Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 4]	δὲ οὐχ οὕτως. Ἀλλ´ εἰ	παθεῖν	δεῖ τὸ πρὸς τὸ αἰσθητὸν
[4, 5, 1]	τοιοῦτον ᾖ, οἷον αὐτὸ καὶ	παθεῖν	τι. ~Εἰ μὲν οὖν τοιοῦτόν
[4, 5, 3]	τοῦτο δὲ οὐ κατὰ σώματος	πάθημα,	ἀλλὰ κατὰ μείζους καὶ ψυχικὰς
[4, 5, 6]	ὥστε πάντως ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ	πάθημα	ἄλλου, ὥστε δεῖ εἶναι τὸ
[4, 5, 6]	τῷ φωτὶ διὰ τὸν ἀέρα	πάθημα	γὰρ αὐτοῦ εἶναι μὴ ἂν
[4, 5, 6]	ἂν οὐδὲν παθών. Τὸ δὲ	πάθημα	ἐκείνου δεῖ εἶναι, οὗ πάθημα·
[4, 5, 6]	μὴ ἂν οὖν ἔσεσθαι τὸ	πάθημα	μὴ ὄντος τοῦ πεισομένου. Ἢ
[4, 5, 6]	πάθημα ἐκείνου δεῖ εἶναι, οὗ	πάθημα·	οὐ τοίνυν οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ,
[4, 5, 1]	τινὰ πρὸς αὐτὰ γνώσεως ἢ	παθήματος	ποιεῖσθαι. Διὸ καὶ δι´ ὀργάνων
[4, 5, 1]	πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς ὄντος μεταξὺ	πάθοι	ἂν τὸ πεφυκὸς πάσχειν ἢ
[4, 5, 6]	ὑποκειμένου, οὐκ εἰς ὑποκείμενον δέ·	πάθοι	δ´ ἄν τι τὸ ὑποκείμενον,
[4, 5, 1]	ἢ τὸ αὐτὸ οὐκ ἂν	πάθοι.	Εἰ τοῦτο, πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς
[4, 5, 1]	ἂν τὸ μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν	πάθοι,	ἢ τὸ αὐτὸ οὐκ ἂν
[4, 5, 1]	καὶ ἡ θρίξ, οὐκ ἂν	πάθοι	ἡ χείρ. Ἢ τοῦτο μὲν
[4, 5, 2]	εἴη συμπαθῇ, ἆρ´ ἂν ἧττον	πάθοι,	ὅτι μεταξύ τί ἐστιν; Ἢ
[4, 5, 2]	ἐστιν; Ἢ ἧττον μὲν ἂν	πάθοι,	σύμμετρον δ´ ἂν εἴη τὸ
[4, 5, 6]	φωτιζομένου; Ἀλλ´ εἰ δι´ αὐτὸν	παθόντα	καὶ τὰ ἄλλα, καὶ τὴν
[4, 5, 6]	ἐνέργεια οὖσα ψυχῆς ἐστιν ἐνέργεια	παθόντος	ἄν τινος, οἷον τοῦ σώματος,
[4, 5, 3]	τοῦ μὴ διὰ τοῦ ἀέρος	παθόντος	τὸ εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν
[4, 5, 4]	πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ	παθόντος	τοῦ ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ
[4, 5, 2]	δεῖν συνεχὲς εἶναι, τὸ δὲ	πάθος	κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ πᾶν
[4, 5, 2]	σύμμετρον δ´ ἂν εἴη τὸ	πάθος,	ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις, κωλύοντος
[4, 5, 2]	ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ τὸ	πάθος	πρὸς ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν ἰέναι;
[4, 5, 1]	τις εἴποι. Ἀλλ´ εἰ τὸ	πάθος	πρότερον τὸ μεταξὺ παραδέχεται καὶ
[4, 5, 1]	τὸ χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν	πάθους	ἐν τῷ μεταξὺ μὴ γενομένου
[4, 5, 4]	μεταξὺ οὐ πάσχον· οὐδ´ ὅλως	πάθους	ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως τοῦ
[4, 5, 5]	καὶ τοῦ κατὰ τὴν ἀκοὴν	πάθους	ὄντος. ~Εἰ δὲ καὶ τὸ
[4, 5, 2]	σώμασι διίσταται τοῖς τοιούτοις μηδὲν	παθών,	τί κωλύει καὶ ἄνευ διαστάσεως
[4, 5, 6]	ἐστι μένει, ὡς ἂν οὐδὲν	παθών.	Τὸ δὲ πάθημα ἐκείνου δεῖ
[4, 5, 7]	ἄλλῳ ἐστὶ τόπῳ οὐχ ὡς	παλιρροίας	ἢ μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´ ὡς
[4, 5, 3]	συμπαθὲς τὸ ζῷον τόδε τὸ	πᾶν	ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο,
[4, 5, 8]	ἡ ψυχὴ ἐν τούτῳ· ὥστε	πᾶν	καὶ οὐ πᾶν τίθησι, καὶ
[4, 5, 3]	ὁρατοῦ δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ	πᾶν	τε ὁρᾶται, καὶ ὅσοι ἐν
[4, 5, 8]	τούτῳ· ὥστε πᾶν καὶ οὐ	πᾶν	τίθησι, καὶ ἄλλο καὶ οὐκ
[4, 5, 2]	πάθος κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ	πᾶν	ὑπὸ παντὸς φήσομεν πάσχειν. Εἰ
[4, 5, 2]	ἂν δέοιτό τις τοῦ μεταξὺ	πανταχοῦ.	Εἰ οὖν ἐπὶ ὄψεως λέγοι
[4, 5, 2]	διὰ τί φατέον· ἐπεὶ οὐδὲ	πανταχοῦ	φαίνεται τὸ δι´ ἀέρος ἰὸν
[4, 5, 1]	εἴρηται· ἄνευ μὲν γὰρ σώματος	πάντη	ἐν τῷ νοητῷ τὴν ψυχὴν
[4, 5, 8]	τὸ ποιοῦν ἐκεῖ ἡ ψυχὴ	πάντη	ἑτέρα, καὶ τὰ ἐκεῖ ὑποτεθέντα
[4, 5, 2]	συμβεβηκὸς συνεχοῦς, ἢ πᾶν ὑπὸ	παντὸς	φήσομεν πάσχειν. Εἰ δὲ τόδε
[4, 5, 2]	μᾶλλον δὲ ἀκόλουθον λέγειν ποιεῖν	πάντως	ἀμυδρὰν καὶ τὸ συγγενές, ᾗ
[4, 5, 7]	τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ	πάντως	δεῖ τιθέναι, κἂν σώματος ᾖ.
