Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 7]	τὸ ἐν τοῖς τοιούτοις σώμασιν,	ἃ	δὴ πρώτως ἐστὶ τοιαῦτα, οὐσία
[4, 5, 7]	καὶ δὴ καὶ ἐπὶ ζῴων,	ἃ	ἔνδον συνεστραμμένον πῦρ ἔχοντα ταῖς
[4, 5, 2]	ἐβούλετο ἡ φύσις, κωλύοντος τὸ	ἄγαν	τοῦ μεταξύ· εἰ μή που
[4, 5, 1]	κωλύει ὁρᾶν, ὅσῳ δὲ λεπτότερα	ἀεὶ	τὰ μεταξύ, μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ
[4, 5, 2]	ἀέρος ἰὸν πάσχειν ποιοῦν τὸν	ἀέρα,	ἀλλ´ ἢ μόνον διαιρεῖν· οἷον
[4, 5, 5]	διαφοραί. Εἰ δ´ ὅτι πρὸς	ἀέρα	γενομένη πληγὴ ψόφον ἐποίησεν, οὐχ
[4, 5, 4]	ἡλίου, οὐ πρότερον δεῖ τὸν	ἀέρα	εἶτα καὶ ἡμᾶς, ἀλλ´ ἅμα,
[4, 5, 2]	Εἰ γὰρ τῷ προπαθεῖν τὸν	ἀέρα	ἡ αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ ἂν
[4, 5, 2]	ἡμεῖς δὲ κινούμενοι τέμνομεν τὸν	ἀέρα,	καὶ οὐχ ἡ ἀντιπερίστασις ὠθεῖ,
[4, 5, 6]	εἶναι τῷ φωτὶ διὰ τὸν	ἀέρα	πάθημα γὰρ αὐτοῦ εἶναι μὴ
[4, 5, 5]	ποιοῦντος, τῷ τὸν μέχρι ἀκοῆς	ἀέρα	πάσχειν τὸ αὐτό, οὕτως εἰς
[4, 5, 6]	ὡς ἐχρῆν αὐτὸν τρέπεσθαι τὸν	ἀέρα	τῇ τροπῇ, καὶ τὸ σκοτεινὸν
[4, 5, 5]	ἤχους τῶν ζῴων οὐκ ἐν	ἀέρι,	ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος ἄλλο
[4, 5, 3]	ὁρᾶται, καὶ ὅσοι ἐν τῷ	ἀέρι	κατά γε τὸ καταντικρὺ ἔκ
[4, 5, 3]	τοῦ ἀμυδροῦ τοῦ ἐν τῷ	ἀέρι	ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν, οὐκ ἐκείνου
[4, 5, 4]	ἄρα τὸ φῶς οὐκ ἂν	ἀέρος	ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω δὲ τοῦτο
[4, 5, 6]	γὰρ νῦν τὸ φωτεινὸν τοῦ	ἀέρος	γεννᾷ τὸ φῶς, ἀλλὰ γῇ
[4, 5, 2]	ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν τοῦ	ἀέρος.	Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ τάχους
[4, 5, 1]	ὄντος μεταξὺ ἔστιν ὁρᾶν οἷον	ἀέρος	ἢ ἄλλου τινὸς τοῦ λεγομένου
[4, 5, 4]	ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος τοῦ	ἀέρος	ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος τοῦ
[4, 5, 2]	οὐδὲ πανταχοῦ φαίνεται τὸ δι´	ἀέρος	ἰὸν πάσχειν ποιοῦν τὸν ἀέρα,
[4, 5, 2]	ὅτι σκιὰν φέρει τὴν τοῦ	ἀέρος	καὶ τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον δὲ
[4, 5, 5]	κάμψεις καὶ πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων	ἀέρος	μὴ ὄντος μεταξὺ καὶ πρίσεις.
[4, 5, 6]	φῶς γένοιτο ἂν μὴ ὄντος	ἀέρος,	οἷον ἡλίου {ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ
[4, 5, 3]	ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον μόριον τοῦ	ἀέρος	ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον τὸ
[4, 5, 4]	Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ μεταξὺ	ἀέρος	οὐ δεῖται, εἰ μὴ ἄρα
[4, 5, 3]	μαρτύριον τοῦ μὴ διὰ τοῦ	ἀέρος	παθόντος τὸ εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ
[4, 5, 3]	γὰρ δὴ πάσχοι τὸ τοῦ	ἀέρος,	σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν· τοῦτο
[4, 5, 5]	ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος τοῦ	ἀέρος	τὴν κίνησιν τὴν πρώτην τοῦ
[4, 5, 5]	αἴσθησιν; Ἢ καὶ δεῖ μὲν	ἀέρος	τὴν πρώτην τοῦ πληττομένου, τὸ
[4, 5, 6]	δέ τις τροπὴν λέγοι τοῦ	ἀέρος	τὸ φῶς, λεκτέον ὡς ἐχρῆν
[4, 5, 4]	τὸ φῶς γένοιτο ἄνευ τοῦ	ἀέρος,	ὕστερον· νῦν δὲ ἐκεῖνο σκεπτέον.
[4, 5, 5]	ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ δὲ	ἀὴρ	εἷς καὶ ἡ ἐν αὐτῷ
[4, 5, 2]	ἄλλο ἢ οὐχ ὑπομένει ὁ	ἀήρ;	Ἐπεὶ οὐδὲ τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον
[4, 5, 6]	ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ ὁ	ἀήρ.	Καὶ τοῦτο μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω.
[4, 5, 5]	καὶ ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ ὁ	ἀὴρ	κύριος τοῦ ψόφου καὶ τούτου
[4, 5, 2]	μεταξύ· ἢ ὅτι σκοτεινὸν ὁ	ἀήρ.	Μὴ ὄντος δὲ τούτου σκοτεινοῦ
[4, 5, 4]	πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ	ἀὴρ	ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς πυρὸς
[4, 5, 2]	τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ	ἀὴρ	ὁ παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ·
[4, 5, 6]	γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ ὁ	ἀὴρ	οἷός ἐστι μένει, ὡς ἂν
[4, 5, 6]	ἔσται. Οὐ γὰρ δὴ ὁ	ἀὴρ	οὐδ´ ὅλως τὸ φωτιζόμενον ἔσται
[4, 5, 5]	σωμάτων συρραγέντων, εἰ μὴ ὁ	ἀὴρ	πληγεὶς ἐν τῇ ταχείᾳ συνόδῳ
[4, 5, 5]	γὰρ δοκεῖ κύριος εἶναι ὁ	ἀὴρ	τοῦ ψόφου· μὴ γὰρ ἂν
[4, 5, 5]	πληγὴ ψόφον ἐποίησεν, οὐχ ᾗ	ἀὴρ	φατέον· τότε γὰρ φωνεῖ, ὅταν
[4, 5, 4]	θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ ὁ	ἀήρ·	ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´
[4, 5, 8]	αἰσθανόμενα καὶ τὰ αἰσθητά, καὶ	αἱ	αἰσθήσεις οὕτως οὐκ ἄν, εἰ
[4, 5, 8]	ὄψεται ἡ ὄψις παρόν, καὶ	αἱ	ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν παρόντων
[4, 5, 4]	εἶναι· οὕτω γὰρ διὰ μέσου	αἱ	ἁφαί. Εἶτα καὶ πρότερον ἐγγὺς
[4, 5, 7]	αἱ μὲν ἀσθενεῖς καὶ ἀμυδραί,	αἱ	δὲ καὶ λανθάνουσαι, τῶν δ´
[4, 5, 5]	πληγή, παρὰ τί ἂν εἶεν	αἱ	διαφοραὶ τῶν φωνῶν καὶ τῶν
[4, 5, 7]	τὸ δὲ εἰς ἔλαττον· καὶ	αἱ	μὲν ἀσθενεῖς καὶ ἀμυδραί, αἱ
[4, 5, 1]	τὸ ὁρᾶν καὶ ὅλως τὸ	αἰσθάνεσθαι	γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ μὲν γὰρ
[4, 5, 1]	τὴν ψυχὴν εἶναι. Τοῦ δὲ	αἰσθάνεσθαι	ὄντος ἀντιλήψεως οὐ νοητῶν, ἀλλὰ
[4, 5, 3]	Τούτῳ γὰρ ἔοικε καὶ τὸ	αἰσθάνεσθαι	ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι συμπαθὲς τὸ
[4, 5, 8]	ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν οὖν ζῷον ὂν	αἰσθάνηται	μὲν μὴ τῶν ἐν αὐτῷ,
[4, 5, 4]	ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς πυρὸς	αἰσθανόμεθα	οὐκ ἀναμείναντες θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον
[4, 5, 8]	διὰ τὸ ἑνὸς ζῴου τὰ	αἰσθανόμενα	καὶ τὰ αἰσθητά, καὶ αἱ
[4, 5, 3]	τούτοις τὸ πῦρ ἐναντιούμενος τῇ	αἰσθήσει,	ἐχρῆν τὴν ὄψιν τοῦ ἀμυδροῦ
[4, 5, 8]	καὶ τὰ αἰσθητά, καὶ αἱ	αἰσθήσεις	οὕτως οὐκ ἄν, εἰ μὴ
[4, 5, 8]	ὄψις παρόν, καὶ αἱ ἄλλαι	αἰσθήσεις	τῶν αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς οὐκ
[4, 5, 5]	πάσχειν τὸ αὐτό, οὕτως εἰς	αἴσθησιν	ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ συμβεβηκὸς μὲν
[4, 5, 5]	πληγὴν εἶναι τὸν ψόφον εἰς	αἴσθησιν	ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν δὲ καὶ τοὺς
[4, 5, 5]	εὐθέως ἀπαντᾶν πρὸς ἡμᾶς τὴν	αἴσθησιν;	Ἢ καὶ δεῖ μὲν ἀέρος
[4, 5, 2]	τοῦ παρακειμένου ἔσχομεν ἂν τὴν	αἴσθησιν,	ὥσπερ ἐπὶ τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ
[4, 5, 2]	οὐ δεῖ, ὅταν τοῦ πόρρω	αἴσθησις	ᾖ, συνέχειαν εἶναι; Ἢ τὴν
[4, 5, 2]	τῷ προπαθεῖν τὸν ἀέρα ἡ	αἴσθησις	ἡμῖν, οὐκ ἂν πρὸς αὐτὸ
[4, 5, 8]	κατὰ τὸ ζῷον καὶ ἡ	αἴσθησις,	ὅτι τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ
[4, 5, 8]	ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε ἡ	αἴσθησις	ψυχῆς ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων
[4, 5, 1]	ἕν πως πρὸς αὐτὰ τὰ	αἰσθητὰ	ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς οὕτω πρὸς
[4, 5, 8]	ζῴου τὰ αἰσθανόμενα καὶ τὰ	αἰσθητά,	καὶ αἱ αἰσθήσεις οὕτως οὐκ
[4, 5, 1]	τὴν ψυχὴν συναφῆ γενομένην τοῖς	αἰσθητοῖς	διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν τινὰ
[4, 5, 2]	οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι τὸ	αἰσθητὸν	ὁρᾶν ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι δεῖ
[4, 5, 4]	τεταμένου τοῦ φωτός, καὶ τὸ	αἰσθητόν,	τὸ χρῶμα, ᾗ χρῶμα, ἀντιτυποῦν
[4, 5, 4]	παθεῖν δεῖ τὸ πρὸς τὸ	αἰσθητὸν	φῶς, εἶτα διαδοῦναι μέχρι ὄψεως,
[4, 5, 2]	τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι τοῦ	αἰσθητοῦ,	δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι τὸ
[4, 5, 3]	ἀέρος παθόντος τὸ εἶδος τοῦ	αἰσθητοῦ	ὁρᾶν {καὶ τὰς τούτων μορφάς}
[4, 5, 4]	τὴν ὄψιν καὶ μέχρι τοῦ	αἰσθητοῦ	πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ
[4, 5, 4]	γίνεται ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ τοῦ	αἰσθητοῦ	τὸ μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ, πρὸς
[4, 5, 1]	ὄντος ἀντιλήψεως οὐ νοητῶν, ἀλλὰ	αἰσθητῶν	μόνον, δεῖ πως τὴν ψυχὴν
[4, 5, 8]	καὶ αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν	αἰσθητῶν	παρόντων αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς
[4, 5, 8]	ἐν τῇ ὑποθέσει δείκνυσιν ὡς	αἴτιόν	ἐστιν αὐτῆς· ἅμα γὰρ ψυχὴν
[4, 5, 2]	εὐθυποροῦν. Οἱ δὲ τὴν ἔνστασιν	αἰτιώμενοι	δέοιντο ἂν πάντως τοῦ μεταξύ.
[4, 5, 5]	ζῴῳ καὶ τοῦ κατὰ τὴν	ἀκοὴν	πάθους ὄντος. ~Εἰ δὲ καὶ
[4, 5, 5]	ψόφον ποιοῦντος, τῷ τὸν μέχρι	ἀκοῆς	ἀέρα πάσχειν τὸ αὐτό, οὕτως
[4, 5, 5]	τῷ ἐφεξῆς μέχρις ὤτων καὶ	ἀκοῆς.	Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ κύριος
[4, 5, 1]	εἰ δὲ καὶ περὶ τῆς	ἀκοῆς,	ὕστερον ἀλλὰ περὶ τοῦ ὁρᾶν,
[4, 5, 2]	ποιοῖ τὴν συμπάθειαν· μᾶλλον δὲ	ἀκόλουθον	λέγειν ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν καὶ
[4, 5, 8]	ὡς οὐκ ὂν ζητεῖν τὸ	ἀκόλουθον	τῷ αὐτὸ τὸ ὑποτεθὲν ἐν
[4, 5, 2]	τὰς ὄψεις οὐκ ἂν ἔχοιεν	ἀκολουθοῦν	τὸ πάντως μεταξύ τι εἶναι,
[4, 5, 5]	ἄλλοις ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ τοῦ	ἀκούειν	ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος τοῦ
[4, 5, 2]	μὴ φοβοῖντο, μὴ πέσῃ ἡ	ἀκτίς·	ἀλλὰ φωτός ἐστι, καὶ τὸ
[4, 5, 4]	τὸν ἀέρα εἶτα καὶ ἡμᾶς,	ἀλλ´	ἅμα, καὶ πρὶν ἐγγὺς τῆς
[4, 5, 2]	τὸ πῦρ ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει·	ἀλλ´	ἄτοπον· φθάνει γὰρ τὸ πῦρ
[4, 5, 6]	οὐ τοίνυν οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ,	ἀλλ´	αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ
[4, 5, 4]	ἂν δέοιτο τοῦ μεταξὺ φωτός,	ἀλλ´	ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν
[4, 5, 7]	τὸ πῦρ πρὸς τὸ ἔξω,	ἀλλ´	ἔδυ εἰς τὸ εἴσω. Τὸ
[4, 5, 6]	κατὰ συμβεβηκός, ὅτι πάρεστι, φωτιζομένου;	Ἀλλ´	εἰ δι´ αὐτὸν παθόντα καὶ
[4, 5, 8]	τὰ μέρη, ᾗ ἑνὸς ζῴου.	Ἀλλ´	εἰ δι´ ὁμοιότητά τις λέγοι;
[4, 5, 2]	τοῦ πρόσθεν ἧττον ἂν πάσχοι.	Ἀλλ´	εἰ ζῴου ἑνὸς μόρια εἴη
[4, 5, 6]	ἂν εἴη μὴ ὄντος ἐκείνου;	Ἀλλ´	εἰ μὲν ποιότης μόνον καί
[4, 5, 5]	ἐφεξῆς μέχρις ὤτων καὶ ἀκοῆς.	Ἀλλ´	εἰ ὁ ἀὴρ κύριος τοῦ
[4, 5, 4]	συλλογισμῷ· νῦν δὲ οὐχ οὕτως.	Ἀλλ´	εἰ παθεῖν δεῖ τὸ πρὸς
[4, 5, 7]	τὸ πάσχειν δυνάμενον οὐ ῥέοντος·	ἀλλ´	εἰ πάρεστι, κἀκεῖνο ἐκεῖ φαίνεται
[4, 5, 1]	οὐδὲν πρὸς ὅρασιν τοῖς ὁρῶσιν;	Ἀλλ´	εἰ πυκνὰ μὲν ὄντα τὰ
[4, 5, 2]	ὅλως τὸ μεταξὺ μὴ πάσχειν.	Ἀλλ´	εἰ συμπαθὲς τῷ ἓν ζῷον
[4, 5, 1]	δὲ κωλυτικὰ ἄν τις εἴποι.	Ἀλλ´	εἰ τὸ πάθος πρότερον τὸ
[4, 5, 2]	αὐτὸ βλέποντες τὸ ὁρώμενον εἴδομεν,	ἀλλ´	ἐκ τοῦ παρακειμένου ἔσχομεν ἂν
[4, 5, 7]	ἔδυ καὶ αὐτό; Ἢ οὔ,	ἀλλ´	ἐκεῖνο μόνον· δύντος δὲ ἐπίπροσθέν
[4, 5, 3]	τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον μηδενός.	Ἀλλ´	ἐκείνῳ ἄν τις ἐπιστήσειε, μὴ
[4, 5, 7]	Εἴ τις δὲ μὴ ἐνέργεια,	ἀλλ´	ἐξ ἐνεργείας, οἵαν ἐλέγομεν τὴν
[4, 5, 7]	φῶς ἔξω, οὐδ´ αὖ ἐφθάρη,	ἀλλ´	ἢ ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν
[4, 5, 2]	ἰὸν πάσχειν ποιοῦν τὸν ἀέρα,	ἀλλ´	ἢ μόνον διαιρεῖν· οἷον λίθος
[4, 5, 8]	εἰ δι´ ὁμοιότητά τις λέγοι;	Ἀλλ´	ἡ ἀντίληψις κατὰ τὸ ζῷον
[4, 5, 8]	ἀντιληπτὰ ἔσται, οὐχ ᾗ αὐτοῦ,	ἀλλ´	ᾗ ὅμοια τοῖς ἐν αὐτῷ.
