Ennéade, livre, chap.
[4, 5, 8]	συμπαθὲς διὰ τὸ ἑνὸς ζῴου	τὰ	αἰσθανόμενα καὶ τὰ αἰσθητά, καὶ
[4, 5, 1]	εἰς ἕν πως πρὸς αὐτὰ	τὰ	αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας τινὸς οὕτω
[4, 5, 8]	ἑνὸς ζῴου τὰ αἰσθανόμενα καὶ	τὰ	αἰσθητά, καὶ αἱ αἰσθήσεις οὕτως
[4, 5, 6]	εἰ δι´ αὐτὸν παθόντα καὶ	τὰ	ἄλλα, καὶ τὴν ὑπόστασιν εἶναι
[4, 5, 8]	ταῦτα καὶ ἀνόμοια· ὥστε ἔχουσα	τὰ	ἀντικείμενα ἐν αὐτῇ οὐδ´ ἂν
[4, 5, 8]	μὲν ζῷον, ἀντιλήψεται; Ἢ μέντοι	τὰ	ἀντιληπτὰ ἔσται, οὐχ ᾗ αὐτοῦ,
[4, 5, 8]	τοῖς ἐν αὐτῷ. Ἢ καὶ	τὰ	ἀντιληπτὰ οὕτως ἀντιληπτὰ ὅμοια ὄντα,
[4, 5, 4]	καὶ τὸ τῆς νυκτὸς ὁρᾶν	τὰ	ἄστρα ἢ ὅλως πῦρ χαλεπὸν
[4, 5, 3]	ἐν σκότῳ πῦρ τε καὶ	τὰ	ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ τὰς τούτων
[4, 5, 1]	μὲν ὄντα τὰ σώματα, ὥσπερ	τὰ	γεηρά, κωλύει ὁρᾶν, ὅσῳ δὲ
[4, 5, 1]	οὖν δεῖ συναφήν τινα πρὸς	τὰ	γινωσκόμενα γίνεσθαι, περὶ μὲν τῶν
[4, 5, 3]	φήσει τις ἐν τῷ σκοτεινῷ	τὰ	εἴδη γενόμενα οὕτω συνάψασθαι· ἢ
[4, 5, 2]	μηδὲ πάρεισιν ὡς ἐν ῥοῇ	τὰ	εἴδη, τίς πάσχειν ἀνάγκη καὶ
[4, 5, 8]	ἡ ψυχὴ πάντη ἑτέρα, καὶ	τὰ	ἐκεῖ ὑποτεθέντα ὅμοια οὐδὲν πρὸς
[4, 5, 8]	εἴη ζῷον, ἀρκεῖ· ὥστε καὶ	τὰ	μέρη, ᾗ ἑνὸς ζῴου. Ἀλλ´
[4, 5, 1]	συνεργὰ ἄν τις τοῦ ὁρᾶν	τὰ	μεταξὺ θείη. Ἤ, εἰ οὐ
[4, 5, 1]	ὁρᾶν, ὅσῳ δὲ λεπτότερα ἀεὶ	τὰ	μεταξύ, μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν
[4, 5, 5]	ὥσπερ στερεόν τι· ὥστε ἀρκεῖ	τὰ	συγκρούοντα, καὶ τὴν σύρρηξιν καὶ
[4, 5, 1]	Ἀλλ´ εἰ πυκνὰ μὲν ὄντα	τὰ	σώματα, ὥσπερ τὰ γεηρά, κωλύει
[4, 5, 7]	ἃ ἔνδον συνεστραμμένον πῦρ ἔχοντα	ταῖς	ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ ἐκλάμπει εἰς
[4, 5, 3]	καὶ ἐκ τῶν πύργων τῶν	ταῖς	ναυσὶ σημαινόντων. Εἰ δὲ καὶ
[4, 5, 7]	εἰς τὸ ἔξω, καὶ ἐν	ταῖς	συστολαῖς αὐτῶν οὐδέν ἐστι φῶς
[4, 5, 8]	εἴη, σῶμα δὲ κεχρωσμένον καὶ	τὰς	ἄλλας ποιότητας ἔχον, οἷον τὸ
[4, 5, 1]	γὰρ κινδυνεύει ὁ λόγος ἐπὶ	τὰς	λεγομένας συμπαθείας ἰέναι. Εἰ δὲ
[4, 5, 2]	κείμενον. Καὶ οἱ ἐκχέοντες δὲ	τὰς	ὄψεις οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν
[4, 5, 4]	τι λέγει καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ	τὰς	τοῦ ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς,
[4, 5, 3]	καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ	τὰς	τούτων μορφάς. Οὐ γὰρ δὴ
[4, 5, 3]	εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ	τὰς	τούτων μορφάς} ὥσπερ διαδόσει τὸ
[4, 5, 1]	εἰ οὐ συνεργά, οὐ κωλυτικά·	ταῦτα	δὲ κωλυτικὰ ἄν τις εἴποι.
[4, 5, 8]	καὶ οὐ συγγενῆ, καὶ ὅμοια	ταῦτα	καὶ ἀνόμοια· ὥστε ἔχουσα τὰ
[4, 5, 7]	τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον ἕτερον	ταῦτα,	καὶ ἔστιν ὑπόστασις αὐτοῦ ὡς
[4, 5, 8]	ἐν ἑνὶ ὄντες καὶ ἑνὸς	ταῦτα	ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν. Τοῦτο οὖν
[4, 5, 4]	ἄστρα ἢ ὅλως πῦρ χαλεπὸν	ταύτῃ	τῇ ὑποθέσει ἀπευθῦναι. Εἰ δὲ
[4, 5, 5]	συγκρούοντα, καὶ τὴν σύρρηξιν καὶ	ταύτην	τὴν πληγὴν εἶναι τὸν ψόφον
[4, 5, 8]	τοῦ ζῴου· εἰ γὰρ εἴη,	τάχα	ἄν. Εἰ μέντοι μὴ μέρος
[4, 5, 7]	τὸ μετειληφὸς ἔχειν οἰκεῖον ἤδη,	τάχα	ἄν τις εἶπεν ἀπόλλυσθαι· εἰ
[4, 5, 7]	~Πότερα δὲ ἀπόλλυται ἢ ἀνατρέχει;	Τάχα	γὰρ ἄν τι καὶ ἐκ
[4, 5, 2]	ὁρᾶν δεῖ κρατηθῆναι τῷ φωτί.	Τάχα	δὲ ἂν καὶ προσαχθὲν τῇ
[4, 5, 2]	τὸ πῦρ τῇ αὐτοῦ κινήσει	ταχείᾳ	οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν τοῦ ἀέρος.
[4, 5, 5]	ὁ ἀὴρ πληγεὶς ἐν τῇ	ταχείᾳ	συνόδῳ αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς πλήξας
[4, 5, 2]	ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ	τάχους	ταχύνεσθαί τις τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν,
[4, 5, 2]	Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ τάχους	ταχύνεσθαί	τις τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ
[4, 5, 3]	πλαγίων ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς	τε	καὶ κατόπιν οὐκ ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε
[4, 5, 3]	τὸ νύκτωρ ἐν σκότῳ πῦρ	τε	καὶ τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ
[4, 5, 3]	δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ πᾶν	τε	ὁρᾶται, καὶ ὅσοι ἐν τῷ
[4, 5, 4]	δρῶσαν ὅλως. Ἀλλ´ οὐχ οἷόν	τε·	οὐ γὰρ μόνον ἡ ἁφὴ
[4, 5, 6]	οἷον κενοῦ μεταξύ, εἴπερ οἷόν	τε,	οὐκ ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ καὶ
[4, 5, 3]	κατά γε τὸ καταντικρὺ ἔκ	τε	πλαγίων ἐπὶ πολὺ ὁρῶσιν ἐγγύς
[4, 5, 8]	καὶ οὐ τὸ μηδέν, καὶ	τέλεον	καὶ οὐ τέλεον. Ὥστε ἀφετέον
[4, 5, 8]	μηδέν, καὶ τέλεον καὶ οὐ	τέλεον.	Ὥστε ἀφετέον τὴν ὑπόθεσιν, ὡς
[4, 5, 2]	ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς δὲ κινούμενοι	τέμνομεν	τὸν ἀέρα, καὶ οὐχ ἡ
[4, 5, 4]	βίαιον καὶ ἀντερείδοντος εἶναι καὶ	τεταμένου	τοῦ φωτός, καὶ τὸ αἰσθητόν,
[4, 5, 3]	ἐν τούτοις τὸ πῦρ ἐναντιούμενος	τῇ	αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν ὄψιν τοῦ
[4, 5, 2]	οὕτω καὶ τὸ πῦρ ἄνω	τῇ	ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει γὰρ
[4, 5, 2]	ὑπομένει ὁ ἀήρ; Ἐπεὶ οὐδὲ	τῇ	ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν οὔσης
[4, 5, 4]	ὄψεως, ἡ αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις	τῇ	ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ
[4, 5, 2]	ἄτοπον· φθάνει γὰρ τὸ πῦρ	τῇ	αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ τὴν
[4, 5, 4]	ἅπτεσθαι ποιεῖ τὴν γνῶσιν, οἷον	τῇ	μνήμῃ καὶ ἔτι μᾶλλον συλλογισμῷ·
[4, 5, 3]	τυποῦσθαι· ὥστε καὶ τὸ συναφὲς	τῇ	ὄψει μόριον τοσοῦτον, ὅσον καὶ
[4, 5, 2]	Τάχα δὲ ἂν καὶ προσαχθὲν	τῇ	ὄψει οὐχ ὁρᾶται, ὅτι σκιὰν
[4, 5, 2]	ἀλλὰ τὸ ἐν βάθει αὐτοῦ	τῇ	προσβολῇ τοῦ πρόσθεν ἧττον ἂν
[4, 5, 5]	μὴ ὁ ἀὴρ πληγεὶς ἐν	τῇ	ταχείᾳ συνόδῳ αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς
[4, 5, 6]	ἐχρῆν αὐτὸν τρέπεσθαι τὸν ἀέρα	τῇ	τροπῇ, καὶ τὸ σκοτεινὸν αὐτοῦ
[4, 5, 4]	ἢ ὅλως πῦρ χαλεπὸν ταύτῃ	τῇ	ὑποθέσει ἀπευθῦναι. Εἰ δὲ μένει
[4, 5, 8]	ἡ ἀτοπία τὸ μαχόμενον ἐν	τῇ	ὑποθέσει δείκνυσιν ὡς αἴτιόν ἐστιν
[4, 5, 2]	μηδὲν εἶναι μεταξύ, οὐκ ἀμφισβητοῦσι	τῇ	ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ συμπαθείᾳ τὸ
[4, 5, 5]	σωμάτων, εὐθέως ἀπαντᾶν πρὸς ἡμᾶς	τὴν	αἴσθησιν; Ἢ καὶ δεῖ μὲν
[4, 5, 2]	ἐκ τοῦ παρακειμένου ἔσχομεν ἂν	τὴν	αἴσθησιν, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ θερμαίνεσθαι.
