Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 2]	τί ἄλλο ἢ οὐχ ὑπομένει	ὁ	ἀήρ; Ἐπεὶ οὐδὲ τῇ ἀντιπεριστάσει
[4, 5, 6]	αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ· πάρεστι δὲ	ὁ	ἀήρ. Καὶ τοῦτο μὲν οὑτωσὶ
[4, 5, 5]	ὤτων καὶ ἀκοῆς. Ἀλλ´ εἰ	ὁ	ἀὴρ κύριος τοῦ ψόφου καὶ
[4, 5, 2]	τὸ μεταξύ· ἢ ὅτι σκοτεινὸν	ὁ	ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ τούτου
[4, 5, 4]	τοῦτο πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ	ὁ	ἀὴρ ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς
[4, 5, 2]	οὐ τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ	ὁ	ἀὴρ ὁ παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν
[4, 5, 6]	σκοτεινὸν γεγονέναι ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ	ὁ	ἀὴρ οἷός ἐστι μένει, ὡς
[4, 5, 6]	καταφερόμενον ἔσται. Οὐ γὰρ δὴ	ὁ	ἀὴρ οὐδ´ ὅλως τὸ φωτιζόμενον
[4, 5, 5]	δύο σωμάτων συρραγέντων, εἰ μὴ	ὁ	ἀὴρ πληγεὶς ἐν τῇ ταχείᾳ
[4, 5, 5]	μὲν γὰρ δοκεῖ κύριος εἶναι	ὁ	ἀὴρ τοῦ ψόφου· μὴ γὰρ
[4, 5, 4]	σῶμα θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ	ὁ	ἀήρ· ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον,
[4, 5, 5]	πρὸς ἄλλο, ἄλλο δὲ ἄλλο·	ὁ	δὲ ἀὴρ εἷς καὶ ἡ
[4, 5, 1]	γάρ, εἰ ἐντὸς δικτύου γένοιτο,	ὁ	θηρευτὴς πάσχειν λέγεται τὸ ναρκᾶν.
[4, 5, 1]	μὴν κἀκεῖ, εἰ μὴ μεταξὺ	ὁ	κάλαμος εἴη καὶ ἡ θρίξ,
[4, 5, 1]	πάσχοι, ἄλλο πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´	ὁ	κάλαμος ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης
[4, 5, 1]	τὸ ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ κινδυνεύει	ὁ	λόγος ἐπὶ τὰς λεγομένας συμπαθείας
[4, 5, 4]	ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ ἀὴρ	ὁ	μεταξὺ καὶ ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα
[4, 5, 1]	πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ κάλαμος	ὁ	μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ τῆς
[4, 5, 1]	πάσχειν, εἰ τὸ πεφυκὸς πάσχειν	ὁ	ὀφθαλμός πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι,
[4, 5, 2]	πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ	ὁ	παρακείμενος θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ
[4, 5, 8]	τὸ ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν θεάσαιτο	ὅ	τι μὴ συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο,
[4, 5, 4]	τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος, πρὸς	ὃ	δεῖ τὴν ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ
[4, 5, 4]	τί ἄλλου δεῖται μέσου εἰς	ὃ	δύναται πρὸς τὸ ποιῆσαι; Τοῦτο
[4, 5, 7]	ἀπέλθῃ, οὐκέτι τὸ διαφανὲς ἔχει,	ὃ	ἔσχε πρότερον, ὅτε παρεῖχεν εἰς
[4, 5, 1]	τῆς νάρκης καὶ τῆς χειρός,	ὃ	πάσχει ἡ χείρ· καὶ μὴν
[4, 5, 2]	δὲ τοῖς ὁράμασιν οὐχ ἁφή·	ὅθεν	οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι τὸ
[4, 5, 2]	ἐστι, καὶ τὸ φῶς εὐθυποροῦν.	Οἱ	δὲ τὴν ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο
[4, 5, 2]	δέοιντο ἂν πάντως τοῦ μεταξύ.	Οἱ	δὲ τῶν εἰδώλων προστάται διὰ
[4, 5, 2]	τῶν ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον. Καὶ	οἱ	ἐκχέοντες δὲ τὰς ὄψεις οὐκ
[4, 5, 7]	μὴ ἐνέργεια, ἀλλ´ ἐξ ἐνεργείας,	οἵαν	ἐλέγομεν τὴν τοῦ σώματος οἰκείαν
[4, 5, 7]	οἵαν ἐλέγομεν τὴν τοῦ σώματος	οἰκείαν	ἤδη ζωήν, ὥσπερ τὸ φῶς
[4, 5, 7]	ἔνδοθεν, ὥστε τὸ μετειληφὸς ἔχειν	οἰκεῖον	ἤδη, τάχα ἄν τις εἶπεν
[4, 5, 1]	μηδενὸς ὄντος μεταξὺ ἔστιν ὁρᾶν	οἷον	ἀέρος ἢ ἄλλου τινὸς τοῦ
[4, 5, 7]	σώματος τοῦ φωτεινοῦ πλείων καὶ	οἷον	ἀρχὴ τῆς ἐνεργείας καὶ πηγή·
[4, 5, 1]	ἐὰν τὸ μεταξὺ τοιοῦτον ᾖ,	οἷον	αὐτὸ καὶ παθεῖν τι. ~Εἰ
[4, 5, 1]	οἷον συμφυῶν ἢ συνεχῶν ὄντων	οἷον	εἰς ἕν πως πρὸς αὐτὰ
[4, 5, 3]	ἀνάγκη πάσχειν· τοῦτο δέ ἐστιν	οἷον	ἐν κηρῷ τύπον γενέσθαι. Μέρος
[4, 5, 7]	ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα ἄλλου κἀκείνου	οἷον	ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν κἀκείνου
[4, 5, 7]	ἡ ἐνέργεια οὐ δίδωσιν, ἀλλ´	οἷον	ἐπιχρώννυσιν, ἅτε οὖσα ἄλλου κἀκείνου
[4, 5, 3]	τὴν ἀντίληψιν, οὐκ ἐκείνου αὐτοῦ,	οἷόν	ἐστιν ἐναργές. Εἰ δὲ μεταξὺ
[4, 5, 7]	μὲν ἐν αὐτῷ ἐνέργεια καὶ	οἷον	ζωὴ τοῦ σώματος τοῦ φωτεινοῦ
[4, 5, 6]	γένοιτο ἂν μὴ ὄντος ἀέρος,	οἷον	ἡλίου {ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν
[4, 5, 5]	συγκρούσαντος καὶ πλήξαντος ἄλλο ἄλλου·	οἷον	καὶ ὀστῶν κάμψεις καὶ πρὸς
[4, 5, 6]	οὐκ ὄντος ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ	οἷον	κενοῦ μεταξύ, εἴπερ οἷόν τε,
[4, 5, 2]	ἀέρα, ἀλλ´ ἢ μόνον διαιρεῖν·	οἷον	λίθος εἰ ἄνωθεν πίπτοι, τί
[4, 5, 6]	Εἰ δὲ δὴ καὶ τοιοῦτον	οἷον	πεσεῖν, καταφερόμενον ἔσται. Οὐ γὰρ
[4, 5, 5]	ἅπαξ δὲ γενομένου τοῦ ψόφου,	οἷον	συμβαλλόντων δύο σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν
[4, 5, 1]	ἡ γνῶσις· διὰ γὰρ τούτων	οἷον	συμφυῶν ἢ συνεχῶν ὄντων οἷον
[4, 5, 4]	οὐδὲν δρῶσαν ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ	οἷόν	τε· οὐ γὰρ μόνον ἡ
[4, 5, 6]	ἀλλὰ οἷον κενοῦ μεταξύ, εἴπερ	οἷόν	τε, οὐκ ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ
[4, 5, 4]	μέσου ἅπτεσθαι ποιεῖ τὴν γνῶσιν,	οἷον	τῇ μνήμῃ καὶ ἔτι μᾶλλον
[4, 5, 8]	καὶ τὰς ἄλλας ποιότητας ἔχον,	οἷον	τὸ ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς ὂν τῷ
[4, 5, 3]	ἕκαστον μόριον τοῦ ἀέρος ὅλον	οἷον	τὸ πρόσωπον τὸ ὁρώμενον ἔχειν·
[4, 5, 2]	οὖν τοιοῦτόν ἐστι τὸ ὁρᾶν,	οἷον	τὸ τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν
[4, 5, 6]	ἐστιν ἐνέργεια παθόντος ἄν τινος,	οἷον	τοῦ σώματος, εἰ παρείη, καὶ
[4, 5, 1]	πρότερον τὸ μεταξὺ παραδέχεται καὶ	οἷον	τυποῦται σημεῖον δὲ τό, εἰ
[4, 5, 6]	ἠλλοιωμένον. Νῦν δὲ ὁ ἀὴρ	οἷός	ἐστι μένει, ὡς ἂν οὐδὲν
[4, 5, 3]	ὥστε ἕκαστον μόριον τοῦ ἀέρος	ὅλον	οἷον τὸ πρόσωπον τὸ ὁρώμενον
[4, 5, 4]	ὁρατοῦ φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν	ὅλως.	Ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε· οὐ
[4, 5, 4]	εἴη μεταξὺ οὐ πάσχον· οὐδ´	ὅλως	πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως
[4, 5, 4]	νυκτὸς ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ	ὅλως	πῦρ χαλεπὸν ταύτῃ τῇ ὑποθέσει
[4, 5, 1]	τινος δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ	ὅλως	τὸ αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ
[4, 5, 2]	τοιοῦτον εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε	ὅλως	τὸ μεταξὺ μὴ πάσχειν. Ἀλλ´
[4, 5, 6]	γὰρ δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´	ὅλως	τὸ φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον
[4, 5, 7]	πρὸς τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ	ὅλως	{φῶς} τὸ ἐν τοῖς τοιούτοις
[4, 5, 2]	τὴν τροπὴν εὐθὺς πρὸς τὸ	ὄμμα	ἰέναι μηδενὸς ὄντος μεταξύ; Εἰ
[4, 5, 7]	ὀφθαλμῶν ἰδεῖν ζῴων λαμπόντων τοῖς	ὄμμασι,	γινομένου αὐτοῖς φωτὸς καὶ ἔξω
[4, 5, 2]	ἁφή· ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ	ὄμματι	τὸ αἰσθητὸν ὁρᾶν ποιεῖ, ἀλλὰ
[4, 5, 7]	αὐτοῖς φωτὸς καὶ ἔξω τῶν	ὀμμάτων·	καὶ δὴ καὶ ἐπὶ ζῴων,
[4, 5, 2]	ἐστί, τρέπεταί πως τὸ τῶν	ὀμμάτων	πρόσθεν κείμενον. Καὶ οἱ ἐκχέοντες
[4, 5, 8]	ποιότητας ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα,	ὁμοειδὲς	ὂν τῷ ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´
[4, 5, 8]	καὶ τὰ ἀντιληπτὰ οὕτως ἀντιληπτὰ	ὅμοια	ὄντα, ὅτι αὕτη αὐτὰ ὅμοια
[4, 5, 8]	ἑτέρα, καὶ τὰ ἐκεῖ ὑποτεθέντα	ὅμοια	οὐδὲν πρὸς αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ
[4, 5, 8]	ὅμοια ὄντα, ὅτι αὕτη αὐτὰ	ὅμοια	πεποίηκεν, ὥστε μὴ οὐ προσήκοντα
[4, 5, 8]	συγγενῆ καὶ οὐ συγγενῆ, καὶ	ὅμοια	ταῦτα καὶ ἀνόμοια· ὥστε ἔχουσα
[4, 5, 8]	οὐχ ᾗ αὐτοῦ, ἀλλ´ ᾗ	ὅμοια	τοῖς ἐν αὐτῷ. Ἢ καὶ
[4, 5, 8]	τὸ αὐτό· τὸ γὰρ ὄργανον	ὅμοιον	αὐτοῦ· ὥστε ἡ αἴσθησις ψυχῆς
[4, 5, 6]	καὶ οὐ καθαρὸν ὄντως· ὥστε	ὅμοιον	εἶναι λέγειν τὸ γλυκὺ εἶναι,
[4, 5, 1]	πέφυκε πάσχειν συμπαθῶς τῷ τινα	ὁμοιότητα	ἔχειν πρὸς αὐτό, οὐκ ἂν
[4, 5, 8]	ἑνὸς ζῴου. Ἀλλ´ εἰ δι´	ὁμοιότητά	τις λέγοι; Ἀλλ´ ἡ ἀντίληψις
[4, 5, 5]	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου ἠπορήσθω	ὁμοίου	ἤδη καὶ ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος
[4, 5, 8]	καὶ ἡ αἴσθησις, ὅτι τοῦ	ὁμοίου	μετέχει τὸ αὐτό· τὸ γὰρ
[4, 5, 7]	τῶν ὄντων ἐνέργειαν, ἥ ἐστιν	ὁμοίωμα	αὐτοῦ, ὥστε αὐτοῦ ὄντος κἀκεῖνο
[4, 5, 8]	ψυχῆς ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων	ὁμοίων	τοῖς ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν οὖν ζῷον
[4, 5, 8]	τῶν ἐν αὐτῷ, τῶν δὲ	ὁμοίων	τοῖς ἐν αὐτῷ, ᾗ μὲν
[4, 5, 1]	πρὸς αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι,	ὁμοπαθείας	τινὸς οὕτω πρὸς αὐτὰ γινομένης.