[4, 5, 6]	προελθεῖν· ἐπεὶ οὐδὲ συμβεβηκός, ὥστε	πάντως	ἐπ´ ἄλλῳ, ἢ πάθημα ἄλλου,
[4, 5, 2]	οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ	πάντως	μεταξύ τι εἶναι, εἰ μὴ
[4, 5, 2]	τὴν ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν	πάντως	τοῦ μεταξύ. Οἱ δὲ τῶν
[4, 5, 3]	τὸ αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ	πάνυ	πολλοῦ σκότου ὄντος καὶ κεκρυμμένων
[4, 5, 3]	πυρὸς} καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ	παρ´	αὐτῶν μὴ ἐλλάμποντος ἐκ τῶν
[4, 5, 2]	πληροῖ δὲ μόνον ἐφεπόμενος τὸ	παρ´	ἡμῶν κενούμενον. Εἰ οὖν τοῖς
[4, 5, 5]	καὶ τούτου κινηθέντος ἡ πληγή,	παρὰ	τί ἂν εἶεν αἱ διαφοραὶ
[4, 5, 7]	εἴσω πλέον ἢ ὅσον τὸ	παρὰ	τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν
[4, 5, 8]	πάσχομεν. Τοῦτο οὖν σκεπτέον, εἰ	παρὰ	τοῦτο. Καὶ εἰ μὲν αὐτάρκως,
[4, 5, 7]	τῆς ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης καὶ	παραγινομένης,	εἰς ὅσον κωλύει οὐδέν. Ἐπεὶ
[4, 5, 1]	τὸ πάθος πρότερον τὸ μεταξὺ	παραδέχεται	καὶ οἷον τυποῦται σημεῖον δὲ
[4, 5, 7]	τῆς τοῦ σώματος τί; Ἢ	παρακειμένης	ψυχῆς ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν
[4, 5, 2]	πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ ὁ	παρακείμενος	θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ γὰρ
[4, 5, 2]	ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ τοῦ	παρακειμένου	ἔσχομεν ἂν τὴν αἴσθησιν, ὥσπερ
[4, 5, 5]	τὴν κίνησιν τὴν πρώτην τοῦ	παρακειμένου	ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον ποιοῦντος,
[4, 5, 7]	τῆς δούσης οὔτ´ εἴ τις	παράκειται,	πῶς ἂν ἔτι ζωὴ μένοι;
[4, 5, 5]	ὀστῶν κάμψεις καὶ πρὸς ἄλληλα	παρατριβομένων	ἀέρος μὴ ὄντος μεταξὺ καὶ
[4, 5, 6]	ἄν τι τὸ ὑποκείμενον, εἰ	παρείη.	Ἀλλ´ ὥσπερ ζωὴ ἐνέργεια οὖσα
[4, 5, 6]	τινος, οἷον τοῦ σώματος, εἰ	παρείη,	καὶ μὴ παρόντος δέ ἐστι,
[4, 5, 5]	συμβεβηκὸς μὲν τὸ μεταξὺ τῷ	παρεῖναι	ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος δὲ τοῦ
[4, 5, 2]	ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ δὲ μηδὲ	πάρεισιν	ὡς ἐν ῥοῇ τὰ εἴδη,
[4, 5, 7]	ἔχει, ὃ ἔσχε πρότερον, ὅτε	παρεῖχεν	εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν τὸ ὁρώμενον.