[4, 5, 5]	ἐν ζῴῳ καὶ τοῦ κατὰ	τὴν	ἀκοὴν πάθους ὄντος. ~Εἰ δὲ
[4, 5, 4]	βακτηρίας πρὸς τὸ φθάσαι, ἔδει	τὴν	ἀντίληψιν βίαιον καὶ ἀντερείδοντος εἶναι
[4, 5, 3]	τοῦ ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι	τὴν	ἀντίληψιν, οὐκ ἐκείνου αὐτοῦ, οἷόν
[4, 5, 2]	τῇ αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ	τὴν	ἀντιπερίστασιν τοῦ ἀέρος. Εἰ δ´
[4, 5, 2]	ὑπὸ τοῦ τάχους ταχύνεσθαί τις	τὴν	ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς
[4, 5, 5]	ψόφου· μὴ γὰρ ἂν μηδὲ	τὴν	ἀρχὴν γενέσθαι ψόφον δύο σωμάτων
[4, 5, 2]	φέρει τὴν τοῦ ἀέρος καὶ	τὴν	αὑτοῦ. ~Μέγιστον δὲ μαρτύριον τοῦ
[4, 5, 4]	τὸ διὰ μέσου ἅπτεσθαι ποιεῖ	τὴν	γνῶσιν, οἷον τῇ μνήμῃ καὶ
[4, 5, 6]	εἶναι. Ἢ οὕτω γε ἀπολεῖ	τὴν	ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐξ αὐτοῦ
[4, 5, 2]	τὸ φῶς εὐθυποροῦν. Οἱ δὲ	τὴν	ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν πάντως
[4, 5, 6]	γε ἀπολεῖ τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ	τὴν	ἐξ αὐτοῦ τὸ τοῦ ἡλίου
[4, 5, 8]	εἰ τὸ συμπαθὲς νῦν διὰ	τὴν	ζῴου ἑνὸς φύσιν; Ἢ εἰ
[4, 5, 5]	ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος τοῦ ἀέρος	τὴν	κίνησιν τὴν πρώτην τοῦ παρακειμένου
[4, 5, 4]	τι εἶναι ἐκεῖ δεῖ πορευθῆναι	τὴν	ὄψιν ἢ τῷ σῶμά τι
[4, 5, 4]	ὄψεως φῶς πρὸς τὸ περὶ	τὴν	ὄψιν καὶ μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ
[4, 5, 4]	μήπω ἐληλυθότος, πρὸς ὃ δεῖ	τὴν	ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ
[4, 5, 3]	πῦρ ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν	τὴν	ὄψιν τοῦ ἀμυδροῦ τοῦ ἐν
[4, 5, 5]	καὶ τὴν σύρρηξιν καὶ ταύτην	τὴν	πληγὴν εἶναι τὸν ψόφον εἰς
[4, 5, 5]	πάσχοντος τοῦ ἀέρος τὴν κίνησιν	τὴν	πρώτην τοῦ παρακειμένου ὑπὸ τοῦ
[4, 5, 5]	Ἢ καὶ δεῖ μὲν ἀέρος	τὴν	πρώτην τοῦ πληττομένου, τὸ δὲ
[4, 5, 2]	καὶ ἐμποδίζοι καὶ ἀμυδρὰν ποιοῖ	τὴν	συμπάθειαν· μᾶλλον δὲ ἀκόλουθον λέγειν
[4, 5, 2]	αἴσθησις ᾖ, συνέχειαν εἶναι; Ἢ	τὴν	συνέχειαν καὶ τὸ μεταξὺ διὰ
[4, 5, 5]	ὥστε ἀρκεῖ τὰ συγκρούοντα, καὶ	τὴν	σύρρηξιν καὶ ταύτην τὴν πληγὴν
[4, 5, 2]	οὐχ ὁρᾶται, ὅτι σκιὰν φέρει	τὴν	τοῦ ἀέρος καὶ τὴν αὑτοῦ.
[4, 5, 4]	διάστημα ἁπλῶς, ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι	τὴν	τοῦ ὁρατοῦ φύσιν καὶ οὐδὲν
[4, 5, 7]	ἀλλ´ ἐξ ἐνεργείας, οἵαν ἐλέγομεν	τὴν	τοῦ σώματος οἰκείαν ἤδη ζωήν,
[4, 5, 2]	ὑποκείμενον σῶμα κεχρωσμένον, τί κωλύει	τὴν	τροπὴν εὐθὺς πρὸς τὸ ὄμμα
[4, 5, 8]	μή τις τούτῳ γε αὐτῷ	τὴν	ὑπόθεσιν ἀνελεῖν πειρῷτο ἄτοπον εἶναι
[4, 5, 8]	καὶ οὐ τέλεον. Ὥστε ἀφετέον	τὴν	ὑπόθεσιν, ὡς οὐκ ὂν ζητεῖν
[4, 5, 6]	παθόντα καὶ τὰ ἄλλα, καὶ	τὴν	ὑπόστασιν εἶναι τῷ φωτὶ διὰ
[4, 5, 1]	σώματος πάντη ἐν τῷ νοητῷ	τὴν	ψυχὴν εἶναι. Τοῦ δὲ αἰσθάνεσθαι
[4, 5, 1]	ἀλλὰ αἰσθητῶν μόνον, δεῖ πως	τὴν	ψυχὴν συναφῆ γενομένην τοῖς αἰσθητοῖς
[4, 5, 1]	ὁράσεως εἰ δὲ καὶ περὶ	τῆς	ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ περὶ τοῦ
[4, 5, 7]	καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ οὔτε	τῆς	δούσης οὔτ´ εἴ τις παράκειται,
[4, 5, 3]	τοῦτο, πῶς ἂν ἄλλο ἄλλου	τῆς	δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα τῆς
[4, 5, 7]	ἐξηρτημένη, οὗ τὸ ἀποστὰν κἀκείνου	τῆς	ἐνεργείας ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ πάντως
[4, 5, 7]	ἢ μεταρροίας γενομένης, ἀλλ´ ὡς	τῆς	ἐνεργείας ἐκείνου οὔσης καὶ παραγινομένης,
[4, 5, 7]	φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον ἀρχὴ	τῆς	ἐνεργείας καὶ πηγή· ἡ δὲ
[4, 5, 7]	ποιοῦν τὸ χρῶμα. Ἐπὶ δὲ	τῆς	ζωῆς τῆς τοῦ σώματος τί;
[4, 5, 1]	οὐδ´ ὁ κάλαμος ὁ μεταξὺ	τῆς	νάρκης καὶ τῆς χειρός, ὃ
[4, 5, 4]	ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ τὸ	τῆς	νυκτὸς ὁρᾶν τὰ ἄστρα ἢ
[4, 5, 1]	ἄν τις ζητοῖ; Περὶ δὲ	τῆς	ὁράσεως εἰ δὲ καὶ περὶ
[4, 5, 4]	ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς τὸ ὁρᾶν	τῆς	ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης
[4, 5, 4]	ἀλλ´ ἅμα, καὶ πρὶν ἐγγὺς	τῆς	ὄψεως γενέσθαι πολλάκις ὄντος ἀλλαχοῦ,
[4, 5, 5]	ζητήματος γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ	τῆς	ὄψεως εἶναι, συναισθήσεώς τινος ὡς
[4, 5, 1]	δεῖ τι μεταξὺ εἶναι σῶμα	τῆς	ὄψεως καὶ τοῦ χρώματος. Ἢ
[4, 5, 4]	οὐδὲν τοῦ μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται	τῆς	ὄψεως φορὰ ἐκεῖ. Οὗ δὴ
[4, 5, 4]	συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ τὸ συναφὲς	τῆς	ὄψεως φῶς πρὸς τὸ περὶ
[4, 5, 2]	ἐστι τὸ ὁρᾶν, οἷον τὸ	τῆς	ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς τὸ
[4, 5, 3]	τῆς δυνάμεως μετελάμβανε καὶ μάλιστα	τῆς	πόρρω; Τοῦτο δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ
[4, 5, 7]	ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη	τῆς	προτέρας. Ἔχει γὰρ ἕκαστον τῶν
[4, 5, 7]	ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας, μενούσης	τῆς	προτέρας μένει καὶ ἡ ἐφεξῆς
[4, 5, 7]	χρῶμα. Ἐπὶ δὲ τῆς ζωῆς	τῆς	τοῦ σώματος τί; Ἢ παρακειμένης
[4, 5, 7]	πρώτως σώματος. Ὅταν δὲ μετὰ	τῆς	ὕλης τὸ τοιοῦτον σῶμα ἀναμιχθῇ,
[4, 5, 2]	ἀντιπεριστάσει εὔλογον κατὰ φύσιν οὔσης	τῆς	φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ τὸ
[4, 5, 1]	ὁ μεταξὺ τῆς νάρκης καὶ	τῆς	χειρός, ὃ πάσχει ἡ χείρ·
[4, 5, 7]	τὸ ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ	τῆς	ψυχῆς, ὅσον ἐνέργεια ἄλλης προτέρας,
[4, 5, 2]	οἷον λίθος εἰ ἄνωθεν πίπτοι,	τί	ἄλλο ἢ οὐχ ὑπομένει ὁ
[4, 5, 4]	καὶ ὁπωσοῦν ἡ ὄψις, διὰ	τί	ἄλλου δεῖται μέσου εἰς ὃ
[4, 5, 7]	φθαρῇ οὐ γὰρ δὴ ψυχῆς	τι	ἄμοιρον δύναται εἶναι φθειρομένου οὖν
[4, 5, 1]	τῶν ὅσα ἁφῇ τινι γινώσκεται,	τί	ἄν τις ζητοῖ; Περὶ δὲ
[4, 5, 5]	τούτου κινηθέντος ἡ πληγή, παρὰ	τί	ἂν εἶεν αἱ διαφοραὶ τῶν
[4, 5, 6]	καὶ μὴ παρόντος δέ ἐστι,	τί	ἂν κωλύοι καὶ ἐπὶ φωτὸς
[4, 5, 1]	ᾖ, οἷον αὐτὸ καὶ παθεῖν	τι.	~Εἰ μὲν οὖν τοιοῦτόν ἐστι
[4, 5, 2]	ἔχοιεν ἀκολουθοῦν τὸ πάντως μεταξύ	τι	εἶναι, εἰ μὴ φοβοῖντο, μὴ
[4, 5, 4]	δὴ ζητητέον, πότερα τῷ διάστημά	τι	εἶναι ἐκεῖ δεῖ πορευθῆναι τὴν
[4, 5, 4]	τὴν ὄψιν ἢ τῷ σῶμά	τι	εἶναι ἐν τῷ διαστήματι. Καὶ
[4, 5, 2]	ἂν ἧττον πάθοι, ὅτι μεταξύ	τί	ἐστιν; Ἢ ἧττον μὲν ἂν
[4, 5, 7]	τῆς ζωῆς τῆς τοῦ σώματος	τί;	Ἢ παρακειμένης ψυχῆς ἄλλης ἔχει.