[4, 5, 4]	ὅλως πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´	ὅμως	τοῦ μεταξύ· εἰ δὲ τὸ
[4, 5, 8]	τοῖς ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν οὖν ζῷον	ὂν	αἰσθάνηται μὲν μὴ τῶν ἐν
[4, 5, 6]	εἰς τὸ ἐπέκεινα; Ἀτενὲς γὰρ	ὂν	διὰ τί οὐ περάσει οὐκ
[4, 5, 8]	ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν, ὡς οὐκ	ὂν	ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον τῷ αὐτὸ
[4, 5, 1]	οὐκ ἂν τὸ μεταξὺ ἀνόμοιον	ὂν	πάθοι, ἢ τὸ αὐτὸ οὐκ
[4, 5, 2]	ἴσως. Τὸ γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον	ὂν	τοῦ ὁρᾶν δεῖ κρατηθῆναι τῷ
[4, 5, 8]	ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς	ὂν	τῷ ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´ οὕτως,
[4, 5, 8]	τὰ ἀντιληπτὰ οὕτως ἀντιληπτὰ ὅμοια	ὄντα,	ὅτι αὕτη αὐτὰ ὅμοια πεποίηκεν,
[4, 5, 1]	ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ πυκνὰ μὲν	ὄντα	τὰ σώματα, ὥσπερ τὰ γεηρά,
[4, 5, 8]	Ἢ ὅτι ἐνταῦθα ἐν ἑνὶ	ὄντες	καὶ ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν καὶ
[4, 5, 6]	τὸ φῶς γένοιτο ἂν μὴ	ὄντος	ἀέρος, οἷον ἡλίου {ὄντος} ἐν
[4, 5, 4]	ἐγγὺς τῆς ὄψεως γενέσθαι πολλάκις	ὄντος	ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος τοῦ
[4, 5, 1]	ψυχὴν εἶναι. Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι	ὄντος	ἀντιλήψεως οὐ νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν
[4, 5, 2]	ὅτι σκοτεινὸν ὁ ἀήρ. Μὴ	ὄντος	δὲ τούτου σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν
[4, 5, 5]	τοῦ κατὰ τὴν ἀκοὴν πάθους	ὄντος.	~Εἰ δὲ καὶ τὸ φῶς
[4, 5, 6]	ἰὸν ἆρα ἂν εἴη μὴ	ὄντος	ἐκείνου; Ἀλλ´ εἰ μὲν ποιότης
[4, 5, 6]	μὴ ὄντος ἀέρος, οἷον ἡλίου	{ὄντος}	ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος,
[4, 5, 6]	ἀπ´ ἄλλου, διὰ τί οὐκ	ὄντος	ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ οἷον κενοῦ
[4, 5, 3]	Ἐπεὶ καὶ πάνυ πολλοῦ σκότου	ὄντος	καὶ κεκρυμμένων καὶ τῶν ἄστρων
[4, 5, 7]	ἐστιν ὁμοίωμα αὐτοῦ, ὥστε αὐτοῦ	ὄντος	κἀκεῖνο εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν
[4, 5, 6]	τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ	ὄντος	κενοῦ καὶ νῦν κατὰ συμβεβηκός,
[4, 5, 2]	πρὸς τὸ ὄμμα ἰέναι μηδενὸς	ὄντος	μεταξύ; Εἰ καὶ νῦν ἐξ
[4, 5, 1]	δὲ ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ μηδενὸς	ὄντος	μεταξὺ ἔστιν ὁρᾶν οἷον ἀέρος
[4, 5, 5]	πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος μὴ	ὄντος	μεταξὺ καὶ πρίσεις. Ἀλλὰ περὶ
[4, 5, 1]	Εἰ τοῦτο, πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς	ὄντος	μεταξὺ πάθοι ἂν τὸ πεφυκὸς
[4, 5, 3]	ἐναργές. Εἰ δὲ μεταξὺ σκότου	ὄντος	ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον
[4, 5, 4]	πρότερον ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς μεταξὺ	ὄντος	τότε· οὕτω γὰρ ὕστερον τὸ
[4, 5, 4]	τοῦ ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ	ὄντος	τοῦ μὴ πεπονθότος καὶ τοῦ
[4, 5, 6]	οὖν ἔσεσθαι τὸ πάθημα μὴ	ὄντος	τοῦ πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν
[4, 5, 7]	προτέρας. Ἔχει γὰρ ἕκαστον τῶν	ὄντων	ἐνέργειαν, ἥ ἐστιν ὁμοίωμα αὐτοῦ,
[4, 5, 1]	τούτων οἷον συμφυῶν ἢ συνεχῶν	ὄντων	οἷον εἰς ἕν πως πρὸς
[4, 5, 6]	σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ οὐ καθαρὸν	ὄντως·	ὥστε ὅμοιον εἶναι λέγειν τὸ
[4, 5, 5]	καὶ ἐνταῦθα τοῦ ζητήματος γενομένου,	ὅπερ	ἐλέγετο ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι,
[4, 5, 4]	ἔνδον, ἐν τῷ ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν,	ὅπερ	ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν ἂν δέοιτο
[4, 5, 7]	πόρρω, ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι,	ὅπου	τὸ ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ
[4, 5, 3]	γὰρ ἔοικε καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι	ὁπωσοῦν	εἶναι, ὅτι συμπαθὲς τὸ ζῷον
[4, 5, 4]	εἰς τὸ πάσχειν, ἢ καὶ	ὁπωσοῦν	ἡ ὄψις, διὰ τί ἄλλου
[4, 5, 2]	γὰρ τοῦτο, ἐν δὲ τοῖς	ὁράμασιν	οὐχ ἁφή· ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν
[4, 5, 4]	Καὶ δὴ οὐ πρὸς τὸ	ὁρᾶν	ἁπλῶς δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς
[4, 5, 3]	πάσχειν τὸ μεταξὺ τούτῳ τὸ	ὁρᾶν	γίνεσθαι. Εἰ γὰρ δὴ πάσχοι
[4, 5, 2]	γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν τοῦ	ὁρᾶν	δεῖ κρατηθῆναι τῷ φωτί. Τάχα
[4, 5, 1]	ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ περὶ τοῦ	ὁρᾶν,	εἰ δεῖ τι μεταξὺ εἶναι
[4, 5, 1]	διὰ σώματός τινος δεῖ τὸ	ὁρᾶν	καὶ ὅλως τὸ αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι,
[4, 5, 3]	παθόντος τὸ εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ	ὁρᾶν	{καὶ τὰς τούτων μορφάς} ὥσπερ
[4, 5, 2]	ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ συμπαθείᾳ τὸ	ὁρᾶν	λέγουσιν, ἧττον μὲν ὁρᾶν φήσουσιν,
[4, 5, 4]	μὴ παθόντος τοῦ ἀέρος ἡμᾶς	ὁρᾶν,	μεταξὺ ὄντος τοῦ μὴ πεπονθότος
[4, 5, 1]	εἰ μηδενὸς ὄντος μεταξὺ ἔστιν	ὁρᾶν	οἷον ἀέρος ἢ ἄλλου τινὸς
[4, 5, 2]	μὲν οὖν τοιοῦτόν ἐστι τὸ	ὁρᾶν,	οἷον τὸ τῆς ὄψεως φῶς
[4, 5, 1]	σώματα, ὥσπερ τὰ γεηρά, κωλύει	ὁρᾶν,	ὅσῳ δὲ λεπτότερα ἀεὶ τὰ
[4, 5, 4]	τῷ ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν, ὅπερ ἐστὶν	ὁρᾶν,	οὐδὲν ἂν δέοιτο τοῦ μεταξὺ
[4, 5, 3]	τῷ μεταξὺ μηδενὶ οὐκ ἔσται	ὁρᾶν,	οὐχ ὅτι μηδέν ἐστι μεταξύ,
[4, 5, 1]	πρὸς τὸ χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον	ὁρᾶν	πάθους ἐν τῷ μεταξὺ μὴ
[4, 5, 2]	ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι τὸ αἰσθητὸν	ὁρᾶν	ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι δεῖ τὸ
[4, 5, 4]	Ἐπεὶ καὶ τὸ τῆς νυκτὸς	ὁρᾶν	τὰ ἄστρα ἢ ὅλως πῦρ
[4, 5, 1]	ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν τις τοῦ	ὁρᾶν	τὰ μεταξὺ θείη. Ἤ, εἰ
[4, 5, 4]	ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς τὸ	ὁρᾶν	τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ
[4, 5, 4]	ὄψις, ἀλλὰ πρὸς τὸ πόρρω	ὁρᾶν.	Τὸ μὲν οὖν εἰ τὸ
[4, 5, 2]	τὸ ὁρᾶν λέγουσιν, ἧττον μὲν	ὁρᾶν	φήσουσιν, εἴ τι μεταξὺ εἴη,
[4, 5, 1]	τις ζητοῖ; Περὶ δὲ τῆς	ὁράσεως	εἰ δὲ καὶ περὶ τῆς
[4, 5, 3]	πῦρ τε καὶ τὰ ἄστρα	ὁρᾶσθαι	καὶ τὰς τούτων μορφάς. Οὐ
[4, 5, 1]	σῶμα, συμβάλλεται δὲ οὐδὲν πρὸς	ὅρασιν	τοῖς ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ πυκνὰ
[4, 5, 3]	ἄν. Νῦν δὲ πᾶν τε	ὁρᾶται,	καὶ ὅσοι ἐν τῷ ἀέρι
[4, 5, 2]	καὶ προσαχθὲν τῇ ὄψει οὐχ	ὁρᾶται,	ὅτι σκιὰν φέρει τὴν τοῦ
[4, 5, 3]	Εἰ δὲ μεταξὺ σκότου ὄντος	ὁρᾶται	τὸ ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον μηδενός.