[4, 5, 6]	αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸ ἐφ´ αὑτοῦ·	πάρεστι	δὲ ὁ ἀήρ. Καὶ τοῦτο
[4, 5, 7]	δυνάμενον οὐ ῥέοντος· ἀλλ´ εἰ	πάρεστι,	κἀκεῖνο ἐκεῖ φαίνεται καὶ ἔστιν
[4, 5, 6]	καὶ νῦν κατὰ συμβεβηκός, ὅτι	πάρεστι,	φωτιζομένου; Ἀλλ´ εἰ δι´ αὐτὸν
[4, 5, 7]	τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ τὸ	πάρεστιν»	ἀλλὰ τρόπον ἕτερον ταῦτα, καὶ
[4, 5, 2]	κωλύει καὶ ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν	παριέναι	τοῖς εἰς ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ
[4, 5, 8]	μὴ χρῶμα ὄψεται ἡ ὄψις	παρόν,	καὶ αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν
[4, 5, 6]	σώματος, εἰ παρείη, καὶ μὴ	παρόντος	δέ ἐστι, τί ἂν κωλύοι
[4, 5, 8]	αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις τῶν αἰσθητῶν	παρόντων	αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά.
[4, 5, 6]	τινος ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης	πάσης	ποιότητος, ἀνάγκη καὶ τὸ φῶς
[4, 5, 1]	πάσχει· ἤ, εἰ πάσχοι, ἄλλο	πάσχει·	ἐπεὶ οὐδ´ ὁ κάλαμος ὁ
[4, 5, 1]	τὸ πεφυκὸς πάσχειν ὁ ὀφθαλμός	πάσχει·	ἤ, εἰ πάσχοι, ἄλλο πάσχει·
[4, 5, 1]	νάρκης καὶ τῆς χειρός, ὃ	πάσχει	ἡ χείρ· καὶ μὴν κἀκεῖ,
[4, 5, 2]	ὥστε ὅλως τὸ μεταξὺ μὴ	πάσχειν.	Ἀλλ´ εἰ συμπαθὲς τῷ ἓν
[4, 5, 2]	ἐν ῥοῇ τὰ εἴδη, τίς	πάσχειν	ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ τὸ
[4, 5, 7]	τοῦ ἐνορωμένου ποιοῦντος εἰς τὸ	πάσχειν	δυνάμενον οὐ ῥέοντος· ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 2]	ἢ πᾶν ὑπὸ παντὸς φήσομεν	πάσχειν.	Εἰ δὲ τόδε μὲν ὑπὸ
[4, 5, 1]	Ἢ οὐκ ἀνάγκη τὸ μεταξὺ	πάσχειν,	εἰ τὸ πεφυκὸς πάσχειν ὁ
[4, 5, 1]	μεταξὺ πάθοι ἂν τὸ πεφυκὸς	πάσχειν	ἢ ἐὰν τὸ μεταξὺ τοιοῦτον
[4, 5, 4]	δρᾶν, τὸ δὲ εἰς τὸ	πάσχειν,	ἢ καὶ ὁπωσοῦν ἡ ὄψις,
[4, 5, 1]	ἐντὸς δικτύου γένοιτο, ὁ θηρευτὴς	πάσχειν	λέγεται τὸ ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ
[4, 5, 1]	μεταξὺ πάσχειν, εἰ τὸ πεφυκὸς	πάσχειν	ὁ ὀφθαλμός πάσχει· ἤ, εἰ
[4, 5, 2]	φαίνεται τὸ δι´ ἀέρος ἰὸν	πάσχειν	ποιοῦν τὸν ἀέρα, ἀλλ´ ἢ
[4, 5, 1]	δὲ τοδὶ ὑπὸ τουδὶ πέφυκε	πάσχειν	συμπαθῶς τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν
[4, 5, 5]	τῷ τὸν μέχρι ἀκοῆς ἀέρα	πάσχειν	τὸ αὐτό, οὕτως εἰς αἴσθησιν
[4, 5, 3]	μαρτύραιτο εἰς τὸ μὴ τῷ	πάσχειν	τὸ μεταξὺ τούτῳ τὸ ὁρᾶν
[4, 5, 3]	τοῦ ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη	πάσχειν·	τοῦτο δέ ἐστιν οἷον ἐν
[4, 5, 2]	προσβολῇ τοῦ πρόσθεν ἧττον ἂν	πάσχοι.	Ἀλλ´ εἰ ζῴου ἑνὸς μόρια
[4, 5, 1]	ὁ ὀφθαλμός πάσχει· ἤ, εἰ	πάσχοι,	ἄλλο πάσχει· ἐπεὶ οὐδ´ ὁ
[4, 5, 3]	ὁρᾶν γίνεσθαι. Εἰ γὰρ δὴ	πάσχοι	τὸ τοῦ ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν
[4, 5, 2]	ἓν ζῷον εἶναι, καὶ ἡμεῖς	πάσχομεν	ὅτι ἐν ἑνὶ καὶ ἑνός,
[4, 5, 8]	καὶ ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν καὶ	πάσχομεν.	Τοῦτο οὖν σκεπτέον, εἰ παρὰ
[4, 5, 2]	τὸ συγγενές, ᾗ καὶ αὐτὸ	πάσχον.	Καὶ γὰρ εἰ σῶμα συνεχὲς
[4, 5, 4]	φῶς ἂν εἴη μεταξὺ οὐ	πάσχον·	οὐδ´ ὅλως πάθους ἐνταῦθα δεῖ,
[4, 5, 4]	ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης	πάσχοντος	οὐδὲν τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται
