Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 3]	ὅσον καὶ ἡ κόρη τὸ	καθ´	αὑτὸ μόριον τοῦ ὁρατοῦ δέχοιτο
[4, 5, 3]	Μέρος δὴ δεῖ τοῦ ὁρατοῦ	καθ´	ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι· ὥστε καὶ
[4, 5, 6]	συμμιγνύμενος σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ οὐ	καθαρὸν	ὄντως· ὥστε ὅμοιον εἶναι λέγειν
[4, 5, 8]	τὰ αἰσθανόμενα καὶ τὰ αἰσθητά,	καὶ	αἱ αἰσθήσεις οὕτως οὐκ ἄν,
[4, 5, 8]	χρῶμα ὄψεται ἡ ὄψις παρόν,	καὶ	αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν
[4, 5, 7]	ἐπιπλέον, τὸ δὲ εἰς ἔλαττον·	καὶ	αἱ μὲν ἀσθενεῖς καὶ ἀμυδραί,
[4, 5, 5]	ἔδωκε τῷ ἐφεξῆς μέχρις ὤτων	καὶ	ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ
[4, 5, 3]	ἐπισκεπτέον, εἰ ἄλλος κόσμος ἦν	καὶ	ἄλλο ζῷον μὴ συντελοῦν πρὸς
[4, 5, 8]	πᾶν καὶ οὐ πᾶν τίθησι,	καὶ	ἄλλο καὶ οὐκ ἄλλο, καὶ
[4, 5, 7]	ἔλαττον· καὶ αἱ μὲν ἀσθενεῖς	καὶ	ἀμυδραί, αἱ δὲ καὶ λανθάνουσαι,
[4, 5, 2]	εἴη, ᾗ κωλύοι καὶ ἐμποδίζοι	καὶ	ἀμυδρὰν ποιοῖ τὴν συμπάθειαν· μᾶλλον
[4, 5, 2]	τοιούτοις μηδὲν παθών, τί κωλύει	καὶ	ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι τοῖς
[4, 5, 8]	οὐ συγγενῆ, καὶ ὅμοια ταῦτα	καὶ	ἀνόμοια· ὥστε ἔχουσα τὰ ἀντικείμενα
[4, 5, 4]	φθάσαι, ἔδει τὴν ἀντίληψιν βίαιον	καὶ	ἀντερείδοντος εἶναι καὶ τεταμένου τοῦ
[4, 5, 2]	οὐκ εἰς τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ	καὶ	ἀπὸ τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ
[4, 5, 4]	ἁφὴ ὅτι ἐγγύς τι λέγει	καὶ	ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς τοῦ ἁπτοῦ
[4, 5, 7]	ὅπου τὸ ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον,	καὶ	αὖ οὗ φθάνει. Ἔστι δὲ
[4, 5, 1]	ἡ χείρ. Ἢ τοῦτο μὲν	καὶ	αὐτὸ ἀμφισβητοῖτο ἄν· καὶ γάρ,
[4, 5, 4]	τὸ χρῶμα, ᾗ χρῶμα, ἀντιτυποῦν	καὶ	αὐτὸ εἶναι· οὕτω γὰρ διὰ
[4, 5, 7]	εἴσω. Τὸ οὖν φῶς ἔδυ	καὶ	αὐτό; Ἢ οὔ, ἀλλ´ ἐκεῖνο
[4, 5, 2]	ἀμυδρὰν καὶ τὸ συγγενές, ᾗ	καὶ	αὐτὸ πάσχον. Καὶ γὰρ εἰ
[4, 5, 6]	οὐδ´ ᾗ αὐτός. Ἔστι γὰρ	καὶ	αὐτοῦ ἑκάστου σώματος πυρίνου καὶ
[4, 5, 6]	τόδε ἕλκον ἀπὸ τοῦ φωτίζοντος	καὶ	βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ συμβεβηκός,
[4, 5, 1]	μὲν καὶ αὐτὸ ἀμφισβητοῖτο ἄν·	καὶ	γάρ, εἰ ἐντὸς δικτύου γένοιτο,
[4, 5, 2]	συγγενές, ᾗ καὶ αὐτὸ πάσχον.	Καὶ	γὰρ εἰ σῶμα συνεχὲς ἐν
[4, 5, 8]	αὐτῇ οὐδ´ ἂν ὑπόθεσις εἴη.	Καὶ	γάρ, ὡς ἡ ψυχὴ ἐν
[4, 5, 5]	πρὸς ἡμᾶς τὴν αἴσθησιν; Ἢ	καὶ	δεῖ μὲν ἀέρος τὴν πρώτην
[4, 5, 7]	φωτὸς καὶ ἔξω τῶν ὀμμάτων·	καὶ	δὴ καὶ ἐπὶ ζῴων, ἃ
[4, 5, 6]	ἑκάστου σώματος πυρίνου καὶ λαμπροῦ·	καὶ	δὴ καὶ λίθων τοιούτων φωτεινὴ
[4, 5, 4]	φῶς οὐ σῶμα, οὐ σώματος.	Καὶ	δὴ οὐ πρὸς τὸ ὁρᾶν
[4, 5, 8]	αὐτάρκως, δέδεικται· εἰ δὲ μή,	καὶ	δι´ ἄλλων δεικτέον. Τὸ μὲν
[4, 5, 2]	τὰ εἴδη, τίς πάσχειν ἀνάγκη	καὶ	δι´ αὐτοῦ τὸ πάθος πρὸς
[4, 5, 1]	γνώσεως ἢ παθήματος ποιεῖσθαι. Διὸ	καὶ	δι´ ὀργάνων σωματικῶν ἡ γνῶσις·
[4, 5, 3]	ταῖς ναυσὶ σημαινόντων. Εἰ δὲ	καὶ	διιέναι τις λέγοι καὶ ἐν
[4, 5, 7]	νομίζειν εἶναι, ὅπου τὸ ἐνεργοῦν	καὶ	δυνάμενον, καὶ αὖ οὗ φθάνει.