[4, 5, 7]	δὲ ἡ ἐνέργεια οὐ δίδωσιν,	ἀλλ´	οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα ἄλλου
[4, 5, 4]	οὐδ´ ὅλως πάθους ἐνταῦθα δεῖ,	ἀλλ´	ὅμως τοῦ μεταξύ· εἰ δὲ
[4, 5, 3]	οὐχ ὅτι μηδέν ἐστι μεταξύ,	ἀλλ´	ὅτι ἡ συμπάθεια τοῦ ζῴου
[4, 5, 4]	ἀήρ· ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον,	ἀλλ´	οὐ δι´ αὐτό. Εἰ οὖν
[4, 5, 4]	φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν ὅλως.	Ἀλλ´	οὐχ οἷόν τε· οὐ γὰρ
[4, 5, 7]	ὡς παλιρροίας ἢ μεταρροίας γενομένης,	ἀλλ´	ὡς τῆς ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης
[4, 5, 6]	τι τὸ ὑποκείμενον, εἰ παρείη.	Ἀλλ´	ὥσπερ ζωὴ ἐνέργεια οὖσα ψυχῆς
[4, 5, 1]	αἰσθάνεσθαι ὄντος ἀντιλήψεως οὐ νοητῶν,	ἀλλὰ	αἰσθητῶν μόνον, δεῖ πως τὴν
[4, 5, 8]	ὑποτεθέντα ὅμοια οὐδὲν πρὸς αὐτήν.	Ἀλλὰ	γὰρ ἡ ἀτοπία τὸ μαχόμενον
[4, 5, 1]	θηρευτὴς πάσχειν λέγεται τὸ ναρκᾶν.	Ἀλλὰ	γὰρ κινδυνεύει ὁ λόγος ἐπὶ
[4, 5, 6]	τοῦ ἀέρος γεννᾷ τὸ φῶς,	ἀλλὰ	γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ
[4, 5, 4]	ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος οὐδὲν τοῦ μεταξύ,	ἀλλὰ	γίνεται τῆς ὄψεως φορὰ ἐκεῖ.
[4, 5, 7]	εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ ὁρώμενον.	Ἀλλὰ	καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ὅσον
[4, 5, 3]	δὲ οὐ κατὰ σώματος πάθημα,	ἀλλὰ	κατὰ μείζους καὶ ψυχικὰς καὶ
[4, 5, 2]	ταχύνεσθαί τις τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν,	ἀλλὰ	κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γίνοιτο, οὐκ
[4, 5, 2]	γὰρ οὐ τὸ πόρρωθεν πῦρ,	ἀλλὰ	ὁ ἀὴρ ὁ παρακείμενος θερμανθεὶς
[4, 5, 6]	τί οὐκ ὄντος ἐφεξῆς σώματος,	ἀλλὰ	οἷον κενοῦ μεταξύ, εἴπερ οἷόν
[4, 5, 5]	μὴ ὄντος μεταξὺ καὶ πρίσεις.	Ἀλλὰ	περὶ μὲν τούτου ἠπορήσθω ὁμοίου
[4, 5, 1]	καὶ περὶ τῆς ἀκοῆς, ὕστερον	ἀλλὰ	περὶ τοῦ ὁρᾶν, εἰ δεῖ
[4, 5, 4]	ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ πόρρω ὁρᾶν. Τὸ
[4, 5, 5]	τῶν ζῴων οὐκ ἐν ἀέρι,	ἀλλὰ	συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος ἄλλο ἄλλου·
[4, 5, 4]	ἐγγύς τι λέγει καὶ ἅπτεται,	ἀλλὰ	τὰς τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει
[4, 5, 8]	αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά.	Ἀλλὰ	τὸ ἄτοπον τοῦτο, πόθεν δὴ
[4, 5, 6]	καὶ λίθων τοιούτων φωτεινὴ χρόα.	Ἀλλὰ	τὸ εἰς ἄλλο ἀπὸ τοῦ
[4, 5, 2]	βάθει ἐκ προσβολῆς πυρὸς καίοιτο,	ἀλλὰ	τὸ ἐν βάθει αὐτοῦ τῇ
[4, 5, 4]	καὶ ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας.	~Ἀλλὰ	τὸ συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς
[4, 5, 3]	ἂν εἴη πρὸς ἐκεῖνον τούτῳ.	Ἀλλὰ	τοῦτο μὲν ὕστερον. Νῦν δὲ
[4, 5, 7]	ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ τὸ πάρεστιν»	ἀλλὰ	τρόπον ἕτερον ταῦτα, καὶ ἔστιν
[4, 5, 2]	ὄμματι τὸ αἰσθητὸν ὁρᾶν ποιεῖ,	ἀλλὰ	φωτισθῆναι δεῖ τὸ μεταξύ· ἢ
[4, 5, 2]	φοβοῖντο, μὴ πέσῃ ἡ ἀκτίς·	ἀλλὰ	φωτός ἐστι, καὶ τὸ φῶς
[4, 5, 6]	δι´ αὐτὸν παθόντα καὶ τὰ	ἄλλα,	καὶ τὴν ὑπόστασιν εἶναι τῷ
[4, 5, 8]	ἡ ὄψις παρόν, καὶ αἱ	ἄλλαι	αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς
[4, 5, 8]	σῶμα δὲ κεχρωσμένον καὶ τὰς	ἄλλας	ποιότητας ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα,
[4, 5, 4]	τῆς ὄψεως γενέσθαι πολλάκις ὄντος	ἀλλαχοῦ,	ὡς μὴ παθόντος τοῦ ἀέρος
[4, 5, 5]	καὶ ὀστῶν κάμψεις καὶ πρὸς	ἄλληλα	παρατριβομένων ἀέρος μὴ ὄντος μεταξὺ
[4, 5, 3]	πρὸς αὐτὸ καὶ ἡ πρὸς	ἄλληλα	τῶν μερῶν τῷ ἓν εἶναι.
