Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 3]	τῶν πύργων τῶν ταῖς ναυσὶ	σημαινόντων.	Εἰ δὲ καὶ διιέναι τις
[4, 5, 1]	μεταξὺ παραδέχεται καὶ οἷον τυποῦται	σημεῖον	δὲ τό, εἰ καὶ ἔμπροσθέν
[4, 5, 4]	ἀέρος, ὕστερον· νῦν δὲ ἐκεῖνο	σκεπτέον.	Εἰ μὲν γὰρ τὸ φῶς
[4, 5, 8]	ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν. Τοῦτο οὖν	σκεπτέον,	εἰ παρὰ τοῦτο. Καὶ εἰ
[4, 5, 1]	τοῦ λεγομένου διαφανοῦς σώματος, νῦν	σκεπτέον.	Ὅτι μὲν οὖν διὰ σώματός
[4, 5, 1]	περὶ ὄψεως. ~Ἐπεὶ δὲ ὑπερεθέμεθα	σκέψασθαι,	εἰ μηδενὸς ὄντος μεταξὺ ἔστιν
[4, 5, 2]	τῇ ὄψει οὐχ ὁρᾶται, ὅτι	σκιὰν	φέρει τὴν τοῦ ἀέρος καὶ
[4, 5, 6]	ἀέρα τῇ τροπῇ, καὶ τὸ	σκοτεινὸν	αὐτοῦ μὴ σκοτεινὸν γεγονέναι ἠλλοιωμένον.
[4, 5, 6]	καὶ τὸ σκοτεινὸν αὐτοῦ μὴ	σκοτεινὸν	γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ ὁ
[4, 5, 2]	ἐδέησε φωτὸς ἴσως. Τὸ γὰρ	σκοτεινὸν	ἐμπόδιον ὂν τοῦ ὁρᾶν δεῖ
[4, 5, 2]	δεῖ τὸ μεταξύ· ἢ ὅτι	σκοτεινὸν	ὁ ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ
[4, 5, 6]	τὸ φῶς, ἀλλὰ γῇ συμμιγνύμενος	σκοτεινὸν	ποιεῖ καὶ οὐ καθαρὸν ὄντως·
[4, 5, 2]	ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ τούτου	σκοτεινοῦ	οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς ἴσως.
[4, 5, 3]	δὴ φήσει τις ἐν τῷ	σκοτεινῷ	τὰ εἴδη γενόμενα οὕτω συνάψασθαι·
[4, 5, 3]	συνάψασθαι· ἢ οὐκ ἂν ἦν	σκότος	τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ
[4, 5, 3]	εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ	σκότου	ὄντος καὶ κεκρυμμένων καὶ τῶν
[4, 5, 3]	ἐστιν ἐναργές. Εἰ δὲ μεταξὺ	σκότου	ὄντος ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ
[4, 5, 7]	πῦρ ἔχοντα ταῖς ἀνοιδάνσεσιν ἐν	σκότῳ	ἐκλάμπει εἰς τὸ ἔξω, καὶ
[4, 5, 3]	ὥσπερ διαδόσει τὸ νύκτωρ ἐν	σκότῳ	πῦρ τε καὶ τὰ ἄστρα
[4, 5, 5]	φατέον· τότε γὰρ φωνεῖ, ὅταν	στάσιν	λάβῃ στερεοῦ σώματος, πρὶν χυθῆναι
[4, 5, 4]	γοῦν τὸ σῶμα θερμαίνεται τὸ	στερεὸν	ἢ ὁ ἀήρ· ὥστε δι´
[4, 5, 5]	σώματος, πρὶν χυθῆναι μένων ὥσπερ	στερεόν	τι· ὥστε ἀρκεῖ τὰ συγκρούοντα,
[4, 5, 5]	γὰρ φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ	στερεοῦ	σώματος, πρὶν χυθῆναι μένων ὥσπερ
