Chapitre
[12]	κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ	τὰ	ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως
[10]	τῶν ὁμοίων περιχωροῦντες καὶ ἐπὶ	τὰ	αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι τὴν
[6]	καὶ μέχρι τούτου τὰ διηγήματα.	τὰ	δὲ ἐπὶ τούτοις οἷα· πάλιν
[6]	ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ μέχρι τούτου	τὰ	διηγήματα. τὰ δὲ ἐπὶ τούτοις
[12]	ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς	τὰ	ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο
[5]	τε πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα καὶ	τὰ	ἐπὶ τοῦ παρόντος κηρύγματα, ἃ
[13]	τέκνων (ταῦτα γὰρ τῶν ἀγαθῶν	τὰ	κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας τῷ πατρὶ
[2]	ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω καὶ πρὸς	τὰ	λυπηρὰ τῶν συμπιπτόντων οἰκείως ἔχειν·
[3]	μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα πάθη; κἂν	τὰ	μεγάλα καὶ κοινότερα τῶν κακῶν
[3]	μικρὰ καὶ ταῦτα εἰ πρὸς	τὰ	παρόντα κρίνοιτο. διὰ τί; ὅτι
[3]	Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν. ἐκείνων γὰρ ἄξια	τὰ	παρόντα μᾶλλον ἢ εἴ τι
[2]	τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ ῥοῦν	τὰ	πράγματα φέρεται; εὔκαιρον τὸ εὐφραίνεσθαι·
[4]	τῷ σώματι ὑπὲρ πάντα σχεδὸν	τὰ	προλαβόντα τῆς ἀρετῆς ὑποδείγματα, ἐν
[12]	ὁ ἔπαινος. παρέρχεται γὰρ καὶ	τὰ	προστεταγμένα τοῖς κατορθώμασιν. πόσοι δι´
[4]	ἐκβᾶσα τοὺς ἰδίους ὅρους καὶ	τὰ	συνήθη μέτρα νικήσασα, ἤνεγκεν ἡ
[5]	ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ	τά	τε πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα καὶ
[13]	διαλυομένης τῆς σωματικῆς συζυγίας καὶ	τὰ	τίμια τῶν προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν
[11]	δυναστείας, τὰς δόξας καὶ πάντα	τὰ	τοιαῦτα; ἀλλ´ ὑπορρεῖ τὸ βαλλόμενον
[3]	ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ	τὰ	τοῦ Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ τί
[4]	ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην	ταῖς	ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ
[7]	τὰς δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος	ταῖς	ἐπαλλήλοις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ
[5]	ἁμίλλῃ ἦν ἀλλήλους νικᾶν ἐν	ταῖς	εὐποιΐαις φιλονικούντων καὶ οὐκ ἦν
[8]	(μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ ἥλιος	ταῖς	νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν,
[6]	ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ	ταῖς	τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν
[9]	ὁ μὴ καταβρέχων τὴν γῆν	ταῖς	τῶν δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ
[10]	τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος;	Ταλαίπωρος	ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται
[10]	ὁμοιότητα τῶν ἐν τῷ μυλῶνι	ταλαιπωρούντων	ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν
[7]	χρή με κατὰ μέρη καὶ	τάξεις	διαιρεῖν τὸν θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα
[6]	ἡ ἀκαταφρόνητος ἡμερότης, ἡ ὑψηλὴ	ταπεινοφροσύνη,	ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ σύμμικτος
[12]	καὶ μόνον ταῦτα; τὴν δὲ	ταπεινοφροσύνην	ποῦ θήσομεν ἣν προτιμοτέραν ἡ
[12]	γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου	ταπεινοφροσύνης	τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω
[1]	τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι	ταράσσεται	ἡμῶν ἡ καρδία καὶ καθάπερ
[8]	ὅπως ὁ ἥλιος ταῖς νεφέλαις	τὰς	ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς ἂν
[13]	τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ	τὰς	διεξόδους τῶν (ὑδάτων ὧν καὶ
[7]	πρόβατα νομῆς σου; ποίων ἁμαρτημάτων	τὰς	δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος ταῖς
[11]	ἄνθρωποι τὰς τιμάς, τὰς δυναστείας,	τὰς	δόξας καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα;
[11]	ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι τὰς τιμάς,	τὰς	δυναστείας, τὰς δόξας καὶ πάντα
[5]	αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον	τὰς	εὐφροσύνας ἀλλήλους τε βλέποντες καὶ
[6]	ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν ὑδάτων, ὧν	τὰς	πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ ὤφελεν,
[11]	πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι	τὰς	τιμάς, τὰς δυναστείας, τὰς δόξας
[13]	ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων	τὰς	ὕλας, καλῶς καὶ εὐσεβῶς τοῦτο
[13]	τὴν διανομήν; τριῶν ὄντων τέκνων	(ταῦτα	γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια)
[2]	ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον; καὶ εἰ	ταῦτα	διανοεῖται, ὀρθῶς κατά γε τὴν
[3]	ἐπικλύσεις καὶ χάσματα, μικρὰ καὶ	ταῦτα	εἰ πρὸς τὰ παρόντα κρίνοιτο.
[10]	κένωσις, πλήρωσις· ἀεὶ ἀπ´ ἐκείνων	ταῦτα	καὶ ἀπὸ τούτων ἐκεῖνα καὶ
[10]	ἀπὸ τούτων ἐκεῖνα καὶ πάλιν	ταῦτα	καὶ οὐδέποτε κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα,
[8]	δακρύων ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει. ἢ	ταῦτα	μὲν ὄντως λῆρός ἐστι καὶ
[12]	εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου (φησὶ	ταῦτα	πρὸς τοὺς δεξιοὺς ὁ κριτής)
[12]	ἐποιήσατε. εἰ οὖν ἡ περὶ	ταῦτα	σπουδὴ βασιλείας πρόξενος γίνεται, ἀριθμήσατε,
[12]	ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα καὶ μόνον	ταῦτα;	τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν
[13]	δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ πίστει,	ταύτῃ	ἐνήκμασεν, ταύτῃ τὸ πνεῦμα παρακατέθετο,
[13]	υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην.	ταύτῃ	ἐνηυξήθη τῇ πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν,
[13]	ἐνηυξήθη τῇ πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν,	ταύτῃ	τὸ πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης
[10]	ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι τὴν κυκλικὴν	ταύτην	περίοδον; ὄρεξις, κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις,
[13]	ταύτῃ τὸ πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ	ταύτης	προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς
[1]	ὁ κύριος ἐπὶ τῆς οἰκετίας	ταύτης	τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς
[2]	διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ	τάχα	βούλεταί τι καὶ τῷ πάθει
[10]	τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα·	τάχα	γὰρ κρεῖττον ἦν χόρτον εἶναι
[1]	ἐν τῇ ψυχῇ τὸ πάθος	(τάχα	δὲ καὶ ἀεὶ νέον ἔσται
[7]	ἐπαλλήλοις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ	τάχα	διὰ τὸ πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν
[10]	λέγει περὶ τῆς ὧδε ζωῆς	τάχα	ἐκ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων
[8]	συνεκάλυψεν, ὡς ἂν μὴ ἴδοι	τάχα	καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου
[8]	τι διὰ τὸ πάθος παραληρήσαιμι;	τάχα,	καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, καὶ
[1]	τι τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι,	τάχα	καλῶς ἔσχε μέχρι τοῦ νῦν
[3]	πόλιν μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει	τάχα	τὴν τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν,
[9]	δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς	τάχα	τῆς τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα
[5]	ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους	τε	βλέποντες καὶ ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι·
[4]	οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου	τε	καὶ βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν
[8]	τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν	τε	καὶ ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην
[12]	ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς	τε	καὶ θαλάττης ἐκ τῶν οἰκείων
[5]	ὁ δὲ μικρὰν ἡγεῖτο γῆς	τε	καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει
[11]	ἔχει, ψεῦδος οὐ καταμίγνυται, ἡδονή	τε	καὶ λύπη καὶ φόβος καὶ
[8]	συνειλεγμένων ὁ δῆμος ὁ ἔπηλύς	τε	καὶ ὁ ἐγχώριος οὐκ εὐφημίαις,
[13]	θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων	τε	καὶ φιλόστοργος ἐν τοῖς τιμίοις
[3]	γῆ καὶ τῆς θαλάσσης ὅσον	τε	πλόϊμον καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ
[5]	μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τά	τε	πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα καὶ τὰ
[4]	~ἢ βούλεσθε, καθὼς ἂν οἷός	τε	ὦ, καὶ τὴν ζημίαν ὑμῖν
[13]	~εἴπω τι καὶ τῆς φιλανδρίας	τεκμήριον;	ἔδει πάντως διαλυομένης τῆς σωματικῆς
[13]	ἐποιήσατο τὴν διανομήν; τριῶν ὄντων	τέκνων	(ταῦτα γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ
[7]	τί ἀπώσω, ὁ θεός, εἰς	τέλος,	καὶ διωργίσθη ὁ θυμός σου
[11]	ἀοράτων θεωρία, θεοῦ μετουσία, εὐφροσύνη	τέλος	οὐκ ἔχουσα. ~ἆρ´ οὖν λυπεῖσθαι
[10]	ᾧ κἄν ποτε πλέον τοῦ	τεταγμένου	προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους
[11]	γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν πίθον	τετρημένον	καὶ οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν
[11]	ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς πίθος	τετρημένος	ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων
[5]	αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ τῆς	τέχνης	ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί τι
[4]	ἀρετὴ συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον ἔδειξε	τῇ	ἀνθρωπίνῃ ζωῇ, πόσων ἀγαθῶν συνδρομὴν
[2]	οὔσης σκυθρωπάζει. οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα	τῇ	διαθέσει τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν
[9]	οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη λόγον	τῇ	διοιδούσῃ πληγῇ· οἶδε γὰρ καὶ
[13]	τὸ τὴν Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως	τῇ	εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ ἐν
[12]	ὀδυρόμενον, ἤκουσας τοῦ τὰ ἀγαθὰ	τῇ	ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως τῇ μνήμῃ