[4, 5, 7]	σώματος τί; Ἢ παρακειμένης ψυχῆς	ἄλλης	ἔχει. Ὅταν οὖν τὸ σῶμα
[4, 5, 7]	ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια	ἄλλης	προτέρας, μενούσης τῆς προτέρας μένει
[4, 5, 5]	χαλκὸς πρὸς χαλκὸν ἢ πρὸς	ἄλλο,	ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ δὲ
[4, 5, 5]	ἀέρι, ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος	ἄλλο	ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις
[4, 5, 3]	γὰρ μὴ τοῦτο, πῶς ἂν	ἄλλο	ἄλλου τῆς δυνάμεως μετελάμβανε καὶ
[4, 5, 6]	φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ τὸ εἰς	ἄλλο	ἀπὸ τοῦ ἔχοντος χρόαν τοιαύτην
[4, 5, 5]	τῶν φωνῶν καὶ τῶν ψόφων;	Ἄλλο	γὰρ ἠχεῖ χαλκὸς πρὸς χαλκὸν
[4, 5, 5]	πρὸς χαλκὸν ἢ πρὸς ἄλλο,	ἄλλο	δὲ ἄλλο· ὁ δὲ ἀὴρ
[4, 5, 2]	δὲ τόδε μὲν ὑπὸ τοῦδε,	ἄλλο	δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ τὸ
[4, 5, 3]	εἰ ἄλλος κόσμος ἦν καὶ	ἄλλο	ζῷον μὴ συντελοῦν πρὸς τοῦτο
[4, 5, 2]	λίθος εἰ ἄνωθεν πίπτοι, τί	ἄλλο	ἢ οὐχ ὑπομένει ὁ ἀήρ;
[4, 5, 8]	καὶ οὐ πᾶν τίθησι, καὶ	ἄλλο	καὶ οὐκ ἄλλο, καὶ τὸ
[4, 5, 8]	τίθησι, καὶ ἄλλο καὶ οὐκ	ἄλλο,	καὶ τὸ μηδὲν καὶ οὐ
[4, 5, 5]	ἢ πρὸς ἄλλο, ἄλλο δὲ	ἄλλο·	ὁ δὲ ἀὴρ εἷς καὶ
[4, 5, 1]	ὀφθαλμός πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι,	ἄλλο	πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ κάλαμος
[4, 5, 7]	δύντος δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι τὸ	ἄλλο	σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο
[4, 5, 4]	πρὸς ἣν ἤδη καὶ ἐν	ἄλλοις	ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ τοῦ ἀκούειν
[4, 5, 3]	πόρρω; Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ	ἄλλος	κόσμος ἦν καὶ ἄλλο ζῷον
[4, 5, 4]	δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς τοῦ	ἀλλοτρίου	καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ
[4, 5, 4]	ὁπωσοῦν ἡ ὄψις, διὰ τί	ἄλλου	δεῖται μέσου εἰς ὃ δύναται
[4, 5, 6]	σώματι. Εἰ δὲ ἐνέργεια ἀπ´	ἄλλου,	διὰ τί οὐκ ὄντος ἐφεξῆς
[4, 5, 7]	ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα	ἄλλου	κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ
[4, 5, 5]	ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος ἄλλο	ἄλλου·	οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις καὶ
[4, 5, 2]	ὑπὸ τοῦδε, ἄλλο δὲ ὑπ´	ἄλλου	οὐ τὸ αὐτό, οὐκ ἂν
[4, 5, 3]	μὴ τοῦτο, πῶς ἂν ἄλλο	ἄλλου	τῆς δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα
[4, 5, 1]	ἔστιν ὁρᾶν οἷον ἀέρος ἢ	ἄλλου	τινὸς τοῦ λεγομένου διαφανοῦς σώματος,
[4, 5, 6]	πάντως ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ πάθημα	ἄλλου,	ὥστε δεῖ εἶναι τὸ πεισόμενον·
[4, 5, 7]	τοῦ φωτίζοντος. Μετακινουμένου δὲ ἐν	ἄλλῳ	ἐστὶ τόπῳ οὐχ ὡς παλιρροίας
[4, 5, 6]	οὐδὲ συμβεβηκός, ὥστε πάντως ἐπ´	ἄλλῳ,	ἢ πάθημα ἄλλου, ὥστε δεῖ
[4, 5, 8]	εἰ δὲ μή, καὶ δι´	ἄλλων	δεικτέον. Τὸ μὲν οὖν ζῷον
[4, 5, 5]	πληττομένου, τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη	ἄλλως	τὸ μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν γὰρ
[4, 5, 4]	τι, κἂν τοῦτο πόρρω, ᾔσθετο.	Ἅμα	γὰρ ὁ ἀὴρ ὁ μεταξὺ
[4, 5, 8]	δείκνυσιν ὡς αἴτιόν ἐστιν αὐτῆς·	ἅμα	γὰρ ψυχὴν λέγει καὶ οὐ
[4, 5, 4]	ἀέρα εἶτα καὶ ἡμᾶς, ἀλλ´	ἅμα,	καὶ πρὶν ἐγγὺς τῆς ὄψεως
[4, 5, 7]	οὐ γὰρ δὴ ψυχῆς τι	ἄμοιρον	δύναται εἶναι φθειρομένου οὖν τοῦ
[4, 5, 7]	καὶ αἱ μὲν ἀσθενεῖς καὶ	ἀμυδραί,	αἱ δὲ καὶ λανθάνουσαι, τῶν
[4, 5, 2]	δὲ ἀκόλουθον λέγειν ποιεῖν πάντως	ἀμυδρὰν	καὶ τὸ συγγενές, ᾗ καὶ
[4, 5, 2]	ᾗ κωλύοι καὶ ἐμποδίζοι καὶ	ἀμυδρὰν	ποιοῖ τὴν συμπάθειαν· μᾶλλον δὲ
[4, 5, 3]	αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν ὄψιν τοῦ	ἀμυδροῦ	τοῦ ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι
[4, 5, 1]	Ἢ τοῦτο μὲν καὶ αὐτὸ	ἀμφισβητοῖτο	ἄν· καὶ γάρ, εἰ ἐντὸς
[4, 5, 2]	τὸ μηδὲν εἶναι μεταξύ, οὐκ	ἀμφισβητοῦσι	τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ συμπαθείᾳ
[4, 5, 8]	ζῴου· εἰ γὰρ εἴη, τάχα	ἄν.	Εἰ μέντοι μὴ μέρος εἴη,
[4, 5, 8]	καὶ αἱ αἰσθήσεις οὕτως οὐκ	ἄν,	εἰ μὴ τὸ σῶμα τοῦτο
[4, 5, 1]	τοῦτο μὲν καὶ αὐτὸ ἀμφισβητοῖτο	ἄν·	καὶ γάρ, εἰ ἐντὸς δικτύου
[4, 5, 3]	αὑτὸ μόριον τοῦ ὁρατοῦ δέχοιτο	ἄν.	Νῦν δὲ πᾶν τε ὁρᾶται,
[4, 5, 6]	δὲ ἄπεισιν· ὥστε καὶ ἔλθοι	ἄν.	Ποῦ οὖν; Ἢ τόπον δεῖ
[4, 5, 7]	ἀπόλλυται ἢ ἀνατρέχει; Τάχα γὰρ	ἄν	τι καὶ ἐκ τούτου λάβοιμεν
[4, 5, 6]	εἰς ὑποκείμενον δέ· πάθοι δ´	ἄν	τι τὸ ὑποκείμενον, εἰ παρείη.
[4, 5, 6]	οὖσα ψυχῆς ἐστιν ἐνέργεια παθόντος	ἄν	τινος, οἷον τοῦ σώματος, εἰ
[4, 5, 7]	μετειληφὸς ἔχειν οἰκεῖον ἤδη, τάχα	ἄν	τις εἶπεν ἀπόλλυσθαι· εἰ δέ
[4, 5, 1]	οὐ κωλυτικά· ταῦτα δὲ κωλυτικὰ	ἄν	τις εἴποι. Ἀλλ´ εἰ τὸ
[4, 5, 3]	πολλῷ μᾶλλον μηδενός. Ἀλλ´ ἐκείνῳ	ἄν	τις ἐπιστήσειε, μὴ τῷ μεταξὺ
[4, 5, 1]	ὅσα ἁφῇ τινι γινώσκεται, τί	ἄν	τις ζητοῖ; Περὶ δὲ τῆς
[4, 5, 3]	μὲν ὕστερον. Νῦν δὲ κἀκεῖνο	ἄν	τις μαρτύραιτο εἰς τὸ μὴ
[4, 5, 1]	τὰ μεταξύ, μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ	ἄν	τις τοῦ ὁρᾶν τὰ μεταξὺ
[4, 5, 4]	μὴ ἄρα τὸ φῶς οὐκ	ἂν	ἀέρος ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω δὲ
[4, 5, 3]	Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο, πῶς	ἂν	ἄλλο ἄλλου τῆς δυνάμεως μετελάμβανε
[4, 5, 7]	παρὰ τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ	ἂν	ἀπολλύοιτο μένοντος ἐν ὑποστάσει τοῦ
[4, 5, 2]	ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς	ἂν	γίνοιτο, οὐκ εἰς τὸ ἄνωθεν·
[4, 5, 2]	ἄλλου οὐ τὸ αὐτό, οὐκ	ἂν	δέοιτό τις τοῦ μεταξὺ πανταχοῦ.