[4, 5, 5]	τοῦ ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον,	πάσχοντος	τοῦ ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν
[4, 5, 4]	ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς τοῦ ἁπτοῦ	πάσχουσα	ἀπαγγέλλει διαφοράς, καὶ εἰ μὴ
[4, 5, 8]	γε αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν ἀνελεῖν	πειρῷτο	ἄτοπον εἶναι λέγων, εἰ μὴ
[4, 5, 6]	ἄλλου, ὥστε δεῖ εἶναι τὸ	πεισόμενον·	ἢ ἔδει μένειν ἐληλυθότος· νῦν
[4, 5, 6]	τὸ πάθημα μὴ ὄντος τοῦ	πεισομένου.	Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ αὐτοῦ
[4, 5, 8]	ὄντα, ὅτι αὕτη αὐτὰ ὅμοια	πεποίηκεν,	ὥστε μὴ οὐ προσήκοντα εἶναι·
[4, 5, 4]	ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος τοῦ μὴ	πεπονθότος	καὶ τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος,
[4, 5, 7]	πηγή· ἡ δὲ μετὰ τὸ	πέρας	τοῦ σώματος, εἴδωλον τοῦ ἐντός,
[4, 5, 6]	γὰρ ὂν διὰ τί οὐ	περάσει	οὐκ ἐποχούμενον; Εἰ δὲ δὴ
[4, 5, 1]	γινώσκεται, τί ἄν τις ζητοῖ;	Περὶ	δὲ τῆς ὁράσεως εἰ δὲ
[4, 5, 5]	ἤδη καὶ ἐν ἄλλοις ἠπόρηται.	~Περὶ	δὲ τοῦ ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα
[4, 5, 5]	ὄντος μεταξὺ καὶ πρίσεις. Ἀλλὰ	περὶ	μὲν τούτου ἠπορήσθω ὁμοίου ἤδη
[4, 5, 1]	τινα πρὸς τὰ γινωσκόμενα γίνεσθαι,	περὶ	μὲν τῶν ὅσα ἁφῇ τινι
[4, 5, 0]	~Περὶ ψυχῆς ἀποριῶν τρίτον ἢ	περὶ	ὄψεως. ~Ἐπεὶ δὲ ὑπερεθέμεθα σκέψασθαι,
[4, 5, 4]	τῆς ὄψεως φῶς πρὸς τὸ	περὶ	τὴν ὄψιν καὶ μέχρι τοῦ
[4, 5, 1]	τῆς ὁράσεως εἰ δὲ καὶ	περὶ	τῆς ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ περὶ
[4, 5, 1]	περὶ τῆς ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ	περὶ	τοῦ ὁρᾶν, εἰ δεῖ τι
[4, 5, 0]		~Περὶ	ψυχῆς ἀποριῶν τρίτον ἢ περὶ
[4, 5, 7]	δέ ἐστιν ἐνέργεια οὐ ῥέουσα	περιέρρεε	γὰρ ἂν καὶ ἐχεῖτο εἴσω
[4, 5, 6]	δὲ δὴ καὶ τοιοῦτον οἷον	πεσεῖν,	καταφερόμενον ἔσται. Οὐ γὰρ δὴ
[4, 5, 2]	εἶναι, εἰ μὴ φοβοῖντο, μὴ	πέσῃ	ἡ ἀκτίς· ἀλλὰ φωτός ἐστι,
[4, 5, 1]	Εἰ δὲ τοδὶ ὑπὸ τουδὶ	πέφυκε	πάσχειν συμπαθῶς τῷ τινα ὁμοιότητα
[4, 5, 1]	ὄντος μεταξὺ πάθοι ἂν τὸ	πεφυκὸς	πάσχειν ἢ ἐὰν τὸ μεταξὺ
[4, 5, 1]	τὸ μεταξὺ πάσχειν, εἰ τὸ	πεφυκὸς	πάσχειν ὁ ὀφθαλμός πάσχει· ἤ,
[4, 5, 7]	οἷον ἀρχὴ τῆς ἐνεργείας καὶ	πηγή·	ἡ δὲ μετὰ τὸ πέρας
[4, 5, 6]	λέγειν τὸ γλυκὺ εἶναι, εἰ	πικρῷ	μιγείη. Εἰ δέ τις τροπὴν
[4, 5, 2]	διαιρεῖν· οἷον λίθος εἰ ἄνωθεν	πίπτοι,	τί ἄλλο ἢ οὐχ ὑπομένει
[4, 5, 3]	γε τὸ καταντικρὺ ἔκ τε	πλαγίων	ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς τε
[4, 5, 7]	ζωὴ τοῦ σώματος τοῦ φωτεινοῦ	πλείων	καὶ οἷον ἀρχὴ τῆς ἐνεργείας
[4, 5, 7]	γὰρ ἂν καὶ ἐχεῖτο εἴσω	πλέον	ἢ ὅσον τὸ παρὰ τοῦ
[4, 5, 5]	συρραγέντων, εἰ μὴ ὁ ἀὴρ	πληγεὶς	ἐν τῇ ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν
[4, 5, 5]	εἷς καὶ ἡ ἐν αὐτῷ	πληγή·	οὐ γὰρ μόνον τῷ μεγάλῳ
[4, 5, 5]	ψόφου καὶ τούτου κινηθέντος ἡ	πληγή,	παρὰ τί ἂν εἶεν αἱ
[4, 5, 5]	δ´ ὅτι πρὸς ἀέρα γενομένη	πληγὴ	ψόφον ἐποίησεν, οὐχ ᾗ ἀὴρ
[4, 5, 5]	τὴν σύρρηξιν καὶ ταύτην τὴν	πληγὴν	εἶναι τὸν ψόφον εἰς αἴσθησιν
[4, 5, 5]	ἐν ἀέρι, ἀλλὰ συγκρούσαντος καὶ	πλήξαντος	ἄλλο ἄλλου· οἷον καὶ ὀστῶν
