HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

HÉLIODORE, Théagène et Chariclée, livre II

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ξ = 17 formes différentes pour 33 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, chapitre

[2, 23]   καὶ Χαρίκλεια; Παῖδες» εἶπεν ὦ ξένε, ἀμήτορες ἐμοὶ γεγονότες· τύχῃ γάρ

[2, 25]   Ῥοδῶπιν ἀποφεύγων. Ἐδεδίειν γάρ, ὦ ξένε, μὴ τοῦ τότε ἐπικρατοῦντος ἀστέρος

[2, 25]   διάγοντα. Θύαμις ἦν ὄνομα αὐτῷ, ξένε. Συνεστάλη πάλιν ὁ Κνήμων ὥσπερ

[2, 24]   ἔφοδον. Καὶ ὃς βασιλεῖ, ἔφη ξένε, τῷ μεγάλῳ σατραπεύει τὴν Αἴγυπτον

[2, 30]   εἶδον ἄλλους» ἔφην ὥρα σοι, ξένε, τῶνδε ἐπιζητεῖν ὠνητάς, ὡς ἔγωγε

[2, 31]   λόγων τοιῶνδε· Ταύτην ἣν ὁρᾷς, ξένε« φησὶν ἡ μὲν τεκοῦσα δι´

[2, 7]   ὁρῶν ὡς ἀληθῶς ὅτε τὴν ξένην καὶ προσήκουσαν οὐδαμόθεν γυναῖκα περιπεσὼν

[2, 22]   ἀλλ´ εἰς ἀνδρὸς Δία τὸν ξένιον καὶ ἱκέσιον ἀκριβοῦντος. Βίος γάρ,

[2, 22]   δὴ Κνήμων θαυμάσας ἀλλ´ ἦ ξενίου Διός, ὡς ἔοικεν, εἰς αὐλὰς

[2, 21]   μή σέ τι προὐργιαίτερον ἀπασχολεῖ. Ξενιῶ δέ σε οὐκ ἐν ἐμαυτοῦ

[2, 23]   παρὸν» ἦ δ´ ὃς εὐχαριστία, ξενίων δὲ οἶμαι τὸ κάλλιστον ἀνδρὶ

[2, 22]   κατὰ τὴν οἰκίαν, αἳ τὸν ξένον ἴσα καὶ πατέρα ἦγον, οὕτως

[2, 32]   οὗπερ συνετέτακτό μοι πρὸς τὸν ξένον ὥρμησα καὶ πλεῖστα ἐμπεριπατήσας, ἐπειδήπερ

[2, 33]   πᾶς ὀφθαλμὸς Ἑλληνικός τε καὶ ξένος ἐπ´ αὐτὴν φέρεται καὶ ὅπου

[2, 21]   Κνήμων Ἕλλην δὲ» εἶπεν ὁ ξένος; Οὐχ Ἕλλην» εἶπεν ἀλλ´ ἐντεῦθεν

[2, 27]   καὶ παντοίας ἀνὰ πᾶσαν ἡμέραν ξένος τε καὶ ἐγχώριος λεὼς τῷ

[2, 11]   ἐστὶ Θύαμις, εἰ δεῖ τῷ ξίφει τεκμαίρεσθαι ὃ παρὰ τὴν σφαγὴν

[2, 25]   μοι πολλάκις ἐκ θεῶν σοφία ξιφήρεις ἀλλήλοις συμπεσεῖσθαι προηγόρευε. Περιγράφων οὖν

[2, 18]   οὐδὲν ἀνόπλῳ τὴν χεῖρα ξυνιέναι ξιφήρη καὶ πεφραγμένον αὐτόν, καιροῦ δὲ

[2, 16]   πρὸς τοῖς σοῖς γόνασιν ἐπεκώμαζε ξιφήρης καὶ τὸν ὀφθαλμὸν ᾤμην ὡς

[2, 7]   σκηνῆς δαίμονας ἀπεδίδρασκες, ἔνοπλος καὶ ξιφήρης τὴν γυναῖκα, νεκρὰν καὶ ταύτην,

[2, 6]   τε δέλτον ἐπικομιζόμενοι καὶ τὸ ξίφος ἀνελόμενοι παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἔσπευδον.