[4, 5, 4]	δήπουθεν, ὅπερ ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν	ἂν	δέοιτο τοῦ μεταξὺ φωτός, ἀλλ´
[4, 5, 2]	ὄντος δὲ τούτου σκοτεινοῦ οὐδ´	ἂν	ἐδέησε φωτὸς ἴσως. Τὸ γὰρ
[4, 5, 5]	κινηθέντος ἡ πληγή, παρὰ τί	ἂν	εἶεν αἱ διαφοραὶ τῶν φωνῶν
[4, 5, 4]	κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ δὲ φῶς	ἂν	εἴη μεταξὺ οὐ πάσχον· οὐδ´
[4, 5, 6]	ἔχοντος χρόαν τοιαύτην ἰὸν ἆρα	ἂν	εἴη μὴ ὄντος ἐκείνου; Ἀλλ´
[4, 5, 3]	ἐκ διαστήματος συμμέτρου· ἢ οὐδὲν	ἂν	εἴη πρὸς ἐκεῖνον τούτῳ. Ἀλλὰ
[4, 5, 2]	μὲν ἂν πάθοι, σύμμετρον δ´	ἂν	εἴη τὸ πάθος, ὅσον ἐβούλετο
[4, 5, 1]	τῷ μεταξὺ μὴ γενομένου οὐδ´	ἂν	εἰς ἡμᾶς τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ
[4, 5, 7]	οὔτ´ εἴ τις παράκειται, πῶς	ἂν	ἔτι ζωὴ μένοι; Τί οὖν;
[4, 5, 2]	ἐκχέοντες δὲ τὰς ὄψεις οὐκ	ἂν	ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ πάντως μεταξύ
[4, 5, 3]	γενόμενα οὕτω συνάψασθαι· ἢ οὐκ	ἂν	ἦν σκότος τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος
[4, 5, 2]	ἑνὸς μόρια εἴη συμπαθῇ, ἆρ´	ἂν	ἧττον πάθοι, ὅτι μεταξύ τί
[4, 5, 8]	κωλύοντος εἰς τὸ ἰδεῖν, ἆρ´	ἂν	θεάσαιτο ὅ τι μὴ συμπαθὲς
[4, 5, 7]	ἐνέργεια οὐ ῥέουσα περιέρρεε γὰρ	ἂν	καὶ ἐχεῖτο εἴσω πλέον ἢ
[4, 5, 7]	πρὸς ἡμᾶς τοῦ ἡλίου, ἦν	ἂν	καὶ μέχρι ἐκεῖ φῶς μηδενὸς
[4, 5, 2]	κρατηθῆναι τῷ φωτί. Τάχα δὲ	ἂν	καὶ προσαχθὲν τῇ ὄψει οὐχ
[4, 5, 6]	μὴ παρόντος δέ ἐστι, τί	ἂν	κωλύοι καὶ ἐπὶ φωτὸς οὕτως,
[4, 5, 6]	δὲ καὶ τὸ φῶς γένοιτο	ἂν	μὴ ὄντος ἀέρος, οἷον ἡλίου
[4, 5, 5]	ἀὴρ τοῦ ψόφου· μὴ γὰρ	ἂν	μηδὲ τὴν ἀρχὴν γενέσθαι ψόφον
[4, 5, 6]	ἀὴρ οἷός ἐστι μένει, ὡς	ἂν	οὐδὲν παθών. Τὸ δὲ πάθημα
[4, 5, 6]	πάθημα γὰρ αὐτοῦ εἶναι μὴ	ἂν	οὖν ἔσεσθαι τὸ πάθημα μὴ
[4, 5, 1]	πάθοι, ἢ τὸ αὐτὸ οὐκ	ἂν	πάθοι. Εἰ τοῦτο, πολλῷ μᾶλλον
[4, 5, 1]	εἴη καὶ ἡ θρίξ, οὐκ	ἂν	πάθοι ἡ χείρ. Ἢ τοῦτο
[4, 5, 2]	τί ἐστιν; Ἢ ἧττον μὲν	ἂν	πάθοι, σύμμετρον δ´ ἂν εἴη
[4, 5, 2]	δὲ τὴν ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο	ἂν	πάντως τοῦ μεταξύ. Οἱ δὲ
[4, 5, 2]	τῇ προσβολῇ τοῦ πρόσθεν ἧττον	ἂν	πάσχοι. Ἀλλ´ εἰ ζῴου ἑνὸς
[4, 5, 2]	ἀέρα ἡ αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ	ἂν	πρὸς αὐτὸ βλέποντες τὸ ὁρώμενον
[4, 5, 2]	ἀλλ´ ἐκ τοῦ παρακειμένου ἔσχομεν	ἂν	τὴν αἴσθησιν, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ
[4, 5, 1]	ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς αὐτό, οὐκ	ἂν	τὸ μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν πάθοι,
[4, 5, 1]	χρώματος. Ἢ νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς	ἂν	τὸ μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται δὲ
[4, 5, 1]	μᾶλλον μηδενὸς ὄντος μεταξὺ πάθοι	ἂν	τὸ πεφυκὸς πάσχειν ἢ ἐὰν
[4, 5, 4]	πρὸς τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο	ἂν	τοῦ φωτὸς τοῦ ἀλλοτρίου καὶ
[4, 5, 8]	τὰ ἀντικείμενα ἐν αὐτῇ οὐδ´	ἂν	ὑπόθεσις εἴη. Καὶ γάρ, ὡς
[4, 5, 3]	ψυχικὰς καὶ ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς	ἀνάγκας.	~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς ὄψεως
[4, 5, 2]	ῥοῇ τὰ εἴδη, τίς πάσχειν	ἀνάγκη	καὶ δι´ αὐτοῦ τὸ πάθος
[4, 5, 6]	ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης ποιότητος,	ἀνάγκη	καὶ τὸ φῶς ζητεῖν ἐν
[4, 5, 3]	τὸ τοῦ ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν	ἀνάγκη	πάσχειν· τοῦτο δέ ἐστιν οἷον
[4, 5, 1]	ἡμᾶς τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ	ἀνάγκη	τὸ μεταξὺ πάσχειν, εἰ τὸ
[4, 5, 2]	μεταξύ; Εἰ καὶ νῦν ἐξ	ἀνάγκης,	ὅτε ἐστί, τρέπεταί πως τὸ
[4, 5, 5]	μεταξὺ τῷ παρεῖναι ἐν μέσῳ,	ἀναιρεθέντος	δὲ τοῦ μεταξύ, ἅπαξ δὲ
[4, 5, 8]	αὐτὸ τὸ ὑποτεθὲν ἐν αὐτῷ	ἀναιρεῖν.