[4, 5, 3]	μὴ ἐλλάμποντος ἐκ τῶν φρυκτωριῶν	ὁρᾶται	τὸ πῦρ, καὶ ἐκ τῶν
[4, 5, 4]	ἔσται ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν τῆς	ὁρατικῆς	δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος
[4, 5, 3]	τὸ καθ´ αὑτὸ μόριον τοῦ	ὁρατοῦ	δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ πᾶν
[4, 5, 3]	γενέσθαι. Μέρος δὴ δεῖ τοῦ	ὁρατοῦ	καθ´ ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι· ὥστε
[4, 5, 4]	ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι τὴν τοῦ	ὁρατοῦ	φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν ὅλως.
[4, 5, 8]	μετέχει τὸ αὐτό· τὸ γὰρ	ὄργανον	ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε ἡ αἴσθησις
[4, 5, 8]	τὸ ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς ὂν τῷ	ὀργάνῳ;	Ἢ οὐδ´ οὕτως, εἰ ὀρθὴ
[4, 5, 8]	αἴσθησις ψυχῆς ἀντίληψις ἔσται δι´	ὀργάνων	ὁμοίων τοῖς ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν οὖν
[4, 5, 1]	παθήματος ποιεῖσθαι. Διὸ καὶ δι´	ὀργάνων	σωματικῶν ἡ γνῶσις· διὰ γὰρ
[4, 5, 8]	ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´ οὕτως, εἰ	ὀρθὴ	ἡ ὑπόθεσις· εἰ μή τις
[4, 5, 2]	καὶ ἀπὸ τῶν ξύλων ἡ	ὁρμὴ	πρὸς τὸ ἄνω οὐκ ὠθούντων·
[4, 5, 1]	λεπτότερα ἀεὶ τὰ μεταξύ, μᾶλλον	ὁρῶμεν,	συνεργὰ ἄν τις τοῦ ὁρᾶν
[4, 5, 7]	παρεῖχεν εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ	ὁρώμενον.	Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς,
[4, 5, 2]	ἂν πρὸς αὐτὸ βλέποντες τὸ	ὁρώμενον	εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ τοῦ παρακειμένου
[4, 5, 3]	ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον τὸ	ὁρώμενον	ἔχειν· τοῦτο δὲ οὐ κατὰ
[4, 5, 1]	δὲ οὐδὲν πρὸς ὅρασιν τοῖς	ὁρῶσιν;	Ἀλλ´ εἰ πυκνὰ μὲν ὄντα
[4, 5, 3]	ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ πολὺ	ὁρῶσιν	ἐγγύς τε καὶ κατόπιν οὐκ
[4, 5, 1]	γινωσκόμενα γίνεσθαι, περὶ μὲν τῶν	ὅσα	ἁφῇ τινι γινώσκεται, τί ἄν
[4, 5, 2]	μεταξύ, οὐκ ἀμφισβητοῦσι τῇ ὑποθέσει.	Ὅσοι	δὲ συμπαθείᾳ τὸ ὁρᾶν λέγουσιν,
[4, 5, 3]	δὲ πᾶν τε ὁρᾶται, καὶ	ὅσοι	ἐν τῷ ἀέρι κατά γε
[4, 5, 2]	δ´ ἂν εἴη τὸ πάθος,	ὅσον	ἐβούλετο ἡ φύσις, κωλύοντος τὸ
[4, 5, 7]	Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς,	ὅσον	ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης τῆς
[4, 5, 3]	συναφὲς τῇ ὄψει μόριον τοσοῦτον,	ὅσον	καὶ ἡ κόρη τὸ καθ´
[4, 5, 7]	ἐκείνου οὔσης καὶ παραγινομένης, εἰς	ὅσον	κωλύει οὐδέν. Ἐπεὶ καὶ εἰ
[4, 5, 7]	καὶ ἐχεῖτο εἴσω πλέον ἢ	ὅσον	τὸ παρὰ τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο
[4, 5, 5]	πλήξαντος ἄλλο ἄλλου· οἷον καὶ	ὀστῶν	κάμψεις καὶ πρὸς ἄλληλα παρατριβομένων
[4, 5, 1]	ὥσπερ τὰ γεηρά, κωλύει ὁρᾶν,	ὅσῳ	δὲ λεπτότερα ἀεὶ τὰ μεταξύ,
[4, 5, 7]	εἶδος τοῦ φωτεινοῦ πρώτως σώματος.	Ὅταν	δὲ μετὰ τῆς ὕλης τὸ
[4, 5, 7]	καὶ εἰς τὸ πόρρω· καὶ	ὅταν	εἰς τὸ πόρρω, ἐκεῖ δεῖ
[4, 5, 7]	Ἢ παρακειμένης ψυχῆς ἄλλης ἔχει.	Ὅταν	οὖν τὸ σῶμα φθαρῇ οὐ
[4, 5, 5]	ἀὴρ φατέον· τότε γὰρ φωνεῖ,	ὅταν	στάσιν λάβῃ στερεοῦ σώματος, πρὶν
[4, 5, 4]	ἐμποδίου ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ καὶ	ὅταν	τὸ φῶς προσίῃ τὸ τοῦ
[4, 5, 2]	καὶ ἑνός, πῶς οὐ δεῖ,	ὅταν	τοῦ πόρρω αἴσθησις ᾖ, συνέχειαν
[4, 5, 2]	Εἰ καὶ νῦν ἐξ ἀνάγκης,	ὅτε	ἐστί, τρέπεταί πως τὸ τῶν
[4, 5, 7]	διαφανὲς ἔχει, ὃ ἔσχε πρότερον,	ὅτε	παρεῖχεν εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ
[4, 5, 8]	ἀντιληπτὰ οὕτως ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα,	ὅτι	αὕτη αὐτὰ ὅμοια πεποίηκεν, ὥστε
[4, 5, 4]	ἀφαιρεθείη τοῦτο, ὄψεται· εἰ δ´	ὅτι	διάστημα ἁπλῶς, ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι
[4, 5, 4]	οὐ γὰρ μόνον ἡ ἁφὴ	ὅτι	ἐγγύς τι λέγει καὶ ἅπτεται,
[4, 5, 2]	ζῷον εἶναι, καὶ ἡμεῖς πάσχομεν	ὅτι	ἐν ἑνὶ καὶ ἑνός, πῶς
[4, 5, 8]	πόθεν δὴ φαίνεται, φήσομεν. Ἢ	ὅτι	ἐνταῦθα ἐν ἑνὶ ὄντες καὶ
[4, 5, 3]	ὅτι μηδέν ἐστι μεταξύ, ἀλλ´	ὅτι	ἡ συμπάθεια τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται
[4, 5, 1]	λεγομένου διαφανοῦς σώματος, νῦν σκεπτέον.	Ὅτι	μὲν οὖν διὰ σώματός τινος
[4, 5, 2]	συμπαθῇ, ἆρ´ ἂν ἧττον πάθοι,	ὅτι	μεταξύ τί ἐστιν; Ἢ ἧττον
