Livre, chapitre
[2, 23]	εἶπεν οἶσθα, ὦ πάτερ, ὡς	χαίρει	μύθοις καὶ κωμῳδίας φιλεῖ· κἀμὲ
[2, 21]	κατὰ πρόσωπον ὑπαντιάσας πρῶτα μὲν	χαίρειν	ἐκέλευε. Τοῦ δὲ οὐ δύνασθαι
[2, 24]	σὺν ἵππῳ καὶ ἀσπίδι πολλῇ.	Χαλεπαίνει	δὲ τὴν ἀφαίρεσιν τῆς Ἀττικῆς
[2, 20]	πρός τε τὴν νύκτα καὶ	χαλεπαίνειν	ἐῴκει μακροτέραν τῶν ἄλλων ὑποτιθέμενος.
[2, 12]	δὲ στόμιον ἀπὸ τοῦ λίθου	χαλεπῶς	ἀνευρὼν καλάμους τε εἴ πῄ
[2, 19]	τῆς ἀδηφαγίας ᾐτιᾶτο καὶ ῥυίσκεσθαι	χαλεπῶς	ἐκ τοῦ γάλακτος ἔλεγεν ὁ
[2, 19]	τρίτον ἐπαληθεύσας ὤφθη καὶ καταλαμβάνειν	χαλεπῶς	ἔλεγεν· ὡς δὲ εἰς ἔθος
[2, 19]	εὐθὺς πρὸς μεσημβρίαν ὁρῶντας ἰέναι.	~Χαλεπῶς	μὲν» ἀπεκρίνατο ὁ Θεαγένης Χαρικλείας
[2, 3]	ἀτεχνίαν τῆς γνώμης τὸ πρόθυμον,	χαλεπῶς	τε καὶ σὺν ἱδρῶτι πολλῷ
[2, 1]	κοινῷ τῆς φύσεως νόμῳ, τὸ	χαλεπώτατον,	οὐδὲ ἐν χερσὶν ἀπολιπούσης τὸν
[2, 33]	ἀνακινῶν πεῖσαι δεδύνημαι, ἀλλὰ τὸ	χαλεπώτατον	τοῖς ἐμοῖς, τὸ τοῦ λόγου,
[2, 24]	πάλιν ἐρομένου θηρίων» ἔφη τῶν	χαλεπωτάτων,	οἳ καλοῦνται μὲν ἄνθρωποι καὶ
[2, 19]	τελευταῖον ἐναπομείνας καὶ πρὸς τὰ	χαλεπώτερα	τοῦ δάσους κατὰ τοῦ πρανοῦς
[2, 20]	καθεύδειν ἀπηύχετο τοῦθ´ ὃ ἐβούλετο,	χαλεπωτέροις	ὀνείροις τῆς ἀληθείας ἐντυγχάνων, πρός
[2, 20]	πρὸς ὕπνον τραπεὶς ὁ Θέρμουθις	χάλκεόν	τινα καὶ πύματον ὕπνον εἵλκυσεν
[2, 4]	καὶ ζόφος τὴν πυρφόρον καὶ	χάος	τὴν ἐκ τῶν ἀνακτόρων κατείληφεν·
[2, 6]	αὐτούς. Οὕτως ἄρα καὶ τὸ	χαρᾶς	ὑπερβάλλον εἰς ἀλγεινὸν περιέστη πολλάκις
[2, 33]	καὶ μάλα γε ἀστείῳ καὶ	χαρίεντι	λόγον τε καὶ ἦθος νεανίσκῳ,
[2, 34]	φθόνος» ἔφην ὦ Χαρίκλεις, ἢ	χαρίζεσθαι	ταῦτα ἢ καὶ ἐπαληθεύειν ἑαυτοῖς,
[2, 27]	καὶ ἐγχώριος λεὼς τῷ θεῷ	χαριζόμενοι	δρῶσιν, ἢ φιλοσοφοῦσι διελεγόμην· οὐκ
[2, 25]	ὄψεσι τὸν παίδων φόνον ἀθέατον	χαριζόμενος	ἐξῴκιζον ἐμαυτὸν γῆς τε καὶ
[2, 34]	ἱερῶν. Ἐμοῦ δὲ ἐρομένου τὸν	Χαρικλέα	τίνες οἱ Αἰνιᾶνες ἢ τίς
