὲν	ἀγαθή, ἡ δὲ κακή; Ἢ
[6, 4, 2]	τοιοῦτο γένοιτο. ~Ἔστι δὴ τὸ	μὲν	ἀληθινὸν πᾶν, τὸ δὲ τοῦ
[6, 4, 8]	αὖ τοῦ παντός, ἀλλ´ ἐκεῖνο	μὲν	αὐτοῦ εἶναι καὶ αὐτὸ εἶναι,
[6, 4, 13]	ζῷα; Ἢ οὐκ ἐξετάθη. Ἡ	μὲν	γὰρ αἴσθησις, ᾗ προσέχοντες ἀπιστοῦμεν
[6, 4, 2]	αὐτοῦ ἀπολαύει ὅλου ἐκείνου. Εἰ	μὲν	γὰρ ἐν τόπῳ ἦν ἐκεῖνο
[6, 4, 5]	οὖσα φύσις οὐ ῥέουσα; Ῥέουσα	μὲν	γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον ἔρχεται, ἐφ´
[6, 4, 9]	αἰσθητῷ γεγενημέναι ἢ οὔ; Εἰ	μὲν	γὰρ μή εἰσιν, ἄτοπον ἐλαττωθῆναι
[6, 4, 1]	οὕτω καὶ ἡ ψυχή. Τὰ	μὲν	γὰρ πάθη τῶν σωμάτων, ὥστε
[6, 4, 8]	ἄλλο τι μήτε μεμερισμένου. Τῷ	μὲν	γὰρ σῶμα ἔχοντι τὸ πάσχειν
[6, 4, 8]	πῶς ἂν οὖν τοσοῦτον; Σώματι	μὲν	γὰρ τοσοῦτον» τῷ δὲ μὴ
[6, 4, 3]	πάρεστι χωριστὸν ὅμως ὄν· γενόμενον	μὲν	γὰρ τοῦδε εἶδος ἀπέστη ἂν
[6, 4, 15]	τοῦ ζῴου τοῦ γεγενημένου. Ἡ	μὲν	δὴ ἐκ τοῦ θείου ψυχὴ
[6, 4, 4]	βελτίοσι χρώμεθα ὀνόμασιν, οὕτω τὸ	μὲν	ἐᾶσαι ἐξ αὐτοῦ εἶναι, τὰ
[6, 4, 1]	ἐπὶ τοῦ λευκοῦ τὸ αὐτὸ	μὲν	εἴδει τὸ ἐπ´ ἄλλου πρὸς
[6, 4, 7]	καὶ ἐπὶ τοῦ ἡλίου ἔχεις	μὲν	εἰπεῖν ὅθεν τὸ φῶς ἐπιλάμπει
[6, 4, 12]	ὡς οὐκ ὄντος αὐτῆς τοῦ	μὲν	ἐν σώμασι, τοῦ δὲ ἐφ´
[6, 4, 12]	παντὸς οὐ μεμερισμένη; Καὶ γενομένη	μὲν	ἐν σώμασιν, ὡς ἂν γένοιτο,
[6, 4, 16]	δὲ εἰς Ἅιδου γίνεσθαι, εἰ	μὲν	ἐν τῷ ἀιδεῖ, τὸ χωρὶς
[6, 4, 10]	ταύτας τὰς δυνάμεις σβεννύοιεν, πρῶτον	μὲν	ἓν μόνον ἄφθαρτον φήσουσι, τὰς
[6, 4, 10]	εἶναι ἐν τῷ θερμανθέντι πρῶτον	μὲν	ἐπὶ τοῦ ἀρχετύπου καὶ τῆς
[6, 4, 3]	οὐκ ἄτοπον ἴσως, εἰ αὐτὴ	μὲν	ἐφ´ ἑαυτῆς λέγοιτο εἶναι οὐχ
[6, 4, 3]	αὐτὸ φήσομεν παρεῖναι, ἢ αὐτὸ	μὲν	ἐφ´ ἑαυτοῦ εἶναι, δυνάμεις δὲ
[6, 4, 3]	Ἀλλὰ τὸν νοῦν, ἵν´ ὁ	μὲν	ᾖ ἐν ἄλλῳ, ὁ δὲ
[6, 4, 3]	βολὰς εἶναι λέγουσιν, ὥστε αὐτὸ	μὲν	ἱδρῦσθαι ἐν αὑτῷ, τὰς δ´
[6, 4, 9]	γίνηται ἄνευ οὐσίας δύναμις, πρῶτον	μὲν	καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων δυνάμεων
[6, 4, 15]	οἷον φωνῆς λόγον σημαινούσης τὰ	μὲν	καὶ τοῦ λόγου μετέσχε μετὰ
[6, 4, 16]	τῆς τοιαύτης κοινωνίας. Ὥστε τὸ	μὲν	κατελθεῖν τὸ ἐν σώματι γενέσθαι,
[6, 4, 10]	ῥεῖν τοῦ ἡλίου. Ἀλλ´ ὅτι	μὲν	μὴ φθαρτὰ τὰ παρ´ ἐκείνου,
[6, 4, 12]	ἐκεῖ τὴν μορφήν. Ἀλλὰ τοῦτο	μὲν	οὐ πᾶσα δόξα συγχωρεῖ, εἰρήσθω
[6, 4, 15]	οὐδὲ ψυχῆς ἀμοίρου, ὃ ἔκειτο	μὲν	οὐδὲ πρότερον ἐν τῷ ἀψύχῳ,
[6, 4, 12]	μὲν οὖν τῆς φωνῆς ταὐτότητα	μὲν	οὐκ ἔχει τοῖς πρὸς ἃ
[6, 4, 9]	τὰ ἐν τοῖς πολλοῖς, πρῶτον	μὲν	οὐκέτι ὅλον ἕκαστον· ἔπειτα πῶς
[6, 4, 16]	νοητῷ οὐδενὸς ἐξῃρημένου αὐτῆς. Τὸ	μὲν	οὖν ἐκ τοῦ τοιοῦδε εἴδωλον
[6, 4, 15]	εἰς θόρυβον ἀσχήμονα ἐμβάλλοι. Ὅταν	μὲν	οὖν ἡσυχίαν ἀγόντων τῶν τοιούτων
[6, 4, 2]	τοῦδε τοῦ ὁρατοῦ φύσις. Τὸ	μὲν	οὖν ὄντως πᾶν ἐν οὐδενί
[6, 4, 12]	τὴν φωνὴν καὶ δίδωσι. Τὰ	μὲν	οὖν τῆς φωνῆς ταὐτότητα μὲν
[6, 4, 8]	οὐδ´ ἀρχήν ποθεν ἔχον. ~Τὸ	μὲν	οὖν φῶς, ἐπειδὴ σώματός ἐστιν,
[6, 4, 15]	ἑαυτοῦ· ἄλλος δέ τις ὁτὲ	μὲν	οὕτως, ὁτὲ δὲ ἄλλως ζῇ,
[6, 4, 11]	καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ὁ	μὲν	ὀφθαλμὸς εἶδε τὸ χρῶμα, ἡ
[6, 4, 12]	τοῦ θεάματος κειμένου, ὅτι ὁ	μὲν	ὀφθαλμός, ὁ δὲ οὖς ἦν,
[6, 4, 11]	δεξομένου παρεῖναι νομιστέον, καὶ εἶναι	μὲν	πανταχοῦ τοῦ ὄντος τὸ ὂν
[6, 4, 12]	λόγου ἐν τῇ φωνῇ οὖς	μὲν	παρὸν ἐδέξατο καὶ ᾔσθετο, καὶ
[6, 4, 15]	Γενομένου δὴ ζῴου, ὃ ἔχει	μὲν	παροῦσαν αὐτῷ ἐκ τοῦ ὄντος
[6, 4, 11]	τοῦ νοητοῦ; Πῶς δὲ τὸ	μὲν	πρῶτον ἐκεῖ, τὸ δὲ ἔτι
[6, 4, 1]	αἱ ἀντιλήψεις. Καὶ ὅλως ἐν	μὲν	ταῖς ποιότησι τὸ αὐτὸ μεμερισμένον
[6, 4, 8]	μερισμὸς τοῖς τόποις, ὅταν τὸ	μέν	τι αὐτοῦ ὡδί, τὸ δὲ
[6, 4, 4]	ὅλου πανταχοῦ. Καὶ ἔτι τὸ	μέν	τι ψυχὴν ἕξει τοῦ σώματος,
[6, 4, 3]	ζῷον γίγνεσθαι. Ἢ ἐφ´ ὧν	μὲν	τὸ ἕν, τῷ μὴ πᾶσαν
[6, 4, 7]	ἄλλο τι, καὶ ἐπὶ πᾶν	μὲν	τὸ κρατοῦν, οὐ διείληπται δὲ
[6, 4, 12]	τὸν ἀέρα παρατέταται, ὡς τόδε	μὲν	τὸ μέρος αὐτῆς τῷδε τῷ
[6, 4, 4]	καὶ ψυχὴ μία; Καίτοι ἄλλην	μὲν	τοῦ παντός, τὰς δὲ ἄλλας.
[6, 4, 7]	ὅθεν οὔτε ὅπῃ, ἀλλὰ περὶ	μὲν	τούτου ἄπορος ἔσῃ ἐν θαύματι
[6, 4, 16]	οὐδ´ αὖ ἀπόλωλεν. Ἀλλὰ περὶ	μὲν	τούτων ταῦτα· πάλιν δὲ ἀναλαβόντες
[6, 4, 3]	παρεῖναι. Ἢ ἔσται αὐτοῦ τὸ	μὲν	ὡδί, τὸ δὲ ἄλλοθι· ὥστε
[6, 4, 8]	ὂν σώματος, πῶς αὐτοῦ τὸ	μὲν	ὡδὶ φήσεις, τὸ δὲ ὡδί;
[6, 4, 3]	παρῆν οὕτως, ὥς τοι ἡμεῖς	φαμεν.	Νῦν δέ φησιν ὁ λόγος,
[6, 4, 16]	τὸ ἐν σώματι γενέσθαι, ὥς	φαμεν	ψυχὴν ἐν σώματι γενέσθαι, τὸ
[6, 4, 16]	πάλαι περὶ ψυχῆς ἄριστα πεφιλοσοφηκότων	παρειλήφαμεν,	οἷς πειρᾶσθαι προσήκει σύμφωνον ἢ
[6, 4, 14]	εἶναι θέλων· καὶ εὑρὼν ἡμᾶς	ἦμεν	γὰρ τοῦ παντὸς οὐκ ἔξω
[6, 4, 14]	τοῦ ταύτην τὴν γένεσιν γενέσθαι	ἦμεν	ἐκεῖ ἄνθρωποι ἄλλοι ὄντες καί
[6, 4, 14]	καὶ οὐ θάτερον, ὃ πρότερον	ἦμεν,	καὶ θάτερόν ποτε, ὃ ὕστερον
[6, 4, 7]	ἆρ´ οὐκ ἐκεῖνο τὸ ἔνδον	φήσομεν	αὐτὸ μηδὲν παθόν, ἀλλὰ μένον
[6, 4, 3]	δέξασθαί ἐστιν. ~Ἆρ´ οὖν αὐτὸ	φήσομεν	παρεῖναι, ἢ αὐτὸ μὲν ἐφ´
[6, 4, 10]	λέγοι τις, οὐ τὸ ἀρχέτυπον	φήσομεν	τὴν εἰκόνα πεποιηκέναι, ἀλλὰ τὸν
[6, 4, 2]	καὶ μέγα νομίζοντες τὸ αἰσθητὸν	ἀποροῦμεν,	πῶς ἐν μεγάλῳ καὶ τοσούτῳ
[6, 4, 4]	ἐπεὶ καὶ τὸ ὂν πολλὰ	συγχωροῦμεν	εἶναι ἑτερότητι, οὐ τόπῳ. Ὁμοῦ
[6, 4, 13]	μὲν γὰρ αἴσθησις, ᾗ προσέχοντες	ἀπιστοῦμεν	τοῖς λεγομένοις, λέγει ὅτι ὧδε
[6, 4, 16]	ἀναλαβόντες τὸν ἐξ ἀρχῆς λόγον	λέγωμεν.
[6, 4, 1]	δὲ μεμερίσθαι λεγόμενον, ὅτι πανταχοῦ.	Λέγωμεν	οὖν ἐξ ἀρχῆς περὶ τούτων,
[6, 4, 7]	καὶ ἐν ἄλλοις. ~Ἀλλὰ πάλιν	λέγωμεν	πῶς ἐπὶ πάντα ἐστὶ τὸ
[6, 4, 16]	ὅλῳ τὸ μέρος ἀποκρύπτουσα οἷον	ἐξέθορεν	ἐκ τοῦ παντὸς εἰς μέρος,
[6, 4, 14]	δὲ οὐδὲ ἤρξαντο, ἀλλ´ οὕτως	εἶχεν	ἀεί· οὐδὲν γὰρ γινόμενον ἐκεῖ·
[6, 4, 7]	σώματος χωρὶς οὖσα καὶ φῶς	παρεῖχεν,	οὐκ ἂν ἐντεῦθεν ἤρξατο οὐδ´
[6, 4, 13]	ὑποκείμενον ἄλλο ποσὸν ἔχον ἄλλο	ἔσχεν·	ἐπεὶ οὕτω γε αὐτὰ τὰ
[6, 4, 6]	ἐν ἑτέρῳ κρίμα καὶ σύνεσιν	ἔσχεν	ἑτέρου πάθους. Εἴρηται δὲ περὶ
[6, 4, 7]	οὐδ´ ἂν εἶπες ὅθεν, ἀλλ´	ἦν	ἂν τὸ φῶς πανταχοῦ ἓν
[6, 4, 2]	ἐντυγχάνει τῷ ὄντι· οὐ γὰρ	ἦν	ἀποσπᾶσθαι αὐτὸ ἀφ´ ἑαυτοῦ, καὶ
[6, 4, 3]	τῷ ἐν τόπῳ ὄντι πάρεστιν·	ἦν	γὰρ ἂν τοὐναντίον θαυμαστὸν καὶ
[6, 4, 5]	ψυχήν, ἣ ἐπ´ ἐλάττονος ὄγκου	ἦν.	Γελοῖον γὰρ πολλαχῇ, εἴ τις
[6, 4, 15]	ἔσχε πρὸς ὃ ἦν ἐπιτήδειον·	ἦν	δὲ γενόμενον οὕτως, ὡς δέξασθαι
[6, 4, 12]	καὶ ἕτερον ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ.	Ἦν	δὲ ἡ φωνὴ πανταχοῦ τοῦ
[6, 4, 12]	ἐν τῷ τῆς ζωῆς κόσμῳ,	ἦν	δὲ ὁ κόσμος ὁ τῆς
[6, 4, 15]	καὶ ἀλγηδόνων ἐν αὐτῷ ἐξέφυ·	ἦν	δὲ οὐκ ἀλλότριον τὸ σῶμα
[6, 4, 9]	γὰρ τῶν σωμάτων οἷόν τε	ἦν	εἴδη αὐτὰ εἶναι, εἴπερ ὅμοια
[6, 4, 7]	φῶς οὐ γὰρ ᾗ σῶμα	ἦν	εἶχε τὸ φῶς, ἀλλ´ ᾗ
[6, 4, 14]	ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ὃς	ἦν	ἕκαστος ἡμῶν τότε· οἷον εἰ
[6, 4, 2]	Εἰ μὲν γὰρ ἐν τόπῳ	ἦν	ἐκεῖνο αὐτό, προσχωρεῖν τε ἔδει
[6, 4, 12]	ἐλθεῖν, ἀλλὰ τὸ λεγόμενον ἥκειν	ἦν	ἐν παντὶ ἐν ἑαυτῷ καὶ
[6, 4, 15]	αὐτῷ παρῆν, ἔσχε πρὸς ὃ	ἦν	ἐπιτήδειον· ἦν δὲ γενόμενον οὕτως,
[6, 4, 12]	ἐφ´ ἑαυτοῦ, καὶ πᾶς δὴ	ἦν	ἐφ´ ἑαυτοῦ οὐ διειλημμένος εἰς
[6, 4, 3]	μεριεῖς; Ἀλλ´ εἰ τὸ πᾶν	ἦν	ζωή, τὸ μέρος ζωὴ οὐκ
[6, 4, 9]	τὸ γενόμενον ἐν ἑκάστῳ ὅλον	ἦν	καὶ αὐτὸ ἕκαστον οἷον τὸ
[6, 4, 8]	ἄλλου, οὗ ἡ ἔφεσις οὐκ	ἦν.	~Καὶ γὰρ εἰ τὸ μέρος
[6, 4, 12]	αὖ καὶ τοῦτο ἔχει, ὅπερ	ἦν	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις. Οὐδὲ
[6, 4, 12]	ἑαυτοῦ ὄγκον οὐδὲ γὰρ ὄγκος	ἦν	καὶ τὸ ἐληλυθὸς δὲ οὐκ
[6, 4, 15]	ἀναδράμῃ εἰς ἐκεῖνον, ὅς ποτε	ἦν,	κατ´ ἐκεῖνόν τε ζῇ καὶ
[6, 4, 15]	ἐκ τοῦ θείου ψυχὴ ἥσυχος	ἦν	κατὰ τὸ ἦθος τὸ ἑαυτῆς
[6, 4, 7]	ἀπερείσῃ τῇ διανοίᾳ ὅπου πρότερον	ἦν	κείμενον, καὶ οὔτε ἔτι ἐρεῖς
[6, 4, 13]	τὸ μέγεθος ἐκεῖνο, ὃ πρότερον	ἦν,	μεγέθους μεταλήψεται· οὐ γὰρ τὸ
[6, 4, 3]	σώματα ὄντα; Ἢ ὁ μερισμὸς	ἦν	οὐ σώματος, ἀλλὰ τοσοῦδε σώματος,
[6, 4, 16]	τὸ μεταλαμβάνειν ἐκείνης τῆς φύσεως	ἦν	οὐ τὸ ἐλθεῖν ἐκείνην εἰς
[6, 4, 10]	τις γράφει· τὸ γὰρ γράφον	ἦν	οὐ τὸ σῶμα τοῦ ζωγράφου
[6, 4, 12]	μὲν ὀφθαλμός, ὁ δὲ οὖς	ἦν,	οὕτω τοι καὶ τὸ δυνάμενον
[6, 4, 12]	ἀλλὰ τὸ λεγόμενον ἥκειν ἦν	ἐν	παντὶ ἐν ἑαυτῷ καὶ ἔστιν
[6, 4, 7]	εἰ δύναμις μόνον ὁ ἥλιος	ἦν	σώματος χωρὶς οὖσα καὶ φῶς
[6, 4, 2]	ἢ διάστημά τι ὃ πρότερον	ἦν	τῆς φύσεως τοῦ κενοῦ καὶ
[6, 4, 7]	τοῦ σωματικοῦ τοῦ μικροῦ ἐκείνου	ἦν	τὸ φῶς οὐ γὰρ ᾗ
[6, 4, 7]	ἂν εἶπες ὅθεν, ἀλλ´ ἦν	ἂν	τὸ φῶς πανταχοῦ ἓν καὶ
[6, 4, 16]	ἐνεργεῖ· τὸ δ´ ἀγαθὸν αὐτῷ	ἦν	τῷ ἐπιστήμονι οὐ κατά τι
[6, 4, 15]	ἐκ τοῦ ὄντος ψυχήν, καθ´	ἣν	δὴ ἀνήρτηται εἰς πᾶν τὸ
[6, 4, 3]	ἀποτέτμηται ἐκεῖνο τῆς δυνάμεως αὐτοῦ,	ἣν	ἔδωκεν ἐκείνῳ· ἀλλ´ ὁ λαβὼν
[6, 4, 16]	ἐπιστήμης, ἀλλὰ κατὰ τὴν πᾶσαν	ἣν	ἔχει. Καὶ τοίνυν αὕτη τοῦ
[6, 4, 6]	ψυχὴν ἔχει ἔχον καὶ αὐτὸ	ἣν	ἔχει ψυχήν; Τί γὰρ διαφέρει;
[6, 4, 16]	τοιαύτην κοινωνίαν καὶ ἀγαθὸν τὴν	ἀπαλλαγήν.	Διὰ τί; Ὅτι, κἂν μὴ
[6, 4, 4]	καὶ τὰ εἰρημένα, εἴ τινα	ἀνάγκην,	ἀλλ´ οὐ πειθώ γε ἔχει
[6, 4, 13]	γὰρ ἤδη. Οὐδὲ γὰρ εἰ	προσθήκην	λάβοι, τὸ μέγεθος ἐκεῖνο, ὃ
[6, 4, 5]	ὅμοιον γὰρ ὡς εἴ τις	ἰατρικὴν	λέγοι ἐλάττω εἶναι τοῦ σώματος
[6, 4, 6]	καὶ ἀλγηδόνα τὴν περὶ τὴν	κεφαλήν.	Διὰ τί οὖν οὐ συναισθάνεται
[6, 4, 4]	εἷς καὶ ψυχὴ μία; Καίτοι	ἄλλην	μὲν τοῦ παντός, τὰς δὲ
[6, 4, 9]	οὖν πανταχῇ ἅμα τὴν αὐτὴν	ὅλην,	οὐ μεμερισμένην, οἷον ἐν ἑνὶ
[6, 4, 7]	ἢ ἐπίσης ἂν εἴη καθ´	ὅλην	τε τὴν ἔξω σφαῖραν; Οὐκέτι
[6, 4, 3]	αὐτοῦ ᾧ πάρεστι παρεῖναι· οὐ	μὴν	οὐδ´ ὧς ἐκεῖνο μὴ ὅλως
[6, 4, 1]	τὸ ἐπ´ ἄλλου μέρους, οὐ	μὴν	ταὐτὸν ἀριθμῷ, ἐπὶ δὲ τῆς
[6, 4, 1]	οὐκ ὄντος; Τό τε ἀμερῆ	λεγομένην	καὶ ἀμεγέθη εἶναι πανταχοῦ εἶναι
[6, 4, 9]	ἅμα τὴν αὐτὴν ὅλην, οὐ	μεμερισμένην,	οἷον ἐν ἑνὶ καὶ τῷ
[6, 4, 12]	τὴν μορφὴν ἔχει, ἔχει οὐ	μεμερισμένην·	οὗ γὰρ ἂν ὄψις τεθῇ,
[6, 4, 16]	φύσεως ἦν οὐ τὸ ἐλθεῖν	ἐκείνην	εἰς τὰ τῇδε ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς,
[6, 4, 6]	οἷον εἰ αὐτὸς ἡμῶν καὶ	ἡδονὴν	κρίνει τὴν περὶ τὸν δάκτυλον
[6, 4, 15]	λόγου μετέσχε μετὰ τῆς κατὰ	φωνὴν	ἠχῆς, τὰ δὲ τῆς φωνῆς
[6, 4, 12]	ὅστις φωνῶν καὶ ἔχει τὴν	φωνὴν	καὶ δίδωσι. Τὰ μὲν οὖν
[6, 4, 3]	τόπον καὶ αὐτὸ ἔχον οἰκεῖον	παρῆν	ἄλλῳ τῷ ἐν τόπῳ, ἢ
[6, 4, 15]	προσεληλυθός; ἢ ἐπειδὴ ἐπιτηδειότης αὐτῷ	παρῆν,	ἔσχε πρὸς ὃ ἦν ἐπιτήδειον·
[6, 4, 3]	τῷ ἐν τόπῳ, ἢ ὅλως	παρῆν,	καὶ παρῆν οὕτως, ὥς τοι
[6, 4, 3]	τόπῳ, ἢ ὅλως παρῆν, καὶ	παρῆν	οὕτως, ὥς τοι ἡμεῖς φαμεν.