[4, 5, 7]	ἢ ἀνατρέχει; Τάχα γὰρ ἄν	τι	καὶ ἐκ τούτου λάβοιμεν εἰς
[4, 5, 4]	διαφοράς, καὶ εἰ μὴ διείργοι	τι,	κἂν τοῦτο πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα
[4, 5, 2]	διίσταται τοῖς τοιούτοις μηδὲν παθών,	τί	κωλύει καὶ ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν
[4, 5, 2]	ἐργάζεται τὸ ὑποκείμενον σῶμα κεχρωσμένον,	τί	κωλύει τὴν τροπὴν εὐθὺς πρὸς
[4, 5, 4]	μόνον ἡ ἁφὴ ὅτι ἐγγύς	τι	λέγει καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς
[4, 5, 2]	ἧττον μὲν ὁρᾶν φήσουσιν, εἴ	τι	μεταξὺ εἴη, ᾗ κωλύοι καὶ
[4, 5, 1]	περὶ τοῦ ὁρᾶν, εἰ δεῖ	τι	μεταξὺ εἶναι σῶμα τῆς ὄψεως
[4, 5, 8]	ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν θεάσαιτο ὅ	τι	μὴ συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο, εἰ
[4, 5, 6]	ἐπέκεινα; Ἀτενὲς γὰρ ὂν διὰ	τί	οὐ περάσει οὐκ ἐποχούμενον; Εἰ
[4, 5, 6]	δὲ ἐνέργεια ἀπ´ ἄλλου, διὰ	τί	οὐκ ὄντος ἐφεξῆς σώματος, ἀλλὰ
[4, 5, 7]	ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν ἔξω.	Τί	οὖν; Εἰσελήλυθεν; Ἢ οὐκ ἔστιν
[4, 5, 7]	πῶς ἂν ἔτι ζωὴ μένοι;	Τί	οὖν; Ἐφθάρη αὕτη; Ἢ οὐδὲ
[4, 5, 6]	ὑποκείμενον δέ· πάθοι δ´ ἄν	τι	τὸ ὑποκείμενον, εἰ παρείη. Ἀλλ´
[4, 5, 2]	ὄψεως λέγοι τις δεῖσθαι, διὰ	τί	φατέον· ἐπεὶ οὐδὲ πανταχοῦ φαίνεται
[4, 5, 5]	πρὶν χυθῆναι μένων ὥσπερ στερεόν	τι·	ὥστε ἀρκεῖ τὰ συγκρούοντα, καὶ
[4, 5, 7]	ἄπεστιν. Ἀσώματον δὲ πάντως δεῖ	τιθέναι,	κἂν σώματος ᾖ. Διὸ οὐδὲ
[4, 5, 8]	ὥστε πᾶν καὶ οὐ πᾶν	τίθησι,	καὶ ἄλλο καὶ οὐκ ἄλλο,
[4, 5, 1]	τουδὶ πέφυκε πάσχειν συμπαθῶς τῷ	τινα	ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς αὐτό, οὐκ
[4, 5, 1]	αἰσθητοῖς διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν	τινὰ	πρὸς αὐτὰ γνώσεως ἢ παθήματος
[4, 5, 1]	γινομένης. Εἰ οὖν δεῖ συναφήν	τινα	πρὸς τὰ γινωσκόμενα γίνεσθαι, περὶ
[4, 5, 1]	περὶ μὲν τῶν ὅσα ἁφῇ	τινι	γινώσκεται, τί ἄν τις ζητοῖ;
[4, 5, 1]	Ὅτι μὲν οὖν διὰ σώματός	τινος	δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ ὅλως
[4, 5, 6]	δὲ τοῦτο, οὐδὲ τὸ φῶς	τινος	ἔσται. Ἔστι δὲ ἡ ἐνέργεια
[4, 5, 6]	ψυχῆς ἐστιν ἐνέργεια παθόντος ἄν	τινος,	οἷον τοῦ σώματος, εἰ παρείη,
[4, 5, 1]	αὐτὰ τὰ αἰσθητὰ ἰέναι, ὁμοπαθείας	τινὸς	οὕτω πρὸς αὐτὰ γινομένης. Εἰ
[4, 5, 6]	εἰ μὲν ποιότης μόνον καί	τινος	ποιότης, ἐν ὑποκειμένῳ οὔσης πάσης
[4, 5, 1]	ὁρᾶν οἷον ἀέρος ἢ ἄλλου	τινὸς	τοῦ λεγομένου διαφανοῦς σώματος, νῦν
[4, 5, 6]	Ἔστι δὲ ἡ ἐνέργεια ἔκ	τινος	ὑποκειμένου, οὐκ εἰς ὑποκείμενον δέ·
[4, 5, 5]	ἐπὶ τῆς ὄψεως εἶναι, συναισθήσεώς	τινος	ὡς ἐν ζῴῳ καὶ τοῦ
[4, 5, 7]	καὶ ἡ ἐφεξῆς ἐνέργεια. Εἴ	τις	δὲ μὴ ἐνέργεια, ἀλλ´ ἐξ
[4, 5, 2]	Εἰ οὖν ἐπὶ ὄψεως λέγοι	τις	δεῖσθαι, διὰ τί φατέον· ἐπεὶ
[4, 5, 7]	ἔχειν οἰκεῖον ἤδη, τάχα ἄν	τις	εἶπεν ἀπόλλυσθαι· εἰ δέ ἐστιν
[4, 5, 1]	κωλυτικά· ταῦτα δὲ κωλυτικὰ ἄν	τις	εἴποι. Ἀλλ´ εἰ τὸ πάθος
[4, 5, 3]	μορφάς. Οὐ γὰρ δὴ φήσει	τις	ἐν τῷ σκοτεινῷ τὰ εἴδη
[4, 5, 8]	ἔξω τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὄψις	τις	ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος εἰς τὸ
[4, 5, 3]	μᾶλλον μηδενός. Ἀλλ´ ἐκείνῳ ἄν	τις	ἐπιστήσειε, μὴ τῷ μεταξὺ μηδενὶ
[4, 5, 1]	ἁφῇ τινι γινώσκεται, τί ἄν	τις	ζητοῖ; Περὶ δὲ τῆς ὁράσεως
[4, 5, 1]	δὲ τό, εἰ καὶ ἔμπροσθέν	τις	ἡμῶν ἔστη πρὸς τὸ χρῶμα
[4, 5, 8]	ζῴου. Ἀλλ´ εἰ δι´ ὁμοιότητά	τις	λέγοι; Ἀλλ´ ἡ ἀντίληψις κατὰ
[4, 5, 3]	σημαινόντων. Εἰ δὲ καὶ διιέναι	τις	λέγοι καὶ ἐν τούτοις τὸ
[4, 5, 3]	ὕστερον. Νῦν δὲ κἀκεῖνο ἄν	τις	μαρτύραιτο εἰς τὸ μὴ τῷ
[4, 5, 7]	οὔτε τῆς δούσης οὔτ´ εἴ	τις	παράκειται, πῶς ἂν ἔτι ζωὴ
[4, 5, 2]	ὡς ἐν ῥοῇ τὰ εἴδη,	τίς	πάσχειν ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ
[4, 5, 2]	δ´ ὑπὸ τοῦ τάχους ταχύνεσθαί	τις	τὴν ἀντιπερίστασίν φησιν, ἀλλὰ κατὰ
[4, 5, 6]	ἐπὶ φωτὸς οὕτως, εἴπερ ἐνέργειά	τις	{τὸ φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ γὰρ
[4, 5, 2]	τὸ αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό	τις	τοῦ μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ οὖν
[4, 5, 1]	μεταξύ, μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν	τις	τοῦ ὁρᾶν τὰ μεταξὺ θείη.
[4, 5, 8]	ὀρθὴ ἡ ὑπόθεσις· εἰ μή	τις	τούτῳ γε αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν
[4, 5, 6]	εἰ πικρῷ μιγείη. Εἰ δέ	τις	τροπὴν λέγοι τοῦ ἀέρος τὸ
[4, 5, 2]	ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις, κωλύοντος	τὸ	ἄγαν τοῦ μεταξύ· εἰ μή
[4, 5, 1]	δεῖ τὸ ὁρᾶν καὶ ὅλως	τὸ	αἰσθάνεσθαι γίνεσθαι, εἴρηται· ἄνευ μὲν
[4, 5, 3]	εἶναι. Τούτῳ γὰρ ἔοικε καὶ	τὸ	αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι συμπαθὲς
[4, 5, 2]	ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν τῷ ὄμματι	τὸ	αἰσθητὸν ὁρᾶν ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι
[4, 5, 4]	καὶ τεταμένου τοῦ φωτός, καὶ	τὸ	αἰσθητόν, τὸ χρῶμα, ᾗ χρῶμα,
[4, 5, 4]	εἰ παθεῖν δεῖ τὸ πρὸς	τὸ	αἰσθητὸν φῶς, εἶτα διαδοῦναι μέχρι
[4, 5, 8]	ὑπόθεσιν, ὡς οὐκ ὂν ζητεῖν	τὸ	ἀκόλουθον τῷ αὐτὸ τὸ ὑποτεθὲν
[4, 5, 7]	μόνον· δύντος δὲ ἐπίπροσθέν ἐστι	τὸ	ἄλλο σῶμα, ὡς μὴ ἐνεργεῖν
[4, 5, 7]	ἤδη ζωήν, ὥσπερ τὸ φῶς	τὸ	ἀναμεμιγμένον ἤδη τοῖς σώμασιν; Ἢ
[4, 5, 2]	τῶν ξύλων ἡ ὁρμὴ πρὸς	τὸ	ἄνω οὐκ ὠθούντων· καὶ ἡμεῖς
[4, 5, 2]	συμβεβηκὸς ἂν γίνοιτο, οὐκ εἰς	τὸ	ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ ἀπὸ τῶν
[4, 5, 7]	κἂν σώματος ᾖ. Διὸ οὐδὲ	τὸ	ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ τὸ πάρεστιν»
[4, 5, 7]	πρὸς τὸ ἔξω. Ἔστιν οὖν	τὸ	ἀπὸ τῶν σωμάτων φῶς ἐνέργεια
[4, 5, 7]	ἄλλου κἀκείνου οἷον ἐξηρτημένη, οὗ	τὸ	ἀποστὰν κἀκείνου τῆς ἐνεργείας ἄπεστιν.
[4, 5, 8]	οὐκ ἐνεργήσουσι πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ	τὸ	ἄτοπον τοῦτο, πόθεν δὴ φαίνεται,
[4, 5, 2]	ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ	τὸ	αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό τις
[4, 5, 1]	μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ	τὸ	αὐτὸ οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ
[4, 5, 5]	τὸν μέχρι ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν	τὸ	αὐτό, οὕτως εἰς αἴσθησιν ἀφικνεῖσθαι;
[4, 5, 8]	αἴσθησις, ὅτι τοῦ ὁμοίου μετέχει	τὸ	αὐτό· τὸ γὰρ ὄργανον ὅμοιον
[4, 5, 3]	ἦν σκότος τοῦ πυρὸς ἐλλάμψαντος	τὸ	αὑτοῦ εἶδος. Ἐπεὶ καὶ πάνυ
[4, 5, 8]	τοῦ ὁμοίου μετέχει τὸ αὐτό·	τὸ	γὰρ ὄργανον ὅμοιον αὐτοῦ· ὥστε
[4, 5, 2]	οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς ἴσως.	Τὸ	γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν τοῦ
[4, 5, 6]	ὄντως· ὥστε ὅμοιον εἶναι λέγειν	τὸ	γλυκὺ εἶναι, εἰ πικρῷ μιγείη.
[4, 5, 7]	τὸ πόρρω, τὸ μὲν ἐπιπλέον,	τὸ	δὲ εἰς ἔλαττον· καὶ αἱ
[4, 5, 4]	ἔχει δύναμιν εἰς τὸ δρᾶν,	τὸ	δὲ εἰς τὸ πάσχειν, ἢ
[4, 5, 5]	ἀέρος τὴν πρώτην τοῦ πληττομένου,	τὸ	δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως τὸ
[4, 5, 6]	μένει, ὡς ἂν οὐδὲν παθών.	Τὸ	δὲ πάθημα ἐκείνου δεῖ εἶναι,
[4, 5, 2]	τὸ ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι,	τὸ	δὲ πάθος κατὰ συμβεβηκὸς συνεχοῦς,
[4, 5, 2]	φατέον· ἐπεὶ οὐδὲ πανταχοῦ φαίνεται	τὸ	δι´ ἀέρος ἰὸν πάσχειν ποιοῦν
[4, 5, 4]	ὄντος τότε· οὕτω γὰρ ὕστερον	τὸ	διὰ μέσου ἅπτεσθαι ποιεῖ τὴν
[4, 5, 7]	ἐσχηματισμένης ὡδί· κἂν ἀπέλθῃ, οὐκέτι	τὸ	διαφανὲς ἔχει, ὃ ἔσχε πρότερον,
[4, 5, 2]	εἰ μή που τοιοῦτον εἴη	τὸ	διδόμενον, ὥστε ὅλως τὸ μεταξὺ
[4, 5, 4]	σῶμα ἐν τῷ διαστήματι εἶναι	τὸ	διεῖργον, εἰ ἀφαιρεθείη τοῦτο, ὄψεται·
[4, 5, 4]	Εἰ οὖν ἔχει δύναμιν εἰς	τὸ	δρᾶν, τὸ δὲ εἰς τὸ
[4, 5, 1]	καὶ οἷον τυποῦται σημεῖον δὲ	τό,	εἰ καὶ ἔμπροσθέν τις ἡμῶν
[4, 5, 3]	μὴ διὰ τοῦ ἀέρος παθόντος	τὸ	εἶδος τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ
[4, 5, 7]	ἐστὶ τοιαῦτα, οὐσία ἡ κατὰ	τὸ	εἶδος τοῦ φωτεινοῦ πρώτως σώματος.