[4, 5, 8]	ζῷον ὅτι συμπαθὲς αὐτῷ, δῆλον·	καὶ	εἰ εἴη ζῷον, ἀρκεῖ· ὥστε
[4, 5, 8]	οὖν σκεπτέον, εἰ παρὰ τοῦτο.	Καὶ	εἰ μὲν αὐτάρκως, δέδεικται· εἰ
[4, 5, 4]	τι εἶναι ἐν τῷ διαστήματι.	Καὶ	εἰ μὲν τῷ σῶμα ἐν
[4, 5, 4]	τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς,	καὶ	εἰ μὴ διείργοι τι, κἂν
[4, 5, 7]	εἰς ὅσον κωλύει οὐδέν. Ἐπεὶ	καὶ	εἰ πολλαπλασία ἡ ἀπόστασις ἦν
[4, 5, 6]	τε, οὐκ ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ	καὶ	εἰς τὸ ἐπέκεινα; Ἀτενὲς γὰρ
[4, 5, 7]	λανθάνουσαι, τῶν δ´ εἰσὶ μείζους	καὶ	εἰς τὸ πόρρω· καὶ ὅταν
[4, 5, 7]	ἀνατρέχει; Τάχα γὰρ ἄν τι	καὶ	ἐκ τούτου λάβοιμεν εἰς τὸ
[4, 5, 3]	τῶν φρυκτωριῶν ὁρᾶται τὸ πῦρ,	καὶ	ἐκ τῶν πύργων τῶν ταῖς
[4, 5, 6]	ἐληλυθότος· νῦν δὲ ἄπεισιν· ὥστε	καὶ	ἔλθοι ἄν. Ποῦ οὖν; Ἢ
[4, 5, 2]	τι μεταξὺ εἴη, ᾗ κωλύοι	καὶ	ἐμποδίζοι καὶ ἀμυδρὰν ποιοῖ τὴν
[4, 5, 1]	τυποῦται σημεῖον δὲ τό, εἰ	καὶ	ἔμπροσθέν τις ἡμῶν ἔστη πρὸς
[4, 5, 4]	πρότερον τρεπούσῃ, πρὸς ἣν ἤδη	καὶ	ἐν ἄλλοις ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ
[4, 5, 4]	ἡ ψυχὴ δι´ αὐτοῦ φερομένη	καὶ	ἐν αὐτῷ γιγνομένη, ὥσπερ καὶ
[4, 5, 7]	σκότῳ ἐκλάμπει εἰς τὸ ἔξω,	καὶ	ἐν ταῖς συστολαῖς αὐτῶν οὐδέν
[4, 5, 3]	δὲ καὶ διιέναι τις λέγοι	καὶ	ἐν τούτοις τὸ πῦρ ἐναντιούμενος
[4, 5, 2]	ἡμεῖς πάσχομεν ὅτι ἐν ἑνὶ	καὶ	ἑνός, πῶς οὐ δεῖ, ὅταν
[4, 5, 8]	ὅτι ἐνταῦθα ἐν ἑνὶ ὄντες	καὶ	ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν.