[6, 4, 7]	δὲ τὴν δύναμιν τὴν αὐτὴν	τὴν	ἀνέχουσαν καὶ πρότερον αὐτό, τὴν
[6, 4, 16]	τὴν τοιαύτην κοινωνίαν καὶ ἀγαθὸν	τὴν	ἀπαλλαγήν. Διὰ τί; Ὅτι, κἂν
[6, 4, 1]	οὖσα, οὐδ´ ὧς ἐκφεύγειν ποιεῖ	τὴν	ἀπορίαν τῷ κατὰ συμβεβηκὸς τὸ
[6, 4, 9]	πανταχοῦ, ἀλλ´ οὖν πανταχῇ ἅμα	τὴν	αὐτὴν ὅλην, οὐ μεμερισμένην, οἷον
[6, 4, 9]	πάντως πρὸς ἀλλήλας γινομένων ἢ	τὴν	αὐτὴν πανταχοῦ συγχωρεῖν εἶναι, ἢ
[6, 4, 6]	τῷ μέρει τοῦ παντὸς οὐ	τὴν	αὐτὴν τῇ ἐν τῷδε; Εἰ
[6, 4, 7]	ἀφῃρῆσθαι, καταλείποι δὲ τὴν δύναμιν	τὴν	αὐτὴν τὴν ἀνέχουσαν καὶ πρότερον
[6, 4, 6]	πῶς ἐν ποδὶ καὶ χειρὶ	τὴν	αὐτήν, τὴν δὲ ἐν τῷδε
[6, 4, 6]	Τί οὖν; Τὸ ἄλλο σῶμα	τὴν	αὐτὴν ψυχὴν ἔχει ἔχον καὶ
[6, 4, 5]	γινομένου φθάνειν ἐπὶ πᾶν αὐτοῦ	τὴν	αὐτὴν ψυχήν, ἣ ἐπ´ ἐλάττονος
[6, 4, 15]	κοινὸν τοῦ ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ	τὴν	αὐτοῦ ταραχὴν ἐδίδου τῷ ὅλῳ.
[6, 4, 14]	Ἢ καὶ πρὸ τοῦ ταύτην	τὴν	γένεσιν γενέσθαι ἦμεν ἐκεῖ ἄνθρωποι
[6, 4, 6]	ποδὶ καὶ χειρὶ τὴν αὐτήν,	τὴν	δὲ ἐν τῷδε τῷ μέρει
[6, 4, 16]	τοῖς τοῦδε τοῦ παντὸς μέρεσι,	τὴν	δὲ οἷον ἐν ἐσχάτῳ τῷ
[6, 4, 16]	καίειν ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν ἔχον	τὴν	δύναμιν. Ἔστι γὰρ ἡ ψυχὴ
[6, 4, 7]	χειρὸς ὑποθεῖτο ἀφῃρῆσθαι, καταλείποι δὲ	τὴν	δύναμιν τὴν αὐτὴν τὴν ἀνέχουσαν
[6, 4, 10]	τις, οὐ τὸ ἀρχέτυπον φήσομεν	τὴν	εἰκόνα πεποιηκέναι, ἀλλὰ τὸν ζωγράφον,
[6, 4, 7]	ἂν εἴη καθ´ ὅλην τε	τὴν	ἔξω σφαῖραν; Οὐκέτι δὲ οὐδ´
[6, 4, 3]	δὴ καὶ μεριεῖς; Ἆρά γε	τὴν	ζωὴν μεριεῖς; Ἀλλ´ εἰ τὸ
[6, 4, 10]	εἰκών, καὶ τοῦ πυρὸς ἀπελθόντος	τὴν	θερμότητα εἶναι ἐν τῷ θερμανθέντι
[6, 4, 10]	γὰρ τοῦτο, χωρὶς πυρὸς ποιήσει	τὴν	θερμότητα. Εἶτα κἂν εἰ μὴ
[6, 4, 10]	τοῦ πυρὸς λεγόμενον οὐκ εἰκόνα	τὴν	θερμότητα τοῦ πυρὸς λεκτέον εἶναι,
[6, 4, 10]	καὶ οὐ τὸν ζωγράφον, ἀλλὰ	τὴν	θέσιν τὴν οὑτωσὶ τῶν χρωμάτων
[6, 4, 6]	δάκτυλον καὶ ἀλγηδόνα τὴν περὶ	τὴν	κεφαλήν. Διὰ τί οὖν οὐ
[6, 4, 4]	αὐτῇ εἶναι, οὔτε αἱ πολλαὶ	τὴν	μίαν. Διέστησαν γὰρ οὐ διεστῶσαι
[6, 4, 14]	ἄπειρον, καὶ αὖ μίαν καὶ	τὴν	μίαν οὕτω μίαν, ὅτι πάσας
[6, 4, 12]	ἂν ὄψις τεθῇ, ἔχει ἐκεῖ	τὴν	μορφήν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὐ
[6, 4, 12]	δέ, εἰ παθὼν ὁ ἀὴρ	τὴν	μορφὴν ἔχει, ἔχει οὐ μεμερισμένην·
[6, 4, 3]	μὴ πᾶσαν τὴν φύσιν ἀποσῴζειν	τὴν	οὖσαν ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ, ἐνταῦθα
[6, 4, 10]	τὸν ζωγράφον, ἀλλὰ τὴν θέσιν	τὴν	οὑτωσὶ τῶν χρωμάτων λεκτέον ποιεῖν
[6, 4, 10]	ἀρχετύπου καὶ τῆς εἰκόνος, εἰ	τὴν	παρὰ τοῦ ζωγράφου εἰκόνα λέγοι
[6, 4, 15]	ἄλλα ἃ δὴ πάσχει αἰτιώμενος,	τὴν	πᾶσαν ἐκκλησίαν εἰς θόρυβον ἀσχήμονα
[6, 4, 16]	τι τῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ κατὰ	τὴν	πᾶσαν ἣν ἔχει. Καὶ τοίνυν
[6, 4, 6]	περὶ τὸν δάκτυλον καὶ ἀλγηδόνα	τὴν	περὶ τὴν κεφαλήν. Διὰ τί
[6, 4, 6]	αὐτὸς ἡμῶν καὶ ἡδονὴν κρίνει	τὴν	περὶ τὸν δάκτυλον καὶ ἀλγηδόνα
[6, 4, 7]	τὴν ἀνέχουσαν καὶ πρότερον αὐτό,	τὴν	πρόσθεν ἐν τῇ χειρὶ οὖσαν;
[6, 4, 16]	λέγουσιν ἐκεῖνοι ἥκειν» λεκτέον εἶναι	τὴν	σώματος φύσιν ἐκεῖ γενέσθαι καὶ
[6, 4, 10]	οὑτωσὶ τῶν χρωμάτων λεκτέον ποιεῖν	τὴν	τοιαύτην εἰκόνα. Οὐδὲ κυρίως ἡ
[6, 4, 16]	τοιαύτης νόμῳ· κακὸν δὲ εἶναι	τὴν	τοιαύτην κοινωνίαν καὶ ἀγαθὸν τὴν
[6, 4, 2]	πανταχοῦ ὄντος ἐκείνου καὶ συνέχοντος,	τὴν	τοῦ ὀνόματος ἀφεὶς κατηγορίαν τῇ
[6, 4, 7]	τοῦ σώματος ὑφέλοι, τηροῖ δὲ	τὴν	τοῦ φωτὸς δύναμιν, ἆρ´ ἂν
[6, 4, 9]	ὅλως πᾶν τὸ παρ´ ἄλλου	τὴν	ὑπόστασιν ἔχον ἴνδαλμα ὂν ἐκείνου
[6, 4, 3]	τὸ ἕν, τῷ μὴ πᾶσαν	τὴν	φύσιν ἀποσῴζειν τὴν οὖσαν ἐν
[6, 4, 4]	σώματα μεριστὸν λέγεται ἀμερὲς εἶναι	τὴν	φύσιν, τὰ δὲ σώματα μέγεθος
[6, 4, 12]	εἶναι, ὅστις φωνῶν καὶ ἔχει	τὴν	φωνὴν καὶ δίδωσι. Τὰ μὲν
[6, 4, 3]	λέγειν συμπαραθεῖν τῷ σώματι καὶ	τὴν	ψυχὴν οὐκ ἄτοπον ἴσως, εἰ
[6, 4, 9]	τῷ ὅλῳ; Εἰ δὲ μεμερίσθαι	ἑκάστην	εἰς ἄπειρον, καὶ οὐκέτι οὐδ´
[6, 4, 12]	τούτῳ πάρεστι, τοῦτο ἦλθε πρὸς	αὐτήν.	Εἰ δὲ τοῦτο ἔξω ὂν
[6, 4, 9]	ἀλλ´ οὖν πανταχῇ ἅμα τὴν	αὐτὴν	ὅλην, οὐ μεμερισμένην, οἷον ἐν
[6, 4, 9]	πρὸς ἀλλήλας γινομένων ἢ τὴν	αὐτὴν	πανταχοῦ συγχωρεῖν εἶναι, ἢ καί,
[6, 4, 14]	τις ἔχουσα τὸ ἐνεργοῦν εἰς	αὐτὴν	παρόν· καὶ γεγενήμεθα τὸ συνάμφω
[6, 4, 1]	σώματος προαχθῇ, ἀλλὰ σώματος εὑρίσκοντος	αὐτὴν	πρὸ αὐτοῦ πανταχοῦ οὖσαν, ὥστε,
[6, 4, 6]	μέρει τοῦ παντὸς οὐ τὴν	αὐτὴν	τῇ ἐν τῷδε; Εἰ δὲ
[6, 4, 16]	δ´ αὐτὴ οἷον ἐλλάμψῃ πρὸς	αὐτήν,	τῇ νεύσει τῇ ἐπὶ θάτερα
[6, 4, 7]	καταλείποι δὲ τὴν δύναμιν τὴν	αὐτὴν	τὴν ἀνέχουσαν καὶ πρότερον αὐτό,
[6, 4, 6]	ἐν ποδὶ καὶ χειρὶ τὴν	αὐτήν,	τὴν δὲ ἐν τῷδε τῷ
[6, 4, 6]	οὖν; Τὸ ἄλλο σῶμα τὴν	αὐτὴν	ψυχὴν ἔχει ἔχον καὶ αὐτὸ
[6, 4, 5]	φθάνειν ἐπὶ πᾶν αὐτοῦ τὴν	αὐτὴν	ψυχήν, ἣ ἐπ´ ἐλάττονος ὄγκου
[6, 4, 16]	εἰς μέρος, εἰς ὃ ἐνεργεῖ	ἑαυτὴν	μέρος ὄν, οἷον εἰ πῦρ
[6, 4, 10]	τῶν χρωμάτων λεκτέον ποιεῖν τὴν	τοιαύτην	εἰκόνα. Οὐδὲ κυρίως ἡ τῆς
[6, 4, 8]	τῆς τοιαύτης, τοῦτο δὴ τὸ	τοιαύτην	ἔχον φύσιν οὐκ ἔχον ἀρχὴν
[6, 4, 16]	νόμῳ· κακὸν δὲ εἶναι τὴν	τοιαύτην	κοινωνίαν καὶ ἀγαθὸν τὴν ἀπαλλαγήν.
[6, 4, 14]	χρόνῳ; Ἢ καὶ πρὸ τοῦ	ταύτην	τὴν γένεσιν γενέσθαι ἦμεν ἐκεῖ
[6, 4, 12]	ὄψις τεθῇ, ἔχει ἐκεῖ τὴν	μορφήν.	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὐ πᾶσα
[6, 4, 12]	εἰ παθὼν ὁ ἀὴρ τὴν	μορφὴν	ἔχει, ἔχει οὐ μεμερισμένην· οὗ
[6, 4, 15]	ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ τὴν αὐτοῦ	ταραχὴν	ἐδίδου τῷ ὅλῳ. Οἷον ἐκκλησίᾳ
[6, 4, 8]	τοιαύτην ἔχον φύσιν οὐκ ἔχον	ἀρχὴν	ὅθεν ὁρμηθείη οὔτε ἔκ τινος
[6, 4, 7]	ταὐτὸν ὂν οὐκ ἀρξάμενον οὐδ´	ἀρχήν	ποθεν ἔχον. ~Τὸ μὲν οὖν
[6, 4, 16]	ἐν σώματι γενέσθαι, ὥς φαμεν	ψυχὴν	ἐν σώματι γενέσθαι, τὸ τούτῳ
[6, 4, 4]	Καὶ ἔτι τὸ μέν τι	ψυχὴν	ἕξει τοῦ σώματος, τὸ δὲ
[6, 4, 6]	Τὸ ἄλλο σῶμα τὴν αὐτὴν	ψυχὴν	ἔχει ἔχον καὶ αὐτὸ ἣν
[6, 4, 12]	οὕτω τοι καὶ τὸ δυνάμενον	ψυχὴν	ἔχειν ἕξει καὶ ἄλλο αὖ
[6, 4, 5]	ἐπὶ πᾶν αὐτοῦ τὴν αὐτὴν	ψυχήν,	ἣ ἐπ´ ἐλάττονος ὄγκου ἦν.
[6, 4, 15]	παροῦσαν αὐτῷ ἐκ τοῦ ὄντος	ψυχήν,	καθ´ ἣν δὴ ἀνήρτηται εἰς
[6, 4, 12]	ἦλθεν ἄλλο εἰς τὸ λαβεῖν	ψυχὴν	καὶ ἐξ ἀφανοῦς αὖ καὶ
[6, 4, 14]	ἔχει, πᾶσαν ζωὴν καὶ πᾶσαν	ψυχὴν	καὶ νοῦν ἅπαντα; Ἕκαστον δὲ
[6, 4, 11]	ὁμοῦ εἶναι τὰ διάφορα, οἷον	ψυχὴν	καὶ νοῦν καὶ πάσας ἐπιστήμας
[6, 4, 3]	συμπαραθεῖν τῷ σώματι καὶ τὴν	ψυχὴν	οὐκ ἄτοπον ἴσως, εἰ αὐτὴ
[6, 4, 1]	ὅπου ἂν τεθῇ, ἐκεῖ εὑρίσκειν	ψυχὴν	οὖσαν πρὶν αὐτὸ τεθῆναι ἐν
[6, 4, 6]	ἔχον καὶ αὐτὸ ἣν ἔχει	ψυχήν;	Τί γὰρ διαφέρει; Ἢ καὶ
[6, 4, 15]	δὲ γενόμενον οὕτως, ὡς δέξασθαι	ψυχήν.	Τὸ δὲ γίνεται ὡς μὴ
[6, 4, 14]	ἕν. Οὐ γὰρ δὴ μίαν	ζωὴν	ἔδει αὐτὸ ἔχειν, ἀλλ´ ἄπειρον,
[6, 4, 14]	ὅτι ὁμοῦ πάντα ἔχει, πᾶσαν	ζωὴν	καὶ πᾶσαν ψυχὴν καὶ νοῦν
[6, 4, 3]	καὶ μεριεῖς; Ἆρά γε τὴν	ζωὴν	μεριεῖς; Ἀλλ´ εἰ τὸ πᾶν
[6, 4, 15]	φυτὰ τοσοῦτον ἔχει, ὅσον δύναται	λαβεῖν·	οἷον φωνῆς λόγον σημαινούσης τὰ
[6, 4, 3]	ἀλλ´ ὁ λαβὼν τοσοῦτον ἐδυνήθη	λαβεῖν	παντὸς παρόντος. Οὗ δὲ πᾶσαι
[6, 4, 12]	αὖ ἦλθεν ἄλλο εἰς τὸ	λαβεῖν	ψυχὴν καὶ ἐξ ἀφανοῦς αὖ
[6, 4, 16]	τήνδε ἐν ἐκείνῃ γίνεσθαι καὶ	μεταλαβεῖν,	δῆλον ὅτι ὃ λέγουσιν ἐκεῖνοι
[6, 4, 16]	σώματος φύσιν ἐκεῖ γενέσθαι καὶ	μεταλαβεῖν	ζωῆς καὶ ψυχῆς, καὶ ὅλως
[6, 4, 8]	αὐτοῦ· ὥστε εἰ καὶ δύναται	μεταλαβεῖν,	ὅλου ἂν αὐτοῦ καθόσον δύναται
[6, 4, 2]	περιθεῖν αὐτῷ ἐβουλήθη, οὔτε δὲ	περιλαβεῖν	δεδυνημένον οὐδ´ αὖ ἐντὸς γενέσθαι
[6, 4, 7]	μεμερισμένα εἰς τὸ ἓν μᾶλλον	ἀνάγειν,	κἀκεῖνο οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς ταῦτα,
[6, 4, 5]	Δεῖ δὲ ἐκεῖνο μήτε ἔλαττον	λέγειν,	μηδὲ τιθέμενον ἔλαττον τῷ ὄγκῳ
[6, 4, 3]	καὶ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω	λέγειν	συμπαραθεῖν τῷ σώματι καὶ τὴν
[6, 4, 1]	μὴ σῶμα οὖσα, οὐδ´ ὧς	ἐκφεύγειν	ποιεῖ τὴν ἀπορίαν τῷ κατὰ
[6, 4, 3]	κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ οἱονεὶ ἐλλάμποιτο.	Θαυμάζειν	δὲ οὐ δεῖ, εἰ αὐτὸ
[6, 4, 4]	τὸ μέγεθος τοῦ σώματος δεῖ	νομίζειν	τὸ πλῆθος τῶν ψυχῶν γίνεσθαι,
[6, 4, 7]	ὀρθῶς ἔχει ἐκ τῶν εἰρημένων	μερίζειν	εἰς τὰ πολλά, ἀλλὰ τὰ
[6, 4, 3]	τῷ μὴ πᾶσαν τὴν φύσιν	ἀποσῴζειν	τὴν οὖσαν ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ,
[6, 4, 3]	τὸ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω λέγειν	συμπαραθεῖν	τῷ σώματι καὶ τὴν ψυχὴν
[6, 4, 2]	ἂν καὶ τοῦ παντὸς ἐγίνετο—	περιθεῖν	αὐτῷ ἐβουλήθη, οὔτε δὲ περιλαβεῖν
[6, 4, 12]	αὐτῆς ὡδὶ κείμενον εἰς τοῦτο	ἐλθεῖν,	ἀλλὰ τὸ λεγόμενον ἥκειν ἦν
[6, 4, 16]	τῆς φύσεως ἦν οὐ τὸ	ἐλθεῖν	ἐκείνην εἰς τὰ τῇδε ἀποστᾶσαν
[6, 4, 1]	τοσοῦτον πρὶν τὸ τοσόνδε σῶμα	ἐλθεῖν	πληροῦσα τὸ διάστημα πᾶν, πῶς
[6, 4, 12]	ἐν ἑαυτῷ, καίτοι δοκοῦν ἐνταῦθα	ἐλθεῖν.	Πῶς γὰρ καὶ ἦλθεν; Εἰ
[6, 4, 16]	οὐκ ἐκείνου γενέσθαι, τὸ δ´	ἀπελθεῖν	τὸ μηδαμῇ τὸ σῶμα ἐπικοινωνεῖν
[6, 4, 6]	ὅτι ἐκεῖνο δεῖ, εἰ δύναται,	προσελθεῖν,	τὸ δὲ προσεληλυθὸς καὶ δεξάμενον
[6, 4, 16]	τοιαύτης κοινωνίας. Ὥστε τὸ μὲν	κατελθεῖν	τὸ ἐν σώματι γενέσθαι, ὥς
[6, 4, 16]	πᾶν καίειν δυνάμενον μικρόν τι	καίειν	ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν ἔχον τὴν
[6, 4, 16]	ὄν, οἷον εἰ πῦρ πᾶν	καίειν	δυνάμενον μικρόν τι καίειν ἀναγκάζοιτο
[6, 4, 9]	οἷόν τε ἀποτέμνοντα ἐν ὑποστάσει	ποιεῖν	εἶναι, οὐδ´ ἂν αἱ δυνάμεις
[6, 4, 10]	τὴν οὑτωσὶ τῶν χρωμάτων λεκτέον	ποιεῖν	τὴν τοιαύτην εἰκόνα. Οὐδὲ κυρίως
[6, 4, 16]	καὶ ὅλως οὐ τοπικῶς τὸ	ἥκειν,	ἀλλ´ ὅστις τρόπος τῆς τοιαύτης
[6, 4, 12]	τοῦτο ἐλθεῖν, ἀλλὰ τὸ λεγόμενον	ἥκειν	ἦν ἐν παντὶ ἐν ἑαυτῷ
[6, 4, 16]	δῆλον ὅτι ὃ λέγουσιν ἐκεῖνοι	ἥκειν»	λεκτέον εἶναι τὴν σώματος φύσιν
[6, 4, 1]	ὥστε, ὅπου ἂν τεθῇ, ἐκεῖ	εὑρίσκειν	ψυχὴν οὖσαν πρὶν αὐτὸ τεθῆναι
[6, 4, 5]	τις ἀφαιροῖ. Ἐκεῖ δὲ οὐδὲ	ἀφελεῖν	ἔστιν, οὐδ´ εἰ ἀφαιρεῖς ἐπιλείψει.