[4, 5, 6]	λίθων τοιούτων φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ	τὸ	εἰς ἄλλο ἀπὸ τοῦ ἔχοντος
[4, 5, 7]	τὸ ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ εἰς	τὸ	εἴσω. Τὸ οὖν φῶς ἔδυ
[4, 5, 2]	ἐκ προσβολῆς πυρὸς καίοιτο, ἀλλὰ	τὸ	ἐν βάθει αὐτοῦ τῇ προσβολῇ
[4, 5, 7]	ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως {φῶς}	τὸ	ἐν τοῖς τοιούτοις σώμασιν, ἃ
[4, 5, 7]	αὐτοῦ ὡς ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ	τὸ	ἐν τῷ κατόπτρῳ εἴδωλον ἐνέργειαν
[4, 5, 7]	ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι, ὅπου	τὸ	ἐνεργοῦν καὶ δυνάμενον, καὶ αὖ
[4, 5, 8]	Ἢ εἰ τὸ συμπαθὲς διὰ	τὸ	ἑνὸς ζῴου τὰ αἰσθανόμενα καὶ
[4, 5, 8]	τὰς ἄλλας ποιότητας ἔχον, οἷον	τὸ	ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς ὂν τῷ ὀργάνῳ;
[4, 5, 7]	ὅτι μηδὲ τὸ πῦρ πρὸς	τὸ	ἔξω, ἀλλ´ ἔδυ εἰς τὸ
[4, 5, 7]	φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος πρὸς	τὸ	ἔξω· αὐτὸ δὲ ὅλως {φῶς}
[4, 5, 7]	ὡς μὴ ἐνεργεῖν ἐκεῖνο πρὸς	τὸ	ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ ἀπὸ
[4, 5, 7]	ἀνοιδάνσεσιν ἐν σκότῳ ἐκλάμπει εἰς	τὸ	ἔξω, καὶ ἐν ταῖς συστολαῖς
[4, 5, 8]	εἰ μὴ τὸ σῶμα τοῦτο	τὸ	ἔξω μέρος τοῦδε τοῦ ζῴου·
[4, 5, 6]	ἔσται καὶ ἐπιβαλεῖ καὶ εἰς	τὸ	ἐπέκεινα; Ἀτενὲς γὰρ ὂν διὰ
[4, 5, 3]	δὲ μεταξὺ σκότου ὄντος ὁρᾶται	τὸ	ἐπέκεινα, πολλῷ μᾶλλον μηδενός. Ἀλλ´
[4, 5, 2]	καὶ τὸ μεταξὺ διὰ τὸ	τὸ	ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι, τὸ
[4, 5, 8]	λέγοι; Ἀλλ´ ἡ ἀντίληψις κατὰ	τὸ	ζῷον καὶ ἡ αἴσθησις, ὅτι
[4, 5, 3]	αἰσθάνεσθαι ὁπωσοῦν εἶναι, ὅτι συμπαθὲς	τὸ	ζῷον τόδε τὸ πᾶν ἑαυτῷ.
[4, 5, 8]	τις ἐντεῦθεν μηδενὸς κωλύοντος εἰς	τὸ	ἰδεῖν, ἆρ´ ἂν θεάσαιτο ὅ
[4, 5, 3]	τοσοῦτον, ὅσον καὶ ἡ κόρη	τὸ	καθ´ αὑτὸ μόριον τοῦ ὁρατοῦ
[4, 5, 3]	ἐν τῷ ἀέρι κατά γε	τὸ	καταντικρὺ ἔκ τε πλαγίων ἐπὶ
[4, 5, 8]	αὐτήν. Ἀλλὰ γὰρ ἡ ἀτοπία	τὸ	μαχόμενον ἐν τῇ ὑποθέσει δείκνυσιν
[4, 5, 7]	μένοντος φθάνειν εἰς τὸ πόρρω,	τὸ	μὲν ἐπιπλέον, τὸ δὲ εἰς
[4, 5, 4]	ἀλλὰ πρὸς τὸ πόρρω ὁρᾶν.	Τὸ	μὲν οὖν εἰ τὸ φῶς
[4, 5, 8]	μή, καὶ δι´ ἄλλων δεικτέον.	Τὸ	μὲν οὖν ζῷον ὅτι συμπαθὲς
[4, 5, 1]	ἔχειν πρὸς αὐτό, οὐκ ἂν	τὸ	μεταξὺ ἀνόμοιον ὂν πάθοι, ἢ
[4, 5, 2]	εἶναι; Ἢ τὴν συνέχειαν καὶ	τὸ	μεταξὺ διὰ τὸ τὸ ζῷον
[4, 5, 5]	τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἄλλως	τὸ	μεταξύ; Ἐνταῦθα μὲν γὰρ δοκεῖ
[4, 5, 2]	ὁρᾶν ποιεῖ, ἀλλὰ φωτισθῆναι δεῖ	τὸ	μεταξύ· ἢ ὅτι σκοτεινὸν ὁ
[4, 5, 2]	εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε ὅλως	τὸ	μεταξὺ μὴ πάσχειν. Ἀλλ´ εἰ
[4, 5, 1]	Ἀλλ´ εἰ τὸ πάθος πρότερον	τὸ	μεταξὺ παραδέχεται καὶ οἷον τυποῦται
[4, 5, 1]	τοῦτο ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ ἀνάγκη	τὸ	μεταξὺ πάσχειν, εἰ τὸ πεφυκὸς
[4, 5, 4]	ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ τοῦ αἰσθητοῦ	τὸ	μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ, πρὸς ἣν
[4, 5, 1]	Ἢ νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς ἂν	τὸ	μεταξὺ σῶμα, συμβάλλεται δὲ οὐδὲν
[4, 5, 1]	τὸ πεφυκὸς πάσχειν ἢ ἐὰν	τὸ	μεταξὺ τοιοῦτον ᾖ, οἷον αὐτὸ
[4, 5, 2]	φῶς, καὶ ἡ ὑπόθεσις αὕτη	τὸ	μεταξὺ τοῦτο ζητεῖ· εἰ δὲ
[4, 5, 3]	εἰς τὸ μὴ τῷ πάσχειν	τὸ	μεταξὺ τούτῳ τὸ ὁρᾶν γίνεσθαι.
[4, 5, 5]	ἀφικνεῖσθαι; Ἢ κατὰ συμβεβηκὸς μὲν	τὸ	μεταξὺ τῷ παρεῖναι ἐν μέσῳ,
[4, 5, 2]	τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς	τὸ	μεταξὺ {φῶς} μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ,
[4, 5, 7]	εἰ μὲν ἦν ἔνδοθεν, ὥστε	τὸ	μετειληφὸς ἔχειν οἰκεῖον ἤδη, τάχα
[4, 5, 3]	κἀκεῖνο ἄν τις μαρτύραιτο εἰς	τὸ	μὴ τῷ πάσχειν τὸ μεταξὺ
[4, 5, 2]	εἰ ἔτι μᾶλλον οὐ κωλύσει	τὸ	μηδὲν εἶναι μεταξύ, οὐκ ἀμφισβητοῦσι
[4, 5, 8]	ἄλλο καὶ οὐκ ἄλλο, καὶ	τὸ	μηδὲν καὶ οὐ τὸ μηδέν,
[4, 5, 8]	καὶ τὸ μηδὲν καὶ οὐ	τὸ	μηδέν, καὶ τέλεον καὶ οὐ
[4, 5, 1]	γένοιτο, ὁ θηρευτὴς πάσχειν λέγεται	τὸ	ναρκᾶν. Ἀλλὰ γὰρ κινδυνεύει ὁ
[4, 5, 3]	τὰς τούτων μορφάς} ὥσπερ διαδόσει	τὸ	νύκτωρ ἐν σκότῳ πῦρ τε
[4, 5, 2]	κωλύει τὴν τροπὴν εὐθὺς πρὸς	τὸ	ὄμμα ἰέναι μηδενὸς ὄντος μεταξύ;
[4, 5, 4]	σώματος. Καὶ δὴ οὐ πρὸς	τὸ	ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν τοῦ
[4, 5, 3]	τῷ πάσχειν τὸ μεταξὺ τούτῳ	τὸ	ὁρᾶν γίνεσθαι. Εἰ γὰρ δὴ
[4, 5, 1]	οὖν διὰ σώματός τινος δεῖ	τὸ	ὁρᾶν καὶ ὅλως τὸ αἰσθάνεσθαι
[4, 5, 2]	τῇ ὑποθέσει. Ὅσοι δὲ συμπαθείᾳ	τὸ	ὁρᾶν λέγουσιν, ἧττον μὲν ὁρᾶν
[4, 5, 2]	~Εἰ μὲν οὖν τοιοῦτόν ἐστι	τὸ	ὁρᾶν, οἷον τὸ τῆς ὄψεως
[4, 5, 4]	φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται ἐοικὸς	τὸ	ὁρᾶν τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως ἐν
[4, 5, 7]	ὅτε παρεῖχεν εἰς αὐτὸ ἐνεργεῖν	τὸ	ὁρώμενον. Ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῆς
[4, 5, 2]	οὐκ ἂν πρὸς αὐτὸ βλέποντες	τὸ	ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ τοῦ
[4, 5, 3]	ἀέρος ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον	τὸ	ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο δὲ οὐ
[4, 5, 7]	ἀλλ´ ἔδυ εἰς τὸ εἴσω.	Τὸ	οὖν φῶς ἔδυ καὶ αὐτό;
[4, 5, 6]	εἶναι μὴ ἂν οὖν ἔσεσθαι	τὸ	πάθημα μὴ ὄντος τοῦ πεισομένου.
[4, 5, 2]	πάθοι, σύμμετρον δ´ ἂν εἴη	τὸ	πάθος, ὅσον ἐβούλετο ἡ φύσις,
[4, 5, 2]	πάσχειν ἀνάγκη καὶ δι´ αὐτοῦ	τὸ	πάθος πρὸς ἡμᾶς τῷ προπαθεῖν
[4, 5, 1]	ἄν τις εἴποι. Ἀλλ´ εἰ	τὸ	πάθος πρότερον τὸ μεταξὺ παραδέχεται
[4, 5, 3]	ὅτι συμπαθὲς τὸ ζῷον τόδε	τὸ	πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ
[4, 5, 2]	ὄψεις οὐκ ἂν ἔχοιεν ἀκολουθοῦν	τὸ	πάντως μεταξύ τι εἶναι, εἰ
[4, 5, 2]	ὠθεῖ, πληροῖ δὲ μόνον ἐφεπόμενος	τὸ	παρ´ ἡμῶν κενούμενον. Εἰ οὖν
[4, 5, 7]	ἐχεῖτο εἴσω πλέον ἢ ὅσον	τὸ	παρὰ τοῦ ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ
[4, 5, 7]	οὐδὲ τὸ ἀπελήλυθε» κυρίως οὐδὲ	τὸ	πάρεστιν» ἀλλὰ τρόπον ἕτερον ταῦτα,
[4, 5, 7]	λεκτέον τοῦ ἐνορωμένου ποιοῦντος εἰς	τὸ	πάσχειν δυνάμενον οὐ ῥέοντος· ἀλλ´
[4, 5, 4]	τὸ δρᾶν, τὸ δὲ εἰς	τὸ	πάσχειν, ἢ καὶ ὁπωσοῦν ἡ
[4, 5, 6]	πάθημα ἄλλου, ὥστε δεῖ εἶναι	τὸ	πεισόμενον· ἢ ἔδει μένειν ἐληλυθότος·
[4, 5, 7]	καὶ πηγή· ἡ δὲ μετὰ	τὸ	πέρας τοῦ σώματος, εἴδωλον τοῦ
[4, 5, 4]	συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς πρὸς	τὸ	περὶ τὴν ὄψιν καὶ μέχρι
[4, 5, 1]	μηδενὸς ὄντος μεταξὺ πάθοι ἂν	τὸ	πεφυκὸς πάσχειν ἢ ἐὰν τὸ
[4, 5, 1]	ἀνάγκη τὸ μεταξὺ πάσχειν, εἰ	τὸ	πεφυκὸς πάσχειν ὁ ὀφθαλμός πάσχει·
[4, 5, 4]	μέσου εἰς ὃ δύναται πρὸς	τὸ	ποιῆσαι; Τοῦτο γὰρ ἐμποδίου ἐστὶ
[4, 5, 8]	οὐ προσήκοντα εἶναι· ὥστε εἰ	τὸ	ποιοῦν ἐκεῖ ἡ ψυχὴ πάντη
[4, 5, 7]	Ἢ ἐνταῦθα τῷ καὶ συμμεμῖχθαι	τὸ	ποιοῦν τὸ χρῶμα. Ἐπὶ δὲ
[4, 5, 7]	τὸ πόρρω· καὶ ὅταν εἰς	τὸ	πόρρω, ἐκεῖ δεῖ νομίζειν εἶναι,
[4, 5, 7]	δ´ εἰσὶ μείζους καὶ εἰς	τὸ	πόρρω· καὶ ὅταν εἰς τὸ
[4, 5, 4]	μεταξὺ ἡ ὄψις, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	πόρρω ὁρᾶν. Τὸ μὲν οὖν
[4, 5, 7]	εἶναι καὶ μένοντος φθάνειν εἰς	τὸ	πόρρω, τὸ μὲν ἐπιπλέον, τὸ
[4, 5, 2]	τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ οὐ	τὸ	πόρρωθεν πῦρ, ἀλλὰ ὁ ἀὴρ
[4, 5, 4]	οὕτως. Ἀλλ´ εἰ παθεῖν δεῖ	τὸ	πρὸς τὸ αἰσθητὸν φῶς, εἶτα
[4, 5, 7]	καὶ ἐκ τούτου λάβοιμεν εἰς	τὸ	πρόσθεν. Ἢ εἰ μὲν ἦν
[4, 5, 3]	μόριον τοῦ ἀέρος ὅλον οἷον	τὸ	πρόσωπον τὸ ὁρώμενον ἔχειν· τοῦτο
[4, 5, 2]	τῆς φορᾶς· ἐπεὶ οὕτω καὶ	τὸ	πῦρ ἄνω τῇ ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´
[4, 5, 3]	τις λέγοι καὶ ἐν τούτοις	τὸ	πῦρ ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν
[4, 5, 3]	ἐλλάμποντος ἐκ τῶν φρυκτωριῶν ὁρᾶται	τὸ	πῦρ, καὶ ἐκ τῶν πύργων
[4, 5, 7]	οὐκ ἔστιν ἔξω, ὅτι μηδὲ	τὸ	πῦρ πρὸς τὸ ἔξω, ἀλλ´
[4, 5, 2]	ἀντιπεριστάσει· ἀλλ´ ἄτοπον· φθάνει γὰρ	τὸ	πῦρ τῇ αὐτοῦ κινήσει ταχείᾳ
[4, 5, 6]	τὸν ἀέρα τῇ τροπῇ, καὶ	τὸ	σκοτεινὸν αὐτοῦ μὴ σκοτεινὸν γεγονέναι
[4, 5, 4]	Μᾶλλον γοῦν τὸ σῶμα θερμαίνεται	τὸ	στερεὸν ἢ ὁ ἀήρ· ὥστε
[4, 5, 2]	λέγειν ποιεῖν πάντως ἀμυδρὰν καὶ	τὸ	συγγενές, ᾗ καὶ αὐτὸ πάσχον.