[4, 5, 5]	μὲν τούτου ἠπορήσθω ὁμοίου ἤδη	καὶ	ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος γενομένου, ὅπερ
[4, 5, 7]	τοῖς ὄμμασι, γινομένου αὐτοῖς φωτὸς	καὶ	ἔξω τῶν ὀμμάτων· καὶ δὴ
[4, 5, 5]	ἐν τῇ ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν	καὶ	ἐξωσθεὶς πλήξας ἔδωκε τῷ ἐφεξῆς
[4, 5, 7]	ἔξω τῶν ὀμμάτων· καὶ δὴ	καὶ	ἐπὶ ζῴων, ἃ ἔνδον συνεστραμμένον
[4, 5, 7]	αὖ οὗ φθάνει. Ἔστι δὲ	καὶ	ἐπὶ ὀφθαλμῶν ἰδεῖν ζῴων λαμπόντων
[4, 5, 7]	αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ ὁρώμενον. Ἀλλὰ	καὶ	ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια
[4, 5, 4]	καὶ ἐν αὐτῷ γιγνομένη, ὥσπερ	καὶ	ἐπὶ τοῦ ἔνδον, ἐν τῷ
[4, 5, 6]	δέ ἐστι, τί ἂν κωλύοι	καὶ	ἐπὶ φωτὸς οὕτως, εἴπερ ἐνέργειά
[4, 5, 6]	εἴπερ οἷόν τε, οὐκ ἔσται	καὶ	ἐπιβαλεῖ καὶ εἰς τὸ ἐπέκεινα;
[4, 5, 7]	εἰ πάρεστι, κἀκεῖνο ἐκεῖ φαίνεται	καὶ	ἔστιν οὕτως ὡς εἴδωλον χρόας
[4, 5, 7]	πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον ἕτερον ταῦτα,	καὶ	ἔστιν ὑπόστασις αὐτοῦ ὡς ἐνέργεια.
[4, 5, 4]	τὴν γνῶσιν, οἷον τῇ μνήμῃ	καὶ	ἔτι μᾶλλον συλλογισμῷ· νῦν δὲ
[4, 5, 7]	οὐ ῥέουσα περιέρρεε γὰρ ἂν	καὶ	ἐχεῖτο εἴσω πλέον ἢ ὅσον
[4, 5, 3]	ἀλλὰ κατὰ μείζους καὶ ψυχικὰς	καὶ	ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ
[4, 5, 8]	ἡ ἀντίληψις κατὰ τὸ ζῷον	καὶ	ἡ αἴσθησις, ὅτι τοῦ ὁμοίου
[4, 5, 5]	ἄλλο· ὁ δὲ ἀὴρ εἷς	καὶ	ἡ ἐν αὐτῷ πληγή· οὐ
[4, 5, 7]	προτέρας, μενούσης τῆς προτέρας μένει	καὶ	ἡ ἐφεξῆς ἐνέργεια. Εἴ τις
[4, 5, 1]	μὴ μεταξὺ ὁ κάλαμος εἴη	καὶ	ἡ θρίξ, οὐκ ἂν πάθοι
[4, 5, 3]	τῇ ὄψει μόριον τοσοῦτον, ὅσον	καὶ	ἡ κόρη τὸ καθ´ αὑτὸ
[4, 5, 3]	τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ	καὶ	ἡ πρὸς ἄλληλα τῶν μερῶν
[4, 5, 2]	μεταξὺ τοῦτο εἶναι τὸ φῶς,	καὶ	ἡ ὑπόθεσις αὕτη τὸ μεταξὺ
[4, 5, 4]	τοῦτο τὸ συναφὲς ἔμψυχον γίνεται,	καὶ	ἡ ψυχὴ δι´ αὐτοῦ φερομένη
[4, 5, 4]	πρότερον δεῖ τὸν ἀέρα εἶτα	καὶ	ἡμᾶς, ἀλλ´ ἅμα, καὶ πρὶν
[4, 5, 2]	πρὸς τὸ ἄνω οὐκ ὠθούντων·	καὶ	ἡμεῖς δὲ κινούμενοι τέμνομεν τὸν
[4, 5, 2]	συμπαθὲς τῷ ἓν ζῷον εἶναι,	καὶ	ἡμεῖς πάσχομεν ὅτι ἐν ἑνὶ
[4, 5, 4]	γὰρ ὁ ἀὴρ ὁ μεταξὺ	καὶ	ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα οὐκ ἀναμείναντες
[4, 5, 3]	ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς τε	καὶ	κατόπιν οὐκ ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον
[4, 5, 3]	καὶ πάνυ πολλοῦ σκότου ὄντος	καὶ	κεκρυμμένων καὶ τῶν ἄστρων {καὶ
[4, 5, 6]	καὶ αὐτοῦ ἑκάστου σώματος πυρίνου	καὶ	λαμπροῦ· καὶ δὴ καὶ λίθων
[4, 5, 7]	ἀσθενεῖς καὶ ἀμυδραί, αἱ δὲ	καὶ	λανθάνουσαι, τῶν δ´ εἰσὶ μείζους
[4, 5, 6]	πυρίνου καὶ λαμπροῦ· καὶ δὴ	καὶ	λίθων τοιούτων φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ
[4, 5, 3]	ἄλλο ἄλλου τῆς δυνάμεως μετελάμβανε	καὶ	μάλιστα τῆς πόρρω; Τοῦτο δὴ
[4, 5, 7]	ὥστε αὐτοῦ ὄντος κἀκεῖνο εἶναι	καὶ	μένοντος φθάνειν εἰς τὸ πόρρω,