[4, 5, 5]	ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς	πλήξας	ἔδωκε τῷ ἐφεξῆς μέχρις ὤτων
[4, 5, 2]	καὶ οὐχ ἡ ἀντιπερίστασις ὠθεῖ,	πληροῖ	δὲ μόνον ἐφεπόμενος τὸ παρ´
[4, 5, 5]	μὲν ἀέρος τὴν πρώτην τοῦ	πληττομένου,	τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως
[4, 5, 8]	αὐτά. Ἀλλὰ τὸ ἄτοπον τοῦτο,	πόθεν	δὴ φαίνεται, φήσομεν. Ἢ ὅτι
[4, 5, 2]	τῷ ὄμματι τὸ αἰσθητὸν ὁρᾶν	ποιεῖ,	ἀλλὰ φωτισθῆναι δεῖ τὸ μεταξύ·
[4, 5, 6]	φῶς, ἀλλὰ γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν	ποιεῖ	καὶ οὐ καθαρὸν ὄντως· ὥστε
[4, 5, 4]	ὕστερον τὸ διὰ μέσου ἅπτεσθαι	ποιεῖ	τὴν γνῶσιν, οἷον τῇ μνήμῃ
[4, 5, 2]	συμπάθειαν· μᾶλλον δὲ ἀκόλουθον λέγειν	ποιεῖν	πάντως ἀμυδρὰν καὶ τὸ συγγενές,
[4, 5, 1]	πρὸς αὐτὰ γνώσεως ἢ παθήματος	ποιεῖσθαι.	Διὸ καὶ δι´ ὀργάνων σωματικῶν
[4, 5, 3]	ἀμυδροῦ τοῦ ἐν τῷ ἀέρι	ποιεῖσθαι	τὴν ἀντίληψιν, οὐκ ἐκείνου αὐτοῦ,
[4, 5, 4]	εἰς ὃ δύναται πρὸς τὸ	ποιῆσαι;	Τοῦτο γὰρ ἐμποδίου ἐστὶ δεῖσθαι.
[4, 5, 2]	κωλύοι καὶ ἐμποδίζοι καὶ ἀμυδρὰν	ποιοῖ	τὴν συμπάθειαν· μᾶλλον δὲ ἀκόλουθον
[4, 5, 6]	μὲν ποιότης μόνον καί τινος	ποιότης,	ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης ποιότητος,
[4, 5, 6]	ὄντος ἐκείνου; Ἀλλ´ εἰ μὲν	ποιότης	μόνον καί τινος ποιότης, ἐν
[4, 5, 8]	δὲ κεχρωσμένον καὶ τὰς ἄλλας	ποιότητας	ἔχον, οἷον τὸ ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς
[4, 5, 6]	ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης	ποιότητος,	ἀνάγκη καὶ τὸ φῶς ζητεῖν
[4, 5, 8]	ἑνὶ ὄντες καὶ ἑνὸς ταῦτα	ποιοῦμεν	καὶ πάσχομεν. Τοῦτο οὖν σκεπτέον,
[4, 5, 8]	προσήκοντα εἶναι· ὥστε εἰ τὸ	ποιοῦν	ἐκεῖ ἡ ψυχὴ πάντη ἑτέρα,
[4, 5, 7]	ἐνταῦθα τῷ καὶ συμμεμῖχθαι τὸ	ποιοῦν	τὸ χρῶμα. Ἐπὶ δὲ τῆς
[4, 5, 2]	τὸ δι´ ἀέρος ἰὸν πάσχειν	ποιοῦν	τὸν ἀέρα, ἀλλ´ ἢ μόνον
[4, 5, 7]	εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον τοῦ ἐνορωμένου	ποιοῦντος	εἰς τὸ πάσχειν δυνάμενον οὐ
[4, 5, 5]	παρακειμένου ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον	ποιοῦντος,	τῷ τὸν μέχρι ἀκοῆς ἀέρα
[4, 5, 4]	πρὶν ἐγγὺς τῆς ὄψεως γενέσθαι	πολλάκις	ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος
[4, 5, 7]	κωλύει οὐδέν. Ἐπεὶ καὶ εἰ	πολλαπλασία	ἡ ἀπόστασις ἦν ἢ νῦν
[4, 5, 3]	αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ	πολλοῦ	σκότου ὄντος καὶ κεκρυμμένων καὶ
[4, 5, 3]	σκότου ὄντος ὁρᾶται τὸ ἐπέκεινα,	πολλῷ	μᾶλλον μηδενός. Ἀλλ´ ἐκείνῳ ἄν
[4, 5, 1]	οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ τοῦτο,	πολλῷ	μᾶλλον μηδενὸς ὄντος μεταξὺ πάθοι
[4, 5, 3]	καταντικρὺ ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ	πολὺ	ὁρῶσιν ἐγγύς τε καὶ κατόπιν
[4, 5, 4]	διάστημά τι εἶναι ἐκεῖ δεῖ	πορευθῆναι	τὴν ὄψιν ἢ τῷ σῶμά
[4, 5, 2]	πῶς οὐ δεῖ, ὅταν τοῦ	πόρρω	αἴσθησις ᾖ, συνέχειαν εἶναι; Ἢ
[4, 5, 7]	πόρρω· καὶ ὅταν εἰς τὸ	πόρρω,	ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι, ὅπου
[4, 5, 4]	μὴ διείργοι τι, κἂν τοῦτο	πόρρω,	ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ ἀὴρ
[4, 5, 7]	εἰσὶ μείζους καὶ εἰς τὸ	πόρρω·	καὶ ὅταν εἰς τὸ πόρρω,
[4, 5, 4]	ἡ ὄψις, ἀλλὰ πρὸς τὸ	πόρρω	ὁρᾶν. Τὸ μὲν οὖν εἰ