[6, 4, 12]	φύσεως ὄντα τῆς ἑτέρας δεῖ	λαμβάνειν	ὡς οὐκ ὄντος αὐτῆς τοῦ
[6, 4, 8]	μεταλαμβάνει, τῇ τοῦ ὅλου δυνάμει	μεταλαμβάνειν	αὐτοῦ πάσχοντος μηδὲν μήτ´ οὖν
[6, 4, 16]	προκείμενον λόγον. Ἐπειδὴ τοίνυν τὸ	μεταλαμβάνειν	ἐκείνης τῆς φύσεως ἦν οὐ
[6, 4, 13]	σῶμα μεταλαμβάνον τινὸς οὐ σώματος	μεταλαμβάνειν·	ἔχει γὰρ ἤδη. Σῶμα δὴ
[6, 4, 5]	τὸ μείζονος τοῦ ὄγκου γινομένου	φθάνειν	ἐπὶ πᾶν αὐτοῦ τὴν αὐτὴν
[6, 4, 2]	οὐ δυνάμενον ἄνευ ἐκείνου οὔτε	μένειν	οὔτε κινεῖσθαι. Καὶ γὰρ εἰ
[6, 4, 7]	ἔνδον ἐν παντὶ τῷ περιέχοντι	φαίνειν,	οὐκ οὔσης ἄλλοθεν αὐγῆς τῷ
[6, 4, 16]	ἀπελθεῖν τὸ μηδαμῇ τὸ σῶμα	ἐπικοινωνεῖν	αὐτῆς· τάξιν δὲ εἶναι τῆς
[6, 4, 8]	ἐπειδὴ σώματός ἐστιν, ὅθεν ἐλήλυθεν	εἰπεῖν	ἔχεις ἔχων εἰπεῖν τὸ σῶμα
[6, 4, 7]	ἐπὶ τοῦ ἡλίου ἔχεις μὲν	εἰπεῖν	ὅθεν τὸ φῶς ἐπιλάμπει κατὰ
[6, 4, 8]	ὅθεν ἐλήλυθεν εἰπεῖν ἔχεις ἔχων	εἰπεῖν	τὸ σῶμα ὅπου ἐστίν, ἄυλον
[6, 4, 8]	τό τινος εἶναι. Λείπεται τοίνυν	εἰπεῖν	ὡς, εἴ τι αὐτοῦ μεταλαμβάνει,
[6, 4, 5]	ἐπὶ τοσοῦτον ἔρχεται, ἐφ´ ὅσον	ῥεῖν	δύναται, μὴ ῥέουσα δέ— οὐδὲ
[6, 4, 10]	ἂν πιστῷτο τὸ τὸ σῶμα	ῥεῖν	τοῦ ἡλίου. Ἀλλ´ ὅτι μὲν
[6, 4, 5]	διδόναι, ὅσον δύναται τοῦτο αὐτοῦ	φέρειν.	Δεῖ δὲ ἐκεῖνο μήτε ἔλαττον
[6, 4, 7]	ἄλλο καὶ δύναιτο ἡ χεὶρ	φέρειν,	ἡ δύναμις κἀκεῖνο κρατεῖ οὐ
[6, 4, 2]	προσχωρεῖν τε ἔδει ἐκεῖ καὶ	εὐθυπορεῖν	καὶ ἐν ἄλλῳ μέρει αὐτοῦ
[6, 4, 4]	δὲ ἄλλας. Ταῦτά τε γὰρ	ἀντιμαρτυρεῖν	δοκεῖ καὶ τὰ εἰρημένα, εἴ
[6, 4, 9]	γινομένων ἢ τὴν αὐτὴν πανταχοῦ	συγχωρεῖν	εἶναι, ἢ καί, εἰ μὴ
[6, 4, 2]	ἐν τόπῳ ἦν ἐκεῖνο αὐτό,	προσχωρεῖν	τε ἔδει ἐκεῖ καὶ εὐθυπορεῖν
[6, 4, 8]	ἑτέρας ὄντι φύσεως, οὐδαμῇ δεῖ	προσάπτειν	τοσοῦτον» ὅπου μηδὲ τὸ τοιοῦτον·
[6, 4, 12]	δὲ τῷδε συμμεμερίσθαι, τί δεῖ	ἀπιστεῖν,	εἰ ψυχὴ μὴ μία τέταται
[6, 4, 5]	μηδὲ τιθέμενον ἔλαττον τῷ ὄγκῳ	ἀπιστεῖν	ἤδη, ὡς οὐ δυνατὸν ἐπὶ
[6, 4, 14]	δὴ μίαν ζωὴν ἔδει αὐτὸ	ἔχειν,	ἀλλ´ ἄπειρον, καὶ αὖ μίαν
[6, 4, 8]	οὖν τὰ μεταλαμβάνοντα αὐτοῦ οὕτως	ἔχειν	αὐτοῦ, ὡς οὐ μετέλαβε, μὴ
[6, 4, 4]	ἔστιν ἡ μία τοιαύτη, ὥστε	ἔχειν	ἐν ἑαυτῇ πάσας. Οὕτως ἐστὶν
[6, 4, 12]	τοι καὶ τὸ δυνάμενον ψυχὴν	ἔχειν	ἕξει καὶ ἄλλο αὖ καὶ
[6, 4, 2]	αὖ ἐντὸς γενέσθαι ἠγάπησε τόπον	ἔχειν	καὶ τάξιν οὗ σῴζοιτο γειτονοῦν
[6, 4, 3]	σῶμα μεριζόμενον καὶ τὰ μέρη	ἔχειν	σώματα ὄντα; Ἢ ὁ μερισμὸς
[6, 4, 1]	σωμάτων, ὥστε πᾶν τὸ πεπονθὸς	ἔχειν	τὸ πάθος, καὶ μηδὲν εἶναι
[6, 4, 8]	μὲν γὰρ σῶμα ἔχοντι τὸ	πάσχειν	κἂν κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο,
[6, 4, 8]	πάθη τοῦ σώματος μηδαμῶς αὐτὸ	πάσχειν	μερίζεσθαί τε οὐχ οἷόν τε·
[6, 4, 9]	καὶ ἐνταῦθα οὐ μεμερισμέναι, καὶ	πάλιν	αὖ ἔσται τὸ αὐτὸ πανταχοῦ
[6, 4, 9]	ἅμα ἔσται, ὥστε πανταχοῦ ἅμα	πάλιν	αὐτὸ οὐ μεμερισμένον ὅλον ἔσται.
[6, 4, 16]	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ταῦτα·	πάλιν	δὲ ἀναλαβόντες τὸν ἐξ ἀρχῆς
[6, 4, 7]	τούτου καὶ ἐν ἄλλοις. ~Ἀλλὰ	πάλιν	λέγωμεν πῶς ἐπὶ πάντα ἐστὶ
[6, 4, 8]	μεταλαμβάνοι· ἢ μέγεθος αὖ ἔξει	πάλιν.	Ὅταν οὖν ἐν πολλοῖς λέγῃς,
[6, 4, 9]	οὐσίαν ἄνευ δυνάμεως, οὕτως οὐδὲ	δύναμιν	ἄνευ οὐσίας. Ἡ γὰρ δύναμις
[6, 4, 7]	τηροῖ δὲ τὴν τοῦ φωτὸς	δύναμιν,	ἆρ´ ἂν ἔτι εἴποις που
[6, 4, 3]	οὖσαν ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ, ἐνταῦθα	δύναμιν	αὐτοῦ ᾧ πάρεστι παρεῖναι· οὐ
[6, 4, 4]	μένουσαι ὅλαι που τοῦ σώματος	δύναμιν	αὐτῶν δώσουσιν. Ἐφ´ ὧν καὶ
[6, 4, 16]	ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν ἔχον τὴν	δύναμιν.	Ἔστι γὰρ ἡ ψυχὴ χωρὶς
[6, 4, 4]	ἕξει τοῦ σώματος, τὸ δὲ	δύναμιν	μόνον. Ἀλλὰ πῶς ψυχαὶ πολλαὶ
[6, 4, 7]	ὑποθεῖτο ἀφῃρῆσθαι, καταλείποι δὲ τὴν	δύναμιν	τὴν αὐτὴν τὴν ἀνέχουσαν καὶ
[6, 4, 6]	ἔκρινε μόνον· ἐπεὶ οὐδὲ παρ´	ἡμῖν	ἡ ὄψις τῇ ἀκοῇ λέγει,
[6, 4, 14]	παντὸς οὐκ ἔξω περιέθηκεν ἑαυτὸν	ἡμῖν	καὶ προσέθηκεν ἑαυτὸν ἐκείνῳ τῷ
[6, 4, 7]	ταῦτα ὅτι διέρριπται παρεσχηκέναι δόξαν	ἡμῖν	κατὰ ταῦτα κἀκεῖνο διειλῆφθαι, οἷον
[6, 4, 4]	πληροῦσι τὸ πᾶν. Οὐδὲν οὖν	ἡμῖν	παρὰ τοῦ πλήθους οὕτω προϊόντος
[6, 4, 1]	ἀρχῆς περὶ τούτων, εἴ τι	ἡμῖν	σαφὲς καὶ εὐπαράδεκτον γένοιτο, πῶς
[6, 4, 16]	μηδαμῇ τὸ σῶμα ἐπικοινωνεῖν αὐτῆς·	τάξιν	δὲ εἶναι τῆς τοιαύτης κοινωνίας
[6, 4, 15]	εἰς αὐτοὺς λόγος, κατέστη εἰς	τάξιν	μετρίαν τὸ πλῆθος, καὶ οὐ
[6, 4, 2]	γενέσθαι ἠγάπησε τόπον ἔχειν καὶ	τάξιν	οὗ σῴζοιτο γειτονοῦν αὐτῷ παρόντι
[6, 4, 6]	ἐπ´ ἀμφοῖν· τοῦτο δὲ ἕτερον	ἀμφοῖν.	Πολλαχῇ δὲ καὶ ὁ λογισμὸς
[6, 4, 6]	ἄμφω, ἀλλὰ ὁ λογισμὸς ἐπ´	ἀμφοῖν·	τοῦτο δὲ ἕτερον ἀμφοῖν. Πολλαχῇ
[6, 4, 2]	λεγόμενον λαμβανέτω. Τοῦτο δὲ ἄλλου	χάριν	εἴρηται, ὅτι τὸ πᾶν ἐκεῖνο
[6, 4, 1]	τεθῇ, ἐκεῖ εὑρίσκειν ψυχὴν οὖσαν	πρὶν	αὐτὸ τεθῆναι ἐν μέρει τοῦ
[6, 4, 1]	τοῦ εἶναι ἐν τῷ παντὶ	πρὶν	τὸ πᾶν γενέσθαι τοῦ παντὸς
[6, 4, 1]	Ἀλλ´ εἰ ἔστιν εἰς τοσοῦτον	πρὶν	τὸ τοσόνδε σῶμα ἐλθεῖν πληροῦσα
[6, 4, 4]	αὐτοῦ, ἵνα δὴ βελτίοσι χρώμεθα	ὀνόμασιν,	οὕτω τὸ μὲν ἐᾶσαι ἐξ
[6, 4, 4]	ἔσται. Ἐν οἷς γὰρ λέγονται	σώμασιν	ὅλαι ἐν ὅλοις εἶναι, οὐκ
[6, 4, 12]	μεμερισμένη; Καὶ γενομένη μὲν ἐν	σώμασιν,	ὡς ἂν γένοιτο, ἀνάλογον ἕξει
[6, 4, 3]	Θαυμαστὸν οὖν οὐδὲν οὕτως ἐν	πᾶσιν	εἶναι, ὅτι αὖ ἐν οὐδενί
[6, 4, 14]	ἅπαντα; Ἕκαστον δὲ αὐτῶν οὐ	πέρασιν	ἀφώρισται· διὰ τοῦτο αὖ καὶ
[6, 4, 4]	ἀλλήλαις οὐκ ἀλλοτριωθεῖσαι· οὐ γὰρ	πέρασίν	εἰσι διωρισμέναι, ὥσπερ οὐδὲ ἐπιστῆμαι
[6, 4, 9]	πᾶν τὸ παρ´ ἄλλου τὴν	ὑπόστασιν	ἔχον ἴνδαλμα ὂν ἐκείνου οὐχ
[6, 4, 10]	οὐ τὸν ζωγράφον, ἀλλὰ τὴν	θέσιν	τὴν οὑτωσὶ τῶν χρωμάτων λεκτέον
[6, 4, 14]	καὶ πρὸ τοῦ ταύτην τὴν	γένεσιν	γενέσθαι ἦμεν ἐκεῖ ἄνθρωποι ἄλλοι
[6, 4, 6]	τὸ ἐν ἑτέρῳ κρίμα καὶ	σύνεσιν	ἔσχεν ἑτέρου πάθους. Εἴρηται δὲ
[6, 4, 4]	Ἐπεί, ὅτι οὐ συνδιείληπται τοῖς	μέρεσιν,	ἀλλ´ ὅλη πανταχοῦ, φανερὸν ποιεῖ
[6, 4, 2]	δὲ τοῦτο πανταχόθεν τοῖς αὐτοῦ	μέρεσιν	ἐπ´ ἐκεῖνο ἰὸν εὑρίσκει αὐτὸ
[6, 4, 9]	κατ´ ἄλλο οὖσα οὐ καταλείψει	συναίσθησιν.	Ἔπειτα δέ, {εἰ} καθάπερ τὸ
[6, 4, 3]	τοι ἡμεῖς φαμεν. Νῦν δέ	φησιν	ὁ λόγος, ὡς ἀνάγκη αὐτῷ
[6, 4, 13]	λόγος τὸ ὧδε καὶ ὧδέ	φησιν	οὐκ ἐκταθεῖσαν ὧδε καὶ ὧδε
[6, 4, 9]	οὔ; Εἰ μὲν γὰρ μή	εἰσιν,	ἄτοπον ἐλαττωθῆναι ἐκεῖνο καὶ ἀδύναμον
[6, 4, 9]	εἶεν. Εἰ δὲ τοῦτο, οὗ	εἰσιν	αὗται, κἀκεῖνο ἀφ´ οὗ ἐγένοντο
[6, 4, 9]	που ἰοῦσαι. Εἶτα πότερα ἔτι	εἰσὶν	ἐν αὐτῷ αἱ δυνάμεις αἱ
[6, 4, 4]	Διέστησαν γὰρ οὐ διεστῶσαι καὶ	πάρεισιν	ἀλλήλαις οὐκ ἀλλοτριωθεῖσαι· οὐ γὰρ
[6, 4, 11]	ὅσα πάρεστιν αὐτῶν καὶ οἷς	πάρεισιν,	ἄλλως τὰ νοητὰ αὐτοῖς· ἐπεὶ
[6, 4, 16]	καὶ μεταλαβεῖν, δῆλον ὅτι ὃ	λέγουσιν	ἐκεῖνοι ἥκειν» λεκτέον εἶναι τὴν
[6, 4, 3]	τὰς ψυχὰς οἷον βολὰς εἶναι	λέγουσιν,	ὥστε αὐτὸ μὲν ἱδρῦσθαι ἐν
[6, 4, 1]	καὶ τῇ χειρὶ ὑπάρχει, ὡς	δηλοῦσιν	αἱ ἀντιλήψεις. Καὶ ὅλως ἐν
[6, 4, 10]	ψυχὰς καὶ τὸν νοῦν φθαρτὰ	ποιήσουσιν.	Εἶτα καὶ οὐκ ἐκ ῥεούσης
[6, 4, 4]	που τοῦ σώματος δύναμιν αὐτῶν	δώσουσιν.	Ἐφ´ ὧν καὶ τῶν δυνάμεων
[6, 4, 3]	ἕν, τῷ μὴ πᾶσαν τὴν	φύσιν	ἀποσῴζειν τὴν οὖσαν ἐν αὐτῷ
[6, 4, 16]	ἥκειν» λεκτέον εἶναι τὴν σώματος	φύσιν	ἐκεῖ γενέσθαι καὶ μεταλαβεῖν ζωῆς
[6, 4, 1]	παντὸς τοσόνδε, περὶ τὰ σώματα	φύσιν	ἔχουσα μερίζεσθαι; Ἢ καὶ παρ´
[6, 4, 5]	τι οὖσα ἢ κατὰ σώματος	φύσιν	ὀλίγον γ´ ἂν εἰκότως νομίζοιτο
[6, 4, 8]	τοῦτο δὴ τὸ τοιαύτην ἔχον	φύσιν	οὐκ ἔχον ἀρχὴν ὅθεν ὁρμηθείη
[6, 4, 4]	μεριστὸν λέγεται ἀμερὲς εἶναι τὴν	φύσιν,	τὰ δὲ σώματα μέγεθος ἔχοντα
[6, 4, 15]	ἐκεῖνος διδοὺς τῷ σώματι, ὅσα	δίδωσιν	ὡς ἑτέρῳ ὄντι ἑαυτοῦ· ἄλλος
[6, 4, 6]	ἑτέρας κρίμα; Ἢ ὅτι κρίσις	ἐστίν,	ἀλλ´ οὐ πάθος. Εἶτα οὐδ´
[6, 4, 2]	φύσεως τοῦ κενοῦ καὶ ἔτι	ἐστίν,	ἀλλὰ τῷ γε οἷον ἐρείδεσθαι
[6, 4, 4]	ἔχειν ἐν ἑαυτῇ πάσας. Οὕτως	ἐστὶν	ἄπειρος ἡ τοιαύτη φύσις. ~Καὶ
[6, 4, 2]	μήτε ἐγγύθεν, δυνατοῖς δὲ δέξασθαί	ἐστιν.	~Ἆρ´ οὖν αὐτὸ φήσομεν παρεῖναι,
[6, 4, 8]	ἔχων εἰπεῖν τὸ σῶμα ὅπου	ἐστίν,	ἄυλον δὲ εἴ τί ἐστι
[6, 4, 3]	εἶναι, ὅτι αὖ ἐν οὐδενί	ἐστιν	αὐτῶν οὕτως ὡς ἐκείνων εἶναι.
[6, 4, 5]	ἐν ὄγκῳ· τοῦτο γὰρ μικρόν	ἐστιν	εἰς τὸ μηδὲν ἰόν, εἴ
[6, 4, 2]	παρεῖναι, εἴπερ πάρεστι. Καὶ ὅλως	ἐστὶν	ἐκείνων ἑκάστῳ, οἷς μήτε πόρρωθέν
[6, 4, 8]	μὲν οὖν φῶς, ἐπειδὴ σώματός	ἐστιν,	ὅθεν ἐλήλυθεν εἰπεῖν ἔχεις ἔχων
[6, 4, 2]	αὐτό· τὸ γὰρ πᾶν αὐτό	ἐστιν.	Ὅλως τε, εἴ τι ἐν
[6, 4, 12]	τῷ ἀέρι ὅλον τὸ εἶδός	ἐστιν·	οὐ γὰρ ἂν ἤκουσε πᾶς
[6, 4, 16]	γένηται τὸ καθέκαστον, μοῖρά τίς	ἐστιν,	οὐ πᾶσα, καίτοι καὶ ὧς
[6, 4, 2]	οὖν ὄντως πᾶν ἐν οὐδενί	ἐστιν·	οὐδὲν γάρ ἐστι πρὸ αὐτοῦ.
