| Ennéade, livre, chap. |
| [4, 5, 7] |
σώματος.
Ὅταν
δὲ
μετὰ
τῆς
|
ὕλης |
τὸ
τοιοῦτον
σῶμα
ἀναμιχθῇ,
χρόαν |
| [4, 5, 2] |
μὲν
ὑπὸ
τοῦδε,
ἄλλο
δὲ
|
ὑπ´ |
ἄλλου
οὐ
τὸ
αὐτό,
οὐκ |
| [4, 5, 1] |
ἢ
περὶ
ὄψεως.
~Ἐπεὶ
δὲ
|
ὑπερεθέμεθα |
σκέψασθαι,
εἰ
μηδενὸς
ὄντος
μεταξὺ |
| [4, 5, 2] |
κατὰ
συμβεβηκὸς
συνεχοῦς,
ἢ
πᾶν
|
ὑπὸ |
παντὸς
φήσομεν
πάσχειν.
Εἰ
δὲ |
| [4, 5, 2] |
ἀντιπερίστασιν
τοῦ
ἀέρος.
Εἰ
δ´
|
ὑπὸ |
τοῦ
τάχους
ταχύνεσθαί
τις
τὴν |
| [4, 5, 5] |
κίνησιν
τὴν
πρώτην
τοῦ
παρακειμένου
|
ὑπὸ |
τοῦ
τὸν
ψόφον
ποιοῦντος,
τῷ |
| [4, 5, 2] |
πάσχειν.
Εἰ
δὲ
τόδε
μὲν
|
ὑπὸ |
τοῦδε,
ἄλλο
δὲ
ὑπ´
ἄλλου |
| [4, 5, 1] |
συμπαθείας
ἰέναι.
Εἰ
δὲ
τοδὶ
|
ὑπὸ |
τουδὶ
πέφυκε
πάσχειν
συμπαθῶς
τῷ |
| [4, 5, 4] |
ὅλως
πῦρ
χαλεπὸν
ταύτῃ
τῇ
|
ὑποθέσει |
ἀπευθῦναι.
Εἰ
δὲ
μένει
μὲν |
| [4, 5, 8] |
ἀτοπία
τὸ
μαχόμενον
ἐν
τῇ
|
ὑποθέσει |
δείκνυσιν
ὡς
αἴτιόν
ἐστιν
αὐτῆς· |
| [4, 5, 2] |
εἶναι
μεταξύ,
οὐκ
ἀμφισβητοῦσι
τῇ
|
ὑποθέσει. |
Ὅσοι
δὲ
συμπαθείᾳ
τὸ
ὁρᾶν |
| [4, 5, 4] |
ὅτι
διάστημα
ἁπλῶς,
ἀργὴν
δεῖ
|
ὑποθέσθαι |
τὴν
τοῦ
ὁρατοῦ
φύσιν
καὶ |
| [4, 5, 8] |
τις
τούτῳ
γε
αὐτῷ
τὴν
|
ὑπόθεσιν |
ἀνελεῖν
πειρῷτο
ἄτοπον
εἶναι
λέγων, |
| [4, 5, 8] |
οὐ
τέλεον.
Ὥστε
ἀφετέον
τὴν
|
ὑπόθεσιν, |
ὡς
οὐκ
ὂν
ζητεῖν
τὸ |
| [4, 5, 2] |
εἶναι
τὸ
φῶς,
καὶ
ἡ
|
ὑπόθεσις |
αὕτη
τὸ
μεταξὺ
τοῦτο
ζητεῖ· |
| [4, 5, 8] |
οὐδ´
οὕτως,
εἰ
ὀρθὴ
ἡ
|
ὑπόθεσις· |
εἰ
μή
τις
τούτῳ
γε |
| [4, 5, 8] |
ἀντικείμενα
ἐν
αὐτῇ
οὐδ´
ἂν
|
ὑπόθεσις |
εἴη.
Καὶ
γάρ,
ὡς
ἡ |
| [4, 5, 4] |
μέχρι
ὄψεως,
ἡ
αὐτὴ
γίνεται
|
ὑπόθεσις |
τῇ
ἀπὸ
τοῦ
αἰσθητοῦ
τὸ |
| [4, 5, 6] |
ἔκ
τινος
ὑποκειμένου,
οὐκ
εἰς
|
ὑποκείμενον |
δέ·
πάθοι
δ´
ἄν
τι |
| [4, 5, 6] |
πάθοι
δ´
ἄν
τι
τὸ
|
ὑποκείμενον, |
εἰ
παρείη.
Ἀλλ´
ὥσπερ
ζωὴ |
| [4, 5, 2] |
εἰ
δὲ
τροπὴν
ἐργάζεται
τὸ
|
ὑποκείμενον |
σῶμα
κεχρωσμένον,
τί
κωλύει
τὴν |
| [4, 5, 6] |
δὲ
ἡ
ἐνέργεια
ἔκ
τινος
|
ὑποκειμένου, |
οὐκ
εἰς
ὑποκείμενον
δέ·
πάθοι |
| [4, 5, 6] |
μόνον
καί
τινος
ποιότης,
ἐν
|
ὑποκειμένῳ |
οὔσης
πάσης
ποιότητος,
ἀνάγκη
καὶ |
| [4, 5, 2] |
πίπτοι,
τί
ἄλλο
ἢ
οὐχ
|
ὑπομένει |
ὁ
ἀήρ;
Ἐπεὶ
οὐδὲ
τῇ |
| [4, 5, 7] |
οὐκ
ἂν
ἀπολλύοιτο
μένοντος
ἐν
|
ὑποστάσει |
τοῦ
φωτίζοντος.
Μετακινουμένου
δὲ
ἐν |
| [4, 5, 6] |
καὶ
τὰ
ἄλλα,
καὶ
τὴν
|
ὑπόστασιν |
εἶναι
τῷ
φωτὶ
διὰ
τὸν |
| [4, 5, 7] |
τρόπον
ἕτερον
ταῦτα,
καὶ
ἔστιν
|
ὑπόστασις |
αὐτοῦ
ὡς
ἐνέργεια.
Ἐπεὶ
καὶ |
| [4, 5, 8] |
τὸ
ἀκόλουθον
τῷ
αὐτὸ
τὸ
|
ὑποτεθὲν |
ἐν
αὐτῷ
ἀναιρεῖν.
|
| [4, 5, 8] |
πάντη
ἑτέρα,
καὶ
τὰ
ἐκεῖ
|
ὑποτεθέντα |
ὅμοια
οὐδὲν
πρὸς
αὐτήν.
Ἀλλὰ |
| [4, 5, 1] |
δὲ
καὶ
περὶ
τῆς
ἀκοῆς,
|
ὕστερον |
ἀλλὰ
περὶ
τοῦ
ὁρᾶν,
εἰ |
| [4, 5, 4] |
φῶς
γένοιτο
ἄνευ
τοῦ
ἀέρος,
|
ὕστερον· |
νῦν
δὲ
ἐκεῖνο
σκεπτέον.
Εἰ |
| [4, 5, 3] |
ἐκεῖνον
τούτῳ.
Ἀλλὰ
τοῦτο
μὲν
|
ὕστερον. |
Νῦν
δὲ
κἀκεῖνο
ἄν
τις |
| [4, 5, 4] |
μεταξὺ
ὄντος
τότε·
οὕτω
γὰρ
|
ὕστερον |
τὸ
διὰ
μέσου
ἅπτεσθαι
ποιεῖ |