[2]	τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων ἀνακινῆσαι	τῇ	ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον; καὶ εἰ
[1]	τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει	τῇ	ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον αὐτὸς ἀναλύων
[1]	τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας	τῇ	ἡσυχίᾳ τὸ πένθος, οὐκ οἶδ´
[4]	ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν	τῇ	καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ ἡ ἀνθρωπίνη
[2]	γίνεται, οὕτω καὶ ὁ ἐν	τῇ	καρδίᾳ πόνος ὑπὸ τῶν θρήνων
[13]	εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ ἐν	τῇ	κτίσει τὸ θεῖον εἶναι νομίζοντας
[8]	γάρ τι καὶ γέγονεν ἐν	τῇ	κτίσει τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι τὴν
[1]	καὶ καθάπερ τις θάλασσα κυματουμένη	τῇ	λαίλαπι τῆς συμφορᾶς ἐκ βυθῶν
[12]	τοῖς παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι	τῇ	μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι
[12]	ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως	τῇ	μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ
[1]	τὸ τῆς λύπης τραῦμα γενήσεται	τῇ	μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν
[13]	πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένην. ταύτῃ ἐνηυξήθη	τῇ	πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν, ταύτῃ τὸ
[8]	τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα	τῇ	πόλει, οὐκ ἐπὶ ἅρματός τινος
[7]	βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ	τῇ	προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ
[6]	πάθος ἐγένετο, διὰ τὸ πάθος	τῇ	σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ
[9]	γὰρ καὶ ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία	τῇ	στύψει τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ
[3]	λόγους, οἵους ὁ μέγας Ἰερεμίας	τῇ	συμφορᾷ ποτε τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν.
[1]	πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς ἐν	τῇ	συμφορᾷ τὸν λόγον κατασιγάσαντα. προσφυὲς
[10]	δὲ τὸν ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι	τῇ	τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας
[5]	ἴσος ἦν ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν	τῇ	τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ
[10]	τὸ ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ τῶν	τῇ	φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν τὸ
[11]	τοῦ σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ	τῇ	ψυχῇ πρὸς τὴν ἀκήρατον ζωὴν
[10]	καὶ διὰ τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο	τῇ	ψυχῇ τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος
[1]	τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν	τῇ	ψυχῇ τὸ πάθος (τάχα δὲ
[11]	ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ ψυχῇ πρὸς	τὴν	ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται, ἐν ᾗ
[7]	τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν	τὴν	ἀκμάσασαν, τότε τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν,
[1]	τὸ πάθος ὁ λόγος καθελκυσθεὶς	τὴν	ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ τοσοῦτος
[9]	βούλεται θεραπεῦσαι μᾶλλον ἢ ἀνιᾶσαι	τὴν	ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ τὸ ἐναντίον
[10]	λέγω, ὅσην ἐπάγει καθ´ ἡμέραν	τὴν	ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν
[10]	τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο τῇ ψυχῇ	τὴν	ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ
[2]	ποιεῖ· δεῖ γὰρ πάντως, ὥσπερ	τὴν	ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω
[13]	πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ	τὴν	Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ
[7]	ἢ τάχα διὰ τὸ πλεονάσαι	τὴν	ἀσέβειαν τῶν ποικίλων αἱρέσεων αὕτη
[1]	τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας	τὴν	ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ
[10]	καὶ ἐν ὑψηλοτέροις ἢ πρότερον.	τὴν	βασιλίδα ζητεῖς; ἐν τοῖς βασιλείοις
[8]	φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν	τὴν	βασιλίδα τῇ πόλει, οὐκ ἐπὶ
[10]	γὰρ τοῦτον τὸν διηνεκῆ φορολόγον,	τὴν	γαστέρα λέγω, ὅσην ἐπάγει καθ´
[9]	δὲ ἐκ τῶν δακρύων ἐπὶ	τὴν	γῆν καταρρέοντα καὶ οὐκ ἦν
[9]	ἦν ὀφθαλμὸς ὁ μὴ καταβρέχων	τὴν	γῆν ταῖς τῶν δακρύων σταγόσιν.
[12]	αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι,	τὴν	δὲ ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ
[5]	εἰς ἐκγόνων ζωὴν τὸ ὁρώμενον)	τὴν	δέ, οἵα τις ἦν, οὐκ
[12]	ἀναλύεται. ἆρα καὶ μόνον ταῦτα;	τὴν	δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν ἣν
[10]	βασιλίδα ζητεῖς; ἐν τοῖς βασιλείοις	τὴν	διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι
[1]	χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ	τὴν	διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν τῇ
[13]	εἰς διαίρεσιν. πῶς οὖν ἐποιήσατο	τὴν	διανομήν; τριῶν ὄντων τέκνων (ταῦτα
[11]	ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ περὶ	τὴν	δόξαν καὶ τὴν δυναστείαν καὶ
[11]	γὰρ περὶ τὴν δόξαν καὶ	τὴν	δυναστείαν καὶ τὴν τιμὴν σπουδὴ
[7]	οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε	τὴν	ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν ἀκμάσασαν,
[2]	ταῦτα διανοεῖται, ὀρθῶς κατά γε	τὴν	ἐμὴν κρίσιν καὶ τοῦτο ποιεῖ·
[13]	θεὸς πρόσφατος, μίαν προσεκύνει θεότητα	τὴν	ἐν πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ
[5]	ἡγεῖτο γῆς τε καὶ θαλάττης	τὴν	ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ κατ´ αὐτὴν
[12]	οἳ τοῖς νόμοις ἀποθανόντες καὶ	τὴν	ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι πάλιν
[2]	εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει (καὶ	τὴν	εὐθυμίαν εἰς δάκρυον. ὥσπερ γὰρ
[4]	ἂν οἷός τε ὦ, καὶ	τὴν	ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν
[12]	δεξάμενοι πάλιν δι´ αὐτῆς εἰς	τὴν	ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν
[1]	μέχρι τοῦ νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν	τὴν	ἡσυχίαν, ὡς ἂν μὴ πρὸς
[12]	τοὺς δεξιοὺς ὁ κριτής) κληρονομήσατε	τὴν	ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· τὴν παρὰ
[11]	ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς	τὴν	θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει;
[13]	τῆς δὲ ἰδίας μερίδος μόνην	τὴν	θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων
[1]	ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον αὐτὸς ἀναλύων	τὴν	ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον·
[10]	τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι	τὴν	κυκλικὴν ταύτην περίοδον; ὄρεξις, κόρος,
[1]	ἔτι διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ πρὸς	τὴν	μνήμην τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης
[4]	ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν	τὴν	οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν
[12]	ἠλλάξατο; κατέλιπε βασιλείαν γηΐνην, ἀλλὰ	τὴν	οὐράνιον κατέλαβεν· ἀπέθετο τὸν ἐκ
[3]	θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ	τὴν	πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε,
[12]	κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν·	τὴν	παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς,
[10]	τὴν ψυχήν μου; οὐ πρὸς	τὴν	παράτασιν τῆς ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι,
[6]	σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ	τὴν	πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν
[8]	χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ	τὴν	πόλιν ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη
[12]	τὸν τῆς δόξης περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο	τὴν	πορφυρίδα, ἀλλὰ Χριστὸν ἐνεδύσατο. τοῦτό
[13]	τοὺς ἀπίστους οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ	τὴν	σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς
[3]	Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι	τὴν	συμφορὰν καὶ εἰπεῖν, ὡς ἄν
[8]	τῇ κτίσει τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι	τὴν	συμφορὰν, οὐ παρὰ τῆς κτίσεως
[3]	πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου	τὴν	συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ τὴν πάντων
[12]	(εἶδες παρὰ τὸ θυσιαστήριον ἀπογνὸν	τὴν	σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες γύναιον ἐπὶ
[12]	τοῖς κατορθώμασιν. πόσοι δι´ ἐκείνην	τὴν	τῆς ἀναστάσεως χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν
[10]	γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι	τὴν	τῆς φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα
[11]	δόξαν καὶ τὴν δυναστείαν καὶ	τὴν	τιμὴν σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ
[12]	ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ	τὴν	τοσαύτην ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης,
[10]	ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς	τὴν	τοῦ βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ
[3]	μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα	τὴν	τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν
[13]	πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ	τὴν	τοῦ παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ
[10]	ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι	τὴν	τοῦ προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα
[6]	ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ	τὴν	ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν
[2]	δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ	τὴν	ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ ῥοῦν τὰ
[10]	τὸν κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς	τὴν	ψυχήν μου; οὐ πρὸς τὴν
[1]	ὡς εἴ γέ τις ἔτι	τὴν	ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη
[10]	τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει	τὴν	ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς
[12]	βασιλικὸν ὄντως καὶ τίμιον ἔνδυμα.	τὴν	ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου
[5]	γραφαῖς ἢ ἐν πλάσμασιν, πάντα	τῆς	ἀληθείας ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ
[5]	ἃ νῦν παρὰ τοῦ κήρυκος	τῆς	ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ τὸ εὐσεβὲς
[10]	ἀπόλωλεν. μᾶλλον δὲ μικρότερον εἶπον	τῆς	ἀληθείας· οὐ μόνον γὰρ ἔστι
[12]	κατορθώμασιν. πόσοι δι´ ἐκείνην τὴν	τῆς	ἀναστάσεως χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν,
[4]	ὑπὲρ πάντα σχεδὸν τὰ προλαβόντα	τῆς	ἀρετῆς ὑποδείγματα, ἐν ᾗ πᾶσα
[4]	εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν θρόνον	τῆς	βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην
[10]	ἔστιν ἄλλως ἐντὸς τῶν ἀδύτων	τῆς	βασιλείας γενέσθαι μὴ διασχόντα τὸ
[6]	ἀναρπάζεται, ἐκεῖ ὁ φθόνος κατὰ	τῆς	βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν τὸ
[13]	πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς	τῆς	βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς δὲ ἰδίας
[3]	ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ σκήπτρῳ	τῆς	βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες οἱ
[10]	οὐχ ὑποδέχεται. ἐν τοῖς ἀπορρήτοις	τῆς	βασιλείας ἡ οἴκησις· τότε ὄψει
[6]	ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται	τῆς	βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς
[12]	ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος, ὅπως τῇ μνήμῃ	τῆς	βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου
[12]	~ἆρ´ οὖν λυπεῖσθαι προσήκει περὶ	τῆς	βασιλίδος μαθόντας οἷα ἀνθ´ οἵων
[10]	τὸν ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι τῇ	τῆς	γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας οὐκ
[4]	ἂν μάλιστα καταφανὲς ἅπασι γένοιτο	τῆς	γενεᾶς τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν
[9]	ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν ὑμῖν παρὰ	τῆς	γραφῆς λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου
[13]	εἶναι αὐτοὺς τῆς βασιλείας (ἐρείσματα,	τῆς	δὲ ἰδίας μερίδος μόνην τὴν
[2]	λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω	τῆς	διανοίας τοῦ διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ
[6]	τῆς βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ	τῆς	δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ τῆς φιλανθρωπίας
[12]	ἐκ λίθων στέφανον, ἀλλὰ τὸν	τῆς	δόξης περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο τὴν πορφυρίδα,
[6]	ὁ τῆς πίστεως ζῆλος, ὁ	τῆς	ἐκκλησίας στῦλος, ὁ τῶν θυσιαστηρίων
[2]	ὥσπερ γὰρ ὁ γέλως σημεῖον	τῆς	ἔνδον φαιδρότητος γίνεται, οὕτω καὶ
[10]	ἐπάγει καθ´ ἡμέραν τὴν ἀνάγκην	τῆς	ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε πλέον
[11]	σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ δὲ	τῆς	ἐπιθυμίας πίθος μένει ἀπλήρωτος. τί
[10]	μου; οὐ πρὸς τὴν παράτασιν	τῆς	ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι, λέγων, ὅτι
[11]	τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω	τῆς	ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα ἐκεῖθεν,
[13]	ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ξύλου	τῆς	ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς
[3]	ἔθνη καὶ σύμπασα γῆ καὶ	τῆς	θαλάσσης ὅσον τε πλόϊμον καὶ
[9]	τραυματίαν λαβὼν μὴ μόνον ἀμελοίη	τῆς	θεραπείας, ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς τισι
[3]	καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ πάσης	τῆς	καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον τῷ
[2]	οὐκοῦν ἀνάγκη πᾶσα τῇ διαθέσει	τῆς	καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον. ~καὶ
[6]	δῃωθεῖσα, νῦν δὲ τὸ κεφάλαιον	τῆς	κοινῆς συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη.
[8]	ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν, οὐ παρὰ	τῆς	κτίσεως γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ
[8]	πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου	τῆς	κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν ἐποίει
[6]	κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ	τῆς	λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ πονηρᾶς
[1]	οἷόν τινι καταιγίδι τῷ πάθει	τῆς	λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´ ἐπειδὴ χρὴ
[1]	ἀνακινοίη τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ	τῆς	λύπης τραῦμα γενήσεται τῇ μνήμῃ
[1]	ὃν κατέστησεν ὁ κύριος ἐπὶ	τῆς	οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι ἐν
[4]	καὶ τῷ κατὰ θείαν ψῆφον	τῆς	οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου
[3]	δὲ παρὸν κακὸν πάσης ἀθρόως	τῆς	οἰκουμένης ἐστὶ πληγή· οὐκ ἔστιν
[3]	τί; ὅτι οὐ πάσης ἀθρόως	τῆς	οἰκουμένης ἡ κατὰ πόλεμον ἅπτεται
[6]	βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν τὸ	τῆς	οἰκουμένης ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν
[5]	μὲν ἀρετῆς ἆθλον εἶχε τὸν	τῆς	οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ δὲ μικρὰν
[8]	κτίσεως τιμῶντος δι´ ὧν ἐποίει	τῆς	ὁσίας τὸν θάνατον· Τίμιος γάρ,
[13]	προσήχθη τῷ κόλπῳ τοῦ πατρὸς	τῆς	πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ
[13]	κοινὸν πάντων ἐστὶ τῶν μετεχόντων	τῆς	πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ
[6]	τῶν ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται ὁ	τῆς	πίστεως ζῆλος, ὁ τῆς ἐκκλησίας
[12]	τοῦ μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ	τῆς	προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ ἀληθινὸν ὕψος
[10]	βασιλείας γενέσθαι μὴ διασχόντα τὸ	τῆς	σαρκὸς παραπέτασμα. Ἢ κρεῖττον οἴει
[1]	τις θάλασσα κυματουμένη τῇ λαίλαπι	τῆς	συμφορᾶς ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται, ἔτι
[1]	τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους	τῆς	συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας τῇ
[1]	ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα θαυμάζων	τῆς	συνέσεως ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον
[13]	φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει πάντως διαλυομένης	τῆς	σωματικῆς συζυγίας καὶ τὰ τίμια
[6]	φιλανδρίας ὁ τύπος, τὸ ἁγνὸν	τῆς	σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος σεμνότης,
[5]	τι αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ	τῆς	τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί
[12]	κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι	τῆς	τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος τιμῆς ἄξιον,
[9]	σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα	τῆς	τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον
[6]	δὲ αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη	τῆς	φιλανδρίας ὁ τύπος, τὸ ἁγνὸν
[13]	ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι καὶ	τῆς	φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει πάντως διαλυομένης
[6]	τὸ τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ	τῆς	φιλανθρωπίας εἰκών, μᾶλλον δὲ αὐτὸ
[5]	ἦν ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν τῇ	τῆς	φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ τῷ
[10]	ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι τὴν	τῆς	φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα γὰρ
[4]	ἡ φύσις, μᾶλλον δὲ ὁ	τῆς	φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν
[2]	ὅτι Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει,	τῆς	ψυχῆς δὲ ἐν λύπαις οὔσης
[1]	ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ κλύδωνι	τῆς	ψυχῆς πῶς ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´
[2]	θρήνων διερμηνεύεται καὶ γίνεται τῶν	τῆς	ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ αἷμα τὸ
[1]	φάρμακον ἡ σιγὴ τὸ διοιδοῦν	τῆς	ψυχῆς χρόνῳ καὶ κατηφείᾳ δι´
[10]	μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει περὶ	τῆς	ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ
[11]	καὶ στεναγμός. ἀντὶ δὲ τούτων	τί;	ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις,
[7]	τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα	τί	ἀπώσω, ὁ θεός, εἰς τέλος,
[5]	τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί	τι	αὐτῆς δι´ ἀκριβείας παρὰ τῆς
[12]	δηλαδὴ πλείονος τιμῆς ἄξιον, εἴπερ	τι	βασιλείας ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ
[5]	τέχνης ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί	τι	γέγονεν ἐν γραφαῖς ἢ ἐν
[11]	τῆς ἐπιθυμίας πίθος μένει ἀπλήρωτος.	τί	δὲ ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς
[10]	εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν.	τί	δὲ ὁ μέγας Δαυὶδ ὁ
[8]	~Ἆρά μοι συγγνώσεσθε, ἀδελφοί, εἴ	τι	διὰ τὸ πάθος παραληρήσαιμι; τάχα,
[7]	χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν	τί	εἶχον ὅτε οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον
[8]	οὐδὲ λέγειν ἄξιον; εἰ γάρ	τι	καὶ γέγονεν ἐν τῇ κτίσει
[13]	τὸ ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω	τι	καὶ τῆς φιλανδρίας τεκμήριον; ἔδει
[2]	διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί	τι	καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ
[10]	τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ	τί	καλόν, εἰπέ μοι, παρὰ τὸν
[10]	ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων.	τί	λέγει περὶ τῆς ὧδε ζωῆς
[3]	πρὸς τὰ παρόντα κρίνοιτο. διὰ	τί;	ὅτι οὐ πάσης ἀθρόως τῆς
[10]	μᾶλλον ἢ ὅπερ ἐστίν· διὰ	τί;	ὅτι οὐδεμίαν ὁ χόρτος ἐκ
[11]	θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει;	Τί	οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ
[3]	αὐτῆς, τὸ δὲ εἰρηνεύεται. μέρος	τι	πάλιν ἢ σκηπτὸς ἐπέφλεξεν ἢ
[8]	ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν οἷον ἱμάτιόν	τι	πενθικὸν τὸν ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ
[3]	ἅπτεται συμφορά, ἀλλὰ τὸ μέν	τι	πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ δὲ εἰρηνεύεται.