[4, 5, 3]	ὅτι ἡ συμπάθεια τοῦ ζῴου	ἀναιρεῖται	πρὸς αὐτὸ καὶ ἡ πρὸς
[4, 5, 4]	καὶ ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα οὐκ	ἀναμείναντες	θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον γοῦν τὸ
[4, 5, 7]	ζωήν, ὥσπερ τὸ φῶς τὸ	ἀναμεμιγμένον	ἤδη τοῖς σώμασιν; Ἢ ἐνταῦθα
[4, 5, 7]	τῆς ὕλης τὸ τοιοῦτον σῶμα	ἀναμιχθῇ,	χρόαν ἔδωκε· μόνη δὲ ἡ
[4, 5, 7]	ἐπεσκέφθω. ~Πότερα δὲ ἀπόλλυται ἢ	ἀνατρέχει;	Τάχα γὰρ ἄν τι καὶ
[4, 5, 8]	τούτῳ γε αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν	ἀνελεῖν	πειρῷτο ἄτοπον εἶναι λέγων, εἰ
[4, 5, 2]	μηδὲν παθών, τί κωλύει καὶ	ἄνευ	διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι τοῖς εἰς
[4, 5, 4]	τὸ φῶς οὐκ ἂν ἀέρος	ἄνευ	λέγοιτο. Οὕτω δὲ τοῦτο μεταξὺ
[4, 5, 1]	ὅλως τὸ αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται·	ἄνευ	μὲν γὰρ σώματος πάντη ἐν
[4, 5, 4]	οὖν εἰ τὸ φῶς γένοιτο	ἄνευ	τοῦ ἀέρος, ὕστερον· νῦν δὲ
[4, 5, 7]	ἔνδον συνεστραμμένον πῦρ ἔχοντα ταῖς	ἀνοιδάνσεσιν	ἐν σκότῳ ἐκλάμπει εἰς τὸ
[4, 5, 8]	συγγενῆ, καὶ ὅμοια ταῦτα καὶ	ἀνόμοια·	ὥστε ἔχουσα τὰ ἀντικείμενα ἐν
[4, 5, 1]	αὐτό, οὐκ ἂν τὸ μεταξὺ	ἀνόμοιον	ὂν πάθοι, ἢ τὸ αὐτὸ
[4, 5, 4]	ἔδει τὴν ἀντίληψιν βίαιον καὶ	ἀντερείδοντος	εἶναι καὶ τεταμένου τοῦ φωτός,
[4, 5, 8]	καὶ ἀνόμοια· ὥστε ἔχουσα τὰ	ἀντικείμενα	ἐν αὐτῇ οὐδ´ ἂν ὑπόθεσις
[4, 5, 4]	ἐπὶ τοῦ ἔνδον, ἐν τῷ	ἀντιλαμβάνεσθαι	δήπουθεν, ὅπερ ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν
[4, 5, 4]	τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ	ἀντιλαμβανομένης	πάσχοντος οὐδὲν τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ
[4, 5, 8]	ζῷον, ἀντιλήψεται; Ἢ μέντοι τὰ	ἀντιληπτὰ	ἔσται, οὐχ ᾗ αὐτοῦ, ἀλλ´
[4, 5, 8]	Ἢ καὶ τὰ ἀντιληπτὰ οὕτως	ἀντιληπτὰ	ὅμοια ὄντα, ὅτι αὕτη αὐτὰ
[4, 5, 8]	ἐν αὐτῷ. Ἢ καὶ τὰ	ἀντιληπτὰ	οὕτως ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα, ὅτι
[4, 5, 8]	ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων τοῖς	ἀντιληπτοῖς.	Ἐὰν οὖν ζῷον ὂν αἰσθάνηται
[4, 5, 8]	ἐν αὐτῷ, ᾗ μὲν ζῷον,	ἀντιλήψεται;	Ἢ μέντοι τὰ ἀντιληπτὰ ἔσται,
[4, 5, 1]	εἶναι. Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος	ἀντιλήψεως	οὐ νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον,
[4, 5, 4]	πρὸς τὸ φθάσαι, ἔδει τὴν	ἀντίληψιν	βίαιον καὶ ἀντερείδοντος εἶναι καὶ
[4, 5, 3]	ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι τὴν	ἀντίληψιν,	οὐκ ἐκείνου αὐτοῦ, οἷόν ἐστιν
[4, 5, 8]	αὐτοῦ· ὥστε ἡ αἴσθησις ψυχῆς	ἀντίληψις	ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων τοῖς
[4, 5, 8]	ὁμοιότητά τις λέγοι; Ἀλλ´ ἡ	ἀντίληψις	κατὰ τὸ ζῷον καὶ ἡ
[4, 5, 2]	καὶ τὸ πῦρ ἄνω τῇ	ἀντιπεριστάσει·	ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει γὰρ τὸ
[4, 5, 2]	ὁ ἀήρ; Ἐπεὶ οὐδὲ τῇ	ἀντιπεριστάσει	εὔλογον κατὰ φύσιν οὔσης τῆς
[4, 5, 2]	αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ τὴν	ἀντιπερίστασιν	τοῦ ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ
[4, 5, 2]	τοῦ τάχους ταχύνεσθαί τις τὴν	ἀντιπερίστασίν	φησιν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἂν
[4, 5, 2]	τὸν ἀέρα, καὶ οὐχ ἡ	ἀντιπερίστασις	ὠθεῖ, πληροῖ δὲ μόνον ἐφεπόμενος
[4, 5, 4]	αἰσθητόν, τὸ χρῶμα, ᾗ χρῶμα,	ἀντιτυποῦν	καὶ αὐτὸ εἶναι· οὕτω γὰρ
[4, 5, 2]	ξύλων ἡ ὁρμὴ πρὸς τὸ	ἄνω	οὐκ ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς δὲ
[4, 5, 2]	ἐπεὶ οὕτω καὶ τὸ πῦρ	ἄνω	τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει
[4, 5, 2]	ἂν γίνοιτο, οὐκ εἰς τὸ	ἄνωθεν·	ἐπεὶ καὶ ἀπὸ τῶν ξύλων
[4, 5, 2]	μόνον διαιρεῖν· οἷον λίθος εἰ	ἄνωθεν	πίπτοι, τί ἄλλο ἢ οὐχ
[4, 5, 6]	ἔσται σώματι. Εἰ δὲ ἐνέργεια	ἀπ´	ἄλλου, διὰ τί οὐκ ὄντος
[4, 5, 4]	ἀλλὰ τὰς τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα	ἀπαγγέλλει	διαφοράς, καὶ εἰ μὴ διείργοι
[4, 5, 5]	οἷον συμβαλλόντων δύο σωμάτων, εὐθέως	ἀπαντᾶν	πρὸς ἡμᾶς τὴν αἴσθησιν; Ἢ
[4, 5, 5]	μέσῳ, ἀναιρεθέντος δὲ τοῦ μεταξύ,	ἅπαξ	δὲ γενομένου τοῦ ψόφου, οἷον
[4, 5, 6]	ἔδει μένειν ἐληλυθότος· νῦν δὲ	ἄπεισιν·	ὥστε καὶ ἔλθοι ἄν. Ποῦ
[4, 5, 7]	σώματος ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ	ἀπελήλυθε»	κυρίως οὐδὲ τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ
[4, 5, 7]	εἴδωλον χρόας ἐσχηματισμένης ὡδί· κἂν	ἀπέλθῃ,	οὐκέτι τὸ διαφανὲς ἔχει, ὃ
[4, 5, 7]	τὸ ἀποστὰν κἀκείνου τῆς ἐνεργείας	ἄπεστιν.	Ἀσώματον δὲ πάντως δεῖ τιθέναι,
[4, 5, 4]	πῦρ χαλεπὸν ταύτῃ τῇ ὑποθέσει	ἀπευθῦναι.	Εἰ δὲ μένει μὲν ἡ
[4, 5, 4]	ὄψεται· εἰ δ´ ὅτι διάστημα	ἁπλῶς,	ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι τὴν τοῦ
[4, 5, 4]	δὴ οὐ πρὸς τὸ ὁρᾶν	ἁπλῶς	δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς τοῦ
[4, 5, 4]	ἡ αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις τῇ	ἀπὸ	τοῦ αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον
[4, 5, 6]	χρόα. Ἀλλὰ τὸ εἰς ἄλλο	ἀπὸ	τοῦ ἔχοντος χρόαν τοιαύτην ἰὸν
[4, 5, 6]	τὸ φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον	ἀπὸ	τοῦ φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον προελθεῖν·
[4, 5, 2]	εἰς τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ	ἀπὸ	τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ πρὸς
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ	ἀπὸ	τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ
[4, 5, 6]	μόνον εἶναι. Ἢ οὕτω γε	ἀπολεῖ	τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐξ
[4, 5, 7]	τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν	ἀπολλύοιτο	μένοντος ἐν ὑποστάσει τοῦ φωτίζοντος.