[4, 5, 4]	ἂν τοῦ φωτὸς τοῦ ἀλλοτρίου	καὶ	μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ πρὸς
[4, 5, 7]	ἡμᾶς τοῦ ἡλίου, ἦν ἂν	καὶ	μέχρι ἐκεῖ φῶς μηδενὸς κωλύοντος
[4, 5, 4]	πρὸς τὸ περὶ τὴν ὄψιν	καὶ	μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ πῶς; Ἢ
[4, 5, 6]	οἷον τοῦ σώματος, εἰ παρείη,	καὶ	μὴ παρόντος δέ ἐστι, τί
[4, 5, 1]	χειρός, ὃ πάσχει ἡ χείρ·	καὶ	μὴν κἀκεῖ, εἰ μὴ μεταξὺ
[4, 5, 2]	ἰέναι μηδενὸς ὄντος μεταξύ; Εἰ	καὶ	νῦν ἐξ ἀνάγκης, ὅτε ἐστί,
[4, 5, 6]	ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ ὄντος κενοῦ	καὶ	νῦν κατὰ συμβεβηκός, ὅτι πάρεστι,
[4, 5, 2]	τὸ τῶν ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον.	Καὶ	οἱ ἐκχέοντες δὲ τὰς ὄψεις
[4, 5, 7]	τοῦ σώματος τοῦ φωτεινοῦ πλείων	καὶ	οἷον ἀρχὴ τῆς ἐνεργείας καὶ
[4, 5, 7]	ἡ μὲν ἐν αὐτῷ ἐνέργεια	καὶ	οἷον ζωὴ τοῦ σώματος τοῦ
[4, 5, 1]	πάθος πρότερον τὸ μεταξὺ παραδέχεται	καὶ	οἷον τυποῦται σημεῖον δὲ τό,
[4, 5, 1]	σώματός τινος δεῖ τὸ ὁρᾶν	καὶ	ὅλως τὸ αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται·
[4, 5, 8]	καὶ συγγενῆ καὶ οὐ συγγενῆ,	καὶ	ὅμοια ταῦτα καὶ ἀνόμοια· ὥστε
[4, 5, 4]	δὲ εἰς τὸ πάσχειν, ἢ	καὶ	ὁπωσοῦν ἡ ὄψις, διὰ τί
[4, 5, 3]	Νῦν δὲ πᾶν τε ὁρᾶται,	καὶ	ὅσοι ἐν τῷ ἀέρι κατά
[4, 5, 5]	καὶ πλήξαντος ἄλλο ἄλλου· οἷον	καὶ	ὀστῶν κάμψεις καὶ πρὸς ἄλληλα
[4, 5, 7]	μείζους καὶ εἰς τὸ πόρρω·	καὶ	ὅταν εἰς τὸ πόρρω, ἐκεῖ
[4, 5, 4]	γὰρ ἐμποδίου ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ	καὶ	ὅταν τὸ φῶς προσίῃ τὸ
[4, 5, 6]	ἀλλὰ γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν ποιεῖ	καὶ	οὐ καθαρὸν ὄντως· ὥστε ὅμοιον
[4, 5, 8]	ψυχὴ ἐν τούτῳ· ὥστε πᾶν	καὶ	οὐ πᾶν τίθησι, καὶ ἄλλο
[4, 5, 8]	καὶ οὐ ψυχήν, καὶ συγγενῆ	καὶ	οὐ συγγενῆ, καὶ ὅμοια ταῦτα
[4, 5, 8]	οὐ τὸ μηδέν, καὶ τέλεον	καὶ	οὐ τέλεον. Ὥστε ἀφετέον τὴν
[4, 5, 8]	οὐκ ἄλλο, καὶ τὸ μηδὲν	καὶ	οὐ τὸ μηδέν, καὶ τέλεον
[4, 5, 8]	αὐτῆς· ἅμα γὰρ ψυχὴν λέγει	καὶ	οὐ ψυχήν, καὶ συγγενῆ καὶ
[4, 5, 4]	ὑποθέσθαι τὴν τοῦ ὁρατοῦ φύσιν	καὶ	οὐδὲν δρῶσαν ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ
[4, 5, 8]	οὐ πᾶν τίθησι, καὶ ἄλλο	καὶ	οὐκ ἄλλο, καὶ τὸ μηδὲν
[4, 5, 7]	εἶναι φθειρομένου οὖν τοῦ σώματος	καὶ	οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε τῆς
[4, 5, 2]	δὲ κινούμενοι τέμνομεν τὸν ἀέρα,	καὶ	οὐχ ἡ ἀντιπερίστασις ὠθεῖ, πληροῖ
[4, 5, 3]	ζῷον μὴ συντελοῦν πρὸς τοῦτο	καὶ	ὄψις ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις
[4, 5, 8]	εἴη σῶμα ἔξω τοῦ οὐρανοῦ,	καὶ	ὄψις τις ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος
[4, 5, 1]	μεταξὺ τοιοῦτον ᾖ, οἷον αὐτὸ	καὶ	παθεῖν τι. ~Εἰ μὲν οὖν
[4, 5, 3]	ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ	καὶ	πάνυ πολλοῦ σκότου ὄντος καὶ
[4, 5, 7]	ὡς τῆς ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης	καὶ	παραγινομένης, εἰς ὅσον κωλύει οὐδέν.