[2, 8]	θρήνῳ κεκερασμένον. Μικρὸν οὖν ἡ	Χαρίκλεια	διαλιποῦσα καὶ τὴν παρειὰν ὑπὸ
[2, 4]	πάντων ὀνομάτων ἥδιστον Χαρίκλειαν; Ὦ	Χαρίκλεια,	θάρσει· πιστὸν ἔχεις τὸν ἐρώμενον·
[2, 1]	κίνδυνοι, φροντίδες, ἐλπίδες, ἔρωτες. Οἴχεται	Χαρίκλεια,	Θεαγένης ἀπόλωλε. Μάτην ὁ δυστυχὴς
[2, 7]	τὸν Κνήμωνα (καὶ πλέον ἡ	Χαρίκλεια)	θεωρὸν τῶνδε γεγενημένον καὶ νέμειν
[2, 19]	σφόδρα διεστραμμένως ἔχετε, ἡ δὲ	Χαρίκλεια	καὶ πλέον ἅτε καὶ τὸν
[2, 4]	ὑπελείπετο καὶ τοῦτο ἀνήρπασται· κεῖται	Χαρίκλεια	καὶ πολεμίας χειρὸς ἔργον ἡ
[2, 13]	φονῶντα τὴν ὄψιν, ἡ μὲν	Χαρίκλεια	καὶ πρὸς τὰ κοιλότερα τοῦ
[2, 2]	τί τὴν οὖσαν θρηνεῖς; Ἔστι	Χαρίκλεια	καὶ σῴζεται· θάρσει. Τοῦ δὲ
[2, 3]	Ζεῦ, τί τοῦτο; ἀπολώλαμεν· ἀνῄρηται	Χαρίκλεια»	καὶ τό τε λαμπάδιον εἰς
[2, 15]	δὲ ἐπὶ τοῦτον ἑαυτὴν ἡ	Χαρίκλεια,	καὶ τὸν ὕπνον ἐπὶ πολὺ
[2, 11]	ἀθρόον ὁ Θεαγένης καὶ ἡ	Χαρίκλεια	καὶ ὦ Πυθοῖ καὶ Δελφοί»
[2, 23]	σοι τῷ ὄντι Θεαγένης καὶ	Χαρίκλεια;	Παῖδες» εἶπεν ὦ ξένε, ἀμήτορες
[2, 16]	μὲν» ἔφη καὶ τοῦτο» ἡ	Χαρίκλεια	πλὴν ἀλλ´ ἔστω γε ἀληθὲς
[2, 6]	Θεάγενες» ὁ δὲ ζῇς μοι,	Χαρίκλεια»	πολλάκις ἔλεγον καὶ τέλος εἰς
[2, 15]	~Τῷ δὲ Θεαγένει καὶ τῇ	Χαρικλείᾳ	συνάμα τῷ Κνήμωνι πάντων ἔννοια
[2, 16]	ἄκρα τῶν βλεφάρων ἐπιλεᾶναι, τῇ	Χαρικλείᾳ	τῇδε ξυγκείμενον ὄναρ ἐφοίτησεν· ἀνὴρ
[2, 23]	Ἀπόλλωνι Πυθίῳ, προσέτι Θεαγένει καὶ	Χαρικλείᾳ	τοῖς καλοῖς τε καὶ ἀγαθοῖς,
[2, 12]	ἀτραπῶν ἐντυχὼν ὁ Θύαμις ὡς	Χαρίκλειαν	ἀνῄρει τὴν Θίσβην. Παρὰ δὴ
[2, 6]	τὸ ξίφος ἀνελόμενοι παρὰ τὴν	Χαρίκλειαν	ἔσπευδον. Ἡ δὲ χερσί τε
[2, 25]	καὶ τὸ κάλλος δεύτερον μετὰ	Χαρίκλειαν	ἔχουσα, ὄνομα Ῥοδῶπις, οὐκ οἶδ´
[2, 7]	ὦ Κνήμων, διαβάλλων με πρὸς	Χαρίκλειαν,	ἣν ἐθρήνουν ἐν ἀλλοτρίῳ σώματι,
[2, 5]	μέρος» εἶπεν ὁ Κνήμων εἰ	Χαρίκλειαν	οὖσαν ταυτηνὶ τὴν κειμένην εὕροιμεν.