[2, 13]   ἢ παρώξυνε καὶ τό τε ξίφος ἐπανετείνετο ὡς πατάξων εἴ τι

[2, 14]   ἐπειγόμενος, καὶ μαρτύριον ἐπεδείκνυ τὸ ξίφος ὃ παρὰ τὴν σφαγὴν εὑρήκεσαν.

[2, 2]   ~Καὶ ταῦτα λέγοντος καὶ τὸ ξίφος περισκοποῦντος ὁ Κνήμων ἀθρόον τῆς

[2, 5]   ἐπέβαλε τὴν χεῖρα ὡς τὸ ξίφος σπασόμενος. Ὡς δὲ οὐχ εὕρισκεν

[2, 6]   ἦν ἀληθῶς ἡ Θίσβη καὶ ξίφος τε πλησίον ἐκπεπτωκὸς ἐγνώριζεν ἀπὸ

[2, 16]   τὴν χεῖρα ἔναιμος ἐμβαλὼν τὸ ξίφος τὸν ὀφθαλμὸν αὐτῇ τὸν δεξιὸν

[2, 3]   τι κακὸν ἑαυτὸν ἐργάσηται, τὸ ξίφος ὑφαιρεῖ λάθρα τῆς θήκης ὑπὸ

[2, 12]   ἐπειγόμενος, ἀπορίᾳ δὲ ὅπλων καὶ ξίφους ἄκων πρὸς ἐγκράτειαν καταστελλόμενος. ~Ἐδόκει

[2, 16]   βλεφάρων ἐπιλεᾶναι, τῇ Χαρικλείᾳ τῇδε ξυγκείμενον ὄναρ ἐφοίτησεν· ἀνὴρ τὴν κόμην

[2, 18]   δήπουθεν οὐδὲν ἀνόπλῳ τὴν χεῖρα ξυνιέναι ξιφήρη καὶ πεφραγμένον αὐτόν, καιροῦ