[4, 5, 2]	ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν καὶ τὸ	συγγενές,	ᾗ καὶ αὐτὸ πάσχον. Καὶ
[4, 5, 8]	ψυχήν, καὶ συγγενῆ καὶ οὐ	συγγενῆ,	καὶ ὅμοια ταῦτα καὶ ἀνόμοια·
[4, 5, 8]	λέγει καὶ οὐ ψυχήν, καὶ	συγγενῆ	καὶ οὐ συγγενῆ, καὶ ὅμοια
[4, 5, 5]	στερεόν τι· ὥστε ἀρκεῖ τὰ	συγκρούοντα,	καὶ τὴν σύρρηξιν καὶ ταύτην
[4, 5, 5]	ζῴων οὐκ ἐν ἀέρι, ἀλλὰ	συγκρούσαντος	καὶ πλήξαντος ἄλλο ἄλλου· οἷον
[4, 5, 2]	τί κωλύει καὶ ἄνευ διαστάσεως	συγχωρεῖν	παριέναι τοῖς εἰς ὄψιν εἴδεσιν;
[4, 5, 5]	δὲ τοῦ ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα	συγχωρητέον,	πάσχοντος τοῦ ἀέρος τὴν κίνησιν
[4, 5, 4]	τῇ μνήμῃ καὶ ἔτι μᾶλλον	συλλογισμῷ·	νῦν δὲ οὐχ οὕτως. Ἀλλ´
[4, 5, 1]	συμβεβηκὸς ἂν τὸ μεταξὺ σῶμα,	συμβάλλεται	δὲ οὐδὲν πρὸς ὅρασιν τοῖς
[4, 5, 5]	δὲ γενομένου τοῦ ψόφου, οἷον	συμβαλλόντων	δύο σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν πρὸς
[4, 5, 2]	τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ κατὰ	συμβεβηκὸς	ἂν γίνοιτο, οὐκ εἰς τὸ
[4, 5, 1]	τοῦ χρώματος. Ἢ νύττοι κατὰ	συμβεβηκὸς	ἂν τὸ μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται
[4, 5, 4]	Οὕτω δὲ τοῦτο μεταξὺ κατὰ	συμβεβηκός,	αὐτὸ δὲ φῶς ἂν εἴη
[4, 5, 5]	εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ	συμβεβηκὸς	μὲν τὸ μεταξὺ τῷ παρεῖναι
[4, 5, 6]	ὄντος κενοῦ καὶ νῦν κατὰ	συμβεβηκός,	ὅτι πάρεστι, φωτιζομένου; Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 2]	εἶναι, τὸ δὲ πάθος κατὰ	συμβεβηκὸς	συνεχοῦς, ἢ πᾶν ὑπὸ παντὸς
[4, 5, 6]	καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ	συμβεβηκός,	ὥστε πάντως ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ
[4, 5, 7]	σώμασιν; Ἢ ἐνταῦθα τῷ καὶ	συμμεμῖχθαι	τὸ ποιοῦν τὸ χρῶμα. Ἐπὶ
[4, 5, 2]	Ἢ ἧττον μὲν ἂν πάθοι,	σύμμετρον	δ´ ἂν εἴη τὸ πάθος,
[4, 5, 3]	εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ διαστήματος	συμμέτρου·	ἢ οὐδὲν ἂν εἴη πρὸς
[4, 5, 6]	γεννᾷ τὸ φῶς, ἀλλὰ γῇ	συμμιγνύμενος	σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ οὐ καθαρὸν