[2, 35]	ἔφη πρός με καὶ τὴν	Χαρίκλειαν	τήμερον, εἰ μὴ πρότερον εἶδες,
[2, 5]	με ἀπολώλεκας· προσηδίκησας δὲ καὶ	Χαρίκλειαν	τῆς ἡδίστης αὐτὴν κοινωνίας ἤδη
[2, 4]	ἄρα τὸ πάντων ὀνομάτων ἥδιστον	Χαρίκλειαν;	Ὦ Χαρίκλεια, θάρσει· πιστὸν ἔχεις
[2, 6]	τὸν Κνήμωνα καὶ παρὰ τὴν	Χαρίκλειαν	ὡς ὅτι τάχιστα ποδηγεῖν ἱκέτευε.
[2, 16]	τὴν ἐξ ἀρχῆς βοὴν τῆς	Χαρικλείας	ἀφυπνισμένος, ἐμοὶ γὰρ ἄλλῃ πῃ
[2, 19]	~Χαλεπῶς μὲν» ἀπεκρίνατο ὁ Θεαγένης	Χαρικλείας	γε ταύτης ἕνεκα τοῦ βαδίζειν
[2, 8]	καὶ Δημαινέτην ποιήτριαν. Τῆς δὲ	Χαρικλείας	ἐκπεπληγμένης καὶ πῶς ἦν εἰκός,
[2, 5]	ἀναβοήσας ὦ θεοί» ἔφη οὐ	Χαρικλείας	ἐστὶν ἡ φωνή; σῴζεσθαί μοι
[2, 29]	πυθόμενος. Κἀγὼ πρὸς αὐτὸν ὦ	Χαρίκλεις«	ἔφην ἦλθες γὰρ κἀκεῖσε; Ἦλθον«
[2, 34]	οὖν οὐδεὶς φθόνος» ἔφην ὦ	Χαρίκλεις,	ἢ χαρίζεσθαι ταῦτα ἢ καὶ
[2, 33]	δὲ ἅπερ ἑξῆς ἐπέραινεν ὁ	Χαρικλῆς	εἰρήσεται. Ἐπειδὴ γὰρ» φησὶν εἰς
[2, 35]	ἐπιτελεῖν ἐγγένοιτο. Γινέσθω» ἔφη ὁ	Χαρικλῆς.	Καὶ ἀνιστάμενος ὄψει» ἔφη πρός
[2, 35]	πρὸς τὴν θέαν. ~Ἐπένευσεν ὁ	Χαρικλῆς	καὶ εἰσῆλθεν ὁ νεανίσκος Ἀχίλλειόν
[2, 34]	ὁ μὲν νεανίσκος» ἔφη ὁ	Χαρικλῆς	καὶ ὁλοσχερῶς Αἰνιᾶνα εἶναι τὸν
[2, 29]	ἐμοὶ γεγονὼς ἐς τὰ μάλιστα,	Χαρικλῆς	ὄνομα ἦν αὐτῷ, θαυμασίως« ἔφη
[2, 29]	γὰρ βούλομαι. Μάνθανε« εἶπεν ὁ	Χαρικλῆς	τοὺς πολλοὺς μεταστησάμενος καὶ γάρ
[2, 32]	καὶ πολλὴν τοῖς θεοῖς ὁμολογῶν	χάριν	αὐτόθεν τε ἐμαυτοῦ θυγατέρα καὶ
[2, 35]	ἀναφθέγγεται ἡ Πυθία τοιάδε· Τὴν	χάριν	ἐν πρώτοις αὐτὰρ κλέος ὕστατ´
[2, 33]	διηγήματος ἐδεήθην. Καὶ δὸς τὴν	χάριν,	ὦ ´γαθὲ Καλάσιρι. Σοφίαν τινὰ
[2, 35]	ἀέρα εἰσπνέοντες, ὀφθαλμὸς οὔπω μὲν	χαροπὸς	χαροπώτερον δὲ μελαινόμενος σοβαρόν τε
[2, 35]	εἰσπνέοντες, ὀφθαλμὸς οὔπω μὲν χαροπὸς	χαροπώτερον	δὲ μελαινόμενος σοβαρόν τε ἅμα
