Livre, Chap.
[1, 5]	ἐκείνου βλασφημίαν ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε	αὖ	γράμμασι χρησαμένου πρός τε Κύριλλον
[1, 21]	ἄνδρας εἶναι, μετὰ γυναικῶν τ´	αὖ	γυναῖκας, ἑκατέρας τε μετέχειν ἐθέλειν
[1, 7]	τῆς Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ τε	αὖ	δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ τὸ οἰκεῖον
[1, 8]	Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία. Τούτου δὲ	αὖ	ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς
[1, 9]	Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε	αὖ	ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ
[1, 13]	τρίχες οὐ διεφθάρησαν, ὡς δ´	αὖ	ζῶντος καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναλιζομένου
[1, 17]	αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά τε	αὖ	θαλάττια ἐπὶ τῆς ξηρᾶς ὀφθῆναι
[1, 17]	ἐν αὐτῇ καταδῦναι· πολλά τε	αὖ	καὶ ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη ἀνά
[1, 11]	φύσιν, μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε	αὖ	καὶ κραιπάλης καί γε ἑωλοκρασίας,
[1, 1]	Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου τε	αὖ	καὶ Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ παναγίου
[1, 20]	τῷ ἐκ Σικελίας, Ἀρριανῷ τε	αὖ	καὶ Πεισάνδρῳ τῷ ποιητῇ, καὶ
[1, 21]	ἕτερον εἶδος νηστείας ἐπινοήσαντες τὸ	αὖ	μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν, ὡς ἔκπληξιν
[1, 1]	μέτεισι πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις τε	αὖ	μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων
[1, 21]	ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ	αὖ	πάλιν ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες μόνους
[1, 21]	θείας τὰ ἄμικτα συναγούσης καὶ	αὖ	πάλιν διαιρούσης χάριτος, ὥστε ζωὴν
[1, 2]	τε καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων τε	αὖ	πολέμων τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν
[1, 18]	τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος	αὖ	στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς,
[1, 14]	ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν τε	αὖ	συχνῶς καὶ πάλιν ἐξαπίνης φαινόμενον·
[1, 13]	κατηχήθη, ἔτη ἐννέα, ἐν δὲ	αὖ	τῇ καλουμένῃ μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ
[1, 3]	οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός τε	αὖ	τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ τοῖς
[1, 10]	Δανιὴλ ἐπίσκοπος Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε	αὖ	Τύρου, καὶ πρός γε Ἀκυλίνιος
[1, 13]	τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ	αὖ	τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ
[1, 21]	ἵνα διὰ πάντων αὐτοῖς τὸ	ἡδὺ	τῆς σαρκὸς ἐξωσθείη, καὶ ψυχὴ
[1, 6]	καὶ Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου	εὖ	μάλα ἐπαινέσας ἐπὶ ῥήματος γέγραφε
[1, 19]	μὲν καὶ ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ	εὖ	μάλα κομψῶς καὶ Εὐσταθίῳ τῷ
[1, 0]	πόνον συγγραφήν τε ταῦτα ποιήσασθαι,	εὖ	μάλα πιστεύσαντι τῷ καὶ ἁλιέας
[1, 11]	ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ τῷ ἀποστόλῳ	εὖ	μάλα σαφῶς εἴρηται· „Δεῖ δὲ
[1, 22]	τῶν ἑῴων ἡγεμονεύοντι, ἡ ἑξῆς	εὖ	μάλα σαφῶς ἱστορία παραστήσει, τῆς
[1, 15]	παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα, εὐθυβόλως	εὖ	μάλα στοχασάμενοι ὡς ταῖς ἄλλαις
[1, 14]	ἐκ λίθου ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς,	εὖ	μάλα τὴν ὀροφὴν εἰς ὕψος
[1, 21]	τοῖς πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων	ἄνευ	νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν
[1, 18]	ἑδῶν ἃ τῇ δίκῃ ἱδρύεται,	εὐθὺ	τοῦ φόρου οὗ ἡ περικαλλὴς
[1, 21]	ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ ταῦτά γε	πολὺ	διεστῶσαν. Τοσοῦτον γὰρ αὐτοῖς τὰ
[1, 0]	Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἑξῆς οὐ	πολὺ	τούτων ἀποδέοντα οὐδενός που καθ´
[1, 4]	ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ	πάνυ,	τῆς πρὸς αὐτ? τόριος, συνυφανθεισῶν
[1, 6]	συνάψῃ τὰ διῃρημένα, καὶ τὰ	μεταξὺ	σκάνδαλα περιελὼν ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ
[1, 6]	ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ νικᾶν.	Οὐ	γὰρ ἂν διαψεύσαιτο ὁ λέγων·
[1, 7]	ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς βλασφημίας ἕνεκα,	οὐ	δεδήλωται τοῖς ἱστορήσασιν· ἃ καὶ
[1, 2]	τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ μόνον	οὐ	διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο
[1, 13]	κατὰ τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες	οὐ	διεφθάρησαν, ὡς δ´ αὖ ζῶντος
[1, 14]	τε καὶ σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ,	οὐ	δίς, οὐ τρίς, ἀλλὰ καὶ
[1, 11]	γε τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης τρόφιμοι,	οὐ	θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ τὴν
[1, 3]	ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος μὲν	οὐ	μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς
[1, 2]	Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς	οὐ	μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς
[1, 7]	τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις διεστηκὸς	οὐ	πλείοσι δύο. Φησὶ γοῦν αὐτὸς
[1, 0]	βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἑξῆς	οὐ	πολὺ τούτων ἀποδέοντα οὐδενός που
[1, 5]	ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα μὲν Θεοδοσίου	οὐ	προσιεμένου τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον
[1, 21]	ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ τόπον,	οὐ	πρόσωπον, οὐδέ τι τῶν πάντων
[1, 21]	παρατραπείσης, τῆς τε γνώμης λοιπὸν	οὐ	συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς καὶ διδράσκουσιν
[1, 1]	Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν πλανώμενον,	οὐ	συνιεὶς καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἧτταν
[1, 21]	παρὰ καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι,	οὐ	τόπον, οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι
[1, 14]	σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ, οὐ δίς,	οὐ	τρίς, ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν
[1, 4]	οἱ ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς	οὐ	φθησομένων τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ
[1, 21]	τῶν ἐς γῆν βριθόντων κρατοῦνται·	οὐ	χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς ἐστι, τί
[1, 13]	τὰ πολλὰ μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη,	οὖ	καὶ τὴν ἁγίαν κορυφὴν μετὰ
[1, 18]	δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ τοῦ φόρου	οὗ	ἡ περικαλλὴς οἰκία, τῶν στρατηγῶν
[1, 17]	ἀλλὰ κατὰ μικρὸν λῆγον, μέχρις	οὗ	καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν
[1, 11]	ταῦτα παρὰ φύσιν αὐτῷ πράττοιτο.	Οὗ	καὶ τὸ διθύραμβον κύημα ἀνδρόγυνον
[1, 15]	αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος,	οὗ	κλέος εὐρὺ κατὰ τὴν ποίησιν,
[1, 5]	ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν ἀπολογησόμενος καθαιρέσει.	Οὗ	μὴ συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς τὰς
[1, 8]	τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´	οὗ	πάσης εἰρήνης ἡ τοῦ Χριστοῦ
[1, 9]	Ἐφέσῳ δευτέρας λῃστρικῆς συνόδου. Ὑφ´	οὗ	τὰ κατὰ Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ
[1, 13]	σιδήρου πεποιημένος κλοιὸς παράκειται, μεθ´	οὗ	τὸ πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα τῶν
[1, 22]	ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ	ναοῦ	τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐν ᾧ
[1, 0]	οὐδενός που καθ´ εἱρμὸν τετύχηκε	λόγου,	ἔδοξέ μοι, εἰ καὶ μὴ
[1, 4]	τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ παντὸς	συλλόγου	ἱερατικοῦ. ~εʹ Ὡς μετὰ πέντε
[1, 7]	ὅσον ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν	βραχυλόγου	οὔσης. Ὀάσεως τῆς Ἴβεως ἐκ
[1, 4]	τοῦ ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ	συλλειτουργοῦ	Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων
[1, 6]	μου τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ	συλλειτουργοῦ	Παύλου, θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα
[1, 2]	τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν	ἐδίδου	φιλονεικότερον ἐν τοῖς περὶ τούτων
[1, 7]	βοηθείας. Καὶ τῷ πλείονι τῆς	ὁδοῦ	συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς
[1, 4]	ὥρισε διὰ τῆς παρούσης ἁγίας	συνόδου,	ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν Νεστόριον
[1, 4]	θρόνους. ~δʹ Ὅπως παρὰ τῆς	συνόδου	καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας μὴ
[1, 9]	μερικῆς κατὰ τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης	συνόδου,	λιβέλλους τε αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου
[1, 9]	τῆς ἐν Ἐφέσῳ δευτέρας λῃστρικῆς	συνόδου.	Ὑφ´ οὗ τὰ κατὰ Εὐτυχῆ