[4, 5, 8]	ζῴου ἑνὸς φύσιν; Ἢ εἰ	τὸ	συμπαθὲς διὰ τὸ ἑνὸς ζῴου
[4, 5, 8]	μὴ συμπαθὲς πρὸς ἐκεῖνο, εἰ	τὸ	συμπαθὲς νῦν διὰ τὴν ζῴου
[4, 5, 4]	μὲν γὰρ τὸ φῶς τοῦτο	τὸ	συναφὲς ἔμψυχον γίνεται, καὶ ἡ
[4, 5, 3]	ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι· ὥστε καὶ	τὸ	συναφὲς τῇ ὄψει μόριον τοσοῦτον,
[4, 5, 4]	ζῴου ἑνὸς συμπαθοῦς ἀνάγκας. ~Ἀλλὰ	τὸ	συναφὲς τῆς ὄψεως φῶς πρὸς
[4, 5, 4]	ἀναμείναντες θερμανθῆναι ἐκεῖνον. Μᾶλλον γοῦν	τὸ	σῶμα θερμαίνεται τὸ στερεὸν ἢ
[4, 5, 8]	οὕτως οὐκ ἄν, εἰ μὴ	τὸ	σῶμα τοῦτο τὸ ἔξω μέρος
[4, 5, 7]	ψυχῆς ἄλλης ἔχει. Ὅταν οὖν	τὸ	σῶμα φθαρῇ οὐ γὰρ δὴ
[4, 5, 4]	τὴν ὄψιν συνάψαι. Ἐπεὶ καὶ	τὸ	τῆς νυκτὸς ὁρᾶν τὰ ἄστρα
[4, 5, 2]	τοιοῦτόν ἐστι τὸ ὁρᾶν, οἷον	τὸ	τῆς ὄψεως φῶς συνάπτειν πρὸς
[4, 5, 2]	συνέχειαν καὶ τὸ μεταξὺ διὰ	τὸ	τὸ ζῷον δεῖν συνεχὲς εἶναι,
[4, 5, 7]	Ὅταν δὲ μετὰ τῆς ὕλης	τὸ	τοιοῦτον σῶμα ἀναμιχθῇ, χρόαν ἔδωκε·
[4, 5, 3]	γίνεσθαι. Εἰ γὰρ δὴ πάσχοι	τὸ	τοῦ ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη
[4, 5, 4]	καὶ ὅταν τὸ φῶς προσίῃ	τὸ	τοῦ ἡλίου, οὐ πρότερον δεῖ
[4, 5, 6]	ἐνέργειαν αὐτοῦ τὴν ἐξ αὐτοῦ	τὸ	τοῦ ἡλίου σῶμα· τοῦτο δὲ
[4, 5, 2]	ἀνάγκης, ὅτε ἐστί, τρέπεταί πως	τὸ	τῶν ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον. Καὶ
[4, 5, 6]	δέ· πάθοι δ´ ἄν τι	τὸ	ὑποκείμενον, εἰ παρείη. Ἀλλ´ ὥσπερ
[4, 5, 2]	ζητεῖ· εἰ δὲ τροπὴν ἐργάζεται	τὸ	ὑποκείμενον σῶμα κεχρωσμένον, τί κωλύει
[4, 5, 8]	ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον τῷ αὐτὸ	τὸ	ὑποτεθὲν ἐν αὐτῷ ἀναιρεῖν.
[4, 5, 4]	δὲ δεῖται ὥσπερ βακτηρίας πρὸς	τὸ	φθάσαι, ἔδει τὴν ἀντίληψιν βίαιον
[4, 5, 6]	τὸ φωτεινὸν τοῦ ἀέρος γεννᾷ	τὸ	φῶς, ἀλλὰ γῇ συμμιγνύμενος σκοτεινὸν
[4, 5, 6]	πάθους ὄντος. ~Εἰ δὲ καὶ	τὸ	φῶς γένοιτο ἂν μὴ ὄντος
[4, 5, 4]	ὁρᾶν. Τὸ μὲν οὖν εἰ	τὸ	φῶς γένοιτο ἄνευ τοῦ ἀέρος,
[4, 5, 6]	ἡλίου σῶμα· τοῦτο δὲ ἦν	τὸ	φῶς. Εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ
[4, 5, 2]	ἀκτίς· ἀλλὰ φωτός ἐστι, καὶ	τὸ	φῶς εὐθυποροῦν. Οἱ δὲ τὴν
[4, 5, 6]	οὔσης πάσης ποιότητος, ἀνάγκη καὶ	τὸ	φῶς ζητεῖν ἐν ᾧ ἔσται
[4, 5, 2]	αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι	τὸ	φῶς, καὶ ἡ ὑπόθεσις αὕτη
[4, 5, 6]	τις τροπὴν λέγοι τοῦ ἀέρος	τὸ	φῶς, λεκτέον ὡς ἐχρῆν αὐτὸν
[4, 5, 4]	ὅμως τοῦ μεταξύ· εἰ δὲ	τὸ	φῶς οὐ σῶμα, οὐ σώματος.
[4, 5, 4]	οὐ δεῖται, εἰ μὴ ἄρα	τὸ	φῶς οὐκ ἂν ἀέρος ἄνευ
[4, 5, 4]	ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ καὶ ὅταν	τὸ	φῶς προσίῃ τὸ τοῦ ἡλίου,
[4, 5, 6]	φῶς. Εἰ δὲ τοῦτο, οὐδὲ	τὸ	φῶς τινος ἔσται. Ἔστι δὲ
[4, 5, 7]	σώματος οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ	τὸ	φῶς τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη τοῖς
[4, 5, 4]	ἐκεῖνο σκεπτέον. Εἰ μὲν γὰρ	τὸ	φῶς τοῦτο τὸ συναφὲς ἔμψυχον
[4, 5, 6]	φωτὸς οὕτως, εἴπερ ἐνέργειά τις	{τὸ	φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ γὰρ νῦν
[4, 5, 6]	φωτεινὸν} εἴη; Οὐδὲ γὰρ νῦν	τὸ	φωτεινὸν τοῦ ἀέρος γεννᾷ τὸ
[4, 5, 6]	δὴ ὁ ἀὴρ οὐδ´ ὅλως	τὸ	φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον ἀπὸ
[4, 5, 1]	ἔμπροσθέν τις ἡμῶν ἔστη πρὸς	τὸ	χρῶμα βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν πάθους
[4, 5, 7]	τῷ καὶ συμμεμῖχθαι τὸ ποιοῦν	τὸ	χρῶμα. Ἐπὶ δὲ τῆς ζωῆς
[4, 5, 4]	τοῦ φωτός, καὶ τὸ αἰσθητόν,	τὸ	χρῶμα, ᾗ χρῶμα, ἀντιτυποῦν καὶ
[4, 5, 6]	οὐδ´ ὅλως τὸ φωτιζόμενον ἔσται	τόδε	ἕλκον ἀπὸ τοῦ φωτίζοντος καὶ
[4, 5, 2]	παντὸς φήσομεν πάσχειν. Εἰ δὲ	τόδε	μὲν ὑπὸ τοῦδε, ἄλλο δὲ
[4, 5, 3]	εἶναι, ὅτι συμπαθὲς τὸ ζῷον	τόδε	τὸ πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ
[4, 5, 1]	λεγομένας συμπαθείας ἰέναι. Εἰ δὲ	τοδὶ	ὑπὸ τουδὶ πέφυκε πάσχειν συμπαθῶς
[4, 5, 7]	σώμασιν, ἃ δὴ πρώτως ἐστὶ	τοιαῦτα,	οὐσία ἡ κατὰ τὸ εἶδος
[4, 5, 6]	ἄλλο ἀπὸ τοῦ ἔχοντος χρόαν	τοιαύτην	ἰὸν ἆρα ἂν εἴη μὴ
[4, 5, 6]	δεῖ εἶναι, οὗ πάθημα· οὐ	τοίνυν	οὐδὲ χρῶμα αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸ
[4, 5, 2]	οὖν τοῖς σώμασι διίσταται τοῖς	τοιούτοις	μηδὲν παθών, τί κωλύει καὶ
[4, 5, 7]	ὅλως {φῶς} τὸ ἐν τοῖς	τοιούτοις	σώμασιν, ἃ δὴ πρώτως ἐστὶ
[4, 5, 2]	τοῦ μεταξύ· εἰ μή που	τοιοῦτον	εἴη τὸ διδόμενον, ὥστε ὅλως
[4, 5, 2]	παθεῖν τι. ~Εἰ μὲν οὖν	τοιοῦτόν	ἐστι τὸ ὁρᾶν, οἷον τὸ
[4, 5, 1]	πάσχειν ἢ ἐὰν τὸ μεταξὺ	τοιοῦτον	ᾖ, οἷον αὐτὸ καὶ παθεῖν
[4, 5, 6]	ἐποχούμενον; Εἰ δὲ δὴ καὶ	τοιοῦτον	οἷον πεσεῖν, καταφερόμενον ἔσται. Οὐ
[4, 5, 7]	δὲ μετὰ τῆς ὕλης τὸ	τοιοῦτον	σῶμα ἀναμιχθῇ, χρόαν ἔδωκε· μόνη
[4, 5, 6]	λαμπροῦ· καὶ δὴ καὶ λίθων	τοιούτων	φωτεινὴ χρόα. Ἀλλὰ τὸ εἰς
[4, 5, 1]	πως τὴν ψυχὴν συναφῆ γενομένην	τοῖς	αἰσθητοῖς διὰ τῶν προσομοίων κοινωνίαν
[4, 5, 8]	ἀντίληψις ἔσται δι´ ὀργάνων ὁμοίων	τοῖς	ἀντιληπτοῖς. Ἐὰν οὖν ζῷον ὂν
[4, 5, 2]	καὶ ἄνευ διαστάσεως συγχωρεῖν παριέναι	τοῖς	εἰς ὄψιν εἴδεσιν; Εἰ δὲ
[4, 5, 8]	ᾗ αὐτοῦ, ἀλλ´ ᾗ ὅμοια	τοῖς	ἐν αὐτῷ. Ἢ καὶ τὰ
[4, 5, 8]	ἐν αὐτῷ, τῶν δὲ ὁμοίων	τοῖς	ἐν αὐτῷ, ᾗ μὲν ζῷον,
[4, 5, 3]	τοῦτο καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ	τοῖς	νώτοις τοῦ οὐρανοῦ> εἰ ἐθεάσατο
[4, 5, 7]	ἐπὶ ὀφθαλμῶν ἰδεῖν ζῴων λαμπόντων	τοῖς	ὄμμασι, γινομένου αὐτοῖς φωτὸς καὶ
[4, 5, 2]	ἁφῇ γὰρ τοῦτο, ἐν δὲ	τοῖς	ὁράμασιν οὐχ ἁφή· ὅθεν οὐδ´
[4, 5, 1]	συμβάλλεται δὲ οὐδὲν πρὸς ὅρασιν	τοῖς	ὁρῶσιν; Ἀλλ´ εἰ πυκνὰ μὲν
[4, 5, 2]	παρ´ ἡμῶν κενούμενον. Εἰ οὖν	τοῖς	σώμασι διίσταται τοῖς τοιούτοις μηδὲν
[4, 5, 7]	τὸ φῶς τὸ ἀναμεμιγμένον ἤδη	τοῖς	σώμασιν; Ἢ ἐνταῦθα τῷ καὶ
[4, 5, 2]	Εἰ οὖν τοῖς σώμασι διίσταται	τοῖς	τοιούτοις μηδὲν παθών, τί κωλύει