[2, 19]	καὶ βεβιασμένον καὶ μόνοις τοῖς	χείλεσιν	ἐπιτρέχον, ὅρκοις δὲ πιστωσάμενοι τὰ
[2, 16]	τὸ βλέμμα ὑποκαθήμενος καὶ τὴν	χεῖρα	ἔναιμος ἐμβαλὼν τὸ ξίφος τὸν
[2, 16]	δὲ τῷ τε προσώπῳ τὴν	χεῖρα	ἐπέβαλλε καὶ τὸ μέρος ὃ
[2, 18]	δὲ δήπουθεν οὐδὲν ἀνόπλῳ τὴν	χεῖρα	ξυνιέναι ξιφήρη καὶ πεφραγμένον αὐτόν,
[2, 5]	~Καὶ ἅμα λέγων ἐπέβαλε τὴν	χεῖρα	ὡς τὸ ξίφος σπασόμενος. Ὡς
[2, 14]	ἀνῄρει μὲν ἀεὶ τὸν ὑπὸ	χεῖρας	γινόμενον ἐδορυφορεῖτο δὲ αὐτὸς ἀπὸ
[2, 3]	γῆν καταβαλὼν ἀπέσβεσε καὶ τὼ	χεῖρε	τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπαγαγὼν εἰς γόνυ
[2, 24]	θαυμάζω» ἔφη πῶς ἢ τίνι	χειρὶ	πεποιθὼς ἐνεθυμήθη τὴν ἔφοδον. Καὶ
[2, 24]	οἶκον ἐνέσκηψε τὴν ἐπὶ τὸ	χεῖρον	ἐπάγον μεταβολήν, ἣν ἐμοὶ σοφία
[2, 29]	δυστυχὴς ἐτελεύτα, σκηπτοῦ τινος ἢ	χειροποιήτου	πυρὸς τοῖς θαλάμοις ἐμπεσόντος, καὶ
[2, 2]	περισκοποῦντος ὁ Κνήμων ἀθρόον τῆς	χειρὸς	ἀπεκρούσατο καὶ τί ταῦτα» ἔλεγεν
[2, 4]	ἀνήρπασται· κεῖται Χαρίκλεια καὶ πολεμίας	χειρὸς	ἔργον ἡ φιλτάτη γεγένηται, δῆλον
[2, 33]	συνιεῖσα φωνῆς ἀπὸ δὲ τῆς	χειρὸς	ἠσπάζετο κἀμὲ πρὸς τὸ φαιδρότερον
[2, 10]	τεθνάναι δέοι· βέλτιον γὰρ ὑπὸ	χειρῶν	ἀνῃρῆσθαι τῶν σῶν καὶ κηδείας
[2, 10]	ἐγχειρίζειν φράσασα. Ἐξελοῦ δή με	χειρῶν	λῃστρικῶν καὶ ὑπόδεξαι τὴν σαυτοῦ
[2, 21]	τῷ Νείλῳ καὶ πρὸς τὴν	Χέμμιν	περαιοῦσθαι μέλλοντι πρεσβύτης τις ἀνὴρ
[2, 21]	λῃστρικοῦ τὸν ἁβρότερον ἐπὶ τὴν	Χέμμιν	τὴν κώμην οὗ τῷ Θεαγένει
[2, 18]	λέγειν ἔδοξε τῷ Κνήμωνι καὶ	Χέμμιν	τινὰ κώμην οὕτω καλουμένην ἔφραζεν,
[2, 6]	τὴν Χαρίκλειαν ἔσπευδον. Ἡ δὲ	χερσί	τε ἅμα καὶ ποσὶν ἐπὶ
[2, 1]	νόμῳ, τὸ χαλεπώτατον, οὐδὲ ἐν	χερσὶν	ἀπολιπούσης τὸν βίον αἷς ἠβουλήθης·
[2, 6]	κατὰ βραχὺ νοτίδα κοίλαις ταῖς	χερσὶν	ὑδρευσάμενος τὸ πρόσωπόν τε αὐτῶν
