Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 5]	ἂν μηδὲ τὴν ἀρχὴν γενέσθαι	ψόφον	δύο σωμάτων συρραγέντων, εἰ μὴ
[4, 5, 5]	ταύτην τὴν πληγὴν εἶναι τὸν	ψόφον	εἰς αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν δὲ
[4, 5, 5]	ὅτι πρὸς ἀέρα γενομένη πληγὴ	ψόφον	ἐποίησεν, οὐχ ᾗ ἀὴρ φατέον·
[4, 5, 5]	τοῦ παρακειμένου ὑπὸ τοῦ τὸν	ψόφον	ποιοῦντος, τῷ τὸν μέχρι ἀκοῆς
[4, 5, 5]	εἰ ὁ ἀὴρ κύριος τοῦ	ψόφου	καὶ τούτου κινηθέντος ἡ πληγή,
[4, 5, 5]	κύριος εἶναι ὁ ἀὴρ τοῦ	ψόφου·	μὴ γὰρ ἂν μηδὲ τὴν
[4, 5, 5]	μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου τοῦ	ψόφου,	οἷον συμβαλλόντων δύο σωμάτων, εὐθέως
[4, 5, 5]	διαφοραὶ τῶν φωνῶν καὶ τῶν	ψόφων;	Ἄλλο γὰρ ἠχεῖ χαλκὸς πρὸς
[4, 5, 4]	συναφὲς ἔμψυχον γίνεται, καὶ ἡ	ψυχὴ	δι´ αὐτοῦ φερομένη καὶ ἐν
[4, 5, 8]	εἴη. Καὶ γάρ, ὡς ἡ	ψυχὴ	ἐν τούτῳ· ὥστε πᾶν καὶ
[4, 5, 4]	Εἰ δὲ μένει μὲν ἡ	ψυχὴ	ἐφ´ ἑαυτῆς, φωτὸς δὲ δεῖται
[4, 5, 8]	εἰ τὸ ποιοῦν ἐκεῖ ἡ	ψυχὴ	πάντη ἑτέρα, καὶ τὰ ἐκεῖ
[4, 5, 1]	πάντη ἐν τῷ νοητῷ τὴν	ψυχὴν	εἶναι. Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος
[4, 5, 8]	γὰρ ψυχὴν λέγει καὶ οὐ	ψυχήν,	καὶ συγγενῆ καὶ οὐ συγγενῆ,
[4, 5, 8]	αἴτιόν ἐστιν αὐτῆς· ἅμα γὰρ	ψυχὴν	λέγει καὶ οὐ ψυχήν, καὶ
[4, 5, 1]	αἰσθητῶν μόνον, δεῖ πως τὴν	ψυχὴν	συναφῆ γενομένην τοῖς αἰσθητοῖς διὰ
[4, 5, 7]	τοῦ σώματος τί; Ἢ παρακειμένης	ψυχῆς	ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν τὸ
[4, 5, 8]	ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε ἡ αἴσθησις	ψυχῆς	ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων
[4, 5, 0]	~Περὶ	ψυχῆς	ἀποριῶν τρίτον ἢ περὶ ὄψεως.
[4, 5, 6]	Ἀλλ´ ὥσπερ ζωὴ ἐνέργεια οὖσα	ψυχῆς	ἐστιν ἐνέργεια παθόντος ἄν τινος,
[4, 5, 7]	ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς	ψυχῆς,	ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης
[4, 5, 7]	σῶμα φθαρῇ οὐ γὰρ δὴ	ψυχῆς	τι ἄμοιρον δύναται εἶναι φθειρομένου
[4, 5, 3]	πάθημα, ἀλλὰ κατὰ μείζους καὶ	ψυχικὰς	καὶ ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010