[10]	σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ	τί	τοῦτο λέγει; ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι
[3]	μᾶλλον δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί	τι	τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον
[3]	τὰ παρόντα μᾶλλον ἢ εἴ	τι	τῶν ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται.
[5]	εἰ τὸ δίκαιον, εἰ ἄλλο	τι	τῶν πρὸς τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων,
[1]	μὴ λίαν ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ	τι	τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα
[7]	ὅτε οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον δὲ	τί	χρή με κατὰ μέρη καὶ
[3]	τὰ τοῦ Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ	τί	χρὴ πρὸς τοσοῦτον κακὸν ἀντεξαγαγεῖν
[13]	ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα τῷ εἰδώλῳ	τιθέμενος.	διὰ τοῦτο μαθοῦσα ὅτι οὐκ
[11]	ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι τὰς	τιμάς,	τὰς δυναστείας, τὰς δόξας καὶ
[11]	καὶ τὴν δυναστείαν καὶ τὴν	τιμὴν	σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ δὲ
[12]	ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος	τιμῆς	ἄξιον, εἴπερ τι βασιλείας ἔστιν
[1]	μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ	τιμήσας	τῇ ἡσυχίᾳ τὸ πένθος, οὐκ
[13]	τῆς σωματικῆς συζυγίας καὶ τὰ	τίμια	τῶν προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν
[13]	τε καὶ φιλόστοργος ἐν τοῖς	τιμίοις	τὸ πλέον τῷ ἀνδρὶ συγχωρήσασα.
[12]	ἐστι τὸ βασιλικὸν ὄντως καὶ	τίμιον	ἔνδυμα. τὴν ὧδε πορφύραν ἀκούω
[8]	ἐποίει τῆς ὁσίας τὸν θάνατον·	Τίμιος	γάρ, φησίν, ἐναντίον κυρίου ὁ
[8]	παρὰ τοῦ δεσπότου τῆς κτίσεως	τιμῶντος	δι´ ὧν ἐποίει τῆς ὁσίας
[12]	προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς	τιμωρίας	δηλαδὴ πλείονος τιμῆς ἄξιον, εἴπερ
[10]	τῇ τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας	τιμωρίας	οὐκ ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ
[11]	ἡ μακαρία κεχώρισται καὶ ὥσπερ	τινὰ	λήμην τὸν τοῦ σώματος ῥύπον
[3]	εἴθε δυνατὸν ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν	τινας	λόγους, οἵους ὁ μέγας Ἰερεμίας
[1]	ἐπ´ εὐθείας τὸν λόγον οἷόν	τινι	καταιγίδι τῷ πάθει τῆς λύπης
[8]	τῇ πόλει, οὐκ ἐπὶ ἅρματός	τινος	ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ τὸν
[12]	ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· τὴν παρὰ	τίνος	ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς, φησί, διὰ
[12]	ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου	τινὸς	θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ ἄνω
[7]	ἁμαρτημάτων τὰς δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ	τίνος	ταῖς ἐπαλλήλοις τῶν συμφορῶν μαστιζόμεθα;
[3]	συμφορὰν καὶ εἰπεῖν, ὡς ἄν	τις	ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι· ὦ
[1]	ἡσυχίας ἐκπέττουσα. ὡς εἴ γέ	τις	ἔτι τὴν ψυχὴν τοῦ πάθους
[5]	οὐκ ἦν ὁ ἡττώμενος. ἴση	τις	ἦν ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις
[5]	τὸ ὁρώμενον) τὴν δέ, οἵα	τις	ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ
[1]	ἡμῶν ἡ καρδία καὶ καθάπερ	τις	θάλασσα κυματουμένη τῇ λαίλαπι τῆς
[9]	νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν εἴ	τις	ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν μὴ μόνον
[5]	οἷός ἐστι (ποῖον γὰρ ἄν	τις	κάλλος ὑπὲρ τὸ φαινόμενον δείξειεν;
[10]	ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος·	τίς	με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος
[9]	τῆς θεραπείας, ἀλλὰ καὶ βρωτικοῖς	τισι	φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν
[1]	τῇ μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν οἷόν	τίσιν	ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ μὴ
[10]	τὸν βίον ὁρᾷς; κατανόησον ἐν	τίσιν	ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω
[10]	ἀληθείας· οὐ μόνον γὰρ ἔστι	τὸ	ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ ἐν ὑψηλοτέροις
[6]	συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη. ἐκεῖθεν	τὸ	ἀγαθὸν ἀναρπάζεται, ἐκεῖ ὁ φθόνος
[10]	κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν, ἀδελφοί,	τὸ	ἀγαθὸν ὃ ζητοῦμεν, ἔστι καὶ
[5]	καιρός, ἢ συνέτρεχεν αὐτῷ πρὸς	τὸ	ἀγαθὸν τοῦτο ἢ καὶ προέτρεχεν·
[6]	ἀφῃρέθη τῆς φιλανδρίας ὁ τύπος,	τὸ	ἁγνὸν τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ
[1]	ἀεὶ νέον ἔσται τῷ βίῳ	τὸ	ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται ἡμῶν ἡ
[12]	κληρονόμος διὰ τῆς προσκαίρου ταπεινοφροσύνης	τὸ	ἀληθινὸν ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι
[10]	διὰ τί τοῦτο λέγει; ὅτι	Τὸ	ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι
[7]	αὐτὸ τὸ ἔρνος, ἀφ´ οὗ	τὸ	ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν
[11]	πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς	τὸ	ἀπλήρωτον τῶν ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς
[6]	φιλανθρωπίας εἰκών, μᾶλλον δὲ αὐτὸ	τὸ	ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη τῆς φιλανδρίας ὁ
[11]	πάντα τὰ τοιαῦτα; ἀλλ´ ὑπορρεῖ	τὸ	βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει τῷ
[12]	ἀλλὰ Χριστὸν ἐνεδύσατο. τοῦτό ἐστι	τὸ	βασιλικὸν ὄντως καὶ τίμιον ἔνδυμα.
[2]	τῶν λόγων ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ	τὸ	δάκρυον; καὶ εἰ ταῦτα διανοεῖται,
[2]	τῆς ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ αἷμα	τὸ	δάκρυον. τοῦτο καὶ ἡ Παροιμία
[7]	τῇ προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω	τὸ	δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν
[3]	τὸ μέν τι πολεμεῖται αὐτῆς,	τὸ	δὲ εἰρηνεύεται. μέρος τι πάλιν
[3]	ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη τῷ χάσματι.	τὸ	δὲ παρὸν κακὸν πάσης ἀθρόως
[10]	τὸ ληφθὲν εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα.	(τὸ	δὲ τὸν ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι
[11]	καὶ ἐξοικιζόμεθα ὅτε οὐκ οἴδαμεν.	τὸ	δὲ τοῦ πίθου αἴνιγμα νοήσεις
[10]	σαρκὸς παραπέτασμα. Ἢ κρεῖττον οἴει	τὸ	διὰ σαρκὸς μετέχειν τοῦ βίου;
[12]	εἶδες ὅσον ἐν τῷ ἐνδύματι	τὸ	διάφορον. βούλει πεισθῆναι ὅτι ἐν
[5]	δρόμος, εἰ τὸ προνοητικόν, εἰ	τὸ	δίκαιον, εἰ ἄλλο τι τῶν
[1]	τοῖς πενθοῦσι φάρμακον ἡ σιγὴ	τὸ	διοιδοῦν τῆς ψυχῆς χρόνῳ καὶ
[6]	ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται τῆς βασιλείας	τὸ	ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον,
[10]	τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν	τὸ	εἶδος ἀνθρώπων ὄψις οὐχ ὑποδέχεται.