[6, 4, 9]	φῶς, ἀποτεμνόμενον τοῦ παρ´ οὗ	ἐστιν	οὐκέτ´ ἂν εἴη, καὶ ὅλως
[6, 4, 1]	Ἢ καὶ παρ´ αὐτῆς πανταχοῦ	ἐστιν,	οὐχ οὗπερ ἂν ὑπὸ σώματος
[6, 4, 10]	γίνεται ἀπ´ αὐτοῦ καὶ οὐκ	ἔστιν	ἀφ´ ἑαυτοῦ ἀποτετμημένα τὰ γενόμενα
[6, 4, 1]	ἐν ψυχῇ οὔσῃ; Ἀλλ´ εἰ	ἔστιν	εἰς τοσοῦτον πρὶν τὸ τοσόνδε
[6, 4, 15]	κατ´ ἐκεῖνόν τε ζῇ καὶ	ἔστιν	ἐκεῖνος διδοὺς τῷ σώματι, ὅσα
[6, 4, 12]	ἐν παντὶ ἐν ἑαυτῷ καὶ	ἔστιν	ἐν ἑαυτῷ, καίτοι δοκοῦν ἐνταῦθα
[6, 4, 16]	τὸ ὅλον συνέσταλται καὶ οὐκ	ἔστιν	ἐνεργείᾳ οὐδ´ αὖ ἀπόλωλεν. Ἀλλὰ
[6, 4, 4]	πολλαὶ ἐν ψυχῇ μιᾷ, καὶ	ἔστιν	ἡ μία τοιαύτη, ὥστε ἔχειν
[6, 4, 6]	ἡ σώματος τοιοῦδε φύσις· καὶ	ἔστιν	οἷον εἰ αὐτὸς ἡμῶν καὶ
[6, 4, 2]	Πᾶν δὴ τὸ πᾶν οὐκ	ἔστιν	ὅπως ἀπολείπεται ἑαυτοῦ, ἀλλ´ ἔστι
[6, 4, 5]	ἀφαιροῖ. Ἐκεῖ δὲ οὐδὲ ἀφελεῖν	ἔστιν,	οὐδ´ εἰ ἀφαιρεῖς ἐπιλείψει. Εἰ
[6, 4, 11]	ὅπου ἂν ᾖ τὸ ὄν,	πάρεστιν	αὐτῷ καὶ τὸ αὐτοῦ ἕν,
[6, 4, 11]	αἰσθητὰ τοῖς νοητοῖς πάρεστιν, ὅσα	πάρεστιν	αὐτῶν καὶ οἷς πάρεισιν, ἄλλως
[6, 4, 3]	παντὶ τῷ ἐν τόπῳ ὄντι	πάρεστιν·	ἦν γὰρ ἂν τοὐναντίον θαυμαστὸν
[6, 4, 11]	δὲ τὰ αἰσθητὰ τοῖς νοητοῖς	πάρεστιν,	ὅσα πάρεστιν αὐτῶν καὶ οἷς
[6, 4, 1]	ἡ ψυχὴ πανταχοῦ τῷ παντὶ	πάρεστιν,	ὅτι σῶμά ἐστι τοῦ παντὸς
[6, 4, 11]	Ἔστι γὰρ καὶ παρεῖναι χωρὶς	ὄν.	Ἄλλως δὲ τὰ αἰσθητὰ τοῖς
[6, 4, 3]	αὐτὸ σαφῶς πάρεστι χωριστὸν ὅμως	ὄν·	γενόμενον μὲν γὰρ τοῦδε εἶδος
[6, 4, 4]	τόπῳ. Ὁμοῦ γὰρ πᾶν τὸ	ὄν,	κἂν πολὺ οὕτως ᾖ· ἐὸν
[6, 4, 16]	εἰς ὃ ἐνεργεῖ ἑαυτὴν μέρος	ὄν,	οἷον εἰ πῦρ πᾶν καίειν
[6, 4, 11]	καὶ ὅπου ἂν ᾖ τὸ	ὄν,	πάρεστιν αὐτῷ καὶ τὸ αὐτοῦ
[6, 4, 15]	δὴ ἀνήρτηται εἰς πᾶν τὸ	ὄν,	παρόντος δὲ καὶ σώματος οὐ
[6, 4, 1]	μηδὲν εἶναι ἐφ´ ἑαυτοῦ σώματος	ὄν	τι καὶ γινωσκόμενον τότε· διὸ
[6, 4, 2]	ἑνί. Ἡμεῖς δὲ τὸ ὂν	ἐν	αἰσθητῷ θέμενοι καὶ τὸ πανταχοῦ
[6, 4, 3]	αὐτῶν νοῦς ἔσται. Ἀλλὰ τὸ	ὂν	αὐτοῦ; Ἀλλὰ τὸ μέρος οὐκ
[6, 4, 11]	τοῦ μὴ ὄντος. Καὶ τὸ	ὂν	δὲ τοῦ ἑνὸς οὐ κεχωρισμένου,
[6, 4, 2]	ἐν τῷ μὴ ὄντι τὸ	ὂν	εἶναι, ἀλλ´ εἴπερ, τὸ μὴ
[6, 4, 9]	ἄλλου τὴν ὑπόστασιν ἔχον ἴνδαλμα	ὂν	ἐκείνου οὐχ οἷόν τε ἀποτέμνοντα
[6, 4, 2]	ἐν ἑνί. Ἡμεῖς δὲ τὸ	ὂν	ἐν αἰσθητῷ θέμενοι καὶ τὸ
[6, 4, 3]	οὐ δεῖ, εἰ αὐτὸ μὴ	ὂν	ἐν τόπῳ παντὶ τῷ ἐν
[6, 4, 2]	εἶναι, ἀλλ´ εἴπερ, τὸ μὴ	ὂν	ἐν τῷ ὄντι. Ὅλῳ οὖν
[6, 4, 11]	καὶ πολύς, καὶ πᾶν τὸ	ὂν	ἕν. Καὶ γὰρ τὸ ἕτερον
[6, 4, 3]	αὐτοῦ; Ἀλλὰ τὸ μέρος οὐκ	ὂν	ἔσται, εἰ τὸ ὅλον τὸ
[6, 4, 4]	Ἀλλ´ εἰ ἐκεῖνο μένει τὸ	ὂν	ἐφ´ ἑαυτοῦ, ὅτι παράδοξον εἶναι
[6, 4, 2]	ἔστι τε πεπληρωκὸς ἑαυτὸ καὶ	ὂν	ἴσον ἑαυτῷ· καὶ οὗ τὸ
[6, 4, 11]	πολύς, καὶ πᾶν τὸ ὂν	ἕν.	Καὶ γὰρ τὸ ἕτερον ἑαυτῷ
[6, 4, 12]	ὄντος ἦλθε πρὸς τὸ οὕτως	ὂν	καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τῆς
[6, 4, 4]	καὶ νοῖ πολλοὶ καὶ τὸ	ὂν	καὶ τὰ ὄντα; Καὶ δὴ
[6, 4, 4]	ὁπωσοῦν τοσόνδε. ~Πῶς οὖν τὸ	ὂν	καὶ τὰ ὄντα καὶ νοῦς
[6, 4, 2]	πᾶν ἐκεῖνο καὶ πρῶτον καὶ	ὂν	οὐ ζητεῖ τόπον, οὐδ´ ὅλως
[6, 4, 8]	καὶ αὐτὸ εἶναι, αὐτὸ δὲ	ὂν	οὐκ ἀπολείπεσθαι ἑαυτοῦ. Οὐδ´ αὖ
[6, 4, 11]	μὲν πανταχοῦ τοῦ ὄντος τὸ	ὂν	οὐκ ἀπολειπόμενον ἑαυτοῦ, παρεῖναι δὲ
[6, 4, 7]	φῶς πανταχοῦ ἓν καὶ ταὐτὸν	ὂν	οὐκ ἀρξάμενον οὐδ´ ἀρχήν ποθεν
[6, 4, 4]	καὶ ψυχὰς πολλάς, εἰ τὸ	ὂν	πανταχοῦ ἓν καὶ μὴ ὡς
[6, 4, 2]	ἐν τῷ παντὶ ἱδρύθη ἄλλο	ὂν	παρ´ ἐκεῖνο, μεταλαμβάνει αὐτοῦ καὶ
[6, 4, 13]	τὸ παρεσόμενον αὐτῷ πανταχοῦ ἀμερὲς	ὂν	παρεῖναι, οὐχ οὕτω δὲ ἀμερές,
[6, 4, 4]	εἰς εὐπορίαν· ἐπεὶ καὶ τὸ	ὂν	πολλὰ συγχωροῦμεν εἶναι ἑτερότητι, οὐ
[6, 4, 8]	ἔκ τινος τόπου οὔτε τινὸς	ὂν	σώματος, πῶς αὐτοῦ τὸ μὲν
[6, 4, 4]	πολλὰς ἀναιρεῖ, ὥσπερ οὐδὲ τὸ	ὂν	τὰ ὄντα, οὔτε μάχεται τὸ
[6, 4, 8]	καὶ δεῖται οὐδὲν σώματος πρότερον	ὂν	τῇ φύσει παντὸς σώματος, ἱδρυμένον
[6, 4, 3]	δεῖ, εἰ αὐτὸ μὴ ὂν	ἐν	τόπῳ παντὶ τῷ ἐν τόπῳ
[6, 4, 3]	δὲ καὶ ἄλλου. Μηδενὸς δὲ	ὂν	τοῦ θέλοντος αὐτοῦ εἶναι, ὃ
[6, 4, 12]	αὐτήν. Εἰ δὲ τοῦτο ἔξω	ὂν	τοῦ οὕτως ὄντος ἦλθε πρὸς
[6, 4, 2]	ἀλλ´ εἴπερ, τὸ μὴ ὂν	ἐν	τῷ ὄντι. Ὅλῳ οὖν ἐντυγχάνει
[6, 4, 3]	ἔσται, εἰ τὸ ὅλον τὸ	ὂν	ὑπῆρχε. Τί οὖν, εἴ τις
[6, 4, 15]	αἰτιώμενος, τὴν πᾶσαν ἐκκλησίαν εἰς	θόρυβον	ἀσχήμονα ἐμβάλλοι. Ὅταν μὲν οὖν
[6, 4, 5]	οὖσα ἢ κατὰ σώματος φύσιν	ὀλίγον	γ´ ἂν εἰκότως νομίζοιτο τῷ
[6, 4, 16]	γε ἐπιδεῖξαι τὸν νῦν προκείμενον	λόγον.	Ἐπειδὴ τοίνυν τὸ μεταλαμβάνειν ἐκείνης
[6, 4, 12]	τὸ οὖς ἦλθε πρὸς τὸν	λόγον,	καὶ ὀφθαλμοὶ πολλοὶ πρὸς τὸ
[6, 4, 15]	τὸ θορυβοῦν δέξασθαι τὸν ἄνωθεν	λόγον,	καὶ τοῦτό ἐστι πόλεως καὶ
[6, 4, 16]	δὲ ἀναλαβόντες τὸν ἐξ ἀρχῆς	λόγον	λέγωμεν.
[6, 4, 15]	ὅσον δύναται λαβεῖν· οἷον φωνῆς	λόγον	σημαινούσης τὰ μὲν καὶ τοῦ
[6, 4, 12]	ἐν σώμασιν, ὡς ἂν γένοιτο,	ἀνάλογον	ἕξει τῇ ἤδη ἐν τῷ
[6, 4, 9]	πρῶτα τί ἂν εἴη τὸ	διεῖργον,	ὥστε μὴ ἓν ὁμοῦ πάντα
[6, 4, 12]	ὀφθαλμοὶ πολλοὶ πρὸς τὸ αὐτὸ	εἶδον	καὶ πάντες ἐπλήσθησαν τῆς θέας
[6, 4, 7]	διαφανές, ὥστε τὸ φῶς τοῦ	ἔνδον	ἐν παντὶ τῷ περιέχοντι φαίνειν,
[6, 4, 7]	ὄγκῳ, ἆρ´ οὐκ ἐκεῖνο τὸ	ἔνδον	φήσομεν αὐτὸ μηδὲν παθόν, ἀλλὰ
[6, 4, 4]	ὄν, κἂν πολὺ οὕτως ᾖ·	ἐὸν	γὰρ ἐόντι πελάζει, καὶ πᾶν
[6, 4, 2]	ὡς οὐκ ἐν τῇ ἐκτάσει	πλέον	τι ληψόμενον— ἔξω γὰρ ἂν
[6, 4, 15]	ἀσθενείας τὸ σῶμα θορυβούμενον καὶ	ῥέον	τε αὐτὸ καὶ πληγαῖς κρουόμενον
[6, 4, 5]	γὰρ τὸ ἔλαττον κατηγορητέον, οὐδὲ	παραθετέον	ὄγκον πρὸς ἄογκον ἐν μετρήσει—
[6, 4, 5]	ἔλαττον. Οὔτε γὰρ τὸ ἔλαττον	κατηγορητέον,	οὐδὲ παραθετέον ὄγκον πρὸς ἄογκον
[6, 4, 6]	τὰ πάθη τὰ συμπίπτοντα διάφορα	λεκτέον	εἶναι. Ἄλλα οὖν ἐστι τὰ
[6, 4, 10]	εἰκόνα τὴν θερμότητα τοῦ πυρὸς	λεκτέον	εἶναι, εἰ μή τις λέγοι
[6, 4, 16]	ὅτι ὃ λέγουσιν ἐκεῖνοι ἥκειν»	λεκτέον	εἶναι τὴν σώματος φύσιν ἐκεῖ
[6, 4, 10]	θέσιν τὴν οὑτωσὶ τῶν χρωμάτων	λεκτέον	ποιεῖν τὴν τοιαύτην εἰκόνα. Οὐδὲ
[6, 4, 5]	~Καὶ τὸ μέγα αὐτῆς οὕτω	ληπτέον,	οὐκ ἐν ὄγκῳ· τοῦτο γὰρ
[6, 4, 8]	Τὸ δὲ ἐν αὐτοῖς» οὕτω	ληπτέον	ὡς οὐκ αὐτῶν γενόμενον ἑκάστου
[6, 4, 11]	παρὸν ἐπιτηδειότητι τοῦ δεξομένου παρεῖναι	νομιστέον,	καὶ εἶναι μὲν πανταχοῦ τοῦ
[6, 4, 5]	ἰατροῦ— οὐδ´ αὖ οὕτως μεῖζον	νομιστέον	τῇ ποσοῦ μετρήσει, ἐπεὶ οὐδ´
[6, 4, 14]	ἡμεῖς; Ἆρα ἐκεῖνο ἢ τὸ	πελάζον	καὶ τὸ γινόμενον ἐν χρόνῳ;
[6, 4, 5]	ὡς οὐ δυνατὸν ἐπὶ τὸ	μεῖζον	αὐτοῦ ἰέναι τὸ ἔλαττον. Οὔτε
[6, 4, 2]	εὑρίσκει αὐτὸ πανταχοῦ πᾶν καὶ	μεῖζον	ἑαυτοῦ. Ὅθεν ὡς οὐκ ἐν
[6, 4, 5]	τοῦ ἰατροῦ— οὐδ´ αὖ οὕτως	μεῖζον	νομιστέον τῇ ποσοῦ μετρήσει, ἐπεὶ
[6, 4, 9]	ἐκεῖ ὑπόστασις καὶ οὐσία ἢ	μεῖζον	οὐσίας. Εἰ δ´ ἕτεραι ὡς
[6, 4, 5]	αὕτη ἐστὶ τὸ πᾶν. Καὶ	μεῖζόν	τι οὖσα ἢ κατὰ σώματος
[6, 4, 7]	μικρὸν ὄγκον οἷον κέντρον ποιησάμενος	μεῖζόν	τι περιθείης σφαιρικὸν σῶμα διαφανές,
[6, 4, 5]	οὕτω τὸ μέγα καὶ τὸ	μεῖζον	τοῦ σώματος. Μαρτυρεῖ δὲ τῷ
[6, 4, 2]	καὶ ἰσχύει παρ´ αὐτοῦ οὐ	μερίζον	ἐκεῖνο, ἀλλ´ εὑρίσκον αὐτὸ ἐν
[6, 4, 16]	ὁ ἐπιστήμων ἐνεργεῖ· τὸ δ´	ἀγαθὸν	αὐτῷ ἦν τῷ ἐπιστήμονι οὐ
[6, 4, 16]	εἶναι τὴν τοιαύτην κοινωνίαν καὶ	ἀγαθὸν	τὴν ἀπαλλαγήν. Διὰ τί; Ὅτι,
[6, 4, 7]	τὸ ἔνδον φήσομεν αὐτὸ μηδὲν	παθόν,	ἀλλὰ μένον ἐπὶ πάντα τὸν
[6, 4, 2]	εὑρίσκον αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ αὐτὸ	προσελθὸν	ἐκείνῳ ἐκείνου οὐκ ἔξω ἑαυτοῦ
[6, 4, 9]	οὐκέτι ὅλον ἕκαστον· ἔπειτα πῶς	ἦλθον	ἀποτμηθεῖσαι καὶ καταλείπουσαι; Εἰ γὰρ
[6, 4, 5]	μικρόν ἐστιν εἰς τὸ μηδὲν	ἰόν,	εἴ τις ἀφαιροῖ. Ἐκεῖ δὲ
[6, 4, 2]	τοῖς αὐτοῦ μέρεσιν ἐπ´ ἐκεῖνο	ἰὸν	εὑρίσκει αὐτὸ πανταχοῦ πᾶν καὶ
[6, 4, 9]	καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων δυνάμεων	ἀναγκαῖον	ὁμοειδῶν πάντως πρὸς ἀλλήλας γινομένων
[6, 4, 1]	πρὸ τῶν σωμάτων τοῦτο δύνασθαι,	ῥᾴδιον	ἂν καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων
[6, 4, 15]	παρῆν, ἔσχε πρὸς ὃ ἦν	ἐπιτήδειον·	ἦν δὲ γενόμενον οὕτως, ὡς
[6, 4, 3]	εἰ τόπον καὶ αὐτὸ ἔχον	οἰκεῖον	παρῆν ἄλλῳ τῷ ἐν τόπῳ,
[6, 4, 13]	ὡς σημεῖον· οὐ γὰρ ἓν	σημεῖον	ὁ ὄγκος, ἀλλ´ ἄπειρα ἐν
[6, 4, 13]	συνέσται. Ἀλλ´ οὐδ´ οὕτως, ὡς	σημεῖον·	οὐ γὰρ ἓν σημεῖον ὁ
[6, 4, 2]	αὐτῷ ἐθέλῃ παρεῖναι. Ὅπου δὴ	συνιὸν	τὸ σῶμα τοῦ παντὸς εὑρίσκει
[6, 4, 3]	εἶναι; Οὕτω γὰρ τὰς ψυχὰς	οἷον	βολὰς εἶναι λέγουσιν, ὥστε αὐτὸ
[6, 4, 15]	καὶ ζῶντος σώματος, καὶ τῇ	οἷον	γειτονείᾳ καρπωσαμένου τι ἴχνος ψυχῆς,
[6, 4, 1]	γὰρ δή, ὥσπερ ἡ ποιότης,	οἷον	γλυκύτης ἢ χρόα, κατὰ πᾶν
[6, 4, 16]	οὐδενὶ δὲ ἐπιστατοῦσα πάντη πᾶσα,	οἷον	δυνάμει τότε τὸ μέρος οὖσα.
[6, 4, 15]	τῷ ἀψύχῳ, ἔτι δὲ μᾶλλον	οἷον	ἐγγὺς γενόμενον τῇ ἐπιτηδειότητι, καὶ
[6, 4, 6]	σώματος τοιοῦδε φύσις· καὶ ἔστιν	οἷον	εἰ αὐτὸς ἡμῶν καὶ ἡδονὴν
[6, 4, 16]	ὃ ἐνεργεῖ ἑαυτὴν μέρος ὄν,	οἷον	εἰ πῦρ πᾶν καίειν δυνάμενον
[6, 4, 14]	ὃς ἦν ἕκαστος ἡμῶν τότε·	οἷον	εἰ φωνῆς οὔσης μιᾶς καὶ
[6, 4, 7]	ἡμῖν κατὰ ταῦτα κἀκεῖνο διειλῆφθαι,	οἷον	εἴ τις τὸ κρατοῦν καὶ
[6, 4, 15]	αὐτοῦ ταραχὴν ἐδίδου τῷ ὅλῳ.	Οἷον	ἐκκλησίᾳ δημογερόντων καθημένων ἐφ´ ἡσύχῳ
[6, 4, 16]	γενόμενον οὕτως· ὅταν δ´ αὐτὴ	οἷον	ἐλλάμψῃ πρὸς αὐτήν, τῇ νεύσει
[6, 4, 9]	τὴν αὐτὴν ὅλην, οὐ μεμερισμένην,	οἷον	ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ
[6, 4, 16]	τοῦ παντὸς μέρεσι, τὴν δὲ	οἷον	ἐν ἐσχάτῳ τῷ νοητῷ τόπῳ
[6, 4, 10]	εἰκόνος καὶ τοῦ ἰνδάλματος ποίησις	οἷον	ἐν ὕδασι καὶ κατόπτροις ἢ
[6, 4, 16]	τῷ ὅλῳ τὸ μέρος ἀποκρύπτουσα	οἷον	ἐξέθορεν ἐκ τοῦ παντὸς εἰς
[6, 4, 2]	ἔτι ἐστίν, ἀλλὰ τῷ γε	οἷον	ἐρείδεσθαι ἐπ´ αὐτοῦ καὶ ἀναπαύεσθαι
[6, 4, 15]	ψυχῆς, οὐκ ἐκείνης μέρους, ἀλλ´	οἷον	θερμασίας τινὸς ἢ ἐλλάμψεως ἐλθούσης,
[6, 4, 15]	παροῦσαν πᾶσαν, ἀλλ´ οὐχ αὑτῷ,	οἷον	καὶ ζῷα τὰ ἄλλα καὶ
[6, 4, 9]	{εἰ} καθάπερ τὸ ἴνδαλμά τινος,	οἷον	καὶ τὸ ἀσθενέστερον φῶς, ἀποτεμνόμενον
[6, 4, 7]	δὲ δὴ φωτεινὸν μικρὸν ὄγκον	οἷον	κέντρον ποιησάμενος μεῖζόν τι περιθείης
[6, 4, 4]	ἐξ αὐτοῦ εἶναι, τὰ δ´	οἷον	μέρη γενόμενα, ψυχάς, συμπληροῦν ἤδη
[6, 4, 8]	μεριστόν, ἐπειδὴ σώματός ἐστί τι	οἷον	πάθος ἢ εἶδος· ὃ δέ
[6, 4, 9]	ἔχον ἴνδαλμα ὂν ἐκείνου οὐχ	οἷόν	τε ἀποτέμνοντα ἐν ὑποστάσει ποιεῖν
[6, 4, 2]	ἔξω ἑαυτοῦ γενομένου· οὐ γὰρ	οἷόν	τε ἐν τῷ μὴ ὄντι
[6, 4, 9]	τῶν οὐσιῶν ἑαυτῶν πῶς ἂν	οἷόν	τε ἢ ἀποτετμημένας; Εἰ δ´
[6, 4, 9]	αὐτῶν· οὐ γὰρ τῶν σωμάτων	οἷόν	τε ἦν εἴδη αὐτὰ εἶναι,
[6, 4, 8]	αὐτὸ πάσχειν μερίζεσθαί τε οὐχ	οἷόν	τε· σώματος γὰρ καὶ τοῦτο
[6, 4, 9]	ἄλλαι δυνάμεις μόνον· καίτοι οὐχ	οἷόν	τε, ὥσπερ οὐσίαν ἄνευ δυνάμεως,
[6, 4, 9]	ὅλον ἦν καὶ αὐτὸ ἕκαστον	οἷον	τὸ πρῶτον— ἀποτετμημένον ἀεὶ ἕκαστον—
[6, 4, 11]	τοσοῦτον αὐτῷ οὐ τόπῳ παρεῖναι,	οἷον	τῷ φωτὶ τὸ διαφανές, τῷ
[6, 4, 15]	τοσοῦτον ἔχει, ὅσον δύναται λαβεῖν·	οἷον	φωνῆς λόγον σημαινούσης τὰ μὲν
[6, 4, 11]	κωλύει ὁμοῦ εἶναι τὰ διάφορα,	οἷον	ψυχὴν καὶ νοῦν καὶ πάσας
[6, 4, 5]	ἣ ἐπ´ ἐλάττονος ὄγκου ἦν.	Γελοῖον	γὰρ πολλαχῇ, εἴ τις προσθείη
[6, 4, 5]	ὄγκον πρὸς ἄογκον ἐν μετρήσει—	ὅμοιον	γὰρ ὡς εἴ τις ἰατρικὴν
[6, 4, 15]	αὐτῷ ἐξέφυ· ἦν δὲ οὐκ	ἀλλότριον	τὸ σῶμα τοῦ ζῴου τοῦ
[6, 4, 16]	τόπῳ πλεονάκις διδόναι ἑαυτῆς ἅτε	πλησίον	τῇ δυνάμει οὖσαν καὶ ἐν
[6, 4, 4]	ἓν οὕτω πανταχοῦ ταὐτὸν εἶναι.	Βέλτιον	γὰρ ἴσως μερίσαντα τὸ ὅλον
[6, 4, 3]	ὄντι πάρεστιν· ἦν γὰρ ἂν	τοὐναντίον	θαυμαστὸν καὶ ἀδύνατον πρὸς τῷ
[6, 4, 16]	διαστήμασι φύσεως τῆς τοιαύτης νόμῳ·	κακὸν	δὲ εἶναι τὴν τοιαύτην κοινωνίαν
[6, 4, 7]	μένον ἐπὶ πάντα τὸν ἔξωθεν	ὄγκον	ἐληλυθέναι, καὶ τὸ ἐκεῖ ἐνορώμενον
[6, 4, 12]	τὸ ἐληλυθὸς δὲ οὐκ εἰς	ὄγκον	ἦλθε· μετέλαβεν ἄρα αὐτοῦ οὐ
[6, 4, 7]	Εἰ δὲ δὴ φωτεινὸν μικρὸν	ὄγκον	οἷον κέντρον ποιησάμενος μεῖζόν τι
[6, 4, 12]	οὐ διειλημμένος εἰς τὸν ἑαυτοῦ	ὄγκον	οὐδὲ γὰρ ὄγκος ἦν καὶ
[6, 4, 5]	τὸ ἔλαττον κατηγορητέον, οὐδὲ παραθετέον	ὄγκον	πρὸς ἄογκον ἐν μετρήσει— ὅμοιον
[6, 4, 5]	τις προσθείη καὶ τῇ ψυχῇ	ὄγκον.	~Τί οὖν οὐ καὶ ἐπ´
[6, 4, 7]	Τί οὖν, εἴ τις τὸν	ὄγκον	τὸν σωματικὸν τῆς χειρὸς ὑποθεῖτο
[6, 4, 7]	οὔσῃ— φέρε, εἴ τις τὸν	ὄγκον	τοῦ σώματος ὑφέλοι, τηροῖ δὲ
[6, 4, 5]	κατηγορητέον, οὐδὲ παραθετέον ὄγκον πρὸς	ἄογκον	ἐν μετρήσει— ὅμοιον γὰρ ὡς
[6, 4, 7]	κέντρον ποιησάμενος μεῖζόν τι περιθείης	σφαιρικὸν	σῶμα διαφανές, ὥστε τὸ φῶς
[6, 4, 7]	εἴ τις τὸν ὄγκον τὸν	σωματικὸν	τῆς χειρὸς ὑποθεῖτο ἀφῃρῆσθαι, καταλείποι
[6, 4, 2]	αὐτοῦ οὐ μερίζον ἐκεῖνο, ἀλλ´	εὑρίσκον	αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ αὐτὸ προσελθὸν
[6, 4, 1]	τοσοῦτον, τό τε ἄλλου μέρους	λευκὸν	οὐχ ὁμοπαθὲς τῷ ἄλλου. Καὶ
[6, 4, 2]	πανταχοῦ δὲ λέγεσθαι εἶναι αὐτὸ	δῆλον,	ὅτι ἐν τῷ ὄντι· ὥστε
[6, 4, 16]	ἐν ἐκείνῃ γίνεσθαι καὶ μεταλαβεῖν,	δῆλον	ὅτι ὃ λέγουσιν ἐκεῖνοι ἥκειν»
[6, 4, 8]	οὖν τὰ πολλὰ ἐφίεται αὐτοῦ,	δῆλον	ὅτι ὅλου ἐφίεται αὐτοῦ· ὥστε
[6, 4, 13]	Εἰ οὖν τι μεταλήψεταί τινος,	δῆλον	ὅτι οὐχ αὑτοῦ μεταλήψεται· ἢ
[6, 4, 11]	ποικίλον καὶ πολύ; Ἢ τὸ	ποικίλον	ἁπλοῦν αὖ, καὶ τὰ πολλὰ
[6, 4, 11]	οὐ χωρὶς ὄντων. Οὐκοῦν ἐκεῖνο	ποικίλον	καὶ πολύ; Ἢ τὸ ποικίλον
[6, 4, 16]	καίτοι καὶ ὧς πᾶσα τρόπον	ἄλλον·	οὐδενὶ δὲ ἐπιστατοῦσα πάντη πᾶσα,
[6, 4, 14]	ἀργήσαντος τοῦ προτέρου ἐκείνου καὶ	ἄλλον	τρόπον οὐ παρόντος. ~Ἀλλὰ πῶς
[6, 4, 7]	πολλὰ μεμερισμένα εἰς τὸ ἓν	μᾶλλον	ἀνάγειν, κἀκεῖνο οὐκ ἐληλυθέναι πρὸς
[6, 4, 5]	ἔχει· τὸ γὰρ πᾶν κατείληφε,	μᾶλλον	δὲ αὕτη ἐστὶ τὸ πᾶν.