[4, 5, 7]	δὲ ὅλως {φῶς} τὸ ἐν	τοῖς	τοιούτοις σώμασιν, ἃ δὴ πρώτως
[4, 5, 2]	δι´ ἀέρος ἰὸν πάσχειν ποιοῦν	τὸν	ἀέρα, ἀλλ´ ἢ μόνον διαιρεῖν·
[4, 5, 4]	τοῦ ἡλίου, οὐ πρότερον δεῖ	τὸν	ἀέρα εἶτα καὶ ἡμᾶς, ἀλλ´
[4, 5, 2]	ἰέναι; Εἰ γὰρ τῷ προπαθεῖν	τὸν	ἀέρα ἡ αἴσθησις ἡμῖν, οὐκ
[4, 5, 2]	καὶ ἡμεῖς δὲ κινούμενοι τέμνομεν	τὸν	ἀέρα, καὶ οὐχ ἡ ἀντιπερίστασις
[4, 5, 6]	ὑπόστασιν εἶναι τῷ φωτὶ διὰ	τὸν	ἀέρα πάθημα γὰρ αὐτοῦ εἶναι
[4, 5, 6]	λεκτέον ὡς ἐχρῆν αὐτὸν τρέπεσθαι	τὸν	ἀέρα τῇ τροπῇ, καὶ τὸ
[4, 5, 5]	τοῦ τὸν ψόφον ποιοῦντος, τῷ	τὸν	μέχρι ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν τὸ
[4, 5, 5]	καὶ ταύτην τὴν πληγὴν εἶναι	τὸν	ψόφον εἰς αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν
[4, 5, 5]	πρώτην τοῦ παρακειμένου ὑπὸ τοῦ	τὸν	ψόφον ποιοῦντος, τῷ τὸν μέχρι
[4, 5, 6]	ἔλθοι ἄν. Ποῦ οὖν; Ἢ	τόπον	δεῖ μόνον εἶναι. Ἢ οὕτω
[4, 5, 7]	Μετακινουμένου δὲ ἐν ἄλλῳ ἐστὶ	τόπῳ	οὐχ ὡς παλιρροίας ἢ μεταρροίας
[4, 5, 3]	τὸ συναφὲς τῇ ὄψει μόριον	τοσοῦτον,	ὅσον καὶ ἡ κόρη τὸ
[4, 5, 5]	ἐποίησεν, οὐχ ᾗ ἀὴρ φατέον·	τότε	γὰρ φωνεῖ, ὅταν στάσιν λάβῃ
[4, 5, 4]	ἐγγὺς γέγονε μηδενὸς μεταξὺ ὄντος	τότε·	οὕτω γὰρ ὕστερον τὸ διὰ
[4, 5, 6]	Οὐδὲ γὰρ νῦν τὸ φωτεινὸν	τοῦ	ἀέρος γεννᾷ τὸ φῶς, ἀλλὰ
[4, 5, 2]	κινήσει ταχείᾳ οὔσῃ τὴν ἀντιπερίστασιν	τοῦ	ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ τοῦ
[4, 5, 4]	ὄντος ἀλλαχοῦ, ὡς μὴ παθόντος	τοῦ	ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος
[4, 5, 2]	ὁρᾶται, ὅτι σκιὰν φέρει τὴν	τοῦ	ἀέρος καὶ τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον
[4, 5, 3]	οὐκ ἐπιπροσθούμενοι· ὥστε ἕκαστον μόριον	τοῦ	ἀέρος ὅλον οἷον τὸ πρόσωπον
[4, 5, 3]	δὲ μαρτύριον τοῦ μὴ διὰ	τοῦ	ἀέρος παθόντος τὸ εἶδος τοῦ
[4, 5, 3]	Εἰ γὰρ δὴ πάσχοι τὸ	τοῦ	ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν·
[4, 5, 5]	ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος	τοῦ	ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν πρώτην
[4, 5, 6]	Εἰ δέ τις τροπὴν λέγοι	τοῦ	ἀέρος τὸ φῶς, λεκτέον ὡς
[4, 5, 4]	εἰ τὸ φῶς γένοιτο ἄνευ	τοῦ	ἀέρος, ὕστερον· νῦν δὲ ἐκεῖνο
[4, 5, 2]	πρὸς τὸ μεταξὺ {φῶς} μέχρι	τοῦ	αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ τοῦτο εἶναι
[4, 5, 3]	τοῦ ἀέρος παθόντος τὸ εἶδος	τοῦ	αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ τὰς τούτων
[4, 5, 4]	περὶ τὴν ὄψιν καὶ μέχρι	τοῦ	αἰσθητοῦ πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν
[4, 5, 4]	αὐτὴ γίνεται ὑπόθεσις τῇ ἀπὸ	τοῦ	αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον τρεπούσῃ,
[4, 5, 5]	ἐν ἄλλοις ἠπόρηται. ~Περὶ δὲ	τοῦ	ἀκούειν ἆρα ἐνταῦθα συγχωρητέον, πάσχοντος
[4, 5, 4]	ἁπλῶς δέοιτο ἂν τοῦ φωτὸς	τοῦ	ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ ἡ ὄψις,
[4, 5, 3]	τῇ αἰσθήσει, ἐχρῆν τὴν ὄψιν	τοῦ	ἀμυδροῦ τοῦ ἐν τῷ ἀέρι
[4, 5, 4]	λέγει καὶ ἅπτεται, ἀλλὰ τὰς	τοῦ	ἁπτοῦ πάσχουσα ἀπαγγέλλει διαφοράς, καὶ
[4, 5, 1]	τῷ νοητῷ τὴν ψυχὴν εἶναι.	Τοῦ	δὲ αἰσθάνεσθαι ὄντος ἀντιλήψεως οὐ
[4, 5, 3]	ἐχρῆν τὴν ὄψιν τοῦ ἀμυδροῦ	τοῦ	ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖσθαι τὴν
[4, 5, 4]	αὐτῷ γιγνομένη, ὥσπερ καὶ ἐπὶ	τοῦ	ἔνδον, ἐν τῷ ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν,
[4, 5, 7]	πλέον ἢ ὅσον τὸ παρὰ	τοῦ	ἐνεργοῦντος ἐπεβάλλετο οὐκ ἂν ἀπολλύοιτο
[4, 5, 7]	τῷ κατόπτρῳ εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον	τοῦ	ἐνορωμένου ποιοῦντος εἰς τὸ πάσχειν
[4, 5, 7]	τὸ πέρας τοῦ σώματος, εἴδωλον	τοῦ	ἐντός, ἐνέργεια δευτέρα οὐκ ἀφισταμένη
[4, 5, 6]	Ἀλλὰ τὸ εἰς ἄλλο ἀπὸ	τοῦ	ἔχοντος χρόαν τοιαύτην ἰὸν ἆρα
[4, 5, 5]	ἠπορήσθω ὁμοίου ἤδη καὶ ἐνταῦθα	τοῦ	ζητήματος γενομένου, ὅπερ ἐλέγετο ἐπὶ
[4, 5, 3]	μεταξύ, ἀλλ´ ὅτι ἡ συμπάθεια	τοῦ	ζῴου ἀναιρεῖται πρὸς αὐτὸ καὶ
[4, 5, 8]	τοῦτο τὸ ἔξω μέρος τοῦδε	τοῦ	ζῴου· εἰ γὰρ εἴη, τάχα
[4, 5, 7]	ἢ νῦν ἐστι πρὸς ἡμᾶς	τοῦ	ἡλίου, ἦν ἂν καὶ μέχρι
[4, 5, 4]	ὅταν τὸ φῶς προσίῃ τὸ	τοῦ	ἡλίου, οὐ πρότερον δεῖ τὸν
[4, 5, 6]	αὐτοῦ τὴν ἐξ αὐτοῦ τὸ	τοῦ	ἡλίου σῶμα· τοῦτο δὲ ἦν
[4, 5, 2]	ἂν τὴν αἴσθησιν, ὥσπερ ἐπὶ	τοῦ	θερμαίνεσθαι. Ἐκεῖ γὰρ οὐ τὸ
[4, 5, 5]	τινος ὡς ἐν ζῴῳ καὶ	τοῦ	κατὰ τὴν ἀκοὴν πάθους ὄντος.
[4, 5, 2]	δὲ τῶν εἰδώλων προστάται διὰ	τοῦ	κενοῦ λέγοντες διιέναι χώραν ζητοῦσιν,
[4, 5, 1]	οἷον ἀέρος ἢ ἄλλου τινὸς	τοῦ	λεγομένου διαφανοῦς σώματος, νῦν σκεπτέον.
[4, 5, 4]	αἰσθητοῦ πῶς; Ἢ πρῶτον μὲν	τοῦ	μεταξὺ ἀέρος οὐ δεῖται, εἰ
[4, 5, 4]	ἐν φωτὶ ἀντιλαμβανομένης πάσχοντος οὐδὲν	τοῦ	μεταξύ, ἀλλὰ γίνεται τῆς ὄψεως
[4, 5, 5]	παρεῖναι ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος δὲ	τοῦ	μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου τοῦ
[4, 5, 4]	πάθους ἐνταῦθα δεῖ, ἀλλ´ ὅμως	τοῦ	μεταξύ· εἰ δὲ τὸ φῶς
[4, 5, 2]	ἡ φύσις, κωλύοντος τὸ ἄγαν	τοῦ	μεταξύ· εἰ μή που τοιοῦτον
[4, 5, 2]	ἔνστασιν αἰτιώμενοι δέοιντο ἂν πάντως	τοῦ	μεταξύ. Οἱ δὲ τῶν εἰδώλων
[4, 5, 6]	ἐν ἐπιφανείᾳ τῶν σωμάτων ἐπιλάμποντος,	τοῦ	μεταξὺ ὄντος κενοῦ καὶ νῦν
[4, 5, 2]	αὐτό, οὐκ ἂν δέοιτό τις	τοῦ	μεταξὺ πανταχοῦ. Εἰ οὖν ἐπὶ
[4, 5, 4]	ἐστὶν ὁρᾶν, οὐδὲν ἂν δέοιτο	τοῦ	μεταξὺ φωτός, ἀλλ´ ἁφῇ ἔσται
[4, 5, 3]	τὴν αὑτοῦ. ~Μέγιστον δὲ μαρτύριον	τοῦ	μὴ διὰ τοῦ ἀέρος παθόντος
[4, 5, 4]	ἀέρος ἡμᾶς ὁρᾶν, μεταξὺ ὄντος	τοῦ	μὴ πεπονθότος καὶ τοῦ φωτὸς
[4, 5, 8]	ζῷον καὶ ἡ αἴσθησις, ὅτι	τοῦ	ὁμοίου μετέχει τὸ αὐτό· τὸ
[4, 5, 2]	Τὸ γὰρ σκοτεινὸν ἐμπόδιον ὂν	τοῦ	ὁρᾶν δεῖ κρατηθῆναι τῷ φωτί.