[4, 5, 2]	ἀμφισβητοῦσι τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ	συμπαθείᾳ	τὸ ὁρᾶν λέγουσιν, ἧττον μὲν
[4, 5, 3]	ἐστι μεταξύ, ἀλλ´ ὅτι ἡ	συμπάθεια	τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ
[4, 5, 2]	ἐμποδίζοι καὶ ἀμυδρὰν ποιοῖ τὴν	συμπάθειαν·	μᾶλλον δὲ ἀκόλουθον λέγειν ποιεῖν
[4, 5, 1]	ὁ λόγος ἐπὶ τὰς λεγομένας	συμπαθείας	ἰέναι. Εἰ δὲ τοδὶ ὑπὸ
[4, 5, 8]	Τὸ μὲν οὖν ζῷον ὅτι	συμπαθὲς	αὐτῷ, δῆλον· καὶ εἰ εἴη
[4, 5, 8]	ἑνὸς φύσιν; Ἢ εἰ τὸ	συμπαθὲς	διὰ τὸ ἑνὸς ζῴου τὰ
[4, 5, 8]	συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο, εἰ τὸ	συμπαθὲς	νῦν διὰ τὴν ζῴου ἑνὸς
[4, 5, 8]	ἂν θεάσαιτο ὅ τι μὴ	συμπαθὲς	πρὸς ἐκεῖνο, εἰ τὸ συμπαθὲς
[4, 5, 3]	τὸ αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι	συμπαθὲς	τὸ ζῷον τόδε τὸ πᾶν
[4, 5, 2]	μεταξὺ μὴ πάσχειν. Ἀλλ´ εἰ	συμπαθὲς	τῷ ἓν ζῷον εἶναι, καὶ
[4, 5, 2]	εἰ ζῴου ἑνὸς μόρια εἴη	συμπαθῇ,	ἆρ´ ἂν ἧττον πάθοι, ὅτι
[4, 5, 3]	καὶ ψυχικὰς καὶ ζῴου ἑνὸς	συμπαθοῦς	ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς
[4, 5, 1]	τοδὶ ὑπὸ τουδὶ πέφυκε πάσχειν	συμπαθῶς	τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς
[4, 5, 1]	γνῶσις· διὰ γὰρ τούτων οἷον	συμφυῶν	ἢ συνεχῶν ὄντων οἷον εἰς
[4, 5, 5]	ἐλέγετο ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι,	συναισθήσεώς	τινος ὡς ἐν ζῴῳ καὶ
[4, 5, 2]	οἷον τὸ τῆς ὄψεως φῶς	συνάπτειν	πρὸς τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι
[4, 5, 4]	γὰρ τὸ φῶς τοῦτο τὸ	συναφὲς	ἔμψυχον γίνεται, καὶ ἡ ψυχὴ
[4, 5, 3]	μόριον τυποῦσθαι· ὥστε καὶ τὸ	συναφὲς	τῇ ὄψει μόριον τοσοῦτον, ὅσον
[4, 5, 4]	ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ	συναφὲς	τῆς ὄψεως φῶς πρὸς τὸ
[4, 5, 1]	μόνον, δεῖ πως τὴν ψυχὴν	συναφῆ	γενομένην τοῖς αἰσθητοῖς διὰ τῶν
[4, 5, 1]	αὐτὰ γινομένης. Εἰ οὖν δεῖ	συναφήν	τινα πρὸς τὰ γινωσκόμενα γίνεσθαι,
[4, 5, 4]	πρὸς ὃ δεῖ τὴν ὄψιν	συνάψαι.	Ἐπεὶ καὶ τὸ τῆς νυκτὸς
[4, 5, 3]	σκοτεινῷ τὰ εἴδη γενόμενα οὕτω	συνάψασθαι·	ἢ οὐκ ἂν ἦν σκότος
[4, 5, 1]	ἀεὶ τὰ μεταξύ, μᾶλλον ὁρῶμεν,	συνεργὰ	ἄν τις τοῦ ὁρᾶν τὰ