[4, 5, 8]	ὄντες καὶ ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν	καὶ	πάσχομεν. Τοῦτο οὖν σκεπτέον, εἰ
[4, 5, 1]	δὲ τῆς ὁράσεως εἰ δὲ	καὶ	περὶ τῆς ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ
[4, 5, 7]	καὶ οἷον ἀρχὴ τῆς ἐνεργείας	καὶ	πηγή· ἡ δὲ μετὰ τὸ
[4, 5, 5]	οὐκ ἐν ἀέρι, ἀλλὰ συγκρούσαντος	καὶ	πλήξαντος ἄλλο ἄλλου· οἷον καὶ
[4, 5, 4]	εἶτα καὶ ἡμᾶς, ἀλλ´ ἅμα,	καὶ	πρὶν ἐγγὺς τῆς ὄψεως γενέσθαι
[4, 5, 5]	παρατριβομένων ἀέρος μὴ ὄντος μεταξὺ	καὶ	πρίσεις. Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου
[4, 5, 5]	ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις	καὶ	πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος μὴ
[4, 5, 2]	τῷ φωτί. Τάχα δὲ ἂν	καὶ	προσαχθὲν τῇ ὄψει οὐχ ὁρᾶται,
[4, 5, 4]	διὰ μέσου αἱ ἁφαί. Εἶτα	καὶ	πρότερον ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς μεταξὺ
[4, 5, 8]	ψυχὴν λέγει καὶ οὐ ψυχήν,	καὶ	συγγενῆ καὶ οὐ συγγενῆ, καὶ
[4, 5, 7]	τοῖς σώμασιν; Ἢ ἐνταῦθα τῷ	καὶ	συμμεμῖχθαι τὸ ποιοῦν τὸ χρῶμα.
[4, 5, 8]	τὸ ἑνὸς ζῴου τὰ αἰσθανόμενα	καὶ	τὰ αἰσθητά, καὶ αἱ αἰσθήσεις
[4, 5, 6]	Ἀλλ´ εἰ δι´ αὐτὸν παθόντα	καὶ	τὰ ἄλλα, καὶ τὴν ὑπόστασιν
[4, 5, 8]	ὅμοια τοῖς ἐν αὐτῷ. Ἢ	καὶ	τὰ ἀντιληπτὰ οὕτως ἀντιληπτὰ ὅμοια
[4, 5, 3]	νύκτωρ ἐν σκότῳ πῦρ τε	καὶ	τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ τὰς
[4, 5, 8]	ἐκεῖ ἡ ψυχὴ πάντη ἑτέρα,	καὶ	τὰ ἐκεῖ ὑποτεθέντα ὅμοια οὐδὲν
[4, 5, 8]	εἰ εἴη ζῷον, ἀρκεῖ· ὥστε	καὶ	τὰ μέρη, ᾗ ἑνὸς ζῴου.
[4, 5, 8]	μέρος εἴη, σῶμα δὲ κεχρωσμένον	καὶ	τὰς ἄλλας ποιότητας ἔχον, οἷον
[4, 5, 3]	τε καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι	καὶ	τὰς τούτων μορφάς. Οὐ γὰρ
[4, 5, 3]	τὸ εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν	{καὶ	τὰς τούτων μορφάς} ὥσπερ διαδόσει
[4, 5, 5]	τὰ συγκρούοντα, καὶ τὴν σύρρηξιν	καὶ	ταύτην τὴν πληγὴν εἶναι τὸν
[4, 5, 8]	μηδὲν καὶ οὐ τὸ μηδέν,	καὶ	τέλεον καὶ οὐ τέλεον. Ὥστε
[4, 5, 4]	ἀντίληψιν βίαιον καὶ ἀντερείδοντος εἶναι	καὶ	τεταμένου τοῦ φωτός, καὶ τὸ
[4, 5, 2]	σκιὰν φέρει τὴν τοῦ ἀέρος	καὶ	τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον δὲ μαρτύριον
[4, 5, 5]	τι· ὥστε ἀρκεῖ τὰ συγκρούοντα,	καὶ	τὴν σύρρηξιν καὶ ταύτην τὴν
[4, 5, 6]	αὐτὸν παθόντα καὶ τὰ ἄλλα,	καὶ	τὴν ὑπόστασιν εἶναι τῷ φωτὶ
[4, 5, 1]	κάλαμος ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης	καὶ	τῆς χειρός, ὃ πάσχει ἡ
[4, 5, 6]	Ἀλλ´ εἰ μὲν ποιότης μόνον	καί	τινος ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης
[4, 5, 3]	ἓν εἶναι. Τούτῳ γὰρ ἔοικε	καὶ	τὸ αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι
[4, 5, 4]	εἶναι καὶ τεταμένου τοῦ φωτός,	καὶ	τὸ αἰσθητόν, τὸ χρῶμα, ᾗ
[4, 5, 7]	ὑπόστασις αὐτοῦ ὡς ἐνέργεια. Ἐπεὶ	καὶ	τὸ ἐν τῷ κατόπτρῳ εἴδωλον
[4, 5, 2]	συνέχειαν εἶναι; Ἢ τὴν συνέχειαν	καὶ	τὸ μεταξὺ διὰ τὸ τὸ