[2, 35]	κῦμα τεμόντες ἵξοντ´ ἠελίου πρὸς	χθόνα	κυανέην, τῇ περ ἀριστοβίων μέγ´
[2, 28]	πυνθάνομαι τῶν παρ´ Ἕλλησιν εὐδοκίμων	χιόνος	τηκομένης τὸ πλήρωμα ἐλάμβανε. ~ταῦτά
[2, 28]	ὡς ὅθεν ἤρξατο ἔτι δὲ	χλιαρὸς	ὡς ἐκεῖθεν ἀρξάμενος, δι´ ἣν
[2, 30]	αἱ μὲν οἷα λήϊον ἠρινὸν	χλοάζουσαι	ἐλαιώδους τινὸς αὐτὰς λειότητος ὑπαυγαζούσης
[2, 4]	μικρὸν ὕστερον· ἰδοὺ γάρ σοι	χοὰς	ἐπάξω τὰς ἐμαυτοῦ σφαγὰς καὶ
[2, 9]	ἐξωθούμενον. ~Ὑφ´ ὧν οἰδουμένη τῷ	χόλῳ	καὶ ζήλῳ πυρακτουμένη τοῖς οἰκείοις
[2, 28]	γλυκύτατος ἅτε ἐξ ὄμβρων οὐρανίων	χορηγούμενος	καὶ θιγεῖν προσηνέστατος, οὐκέτι μὲν
[2, 22]	περὶ τὴν ὄχθην ἐσάλευεν εἰς	χρείαν	τοῦ διαπορθμεύειν ἐπὶ μισθῷ παρεσκευασμένα,
[2, 31]	με τῆς κατὰ τὴν πρεσβείαν	χρείας·	τὰ σαφέστερα δὲ καὶ ἀκριβέστερα
[2, 29]	σοφὲ Καλάσιρι. Τί δέ σε	χρέος	ἤγαγε; πάλιν ἠρώτων. Ὁ δὲ
[2, 16]	Ταῦτα μὲν οὕτως ἔσται καὶ	χρὴ	πιστεύειν» ἔλεγεν ὁ Κνήμων, ἡμεῖς
[2, 30]	ἐπεδείκνυε λίθων πολυτίμων ὑπερφυές τι	χρῆμα·	μαργαρίδες τε γὰρ ἐνῆσαν εἰς
[2, 24]	τοῦτον δὴ ὁ Ναυσικλῆς ἐπὶ	χρήμασι	μεγάλοις ἄγει σὺν ἵππῳ καὶ
[2, 9]	πρὸς τὴν κατηγορίαν ἐπὶ πολλοῖς	χρήμασιν	ἀναβιβασάμενοι, ἄκριτον καὶ ἀνέλεγκτον ἀνῃρῆσθαι
[2, 23]	οὐδ´ εἰ τὰ ἐξ ἀνθρώπων	χρήματα	αἰτῶν ἐτύγχανες· Ἀλλὰ τὸ παρὸν
[2, 17]	οὐκ ἀγνοοῦντες ἐπέλθοιεν διὰ τὰ	χρήματα·	τότε οὐκ ἂν φθάνοιμεν παραπολλύμενοι
[2, 31]	οὐδέπω περὶ ὧν ἥκω διαλεχθήσομαι,	χρηματίσαι	γὰρ ἡμῖν τήμερον ἐπηγγείλατο· σοὶ
[2, 24]	πολλῶν τῶν ἐπ´ αὐτῇ προσδοκωμένων	χρημάτων	ἐστερημένος πᾶσαν ἐγείρει καὶ κινεῖ
[2, 9]	αὐτῇ πρὸς τὸν ἔμπορον) δρασμῷ	χρησαμένης,	ὁ δῆμος ἀγανακτήσας φονέα μὲν
[2, 30]	καὶ αὐτὸς ἦ μὴν ἄριστα	χρήσεσθαι	τῷ δώρῳ καὶ ὡς ἂν
[2, 36]	ἐπτοημένοι μεγαλοπρεπῶς ηὐτρεπισμένην ἠπείγοντο, τὰ	χρησθέντα	πρὸς τὸ ἀκριβὲς ἀνιχνεύειν ἀμελήσαντες.