[4, 5, 7]	καὶ μένοντος φθάνειν εἰς τὸ	πόρρω,	τὸ μὲν ἐπιπλέον, τὸ δὲ
[4, 5, 3]	δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα τῆς	πόρρω;	Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ ἄλλος
[4, 5, 2]	θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ οὐ τὸ	πόρρωθεν	πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ ὁ
[4, 5, 7]	Καὶ τοῦτο μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω.	~Πότερα	δὲ ἀπόλλυται ἢ ἀνατρέχει; Τάχα
[4, 5, 4]	φορὰ ἐκεῖ. Οὗ δὴ ζητητέον,	πότερα	τῷ διάστημά τι εἶναι ἐκεῖ
[4, 5, 6]	ἄπεισιν· ὥστε καὶ ἔλθοι ἄν.	Ποῦ	οὖν; Ἢ τόπον δεῖ μόνον
[4, 5, 2]	ἄγαν τοῦ μεταξύ· εἰ μή	που	τοιοῦτον εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε
[4, 5, 4]	καὶ ἡμᾶς, ἀλλ´ ἅμα, καὶ	πρὶν	ἐγγὺς τῆς ὄψεως γενέσθαι πολλάκις
[4, 5, 5]	ὅταν στάσιν λάβῃ στερεοῦ σώματος,	πρὶν	χυθῆναι μένων ὥσπερ στερεόν τι·
[4, 5, 5]	ἀέρος μὴ ὄντος μεταξὺ καὶ	πρίσεις.	Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου ἠπορήσθω
[4, 5, 6]	ἀπὸ τοῦ φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον	προελθεῖν·	ἐπεὶ οὐδὲ συμβεβηκός, ὥστε πάντως
[4, 5, 2]	τὸ πάθος πρὸς ἡμᾶς τῷ	προπαθεῖν	ἰέναι; Εἰ γὰρ τῷ προπαθεῖν
[4, 5, 2]	προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ γὰρ τῷ	προπαθεῖν	τὸν ἀέρα ἡ αἴσθησις ἡμῖν,
[4, 5, 5]	μικρῷ διαφοραί. Εἰ δ´ ὅτι	πρὸς	ἀέρα γενομένη πληγὴ ψόφον ἐποίησεν,
[4, 5, 5]	οἷον καὶ ὀστῶν κάμψεις καὶ	πρὸς	ἄλληλα παρατριβομένων ἀέρος μὴ ὄντος
[4, 5, 3]	ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ καὶ ἡ	πρὸς	ἄλληλα τῶν μερῶν τῷ ἓν
[4, 5, 5]	ἠχεῖ χαλκὸς πρὸς χαλκὸν ἢ	πρὸς	ἄλλο, ἄλλο δὲ ἄλλο· ὁ
[4, 5, 8]	αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι	πρὸς	αὐτά. Ἀλλὰ τὸ ἄτοπον τοῦτο,
[4, 5, 1]	αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς οὕτω	πρὸς	αὐτὰ γινομένης. Εἰ οὖν δεῖ
[4, 5, 1]	διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν τινὰ	πρὸς	αὐτὰ γνώσεως ἢ παθήματος ποιεῖσθαι.
[4, 5, 1]	ὄντων οἷον εἰς ἕν πως	πρὸς	αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας
[4, 5, 8]	τὰ ἐκεῖ ὑποτεθέντα ὅμοια οὐδὲν	πρὸς	αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ ἡ ἀτοπία
[4, 5, 2]	ἡ αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ ἂν	πρὸς	αὐτὸ βλέποντες τὸ ὁρώμενον εἴδομεν,
[4, 5, 3]	ἡ συμπάθεια τοῦ ζῴου ἀναιρεῖται	πρὸς	αὐτὸ καὶ ἡ πρὸς ἄλληλα
[4, 5, 1]	συμπαθῶς τῷ τινα ὁμοιότητα ἔχειν	πρὸς	αὐτό, οὐκ ἂν τὸ μεταξὺ
[4, 5, 8]	θεάσαιτο ὅ τι μὴ συμπαθὲς	πρὸς	ἐκεῖνο, εἰ τὸ συμπαθὲς νῦν
[4, 5, 3]	συμμέτρου· ἢ οὐδὲν ἂν εἴη	πρὸς	ἐκεῖνον τούτῳ. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν
[4, 5, 5]	συμβαλλόντων δύο σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν	πρὸς	ἡμᾶς τὴν αἴσθησιν; Ἢ καὶ
[4, 5, 7]	ἀπόστασις ἦν ἢ νῦν ἐστι	πρὸς	ἡμᾶς τοῦ ἡλίου, ἦν ἂν
[4, 5, 2]	καὶ δι´ αὐτοῦ τὸ πάθος	πρὸς	ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ
[4, 5, 4]	αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ,	πρὸς	ἣν ἤδη καὶ ἐν ἄλλοις
[4, 5, 4]	καὶ τοῦ φωτὸς μήπω ἐληλυθότος,	πρὸς	ὃ δεῖ τὴν ὄψιν συνάψαι.