[2, 18]   γάρ τι καὶ ἡμέρας ἤδη ξυνίεσαν) διανέστησάν τε τὸν Θέρμουθιν ὁλοσχερῶς

Livre, chapitre
[2, 23]	καὶ Χαρίκλεια; Παῖδες» εἶπεν ὦ	ξένε,	ἀμήτορες ἐμοὶ γεγονότες· τύχῃ γάρ
[2, 25]	Ῥοδῶπιν ἀποφεύγων. Ἐδεδίειν γάρ, ὦ	ξένε,	μὴ τοῦ τότε ἐπικρατοῦντος ἀστέρος
[2, 25]	διάγοντα. Θύαμις ἦν ὄνομα αὐτῷ,	ξένε.	Συνεστάλη πάλιν ὁ Κνήμων ὥσπερ
[2, 24]	ἔφοδον. Καὶ ὃς βασιλεῖ, ἔφη	ξένε,	τῷ μεγάλῳ σατραπεύει τὴν Αἴγυπτον
[2, 30]	εἶδον ἄλλους» ἔφην ὥρα σοι,	ξένε,	τῶνδε ἐπιζητεῖν ὠνητάς, ὡς ἔγωγε
[2, 31]	λόγων τοιῶνδε· Ταύτην ἣν ὁρᾷς,	ξένε«	φησὶν ἡ μὲν τεκοῦσα δι´
[2, 7]	ὁρῶν ὡς ἀληθῶς ὅτε τὴν	ξένην	καὶ προσήκουσαν οὐδαμόθεν γυναῖκα περιπεσὼν
[2, 22]	ἀλλ´ εἰς ἀνδρὸς Δία τὸν	ξένιον	καὶ ἱκέσιον ἀκριβοῦντος. Βίος γάρ,
[2, 22]	δὴ Κνήμων θαυμάσας ἀλλ´ ἦ	ξενίου	Διός, ὡς ἔοικεν, εἰς αὐλὰς
[2, 21]	μή σέ τι προὐργιαίτερον ἀπασχολεῖ.	Ξενιῶ	δέ σε οὐκ ἐν ἐμαυτοῦ
[2, 23]	παρὸν» ἦ δ´ ὃς εὐχαριστία,	ξενίων	δὲ οἶμαι τὸ κάλλιστον ἀνδρὶ
[2, 22]	κατὰ τὴν οἰκίαν, αἳ τὸν	ξένον	ἴσα καὶ πατέρα ἦγον, οὕτως
[2, 32]	οὗπερ συνετέτακτό μοι πρὸς τὸν	ξένον	ὥρμησα καὶ πλεῖστα ἐμπεριπατήσας, ἐπειδήπερ
[2, 33]	πᾶς ὀφθαλμὸς Ἑλληνικός τε καὶ	ξένος	ἐπ´ αὐτὴν φέρεται καὶ ὅπου
[2, 21]	Κνήμων Ἕλλην δὲ» εἶπεν ὁ	ξένος;	Οὐχ Ἕλλην» εἶπεν ἀλλ´ ἐντεῦθεν
[2, 27]	καὶ παντοίας ἀνὰ πᾶσαν ἡμέραν	ξένος	τε καὶ ἐγχώριος λεὼς τῷ
[2, 11]	ἐστὶ Θύαμις, εἰ δεῖ τῷ	ξίφει	τεκμαίρεσθαι ὃ παρὰ τὴν σφαγὴν
[2, 25]	μοι πολλάκις ἐκ θεῶν σοφία	ξιφήρεις	ἀλλήλοις συμπεσεῖσθαι προηγόρευε. Περιγράφων οὖν
[2, 18]	οὐδὲν ἀνόπλῳ τὴν χεῖρα ξυνιέναι	ξιφήρη	καὶ πεφραγμένον αὐτόν, καιροῦ δὲ
[2, 16]	πρὸς τοῖς σοῖς γόνασιν ἐπεκώμαζε	ξιφήρης	καὶ τὸν ὀφθαλμὸν ᾤμην ὡς
[2, 7]	σκηνῆς δαίμονας ἀπεδίδρασκες, ἔνοπλος καὶ	ξιφήρης	τὴν γυναῖκα, νεκρὰν καὶ ταύτην,
[2, 6]	τε δέλτον ἐπικομιζόμενοι καὶ τὸ	ξίφος	ἀνελόμενοι παρὰ τὴν Χαρίκλειαν ἔσπευδον.
[2, 13]	ἢ παρώξυνε καὶ τό τε	ξίφος	ἐπανετείνετο ὡς πατάξων εἴ τι
[2, 14]	ἐπειγόμενος, καὶ μαρτύριον ἐπεδείκνυ τὸ	ξίφος	ὃ παρὰ τὴν σφαγὴν εὑρήκεσαν.
[2, 2]	~Καὶ ταῦτα λέγοντος καὶ τὸ	ξίφος	περισκοποῦντος ὁ Κνήμων ἀθρόον τῆς
[2, 5]	ἐπέβαλε τὴν χεῖρα ὡς τὸ	ξίφος	σπασόμενος. Ὡς δὲ οὐχ εὕρισκεν
[2, 6]	ἦν ἀληθῶς ἡ Θίσβη καὶ	ξίφος	τε πλησίον ἐκπεπτωκὸς ἐγνώριζεν ἀπὸ
[2, 16]	τὴν χεῖρα ἔναιμος ἐμβαλὼν τὸ	ξίφος	τὸν ὀφθαλμὸν αὐτῇ τὸν δεξιὸν
[2, 3]	τι κακὸν ἑαυτὸν ἐργάσηται, τὸ	ξίφος	ὑφαιρεῖ λάθρα τῆς θήκης ὑπὸ
[2, 12]	ἐπειγόμενος, ἀπορίᾳ δὲ ὅπλων καὶ	ξίφους	ἄκων πρὸς ἐγκράτειαν καταστελλόμενος. ~Ἐδόκει
[2, 16]	βλεφάρων ἐπιλεᾶναι, τῇ Χαρικλείᾳ τῇδε	ξυγκείμενον	ὄναρ ἐφοίτησεν· ἀνὴρ τὴν κόμην
[2, 18]	δήπουθεν οὐδὲν ἀνόπλῳ τὴν χεῖρα	ξυνιέναι	ξιφήρη καὶ πεφραγμένον αὐτόν, καιροῦ
[2, 18]	γάρ τι καὶ ἡμέρας ἤδη	ξυνίεσαν)	διανέστησάν τε τὸν Θέρμουθιν ὁλοσχερῶς

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 17/01/2007