[4, 5, 7]	ἤδη, τάχα ἄν τις εἶπεν	ἀπόλλυσθαι·	εἰ δέ ἐστιν ἐνέργεια οὐ
[4, 5, 7]	μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω. ~Πότερα δὲ	ἀπόλλυται	ἢ ἀνατρέχει; Τάχα γὰρ ἄν
[4, 5, 0]	~Περὶ ψυχῆς	ἀποριῶν	τρίτον ἢ περὶ ὄψεως. ~Ἐπεὶ
[4, 5, 7]	κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ	ἀποστὰν	κἀκείνου τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον
[4, 5, 7]	Ἐπεὶ καὶ εἰ πολλαπλασία ἡ	ἀπόστασις	ἦν ἢ νῦν ἐστι πρὸς
[4, 5, 4]	γὰρ ὕστερον τὸ διὰ μέσου	ἅπτεσθαι	ποιεῖ τὴν γνῶσιν, οἷον τῇ
[4, 5, 4]	ὅτι ἐγγύς τι λέγει καὶ	ἅπτεται,	ἀλλὰ τὰς τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα
[4, 5, 4]	καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς τοῦ	ἁπτοῦ	πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς, καὶ εἰ
[4, 5, 2]	ζῴου ἑνὸς μόρια εἴη συμπαθῇ,	ἆρ´	ἂν ἧττον πάθοι, ὅτι μεταξύ
[4, 5, 8]	μηδενὸς κωλύοντος εἰς τὸ ἰδεῖν,	ἆρ´	ἂν θεάσαιτο ὅ τι μὴ
[4, 5, 4]	ἀέρος οὐ δεῖται, εἰ μὴ	ἄρα	τὸ φῶς οὐκ ἂν ἀέρος
[4, 5, 6]	τοῦ ἔχοντος χρόαν τοιαύτην ἰὸν	ἆρα	ἂν εἴη μὴ ὄντος ἐκείνου;
[4, 5, 5]	ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ τοῦ ἀκούειν	ἆρα	ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος τοῦ ἀέρος
[4, 5, 4]	εἰ δ´ ὅτι διάστημα ἁπλῶς,	ἀργὴν	δεῖ ὑποθέσθαι τὴν τοῦ ὁρατοῦ
[4, 5, 5]	μένων ὥσπερ στερεόν τι· ὥστε	ἀρκεῖ	τὰ συγκρούοντα, καὶ τὴν σύρρηξιν
[4, 5, 8]	δῆλον· καὶ εἰ εἴη ζῷον,	ἀρκεῖ·	ὥστε καὶ τὰ μέρη, ᾗ
[4, 5, 7]	τοῦ φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον	ἀρχὴ	τῆς ἐνεργείας καὶ πηγή· ἡ
[4, 5, 5]	μὴ γὰρ ἂν μηδὲ τὴν	ἀρχὴν	γενέσθαι ψόφον δύο σωμάτων συρραγέντων,
[4, 5, 7]	εἰς ἔλαττον· καὶ αἱ μὲν	ἀσθενεῖς	καὶ ἀμυδραί, αἱ δὲ καὶ
[4, 5, 4]	τὸ τῆς νυκτὸς ὁρᾶν τὰ	ἄστρα	ἢ ὅλως πῦρ χαλεπὸν ταύτῃ
[4, 5, 3]	σκότῳ πῦρ τε καὶ τὰ	ἄστρα	ὁρᾶσθαι καὶ τὰς τούτων μορφάς.
[4, 5, 3]	ὄντος καὶ κεκρυμμένων καὶ τῶν	ἄστρων	{καὶ τοῦ πυρὸς} καὶ τοῦ
[4, 5, 7]	ἀποστὰν κἀκείνου τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν.	Ἀσώματον	δὲ πάντως δεῖ τιθέναι, κἂν
[4, 5, 7]	οὐ δίδωσιν, ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν,	ἅτε	οὖσα ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη,
[4, 5, 6]	ἐπιβαλεῖ καὶ εἰς τὸ ἐπέκεινα;	Ἀτενὲς	γὰρ ὂν διὰ τί οὐ
[4, 5, 8]	πρὸς αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ ἡ	ἀτοπία	τὸ μαχόμενον ἐν τῇ ὑποθέσει
[4, 5, 8]	αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν ἀνελεῖν πειρῷτο	ἄτοπον	εἶναι λέγων, εἰ μὴ χρῶμα
[4, 5, 8]	ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ τὸ	ἄτοπον	τοῦτο, πόθεν δὴ φαίνεται, φήσομεν.
[4, 5, 2]	πῦρ ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´	ἄτοπον·	φθάνει γὰρ τὸ πῦρ τῇ
[4, 5, 7]	οὐδέν ἐστι φῶς ἔξω, οὐδ´	αὖ	ἐφθάρη, ἀλλ´ ἢ ἔστιν ἢ
[4, 5, 7]	τὸ ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ	αὖ	οὗ φθάνει. Ἔστι δὲ καὶ
[4, 5, 8]	παρόντων αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς	αὐτά.	Ἀλλὰ τὸ ἄτοπον τοῦτο, πόθεν
[4, 5, 1]	ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς οὕτω πρὸς	αὐτὰ	γινομένης. Εἰ οὖν δεῖ συναφήν
[4, 5, 1]	τῶν προσομοίων κοινωνίαν τινὰ πρὸς	αὐτὰ	γνώσεως ἢ παθήματος ποιεῖσθαι. Διὸ
[4, 5, 8]	ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα, ὅτι αὕτη	αὐτὰ	ὅμοια πεποίηκεν, ὥστε μὴ οὐ
[4, 5, 1]	οἷον εἰς ἕν πως πρὸς	αὐτὰ	τὰ αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς
[4, 5, 8]	ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν παρόντων	αὐταῖς	οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ
[4, 5, 8]	παρὰ τοῦτο. Καὶ εἰ μὲν	αὐτάρκως,	δέδεικται· εἰ δὲ μή, καὶ
[4, 5, 4]	εἶτα διαδοῦναι μέχρι ὄψεως, ἡ	αὐτὴ	γίνεται ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ τοῦ
[4, 5, 8]	ὥστε ἔχουσα τὰ ἀντικείμενα ἐν	αὐτῇ	οὐδ´ ἂν ὑπόθεσις εἴη. Καὶ
[4, 5, 8]	οὕτως ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα, ὅτι	αὕτη	αὐτὰ ὅμοια πεποίηκεν, ὥστε μὴ
[4, 5, 7]	οὖν; Ἐφθάρη αὕτη; Ἢ οὐδὲ	αὕτη·	εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως καὶ τοῦτο·
[4, 5, 7]	ζωὴ μένοι; Τί οὖν; Ἐφθάρη	αὕτη;	Ἢ οὐδὲ αὕτη· εἴδωλον γὰρ
[4, 5, 2]	τὸ φῶς, καὶ ἡ ὑπόθεσις	αὕτη	τὸ μεταξὺ τοῦτο ζητεῖ· εἰ
[4, 5, 8]	ἐκεῖ ὑποτεθέντα ὅμοια οὐδὲν πρὸς	αὐτήν.	Ἀλλὰ γὰρ ἡ ἀτοπία τὸ
[4, 5, 8]	ὑποθέσει δείκνυσιν ὡς αἴτιόν ἐστιν	αὐτῆς·	ἅμα γὰρ ψυχὴν λέγει καὶ
[4, 5, 1]	χείρ. Ἢ τοῦτο μὲν καὶ	αὐτὸ	ἀμφισβητοῖτο ἄν· καὶ γάρ, εἰ
[4, 5, 2]	αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ ἂν πρὸς	αὐτὸ	βλέποντες τὸ ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´
[4, 5, 7]	φωτεινοῦ σώματος πρὸς τὸ ἔξω·	αὐτὸ	δὲ ὅλως {φῶς} τὸ ἐν
[4, 5, 4]	δὲ τοῦτο μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός,	αὐτὸ	δὲ φῶς ἂν εἴη μεταξὺ
[4, 5, 4]	αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´ οὐ δι´	αὐτό.	Εἰ οὖν ἔχει δύναμιν εἰς
[4, 5, 4]	χρῶμα, ᾗ χρῶμα, ἀντιτυποῦν καὶ	αὐτὸ	εἶναι· οὕτω γὰρ διὰ μέσου
[4, 5, 7]	ἔσχε πρότερον, ὅτε παρεῖχεν εἰς	αὐτὸ	ἐνεργεῖν τὸ ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ
[4, 5, 6]	τοίνυν οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´	αὐτὸ	ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ ὁ
[4, 5, 7]	Τὸ οὖν φῶς ἔδυ καὶ	αὐτό;	Ἢ οὔ, ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον·
[4, 5, 3]	συμπάθεια τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται πρὸς	αὐτὸ	καὶ ἡ πρὸς ἄλληλα τῶν
[4, 5, 1]	τὸ μεταξὺ τοιοῦτον ᾖ, οἷον	αὐτὸ	καὶ παθεῖν τι. ~Εἰ μὲν
[4, 5, 2]	δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ τὸ	αὐτό,	οὐκ ἂν δέοιτό τις τοῦ
[4, 5, 1]	ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ τὸ	αὐτὸ	οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ τοῦτο,
[4, 5, 1]	τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς	αὐτό,	οὐκ ἂν τὸ μεταξὺ ἀνόμοιον
[4, 5, 5]	μέχρι ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν τὸ	αὐτό,	οὕτως εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ
[4, 5, 2]	καὶ τὸ συγγενές, ᾗ καὶ	αὐτὸ	πάσχον. Καὶ γὰρ εἰ σῶμα
[4, 5, 8]	ὅτι τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ	αὐτό·	τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ·
[4, 5, 8]	ὂν ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον τῷ	αὐτὸ	τὸ ὑποτεθὲν ἐν αὐτῷ ἀναιρεῖν.