[4, 5, 1]	μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται δὲ οὐδὲν	πρὸς	ὅρασιν τοῖς ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 1]	Εἰ οὖν δεῖ συναφήν τινα	πρὸς	τὰ γινωσκόμενα γίνεσθαι, περὶ μὲν
[4, 5, 4]	Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ τὸ	πρὸς	τὸ αἰσθητὸν φῶς, εἶτα διαδοῦναι
[4, 5, 2]	ἀπὸ τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ	πρὸς	τὸ ἄνω οὐκ ὠθούντων· καὶ
[4, 5, 7]	ἔξω, ὅτι μηδὲ τὸ πῦρ	πρὸς	τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ εἰς
[4, 5, 7]	σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος	πρὸς	τὸ ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως
[4, 5, 7]	σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο	πρὸς	τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ
[4, 5, 2]	τὸ τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν	πρὸς	τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι τοῦ
[4, 5, 2]	τί κωλύει τὴν τροπὴν εὐθὺς	πρὸς	τὸ ὄμμα ἰέναι μηδενὸς ὄντος
[4, 5, 4]	οὐ σώματος. Καὶ δὴ οὐ	πρὸς	τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν
[4, 5, 4]	τὸ συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς	πρὸς	τὸ περὶ τὴν ὄψιν καὶ
[4, 5, 4]	δεῖται μέσου εἰς ὃ δύναται	πρὸς	τὸ ποιῆσαι; Τοῦτο γὰρ ἐμποδίου
[4, 5, 4]	καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ πόρρω ὁρᾶν. Τὸ μὲν
[4, 5, 4]	φωτὸς δὲ δεῖται ὥσπερ βακτηρίας	πρὸς	τὸ φθάσαι, ἔδει τὴν ἀντίληψιν
[4, 5, 1]	καὶ ἔμπροσθέν τις ἡμῶν ἔστη	πρὸς	τὸ χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν
[4, 5, 3]	καὶ ἄλλο ζῷον μὴ συντελοῦν	πρὸς	τοῦτο καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ
[4, 5, 5]	ψόφων; Ἄλλο γὰρ ἠχεῖ χαλκὸς	πρὸς	χαλκὸν ἢ πρὸς ἄλλο, ἄλλο
[4, 5, 2]	φωτί. Τάχα δὲ ἂν καὶ	προσαχθὲν	τῇ ὄψει οὐχ ὁρᾶται, ὅτι
[4, 5, 2]	τὸ ἐν βάθει αὐτοῦ τῇ	προσβολῇ	τοῦ πρόσθεν ἧττον ἂν πάσχοι.
[4, 5, 2]	σῶμα συνεχὲς ἐν βάθει ἐκ	προσβολῆς	πυρὸς καίοιτο, ἀλλὰ τὸ ἐν
[4, 5, 8]	ὅμοια πεποίηκεν, ὥστε μὴ οὐ	προσήκοντα	εἶναι· ὥστε εἰ τὸ ποιοῦν
[4, 5, 7]	ἐκ τούτου λάβοιμεν εἰς τὸ	πρόσθεν.	Ἢ εἰ μὲν ἦν ἔνδοθεν,
[4, 5, 2]	βάθει αὐτοῦ τῇ προσβολῇ τοῦ	πρόσθεν	ἧττον ἂν πάσχοι. Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 2]	τρέπεταί πως τὸ τῶν ὀμμάτων	πρόσθεν	κείμενον. Καὶ οἱ ἐκχέοντες δὲ
[4, 5, 4]	Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ φῶς	προσίῃ	τὸ τοῦ ἡλίου, οὐ πρότερον
[4, 5, 1]	γενομένην τοῖς αἰσθητοῖς διὰ τῶν	προσομοίων	κοινωνίαν τινὰ πρὸς αὐτὰ γνώσεως
[4, 5, 2]	μεταξύ. Οἱ δὲ τῶν εἰδώλων	προστάται	διὰ τοῦ κενοῦ λέγοντες διιέναι
[4, 5, 3]	τοῦ ἀέρος ὅλον οἷον τὸ	πρόσωπον	τὸ ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο δὲ
[4, 5, 7]	ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη τῆς	προτέρας.	Ἔχει γὰρ ἕκαστον τῶν ὄντων
[4, 5, 7]	ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης τῆς	προτέρας	μένει καὶ ἡ ἐφεξῆς ἐνέργεια.