[1, 19]	Περσῶν παροινησάντων κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν	Ἰσδιγέρδου	πατρὸς〉 τοῦ Βαραράνου, ἢ ὡς
[1, 13]	καὶ πηλίκος ὁ ἄνθρωπος τοῦ	θεοῦ	γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ καὶ ὁ
[1, 13]	πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα τῶν ἐκ	θεοῦ	γερῶν μεταδέδωκεν· οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα
[1, 2]	Χριστοῦ τοῦ ἐπὶ πάντων συνεργοῦντος	θεοῦ,	ἐκ τῆς Νεστορίου τοῦ δυσσεβοῦς
[1, 11]	ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ τοῦ	θεοῦ	ἐλήλυθεν ἐκκλησία. Οἱ δέ γε
[1, 13]	ἀνδρίζου· ἡ στάσις σου παρὰ	θεοῦ	ἐστιν. Ὅ μοι ἀξιόλογον ὂν
[1, 0]	εἰς ἡμᾶς ἄφιξις τοῦ φιλανθρώπου	θεοῦ,	ἥ τε εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασις,
[1, 20]	τὴν ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ	θεοῦ	ἡμῶν πόλιν, ἐνταῦθά τε γίνεται
[1, 16]	ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου τοῦ παναγάθου	θεοῦ	Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι
[1, 7]	δεούσης ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ	θεοῦ	κρίσις αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ τῇ
[1, 13]	ὑπακοῆς δῆλον εἶναι ὡς ἐκ	θεοῦ	ποδηγηθεὶς ὧδε διαθλεύει· εἰ δέ
[1, 3]	πάλαι μὲν Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ	θεοῦ	προσαγορευομένης πόλεως, ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ
[1, 11]	τούτῳ ἔστι τὴν ἄρρητον τοῦ	θεοῦ	σοφίαν, τοῦ καὶ πρὸς τὸν
[1, 16]	δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν ἔνθεν, τοῦ	θεοῦ	τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ
[1, 11]	καὶ ταῦτα τοῦ σωτῆρος ἐνδόντος	θεοῦ	τῷ αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ τούτων,
[1, 11]	τὴν ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ	θεοῦ	φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ ἐς τὰ
[1, 16]	τὸ οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ σωτῆρος	θεοῦ,	ὡς ἂν καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων
[1, 21]	πρὸς τιμῆς τοῦ σωτῆρος πέπραχε	θεοῦ,	ὥστε καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια
[1, 3]	εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι τοῦ	νέου	Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα τῆς ἑῴας
[1, 13]	ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ	ἀνδρίζου·	ἡ στάσις σου παρὰ θεοῦ
[1, 16]	πολλοῖς ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου τοῦ	παναγάθου	θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον μείζοσι
[1, 14]	δὲ ταῖς στοαῖς κίονες ἐκ	λίθου	ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ μάλα
[1, 9]	ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ	Δορυλαίου	διέποντος, ὃς καὶ ῥήτωρ ἔτι
[1, 10]	Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος ὁ τοῦ	Δορυλαίου	πρόεδρος. Κατὰ ταύτην καὶ Ἴβας
[1, 15]	τε ζῶσαν διὰ παντὸς εἶναι	βίου	τε μοναδικοῦ καὶ τῆς εἰς
[1, 9]	συνόδου, λιβέλλους τε αὖ ἐπιδεδωκότος	Εὐσεβίου	τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου διέποντος,
[1, 14]	τὸ τέμενος τούτου δὴ τοῦ	ἁγίου	θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως σταδίους
[1, 15]	θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ τοῦ	ἁγίου	Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου
[1, 16]	δύναμις ἔκδηλος ᾖ, καὶ τοῦ	ἁγίου	μάρτυρος τὰ εὐαγῆ λείψανα ἐν
[1, 16]	τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα τοῦ	ἁγίου	παντοίως ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ
[1, 22]	~κβʹ Περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ	ἁγίου	Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη, καὶ
[1, 13]	ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ τοῦ	ἁγίου	Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν τούτοις
[1, 14]	καὶ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ	ἁγίου.	Φέρε δὲ καὶ ἕτερον ὃ
[1, 13]	τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί τε τοῦ	παναγίου	καὶ ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος
[1, 14]	γίνεται μόνον ἐν τοῖς τοῦ	παναγίου	μνημείοις. Εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι,
[1, 2]	μὲν θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ τοῦ	παναγίου	πνεύματος ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ πολλῶν
[1, 1]	αὖ καὶ Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ	παναγίου	πνεύματος κατὰ τὸν Βόσπορον ἐκβρασθέντων