[8]	ἀλλ´ ἐν σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην	τὸ	εἶδος ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι,
[9]	τῇ στύψει τοῦ οἴνου καταμιγνύειν	τὸ	ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν ὑμῖν παρὰ
[12]	ἐπισκέψασθαι τὸν κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν,	τὸ	ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος
[7]	τότε τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν, νῦν	τὸ	ἐν πείρᾳ γενόμενον. ~Ἆρά μοι
[9]	ἀνιᾶσαι τὴν ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ	τὸ	ἐναντίον νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν
[12]	παντελοῦς ἀφέσεως ἠξιώθησαν. εἰ δὲ	τὸ	ἐπισκέψασθαι τὸν κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν,
[7]	νεοθαλὲς ἄνθος ἀπωδυράμεθα, νῦν αὐτὸ	τὸ	ἔρνος, ἀφ´ οὗ τὸ ἄνθος
[12]	ὅτι ἐν ἐκείνοις ἐστίν; ἀνάγνωθι	τὸ	εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ
[5]	κήρυκος τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ	τὸ	εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς, κοινὸς ἦν ἀμφοτέρων
[4]	καταφανὲς ἅπασι γένοιτο τῆς γενεᾶς	τὸ	εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν θρόνον
[2]	ῥοῦν τὰ πράγματα φέρεται; εὔκαιρον	τὸ	εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε τὸ φαιδρὸν εἰς
[13]	τοὺς γὰρ ἐν τῇ κτίσει	τὸ	θεῖον εἶναι νομίζοντας οὐδὲν ἔλαττον
[12]	εἰρημένων ἡ μαρτυρία. (εἶδες παρὰ	τὸ	θυσιαστήριον ἀπογνὸν τὴν σωτηρίαν μειράκιον,
[7]	τολμηρὸν τὸ τοῦ προφήτου εἰπεῖν;	τὸ	Ἵνα τί ἀπώσω, ὁ θεός,
[10]	οὐκ ᾔδεισαν διακρῖναι οἱ ἅγιοι	τὸ	καλὸν ἐκ τοῦ χείρονος καὶ
[6]	βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν δὲ	τὸ	κεφάλαιον τῆς κοινῆς συμφορᾶς ἐν
[5]	εἰ ἄλλο τι τῶν πρὸς	τὸ	κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα ἐν ἁμίλλῃ
[13]	εὐσεβῶς τοῦτο κρίνουσα· ὁ γὰρ	τὸ	κτίσμα προσκυνῶν, κἂν ἐπ´ ὀνόματι
[10]	ἡμῶν ὀσμῆς ἐστιν ἐργαστήριον ἅπαν	τὸ	ληφθὲν εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα. (τὸ
[3]	κατὰ πόλεμον ἅπτεται συμφορά, ἀλλὰ	τὸ	μέν τι πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ
[7]	ἐν τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε	τὸ	νεοθαλὲς ἄνθος ἀπωδυράμεθα, νῦν αὐτὸ
[10]	λέγω τῶν δορυφόρων οἷς σίδηρος	τὸ	ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ τῶν τῇ
[5]	διαρκέσαι καὶ εἰς ἐκγόνων ζωὴν	τὸ	ὁρώμενον) τὴν δέ, οἵα τις
[6]	ὤφελεν, ὦ χωρίον, ἐν ᾧ	τὸ	πάθος ἐγένετο, διὰ τὸ πάθος
[1]	ἡσυχίαν, ὡς ἂν μὴ πρὸς	τὸ	πάθος ὁ λόγος καθελκυσθεὶς τὴν
[8]	συγγνώσεσθε, ἀδελφοί, εἴ τι διὰ	τὸ	πάθος παραληρήσαιμι; τάχα, καθώς φησιν
[1]	ἔτι νέον ἐν τῇ ψυχῇ	τὸ	πάθος (τάχα δὲ καὶ ἀεὶ
[6]	ᾧ τὸ πάθος ἐγένετο, διὰ	τὸ	πάθος τῇ σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω
[6]	ἀναγκάζομαι καί μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι	τὸ	πάθος· ὦ Θρᾴκη τὸ φευκτὸν
[1]	ἐπαισθόμενος καὶ τιμήσας τῇ ἡσυχίᾳ	τὸ	πένθος, οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐν
[13]	καὶ φιλόστοργος ἐν τοῖς τιμίοις	τὸ	πλέον τῷ ἀνδρὶ συγχωρήσασα. Ἀλλ´
[7]	συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ τάχα διὰ	τὸ	πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν τῶν ποικίλων
[13]	τῇ πίστει, ταύτῃ ἐνήκμασεν, ταύτῃ	τὸ	πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης προσήχθη
[5]	ὁ πρὸς εὐσέβειαν δρόμος, εἰ	τὸ	προνοητικόν, εἰ τὸ δίκαιον, εἰ
[7]	ὥραν, νῦν τὴν ἀκμάσασαν, τότε	τὸ	προσδοκώμενον ἀγαθόν, νῦν τὸ ἐν
[1]	διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις	τὸ	σιτομέτριον, καλῶς ἐν τῷ πρὸ
[9]	ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν,	τὸ	σκυθρωπὸν τῶν εἰρημένων εἰς παραμυθίαν
[13]	τῆς πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον	τὸ	τὴν Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ
[6]	οἴχεται τῆς βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα,	τὸ	τῆς δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ τῆς
[1]	ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν λόγον, (δυσαλθέστερον	τὸ	τῆς λύπης τραῦμα γενήσεται τῇ
[6]	τῆς βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ γέγονεν	τὸ	τῆς οἰκουμένης ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ
[10]	τῆς βασιλείας γενέσθαι μὴ διασχόντα	τὸ	τῆς σαρκὸς παραπέτασμα. Ἢ κρεῖττον
[7]	φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν	τὸ	τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα
[12]	φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ ἄνω πορφύραν	τὸ	τοῦ Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ·
[13]	τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω τὸν λόγον.	τὸ	τῶν εἰδώλων μῖσος κοινὸν πάντων
[3]	πάλιν ἢ σκηπτὸς ἐπέφλεξεν ἢ	τὸ	ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη τῷ
[8]	ἄστεος ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους	τὸ	ὕπαιθρον πάντων ἐκ ποδῶν καὶ
[4]	συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν ἐποίει δι´ ἑαυτῆς	τὸ	ὑπήκοον, ὄντως, καθώς φησιν ἡ
[2]	φέρεται; εὔκαιρον τὸ εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε	τὸ	φαιδρὸν εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει
[5]	γὰρ ἄν τις κάλλος ὑπὲρ	τὸ	φαινόμενον δείξειεν; καὶ εἴη γε
[6]	ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος, ἐκεῖ κατεσβέσθη	τὸ	φέγγος, ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες τῶν
[6]	(ὑπερβοῶντι τὸ πάθος· ὦ Θρᾴκη	τὸ	φευκτὸν ὄνομα, ὦ δυστυχὲς ἔθνος
[11]	τὰς δόξας καὶ πάντα τὰ	τοιαῦτα;	ἀλλ´ ὑπορρεῖ τὸ βαλλόμενον καὶ
[6]	πάντα τῆς ἀληθείας ἐστὶν ἐνδεέστερα.	~Τοιαῦτα	καὶ μέχρι τούτου τὰ διηγήματα.