[4, 5, 7]	τῆς ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια ἄλλης	προτέρας,	μενούσης τῆς προτέρας μένει καὶ
[4, 5, 4]	προσίῃ τὸ τοῦ ἡλίου, οὐ	πρότερον	δεῖ τὸν ἀέρα εἶτα καὶ
[4, 5, 4]	μέσου αἱ ἁφαί. Εἶτα καὶ	πρότερον	ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς μεταξὺ ὄντος
[4, 5, 7]	τὸ διαφανὲς ἔχει, ὃ ἔσχε	πρότερον,	ὅτε παρεῖχεν εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν
[4, 5, 1]	εἴποι. Ἀλλ´ εἰ τὸ πάθος	πρότερον	τὸ μεταξὺ παραδέχεται καὶ οἷον
[4, 5, 4]	ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ	πρότερον	τρεπούσῃ, πρὸς ἣν ἤδη καὶ
[4, 5, 5]	τοῦ ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν	πρώτην	τοῦ παρακειμένου ὑπὸ τοῦ τὸν
[4, 5, 5]	καὶ δεῖ μὲν ἀέρος τὴν	πρώτην	τοῦ πληττομένου, τὸ δὲ ἐντεῦθεν
[4, 5, 6]	μὴ ὄντος τοῦ πεισομένου. Ἢ	πρῶτον	μὲν οὐκ αὐτοῦ πρώτως οὐδ´
[4, 5, 4]	μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ πῶς; Ἢ	πρῶτον	μὲν τοῦ μεταξὺ ἀέρος οὐ
[4, 5, 7]	τοῖς τοιούτοις σώμασιν, ἃ δὴ	πρώτως	ἐστὶ τοιαῦτα, οὐσία ἡ κατὰ
[4, 5, 6]	Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ αὐτοῦ	πρώτως	οὐδ´ ᾗ αὐτός. Ἔστι γὰρ
[4, 5, 7]	κατὰ τὸ εἶδος τοῦ φωτεινοῦ	πρώτως	σώματος. Ὅταν δὲ μετὰ τῆς
[4, 5, 1]	ὅρασιν τοῖς ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ	πυκνὰ	μὲν ὄντα τὰ σώματα, ὥσπερ
[4, 5, 2]	Ἐκεῖ γὰρ οὐ τὸ πόρρωθεν	πῦρ,	ἀλλὰ ὁ ἀὴρ ὁ παρακείμενος
[4, 5, 2]	φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ τὸ	πῦρ	ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον·
[4, 5, 3]	λέγοι καὶ ἐν τούτοις τὸ	πῦρ	ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν
[4, 5, 7]	ἐπὶ ζῴων, ἃ ἔνδον συνεστραμμένον	πῦρ	ἔχοντα ταῖς ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ
[4, 5, 3]	ἐκ τῶν φρυκτωριῶν ὁρᾶται τὸ	πῦρ,	καὶ ἐκ τῶν πύργων τῶν
[4, 5, 7]	ἔστιν ἔξω, ὅτι μηδὲ τὸ	πῦρ	πρὸς τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ
[4, 5, 3]	διαδόσει τὸ νύκτωρ ἐν σκότῳ	πῦρ	τε καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι
[4, 5, 2]	ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει γὰρ τὸ	πῦρ	τῇ αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ
[4, 5, 4]	ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ ὅλως	πῦρ	χαλεπὸν ταύτῃ τῇ ὑποθέσει ἀπευθῦναι.
[4, 5, 3]	τὸ πῦρ, καὶ ἐκ τῶν	πύργων	τῶν ταῖς ναυσὶ σημαινόντων. Εἰ
[4, 5, 6]	γὰρ καὶ αὐτοῦ ἑκάστου σώματος	πυρίνου	καὶ λαμπροῦ· καὶ δὴ καὶ
[4, 5, 4]	ἀὴρ ὁ μεταξὺ καὶ ἡμεῖς	πυρὸς	αἰσθανόμεθα οὐκ ἀναμείναντες θερμανθῆναι ἐκεῖνον.
[4, 5, 3]	οὐκ ἂν ἦν σκότος τοῦ	πυρὸς	ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ
[4, 5, 3]	καὶ τῶν ἄστρων {καὶ τοῦ	πυρὸς}	καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ παρ´
[4, 5, 2]	συνεχὲς ἐν βάθει ἐκ προσβολῆς	πυρὸς	καίοιτο, ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει
[4, 5, 3]	ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ τοῦτο,	πῶς	ἂν ἄλλο ἄλλου τῆς δυνάμεως
[4, 5, 7]	δούσης οὔτ´ εἴ τις παράκειται,	πῶς	ἂν ἔτι ζωὴ μένοι; Τί
[4, 5, 4]	ὄψιν καὶ μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ	πῶς;	Ἢ πρῶτον μὲν τοῦ μεταξὺ
[4, 5, 2]	ὅτι ἐν ἑνὶ καὶ ἑνός,	πῶς	οὐ δεῖ, ὅταν τοῦ πόρρω
[4, 5, 1]	συνεχῶν ὄντων οἷον εἰς ἕν	πως	πρὸς αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι,
[4, 5, 1]	νοητῶν, ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον, δεῖ	πως	τὴν ψυχὴν συναφῆ γενομένην τοῖς
[4, 5, 2]	ἐξ ἀνάγκης, ὅτε ἐστί, τρέπεταί	πως	τὸ τῶν ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 14/05/2010