[4, 5, 7]	Εἰσελήλυθεν; Ἢ οὐκ ἔστιν ἔξω,	ὅτι	μηδὲ τὸ πῦρ πρὸς τὸ
[4, 5, 3]	μηδενὶ οὐκ ἔσται ὁρᾶν, οὐχ	ὅτι	μηδέν ἐστι μεταξύ, ἀλλ´ ὅτι
[4, 5, 6]	κενοῦ καὶ νῦν κατὰ συμβεβηκός,	ὅτι	πάρεστι, φωτιζομένου; Ἀλλ´ εἰ δι´
[4, 5, 5]	τῷ μικρῷ διαφοραί. Εἰ δ´	ὅτι	πρὸς ἀέρα γενομένη πληγὴ ψόφον
[4, 5, 2]	προσαχθὲν τῇ ὄψει οὐχ ὁρᾶται,	ὅτι	σκιὰν φέρει τὴν τοῦ ἀέρος
[4, 5, 2]	φωτισθῆναι δεῖ τὸ μεταξύ· ἢ	ὅτι	σκοτεινὸν ὁ ἀήρ. Μὴ ὄντος
[4, 5, 8]	δεικτέον. Τὸ μὲν οὖν ζῷον	ὅτι	συμπαθὲς αὐτῷ, δῆλον· καὶ εἰ
[4, 5, 3]	καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι,	ὅτι	συμπαθὲς τὸ ζῷον τόδε τὸ
[4, 5, 8]	τὸ ζῷον καὶ ἡ αἴσθησις,	ὅτι	τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ αὐτό·
[4, 5, 6]	τοιοῦτον οἷον πεσεῖν, καταφερόμενον ἔσται.	Οὐ	γὰρ δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´
[4, 5, 3]	ὁρᾶσθαι καὶ τὰς τούτων μορφάς.	Οὐ	γὰρ δὴ φήσει τις ἐν
[4, 5, 7]	Ὅταν οὖν τὸ σῶμα φθαρῇ	οὐ	γὰρ δὴ ψυχῆς τι ἄμοιρον
[4, 5, 4]	ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ οἷόν τε·	οὐ	γὰρ μόνον ἡ ἁφὴ ὅτι
[4, 5, 5]	καὶ ἡ ἐν αὐτῷ πληγή·	οὐ	γὰρ μόνον τῷ μεγάλῳ καὶ
[4, 5, 2]	ἐν ἑνὶ καὶ ἑνός, πῶς	οὐ	δεῖ, ὅταν τοῦ πόρρω αἴσθησις
[4, 5, 4]	πρῶτον μὲν τοῦ μεταξὺ ἀέρος	οὐ	δεῖται, εἰ μὴ ἄρα τὸ
[4, 5, 4]	ὥστε δι´ αὐτοῦ μᾶλλον, ἀλλ´	οὐ	δι´ αὐτό. Εἰ οὖν ἔχει
[4, 5, 7]	ἔδωκε· μόνη δὲ ἡ ἐνέργεια	οὐ	δίδωσιν, ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε
[4, 5, 6]	γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν ποιεῖ καὶ	οὐ	καθαρὸν ὄντως· ὥστε ὅμοιον εἶναι
[4, 5, 3]	τὸ ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο δὲ	οὐ	κατὰ σώματος πάθημα, ἀλλὰ κατὰ
[4, 5, 2]	κωλυθῇ· ὥστε, εἰ ἔτι μᾶλλον	οὐ	κωλύσει τὸ μηδὲν εἶναι μεταξύ,
[4, 5, 1]	θείη. Ἤ, εἰ οὐ συνεργά,	οὐ	κωλυτικά· ταῦτα δὲ κωλυτικὰ ἄν
[4, 5, 1]	Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος ἀντιλήψεως	οὐ	νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον, δεῖ
[4, 5, 8]	ἐν τούτῳ· ὥστε πᾶν καὶ	οὐ	πᾶν τίθησι, καὶ ἄλλο καὶ
[4, 5, 4]	δὲ φῶς ἂν εἴη μεταξὺ	οὐ	πάσχον· οὐδ´ ὅλως πάθους ἐνταῦθα
[4, 5, 6]	Ἀτενὲς γὰρ ὂν διὰ τί	οὐ	περάσει οὐκ ἐποχούμενον; Εἰ δὲ
[4, 5, 4]	σῶμα, οὐ σώματος. Καὶ δὴ	οὐ	πρὸς τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο
[4, 5, 8]	αὐτὰ ὅμοια πεποίηκεν, ὥστε μὴ	οὐ	προσήκοντα εἶναι· ὥστε εἰ τὸ
[4, 5, 4]	φῶς προσίῃ τὸ τοῦ ἡλίου,	οὐ	πρότερον δεῖ τὸν ἀέρα εἶτα
[4, 5, 7]	ποιοῦντος εἰς τὸ πάσχειν δυνάμενον	οὐ	ῥέοντος· ἀλλ´ εἰ πάρεστι, κἀκεῖνο
[4, 5, 7]	ἀπόλλυσθαι· εἰ δέ ἐστιν ἐνέργεια	οὐ	ῥέουσα περιέρρεε γὰρ ἂν καὶ
[4, 5, 8]	οὐ ψυχήν, καὶ συγγενῆ καὶ	οὐ	συγγενῆ, καὶ ὅμοια ταῦτα καὶ
[4, 5, 1]	τὰ μεταξὺ θείη. Ἤ, εἰ	οὐ	συνεργά, οὐ κωλυτικά· ταῦτα δὲ
[4, 5, 4]	μεταξύ· εἰ δὲ τὸ φῶς	οὐ	σῶμα, οὐ σώματος. Καὶ δὴ
[4, 5, 4]	δὲ τὸ φῶς οὐ σῶμα,	οὐ	σώματος. Καὶ δὴ οὐ πρὸς
[4, 5, 8]	τὸ μηδέν, καὶ τέλεον καὶ	οὐ	τέλεον. Ὥστε ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν,
[4, 5, 2]	τοῦδε, ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου	οὐ	τὸ αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό
[4, 5, 8]	ἄλλο, καὶ τὸ μηδὲν καὶ	οὐ	τὸ μηδέν, καὶ τέλεον καὶ
[4, 5, 2]	ἐπὶ τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ	οὐ	τὸ πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ
[4, 5, 6]	ἐκείνου δεῖ εἶναι, οὗ πάθημα·	οὐ	τοίνυν οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´
[4, 5, 8]	ἅμα γὰρ ψυχὴν λέγει καὶ	οὐ	ψυχήν, καὶ συγγενῆ καὶ οὐ
[4, 5, 7]	φῶς ἔδυ καὶ αὐτό; Ἢ	οὔ,	ἀλλ´ ἐκεῖνο μόνον· δύντος δὲ
[4, 5, 4]	γίνεται τῆς ὄψεως φορὰ ἐκεῖ.	Οὗ	δὴ ζητητέον, πότερα τῷ διάστημά
[4, 5, 6]	δὲ πάθημα ἐκείνου δεῖ εἶναι,	οὗ	πάθημα· οὐ τοίνυν οὐδὲ χρῶμα
[4, 5, 7]	οὖσα ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη,	οὗ	τὸ ἀποστὰν κἀκείνου τῆς ἐνεργείας
[4, 5, 7]	ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ αὖ	οὗ	φθάνει. Ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ
[4, 5, 2]	Μὴ ὄντος δὲ τούτου σκοτεινοῦ	οὐδ´	ἂν ἐδέησε φωτὸς ἴσως. Τὸ
[4, 5, 1]	ἐν τῷ μεταξὺ μὴ γενομένου	οὐδ´	ἂν εἰς ἡμᾶς τοῦτο ἀφικνοῖτο.