[4, 5, 8]	καὶ ἄλλο καὶ οὐκ ἄλλο,	καὶ	τὸ μηδὲν καὶ οὐ τὸ
[4, 5, 2]	οὔσης τῆς φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω	καὶ	τὸ πῦρ ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει·
[4, 5, 6]	τρέπεσθαι τὸν ἀέρα τῇ τροπῇ,	καὶ	τὸ σκοτεινὸν αὐτοῦ μὴ σκοτεινὸν
[4, 5, 2]	ἀκόλουθον λέγειν ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν	καὶ	τὸ συγγενές, ᾗ καὶ αὐτὸ
[4, 5, 3]	καθ´ ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι· ὥστε	καὶ	τὸ συναφὲς τῇ ὄψει μόριον
[4, 5, 4]	δεῖ τὴν ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ	καὶ	τὸ τῆς νυκτὸς ὁρᾶν τὰ
[4, 5, 6]	ἀκοὴν πάθους ὄντος. ~Εἰ δὲ	καὶ	τὸ φῶς γένοιτο ἂν μὴ
[4, 5, 2]	ἡ ἀκτίς· ἀλλὰ φωτός ἐστι,	καὶ	τὸ φῶς εὐθυποροῦν. Οἱ δὲ
[4, 5, 6]	ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης ποιότητος, ἀνάγκη	καὶ	τὸ φῶς ζητεῖν ἐν ᾧ
[4, 5, 6]	οὐκ ἐποχούμενον; Εἰ δὲ δὴ	καὶ	τοιοῦτον οἷον πεσεῖν, καταφερόμενον ἔσται.
[4, 5, 5]	συναισθήσεώς τινος ὡς ἐν ζῴῳ	καὶ	τοῦ κατὰ τὴν ἀκοὴν πάθους
[4, 5, 3]	καὶ κεκρυμμένων καὶ τῶν ἄστρων	{καὶ	τοῦ πυρὸς} καὶ τοῦ φωτὸς
[4, 5, 4]	μεταξὺ ὄντος τοῦ μὴ πεπονθότος	καὶ	τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος, πρὸς
[4, 5, 3]	τῶν ἄστρων {καὶ τοῦ πυρὸς}	καὶ	τοῦ φωτὸς τοῦ παρ´ αὐτῶν
[4, 5, 1]	μεταξὺ εἶναι σῶμα τῆς ὄψεως	καὶ	τοῦ χρώματος. Ἢ νύττοι κατὰ
[4, 5, 5]	εἰς αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν δὲ	καὶ	τοὺς ἔνδον ἤχους τῶν ζῴων
[4, 5, 6]	αὑτοῦ· πάρεστι δὲ ὁ ἀήρ.	Καὶ	τοῦτο μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω. ~Πότερα
[4, 5, 7]	οὐδὲ αὕτη· εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως	καὶ	τοῦτο· οὐκέτι δέ ἐστιν ἐκεῖ
[4, 5, 5]	ὁ ἀὴρ κύριος τοῦ ψόφου	καὶ	τούτου κινηθέντος ἡ πληγή, παρὰ
[4, 5, 5]	οὐ γὰρ μόνον τῷ μεγάλῳ	καὶ	τῷ μικρῷ διαφοραί. Εἰ δ´
[4, 5, 3]	πολλοῦ σκότου ὄντος καὶ κεκρυμμένων	καὶ	τῶν ἄστρων {καὶ τοῦ πυρὸς}
[4, 5, 5]	εἶεν αἱ διαφοραὶ τῶν φωνῶν	καὶ	τῶν ψόφων; Ἄλλο γὰρ ἠχεῖ
[4, 5, 3]	σώματος πάθημα, ἀλλὰ κατὰ μείζους	καὶ	ψυχικὰς καὶ ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς
[4, 5, 2]	ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς πυρὸς	καίοιτο,	ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει αὐτοῦ
[4, 5, 1]	πάσχει ἡ χείρ· καὶ μὴν	κἀκεῖ,	εἰ μὴ μεταξὺ ὁ κάλαμος
[4, 5, 3]	τοῦτο μὲν ὕστερον. Νῦν δὲ	κἀκεῖνο	ἄν τις μαρτύραιτο εἰς τὸ
[4, 5, 7]	ὁμοίωμα αὐτοῦ, ὥστε αὐτοῦ ὄντος	κἀκεῖνο	εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν εἰς
[4, 5, 7]	οὐ ῥέοντος· ἀλλ´ εἰ πάρεστι,	κἀκεῖνο	ἐκεῖ φαίνεται καὶ ἔστιν οὕτως
[4, 5, 1]	ἔστη πρὸς τὸ χρῶμα βλέπων,	κἀκεῖνον	ὁρᾶν πάθους ἐν τῷ μεταξὺ
[4, 5, 7]	οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα ἄλλου	κἀκείνου	οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν
[4, 5, 7]	οἷον ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν	κἀκείνου	τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ
[4, 5, 1]	κἀκεῖ, εἰ μὴ μεταξὺ ὁ	κάλαμος	εἴη καὶ ἡ θρίξ, οὐκ
[4, 5, 1]	ἄλλο πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ	κάλαμος	ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ
[4, 5, 5]	ἄλλο ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν	κάμψεις	καὶ πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος
[4, 5, 7]	ὡς εἴδωλον χρόας ἐσχηματισμένης ὡδί·	κἂν	ἀπέλθῃ, οὐκέτι τὸ διαφανὲς ἔχει,
[4, 5, 7]	Ἀσώματον δὲ πάντως δεῖ τιθέναι,	κἂν	σώματος ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ
[4, 5, 4]	καὶ εἰ μὴ διείργοι τι,	κἂν	τοῦτο πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ
[4, 5, 3]	καὶ ὅσοι ἐν τῷ ἀέρι	κατά	γε τὸ καταντικρὺ ἔκ τε
[4, 5, 3]	οὐ κατὰ σώματος πάθημα, ἀλλὰ	κατὰ	μείζους καὶ ψυχικὰς καὶ ζῴου
[4, 5, 2]	τις τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ	κατὰ	συμβεβηκὸς ἂν γίνοιτο, οὐκ εἰς
[4, 5, 1]	καὶ τοῦ χρώματος. Ἢ νύττοι	κατὰ	συμβεβηκὸς ἂν τὸ μεταξὺ σῶμα,
[4, 5, 4]	λέγοιτο. Οὕτω δὲ τοῦτο μεταξὺ	κατὰ	συμβεβηκός, αὐτὸ δὲ φῶς ἂν
[4, 5, 5]	οὕτως εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ	κατὰ	συμβεβηκὸς μὲν τὸ μεταξὺ τῷ
[4, 5, 6]	μεταξὺ ὄντος κενοῦ καὶ νῦν	κατὰ	συμβεβηκός, ὅτι πάρεστι, φωτιζομένου; Ἀλλ´
[4, 5, 2]	συνεχὲς εἶναι, τὸ δὲ πάθος	κατὰ	συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ πᾶν ὑπὸ
[4, 5, 3]	ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο δὲ οὐ	κατὰ	σώματος πάθημα, ἀλλὰ κατὰ μείζους
[4, 5, 5]	ὡς ἐν ζῴῳ καὶ τοῦ	κατὰ	τὴν ἀκοὴν πάθους ὄντος. ~Εἰ
[4, 5, 7]	πρώτως ἐστὶ τοιαῦτα, οὐσία ἡ	κατὰ	τὸ εἶδος τοῦ φωτεινοῦ πρώτως
[4, 5, 8]	τις λέγοι; Ἀλλ´ ἡ ἀντίληψις	κατὰ	τὸ ζῷον καὶ ἡ αἴσθησις,
[4, 5, 2]	Ἐπεὶ οὐδὲ τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον	κατὰ	φύσιν οὔσης τῆς φορᾶς· ἐπεὶ
[4, 5, 3]	τῷ ἀέρι κατά γε τὸ	καταντικρὺ	ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ πολὺ
[4, 5, 6]	δὴ καὶ τοιοῦτον οἷον πεσεῖν,	καταφερόμενον	ἔσται. Οὐ γὰρ δὴ ὁ
[4, 5, 3]	πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς τε καὶ	κατόπιν	οὐκ ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον μόριον
[4, 5, 7]	Ἐπεὶ καὶ τὸ ἐν τῷ	κατόπτρῳ	εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον τοῦ ἐνορωμένου
[4, 5, 2]	πως τὸ τῶν ὀμμάτων πρόσθεν	κείμενον.	Καὶ οἱ ἐκχέοντες δὲ τὰς
[4, 5, 3]	πάνυ πολλοῦ σκότου ὄντος καὶ	κεκρυμμένων	καὶ τῶν ἄστρων {καὶ τοῦ
[4, 5, 6]	σωμάτων ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ ὄντος	κενοῦ	καὶ νῦν κατὰ συμβεβηκός, ὅτι
[4, 5, 2]	τῶν εἰδώλων προστάται διὰ τοῦ	κενοῦ	λέγοντες διιέναι χώραν ζητοῦσιν, ἵνα