[6, 4, 14]	ἀρξαμένας καὶ μενούσας ὅθεν ἤρξαντο,	μᾶλλον	δὲ οὐδὲ ἤρξαντο, ἀλλ´ οὕτως
[6, 4, 8]	σώματος, ἱδρυμένον αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ,	μᾶλλον	δὲ οὐδὲ ἱδρύσεως δεόμενον οὐδὲν
[6, 4, 12]	ὁ λόγος καὶ ἡ φωνή,	μᾶλλον	δὲ τὸ οὖς ἦλθε πρὸς
[6, 4, 2]	ἐπὶ πᾶν τούτου μέρος φθάνει,	μᾶλλον	δὲ τοῦτο πανταχόθεν τοῖς αὐτοῦ
[6, 4, 4]	τῆς ψυχῆς φύσεως αὐτοῖς παρούσης,	μᾶλλον	δὲ τῶν σωμάτων ἐκεῖ γενομένων,
[6, 4, 15]	ἐν τῷ ἀψύχῳ, ἔτι δὲ	μᾶλλον	οἷον ἐγγὺς γενόμενον τῇ ἐπιτηδειότητι,
[6, 4, 13]	μήτε ὅλως ποσόν τι εἶναι.	Ὅλον	ἄρα δεῖ τὸ παρεσόμενον αὐτῷ
[6, 4, 8]	ὅλον καὶ ἐν οἷς ὁρᾶται	ὅλον.	Εἰ γὰρ μὴ ὅλον, οὐκ
[6, 4, 9]	οὐ μεμερισμένον· ἢ πολλὰ γενόμενον	ὅλον	ἕκαστον αἱ δυνάμεις καὶ ὅμοιαι
[6, 4, 9]	τοῖς πολλοῖς, πρῶτον μὲν οὐκέτι	ὅλον	ἕκαστον· ἔπειτα πῶς ἦλθον ἀποτμηθεῖσαι
[6, 4, 13]	ὄγκος ὁ πᾶς ἕξει αὐτὸ	ὅλον,	ἕξει αὐτὸ κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ.
[6, 4, 2]	μικρόν, ἐκεῖνο μέγα, εἴ γε	ὅλον	ἐπὶ πᾶν τούτου μέρος φθάνει,
[6, 4, 9]	ἅμα πάλιν αὐτὸ οὐ μεμερισμένον	ὅλον	ἔσται. ~Εἰ δέ τις λέγοι,
[6, 4, 9]	μέρος τὸ γενόμενον ἐν ἑκάστῳ	ὅλον	ἦν καὶ αὐτὸ ἕκαστον οἷον
[6, 4, 8]	ἂν μένοι αὐτὸ ἐφ´ ἑαυτοῦ	ὅλον	καὶ ἐν οἷς ὁρᾶται ὅλον.
[6, 4, 7]	κρατοῖ ἂν καὶ χεὶρ σῶμα	ὅλον	καὶ ξύλον πολύπηχυ καὶ ἄλλο
[6, 4, 16]	ἐνέργεια αὐτῆς οὐκέτι πρὸς τὸ	ὅλον	καίπερ τοῦ ὅλου οὔσης, ὥσπερ
[6, 4, 8]	ὁρᾶται ὅλον. Εἰ γὰρ μὴ	ὅλον,	οὐκ αὐτό, οὐδ´ αὖ οὗ
[6, 4, 11]	εἴρηται. ~Ἀλλὰ διὰ τί, εἴπερ	ὅλον	πανταχοῦ, οὐχ ὅλου πάντα μεταλαμβάνει
[6, 4, 2]	πόρρω μήτε τὸ ἐγγύθεν, ἀνάγκη	ὅλον	παρεῖναι, εἴπερ πάρεστι. Καὶ ὅλως
[6, 4, 3]	δὲ παρὸν ὡς καὶ ἑκάστῳ	ὅλον	παρεῖναι. Ἢ ἔσται αὐτοῦ τὸ
[6, 4, 3]	οὐκ εἰληχότι ᾧ πάρεστι τούτῳ	ὅλον	παρεῖναι, παντὶ δὲ παρὸν ὡς
[6, 4, 16]	τῇ ἐπὶ θάτερα πρὸς τὸ	ὅλον	συνέσταλται καὶ οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ
[6, 4, 4]	παράδοξον εἶναι δοκεῖ τὸ ἅμα	ὅλον	τι πανταχοῦ παρεῖναι, ὁ αὐτὸς
[6, 4, 12]	ὡς ἐν παντὶ τῷ ἀέρι	ὅλον	τὸ εἶδός ἐστιν· οὐ γὰρ
[6, 4, 3]	οὐκ ὂν ἔσται, εἰ τὸ	ὅλον	τὸ ὂν ὑπῆρχε. Τί οὖν,
[6, 4, 12]	ἐνταῦθα ἡ ὅλη φωνὴ καθ´	ὅλον	τὸν ἀέρα παρατέταται, ὡς τόδε
[6, 4, 1]	μέρει τοῦ παντός, καὶ τὸ	ὅλον	τοῦ παντὸς σῶμα τεθῆναι ἐν
[6, 4, 4]	Βέλτιον γὰρ ἴσως μερίσαντα τὸ	ὅλον	ὡς μηδὲν ἐλαττοῦσθαι ἀφ´ οὗ
[6, 4, 8]	εἰπεῖν τὸ σῶμα ὅπου ἐστίν,	ἄυλον	δὲ εἴ τί ἐστι καὶ
[6, 4, 7]	καὶ χεὶρ σῶμα ὅλον καὶ	ξύλον	πολύπηχυ καὶ ἄλλο τι, καὶ
[6, 4, 6]	ἡδονὴν κρίνει τὴν περὶ τὸν	δάκτυλον	καὶ ἀλγηδόνα τὴν περὶ τὴν
[6, 4, 15]	ὃς δ´ ἂν τοῦτον τὸν	ὄχλον	δουλώσηται καὶ ἀναδράμῃ εἰς ἐκεῖνον,
[6, 4, 16]	μὲν οὖν ἐκ τοῦ τοιοῦδε	εἴδωλον	γενόμενον οὕτως· ὅταν δ´ αὐτὴ
[6, 4, 16]	πῶς οὐκ ἐκεῖ, οὗ τὸ	εἴδωλον;	Εἰ δὲ παντελῶς λύσειε φιλοσοφία,
[6, 4, 16]	ἔτι τοῦ σώματος; Ἢ τὸ	εἴδωλον	εἰ μὴ ἀποσπασθείη, πῶς οὐκ
[6, 4, 16]	λύσειε φιλοσοφία, καὶ ἀπέλθοι τὸ	εἴδωλον	εἰς τὸν χείρω τόπον μόνον,
[6, 4, 10]	λέγοι, ὡς οὐκ ἀνάγκη τὸ	εἴδωλόν	του συνηρτῆσθαι τῷ ἀρχετύπῳ ἔστι
[6, 4, 9]	εἰσιν, ἄτοπον ἐλαττωθῆναι ἐκεῖνο καὶ	ἀδύναμον	γεγονέναι ἐστερημένον ὧν πρότερον εἶχε
[6, 4, 15]	καὶ ἀνθρώπου κακία αὖ ἔχοντος	δῆμον	ἐν αὑτῷ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν
[6, 4, 12]	ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον	κόσμον,	ὅλου αὐτοῦ μεταλήψεται. Ὁμοίως ἄρα,
[6, 4, 13]	αὐτὸ ἔσται. Δεῖ οὖν σῶμα	μεταλαμβάνον	τινὸς οὐ σώματος μεταλαμβάνειν· ἔχει
[6, 4, 4]	ἀλλ´ οὐ πειθώ γε ἔχει	ἀπίθανον	νομιζούσης τῆς ψυχῆς τὸ ἓν
[6, 4, 13]	ἔκτασις ἡ ἐπὶ πάντα τὸν	οὐρανὸν	καὶ τὰ ζῷα; Ἢ οὐκ
[6, 4, 7]	φήσομεν αὐτὸ μηδὲν παθόν, ἀλλὰ	μένον	ἐπὶ πάντα τὸν ἔξωθεν ὄγκον
[6, 4, 2]	ἐξ ἐκείνου ἠρτημένον καὶ οὐ	δυνάμενον	ἄνευ ἐκείνου οὔτε μένειν οὔτε
[6, 4, 16]	οἷον εἰ πῦρ πᾶν καίειν	δυνάμενον	μικρόν τι καίειν ἀναγκάζοιτο καίτοι
[6, 4, 11]	ἑαυτοῦ, παρεῖναι δὲ αὐτῷ τὸ	δυνάμενον	παρεῖναι, καὶ καθόσον δύναται κατὰ
[6, 4, 12]	ἦν, οὕτω τοι καὶ τὸ	δυνάμενον	ψυχὴν ἔχειν ἕξει καὶ ἄλλο
[6, 4, 6]	προσελθεῖν, τὸ δὲ προσεληλυθὸς καὶ	δεξάμενον	ἔχει. Τί οὖν; Τὸ ἄλλο
[6, 4, 7]	ἓν καὶ ταὐτὸν ὂν οὐκ	ἀρξάμενον	οὐδ´ ἀρχήν ποθεν ἔχον. ~Τὸ
[6, 4, 13]	οὖν τὸ διειλημμένον καὶ τὸ	ἐκτεταμένον	εἰς τόσον ἄλλου γένους μεταλήψεται
[6, 4, 13]	μεταλαμβάνει μήτε διειλημμένον εἶναι μήτε	ἐκτεταμένον	μήτε ὅλως ποσόν τι εἶναι.
[6, 4, 5]	ἐκεῖνο μήτε ἔλαττον λέγειν, μηδὲ	τιθέμενον	ἔλαττον τῷ ὄγκῳ ἀπιστεῖν ἤδη,
[6, 4, 10]	ζωγράφου οὐδὲ τὸ εἶδος τὸ	μεμιμημένον·	καὶ οὐ τὸν ζωγράφον, ἀλλὰ
[6, 4, 9]	αὐτὸ ἕκαστον οἷον τὸ πρῶτον—	ἀποτετμημένον	ἀεὶ ἕκαστον— πολλὰ τὰ πρῶτα
[6, 4, 2]	αὐτῷ ἐβουλήθη, οὔτε δὲ περιλαβεῖν	δεδυνημένον	οὐδ´ αὖ ἐντὸς γενέσθαι ἠγάπησε
[6, 4, 9]	ἐλαττωθῆναι ἐκεῖνο καὶ ἀδύναμον γεγονέναι	ἐστερημένον	ὧν πρότερον εἶχε δυνάμεων, χωρίς
[6, 4, 2]	ἔσται, καὶ μάλιστα ἐξ ἐκείνου	ἠρτημένον	καὶ οὐ δυνάμενον ἄνευ ἐκείνου
[6, 4, 12]	προητοίμαστο, ὥστε μέρος αὐτῆς ὡδὶ	κείμενον	εἰς τοῦτο ἐλθεῖν, ἀλλὰ τὸ
[6, 4, 7]	τῇ διανοίᾳ ὅπου πρότερον ἦν	κείμενον,	καὶ οὔτε ἔτι ἐρεῖς ὅθεν
[6, 4, 7]	οὐκ ἄμοιρον τοῦ αὐτοῦ πολλαχῇ	κείμενον.	Οὐ γὰρ ἐκεῖνο ὀρθῶς ἔχει
[6, 4, 13]	δίπηχυ τρίπηχυ γίνεται, ἀλλὰ τὸ	ὑποκείμενον	ἄλλο ποσὸν ἔχον ἄλλο ἔσχεν·
[6, 4, 16]	διάφωνόν γε ἐπιδεῖξαι τὸν νῦν	προκείμενον	λόγον. Ἐπειδὴ τοίνυν τὸ μεταλαμβάνειν
[6, 4, 14]	πάντα ὁμοῦ καὶ ἕκαστον ἔχει	διακεκριμένον	καὶ αὖ οὐ διακριθὲν χωρίς.