[4, 5, 8]	ἔχουσα τὰ ἀντικείμενα ἐν αὐτῇ	οὐδ´	ἂν ὑπόθεσις εἴη. Καὶ γάρ,
[4, 5, 7]	αὐτῶν οὐδέν ἐστι φῶς ἔξω,	οὐδ´	αὖ ἐφθάρη, ἀλλ´ ἢ ἔστιν
[4, 5, 2]	τοῖς ὁράμασιν οὐχ ἁφή· ὅθεν	οὐδ´	ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι τὸ αἰσθητὸν
[4, 5, 6]	πρῶτον μὲν οὐκ αὐτοῦ πρώτως	οὐδ´	ᾗ αὐτός. Ἔστι γὰρ καὶ
[4, 5, 1]	εἰ πάσχοι, ἄλλο πάσχει· ἐπεὶ	οὐδ´	ὁ κάλαμος ὁ μεταξὺ τῆς
[4, 5, 4]	ἂν εἴη μεταξὺ οὐ πάσχον·	οὐδ´	ὅλως πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´
[4, 5, 6]	Οὐ γὰρ δὴ ὁ ἀὴρ	οὐδ´	ὅλως τὸ φωτιζόμενον ἔσται τόδε
[4, 5, 8]	ὁμοειδὲς ὂν τῷ ὀργάνῳ; Ἢ	οὐδ´	οὕτως, εἰ ὀρθὴ ἡ ὑπόθεσις·
[4, 5, 7]	Τί οὖν; Ἐφθάρη αὕτη; Ἢ	οὐδὲ	αὕτη· εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως καὶ
[4, 5, 6]	ἐνέργειά τις {τὸ φωτεινὸν} εἴη;	Οὐδὲ	γὰρ νῦν τὸ φωτεινὸν τοῦ
[4, 5, 2]	δεῖσθαι, διὰ τί φατέον· ἐπεὶ	οὐδὲ	πανταχοῦ φαίνεται τὸ δι´ ἀέρος
[4, 5, 6]	φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ	οὐδὲ	συμβεβηκός, ὥστε πάντως ἐπ´ ἄλλῳ,
[4, 5, 2]	οὐχ ὑπομένει ὁ ἀήρ; Ἐπεὶ	οὐδὲ	τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν
[4, 5, 7]	τιθέναι, κἂν σώματος ᾖ. Διὸ	οὐδὲ	τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ τὸ
[4, 5, 7]	Διὸ οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως	οὐδὲ	τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον ἕτερον
[4, 5, 6]	τὸ φῶς. Εἰ δὲ τοῦτο,	οὐδὲ	τὸ φῶς τινος ἔσται. Ἔστι
[4, 5, 6]	εἶναι, οὗ πάθημα· οὐ τοίνυν	οὐδὲ	χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´
[4, 5, 4]	ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν, ὅπερ ἐστὶν ὁρᾶν,	οὐδὲν	ἂν δέοιτο τοῦ μεταξὺ φωτός,
[4, 5, 3]	ἐκεῖνον ἐκ διαστήματος συμμέτρου· ἢ	οὐδὲν	ἂν εἴη πρὸς ἐκεῖνον τούτῳ.
[4, 5, 4]	τὴν τοῦ ὁρατοῦ φύσιν καὶ	οὐδὲν	δρῶσαν ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ οἷόν
[4, 5, 7]	καὶ παραγινομένης, εἰς ὅσον κωλύει	οὐδέν.	Ἐπεὶ καὶ εἰ πολλαπλασία ἡ
[4, 5, 7]	καὶ ἐν ταῖς συστολαῖς αὐτῶν	οὐδέν	ἐστι φῶς ἔξω, οὐδ´ αὖ
[4, 5, 6]	οἷός ἐστι μένει, ὡς ἂν	οὐδὲν	παθών. Τὸ δὲ πάθημα ἐκείνου
[4, 5, 8]	καὶ τὰ ἐκεῖ ὑποτεθέντα ὅμοια	οὐδὲν	πρὸς αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ ἡ
[4, 5, 1]	τὸ μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται δὲ	οὐδὲν	πρὸς ὅρασιν τοῖς ὁρῶσιν; Ἀλλ´
[4, 5, 4]	δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος	οὐδὲν	τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται τῆς
[4, 5, 8]	πᾶν τίθησι, καὶ ἄλλο καὶ	οὐκ	ἄλλο, καὶ τὸ μηδὲν καὶ
[4, 5, 2]	κωλύσει τὸ μηδὲν εἶναι μεταξύ,	οὐκ	ἀμφισβητοῦσι τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ
[4, 5, 8]	αἰσθητά, καὶ αἱ αἰσθήσεις οὕτως	οὐκ	ἄν, εἰ μὴ τὸ σῶμα
[4, 5, 4]	εἰ μὴ ἄρα τὸ φῶς	οὐκ	ἂν ἀέρος ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω
[4, 5, 7]	τὸ παρὰ τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο	οὐκ	ἂν ἀπολλύοιτο μένοντος ἐν ὑποστάσει
[4, 5, 2]	ὑπ´ ἄλλου οὐ τὸ αὐτό,	οὐκ	ἂν δέοιτό τις τοῦ μεταξὺ
[4, 5, 2]	οἱ ἐκχέοντες δὲ τὰς ὄψεις	οὐκ	ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ πάντως
[4, 5, 3]	εἴδη γενόμενα οὕτω συνάψασθαι· ἢ	οὐκ	ἂν ἦν σκότος τοῦ πυρὸς
[4, 5, 1]	ὂν πάθοι, ἢ τὸ αὐτὸ	οὐκ	ἂν πάθοι. Εἰ τοῦτο, πολλῷ
[4, 5, 1]	κάλαμος εἴη καὶ ἡ θρίξ,	οὐκ	ἂν πάθοι ἡ χείρ. Ἢ
[4, 5, 2]	τὸν ἀέρα ἡ αἴσθησις ἡμῖν,	οὐκ	ἂν πρὸς αὐτὸ βλέποντες τὸ
[4, 5, 1]	τινα ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς αὐτό,	οὐκ	ἂν τὸ μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν
[4, 5, 1]	εἰς ἡμᾶς τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ	οὐκ	ἀνάγκη τὸ μεταξὺ πάσχειν, εἰ
[4, 5, 4]	μεταξὺ καὶ ἡμεῖς πυρὸς αἰσθανόμεθα	οὐκ	ἀναμείναντες θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον γοῦν
[4, 5, 6]	τοῦ πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν	οὐκ	αὐτοῦ πρώτως οὐδ´ ᾗ αὐτός.
[4, 5, 7]	εἴδωλον τοῦ ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα	οὐκ	ἀφισταμένη τῆς προτέρας. Ἔχει γὰρ
[4, 5, 2]	ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἂν γίνοιτο,	οὐκ	εἰς τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ
[4, 5, 6]	ἡ ἐνέργεια ἔκ τινος ὑποκειμένου,	οὐκ	εἰς ὑποκείμενον δέ· πάθοι δ´
[4, 5, 3]	τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν,	οὐκ	ἐκείνου αὐτοῦ, οἷόν ἐστιν ἐναργές.