[4, 5, 1]	μεταξὺ θείη. Ἤ, εἰ οὐ	συνεργά,	οὐ κωλυτικά· ταῦτα δὲ κωλυτικὰ
[4, 5, 7]	καὶ ἐπὶ ζῴων, ἃ ἔνδον	συνεστραμμένον	πῦρ ἔχοντα ταῖς ἀνοιδάνσεσιν ἐν
[4, 5, 2]	ὅταν τοῦ πόρρω αἴσθησις ᾖ,	συνέχειαν	εἶναι; Ἢ τὴν συνέχειαν καὶ
[4, 5, 2]	ᾖ, συνέχειαν εἶναι; Ἢ τὴν	συνέχειαν	καὶ τὸ μεταξὺ διὰ τὸ
[4, 5, 2]	διὰ τὸ τὸ ζῷον δεῖν	συνεχὲς	εἶναι, τὸ δὲ πάθος κατὰ
[4, 5, 2]	πάσχον. Καὶ γὰρ εἰ σῶμα	συνεχὲς	ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς πυρὸς
[4, 5, 2]	τὸ δὲ πάθος κατὰ συμβεβηκὸς	συνεχοῦς,	ἢ πᾶν ὑπὸ παντὸς φήσομεν
[4, 5, 1]	γὰρ τούτων οἷον συμφυῶν ἢ	συνεχῶν	ὄντων οἷον εἰς ἕν πως
[4, 5, 5]	ἀὴρ πληγεὶς ἐν τῇ ταχείᾳ	συνόδῳ	αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς πλήξας ἔδωκε
[4, 5, 3]	ἦν καὶ ἄλλο ζῷον μὴ	συντελοῦν	πρὸς τοῦτο καὶ ὄψις ἦν
[4, 5, 5]	ἀρχὴν γενέσθαι ψόφον δύο σωμάτων	συρραγέντων,	εἰ μὴ ὁ ἀὴρ πληγεὶς
[4, 5, 5]	ἀρκεῖ τὰ συγκρούοντα, καὶ τὴν	σύρρηξιν	καὶ ταύτην τὴν πληγὴν εἶναι
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω, καὶ ἐν ταῖς	συστολαῖς	αὐτῶν οὐδέν ἐστι φῶς ἔξω,
[4, 5, 7]	μετὰ τῆς ὕλης τὸ τοιοῦτον	σῶμα	ἀναμιχθῇ, χρόαν ἔδωκε· μόνη δὲ
[4, 5, 8]	Εἰ μέντοι μὴ μέρος εἴη,	σῶμα	δὲ κεχρωσμένον καὶ τὰς ἄλλας
[4, 5, 4]	διαστήματι. Καὶ εἰ μὲν τῷ	σῶμα	ἐν τῷ διαστήματι εἶναι τὸ
[4, 5, 8]	ἐκεῖ μόνον. ~Εἰ δ´ εἴη	σῶμα	ἔξω τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὄψις
[4, 5, 4]	θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον γοῦν τὸ	σῶμα	θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ ὁ
[4, 5, 2]	δὲ τροπὴν ἐργάζεται τὸ ὑποκείμενον	σῶμα	κεχρωσμένον, τί κωλύει τὴν τροπὴν
[4, 5, 4]	εἰ δὲ τὸ φῶς οὐ	σῶμα,	οὐ σώματος. Καὶ δὴ οὐ
[4, 5, 1]	κατὰ συμβεβηκὸς ἂν τὸ μεταξὺ	σῶμα,	συμβάλλεται δὲ οὐδὲν πρὸς ὅρασιν
[4, 5, 2]	αὐτὸ πάσχον. Καὶ γὰρ εἰ	σῶμα	συνεχὲς ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς
[4, 5, 1]	εἰ δεῖ τι μεταξὺ εἶναι	σῶμα	τῆς ὄψεως καὶ τοῦ χρώματος.
[4, 5, 4]	πορευθῆναι τὴν ὄψιν ἢ τῷ	σῶμά	τι εἶναι ἐν τῷ διαστήματι.
[4, 5, 6]	ἐξ αὐτοῦ τὸ τοῦ ἡλίου	σῶμα·	τοῦτο δὲ ἦν τὸ φῶς.