[11]	καὶ κυριότης καὶ πᾶσα ἡ	τοιαύτη	τοῦ βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω
[8]	καὶ γέγονεν ἐν τῇ κτίσει	τοιοῦτον	οἷον ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν, οὐ
[5]	ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι· ὁ μὲν	τοιοῦτος	ὢν οἷός ἐστι (ποῖον γὰρ
[8]	τάχα καθαρῷ τῷ φωτὶ μετὰ	τοιούτου	σχήματος εἰσελαύνουσαν τὴν βασιλίδα τῇ
[3]	λόγον. ~καὶ εἴθε δυνατὸν ἦν	τοιούτους	ἐξευρεῖν τινας λόγους, οἵους ὁ
[1]	κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ	τοιούτῳ	κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς ἔστι
[8]	ἐκ ποδῶν καὶ τῶν ὑπερεχόντων	τοῖς	ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ πάθους (μέμνησθε
[10]	ἀνθρώπων ὄψις οὐχ ὑποδέχεται. ἐν	τοῖς	ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας ἡ οἴκησις·
[10]	πρότερον. τὴν βασιλίδα ζητεῖς; ἐν	τοῖς	βασιλείοις τὴν διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´
[8]	ἀπήνης κατὰ τὸν βασίλειον κόσμον	τοῖς	δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν σορῷ
[2]	καὶ τῷ πάθει χαρίσασθαι καὶ	τοῖς	ἐμπαθεστέροις τῶν λόγων ἀνακινῆσαι τῇ
[12]	εἴπερ δυνατόν ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι	τοῖς	ἐνδύμασι τοῖς παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν,
[8]	καὶ ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην	τοῖς	ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας τῶν συνειλεγμένων
[12]	παρέρχεται γὰρ καὶ τὰ προστεταγμένα	τοῖς	κατορθώμασιν. πόσοι δι´ ἐκείνην τὴν
[8]	ὑμᾶς καὶ οἶμαι τοὺς πολλοὺς	τοῖς	λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε χρυσῷ καὶ
[12]	χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν, οἳ	τοῖς	νόμοις ἀποθανόντες καὶ τὴν ἐπὶ
[1]	ταύτης τοῦ διδόναι ἐν καιρῷ	τοῖς	οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς ἐν
[10]	τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις	τοῖς	ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ βίου μύλην
[12]	ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι τοῖς ἐνδύμασι	τοῖς	παρ´ αὐτῆς ἐσκεπάσθησαν, πόσοι τῇ
[1]	μοι δοκεῖ καὶ κατάλληλον εἶναι	τοῖς	πενθοῦσι φάρμακον ἡ σιγὴ τὸ
[9]	γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ ἔδει	τοῖς	σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ βούλεται
[13]	εὐγνώμων τε καὶ φιλόστοργος ἐν	τοῖς	τιμίοις τὸ πλέον τῷ ἀνδρὶ
[1]	εἰ δὲ μὴ λίαν ἐστὶ	τολμηρὸν	κἀμέ τι τῶν τοῦ διδασκάλου
[7]	τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ	τολμηρὸν	τὸ τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ
[10]	εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα. (τὸ δὲ	τὸν	ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι τῇ τῆς
[8]	τινος ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ	τὸν	βασίλειον κόσμον τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην,
[10]	τί καλόν, εἰπέ μοι, παρὰ	τὸν	βίον ὁρᾷς; κατανόησον ἐν τίσιν
[9]	τὸν μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος	τὸν	δὲ ἐκ τῶν δακρύων ἐπὶ
[1]	θαυμάζων τῆς συνέσεως ἐν πολλοῖς	τὸν	διδάσκαλον ἐν τούτῳ μάλιστα πλέον
[10]	ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ τοῦτον	τὸν	διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα λέγω,
[12]	ἀλλὰ τὴν οὐράνιον κατέλαβεν· ἀπέθετο	τὸν	ἐκ λίθων στέφανον, ἀλλὰ τὸν
[9]	προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον	τὸν	ἐλαιώδη λόγον τῇ διοιδούσῃ πληγῇ·
[8]	ἐσκυθρώπασεν οἷον ἱμάτιόν τι πενθικὸν	τὸν	ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ αἱ
[8]	δι´ ὧν ἐποίει τῆς ὁσίας	τὸν	θάνατον· Τίμιος γάρ, φησίν, ἐναντίον
[7]	κατὰ μέρη καὶ τάξεις διαιρεῖν	τὸν	θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα ἡ γενεὰ
[12]	ἠξιώθησαν. εἰ δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι	τὸν	κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι
[7]	συμπενθείτω καὶ ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ	τὸν	κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος.
[10]	ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς	τὸν	κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν
[1]	συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ	τὸν	λόγον αὐτὸς ἀναλύων τὴν ἰδίαν
[1]	ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη	τὸν	λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ τῆς λύπης
[2]	τῇ διαθέσει τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι	τὸν	λόγον. ~καὶ εἴθε δυνατὸν ἦν
[1]	ὡς καλῶς ἐν τῇ συμφορᾷ	τὸν	λόγον κατασιγάσαντα. προσφυὲς γάρ μοι
[1]	πῶς ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας	τὸν	λόγον οἷόν τινι καταιγίδι τῷ
[13]	λέγεσθαι χρὴ τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω	τὸν	λόγον. τὸ τῶν εἰδώλων μῖσος
[9]	εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν ὄμβρον	τὸν	μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος τὸν
[9]	καὶ βρωτικοῖς τισι φαρμάκοις προσεπιτρίβοι	τὸν	ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη
[7]	γενεὰ βύθιον ἐκ μέσης καρδίας	τὸν	στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ ἡ
[12]	τὸν ἐκ λίθων στέφανον, ἀλλὰ	τὸν	τῆς δόξης περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο τὴν
[5]	ἡ μὲν ἀρετῆς ἆθλον εἶχε	τὸν	τῆς οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ δὲ
[6]	τὴν πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην	τὸν	τόπον ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ
[9]	ὑμῖν παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες	τὸν	τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι
[11]	κεχώρισται καὶ ὥσπερ τινὰ λήμην	τὸν	τοῦ σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ
[4]	τῆς γενεᾶς τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ	τὸν	ὑψηλὸν θρόνον τῆς βασιλείας ἀνάγεται,
[11]	τετρημένον καὶ οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει	τὸν	ὧδε βίον. ὄντως γὰρ ἀλλότριος
[6]	πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν	τόπον	ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος,
[9]	τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ	τοσαύταις	μυριάσι τῶν συμπαρόντων οὐκ ἦν
[7]	τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν ἐν	τοσαύτῃ	γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε τὸ νεοθαλὲς
[10]	δὲ ὁ μέγας Δαυὶδ ὁ	τοσαύτῃ	δυναστείᾳ κομῶν ὁ πάντα πρὸς
[12]	συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν	τοσαύτην	ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων
[3]	διηγήματα· ἀλλὰ τί χρὴ πρὸς	τοσοῦτον	κακὸν ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα
[1]	τὴν ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ	τοσοῦτος	ὁ ἐν τῷ μέσῳ χρόνος
[12]	τοσαύτην ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης,	τοσούτων	ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς τε καὶ
[9]	ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ	τότε	ἕτερον θέαμα τῶν εἰρημένων παραδοξότερον·
[8]	εὐφημίαις, ἀλλὰ θρήνοις εἰσιοῦσαν ἐδέχετο)	τότε	καὶ ὁ ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν
[10]	ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας ἡ οἴκησις·	τότε	ὄψει ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς
[7]	ἀφ´ οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν,	τότε	τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν
[7]	πάλιν ἐν τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ·	τότε	τὸ νεοθαλὲς ἄνθος ἀπωδυράμεθα, νῦν
[7]	ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν ἀκμάσασαν,	τότε	τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν, νῦν τὸ
[9]	διπλοῦν ὄμβρον τὸν μὲν ἐκ	τοῦ	ἀέρος τὸν δὲ ἐκ τῶν
[8]	ἀξία καὶ ἡλικία πᾶσα προχεθεῖσα	τοῦ	ἄστεος ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους
[11]	κυριότης καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη	τοῦ	βίου ἀνωμαλία ὡς πορρωτάτω τῆς
[11]	Τί οὖν λυπηρὸν εἰ τῶν	τοῦ	βίου κακῶν ἡ μακαρία κεχώρισται
[10]	ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν	τοῦ	βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ
[10]	οἴει τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν	τοῦ	βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε ὁ
[2]	ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει· Καιρός, φησί,	τοῦ	γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ κλαῦσαι.
[8]	κτίσεως γέγονε πάντως, ἀλλὰ παρὰ	τοῦ	δεσπότου τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´
[9]	Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα τῆς	τοῦ	διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα πλέον ἢ
[2]	οὐ γὰρ εὑρίσκω τῆς διανοίας	τοῦ	διδασκάλου καταστοχάσασθαι. ἢ τάχα βούλεταί
[1]	ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν	τοῦ	διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε
[1]	κύριος ἐπὶ τῆς οἰκετίας ταύτης	τοῦ	διδόναι ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις
[9]	ἦν ὁ ἐξ ὀφθαλμῶν ὑετὸς	τοῦ	ἐκ τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν
[9]	παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες τὸν	τοῦ	ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν,
[10]	πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν	τοῦ	ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´
[10]	με ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος	τοῦ	θανάτου τούτου; διὰ τί τοῦτο
[12]	μνήμῃ τῆς βασιλίδος ἡ σκυθρωπὴ	τοῦ	θανάτου ψῆφος εἰς ζωὴν ἀναλύεται.
