| Chapitre |
| [3] |
τῶν
ἀρχαίων
ἐν
σκυθρωποῖς
μνημονεύεται.
|
χαλεπὰ |
τὰ
τοῦ
Ἰὼβ
διηγήματα·
ἀλλὰ |
| [12] |
δι´
ἐκείνην
τὴν
τῆς
ἀναστάσεως
|
χάριν |
ἐφ´
ἑαυτῶν
ἐγνώρισαν,
οἳ
τοῖς |
| [5] |
ἦν
ἀμφοτέρων
ἡ
ἐπ´
ἀλλήλοις
|
χάρις· |
ἡ
μὲν
ἀρετῆς
ἆθλον
εἶχε |
| [2] |
βούλεταί
τι
καὶ
τῷ
πάθει
|
χαρίσασθαι |
καὶ
τοῖς
ἐμπαθεστέροις
τῶν
λόγων |
| [3] |
καὶ
πολέμους
καὶ
ἐπικλύσεις
καὶ
|
χάσματα, |
μικρὰ
καὶ
ταῦτα
εἰ
πρὸς |
| [3] |
ὕδωρ
ἐπέκλυσεν
ἢ
κατεπόθη
τῷ
|
χάσματι. |
τὸ
δὲ
παρὸν
κακὸν
πάσης |
| [10] |
ἅγιοι
τὸ
καλὸν
ἐκ
τοῦ
|
χείρονος |
καὶ
διὰ
τοῦτο
προτιμοτέραν
ᾤοντο
|
| [7] |
~πενθείτω
ἡ
παρθενία,
θρηνείτω
ἡ
|
χηρεία, |
ὀδυρέσθω
ἡ
ὀρφανία,
γνώτωσαν
τί |
| [10] |
ἀθλιότητα·
τάχα
γὰρ
κρεῖττον
ἦν
|
χόρτον
|
εἶναι
μᾶλλον
ἢ
ὅπερ
ἐστίν· |
| [10] |
διὰ
τί;
ὅτι
οὐδεμίαν
ὁ
|
χόρτος
|
ἐκ
φύσεως
ἀηδίαν
ἔχει,
ἡ |
| [10] |
προφήτου
φωνὴν
ὅτι
Πᾶσα
σὰρξ
|
χόρτος· |
σεμνύνει
γὰρ
ἐκεῖνος
μᾶλλον
τῷ |
| [10] |
τεταγμένου
προκαταβάλωμεν,
οὐδὲν
τοῦ
ἐφεξῆς
|
χρέους
|
προεξετίσαμεν.
οὐ
καθ´
ὁμοιότητα
τῶν |
| [2] |
τῆς
λύπης
ἐγχειμαζόμενον;
~ἀλλ´
ἐπειδὴ
|
χρὴ |
κελεύοντι
πείθεσθαι,
οὐκ
οἶδα
ὅπως |
| [7] |
οὐκ
ἔχουσιν.
μᾶλλον
δὲ
τί
|
χρή |
με
κατὰ
μέρη
καὶ
τάξεις |
| [3] |
τοῦ
Ἰὼβ
διηγήματα·
ἀλλὰ
τί
|
χρὴ |
πρὸς
τοσοῦτον
κακὸν
ἀντεξαγαγεῖν
μιᾶς |
| [13] |
ὃ
μάλιστα
παρ´
ἡμῶν
λέγεσθαι
|
χρὴ |
τοῦτο
προσθεὶς
καταπαύσω
τὸν
λόγον. |
| [2] |
οὐκ
οἶδα
ὅπως
τῷ
λόγῳ
|
χρήσομαι· |
οὐ
γὰρ
εὑρίσκω
τῆς
διανοίας |
| [12] |
περιεθήκατο·
(ἀπεδύσατο
τὴν
πορφυρίδα,
ἀλλὰ
|
Χριστὸν |
ἐνεδύσατο.
τοῦτό
ἐστι
τὸ
βασιλικὸν |
| [13] |
Χριστοῦ
τοῦτο
ποιῇ,
εἰδωλολάτρης
ἐστὶ
|
Χριστὸν |
ὄνομα
τῷ
εἰδώλῳ
τιθέμενος.
διὰ |
| [12] |
δὲ
ἄνω
πορφύραν
τὸ
τοῦ
|
Χριστοῦ |
αἷμα
λάμπειν
ποιεῖ·
εἶδες
ὅσον |
| [13] |
προσκυνῶν,
κἂν
ἐπ´
ὀνόματι
τοῦ
|
Χριστοῦ |
τοῦτο
ποιῇ,
εἰδωλολάτρης
ἐστὶ
Χριστὸν |
| [10] |
ὅτι
Τὸ
ἀναλῦσαι
καὶ
σὺν
|
Χριστῷ |
εἶναι
πολλῷ
κρεῖττον
εἶναί
φησιν. |
| [13] |
ὧν
καὶ
ἡμεῖς
ἀξιωθείημεν
ἐν
|
Χριστῷ |
Ἰησοῦ
τῷ
κυρίῳ
ἡμῶν·
ᾧ |
| [10] |
ἀχρειοῦσα.
(τὸ
δὲ
τὸν
ἅπαντα
|
χρόνον |
ὑποκεῖσθαι
τῇ
τῆς
γαστρὸς
λειτουργίᾳ |
| [1] |
τοσοῦτος
ὁ
ἐν
τῷ
μέσῳ
|
χρόνος |
ὥστε
προσεθίσαι
τῷ
κακῷ
τὴν |
| [1] |
σιγὴ
τὸ
διοιδοῦν
τῆς
ψυχῆς
|
χρόνῳ |
καὶ
κατηφείᾳ
δι´
ἡσυχίας
ἐκπέττουσα. |
| [1] |
καλῶς
ἐν
τῷ
πρὸ
τούτου
|
χρόνῳ |
καταδικάσας
τὴν
ἀφωνίαν
τοῦ
λόγου, |
| [7] |
οἵοις
κακοῖς
ἐν
βραχεῖ
συνηνέχθημεν
|
χρόνῳ. |
οὔπω
ἐπὶ
τῇ
προτέρᾳ
πληγῇ |
| [8] |
οὐκ
ἐπὶ
ἅρματός
τινος
ἢ
|
χρυσοδέτου |
ἀπήνης
κατὰ
τὸν
βασίλειον
κόσμον |
| [8] |
πολλοὺς
τοῖς
λεγομένοις
συνθήσεσθαι·
ὅτε
|
χρυσῷ |
καὶ
πορφυρίδι
κεκαλυμμένη
ἐπὶ
τὴν |
| [11] |
πολιτεύεται,
διαβολὴ
οὐ
πιστεύεται,
κολακεία
|
χώραν |
οὐκ
ἔχει,
ψεῦδος
οὐ
καταμίγνυται, |
| [6] |
ἐπεπόθησεν,
ὡς
οὐκ
ὤφελεν,
ὦ
|
χωρίον, |
ἐν
ᾧ
τὸ
πάθος
ἐγένετο, |