[6, 4, 13]	δεῖ τὸ οὗ μεταλαμβάνει μήτε	διειλημμένον	εἶναι μήτε ἐκτεταμένον μήτε ὅλως
[6, 4, 13]	τρία ἔσται. Εἰ οὖν τὸ	διειλημμένον	καὶ τὸ ἐκτεταμένον εἰς τόσον
[6, 4, 12]	εἰς τοῦτο ἐλθεῖν, ἀλλὰ τὸ	λεγόμενον	ἥκειν ἦν ἐν παντὶ ἐν
[6, 4, 2]	ἀφεὶς κατηγορίαν τῇ διανοίᾳ τὸ	λεγόμενον	λαμβανέτω. Τοῦτο δὲ ἄλλου χάριν
[6, 4, 2]	Τὸ δέ ἐστι· τοῦτο τὸ	λεγόμενον	μέγα μικρόν· ὃ δὲ νομίζεται
[6, 4, 1]	οὐ μεμερισμένον, οὕτω δὲ μεμερίσθαι	λεγόμενον,	ὅτι πανταχοῦ. Λέγωμεν οὖν ἐξ
[6, 4, 10]	Τὸ δ´ ἐπὶ τοῦ πυρὸς	λεγόμενον	οὐκ εἰκόνα τὴν θερμότητα τοῦ
[6, 4, 8]	ἑαυτῷ, μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἱδρύσεως	δεόμενον	οὐδὲν τῆς τοιαύτης, τοῦτο δὴ
[6, 4, 3]	τις λέγοι καὶ τὸ σῶμα	μεριζόμενον	καὶ τὰ μέρη ἔχειν σώματα
[6, 4, 14]	οὐδὲν γὰρ γινόμενον ἐκεῖ· οὐδὲ	μεριζόμενον	τοίνυν, ἀλλὰ δοκεῖ μερίζεσθαι τῷ
[6, 4, 1]	ἑαυτοῦ σώματος ὄν τι καὶ	γινωσκόμενον	τότε· διὸ καὶ ἐξ ἀνάγκης
[6, 4, 8]	οὕτω ληπτέον ὡς οὐκ αὐτῶν	γενόμενον	ἑκάστου οὐδ´ αὖ τοῦ παντός,
[6, 4, 3]	ἐθέλῃ, ὡς δύναται πελάζει οὐ	γενόμενον	ἐκείνου, ἀλλ´ ἐκείνου ἐφιεμένου αὐτοῦ,
[6, 4, 9]	γὰρ εἰ τὸ μέρος τὸ	γενόμενον	ἐν ἑκάστῳ ὅλον ἦν καὶ
[6, 4, 8]	πολλοῖς λέγῃς, οὐκ αὐτὸ πολλὰ	γενόμενον	λέγεις, ἀλλὰ τῶν πολλῶν τὸ
[6, 4, 3]	σαφῶς πάρεστι χωριστὸν ὅμως ὄν·	γενόμενον	μὲν γὰρ τοῦδε εἶδος ἀπέστη
[6, 4, 9]	πανταχοῦ οὐ μεμερισμένον· ἢ πολλὰ	γενόμενον	ὅλον ἕκαστον αἱ δυνάμεις καὶ
[6, 4, 16]	οὖν ἐκ τοῦ τοιοῦδε εἴδωλον	γενόμενον	οὕτως· ὅταν δ´ αὐτὴ οἷον
[6, 4, 15]	ὃ ἦν ἐπιτήδειον· ἦν δὲ	γενόμενον	οὕτως, ὡς δέξασθαι ψυχήν. Τὸ
[6, 4, 15]	ἔτι δὲ μᾶλλον οἷον ἐγγὺς	γενόμενον	τῇ ἐπιτηδειότητι, καὶ γενομένου οὐκέτι
[6, 4, 14]	οὕτως εἶχεν ἀεί· οὐδὲν γὰρ	γινόμενον	ἐκεῖ· οὐδὲ μεριζόμενον τοίνυν, ἀλλὰ
[6, 4, 14]	ἢ τὸ πελάζον καὶ τὸ	γινόμενον	ἐν χρόνῳ; Ἢ καὶ πρὸ
[6, 4, 14]	καὶ ἐξ ἀρχῆς· τὸ δὲ	γινόμενον	πελάζει καὶ συνάπτεσθαι δοκεῖ καὶ
[6, 4, 9]	οἷον καὶ τὸ ἀσθενέστερον φῶς,	ἀποτεμνόμενον	τοῦ παρ´ οὗ ἐστιν οὐκέτ´
[6, 4, 11]	τοῦ ὄντος τὸ ὂν οὐκ	ἀπολειπόμενον	ἑαυτοῦ, παρεῖναι δὲ αὐτῷ τὸ
[6, 4, 13]	εἶναι. Ὅλον ἄρα δεῖ τὸ	παρεσόμενον	αὐτῷ πανταχοῦ ἀμερὲς ὂν παρεῖναι,
[6, 4, 15]	ῥέον τε αὐτὸ καὶ πληγαῖς	κρουόμενον	ταῖς ἔξω, πρῶτον αὐτὸ εἰς
[6, 4, 2]	ἐν τῇ ἐκτάσει πλέον τι	ληψόμενον—	ἔξω γὰρ ἂν καὶ τοῦ
[6, 4, 12]	παροῦσα οὐ τῷ ἀναμεῖναι τὸ	μεταληψόμενον,	δηλονότι οὖσα ἐφ´ ἑαυτῆς πάρεστι
[6, 4, 7]	ὁρᾷς φῶς πανταχοῦ οὐδὲ τοῦτο	μεμερισμένον.	Δηλοῦσι δὲ αἱ ἀποτομαὶ ἐπὶ
[6, 4, 9]	ἔσται τὸ αὐτὸ πανταχοῦ οὐ	μεμερισμένον·	ἢ πολλὰ γενόμενον ὅλον ἕκαστον
[6, 4, 1]	μὲν ταῖς ποιότησι τὸ αὐτὸ	μεμερισμένον	θεωρεῖται, ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς
[6, 4, 9]	πανταχοῦ ἅμα πάλιν αὐτὸ οὐ	μεμερισμένον	ὅλον ἔσται. ~Εἰ δέ τις
[6, 4, 1]	τῆς ψυχῆς τὸ αὐτὸ οὐ	μεμερισμένον,	οὕτω δὲ μεμερίσθαι λεγόμενον, ὅτι
[6, 4, 15]	δὲ ὑπ´ ἀσθενείας τὸ σῶμα	θορυβούμενον	καὶ ῥέον τε αὐτὸ καὶ
[6, 4, 8]	ὂν τῇ φύσει παντὸς σώματος,	ἱδρυμένον	αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ, μᾶλλον δὲ
[6, 4, 7]	ὄγκον ἐληλυθέναι, καὶ τὸ ἐκεῖ	ἐνορώμενον	ἐν τῷ μικρῷ ὄγκῳ φῶς
[6, 4, 15]	ὄχλον δουλώσηται καὶ ἀναδράμῃ εἰς	ἐκεῖνον,	ὅς ποτε ἦν, κατ´ ἐκεῖνόν
[6, 4, 15]	ἐκεῖνον, ὅς ποτε ἦν, κατ´	ἐκεῖνόν	τε ζῇ καὶ ἔστιν ἐκεῖνος
[6, 4, 7]	μέρος εἴη; Εἰ δὲ δὴ	φωτεινὸν	μικρὸν ὄγκον οἷον κέντρον ποιησάμενος
[6, 4, 7]	εἶχε τὸ φῶς, ἀλλ´ ᾗ	φωτεινὸν	σῶμα, ἑτέρᾳ δυνάμει, οὐ σωματικῇ
[6, 4, 2]	γένοιτο. ~Ἔστι δὴ τὸ μὲν	ἀληθινὸν	πᾶν, τὸ δὲ τοῦ παντὸς
[6, 4, 15]	ἔξω, πρῶτον αὐτὸ εἰς τὸ	κοινὸν	τοῦ ζῴου ἐφθέγγετο, καὶ τὴν
[6, 4, 6]	ἐστι τὰ κρινόμενα, οὐ τὸ	κρῖνον·	ὁ δὲ κρίνων ὁ αὐτὸς
[6, 4, 4]	τοῦ σώματος, τὸ δὲ δύναμιν	μόνον.	Ἀλλὰ πῶς ψυχαὶ πολλαὶ καὶ
[6, 4, 16]	εἴδωλον εἰς τὸν χείρω τόπον	μόνον,	αὐτὴ δὲ καθαρῶς ἐν τῷ
[6, 4, 10]	δυνάμεις σβεννύοιεν, πρῶτον μὲν ἓν	μόνον	ἄφθαρτον φήσουσι, τὰς δὲ ψυχὰς
[6, 4, 15]	τῆς φωνῆς καὶ τῆς πληγῆς	μόνον.	Γενομένου δὴ ζῴου, ὃ ἔχει
[6, 4, 6]	κρίνασα κέκρικα» λέγει, ἀλλ´ ἔκρινε	μόνον·	ἐπεὶ οὐδὲ παρ´ ἡμῖν ἡ
[6, 4, 9]	ἑκάστης ἡ δύναμις· ἢ μία	μόνον	ἔσται ἡ συνοῦσα τῇ οὐσίᾳ,
[6, 4, 9]	οὐσίᾳ, αἱ δ´ ἄλλαι δυνάμεις	μόνον·	καίτοι οὐχ οἷόν τε, ὥσπερ
[6, 4, 7]	Καὶ δὴ τοίνυν εἰ δύναμις	μόνον	ὁ ἥλιος ἦν σώματος χωρὶς
[6, 4, 16]	πειρᾶσθαι προσήκει σύμφωνον ἢ μὴ	διάφωνόν	γε ἐπιδεῖξαι τὸν νῦν προκείμενον
[6, 4, 16]	πεφιλοσοφηκότων παρειλήφαμεν, οἷς πειρᾶσθαι προσήκει	σύμφωνον	ἢ μὴ διάφωνόν γε ἐπιδεῖξαι
[6, 4, 4]	τὸ ὂν ἐφ´ ἑαυτοῦ, ὅτι	παράδοξον	εἶναι δοκεῖ τὸ ἅμα ὅλον
[6, 4, 9]	καταλείπουσαι; Εἰ γὰρ δὴ καὶ	κατέλιπον,	δηλονότι κατέλιπόν που ἰοῦσαι. Εἶτα
[6, 4, 9]	γὰρ δὴ καὶ κατέλιπον, δηλονότι	κατέλιπόν	που ἰοῦσαι. Εἶτα πότερα ἔτι
[6, 4, 16]	πᾶσα, καίτοι καὶ ὧς πᾶσα	τρόπον	ἄλλον· οὐδενὶ δὲ ἐπιστατοῦσα πάντη
[6, 4, 10]	γενόμενα εἶναι. Τοῦτον δὲ τὸν	τρόπον	καὶ τὰς ἀσθενεστέρας δυνάμεις παρὰ
[6, 4, 14]	τοῦ προτέρου ἐκείνου καὶ ἄλλον	τρόπον	οὐ παρόντος. ~Ἀλλὰ πῶς προσελήλυθε
[6, 4, 2]	οὐδ´ αὖ ἐντὸς γενέσθαι ἠγάπησε	τόπον	ἔχειν καὶ τάξιν οὗ σῴζοιτο
[6, 4, 3]	ἀδύνατον πρὸς τῷ θαυμαστῷ, εἰ	τόπον	καὶ αὐτὸ ἔχον οἰκεῖον παρῆν
[6, 4, 16]	τὸ εἴδωλον εἰς τὸν χείρω	τόπον	μόνον, αὐτὴ δὲ καθαρῶς ἐν
[6, 4, 2]	τις τιθεῖτο τὸ τοιοῦτον, τὸν	τόπον	νοῶν ἢ πέρας σώματος τοῦ
[6, 4, 2]	πρῶτον καὶ ὂν οὐ ζητεῖ	τόπον,	οὐδ´ ὅλως ἔν τινι. Πᾶν
[6, 4, 3]	ὁ λόγος, ὡς ἀνάγκη αὐτῷ	τόπον	οὐκ εἰληχότι ᾧ πάρεστι τούτῳ
[6, 4, 16]	λέγεται· εἰ δέ τινα χείρω	τόπον,	τί θαυμαστόν; Ἐπεὶ καὶ νῦν,
[6, 4, 9]	Εἰ μὲν γὰρ μή εἰσιν,	ἄτοπον	ἐλαττωθῆναι ἐκεῖνο καὶ ἀδύναμον γεγονέναι
[6, 4, 3]	σώματι καὶ τὴν ψυχὴν οὐκ	ἄτοπον	ἴσως, εἰ αὐτὴ μὲν ἐφ´
[6, 4, 10]	εἰκόνα λέγοι τις, οὐ τὸ	ἀρχέτυπον	φήσομεν τὴν εἰκόνα πεποιηκέναι, ἀλλὰ
[6, 4, 12]	ἐν τῇ φωνῇ οὖς μὲν	παρὸν	ἐδέξατο καὶ ᾔσθετο, καὶ εἰ
[6, 4, 11]	μετ´ ἐκεῖνο ἄλλα; Ἢ τὸ	παρὸν	ἐπιτηδειότητι τοῦ δεξομένου παρεῖναι νομιστέον,
[6, 4, 14]	ἔχουσα τὸ ἐνεργοῦν εἰς αὐτὴν	παρόν·	καὶ γεγενήμεθα τὸ συνάμφω καὶ
[6, 4, 3]	τούτῳ ὅλον παρεῖναι, παντὶ δὲ	παρὸν	ὡς καὶ ἑκάστῳ ὅλον παρεῖναι.
[6, 4, 9]	ἐκείνου, οἱονεὶ φῶς ἐκ φωτὸς	ἀμυδρὸν	ἐκ φανοτέρου, καὶ δὴ καὶ
[6, 4, 4]	τοῖς μέρεσιν, ἀλλ´ ὅλη πανταχοῦ,	φανερὸν	ποιεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ
[6, 4, 14]	γεγενήμεθα τὸ συνάμφω καὶ οὐ	θάτερον,	ὃ πρότερον ἦμεν, καὶ θάτερόν
[6, 4, 14]	θάτερον, ὃ πρότερον ἦμεν, καὶ	θάτερόν	ποτε, ὃ ὕστερον προσεθέμεθα ἀργήσαντος
[6, 4, 6]	λογισμὸς ἐπ´ ἀμφοῖν· τοῦτο δὲ	ἕτερον	ἀμφοῖν. Πολλαχῇ δὲ καὶ ὁ
[6, 4, 12]	ἕξει καὶ ἄλλο αὖ καὶ	ἕτερον	ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ. Ἦν δὲ
[6, 4, 11]	ὂν ἕν. Καὶ γὰρ τὸ	ἕτερον	ἑαυτῷ καὶ ἡ ἑτερότης αὐτοῦ.
[6, 4, 12]	ἐδέξατο καὶ ᾔσθετο, καὶ εἰ	ἕτερον	θείης μεταξὺ τῆς ἐρημίας, ἦλθε
[6, 4, 7]	τὴν αὐτὴν τὴν ἀνέχουσαν καὶ	πρότερον	αὐτό, τὴν πρόσθεν ἐν τῇ
[6, 4, 9]	καὶ ἀδύναμον γεγονέναι ἐστερημένον ὧν	πρότερον	εἶχε δυνάμεων, χωρίς τε τὰς
[6, 4, 15]	ἀμοίρου, ὃ ἔκειτο μὲν οὐδὲ	πρότερον	ἐν τῷ ἀψύχῳ, ἔτι δὲ
[6, 4, 14]	συνάμφω καὶ οὐ θάτερον, ὃ	πρότερον	ἦμεν, καὶ θάτερόν ποτε, ὃ
[6, 4, 7]	οὐδ´ ἀπερείσῃ τῇ διανοίᾳ ὅπου	πρότερον	ἦν κείμενον, καὶ οὔτε ἔτι
[6, 4, 13]	λάβοι, τὸ μέγεθος ἐκεῖνο, ὃ	πρότερον	ἦν, μεγέθους μεταλήψεται· οὐ γὰρ
[6, 4, 2]	περιέχει, ἢ διάστημά τι ὃ	πρότερον	ἦν τῆς φύσεως τοῦ κενοῦ
[6, 4, 8]	ἐστι καὶ δεῖται οὐδὲν σώματος	πρότερον	ὂν τῇ φύσει παντὸς σώματος,
[6, 4, 12]	Τὸ δὲ ἐπὶ τῆς φωνῆς	ἐναργέστερον,	ὡς ἐν παντὶ τῷ ἀέρι
[6, 4, 9]	ἴνδαλμά τινος, οἷον καὶ τὸ	ἀσθενέστερον	φῶς, ἀποτεμνόμενον τοῦ παρ´ οὗ
[6, 4, 14]	ἦμεν, καὶ θάτερόν ποτε, ὃ	ὕστερον	προσεθέμεθα ἀργήσαντος τοῦ προτέρου ἐκείνου
[6, 4, 11]	πρῶτον ἐκεῖ, τὸ δὲ ἔτι	δεύτερον	καὶ μετ´ ἐκεῖνο ἄλλα; Ἢ
[6, 4, 14]	Καὶ γὰρ ἕν ἐστι καὶ	ἄπειρον	αὖ καὶ πάντα ὁμοῦ καὶ
[6, 4, 14]	χωρίς. Πῶς γὰρ ἂν καὶ	ἄπειρον	ἢ οὕτω λέγοιτο, ὅτι ὁμοῦ
[6, 4, 14]	ζωὴν ἔδει αὐτὸ ἔχειν, ἀλλ´	ἄπειρον,	καὶ αὖ μίαν καὶ τὴν
[6, 4, 9]	Εἰ δὲ μεμερίσθαι ἑκάστην εἰς	ἄπειρον,	καὶ οὐκέτι οὐδ´ αὐτῇ ὅλη,
[6, 4, 15]	πλῆθος, καὶ οὐ κεκράτηκε τὸ	χεῖρον·	εἰ δὲ μή, κρατεῖ τὸ
[6, 4, 15]	εἰ δὲ μή, κρατεῖ τὸ	χεῖρον	ἡσυχίαν ἄγοντος τοῦ βελτίονος, ὅτι
[6, 4, 7]	τῶν πολλῶν τῶν αἰσθητῶν οὐκ	ἄμοιρον	τοῦ αὐτοῦ πολλαχῇ κείμενον. Οὐ
[6, 4, 2]	μέγα μικρόν· ὃ δὲ νομίζεται	μικρόν,	ἐκεῖνο μέγα, εἴ γε ὅλον
[6, 4, 5]	οὐκ ἐν ὄγκῳ· τοῦτο γὰρ	μικρόν	ἐστιν εἰς τὸ μηδὲν ἰόν,
[6, 4, 2]	ἐστι· τοῦτο τὸ λεγόμενον μέγα	μικρόν·	ὃ δὲ νομίζεται μικρόν, ἐκεῖνο
[6, 4, 7]	εἴη; Εἰ δὲ δὴ φωτεινὸν	μικρὸν	ὄγκον οἷον κέντρον ποιησάμενος μεῖζόν
[6, 4, 13]	οὐχ οὕτω δὲ ἀμερές, ὡς	μικρόν·	οὕτω γὰρ οὐδὲν ἧττον καὶ
[6, 4, 16]	εἰ πῦρ πᾶν καίειν δυνάμενον	μικρόν	τι καίειν ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν
[6, 4, 7]	δὴ φωτεινὸν μικρὸν ὄγκον οἷον	κέντρον	ποιησάμενος μεῖζόν τι περιθείης σφαιρικὸν
[6, 4, 2]	τε πεπληρωκὸς ἑαυτὸ καὶ ὂν	ἴσον	ἑαυτῷ· καὶ οὗ τὸ πᾶν,
[6, 4, 15]	καὶ τὰ φυτὰ τοσοῦτον ἔχει,	ὅσον	δύναται λαβεῖν· οἷον φωνῆς λόγον
[6, 4, 5]	εἰκότως νομίζοιτο τῷ παντὶ διδόναι,	ὅσον	δύναται τοῦτο αὐτοῦ φέρειν. Δεῖ
[6, 4, 4]	δὲ τῶν σωμάτων ἐκεῖ γενομένων,	ὅσον	ἐστὶ μεμερισμένα, κατὰ πᾶν μέρος
[6, 4, 5]	γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον ἔρχεται, ἐφ´	ὅσον	ῥεῖν δύναται, μὴ ῥέουσα δέ—
[6, 4, 8]	ἀπολείπεσθαι ἑαυτοῦ. Οὐδ´ αὖ τοσοῦτον,	ὅσον	τὸ πᾶν αἰσθητόν, οὐδ´ εἴ
[6, 4, 11]	αὐτῷ τὸ δυνάμενον παρεῖναι, καὶ	καθόσον	δύναται κατὰ τοσοῦτον αὐτῷ οὐ
[6, 4, 8]	δύναται μεταλαβεῖν, ὅλου ἂν αὐτοῦ	καθόσον	δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ οὖν τὰ
[6, 4, 7]	τῷ κρατουμένῳ ἐν τῇ χειρί,	καθόσον	ἐφάπτεται εἰς τοσοῦτον περιγραφομένης, ὡς
[6, 4, 13]	γίνεται, ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον ἄλλο	ποσὸν	ἔχον ἄλλο ἔσχεν· ἐπεὶ οὕτω
[6, 4, 8]	τοῦ παντός· ὅλως γὰρ οὐδὲ	ποσόν·	πῶς ἂν οὖν τοσοῦτον; Σώματι
[6, 4, 13]	εἶναι μήτε ἐκτεταμένον μήτε ὅλως	ποσόν	τι εἶναι. Ὅλον ἄρα δεῖ
[6, 4, 13]	διειλημμένον καὶ τὸ ἐκτεταμένον εἰς	τόσον	ἄλλου γένους μεταλήψεται ἢ ὅλως
[6, 4, 7]	τὸ φῶς ἐπιλάμπει κατὰ πάντα	τὸν	ἀέρα εἰς τὸ σῶμα τοῦ
[6, 4, 12]	ἡ ὅλη φωνὴ καθ´ ὅλον	τὸν	ἀέρα παρατέταται, ὡς τόδε μὲν
[6, 4, 12]	~Ὥσπερ δὲ φωνῆς οὔσης κατὰ	τὸν	ἀέρα πολλάκις καὶ λόγου ἐν
[6, 4, 15]	μὴ ἠδυνήθη τὸ θορυβοῦν δέξασθαι	τὸν	ἄνωθεν λόγον, καὶ τοῦτό ἐστι
[6, 4, 6]	καὶ ἡδονὴν κρίνει τὴν περὶ	τὸν	δάκτυλον καὶ ἀλγηδόνα τὴν περὶ
[6, 4, 12]	ἐφ´ ἑαυτοῦ οὐ διειλημμένος εἰς	τὸν	ἑαυτοῦ ὄγκον οὐδὲ γὰρ ὄγκος
[6, 4, 16]	τούτων ταῦτα· πάλιν δὲ ἀναλαβόντες	τὸν	ἐξ ἀρχῆς λόγον λέγωμεν.
[6, 4, 7]	παθόν, ἀλλὰ μένον ἐπὶ πάντα	τὸν	ἔξωθεν ὄγκον ἐληλυθέναι, καὶ τὸ
[6, 4, 10]	εἶδος τὸ μεμιμημένον· καὶ οὐ	τὸν	ζωγράφον, ἀλλὰ τὴν θέσιν τὴν
[6, 4, 10]	φήσομεν τὴν εἰκόνα πεποιηκέναι, ἀλλὰ	τὸν	ζωγράφον, οὐκ οὖσαν αὐτοῦ εἰκόνα
[6, 4, 12]	δὲ τὸ οὖς ἦλθε πρὸς	τὸν	λόγον, καὶ ὀφθαλμοὶ πολλοὶ πρὸς
[6, 4, 3]	μέρος ζωὴ οὐκ ἔσται. Ἀλλὰ	τὸν	νοῦν, ἵν´ ὁ μὲν ᾖ
[6, 4, 10]	φήσουσι, τὰς δὲ ψυχὰς καὶ	τὸν	νοῦν φθαρτὰ ποιήσουσιν. Εἶτα καὶ
[6, 4, 16]	ἢ μὴ διάφωνόν γε ἐπιδεῖξαι	τὸν	νῦν προκείμενον λόγον. Ἐπειδὴ τοίνυν
[6, 4, 7]	ἔχει. Τί οὖν, εἴ τις	τὸν	ὄγκον τὸν σωματικὸν τῆς χειρὸς
[6, 4, 7]	σωματικῇ οὔσῃ— φέρε, εἴ τις	τὸν	ὄγκον τοῦ σώματος ὑφέλοι, τηροῖ
[6, 4, 13]	ἡ ἔκτασις ἡ ἐπὶ πάντα	τὸν	οὐρανὸν καὶ τὰ ζῷα; Ἢ
[6, 4, 15]	τοιούτῳ· ὃς δ´ ἂν τοῦτον	τὸν	ὄχλον δουλώσηται καὶ ἀναδράμῃ εἰς
[6, 4, 7]	οὖν, εἴ τις τὸν ὄγκον	τὸν	σωματικὸν τῆς χειρὸς ὑποθεῖτο ἀφῃρῆσθαι,
[6, 4, 12]	ἀλλὰ κἂν ἄλλο ἥκῃ εἰς	τὸν	τοιοῦτον κόσμον, ὅλου αὐτοῦ μεταλήψεται.