[1]	(ἐκ γὰρ τῶν ἀνεγνωσμένων ἀπὸ	τοῦ	θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν κατέστησεν
[3]	κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ	τοῦ	θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ
[3]	ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ τὰ	τοῦ	Ἰὼβ διηγήματα· ἀλλὰ τί χρὴ
[12]	προτιμοτέραν ἡ γραφὴ ποιεῖται παντὸς	τοῦ	κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα
[5]	καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει	τοῦ	κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις
[5]	παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ	τοῦ	κήρυκος τῆς ἀληθείας ἠκούσαμεν. εἰ
[2]	φησί, τοῦ γελάσαι καὶ καιρὸς	τοῦ	κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ τούτων
[10]	τῆς ὧδε ζωῆς τάχα ἐκ	τοῦ	κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος
[1]	τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν	τοῦ	λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους τῆς
[1]	αὐτὸς ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ	τοῦ	λόγου ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα
[12]	ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ τοῦτο	τοῦ	μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ τῆς
[1]	τὴν ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς	τοῦ	μεγέθους τῆς συμφορᾶς ἐπαισθόμενος καὶ
[10]	περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν ἔξω	τοῦ	μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν
[3]	ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα τὴν	τοῦ	Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν πρὸς
[1]	προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι	τοῦ	νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν,
[13]	οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν σκιὰν	τοῦ	ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ πεφυτευμένου
[9]	ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία τῇ στύψει	τοῦ	οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν
[8]	τῶν ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων	(τοῦ	πάθους (μέμνησθε πάντως ὅπως ὁ
[1]	γέ τις ἔτι τὴν ψυχὴν	τοῦ	πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν λόγον,
[10]	θεῖος ἀπόστολος ὁ τῶν ἀρρήτων	τοῦ	παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί λέγει
[13]	τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ τὴν	τοῦ	παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς
[5]	ἀριθμὸν νικῶντα καὶ τὰ ἐπὶ	τοῦ	παρόντος κηρύγματα, ἃ νῦν παρὰ
[12]	τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι	τοῦ	πατρός μου (φησὶ ταῦτα πρὸς
[13]	ὑπὸ ταύτης προσήχθη τῷ κόλπῳ	τοῦ	πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ
[13]	σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς	τοῦ	πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους τῶν
[11]	ὅτε οὐκ οἴδαμεν. τὸ δὲ	τοῦ	πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς
[7]	ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν τὸ	τοῦ	προφήτου εἰπεῖν; τὸ Ἵνα τί
[10]	θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι τὴν	τοῦ	προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα σὰρξ
[10]	ᾤοντο τῇ ψυχῇ τὴν ἀπὸ	τοῦ	σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ τί
[10]	ὄψει ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς	(τοῦ	σώματος, οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως
[11]	καὶ ὥσπερ τινὰ λήμην τὸν	τοῦ	σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ
[10]	ἄνθρωπος· τίς με ῥύσεται ἀπὸ	τοῦ	σώματος τοῦ θανάτου τούτου; διὰ
[12]	ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας	τοῦ	τὰ ἀγαθὰ τῇ ἐκκλησίᾳ κηρύσσοντος,
[10]	ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε πλέον	τοῦ	τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς
[4]	ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου δίκην ἐκ	τοῦ	ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν οἰκουμένην
[7]	ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν κοινὸν κόσμον	τοῦ	φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ τολμηρὸν
[10]	οἱ ἅγιοι τὸ καλὸν ἐκ	τοῦ	χείρονος καὶ διὰ τοῦτο προτιμοτέραν
[12]	τὴν δὲ ἄνω πορφύραν τὸ	τοῦ	Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες
[13]	κτίσμα προσκυνῶν, κἂν ἐπ´ ὀνόματι	τοῦ	Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ
[13]	ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα εἰς	τοὺς	αἰῶνας τῶν αἰώνων. ἀμήν.
[13]	πηγὴν (ἧς ἡ ῥανὶς ἐπὶ	τοὺς	ἀπίστους οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν
[13]	γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια)	τοὺς	ἄρρενας τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε
[13]	ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι.	τοὺς	γὰρ ἐν τῇ κτίσει τὸ
[12]	πατρός μου (φησὶ ταῦτα πρὸς	τοὺς	δεξιοὺς ὁ κριτής) κληρονομήσατε τὴν
[4]	γενεᾷ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἐκβᾶσα	τοὺς	ἰδίους ὅρους καὶ τὰ συνήθη
[8]	τῶν γεγονότων ὑμᾶς καὶ οἶμαι	τοὺς	πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι· ὅτε
[3]	Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν πρὸς	τοὺς	ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν λέγω, λαοί,
[2]	λυπηρὰ τῶν συμπιπτόντων οἰκείως ἔχειν·	τοῦτο	γὰρ καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς συμβουλεύει·
[12]	τὴν πορφυρίδα, ἀλλὰ Χριστὸν ἐνεδύσατο.	τοῦτό	ἐστι τὸ βασιλικὸν ὄντως καὶ
[5]	συνέτρεχεν αὐτῷ πρὸς τὸ ἀγαθὸν	τοῦτο	ἢ καὶ προέτρεχεν· ἴσος ἦν
[2]	τραυμάτων ὥσπερ αἷμα τὸ δάκρυον.	τοῦτο	καὶ ἡ Παροιμία Σολομῶντός φησιν
[13]	τὰς ὕλας, καλῶς καὶ εὐσεβῶς	τοῦτο	κρίνουσα· ὁ γὰρ τὸ κτίσμα
[10]	τοῦ θανάτου τούτου; διὰ τί	τοῦτο	λέγει; ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι καὶ
[13]	ὄνομα τῷ εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ	τοῦτο	μαθοῦσα ὅτι οὐκ ἔστι θεὸς
[10]	διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι	τοῦτο	ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί σοι βασιλίδος
[2]	γε τὴν ἐμὴν κρίσιν καὶ	τοῦτο	ποιεῖ· δεῖ γὰρ πάντως, ὥσπερ
[13]	κἂν ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ	τοῦτο	ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα
[13]	μάλιστα παρ´ ἡμῶν λέγεσθαι χρὴ	τοῦτο	προσθεὶς καταπαύσω τὸν λόγον. τὸ
[10]	ἐκ τοῦ χείρονος καὶ διὰ	τοῦτο	προτιμοτέραν ᾤοντο τῇ ψυχῇ τὴν
[12]	τὰ ἔξω ἑαυτῆς ἀποβλέπουσα. διὰ	τοῦτο	τοῦ μακαρισμοῦ γίνεται κληρονόμος διὰ
[6]	τὰ διηγήματα. τὰ δὲ ἐπὶ	τούτοις	οἷα· πάλιν βοᾶν ἀναγκάζομαι καί
[10]	οὐκ ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ	τοῦτον	τὸν διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα
[10]	ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου	τούτου;	διὰ τί τοῦτο λέγει; ὅτι
[6]	ἐστὶν ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ μέχρι	τούτου	τὰ διηγήματα. τὰ δὲ ἐπὶ
[1]	σιτομέτριον, καλῶς ἐν τῷ πρὸ	τούτου	χρόνῳ καταδικάσας τὴν ἀφωνίαν τοῦ
[1]	ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον ἐν	τούτῳ	μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς
[10]	ἀπ´ ἐκείνων ταῦτα καὶ ἀπὸ	τούτων	ἐκεῖνα καὶ πάλιν ταῦτα καὶ
[12]	ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ μέχρι	τούτων	ἐστὶν ἐκείνης ὁ ἔπαινος. παρέρχεται
[10]	ἡ τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ	τούτων	λέγω τῶν δορυφόρων οἷς σίδηρος
[2]	τοῦ κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ	τούτων	ὅτι δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ
[11]	λύπη καὶ στεναγμός. ἀντὶ δὲ	τούτων	τί; ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς
[12]	φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ	τούτων	τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ
[1]	λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ τῆς λύπης	τραῦμα	γενήσεται τῇ μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν
[9]	ὥσπερ ἂν εἴ τις ἰατρὸς	τραυματίαν	λαβὼν μὴ μόνον ἀμελοίη τῆς
[2]	καὶ γίνεται τῶν τῆς ψυχῆς	τραυμάτων	ὥσπερ αἷμα τὸ δάκρυον. τοῦτο
[13]	πῶς οὖν ἐποιήσατο τὴν διανομήν;	τριῶν	ὄντων τέκνων (ταῦτα γὰρ τῶν
[6]	ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη τῆς φιλανδρίας ὁ	τύπος,	τὸ ἁγνὸν τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα,
[12]	ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς τῷ	τύφῳ	ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ εἰς
[13]	ἐν τοῖς τιμίοις τὸ πλέον	τῷ	ἀνδρὶ συγχωρήσασα. Ἀλλ´ ὃ μάλιστα
[3]	δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι	τῷ	Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι
[10]	εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται	τῷ	βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν
[1]	δὲ καὶ ἀεὶ νέον ἔσται	τῷ	βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται
[13]	ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ Χριστὸν ὄνομα	τῷ	εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ τοῦτο μαθοῦσα
[12]	λάμπειν ποιεῖ· εἶδες ὅσον ἐν	τῷ	ἐνδύματι τὸ διάφορον. βούλει πεισθῆναι
[11]	τὸ βαλλόμενον καὶ οὐ παραμένει	τῷ	ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ περὶ
[8]	ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις	τῷ	ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ
[1]	τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι	τῷ	κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον
[4]	ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ	τῷ	κατὰ θείαν ψῆφον τῆς οἰκουμένης
[13]	πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ ταύτης προσήχθη	τῷ	κόλπῳ τοῦ πατρὸς τῆς πίστεως
[13]	ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ	τῷ	κυρίῳ ἡμῶν· ᾧ ἡ δόξα
[9]	παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω	τῷ	λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν,
[5]	τις ἦν, οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι	τῷ	λόγῳ· οὐ γὰρ περιλέλειπταί τι
[5]	τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ δὲ	τῷ	λόγῳ τά τε πρότερα ἀριθμὸν
[2]	κελεύοντι πείθεσθαι, οὐκ οἶδα ὅπως	τῷ	λόγῳ χρήσομαι· οὐ γὰρ εὑρίσκω
[12]	κατ´ ἀρετὴν κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα	τῷ	μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν τοσαύτην ἀρχὴν
[1]	οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν	τῷ	μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ
[10]	οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν	τῷ	μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς
[3]	πάντες οἱ πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ	τῷ	πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου
[8]	ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι	τῷ	πάθει. ἢ ταῦτα μὲν ὄντως
[1]	τὸν λόγον οἷόν τινι καταιγίδι	τῷ	πάθει τῆς λύπης ἐγχειμαζόμενον; ~ἀλλ´
[2]	ἢ τάχα βούλεταί τι καὶ	τῷ	πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις
[1]	πένθος, οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐν	τῷ	παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ
[13]	ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας	τῷ	πατρὶ προσκατέλιπεν, ὥστε εἶναι αὐτοὺς
[1]	οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς ἐν	τῷ	πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν
[6]	ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι	τῷ	προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης
[11]	ἀληθῶς πίθος τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ	τῷ	πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν
[3]	τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης ὅσον	τῷ	σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται, ὦ
[8]	κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ	τῷ	σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε
[4]	κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν ἐν γυναικείῳ	τῷ	σώματι ὑπὲρ πάντα σχεδὸν τὰ
[6]	ἐν κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες	τῷ	τῆς λύπης βυθῷ κατεδύημεν. ὦ
[1]	τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν	τῷ	τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς
[12]	οὐκ ἔδωκε πάροδον καθ´ ἑαυτῆς	τῷ	τύφῳ ἀεὶ πρὸς ἑαυτὴν οὐκ
[10]	χόρτος· σεμνύνει γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον	τῷ	ὑποδείγματι τὴν τῆς φύσεως ἡμῶν
[2]	διὰ τούτων ὅτι δεῖ καταλλήλως	τῷ	ὑποκειμένῳ καὶ τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι·
[8]	ἂν μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ	τῷ	φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν
[3]	τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ κατεπόθη	τῷ	χάσματι. τὸ δὲ παρὸν κακὸν
[6]	ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ σύμμικτος	τῶν	ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται ὁ τῆς
[2]	γὰρ πάντως, ὥσπερ τὴν ἀπόλαυσιν	τῶν	ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω καὶ πρὸς
[13]	τριῶν ὄντων τέκνων (ταῦτα γὰρ	τῶν	ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας
[10]	οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως ἐντὸς	τῶν	ἀδύτων τῆς βασιλείας γενέσθαι μὴ
[13]	ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας	τῶν	αἰώνων. ἀμήν.
[1]	λύπης τραῦμα γενήσεται τῇ μνήμῃ	τῶν	ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον.
[1]	καὶ φρόνιμος οἰκονόμος (ἐκ γὰρ	τῶν	ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου
[10]	ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ	τῶν	ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος·
[11]	κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία,	τῶν	ἀοράτων θεωρία, θεοῦ μετουσία, εὐφροσύνη
[6]	τὸ φέγγος, ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες	τῶν	ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται τῆς βασιλείας
[4]	πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι	τῶν	ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ τῷ κατὰ
[10]	σε ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ	τῶν	ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων.
[3]	παρόντα μᾶλλον ἢ εἴ τι	τῶν	ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ
[6]	πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς	τῶν	βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν δὲ
[8]	ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ	τῶν	γεγονότων ὑμᾶς καὶ οἶμαι τοὺς
[9]	τοῦ ἀέρος τὸν δὲ ἐκ	τῶν	δακρύων ἐπὶ τὴν γῆν καταρρέοντα
[9]	μὴ καταβρέχων τὴν γῆν ταῖς	τῶν	δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς
[10]	δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων λέγω	τῶν	δορυφόρων οἷς σίδηρος τὸ ὅπλον
[10]	περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ αὐτὴν ἡ	τῶν	δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων λέγω
[13]	νομίζοντας οὐδὲν ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο	τῶν	εἰδωλοποιούντων τὰς ὕλας, καλῶς καὶ
[13]	προσθεὶς καταπαύσω τὸν λόγον. τὸ	τῶν	εἰδώλων μῖσος κοινὸν πάντων ἐστὶ
[9]	ὥς ἐστι δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν	τῶν	εἰρημένων εἰς παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά
[12]	τὴν ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς	τῶν	εἰρημένων ἡ μαρτυρία. (εἶδες παρὰ
[9]	δὲ ἐγὼ τότε ἕτερον θέαμα	τῶν	εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν ὄμβρον
[12]	Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων	τῶν	ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ οὖν
[10]	χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´ ὁμοιότητα	τῶν	ἐν τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων
[11]	νοήσεις ἐὰν εἰς τὸ ἀπλήρωτον	τῶν	ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν
[12]	ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς, φησί, διὰ	τῶν	ἔργων προητοιμάσασθε. πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων,
[2]	ἐν τῇ καρδίᾳ πόνος ὑπὸ	τῶν	θρήνων διερμηνεύεται καὶ γίνεται τῶν
[6]	ὁ τῆς ἐκκλησίας στῦλος, ὁ	τῶν	θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ τῶν πενομένων
[3]	μέγας Ἰερεμίας τῇ συμφορᾷ ποτε	τῶν	Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν. ἐκείνων γὰρ ἄξια
[1]	οἱ λογισμοὶ πρὸς τὴν μνήμην	τῶν	κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ
[3]	κἂν τὰ μεγάλα καὶ κοινότερα	τῶν	κακῶν διεξέλθῃς, σεισμοὺς καὶ πολέμους
[12]	μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι	τῶν	κατακλείστων οὐκ ἐπισκέψεως μόνον, ἀλλὰ
[6]	ἡ πολυαρκὴς δεξιά, ὁ κοινὸς	τῶν	καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία,
[2]	πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις	τῶν	λόγων ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ
[13]	εἰδώλων μῖσος κοινὸν πάντων ἐστὶ	τῶν	μετεχόντων τῆς πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης
[9]	ἐξ ὀφθαλμῶν ὑετὸς τοῦ ἐκ	τῶν	νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ τοσαύταις
[12]	γῆς τε καὶ θαλάττης ἐκ	τῶν	οἰκείων ἑκατέρας δωροφορούσης οὐκ ἔδωκε
[10]	βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ	τῶν	ὁμοίων περιχωροῦντες καὶ ἐπὶ τὰ
[8]	φησίν, ἐναντίον κυρίου ὁ θάνατος	τῶν	ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ
[7]	πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ δάκρυον	τῶν	ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν ἐν τοσαύτῃ
[6]	ὁ τῶν θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ	τῶν	πενομένων πλοῦτος, ἡ πολυαρκὴς δεξιά,
[7]	διὰ τὸ πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν	τῶν	ποικίλων αἱρέσεων αὕτη καθ´ ἡμῶν
[5]	τὸ δίκαιον, εἰ ἄλλο τι	τῶν	πρὸς τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα
[13]	σωματικῆς συζυγίας καὶ τὰ τίμια	τῶν	προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς
[9]	ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ τοσαύταις μυριάσι	τῶν	συμπαρόντων οὐκ ἦν ὀφθαλμὸς ὁ
[2]	οὕτω καὶ πρὸς τὰ λυπηρὰ	τῶν	συμπιπτόντων οἰκείως ἔχειν· τοῦτο γὰρ
[7]	ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος ταῖς ἐπαλλήλοις	τῶν	συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ τάχα διὰ
[8]	προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας	τῶν	συνειλεγμένων ὁ δῆμος ὁ ἔπηλύς
[10]	σίδηρος τὸ ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ	τῶν	τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν
[2]	τῶν θρήνων διερμηνεύεται καὶ γίνεται	τῶν	τῆς ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ αἷμα
[11]	ἔχει; Τί οὖν λυπηρὸν εἰ	τῶν	τοῦ βίου κακῶν ἡ μακαρία
[1]	λίαν ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι	τῶν	τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς
[13]	τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους	τῶν	(ὑδάτων ὧν καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν
[8]	ὕπαιθρον πάντων ἐκ ποδῶν καὶ	τῶν	ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