[4, 5, 5]	τοὺς ἔνδον ἤχους τῶν ζῴων	οὐκ	ἐν ἀέρι, ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ
[4, 5, 8]	αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς	οὐκ	ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ τὸ
[4, 5, 7]	φθειρομένου οὖν τοῦ σώματος καὶ	οὐκ	ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε τῆς δούσης
[4, 5, 3]	ὁρῶσιν ἐγγύς τε καὶ κατόπιν	οὐκ	ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον μόριον τοῦ
[4, 5, 6]	ὂν διὰ τί οὐ περάσει	οὐκ	ἐποχούμενον; Εἰ δὲ δὴ καὶ
[4, 5, 6]	κενοῦ μεταξύ, εἴπερ οἷόν τε,	οὐκ	ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ καὶ εἰς
[4, 5, 3]	ἐπιστήσειε, μὴ τῷ μεταξὺ μηδενὶ	οὐκ	ἔσται ὁρᾶν, οὐχ ὅτι μηδέν
[4, 5, 7]	ἔξω. Τί οὖν; Εἰσελήλυθεν; Ἢ	οὐκ	ἔστιν ἔξω, ὅτι μηδὲ τὸ
[4, 5, 7]	ἐφθάρη, ἀλλ´ ἢ ἔστιν ἢ	οὐκ	ἔστιν ἔξω. Τί οὖν; Εἰσελήλυθεν;
[4, 5, 8]	Ὥστε ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν, ὡς	οὐκ	ὂν ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον τῷ
[4, 5, 6]	ἐνέργεια ἀπ´ ἄλλου, διὰ τί	οὐκ	ὄντος ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ οἷον
[4, 5, 2]	ἡ ὁρμὴ πρὸς τὸ ἄνω	οὐκ	ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς δὲ κινούμενοι
[4, 5, 7]	εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως καὶ τοῦτο·	οὐκέτι	δέ ἐστιν ἐκεῖ μόνον. ~Εἰ
[4, 5, 7]	χρόας ἐσχηματισμένης ὡδί· κἂν ἀπέλθῃ,	οὐκέτι	τὸ διαφανὲς ἔχει, ὃ ἔσχε
[4, 5, 1]	οὕτω πρὸς αὐτὰ γινομένης. Εἰ	οὖν	δεῖ συναφήν τινα πρὸς τὰ
[4, 5, 1]	σώματος, νῦν σκεπτέον. Ὅτι μὲν	οὖν	διὰ σώματός τινος δεῖ τὸ
[4, 5, 4]	τὸ πόρρω ὁρᾶν. Τὸ μὲν	οὖν	εἰ τὸ φῶς γένοιτο ἄνευ
[4, 5, 7]	ἢ οὐκ ἔστιν ἔξω. Τί	οὖν;	Εἰσελήλυθεν; Ἢ οὐκ ἔστιν ἔξω,
[4, 5, 2]	τις τοῦ μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ	οὖν	ἐπὶ ὄψεως λέγοι τις δεῖσθαι,
[4, 5, 6]	γὰρ αὐτοῦ εἶναι μὴ ἂν	οὖν	ἔσεσθαι τὸ πάθημα μὴ ὄντος
[4, 5, 7]	ἂν ἔτι ζωὴ μένοι; Τί	οὖν;	Ἐφθάρη αὕτη; Ἢ οὐδὲ αὕτη·
[4, 5, 4]	ἀλλ´ οὐ δι´ αὐτό. Εἰ	οὖν	ἔχει δύναμιν εἰς τὸ δρᾶν,
[4, 5, 8]	ὀργάνων ὁμοίων τοῖς ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν	οὖν	ζῷον ὂν αἰσθάνηται μὲν μὴ
[4, 5, 8]	δι´ ἄλλων δεικτέον. Τὸ μὲν	οὖν	ζῷον ὅτι συμπαθὲς αὐτῷ, δῆλον·
[4, 5, 6]	ὥστε καὶ ἔλθοι ἄν. Ποῦ	οὖν;	Ἢ τόπον δεῖ μόνον εἶναι.
[4, 5, 8]	ταῦτα ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν. Τοῦτο	οὖν	σκεπτέον, εἰ παρὰ τοῦτο. Καὶ
[4, 5, 7]	ἐκεῖνο πρὸς τὸ ἔξω. Ἔστιν	οὖν	τὸ ἀπὸ τῶν σωμάτων φῶς
[4, 5, 7]	παρακειμένης ψυχῆς ἄλλης ἔχει. Ὅταν	οὖν	τὸ σῶμα φθαρῇ οὐ γὰρ
[4, 5, 2]	καὶ παθεῖν τι. ~Εἰ μὲν	οὖν	τοιοῦτόν ἐστι τὸ ὁρᾶν, οἷον
[4, 5, 2]	τὸ παρ´ ἡμῶν κενούμενον. Εἰ	οὖν	τοῖς σώμασι διίσταται τοῖς τοιούτοις
[4, 5, 7]	τι ἄμοιρον δύναται εἶναι φθειρομένου	οὖν	τοῦ σώματος καὶ οὐκ ἐπαρκούσης
[4, 5, 7]	ἔδυ εἰς τὸ εἴσω. Τὸ	οὖν	φῶς ἔδυ καὶ αὐτό; Ἢ
[4, 5, 3]	ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις τοῦ	οὐρανοῦ>	εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ διαστήματος
[4, 5, 8]	δ´ εἴη σῶμα ἔξω τοῦ	οὐρανοῦ,	καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν μηδενὸς
[4, 5, 7]	δίδωσιν, ἀλλ´ οἷον ἐπιχρώννυσιν, ἅτε	οὖσα	ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη, οὗ
[4, 5, 6]	παρείη. Ἀλλ´ ὥσπερ ζωὴ ἐνέργεια	οὖσα	ψυχῆς ἐστιν ἐνέργεια παθόντος ἄν
[4, 5, 2]	πῦρ τῇ αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ	οὔσῃ	τὴν ἀντιπερίστασιν τοῦ ἀέρος. Εἰ
[4, 5, 7]	ἀλλ´ ὡς τῆς ἐνεργείας ἐκείνου	οὔσης	καὶ παραγινομένης, εἰς ὅσον κωλύει
[4, 5, 6]	καί τινος ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ	οὔσης	πάσης ποιότητος, ἀνάγκη καὶ τὸ
[4, 5, 2]	τῇ ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν	οὔσης	τῆς φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ
[4, 5, 7]	ἃ δὴ πρώτως ἐστὶ τοιαῦτα,	οὐσία	ἡ κατὰ τὸ εἶδος τοῦ
[4, 5, 7]	ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε τῆς δούσης	οὔτ´	εἴ τις παράκειται, πῶς ἂν
[4, 5, 7]	σώματος καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ	οὔτε	τῆς δούσης οὔτ´ εἴ τις
[4, 5, 4]	χρῶμα, ἀντιτυποῦν καὶ αὐτὸ εἶναι·	οὕτω	γὰρ διὰ μέσου αἱ ἁφαί.