[6, 4, 2]	τόπῳ τις τιθεῖτο τὸ τοιοῦτον,	τὸν	τόπον νοῶν ἢ πέρας σώματος
[6, 4, 10]	τὰ γενόμενα εἶναι. Τοῦτον δὲ	τὸν	τρόπον καὶ τὰς ἀσθενεστέρας δυνάμεις
[6, 4, 12]	οὐδ´ ὧς ἀπέστη τοῦ κατὰ	τὸν	φωνοῦντα εἶναι, ὅστις φωνῶν καὶ
[6, 4, 16]	καὶ ἀπέλθοι τὸ εἴδωλον εἰς	τὸν	χείρω τόπον μόνον, αὐτὴ δὲ
[6, 4, 5]	ὄγκῳ ἀπιστεῖν ἤδη, ὡς οὐ	δυνατὸν	ἐπὶ τὸ μεῖζον αὐτοῦ ἰέναι
[6, 4, 3]	γὰρ ἂν τοὐναντίον θαυμαστὸν καὶ	ἀδύνατον	πρὸς τῷ θαυμαστῷ, εἰ τόπον
[6, 4, 8]	συμβεβηκὸς ἂν γένοιτο, καὶ ταύτῃ	παθητὸν	ἂν λέγοιτο καὶ μεριστόν, ἐπειδὴ
[6, 4, 2]	τιθέμεθα, καὶ μέγα νομίζοντες τὸ	αἰσθητὸν	ἀποροῦμεν, πῶς ἐν μεγάλῳ καὶ
[6, 4, 8]	αὖ τοσοῦτον, ὅσον τὸ πᾶν	αἰσθητόν,	οὐδ´ εἴ τι μέρος τοῦ
[6, 4, 1]	εἴ τι ἡμῖν σαφὲς καὶ	εὐπαράδεκτον	γένοιτο, πῶς ἀσώματος καὶ ἀμεγέθης
[6, 4, 10]	σβεννύοιεν, πρῶτον μὲν ἓν μόνον	ἄφθαρτον	φήσουσι, τὰς δὲ ψυχὰς καὶ
[6, 4, 9]	μεμερισμένον· ἢ πολλὰ γενόμενον ὅλον	ἕκαστον	αἱ δυνάμεις καὶ ὅμοιαι ἀλλήλαις,
[6, 4, 14]	πᾶσαν ψυχὴν καὶ νοῦν ἅπαντα;	Ἕκαστον	δὲ αὐτῶν οὐ πέρασιν ἀφώρισται·
[6, 4, 3]	ἀλλὰ τοσοῦδε σώματος, καὶ σῶμα	ἕκαστον	ἐλέγετο τῷ εἴδει καθὸ σῶμα·
[6, 4, 9]	πολλοῖς, πρῶτον μὲν οὐκέτι ὅλον	ἕκαστον·	ἔπειτα πῶς ἦλθον ἀποτμηθεῖσαι καὶ
[6, 4, 14]	αὖ καὶ πάντα ὁμοῦ καὶ	ἕκαστον	ἔχει διακεκριμένον καὶ αὖ οὐ
[6, 4, 9]	ἑκάστῳ ὅλον ἦν καὶ αὐτὸ	ἕκαστον	οἷον τὸ πρῶτον— ἀποτετμημένον ἀεὶ
[6, 4, 9]	οἷον τὸ πρῶτον— ἀποτετμημένον ἀεὶ	ἕκαστον—	πολλὰ τὰ πρῶτα καὶ ἕκαστον
[6, 4, 9]	ἕκαστον— πολλὰ τὰ πρῶτα καὶ	ἕκαστον	πρῶτον. Εἶτα ταῦτα τὰ πολλὰ
[6, 4, 7]	τοῦτο δὲ ταὐτόν ἐστι πῶς	ἕκαστον	τῶν πολλῶν τῶν αἰσθητῶν οὐκ
[6, 4, 16]	τόπῳ, ἀλλ´ ἐνεργείᾳ γένηται τὸ	καθέκαστον,	μοῖρά τίς ἐστιν, οὐ πᾶσα,
[6, 4, 2]	ὥστε ἐν ἑαυτῷ. Καὶ οὐδὲν	θαυμαστόν,	εἰ τὸ πανταχοῦ ἐν τῷ
[6, 4, 16]	δέ τινα χείρω τόπον, τί	θαυμαστόν;	Ἐπεὶ καὶ νῦν, οὗ τὸ
[6, 4, 3]	πάρεστιν· ἦν γὰρ ἂν τοὐναντίον	θαυμαστὸν	καὶ ἀδύνατον πρὸς τῷ θαυμαστῷ,
[6, 4, 3]	ἐφιεμένου αὐτοῦ, οὐδ´ αὖ ἄλλου.	Θαυμαστὸν	οὖν οὐδὲν οὕτως ἐν πᾶσιν
[6, 4, 1]	καὶ ἀμεγέθης οὖσα δύναται εἰς	πλεῖστον	ἰέναι εἴτε πρὸ τῶν σωμάτων
[6, 4, 8]	ταύτῃ παθητὸν ἂν λέγοιτο καὶ	μεριστόν,	ἐπειδὴ σώματός ἐστί τι οἷον
[6, 4, 13]	οὕτω γὰρ οὐδὲν ἧττον καὶ	μεριστὸν	ἔσται καὶ οὐ παντὶ αὐτῷ
[6, 4, 3]	ὡδί, τὸ δὲ ἄλλοθι· ὥστε	μεριστὸν	ἔσται καὶ σῶμα ἔσται. Πῶς
[6, 4, 8]	Εἰ δὴ ᾗ σῶμα τὸ	μεριστόν,	ᾗ μὴ σῶμα τὸ ἀμέριστον.
[6, 4, 4]	καὶ τὸ περὶ τὰ σώματα	μεριστὸν	λέγεται ἀμερὲς εἶναι τὴν φύσιν,
[6, 4, 8]	πῶς ἂν τὸ μερίζεσθαι ἔχοι;	Ἀμέριστον	ἄρα δεῖ αὐτὸ σὺν αὐτῷ
[6, 4, 4]	ποιεῖ τὸ ἓν καὶ τὸ	ἀμέριστον	ὄντως τῆς φύσεως. Οὔτ´ οὖν
[6, 4, 8]	μεριστόν, ᾗ μὴ σῶμα τὸ	ἀμέριστον.	Πῶς γὰρ καὶ μερίσεις οὐκ
[6, 4, 3]	αἱ δυνάμεις, αὐτὸ σαφῶς πάρεστι	χωριστὸν	ὅμως ὄν· γενόμενον μὲν γὰρ
[6, 4, 5]	τὸ ἔλαττον. Οὔτε γὰρ τὸ	ἔλαττον	κατηγορητέον, οὐδὲ παραθετέον ὄγκον πρὸς
[6, 4, 5]	φέρειν. Δεῖ δὲ ἐκεῖνο μήτε	ἔλαττον	λέγειν, μηδὲ τιθέμενον ἔλαττον τῷ
[6, 4, 5]	τὸ μεῖζον αὐτοῦ ἰέναι τὸ	ἔλαττον.	Οὔτε γὰρ τὸ ἔλαττον κατηγορητέον,
[6, 4, 5]	μήτε ἔλαττον λέγειν, μηδὲ τιθέμενον	ἔλαττον	τῷ ὄγκῳ ἀπιστεῖν ἤδη, ὡς
[6, 4, 13]	ὡς μικρόν· οὕτω γὰρ οὐδὲν	ἧττον	καὶ μεριστὸν ἔσται καὶ οὐ
[6, 4, 10]	οὖσαν αὐτοῦ εἰκόνα οὐδ´ εἰ	αὐτόν	τις γράφει· τὸ γὰρ γράφον
[6, 4, 14]	περιέθηκεν ἑαυτὸν ἡμῖν καὶ προσέθηκεν	ἑαυτὸν	ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ὃς
[6, 4, 14]	τοῦ παντὸς οὐκ ἔξω περιέθηκεν	ἑαυτὸν	ἡμῖν καὶ προσέθηκεν ἑαυτὸν ἐκείνῳ
[6, 4, 15]	ἐπιθυμιῶν καὶ φόβων κρατησάντων συνδόντος	ἑαυτὸν	τοῦ τοιούτου ἀνθρώπου δήμῳ τῷ
[6, 4, 1]	ἐπ´ ἄλλου μέρους, οὐ μὴν	ταὐτὸν	ἀριθμῷ, ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς
[6, 4, 4]	ψυχῆς τὸ ἓν οὕτω πανταχοῦ	ταὐτὸν	εἶναι. Βέλτιον γὰρ ἴσως μερίσαντα
[6, 4, 7]	ἐστὶ τὸ αὐτό· τοῦτο δὲ	ταὐτόν	ἐστι πῶς ἕκαστον τῶν πολλῶν
[6, 4, 7]	τὸ φῶς πανταχοῦ ἓν καὶ	ταὐτὸν	ὂν οὐκ ἀρξάμενον οὐδ´ ἀρχήν
[6, 4, 12]	κἂν ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν	τοιοῦτον	κόσμον, ὅλου αὐτοῦ μεταλήψεται. Ὁμοίως
[6, 4, 8]	προσάπτειν τοσοῦτον» ὅπου μηδὲ τὸ	τοιοῦτον·	οὐ τοίνυν οὐδὲ τὸ ποῦ·
[6, 4, 2]	ἐν τόπῳ τις τιθεῖτο τὸ	τοιοῦτον,	τὸν τόπον νοῶν ἢ πέρας
[6, 4, 11]	παρεῖναι, καὶ καθόσον δύναται κατὰ	τοσοῦτον	αὐτῷ οὐ τόπῳ παρεῖναι, οἷον
[6, 4, 3]	ἔδωκεν ἐκείνῳ· ἀλλ´ ὁ λαβὼν	τοσοῦτον	ἐδυνήθη λαβεῖν παντὸς παρόντος. Οὗ
[6, 4, 5]	ῥέουσα; Ῥέουσα μὲν γὰρ ἐπὶ	τοσοῦτον	ἔρχεται, ἐφ´ ὅσον ῥεῖν δύναται,
[6, 4, 15]	τὰ ἄλλα καὶ τὰ φυτὰ	τοσοῦτον	ἔχει, ὅσον δύναται λαβεῖν· οἷον
[6, 4, 8]	ὄντι φύσεως, οὐδαμῇ δεῖ προσάπτειν	τοσοῦτον»	ὅπου μηδὲ τὸ τοιοῦτον· οὐ
[6, 4, 8]	οὐκ ἀπολείπεσθαι ἑαυτοῦ. Οὐδ´ αὖ	τοσοῦτον,	ὅσον τὸ πᾶν αἰσθητόν, οὐδ´
[6, 4, 7]	τῇ χειρί, καθόσον ἐφάπτεται εἰς	τοσοῦτον	περιγραφομένης, ὡς δοκεῖ, τῆς δυνάμεως,
[6, 4, 1]	οὔσῃ; Ἀλλ´ εἰ ἔστιν εἰς	τοσοῦτον	πρὶν τὸ τοσόνδε σῶμα ἐλθεῖν
[6, 4, 8]	οὐδὲ ποσόν· πῶς ἂν οὖν	τοσοῦτον;	Σώματι μὲν γὰρ τοσοῦτον» τῷ
[6, 4, 1]	τότε· διὸ καὶ ἐξ ἀνάγκης	τοσοῦτον,	τό τε ἄλλου μέρους λευκὸν
[6, 4, 8]	οὖν τοσοῦτον; Σώματι μὲν γὰρ	τοσοῦτον»	τῷ δὲ μὴ σώματι, ἀλλ´
[6, 4, 10]	ἑαυτοῦ ἀποτετμημένα τὰ γενόμενα εἶναι.	Τοῦτον	δὲ τὸν τρόπον καὶ τὰς
[6, 4, 15]	τῷ τοιούτῳ· ὃς δ´ ἂν	τοῦτον	τὸν ὄχλον δουλώσηται καὶ ἀναδράμῃ
[6, 4, 9]	καὶ αὐτὸ ἕκαστον οἷον τὸ	πρῶτον—	ἀποτετμημένον ἀεὶ ἕκαστον— πολλὰ τὰ
[6, 4, 15]	καὶ πληγαῖς κρουόμενον ταῖς ἔξω,	πρῶτον	αὐτὸ εἰς τὸ κοινὸν τοῦ
[6, 4, 9]	πολλὰ τὰ πρῶτα καὶ ἕκαστον	πρῶτον.	Εἶτα ταῦτα τὰ πολλὰ πρῶτα
[6, 4, 11]	νοητοῦ; Πῶς δὲ τὸ μὲν	πρῶτον	ἐκεῖ, τὸ δὲ ἔτι δεύτερον
[6, 4, 2]	ὅτι τὸ πᾶν ἐκεῖνο καὶ	πρῶτον	καὶ ὂν οὐ ζητεῖ τόπον,
[6, 4, 10]	οὗτοι ταύτας τὰς δυνάμεις σβεννύοιεν,	πρῶτον	μὲν ἓν μόνον ἄφθαρτον φήσουσι,
[6, 4, 10]	θερμότητα εἶναι ἐν τῷ θερμανθέντι	πρῶτον	μὲν ἐπὶ τοῦ ἀρχετύπου καὶ
[6, 4, 9]	μὴ γίνηται ἄνευ οὐσίας δύναμις,	πρῶτον	μὲν καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων
[6, 4, 9]	μέρη τὰ ἐν τοῖς πολλοῖς,	πρῶτον	μὲν οὐκέτι ὅλον ἕκαστον· ἔπειτα
[6, 4, 10]	αὐτόν τις γράφει· τὸ γὰρ	γράφον	ἦν οὐ τὸ σῶμα τοῦ
[6, 4, 10]	τὸ μεμιμημένον· καὶ οὐ τὸν	ζωγράφον,	ἀλλὰ τὴν θέσιν τὴν οὑτωσὶ
[6, 4, 10]	τὴν εἰκόνα πεποιηκέναι, ἀλλὰ τὸν	ζωγράφον,	οὐκ οὖσαν αὐτοῦ εἰκόνα οὐδ´
[6, 4, 13]	ἀλλὰ τὸ ὑποκείμενον ἄλλο ποσὸν	ἔχον	ἄλλο ἔσχεν· ἐπεὶ οὕτω γε
[6, 4, 8]	τὸ τοιαύτην ἔχον φύσιν οὐκ	ἔχον	ἀρχὴν ὅθεν ὁρμηθείη οὔτε ἔκ
[6, 4, 9]	τὸ παρ´ ἄλλου τὴν ὑπόστασιν	ἔχον	ἴνδαλμα ὂν ἐκείνου οὐχ οἷόν
[6, 4, 6]	σῶμα τὴν αὐτὴν ψυχὴν ἔχει	ἔχον	καὶ αὐτὸ ἣν ἔχει ψυχήν;
[6, 4, 8]	Πῶς γὰρ καὶ μερίσεις οὐκ	ἔχον	μέγεθος; Εἰ οὖν οὐκ ἔχοντος
[6, 4, 3]	θαυμαστῷ, εἰ τόπον καὶ αὐτὸ	ἔχον	οἰκεῖον παρῆν ἄλλῳ τῷ ἐν
[6, 4, 16]	τι καίειν ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν	ἔχον	τὴν δύναμιν. Ἔστι γὰρ ἡ
[6, 4, 8]	οὖν οὐκ ἔχοντος μέγεθος τὸ	ἔχον	τὸ μέγεθος ἀμῃγέπῃ μεταλαμβάνει, οὐ
[6, 4, 7]	οὐκ ἀρξάμενον οὐδ´ ἀρχήν ποθεν	ἔχον.	~Τὸ μὲν οὖν φῶς, ἐπειδὴ
[6, 4, 8]	τοιαύτης, τοῦτο δὴ τὸ τοιαύτην	ἔχον	φύσιν οὐκ ἔχον ἀρχὴν ὅθεν
[6, 4, 7]	εἴ τις τὸ κρατοῦν καὶ	συνέχον	εἰς ἴσα τῷ κρατουμένῳ διαιροῖ.
[6, 4, 3]	κατ´ ἄλλο καὶ κατ´ ἄλλο	ζῷον	γίγνεσθαι. Ἢ ἐφ´ ὧν μὲν
[6, 4, 14]	τοῦ ὅλου· οὐδὲ γὰρ οὐδὲ	νῦν	ἀποτετμήμεθα. Ἀλλὰ γὰρ νῦν ἐκείνῳ
[6, 4, 3]	οὕτως, ὥς τοι ἡμεῖς φαμεν.	Νῦν	δέ φησιν ὁ λόγος, ὡς
[6, 4, 14]	οὐδὲ νῦν ἀποτετμήμεθα. Ἀλλὰ γὰρ	νῦν	ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ προσελήλυθεν ἄνθρωπος
[6, 4, 16]	τόπον, τί θαυμαστόν; Ἐπεὶ καὶ	νῦν,	οὗ τὸ σῶμα ἡμῶν καὶ
[6, 4, 12]	οὖν μὴ ἦλθεν, ὤφθη δὲ	νῦν	παροῦσα καὶ παροῦσα οὐ τῷ
[6, 4, 16]	μὴ διάφωνόν γε ἐπιδεῖξαι τὸν	νῦν	προκείμενον λόγον. Ἐπειδὴ τοίνυν τὸ
[6, 4, 14]	γὰρ γινόμενον ἐκεῖ· οὐδὲ μεριζόμενον	τοίνυν,	ἀλλὰ δοκεῖ μερίζεσθαι τῷ λαβόντι.
[6, 4, 16]	τὴν πᾶσαν ἣν ἔχει. Καὶ	τοίνυν	αὕτη τοῦ παντὸς οὖσα κόσμου
[6, 4, 7]	εἶναι οὐδὲ μερίζουσαι. Καὶ δὴ	τοίνυν	εἰ δύναμις μόνον ὁ ἥλιος
[6, 4, 8]	καὶ τό τινος εἶναι. Λείπεται	τοίνυν	εἰπεῖν ὡς, εἴ τι αὐτοῦ
[6, 4, 13]	οὐ σώματος μεταλήψεται. Οὐδὲ μέγεθος	τοίνυν	μεγέθους μεταλήψεται· ἔχει γὰρ ἤδη.
[6, 4, 8]	ἂν πολλάκις ποῦ» εἴη. Εἰ	τοίνυν	ὁ μερισμὸς τοῖς τόποις, ὅταν
[6, 4, 7]	φῶς κατειληφέναι τὸ ἔξω; Ἐπειδὴ	τοίνυν	οὐ παρὰ τοῦ ὄγκου τοῦ
[6, 4, 8]	τοίνυν οὐδὲ τὸ ποῦ· οὐ	τοίνυν	οὐδὲ τὸ ἐνταῦθα καὶ ἐνταῦθα·
[6, 4, 8]	ὅπου μηδὲ τὸ τοιοῦτον· οὐ	τοίνυν	οὐδὲ τὸ ποῦ· οὐ τοίνυν
[6, 4, 16]	τὸν νῦν προκείμενον λόγον. Ἐπειδὴ	τοίνυν	τὸ μεταλαμβάνειν ἐκείνης τῆς φύσεως
[6, 4, 8]	μεταλαμβάνειν αὐτοῦ πάσχοντος μηδὲν μήτ´	οὖν	ἄλλο τι μήτε μεμερισμένου. Τῷ
[6, 4, 3]	δυνατοῖς δὲ δέξασθαί ἐστιν. ~Ἆρ´	οὖν	αὐτὸ φήσομεν παρεῖναι, ἢ αὐτὸ
[6, 4, 12]	πᾶσα δόξα συγχωρεῖ, εἰρήσθω δ´	οὖν	δι´ ἐκεῖνο, ὅτι ἀπὸ τοῦ
[6, 4, 3]	ὅλον τὸ ὂν ὑπῆρχε. Τί	οὖν,	εἴ τις λέγοι καὶ τὸ
[6, 4, 7]	ὅσα τὸ σῶμα ἔχει. Τί	οὖν,	εἴ τις τὸν ὄγκον τὸν
[6, 4, 16]	οὐδενὸς ἐξῃρημένου αὐτῆς. Τὸ μὲν	οὖν	ἐκ τοῦ τοιοῦδε εἴδωλον γενόμενον
[6, 4, 8]	μέγεθος αὖ ἔξει πάλιν. Ὅταν	οὖν	ἐν πολλοῖς λέγῃς, οὐκ αὐτὸ
[6, 4, 2]	ὂν ἐν τῷ ὄντι. Ὅλῳ	οὖν	ἐντυγχάνει τῷ ὄντι· οὐ γὰρ
[6, 4, 1]	μεμερίσθαι λεγόμενον, ὅτι πανταχοῦ. Λέγωμεν	οὖν	ἐξ ἀρχῆς περὶ τούτων, εἴ
[6, 4, 6]	συμπίπτοντα διάφορα λεκτέον εἶναι. Ἄλλα	οὖν	ἐστι τὰ κρινόμενα, οὐ τὸ
[6, 4, 13]	μεμερισμένος, ἀλλ´ ὅλος ἔσται. ~Πόθεν	οὖν	ἡ ἔκτασις ἡ ἐπὶ πάντα
[6, 4, 4]	πῶς πληροῦσι τὸ πᾶν. Οὐδὲν	οὖν	ἡμῖν παρὰ τοῦ πλήθους οὕτω
[6, 4, 15]	θόρυβον ἀσχήμονα ἐμβάλλοι. Ὅταν μὲν	οὖν	ἡσυχίαν ἀγόντων τῶν τοιούτων ἀπὸ
[6, 4, 4]	τόπῳ, ὁμοῦ δὲ πᾶς. Ἆρ´	οὖν	καὶ ψυχαί; Ἢ καὶ ψυχαί·
[6, 4, 12]	Πῶς γὰρ καὶ ἦλθεν; Εἰ	οὖν	μὴ ἦλθεν, ὤφθη δὲ νῦν
[6, 4, 13]	ὥστε οὐδ´ ὧς ἐφαρμόσει. Εἰ	οὖν	ὁ ὄγκος ὁ πᾶς ἕξει
[6, 4, 12]	πρὸς ἃ εἴληπται, ἔχει δ´	οὖν	ὁμοιότητα κατά τι· τὰ δὲ
[6, 4, 2]	τοῦ ὁρατοῦ φύσις. Τὸ μὲν	οὖν	ὄντως πᾶν ἐν οὐδενί ἐστιν·
[6, 4, 6]	καὶ τῇ ψυχῇ ὄγκον. ~Τί	οὖν	οὐ καὶ ἐπ´ ἄλλο σῶμα
[6, 4, 6]	περὶ τὴν κεφαλήν. Διὰ τί	οὖν	οὐ συναισθάνεται ἡ ἑτέρα τὸ
[6, 4, 3]	αὐτοῦ, οὐδ´ αὖ ἄλλου. Θαυμαστὸν	οὖν	οὐδὲν οὕτως ἐν πᾶσιν εἶναι,
[6, 4, 8]	μερίσεις οὐκ ἔχον μέγεθος; Εἰ	οὖν	οὐκ ἔχοντος μέγεθος τὸ ἔχον
[6, 4, 9]	καί, εἰ μὴ πανταχοῦ, ἀλλ´	οὖν	πανταχῇ ἅμα τὴν αὐτὴν ὅλην,
[6, 4, 10]	κἂν εἰ μὴ αὐτίκα, ἀλλ´	οὖν	παύεται καὶ ψύχεται τὸ σῶμα
[6, 4, 13]	ἔσται, ἀλλ´ αὐτὸ ἔσται. Δεῖ	οὖν	σῶμα μεταλαμβάνον τινὸς οὐ σώματος
[6, 4, 8]	αὐτοῦ καθόσον δύναται μεταλαμβάνοι. Δεῖ	οὖν	τὰ μεταλαμβάνοντα αὐτοῦ οὕτως ἔχειν
[6, 4, 8]	πολλὰ αὐτοῦ ἐφιέμενα τυγχάνῃ. Εἰ	οὖν	τὰ πολλὰ ἐφίεται αὐτοῦ, δῆλον
[6, 4, 12]	φωνὴν καὶ δίδωσι. Τὰ μὲν	οὖν	τῆς φωνῆς ταὐτότητα μὲν οὐκ
[6, 4, 13]	μετειληφέναι ὄντος ἀδιαστάτου αὐτοῦ. Εἰ	οὖν	τι μεταλήψεταί τινος, δῆλον ὅτι
[6, 4, 6]	προσεληλυθὸς καὶ δεξάμενον ἔχει. Τί	οὖν;	Τὸ ἄλλο σῶμα τὴν αὐτὴν
[6, 4, 13]	τὰ δύο τρία ἔσται. Εἰ	οὖν	τὸ διειλημμένον καὶ τὸ ἐκτεταμένον
[6, 4, 4]	ἀμέριστον ὄντως τῆς φύσεως. Οὔτ´	οὖν	τὸ μίαν εἶναι τὰς πολλὰς
[6, 4, 4]	ἀλλὰ οὐδ´ ὁπωσοῦν τοσόνδε. ~Πῶς	οὖν	τὸ ὂν καὶ τὰ ὄντα
[6, 4, 8]	γὰρ οὐδὲ ποσόν· πῶς ἂν	οὖν	τοσοῦτον; Σώματι μὲν γὰρ τοσοῦτον»
[6, 4, 8]	ἀρχήν ποθεν ἔχον. ~Τὸ μὲν	οὖν	φῶς, ἐπειδὴ σώματός ἐστιν, ὅθεν
[6, 4, 16]	κἂν μὴ τοῦδε ᾖ, ἀλλ´	οὖν	ψυχὴ τοῦδε λεγομένη ὁπωσοῦν μερική
[6, 4, 15]	βελτίονος, ὅτι μὴ ἠδυνήθη τὸ	θορυβοῦν	δέξασθαι τὸν ἄνωθεν λόγον, καὶ
[6, 4, 14]	ἐνέργειαν ἀκοή τις ἔχουσα τὸ	ἐνεργοῦν	εἰς αὐτὴν παρόν· καὶ γεγενήμεθα
[6, 4, 12]	καὶ ἔστιν ἐν ἑαυτῷ, καίτοι	δοκοῦν	ἐνταῦθα ἐλθεῖν. Πῶς γὰρ καὶ
[6, 4, 11]	πάντων, ἀλλ´ οὐ χωρὶς ὄντων.	Οὐκοῦν	ἐκεῖνο ποικίλον καὶ πολύ; Ἢ
[6, 4, 11]	καὶ πολύ; Ἢ τὸ ποικίλον	ἁπλοῦν	αὖ, καὶ τὰ πολλὰ ἕν.