[4, 5, 1]	τῆς ἀκοῆς, ὕστερον ἀλλὰ περὶ	τοῦ	ὁρᾶν, εἰ δεῖ τι μεταξὺ
[4, 5, 1]	μᾶλλον ὁρῶμεν, συνεργὰ ἄν τις	τοῦ	ὁρᾶν τὰ μεταξὺ θείη. Ἤ,
[4, 5, 3]	κόρη τὸ καθ´ αὑτὸ μόριον	τοῦ	ὁρατοῦ δέχοιτο ἄν. Νῦν δὲ
[4, 5, 3]	τύπον γενέσθαι. Μέρος δὴ δεῖ	τοῦ	ὁρατοῦ καθ´ ἕκαστον μόριον τυποῦσθαι·
[4, 5, 4]	ἁπλῶς, ἀργὴν δεῖ ὑποθέσθαι τὴν	τοῦ	ὁρατοῦ φύσιν καὶ οὐδὲν δρῶσαν
[4, 5, 3]	ὄψις ἦν ἐπὶ τοῖς νώτοις	τοῦ	οὐρανοῦ> εἰ ἐθεάσατο ἐκεῖνον ἐκ
[4, 5, 8]	~Εἰ δ´ εἴη σῶμα ἔξω	τοῦ	οὐρανοῦ, καὶ ὄψις τις ἐντεῦθεν
[4, 5, 3]	τοῦ πυρὸς} καὶ τοῦ φωτὸς	τοῦ	παρ´ αὐτῶν μὴ ἐλλάμποντος ἐκ
[4, 5, 2]	τὸ ὁρώμενον εἴδομεν, ἀλλ´ ἐκ	τοῦ	παρακειμένου ἔσχομεν ἂν τὴν αἴσθησιν,
[4, 5, 5]	ἀέρος τὴν κίνησιν τὴν πρώτην	τοῦ	παρακειμένου ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον
[4, 5, 6]	ἔσεσθαι τὸ πάθημα μὴ ὄντος	τοῦ	πεισομένου. Ἢ πρῶτον μὲν οὐκ
[4, 5, 5]	δεῖ μὲν ἀέρος τὴν πρώτην	τοῦ	πληττομένου, τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη
[4, 5, 2]	ἑνός, πῶς οὐ δεῖ, ὅταν	τοῦ	πόρρω αἴσθησις ᾖ, συνέχειαν εἶναι;
[4, 5, 2]	ἐν βάθει αὐτοῦ τῇ προσβολῇ	τοῦ	πρόσθεν ἧττον ἂν πάσχοι. Ἀλλ´
[4, 5, 3]	ἢ οὐκ ἂν ἦν σκότος	τοῦ	πυρὸς ἐλλάμψαντος τὸ αὑτοῦ εἶδος.
[4, 5, 3]	κεκρυμμένων καὶ τῶν ἄστρων {καὶ	τοῦ	πυρὸς} καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ
[4, 5, 6]	ἐνέργεια παθόντος ἄν τινος, οἷον	τοῦ	σώματος, εἰ παρείη, καὶ μὴ
[4, 5, 7]	ἡ δὲ μετὰ τὸ πέρας	τοῦ	σώματος, εἴδωλον τοῦ ἐντός, ἐνέργεια
[4, 5, 7]	ἄμοιρον δύναται εἶναι φθειρομένου οὖν	τοῦ	σώματος καὶ οὐκ ἐπαρκούσης αὐτῷ
[4, 5, 7]	ἐξ ἐνεργείας, οἵαν ἐλέγομεν τὴν	τοῦ	σώματος οἰκείαν ἤδη ζωήν, ὥσπερ
[4, 5, 7]	Ἐπὶ δὲ τῆς ζωῆς τῆς	τοῦ	σώματος τί; Ἢ παρακειμένης ψυχῆς
[4, 5, 7]	αὐτῷ ἐνέργεια καὶ οἷον ζωὴ	τοῦ	σώματος τοῦ φωτεινοῦ πλείων καὶ
[4, 5, 2]	τοῦ ἀέρος. Εἰ δ´ ὑπὸ	τοῦ	τάχους ταχύνεσθαί τις τὴν ἀντιπερίστασίν
[4, 5, 5]	τὴν πρώτην τοῦ παρακειμένου ὑπὸ	τοῦ	τὸν ψόφον ποιοῦντος, τῷ τὸν
[4, 5, 7]	καὶ οἷον ζωὴ τοῦ σώματος	τοῦ	φωτεινοῦ πλείων καὶ οἷον ἀρχὴ
[4, 5, 7]	οὐσία ἡ κατὰ τὸ εἶδος	τοῦ	φωτεινοῦ πρώτως σώματος. Ὅταν δὲ
[4, 5, 6]	φωτιζόμενον ἔσται τόδε ἕλκον ἀπὸ	τοῦ	φωτίζοντος καὶ βιαζόμενον προελθεῖν· ἐπεὶ
[4, 5, 7]	ἂν ἀπολλύοιτο μένοντος ἐν ὑποστάσει	τοῦ	φωτίζοντος. Μετακινουμένου δὲ ἐν ἄλλῳ
[4, 5, 4]	καὶ ἀντερείδοντος εἶναι καὶ τεταμένου	τοῦ	φωτός, καὶ τὸ αἰσθητόν, τὸ
[4, 5, 4]	ὄντος τοῦ μὴ πεπονθότος καὶ	τοῦ	φωτὸς μήπω ἐληλυθότος, πρὸς ὃ
[4, 5, 4]	τὸ ὁρᾶν ἁπλῶς δέοιτο ἂν	τοῦ	φωτὸς τοῦ ἀλλοτρίου καὶ μεταξὺ
[4, 5, 3]	ἄστρων {καὶ τοῦ πυρὸς} καὶ	τοῦ	φωτὸς τοῦ παρ´ αὐτῶν μὴ
[4, 5, 1]	εἶναι σῶμα τῆς ὄψεως καὶ	τοῦ	χρώματος. Ἢ νύττοι κατὰ συμβεβηκὸς
[4, 5, 5]	Ἀλλ´ εἰ ὁ ἀὴρ κύριος	τοῦ	ψόφου καὶ τούτου κινηθέντος ἡ
[4, 5, 5]	δοκεῖ κύριος εἶναι ὁ ἀὴρ	τοῦ	ψόφου· μὴ γὰρ ἂν μηδὲ
[4, 5, 5]	τοῦ μεταξύ, ἅπαξ δὲ γενομένου	τοῦ	ψόφου, οἷον συμβαλλόντων δύο σωμάτων,
[4, 5, 2]	Εἰ δὲ τόδε μὲν ὑπὸ	τοῦδε,	ἄλλο δὲ ὑπ´ ἄλλου οὐ
[4, 5, 8]	σῶμα τοῦτο τὸ ἔξω μέρος	τοῦδε	τοῦ ζῴου· εἰ γὰρ εἴη,
[4, 5, 1]	ἰέναι. Εἰ δὲ τοδὶ ὑπὸ	τουδὶ	πέφυκε πάσχειν συμπαθῶς τῷ τινα
[4, 5, 5]	αἴσθησιν ἐλθοῦσαν· μαρτυρεῖν δὲ καὶ	τοὺς	ἔνδον ἤχους τῶν ζῴων οὐκ
[4, 5, 1]	γενομένου οὐδ´ ἂν εἰς ἡμᾶς	τοῦτο	ἀφικνοῖτο. Ἢ οὐκ ἀνάγκη τὸ
[4, 5, 4]	ὃ δύναται πρὸς τὸ ποιῆσαι;	Τοῦτο	γὰρ ἐμποδίου ἐστὶ δεῖσθαι. Ἐπεὶ
[4, 5, 3]	ἀέρος, σωματικῶς δήπουθεν ἀνάγκη πάσχειν·	τοῦτο	δέ ἐστιν οἷον ἐν κηρῷ
[4, 5, 6]	αὐτοῦ τὸ τοῦ ἡλίου σῶμα·	τοῦτο	δὲ ἦν τὸ φῶς. Εἰ
[4, 5, 3]	τὸ πρόσωπον τὸ ὁρώμενον ἔχειν·	τοῦτο	δὲ οὐ κατὰ σώματος πάθημα,
[4, 5, 3]	μετελάμβανε καὶ μάλιστα τῆς πόρρω;	Τοῦτο	δὴ ἐπισκεπτέον, εἰ ἄλλος κόσμος
[4, 5, 2]	μέχρι τοῦ αἰσθητοῦ, δεῖ μεταξὺ	τοῦτο	εἶναι τὸ φῶς, καὶ ἡ
[4, 5, 2]	θερμανθεὶς θερμαίνειν δοκεῖ· ἁφῇ γὰρ	τοῦτο,	ἐν δὲ τοῖς ὁράμασιν οὐχ
[4, 5, 2]	ἡ ὑπόθεσις αὕτη τὸ μεταξὺ	τοῦτο	ζητεῖ· εἰ δὲ τροπὴν ἐργάζεται
[4, 5, 8]	Τοῦτο οὖν σκεπτέον, εἰ παρὰ	τοῦτο.	Καὶ εἰ μὲν αὐτάρκως, δέδεικται·
[4, 5, 3]	ἄλλο ζῷον μὴ συντελοῦν πρὸς	τοῦτο	καὶ ὄψις ἦν ἐπὶ τοῖς
[4, 5, 1]	ἂν πάθοι ἡ χείρ. Ἢ	τοῦτο	μὲν καὶ αὐτὸ ἀμφισβητοῖτο ἄν·
[4, 5, 6]	πάρεστι δὲ ὁ ἀήρ. Καὶ	τοῦτο	μὲν οὑτωσὶ ἐπεσκέφθω. ~Πότερα δὲ
[4, 5, 3]	εἴη πρὸς ἐκεῖνον τούτῳ. Ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν ὕστερον. Νῦν δὲ κἀκεῖνο
[4, 5, 4]	ἀέρος ἄνευ λέγοιτο. Οὕτω δὲ	τοῦτο	μεταξὺ κατὰ συμβεβηκός, αὐτὸ δὲ
[4, 5, 6]	ἦν τὸ φῶς. Εἰ δὲ	τοῦτο,	οὐδὲ τὸ φῶς τινος ἔσται.
[4, 5, 7]	αὕτη· εἴδωλον γὰρ ἐκλάμψεως καὶ	τοῦτο·	οὐκέτι δέ ἐστιν ἐκεῖ μόνον.
[4, 5, 8]	ἑνὸς ταῦτα ποιοῦμεν καὶ πάσχομεν.	Τοῦτο	οὖν σκεπτέον, εἰ παρὰ τοῦτο.