[2, 29]	γάρ σε καὶ διά τι	χρήσιμον	ἐμὸν ἀκροατὴν γενέσθαι τῶν συμβεβηκότων
[2, 36]	δὲ οὐδεὶς τῶν ἀληθῶν ἐφήπτετο,	χρησμοὶ	γὰρ καὶ ὄνειροι τὰ πολλὰ
[2, 36]	πλείστη τοὺς περιεστῶτας εἰσεδύετο τὸν	χρησμὸν	ὅ τι βούλοιτο φράζειν ἀποροῦντας·
[2, 23]	ἀλλ´ εἴθε γε καὶ τὸν	χρηστὸν	Ναυσικλέα παρεῖναι ἡμῖν συνέβαινεν, ὃν
[2, 30]	λειότητος ὑπαυγαζούσης αἱ δὲ ἀπεμιμοῦντο	χροιὰν	ἀκτῆς θαλαττίας ὑπ´ ἀγχιβαθεῖ σκοπέλῳ
[2, 30]	μὲν τὸν ἔφηβον παραλλάξας τὴν	χροιὰν	δὲ ἀκριβῶς μέλας καί με
[2, 31]	ἡμῖν σοφῶν ὧν ἀκουστὴς εἶναι	χρόνοις	ὀλίγῳ πρόσθεν ἠξίωμαι) καὶ ἄλλως
[2, 27]	φοιβαζομένη. Τὸν μὲν δὴ πρότερον	χρόνον	ἄλλοτε περὶ ἄλλων ἡμῖν αἱ
[2, 24]	εἰς τὴν ἑτέραν λῆξιν ἀναλυθείσης	χρόνον	μέν τινα διῆγον ἀπαθὴς κακῶν
[2, 14]	τὸν μὲν ἄλλον ἔκρυπτεν ἔχων	χρόνον	παρὰ δὲ τὴν ἔφοδον τῶν
[2, 31]	οὕτως ἐλάνθανεν, ἐπεὶ δὲ τοῦ	χρόνου	προϊόντος ἡ τῆς κόρης ἀκμὴ
[2, 9]	ὅπως καὶ ὅσα τοὺς μεταξὺ	χρόνους	ὑποστάς, εἰσαῦθις ἀκούσεσθε· τὸ δὲ
[2, 30]	μοι τῆς λίαν ἀλγηδόνος τῷ	χρόνῳ	πεττομένης ἡ πρὸς τὴν ἐνεγκοῦσαν
[2, 17]	καὶ πλέον ἡμῶν οὐδέν. Καὶ	χρυσοῦ	μὲν καὶ ἀργύρου καὶ ἐσθῆτος
[2, 24]	φωλεοῖς καὶ σήραγξι τῷ ἕλει	χρώμενοι.	Ἐγκαλεῖ δὲ αὐτοῖς τίνα αἰτίαν;
[2, 12]	δι´ ἐρωτικὴν ἀποτυχίαν ἐπιτεινομένης ὁμόσε	χωρεῖν	αὐτόθι τοῖς νομιζομένοις αἰτίοις ἐπειγόμενος,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 17/01/2007