[4, 5, 8]	οὐκ ἄν, εἰ μὴ τὸ	σῶμα	τοῦτο τὸ ἔξω μέρος τοῦδε
[4, 5, 7]	ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν τὸ	σῶμα	φθαρῇ οὐ γὰρ δὴ ψυχῆς
[4, 5, 7]	δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι τὸ ἄλλο	σῶμα,	ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο πρὸς
[4, 5, 2]	ἡμῶν κενούμενον. Εἰ οὖν τοῖς	σώμασι	διίσταται τοῖς τοιούτοις μηδὲν παθών,
[4, 5, 7]	{φῶς} τὸ ἐν τοῖς τοιούτοις	σώμασιν,	ἃ δὴ πρώτως ἐστὶ τοιαῦτα,
[4, 5, 7]	φῶς τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη τοῖς	σώμασιν;	Ἢ ἐνταῦθα τῷ καὶ συμμεμῖχθαι
[4, 5, 1]	εἰ πυκνὰ μὲν ὄντα τὰ	σώματα,	ὥσπερ τὰ γεηρά, κωλύει ὁρᾶν,
[4, 5, 6]	φῶς ζητεῖν ἐν ᾧ ἔσται	σώματι.	Εἰ δὲ ἐνέργεια ἀπ´ ἄλλου,
[4, 5, 1]	ποιεῖσθαι. Διὸ καὶ δι´ ὀργάνων	σωματικῶν	ἡ γνῶσις· διὰ γὰρ τούτων
[4, 5, 3]	δὴ πάσχοι τὸ τοῦ ἀέρος,	σωματικῶς	δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν· τοῦτο δέ
[4, 5, 6]	διὰ τί οὐκ ὄντος ἐφεξῆς	σώματος,	ἀλλὰ οἷον κενοῦ μεταξύ, εἴπερ
[4, 5, 6]	παθόντος ἄν τινος, οἷον τοῦ	σώματος,	εἰ παρείη, καὶ μὴ παρόντος
[4, 5, 7]	δὲ μετὰ τὸ πέρας τοῦ	σώματος,	εἴδωλον τοῦ ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα
[4, 5, 7]	δὲ πάντως δεῖ τιθέναι, κἂν	σώματος	ᾖ. Διὸ οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε»
[4, 5, 4]	τὸ φῶς οὐ σῶμα, οὐ	σώματος.	Καὶ δὴ οὐ πρὸς τὸ
[4, 5, 7]	δύναται εἶναι φθειρομένου οὖν τοῦ	σώματος	καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε
[4, 5, 1]	ἄλλου τινὸς τοῦ λεγομένου διαφανοῦς	σώματος,	νῦν σκεπτέον. Ὅτι μὲν οὖν
[4, 5, 7]	ἐνεργείας, οἵαν ἐλέγομεν τὴν τοῦ	σώματος	οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ τὸ
[4, 5, 7]	τὸ εἶδος τοῦ φωτεινοῦ πρώτως	σώματος.	Ὅταν δὲ μετὰ τῆς ὕλης
[4, 5, 3]	ἔχειν· τοῦτο δὲ οὐ κατὰ	σώματος	πάθημα, ἀλλὰ κατὰ μείζους καὶ
[4, 5, 1]	γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ μὲν γὰρ	σώματος	πάντη ἐν τῷ νοητῷ τὴν
[4, 5, 5]	φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ στερεοῦ	σώματος,	πρὶν χυθῆναι μένων ὥσπερ στερεόν
[4, 5, 7]	τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ	σώματος	πρὸς τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ
[4, 5, 6]	Ἔστι γὰρ καὶ αὐτοῦ ἑκάστου	σώματος	πυρίνου καὶ λαμπροῦ· καὶ δὴ
[4, 5, 7]	δὲ τῆς ζωῆς τῆς τοῦ	σώματος	τί; Ἢ παρακειμένης ψυχῆς ἄλλης
[4, 5, 1]	σκεπτέον. Ὅτι μὲν οὖν διὰ	σώματός	τινος δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ
[4, 5, 7]	ἐνέργεια καὶ οἷον ζωὴ τοῦ	σώματος	τοῦ φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον
[4, 5, 6]	ἡλίου {ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν	σωμάτων	ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ ὄντος κενοῦ
[4, 5, 5]	τοῦ ψόφου, οἷον συμβαλλόντων δύο	σωμάτων,	εὐθέως ἀπαντᾶν πρὸς ἡμᾶς τὴν
[4, 5, 5]	τὴν ἀρχὴν γενέσθαι ψόφον δύο	σωμάτων	συρραγέντων, εἰ μὴ ὁ ἀὴρ
[4, 5, 7]	Ἔστιν οὖν τὸ ἀπὸ τῶν	σωμάτων	φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος πρὸς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010