[4, 5, 3]	καὶ ἡ κόρη τὸ καθ´	αὑτὸ	μόριον τοῦ ὁρατοῦ δέχοιτο ἄν.
[4, 5, 7]	ζῴων λαμπόντων τοῖς ὄμμασι, γινομένου	αὐτοῖς	φωτὸς καὶ ἔξω τῶν ὀμμάτων·
[4, 5, 6]	πάρεστι, φωτιζομένου; Ἀλλ´ εἰ δι´	αὐτὸν	παθόντα καὶ τὰ ἄλλα, καὶ
[4, 5, 6]	τὸ φῶς, λεκτέον ὡς ἐχρῆν	αὐτὸν	τρέπεσθαι τὸν ἀέρα τῇ τροπῇ,
[4, 5, 6]	οὐκ αὐτοῦ πρώτως οὐδ´ ᾗ	αὐτός.	Ἔστι γὰρ καὶ αὐτοῦ ἑκάστου
[4, 5, 6]	πάθημα· οὐ τοίνυν οὐδὲ χρῶμα	αὐτοῦ,	ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι
[4, 5, 8]	τὰ ἀντιληπτὰ ἔσται, οὐχ ᾗ	αὐτοῦ,	ἀλλ´ ᾗ ὅμοια τοῖς ἐν
[4, 5, 6]	διὰ τὸν ἀέρα πάθημα γὰρ	αὐτοῦ	εἶναι μὴ ἂν οὖν ἔσεσθαι
[4, 5, 6]	ᾗ αὐτός. Ἔστι γὰρ καὶ	αὐτοῦ	ἑκάστου σώματος πυρίνου καὶ λαμπροῦ·
[4, 5, 2]	φθάνει γὰρ τὸ πῦρ τῇ	αὐτοῦ	κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν
[4, 5, 4]	ἢ ὁ ἀήρ· ὥστε δι´	αὐτοῦ	μᾶλλον, ἀλλ´ οὐ δι´ αὐτό.
[4, 5, 6]	τῇ τροπῇ, καὶ τὸ σκοτεινὸν	αὐτοῦ	μὴ σκοτεινὸν γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν
[4, 5, 3]	ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν, οὐκ ἐκείνου	αὐτοῦ,	οἷόν ἐστιν ἐναργές. Εἰ δὲ
[4, 5, 7]	ἥ ἐστιν ὁμοίωμα αὐτοῦ, ὥστε	αὐτοῦ	ὄντος κἀκεῖνο εἶναι καὶ μένοντος
[4, 5, 6]	πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ	αὐτοῦ	πρώτως οὐδ´ ᾗ αὐτός. Ἔστι
[4, 5, 2]	καίοιτο, ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει	αὐτοῦ	τῇ προσβολῇ τοῦ πρόσθεν ἧττον
[4, 5, 6]	οὕτω γε ἀπολεῖ τὴν ἐνέργειαν	αὐτοῦ	τὴν ἐξ αὐτοῦ τὸ τοῦ
[4, 5, 2]	τίς πάσχειν ἀνάγκη καὶ δι´	αὐτοῦ	τὸ πάθος πρὸς ἡμᾶς τῷ
[4, 5, 6]	τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐξ	αὐτοῦ	τὸ τοῦ ἡλίου σῶμα· τοῦτο
[4, 5, 4]	γίνεται, καὶ ἡ ψυχὴ δι´	αὐτοῦ	φερομένη καὶ ἐν αὐτῷ γιγνομένη,
[4, 5, 7]	ἕτερον ταῦτα, καὶ ἔστιν ὑπόστασις	αὐτοῦ	ὡς ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ τὸ
[4, 5, 7]	ὄντων ἐνέργειαν, ἥ ἐστιν ὁμοίωμα	αὐτοῦ,	ὥστε αὐτοῦ ὄντος κἀκεῖνο εἶναι
[4, 5, 8]	αὐτό· τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον	αὐτοῦ·	ὥστε ἡ αἴσθησις ψυχῆς ἀντίληψις
[4, 5, 3]	σκότος τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ	αὑτοῦ	εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ
[4, 5, 2]	τὴν τοῦ ἀέρος καὶ τὴν	αὑτοῦ.	~Μέγιστον δὲ μαρτύριον τοῦ μὴ
[4, 5, 6]	χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´	αὑτοῦ·	πάρεστι δὲ ὁ ἀήρ. Καὶ
[4, 5, 8]	τῷ αὐτὸ τὸ ὑποτεθὲν ἐν	αὐτῷ	ἀναιρεῖν.
[4, 5, 4]	δι´ αὐτοῦ φερομένη καὶ ἐν	αὐτῷ	γιγνομένη, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ
[4, 5, 8]	μὲν οὖν ζῷον ὅτι συμπαθὲς	αὐτῷ,	δῆλον· καὶ εἰ εἴη ζῷον,
[4, 5, 7]	Ἔστι δὲ ἡ μὲν ἐν	αὐτῷ	ἐνέργεια καὶ οἷον ζωὴ τοῦ
[4, 5, 8]	ἀλλ´ ᾗ ὅμοια τοῖς ἐν	αὐτῷ.	Ἢ καὶ τὰ ἀντιληπτὰ οὕτως
[4, 5, 8]	τῶν δὲ ὁμοίων τοῖς ἐν	αὐτῷ,	ᾗ μὲν ζῷον, ἀντιλήψεται; Ἢ
[4, 5, 7]	τοῦ σώματος καὶ οὐκ ἐπαρκούσης	αὐτῷ	οὔτε τῆς δούσης οὔτ´ εἴ
[4, 5, 5]	ἀὴρ εἷς καὶ ἡ ἐν	αὐτῷ	πληγή· οὐ γὰρ μόνον τῷ
[4, 5, 8]	εἰ μή τις τούτῳ γε	αὐτῷ	τὴν ὑπόθεσιν ἀνελεῖν πειρῷτο ἄτοπον
[4, 5, 8]	αἰσθάνηται μὲν μὴ τῶν ἐν	αὐτῷ,	τῶν δὲ ὁμοίων τοῖς ἐν
[4, 5, 5]	πληγεὶς ἐν τῇ ταχείᾳ συνόδῳ	αὐτῶν	καὶ ἐξωσθεὶς πλήξας ἔδωκε τῷ
[4, 5, 3]	καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ παρ´	αὐτῶν	μὴ ἐλλάμποντος ἐκ τῶν φρυκτωριῶν
[4, 5, 7]	ἔξω, καὶ ἐν ταῖς συστολαῖς	αὐτῶν	οὐδέν ἐστι φῶς ἔξω, οὐδ´
[4, 5, 4]	οὕτω γὰρ διὰ μέσου αἱ	ἁφαί.	Εἶτα καὶ πρότερον ἐγγὺς γέγονε
[4, 5, 4]	διαστήματι εἶναι τὸ διεῖργον, εἰ	ἀφαιρεθείη	τοῦτο, ὄψεται· εἰ δ´ ὅτι
[4, 5, 8]	τέλεον καὶ οὐ τέλεον. Ὥστε	ἀφετέον	τὴν ὑπόθεσιν, ὡς οὐκ ὂν
[4, 5, 2]	ὁ παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ·	ἁφῇ	γὰρ τοῦτο, ἐν δὲ τοῖς
[4, 5, 4]	δέοιτο τοῦ μεταξὺ φωτός, ἀλλ´	ἁφῇ	ἔσται ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν τῆς
[4, 5, 2]	ἐν δὲ τοῖς ὁράμασιν οὐχ	ἁφή·	ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι
[4, 5, 4]	τε· οὐ γὰρ μόνον ἡ	ἁφὴ	ὅτι ἐγγύς τι λέγει καὶ
[4, 5, 1]	γίνεσθαι, περὶ μὲν τῶν ὅσα	ἁφῇ	τινι γινώσκεται, τί ἄν τις
[4, 5, 5]	τὸ αὐτό, οὕτως εἰς αἴσθησιν	ἀφικνεῖσθαι;	Ἢ κατὰ συμβεβηκὸς μὲν τὸ
[4, 5, 1]	οὐδ´ ἂν εἰς ἡμᾶς τοῦτο	ἀφικνοῖτο.	Ἢ οὐκ ἀνάγκη τὸ μεταξὺ
[4, 5, 7]	τοῦ ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα οὐκ	ἀφισταμένη	τῆς προτέρας. Ἔχει γὰρ ἕκαστον