[4, 5, 4]	γέγονε μηδενὸς μεταξὺ ὄντος τότε·	οὕτω	γὰρ ὕστερον τὸ διὰ μέσου
[4, 5, 6]	τόπον δεῖ μόνον εἶναι. Ἢ	οὕτω	γε ἀπολεῖ τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ
[4, 5, 4]	οὐκ ἂν ἀέρος ἄνευ λέγοιτο.	Οὕτω	δὲ τοῦτο μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός,
[4, 5, 2]	φύσιν οὔσης τῆς φορᾶς· ἐπεὶ	οὕτω	καὶ τὸ πῦρ ἄνω τῇ
[4, 5, 1]	τὰ αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς	οὕτω	πρὸς αὐτὰ γινομένης. Εἰ οὖν
[4, 5, 3]	τῷ σκοτεινῷ τὰ εἴδη γενόμενα	οὕτω	συνάψασθαι· ἢ οὐκ ἂν ἦν
[4, 5, 4]	μᾶλλον συλλογισμῷ· νῦν δὲ οὐχ	οὕτως.	Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ τὸ
[4, 5, 8]	αὐτῷ. Ἢ καὶ τὰ ἀντιληπτὰ	οὕτως	ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα, ὅτι αὕτη
[4, 5, 8]	ὂν τῷ ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´	οὕτως,	εἰ ὀρθὴ ἡ ὑπόθεσις· εἰ
[4, 5, 6]	ἂν κωλύοι καὶ ἐπὶ φωτὸς	οὕτως,	εἴπερ ἐνέργειά τις {τὸ φωτεινὸν}
[4, 5, 5]	ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν τὸ αὐτό,	οὕτως	εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ
[4, 5, 8]	τὰ αἰσθητά, καὶ αἱ αἰσθήσεις	οὕτως	οὐκ ἄν, εἰ μὴ τὸ
[4, 5, 7]	κἀκεῖνο ἐκεῖ φαίνεται καὶ ἔστιν	οὕτως	ὡς εἴδωλον χρόας ἐσχηματισμένης ὡδί·
[4, 5, 6]	ὁ ἀήρ. Καὶ τοῦτο μὲν	οὑτωσὶ	ἐπεσκέφθω. ~Πότερα δὲ ἀπόλλυται ἢ
[4, 5, 2]	τοῦτο, ἐν δὲ τοῖς ὁράμασιν	οὐχ	ἁφή· ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ
[4, 5, 2]	κινούμενοι τέμνομεν τὸν ἀέρα, καὶ	οὐχ	ἡ ἀντιπερίστασις ὠθεῖ, πληροῖ δὲ
[4, 5, 5]	ἀέρα γενομένη πληγὴ ψόφον ἐποίησεν,	οὐχ	ᾗ ἀὴρ φατέον· τότε γὰρ
[4, 5, 8]	Ἢ μέντοι τὰ ἀντιληπτὰ ἔσται,	οὐχ	ᾗ αὐτοῦ, ἀλλ´ ᾗ ὅμοια
[4, 5, 4]	καὶ οὐδὲν δρῶσαν ὅλως. Ἀλλ´	οὐχ	οἷόν τε· οὐ γὰρ μόνον
[4, 5, 2]	ἂν καὶ προσαχθὲν τῇ ὄψει	οὐχ	ὁρᾶται, ὅτι σκιὰν φέρει τὴν
[4, 5, 3]	μεταξὺ μηδενὶ οὐκ ἔσται ὁρᾶν,	οὐχ	ὅτι μηδέν ἐστι μεταξύ, ἀλλ´
[4, 5, 4]	ἔτι μᾶλλον συλλογισμῷ· νῦν δὲ	οὐχ	οὕτως. Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ
[4, 5, 2]	ἄνωθεν πίπτοι, τί ἄλλο ἢ	οὐχ	ὑπομένει ὁ ἀήρ; Ἐπεὶ οὐδὲ
[4, 5, 7]	δὲ ἐν ἄλλῳ ἐστὶ τόπῳ	οὐχ	ὡς παλιρροίας ἢ μεταρροίας γενομένης,
[4, 5, 1]	εἰ τὸ πεφυκὸς πάσχειν ὁ	ὀφθαλμός	πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι, ἄλλο
[4, 5, 7]	φθάνει. Ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ	ὀφθαλμῶν	ἰδεῖν ζῴων λαμπόντων τοῖς ὄμμασι,
[4, 5, 3]	ὥστε καὶ τὸ συναφὲς τῇ	ὄψει	μόριον τοσοῦτον, ὅσον καὶ ἡ
[4, 5, 2]	δὲ ἂν καὶ προσαχθὲν τῇ	ὄψει	οὐχ ὁρᾶται, ὅτι σκιὰν φέρει
[4, 5, 2]	Καὶ οἱ ἐκχέοντες δὲ τὰς	ὄψεις	οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ
[4, 5, 4]	τὸ διεῖργον, εἰ ἀφαιρεθείη τοῦτο,	ὄψεται·	εἰ δ´ ὅτι διάστημα ἁπλῶς,
[4, 5, 8]	εἶναι λέγων, εἰ μὴ χρῶμα	ὄψεται	ἡ ὄψις παρόν, καὶ αἱ
[4, 5, 4]	ἅμα, καὶ πρὶν ἐγγὺς τῆς	ὄψεως	γενέσθαι πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς
[4, 5, 5]	γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ τῆς	ὄψεως	εἶναι, συναισθήσεώς τινος ὡς ἐν
[4, 5, 0]	ψυχῆς ἀποριῶν τρίτον ἢ περὶ	ὄψεως.	~Ἐπεὶ δὲ ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι, εἰ
[4, 5, 4]	αἰσθητὸν φῶς, εἶτα διαδοῦναι μέχρι	ὄψεως,	ἡ αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις τῇ
[4, 5, 1]	τι μεταξὺ εἶναι σῶμα τῆς	ὄψεως	καὶ τοῦ χρώματος. Ἢ νύττοι
[4, 5, 2]	μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ οὖν ἐπὶ	ὄψεως	λέγοι τις δεῖσθαι, διὰ τί
[4, 5, 4]	τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται τῆς	ὄψεως	φορὰ ἐκεῖ. Οὗ δὴ ζητητέον,
[4, 5, 4]	ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς τῆς	ὄψεως	φῶς πρὸς τὸ περὶ τὴν
[4, 5, 2]	τὸ ὁρᾶν, οἷον τὸ τῆς	ὄψεως	φῶς συνάπτειν πρὸς τὸ μεταξὺ
[4, 5, 2]	διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι τοῖς εἰς	ὄψιν	εἴδεσιν; Εἰ δὲ μηδὲ πάρεισιν
[4, 5, 4]	εἶναι ἐκεῖ δεῖ πορευθῆναι τὴν	ὄψιν	ἢ τῷ σῶμά τι εἶναι
[4, 5, 4]	φῶς πρὸς τὸ περὶ τὴν	ὄψιν	καὶ μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ πῶς;
[4, 5, 4]	ἐληλυθότος, πρὸς ὃ δεῖ τὴν	ὄψιν	συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ τῆς
[4, 5, 3]	ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν	ὄψιν	τοῦ ἀμυδροῦ τοῦ ἐν τῷ
[4, 5, 4]	τοῦ ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ ἡ	ὄψις,	ἀλλὰ πρὸς τὸ πόρρω ὁρᾶν.
[4, 5, 4]	πάσχειν, ἢ καὶ ὁπωσοῦν ἡ	ὄψις,	διὰ τί ἄλλου δεῖται μέσου
[4, 5, 3]	μὴ συντελοῦν πρὸς τοῦτο καὶ	ὄψις	ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις τοῦ
[4, 5, 8]	εἰ μὴ χρῶμα ὄψεται ἡ	ὄψις	παρόν, καὶ αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις
[4, 5, 8]	σῶμα ἔξω τοῦ οὐρανοῦ, καὶ	ὄψις	τις ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος εἰς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010