[6, 4, 14]	ζωὴν καὶ πᾶσαν ψυχὴν καὶ	νοῦν	ἅπαντα; Ἕκαστον δὲ αὐτῶν οὐ
[6, 4, 3]	ζωὴ οὐκ ἔσται. Ἀλλὰ τὸν	νοῦν,	ἵν´ ὁ μὲν ᾖ ἐν
[6, 4, 11]	τὰ διάφορα, οἷον ψυχὴν καὶ	νοῦν	καὶ πάσας ἐπιστήμας μείζους τε
[6, 4, 10]	τὰς δὲ ψυχὰς καὶ τὸν	νοῦν	φθαρτὰ ποιήσουσιν. Εἶτα καὶ οὐκ
[6, 4, 2]	ἔχειν καὶ τάξιν οὗ σῴζοιτο	γειτονοῦν	αὐτῷ παρόντι καὶ οὐ παρόντι
[6, 4, 4]	τῷ ἑνί, οὔτε τῷ πλήθει	συμπληροῦν	δεῖ ζωῆς τὰ σώματα, οὔτε
[6, 4, 4]	δ´ οἷον μέρη γενόμενα, ψυχάς,	συμπληροῦν	ἤδη τὰ πάντα. Ἀλλ´ εἰ
[6, 4, 16]	ἀλλ´ οὖν ψυχὴ τοῦδε λεγομένη	ὁπωσοῦν	μερική πως ἐκ τοῦ παντὸς
[6, 4, 3]	τὸ τοσόνδε τι, ἀλλὰ οὐδ´	ὁπωσοῦν	τοσόνδε. ~Πῶς οὖν τὸ ὂν
[6, 4, 7]	διειλῆφθαι, οἷον εἴ τις τὸ	κρατοῦν	καὶ συνέχον εἰς ἴσα τῷ
[6, 4, 7]	καὶ ἐπὶ πᾶν μὲν τὸ	κρατοῦν,	οὐ διείληπται δὲ ὅμως εἰς
[6, 4, 10]	Καίτοι, εἰ μένοι ἱδρυθεὶς ἥλιος	ὁπουοῦν,	τὸ αὐτὸ φῶς ἂν παρέχοι
[6, 4, 8]	ἔχοι; Ἀμέριστον ἄρα δεῖ αὐτὸ	σὺν	αὐτῷ εἶναι, κἂν τὰ πολλὰ
[6, 4, 4]	σώματος δύναμιν αὐτῶν δώσουσιν. Ἐφ´	ὧν	καὶ τῶν δυνάμεων ἡ αὐτὴ
[6, 4, 3]	ἄλλο ζῷον γίγνεσθαι. Ἢ ἐφ´	ὧν	μὲν τὸ ἕν, τῷ μὴ
[6, 4, 9]	ἐκεῖνο καὶ ἀδύναμον γεγονέναι ἐστερημένον	ὧν	πρότερον εἶχε δυνάμεων, χωρίς τε
[6, 4, 3]	ἣν ἔδωκεν ἐκείνῳ· ἀλλ´ ὁ	λαβὼν	τοσοῦτον ἐδυνήθη λαβεῖν παντὸς παρόντος.
[6, 4, 15]	αὑτῷ ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ	φόβων	κρατησάντων συνδόντος ἑαυτὸν τοῦ τοιούτου
[6, 4, 9]	ἐπὶ τῶν τοιούτων δυνάμεων ἀναγκαῖον	ὁμοειδῶν	πάντως πρὸς ἀλλήλας γινομένων ἢ
[6, 4, 9]	μὲν καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων	δυνάμεων	ἀναγκαῖον ὁμοειδῶν πάντως πρὸς ἀλλήλας
[6, 4, 4]	δώσουσιν. Ἐφ´ ὧν καὶ τῶν	δυνάμεων	ἡ αὐτὴ ἀπορία ἔσται ἡ
[6, 4, 9]	γεγονέναι ἐστερημένον ὧν πρότερον εἶχε	δυνάμεων,	χωρίς τε τὰς δυνάμεις εἶναι
[6, 4, 12]	τὸ τῆς ὄψεως δέ, εἰ	παθὼν	ὁ ἀὴρ τὴν μορφὴν ἔχει,
[6, 4, 15]	τινὸς ἢ ἐλλάμψεως ἐλθούσης, γένεσις	ἐπιθυμιῶν	καὶ ἡδονῶν καὶ ἀλγηδόνων ἐν
[6, 4, 15]	δῆμον ἐν αὑτῷ ἡδονῶν καὶ	ἐπιθυμιῶν	καὶ φόβων κρατησάντων συνδόντος ἑαυτὸν
[6, 4, 9]	τε τὰς δυνάμεις εἶναι τῶν	οὐσιῶν	ἑαυτῶν πῶς ἂν οἷόν τε
[6, 4, 10]	τοῦ ἀρχετύπου, ἀφ´ οὗ ἡ	εἰκών,	καὶ τοῦ πυρὸς ἀπελθόντος τὴν
[6, 4, 14]	ἀνθρώπῳ προσελήλυθεν ἄνθρωπος ἄλλος εἶναι	θέλων·	καὶ εὑρὼν ἡμᾶς ἦμεν γὰρ
[6, 4, 16]	αἱ δίκαι καὶ αἱ εἰς	ἄλλων	ζῴων σώματα εἰσκρίσεις; Ταῦτα γὰρ
[6, 4, 8]	πολλὰ γενόμενον λέγεις, ἀλλὰ τῶν	πολλῶν	τὸ πάθος περιάπτεις τῷ ἑνὶ
[6, 4, 7]	ταὐτόν ἐστι πῶς ἕκαστον τῶν	πολλῶν	τῶν αἰσθητῶν οὐκ ἄμοιρον τοῦ
[6, 4, 16]	καὶ νῦν, οὗ τὸ σῶμα	ἡμῶν	καὶ ἐν ᾧ τόπῳ, κἀκείνη
[6, 4, 6]	καὶ ἔστιν οἷον εἰ αὐτὸς	ἡμῶν	καὶ ἡδονὴν κρίνει τὴν περὶ
[6, 4, 14]	ἀνθρώπῳ τῷ ὃς ἦν ἕκαστος	ἡμῶν	τότε· οἷον εἰ φωνῆς οὔσης
[6, 4, 16]	οὔσης κατά τι θεώρημα ὁ	ἐπιστήμων	ἐνεργεῖ· τὸ δ´ ἀγαθὸν αὐτῷ
[6, 4, 15]	τῷ ὅλῳ. Οἷον ἐκκλησίᾳ δημογερόντων	καθημένων	ἐφ´ ἡσύχῳ συννοίᾳ δῆμος ἄτακτος,
[6, 4, 7]	ἐκεῖνο ὀρθῶς ἔχει ἐκ τῶν	εἰρημένων	μερίζειν εἰς τὰ πολλά, ἀλλὰ
[6, 4, 4]	μᾶλλον δὲ τῶν σωμάτων ἐκεῖ	γενομένων,	ὅσον ἐστὶ μεμερισμένα, κατὰ πᾶν
[6, 4, 9]	ἀναγκαῖον ὁμοειδῶν πάντως πρὸς ἀλλήλας	γινομένων	ἢ τὴν αὐτὴν πανταχοῦ συγχωρεῖν
[6, 4, 3]	οὐδενί ἐστιν αὐτῶν οὕτως ὡς	ἐκείνων	εἶναι. Διὸ καὶ τὸ κατὰ
[6, 4, 2]	εἴπερ πάρεστι. Καὶ ὅλως ἐστὶν	ἐκείνων	ἑκάστῳ, οἷς μήτε πόρρωθέν ἐστι
[6, 4, 6]	οὐ τὸ κρῖνον· ὁ δὲ	κρίνων	ὁ αὐτὸς δικαστὴς ἐν ἄλλοις
[6, 4, 15]	ἐλλάμψεως ἐλθούσης, γένεσις ἐπιθυμιῶν καὶ	ἡδονῶν	καὶ ἀλγηδόνων ἐν αὐτῷ ἐξέφυ·
[6, 4, 15]	αὖ ἔχοντος δῆμον ἐν αὑτῷ	ἡδονῶν	καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ φόβων κρατησάντων
[6, 4, 15]	γένεσις ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν καὶ	ἀλγηδόνων	ἐν αὐτῷ ἐξέφυ· ἦν δὲ
[6, 4, 10]	πᾶς, καὶ ἐν ἄλλοις διὰ	πλειόνων	εἴρηται. ~Ἀλλὰ διὰ τί, εἴπερ
[6, 4, 12]	κατὰ τὸν φωνοῦντα εἶναι, ὅστις	φωνῶν	καὶ ἔχει τὴν φωνὴν καὶ
[6, 4, 2]	τιθεῖτο τὸ τοιοῦτον, τὸν τόπον	νοῶν	ἢ πέρας σώματος τοῦ περιέχοντος
[6, 4, 7]	εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἡλίου	βλέπων,	τὸ δὲ αὐτὸ ὅμως ὁρᾷς
[6, 4, 10]	τὰς ἀσθενεστέρας δυνάμεις παρὰ τῶν	προτέρων	ἀξιώσουσι γίνεσθαι. Τὸ δ´ ἐπὶ
[6, 4, 4]	δὴ καὶ προιόντα ἐκ τῶν	προτέρων	ἀριθμοὶ ὄντα, ἀλλ´ οὐ μεγέθη,
[6, 4, 8]	ἐκείνῳ ἐν πολλοῖς αὐτὸ ἅμα	ὁρῶν.	Τὸ δὲ ἐν αὐτοῖς» οὕτω
[6, 4, 14]	ἄνθρωπος ἄλλος εἶναι θέλων· καὶ	εὑρὼν	ἡμᾶς ἦμεν γὰρ τοῦ παντὸς
[6, 4, 7]	ἐστι πῶς ἕκαστον τῶν πολλῶν	τῶν	αἰσθητῶν οὐκ ἄμοιρον τοῦ αὐτοῦ
[6, 4, 4]	αὐτῶν δώσουσιν. Ἐφ´ ὧν καὶ	τῶν	δυνάμεων ἡ αὐτὴ ἀπορία ἔσται
[6, 4, 7]	γὰρ ἐκεῖνο ὀρθῶς ἔχει ἐκ	τῶν	εἰρημένων μερίζειν εἰς τὰ πολλά,
[6, 4, 9]	χωρίς τε τὰς δυνάμεις εἶναι	τῶν	οὐσιῶν ἑαυτῶν πῶς ἂν οἷόν
[6, 4, 16]	σώματα εἰσκρίσεις; Ταῦτα γὰρ παρὰ	τῶν	πάλαι περὶ ψυχῆς ἄριστα πεφιλοσοφηκότων
[6, 4, 8]	αὐτὸ πολλὰ γενόμενον λέγεις, ἀλλὰ	τῶν	πολλῶν τὸ πάθος περιάπτεις τῷ
[6, 4, 7]	δὲ ταὐτόν ἐστι πῶς ἕκαστον	τῶν	πολλῶν τῶν αἰσθητῶν οὐκ ἄμοιρον
[6, 4, 10]	καὶ τὰς ἀσθενεστέρας δυνάμεις παρὰ	τῶν	προτέρων ἀξιώσουσι γίνεσθαι. Τὸ δ´
[6, 4, 4]	Καὶ δὴ καὶ προιόντα ἐκ	τῶν	προτέρων ἀριθμοὶ ὄντα, ἀλλ´ οὐ
[6, 4, 4]	τῶν ψυχῶν γίνεσθαι, ἀλλὰ πρὸ	τῶν	σωμάτων εἶναι καὶ πολλὰς καὶ
[6, 4, 1]	εἰς πλεῖστον ἰέναι εἴτε πρὸ	τῶν	σωμάτων εἴτ´ ἐν τοῖς σώμασι.
[6, 4, 4]	φύσεως αὐτοῖς παρούσης, μᾶλλον δὲ	τῶν	σωμάτων ἐκεῖ γενομένων, ὅσον ἐστὶ
[6, 4, 9]	τὰ σώματα αὐτῶν· οὐ γὰρ	τῶν	σωμάτων οἷόν τε ἦν εἴδη
[6, 4, 1]	δύνασθαι, ῥᾴδιον ἂν καὶ ἐπὶ	τῶν	σωμάτων παραδέξασθαι τὸ τοιοῦτο γένοιτο.
[6, 4, 1]	δέ, εἰ φανείη καὶ πρὸ	τῶν	σωμάτων τοῦτο δύνασθαι, ῥᾴδιον ἂν
[6, 4, 12]	ἀέρι φωνηθείσῃ φωνῇ, πρὸ δὲ	τῶν	σωμάτων τῷ φωνοῦντι καὶ φωνήσοντι·
[6, 4, 1]	ψυχή. Τὰ μὲν γὰρ πάθη	τῶν	σωμάτων, ὥστε πᾶν τὸ πεπονθὸς
[6, 4, 15]	Ὅταν μὲν οὖν ἡσυχίαν ἀγόντων	τῶν	τοιούτων ἀπὸ τοῦ φρονοῦντος ἥκῃ
[6, 4, 9]	δύναμις, πρῶτον μὲν καὶ ἐπὶ	τῶν	τοιούτων δυνάμεων ἀναγκαῖον ὁμοειδῶν πάντως
[6, 4, 10]	ἀλλὰ τὴν θέσιν τὴν οὑτωσὶ	τῶν	χρωμάτων λεκτέον ποιεῖν τὴν τοιαύτην
[6, 4, 4]	σώματος δεῖ νομίζειν τὸ πλῆθος	τῶν	ψυχῶν γίνεσθαι, ἀλλὰ πρὸ τῶν
[6, 4, 4]	ὁ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ	τῶν	ψυχῶν ἔσται. Ἐν οἷς γὰρ
[6, 4, 10]	τὴν θέσιν τὴν οὑτωσὶ τῶν	χρωμάτων	λεκτέον ποιεῖν τὴν τοιαύτην εἰκόνα.
[6, 4, 4]	ψυχῶν γίνεσθαι, ἀλλὰ πρὸ τῶν	σωμάτων	εἶναι καὶ πολλὰς καὶ μίαν.
[6, 4, 1]	πλεῖστον ἰέναι εἴτε πρὸ τῶν	σωμάτων	εἴτ´ ἐν τοῖς σώμασι. Τάχα
[6, 4, 4]	αὐτοῖς παρούσης, μᾶλλον δὲ τῶν	σωμάτων	ἐκεῖ γενομένων, ὅσον ἐστὶ μεμερισμένα,
[6, 4, 9]	σώματα αὐτῶν· οὐ γὰρ τῶν	σωμάτων	οἷόν τε ἦν εἴδη αὐτὰ
[6, 4, 1]	ῥᾴδιον ἂν καὶ ἐπὶ τῶν	σωμάτων	παραδέξασθαι τὸ τοιοῦτο γένοιτο. ~Ἔστι
[6, 4, 1]	εἰ φανείη καὶ πρὸ τῶν	σωμάτων	τοῦτο δύνασθαι, ῥᾴδιον ἂν καὶ
[6, 4, 12]	φωνηθείσῃ φωνῇ, πρὸ δὲ τῶν	σωμάτων	τῷ φωνοῦντι καὶ φωνήσοντι· καίτοι
[6, 4, 1]	Τὰ μὲν γὰρ πάθη τῶν	σωμάτων,	ὥστε πᾶν τὸ πεπονθὸς ἔχειν
[6, 4, 7]	πῶς ἕκαστον τῶν πολλῶν τῶν	αἰσθητῶν	οὐκ ἄμοιρον τοῦ αὐτοῦ πολλαχῇ
[6, 4, 11]	ἄλλη δὲ αἴσθησις ἄλλο, ὁμοῦ	πάντων,	ἀλλ´ οὐ χωρὶς ὄντων. Οὐκοῦν
[6, 4, 15]	ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ φόβων	κρατησάντων	συνδόντος ἑαυτὸν τοῦ τοιούτου ἀνθρώπου
[6, 4, 11]	ὁμοῦ πάντων, ἀλλ´ οὐ χωρὶς	ὄντων.	Οὐκοῦν ἐκεῖνο ποικίλον καὶ πολύ;
[6, 4, 15]	ἐμβάλλοι. Ὅταν μὲν οὖν ἡσυχίαν	ἀγόντων	τῶν τοιούτων ἀπὸ τοῦ φρονοῦντος
[6, 4, 15]	ἐδίδου τῷ ὅλῳ. Οἷον ἐκκλησίᾳ	δημογερόντων	καθημένων ἐφ´ ἡσύχῳ συννοίᾳ δῆμος
[6, 4, 16]	τῶν πάλαι περὶ ψυχῆς ἄριστα	πεφιλοσοφηκότων	παρειλήφαμεν, οἷς πειρᾶσθαι προσήκει σύμφωνον
[6, 4, 8]	αὐτοῖς» οὕτω ληπτέον ὡς οὐκ	αὐτῶν	γενόμενον ἑκάστου οὐδ´ αὖ τοῦ
[6, 4, 4]	ὅλαι που τοῦ σώματος δύναμιν	αὐτῶν	δώσουσιν. Ἐφ´ ὧν καὶ τῶν
[6, 4, 9]	ἄλλοθι, ἢ ὅλαι ἢ μέρη	αὐτῶν	ἐνταῦθα ἔσονται. Ἀλλ´ εἰ μέρη,
[6, 4, 11]	τοῖς νοητοῖς πάρεστιν, ὅσα πάρεστιν	αὐτῶν	καὶ οἷς πάρεισιν, ἄλλως τὰ
[6, 4, 3]	δὲ ἐν ἄλλῳ; Ἀλλ´ οὐδέτερος	αὐτῶν	νοῦς ἔσται. Ἀλλὰ τὸ ὂν
[6, 4, 8]	ὡς οὐ μετέλαβε, μὴ ἰδίου	αὐτῶν	ὄντος· οὕτως γὰρ ἂν μένοι
[6, 4, 9]	Οὐ γὰρ δὴ τὰ σώματα	αὐτῶν·	οὐ γὰρ τῶν σωμάτων οἷόν
[6, 4, 14]	καὶ νοῦν ἅπαντα; Ἕκαστον δὲ	αὐτῶν	οὐ πέρασιν ἀφώρισται· διὰ τοῦτο
[6, 4, 3]	ὅτι αὖ ἐν οὐδενί ἐστιν	αὐτῶν	οὕτως ὡς ἐκείνων εἶναι. Διὸ
[6, 4, 9]	τὰς δυνάμεις εἶναι τῶν οὐσιῶν	ἑαυτῶν	πῶς ἂν οἷόν τε ἢ
[6, 4, 15]	μὲν οὖν ἡσυχίαν ἀγόντων τῶν	τοιούτων	ἀπὸ τοῦ φρονοῦντος ἥκῃ εἰς
[6, 4, 9]	πρῶτον μὲν καὶ ἐπὶ τῶν	τοιούτων	δυνάμεων ἀναγκαῖον ὁμοειδῶν πάντως πρὸς
[6, 4, 1]	Λέγωμεν οὖν ἐξ ἀρχῆς περὶ	τούτων,	εἴ τι ἡμῖν σαφὲς καὶ
[6, 4, 16]	αὖ ἀπόλωλεν. Ἀλλὰ περὶ μὲν	τούτων	ταῦτα· πάλιν δὲ ἀναλαβόντες τὸν
[6, 4, 8]	ἐστιν, ὅθεν ἐλήλυθεν εἰπεῖν ἔχεις	ἔχων	εἰπεῖν τὸ σῶμα ὅπου ἐστίν,
[6, 4, 6]	πάθεσι γινόμενος· καίτοι οὐχ ὁ	πάσχων	αὐτός, ἀλλ´ ἡ σώματος τοιοῦδε
[6, 4, 4]	δεῖ νομίζειν τὸ πλῆθος τῶν	ψυχῶν	γίνεσθαι, ἀλλὰ πρὸ τῶν σωμάτων
[6, 4, 4]	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν	ψυχῶν	ἔσται. Ἐν οἷς γὰρ λέγονται
[6, 4, 16]	δίκαι καὶ αἱ εἰς ἄλλων	ζῴων	σώματα εἰσκρίσεις; Ταῦτα γὰρ παρὰ