[4, 5, 6]	ὄντος ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ οἷον	κενοῦ	μεταξύ, εἴπερ οἷόν τε, οὐκ
[4, 5, 2]	μόνον ἐφεπόμενος τὸ παρ´ ἡμῶν	κενούμενον.	Εἰ οὖν τοῖς σώμασι διίσταται
[4, 5, 8]	μὴ μέρος εἴη, σῶμα δὲ	κεχρωσμένον	καὶ τὰς ἄλλας ποιότητας ἔχον,
[4, 5, 2]	τροπὴν ἐργάζεται τὸ ὑποκείμενον σῶμα	κεχρωσμένον,	τί κωλύει τὴν τροπὴν εὐθὺς
[4, 5, 3]	τοῦτο δέ ἐστιν οἷον ἐν	κηρῷ	τύπον γενέσθαι. Μέρος δὴ δεῖ
[4, 5, 1]	λέγεται τὸ ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ	κινδυνεύει	ὁ λόγος ἐπὶ τὰς λεγομένας
[4, 5, 5]	κύριος τοῦ ψόφου καὶ τούτου	κινηθέντος	ἡ πληγή, παρὰ τί ἂν
[4, 5, 2]	γὰρ τὸ πῦρ τῇ αὐτοῦ	κινήσει	ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν τοῦ
[4, 5, 5]	συγχωρητέον, πάσχοντος τοῦ ἀέρος τὴν	κίνησιν	τὴν πρώτην τοῦ παρακειμένου ὑπὸ
[4, 5, 2]	οὐκ ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς δὲ	κινούμενοι	τέμνομεν τὸν ἀέρα, καὶ οὐχ
[4, 5, 1]	τοῖς αἰσθητοῖς διὰ τῶν προσομοίων	κοινωνίαν	τινὰ πρὸς αὐτὰ γνώσεως ἢ
[4, 5, 3]	μόριον τοσοῦτον, ὅσον καὶ ἡ	κόρη	τὸ καθ´ αὑτὸ μόριον τοῦ
[4, 5, 3]	Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ ἄλλος	κόσμος	ἦν καὶ ἄλλο ζῷον μὴ
[4, 5, 2]	ἐμπόδιον ὂν τοῦ ὁρᾶν δεῖ	κρατηθῆναι	τῷ φωτί. Τάχα δὲ ἂν
[4, 5, 5]	μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν γὰρ δοκεῖ	κύριος	εἶναι ὁ ἀὴρ τοῦ ψόφου·
[4, 5, 5]	ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ	κύριος	τοῦ ψόφου καὶ τούτου κινηθέντος
[4, 5, 7]	ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε»	κυρίως	οὐδὲ τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον
[4, 5, 2]	τοῖς τοιούτοις μηδὲν παθών, τί	κωλύει	καὶ ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι
[4, 5, 1]	τὰ σώματα, ὥσπερ τὰ γεηρά,	κωλύει	ὁρᾶν, ὅσῳ δὲ λεπτότερα ἀεὶ
[4, 5, 7]	οὔσης καὶ παραγινομένης, εἰς ὅσον	κωλύει	οὐδέν. Ἐπεὶ καὶ εἰ πολλαπλασία
[4, 5, 2]	τὸ ὑποκείμενον σῶμα κεχρωσμένον, τί	κωλύει	τὴν τροπὴν εὐθὺς πρὸς τὸ
[4, 5, 2]	διιέναι χώραν ζητοῦσιν, ἵνα μὴ	κωλυθῇ·	ὥστε, εἰ ἔτι μᾶλλον οὐ
[4, 5, 2]	εἴ τι μεταξὺ εἴη, ᾗ	κωλύοι	καὶ ἐμποδίζοι καὶ ἀμυδρὰν ποιοῖ
[4, 5, 6]	παρόντος δέ ἐστι, τί ἂν	κωλύοι	καὶ ἐπὶ φωτὸς οὕτως, εἴπερ
[4, 5, 8]	καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν μηδενὸς	κωλύοντος	εἰς τὸ ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν
[4, 5, 7]	καὶ μέχρι ἐκεῖ φῶς μηδενὸς	κωλύοντος	μηδὲ ἐμποδὼν ἐν τῷ μεταξὺ
[4, 5, 2]	πάθος, ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις,	κωλύοντος	τὸ ἄγαν τοῦ μεταξύ· εἰ
[4, 5, 2]	ὥστε, εἰ ἔτι μᾶλλον οὐ	κωλύσει	τὸ μηδὲν εἶναι μεταξύ, οὐκ
[4, 5, 1]	συνεργά, οὐ κωλυτικά· ταῦτα δὲ	κωλυτικὰ	ἄν τις εἴποι. Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 1]	Ἤ, εἰ οὐ συνεργά, οὐ	κωλυτικά·	ταῦτα δὲ κωλυτικὰ ἄν τις

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010