[4, 5, 4]	εἶναι τὸ διεῖργον, εἰ ἀφαιρεθείη	τοῦτο,	ὄψεται· εἰ δ´ ὅτι διάστημα
[4, 5, 8]	πρὸς αὐτά. Ἀλλὰ τὸ ἄτοπον	τοῦτο,	πόθεν δὴ φαίνεται, φήσομεν. Ἢ
[4, 5, 1]	αὐτὸ οὐκ ἂν πάθοι. Εἰ	τοῦτο,	πολλῷ μᾶλλον μηδενὸς ὄντος μεταξὺ
[4, 5, 4]	εἰ μὴ διείργοι τι, κἂν	τοῦτο	πόρρω, ᾔσθετο. Ἅμα γὰρ ὁ
[4, 5, 3]	πᾶν ἑαυτῷ. Εἰ γὰρ μὴ	τοῦτο,	πῶς ἂν ἄλλο ἄλλου τῆς
[4, 5, 8]	ἄν, εἰ μὴ τὸ σῶμα	τοῦτο	τὸ ἔξω μέρος τοῦδε τοῦ
[4, 5, 4]	Εἰ μὲν γὰρ τὸ φῶς	τοῦτο	τὸ συναφὲς ἔμψυχον γίνεται, καὶ
[4, 5, 3]	διιέναι τις λέγοι καὶ ἐν	τούτοις	τὸ πῦρ ἐναντιούμενος τῇ αἰσθήσει,
[4, 5, 5]	καὶ πρίσεις. Ἀλλὰ περὶ μὲν	τούτου	ἠπορήσθω ὁμοίου ἤδη καὶ ἐνταῦθα
[4, 5, 5]	ἀὴρ κύριος τοῦ ψόφου καὶ	τούτου	κινηθέντος ἡ πληγή, παρὰ τί
[4, 5, 7]	γὰρ ἄν τι καὶ ἐκ	τούτου	λάβοιμεν εἰς τὸ πρόσθεν. Ἢ
[4, 5, 2]	ὁ ἀήρ. Μὴ ὄντος δὲ	τούτου	σκοτεινοῦ οὐδ´ ἂν ἐδέησε φωτὸς
[4, 5, 3]	οὐδὲν ἂν εἴη πρὸς ἐκεῖνον	τούτῳ.	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὕστερον. Νῦν
[4, 5, 3]	τῶν μερῶν τῷ ἓν εἶναι.	Τούτῳ	γὰρ ἔοικε καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι
[4, 5, 8]	ἡ ὑπόθεσις· εἰ μή τις	τούτῳ	γε αὐτῷ τὴν ὑπόθεσιν ἀνελεῖν
[4, 5, 3]	μὴ τῷ πάσχειν τὸ μεταξὺ	τούτῳ	τὸ ὁρᾶν γίνεσθαι. Εἰ γὰρ
[4, 5, 8]	γάρ, ὡς ἡ ψυχὴ ἐν	τούτῳ·	ὥστε πᾶν καὶ οὐ πᾶν
[4, 5, 3]	τὰ ἄστρα ὁρᾶσθαι καὶ τὰς	τούτων	μορφάς. Οὐ γὰρ δὴ φήσει
[4, 5, 3]	τοῦ αἰσθητοῦ ὁρᾶν {καὶ τὰς	τούτων	μορφάς} ὥσπερ διαδόσει τὸ νύκτωρ
[4, 5, 1]	σωματικῶν ἡ γνῶσις· διὰ γὰρ	τούτων	οἷον συμφυῶν ἢ συνεχῶν ὄντων
[4, 5, 6]	φῶς, λεκτέον ὡς ἐχρῆν αὐτὸν	τρέπεσθαι	τὸν ἀέρα τῇ τροπῇ, καὶ
[4, 5, 2]	νῦν ἐξ ἀνάγκης, ὅτε ἐστί,	τρέπεταί	πως τὸ τῶν ὀμμάτων πρόσθεν
[4, 5, 4]	τοῦ αἰσθητοῦ τὸ μεταξὺ πρότερον	τρεπούσῃ,	πρὸς ἣν ἤδη καὶ ἐν
[4, 5, 0]	~Περὶ ψυχῆς ἀποριῶν	τρίτον	ἢ περὶ ὄψεως. ~Ἐπεὶ δὲ
[4, 5, 6]	αὐτὸν τρέπεσθαι τὸν ἀέρα τῇ	τροπῇ,	καὶ τὸ σκοτεινὸν αὐτοῦ μὴ
[4, 5, 2]	μεταξὺ τοῦτο ζητεῖ· εἰ δὲ	τροπὴν	ἐργάζεται τὸ ὑποκείμενον σῶμα κεχρωσμένον,
[4, 5, 2]	σῶμα κεχρωσμένον, τί κωλύει τὴν	τροπὴν	εὐθὺς πρὸς τὸ ὄμμα ἰέναι
[4, 5, 6]	πικρῷ μιγείη. Εἰ δέ τις	τροπὴν	λέγοι τοῦ ἀέρος τὸ φῶς,
[4, 5, 7]	κυρίως οὐδὲ τὸ πάρεστιν» ἀλλὰ	τρόπον	ἕτερον ταῦτα, καὶ ἔστιν ὑπόστασις
[4, 5, 3]	δέ ἐστιν οἷον ἐν κηρῷ	τύπον	γενέσθαι. Μέρος δὴ δεῖ τοῦ
[4, 5, 3]	τοῦ ὁρατοῦ καθ´ ἕκαστον μόριον	τυποῦσθαι·	ὥστε καὶ τὸ συναφὲς τῇ
[4, 5, 1]	τὸ μεταξὺ παραδέχεται καὶ οἷον	τυποῦται	σημεῖον δὲ τό, εἰ καὶ
[4, 5, 3]	τε ὁρᾶται, καὶ ὅσοι ἐν	τῷ	ἀέρι κατά γε τὸ καταντικρὺ
[4, 5, 3]	ὄψιν τοῦ ἀμυδροῦ τοῦ ἐν	τῷ	ἀέρι ποιεῖσθαι τὴν ἀντίληψιν, οὐκ
[4, 5, 4]	καὶ ἐπὶ τοῦ ἔνδον, ἐν	τῷ	ἀντιλαμβάνεσθαι δήπουθεν, ὅπερ ἐστὶν ὁρᾶν,
[4, 5, 8]	οὐκ ὂν ζητεῖν τὸ ἀκόλουθον	τῷ	αὐτὸ τὸ ὑποτεθὲν ἐν αὐτῷ
[4, 5, 4]	ἐκεῖ. Οὗ δὴ ζητητέον, πότερα	τῷ	διάστημά τι εἶναι ἐκεῖ δεῖ
[4, 5, 4]	εἰ μὲν τῷ σῶμα ἐν	τῷ	διαστήματι εἶναι τὸ διεῖργον, εἰ
[4, 5, 4]	τῷ σῶμά τι εἶναι ἐν	τῷ	διαστήματι. Καὶ εἰ μὲν τῷ
[4, 5, 3]	ἡ πρὸς ἄλληλα τῶν μερῶν	τῷ	ἓν εἶναι. Τούτῳ γὰρ ἔοικε
[4, 5, 2]	μὴ πάσχειν. Ἀλλ´ εἰ συμπαθὲς	τῷ	ἓν ζῷον εἶναι, καὶ ἡμεῖς
[4, 5, 5]	αὐτῶν καὶ ἐξωσθεὶς πλήξας ἔδωκε	τῷ	ἐφεξῆς μέχρις ὤτων καὶ ἀκοῆς.
[4, 5, 7]	ἤδη τοῖς σώμασιν; Ἢ ἐνταῦθα	τῷ	καὶ συμμεμῖχθαι τὸ ποιοῦν τὸ
[4, 5, 7]	ἐνέργεια. Ἐπεὶ καὶ τὸ ἐν	τῷ	κατόπτρῳ εἴδωλον ἐνέργειαν λεκτέον τοῦ
[4, 5, 5]	αὐτῷ πληγή· οὐ γὰρ μόνον	τῷ	μεγάλῳ καὶ τῷ μικρῷ διαφοραί.
[4, 5, 7]	μηδενὸς κωλύοντος μηδὲ ἐμποδὼν ἐν	τῷ	μεταξὺ ἱσταμένου. Ἔστι δὲ ἡ
[4, 5, 1]	βλέπων, κἀκεῖνον ὁρᾶν πάθους ἐν	τῷ	μεταξὺ μὴ γενομένου οὐδ´ ἂν
[4, 5, 3]	ἐκείνῳ ἄν τις ἐπιστήσειε, μὴ	τῷ	μεταξὺ μηδενὶ οὐκ ἔσται ὁρᾶν,
[4, 5, 5]	γὰρ μόνον τῷ μεγάλῳ καὶ	τῷ	μικρῷ διαφοραί. Εἰ δ´ ὅτι
[4, 5, 1]	μὲν γὰρ σώματος πάντη ἐν	τῷ	νοητῷ τὴν ψυχὴν εἶναι. Τοῦ
[4, 5, 2]	οὐχ ἁφή· ὅθεν οὐδ´ ἐπιτεθὲν	τῷ	ὄμματι τὸ αἰσθητὸν ὁρᾶν ποιεῖ,
[4, 5, 8]	οἷον τὸ ἐνταῦθα, ὁμοειδὲς ὂν	τῷ	ὀργάνῳ; Ἢ οὐδ´ οὕτως, εἰ
[4, 5, 5]	κατὰ συμβεβηκὸς μὲν τὸ μεταξὺ	τῷ	παρεῖναι ἐν μέσῳ, ἀναιρεθέντος δὲ
[4, 5, 3]	τις μαρτύραιτο εἰς τὸ μὴ	τῷ	πάσχειν τὸ μεταξὺ τούτῳ τὸ
[4, 5, 2]	αὐτοῦ τὸ πάθος πρὸς ἡμᾶς	τῷ	προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ γὰρ τῷ
[4, 5, 2]	τῷ προπαθεῖν ἰέναι; Εἰ γὰρ	τῷ	προπαθεῖν τὸν ἀέρα ἡ αἴσθησις
[4, 5, 3]	γὰρ δὴ φήσει τις ἐν	τῷ	σκοτεινῷ τὰ εἴδη γενόμενα οὕτω
[4, 5, 4]	τῷ διαστήματι. Καὶ εἰ μὲν	τῷ	σῶμα ἐν τῷ διαστήματι εἶναι
[4, 5, 4]	δεῖ πορευθῆναι τὴν ὄψιν ἢ	τῷ	σῶμά τι εἶναι ἐν τῷ
[4, 5, 1]	ὑπὸ τουδὶ πέφυκε πάσχειν συμπαθῶς	τῷ	τινα ὁμοιότητα ἔχειν πρὸς αὐτό,
[4, 5, 5]	ὑπὸ τοῦ τὸν ψόφον ποιοῦντος,	τῷ	τὸν μέχρι ἀκοῆς ἀέρα πάσχειν
[4, 5, 6]	ἄλλα, καὶ τὴν ὑπόστασιν εἶναι	τῷ	φωτὶ διὰ τὸν ἀέρα πάθημα
[4, 5, 2]	ὂν τοῦ ὁρᾶν δεῖ κρατηθῆναι	τῷ	φωτί. Τάχα δὲ ἂν καὶ
[4, 5, 8]	παρόν, καὶ αἱ ἄλλαι αἰσθήσεις	τῶν	αἰσθητῶν παρόντων αὐταῖς οὐκ ἐνεργήσουσι
[4, 5, 3]	σκότου ὄντος καὶ κεκρυμμένων καὶ	τῶν	ἄστρων {καὶ τοῦ πυρὸς} καὶ
[4, 5, 7]	ἀμυδραί, αἱ δὲ καὶ λανθάνουσαι,	τῶν	δ´ εἰσὶ μείζους καὶ εἰς
[4, 5, 8]	μὲν μὴ τῶν ἐν αὐτῷ,	τῶν	δὲ ὁμοίων τοῖς ἐν αὐτῷ,
[4, 5, 2]	πάντως τοῦ μεταξύ. Οἱ δὲ	τῶν	εἰδώλων προστάται διὰ τοῦ κενοῦ
[4, 5, 8]	ζῷον ὂν αἰσθάνηται μὲν μὴ	τῶν	ἐν αὐτῷ, τῶν δὲ ὁμοίων
[4, 5, 5]	δὲ καὶ τοὺς ἔνδον ἤχους	τῶν	ζῴων οὐκ ἐν ἀέρι, ἀλλὰ
[4, 5, 3]	αὐτὸ καὶ ἡ πρὸς ἄλληλα	τῶν	μερῶν τῷ ἓν εἶναι. Τούτῳ
[4, 5, 2]	τὸ ἄνωθεν· ἐπεὶ καὶ ἀπὸ	τῶν	ξύλων ἡ ὁρμὴ πρὸς τὸ
[4, 5, 7]	γινομένου αὐτοῖς φωτὸς καὶ ἔξω	τῶν	ὀμμάτων· καὶ δὴ καὶ ἐπὶ
[4, 5, 2]	ὅτε ἐστί, τρέπεταί πως τὸ	τῶν	ὀμμάτων πρόσθεν κείμενον. Καὶ οἱ
[4, 5, 7]	τῆς προτέρας. Ἔχει γὰρ ἕκαστον	τῶν	ὄντων ἐνέργειαν, ἥ ἐστιν ὁμοίωμα
[4, 5, 1]	τὰ γινωσκόμενα γίνεσθαι, περὶ μὲν	τῶν	ὅσα ἁφῇ τινι γινώσκεται, τί
[4, 5, 1]	συναφῆ γενομένην τοῖς αἰσθητοῖς διὰ	τῶν	προσομοίων κοινωνίαν τινὰ πρὸς αὐτὰ
[4, 5, 3]	ὁρᾶται τὸ πῦρ, καὶ ἐκ	τῶν	πύργων τῶν ταῖς ναυσὶ σημαινόντων.
[4, 5, 6]	οἷον ἡλίου {ὄντος} ἐν ἐπιφανείᾳ	τῶν	σωμάτων ἐπιλάμποντος, τοῦ μεταξὺ ὄντος
[4, 5, 7]	ἔξω. Ἔστιν οὖν τὸ ἀπὸ	τῶν	σωμάτων φῶς ἐνέργεια φωτεινοῦ σώματος
[4, 5, 3]	πῦρ, καὶ ἐκ τῶν πύργων	τῶν	ταῖς ναυσὶ σημαινόντων. Εἰ δὲ
[4, 5, 3]	παρ´ αὐτῶν μὴ ἐλλάμποντος ἐκ	τῶν	φρυκτωριῶν ὁρᾶται τὸ πῦρ, καὶ
[4, 5, 5]	τί ἂν εἶεν αἱ διαφοραὶ	τῶν	φωνῶν καὶ τῶν ψόφων; Ἄλλο
[4, 5, 5]	αἱ διαφοραὶ τῶν φωνῶν καὶ	τῶν	ψόφων; Ἄλλο γὰρ ἠχεῖ χαλκὸς