[1, 14]	καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ	παναγίου	Συμεώνου τὴν προσηγορίαν τῷ χώρῳ
[1, 13]	γε ἀντισταίη, ἢ καὶ τοῦ	ἰδίου	θελήματος δοῦλος γένοιτο καὶ μὴ
[1, 1]	εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ τὴν δουλικὴν	Ἀρείου	μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν
[1, 1]	μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς	Ἀρείου	μανίας συνδεθείσης ταῖς ἐν Νικαίᾳ
[1, 10]	τηνικαῦτα κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ	Ἰουβεναλίου	τοῦ Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου, τοῦ καὶ
[1, 7]	ὁ μὴ κατὰ τοῦ τεθέντος	θεμελίου	τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ
[1, 18]	ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν καλουμένην	Ἀνατολίου	στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις ταύτην
[1, 1]	ταῖς ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις,	Εὐνομίου	τε αὖ καὶ Μακεδονίου ὑπὸ
[1, 1]	πέδαις, Εὐνομίου τε αὖ καὶ	Μακεδονίου	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος κατὰ
[1, 10]	Βύβλου. Ἐπράχθη δὲ καί τινα	Σωφρονίου	χάριν τὴν Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται
[1, 13]	τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς	ζωοποιοῦ	κοινωνίας ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος ἐν
[1, 7]	ὠνόμασται· φασὶ δὲ νῦν τὸ	Εὐπρεπίου	προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν ταῖς ἀληθείαις
[1, 13]	πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ	μακαρίου,	ὡς ἂν μὴ αἱ γειτνιῶσαι
[1, 22]	αʹ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας	Εὐαγρίου.
[1, 13]	δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου καὶ	ἀερίου	μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν τε
[1, 16]	πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου	Γρηγορίου	ταύτην ἐξάραντος. Γέγονε δὲ ταὐτὰ
[1, 13]	πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε	Γρηγορίου	τοῦ παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς
[1, 12]	Ὅπως ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν	Νεστορίου	αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´ οὖν
[1, 7]	μηδὲ ψιλῶς ἀκουόμενα, εἰ μὴ	Νεστορίου	βίβλῳ περιέτυχον τὴν περὶ τούτων
[1, 9]	ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος τὴν	Νεστορίου	βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´ οὖν
[1, 4]	ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς	Νεστορίου,	ἡ ἁγία σύνοδος πρὸς λέξιν
[1, 2]	γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ τῶν	Νεστορίου	Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής, ὃς
[1, 5]	ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν	Νεστορίου	καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου
[1, 5]	Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ τὴν	Νεστορίου	καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν τὴν ἐννομωτάτην
[1, 5]	μὲν Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου τὴν	Νεστορίου	καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ τὴν ἐκείνου
[1, 2]	τις πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος	Νεστορίου	καὶ τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων
[1, 12]	θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ	Νεστορίου	πίστιν ἢ τῇ ἀθεμίτῳ αὐτοῦ
[1, 4]	αὐτῷ, καὶ πρός γε τῶν	Νεστορίου	πρὸς αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ
[1, 4]	μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου	Νεστορίου	τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε μὴν
[1, 2]	πάντων συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ τῆς	Νεστορίου	τοῦ δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ
[1, 6]	τοίνυν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ	κυρίου	μου τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ
[1, 6]	γέγονε, νυνὶ μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ	κυρίου	μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ
[1, 9]	ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ	Κυρίου	ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται
[1, 7]	ταχέως διελύθη κατὰ τὴν τοῦ	Κυρίου	παραβολήν, πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ
[1, 13]	Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος,	Ἀρταβουρίου	δὲ αὖ τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος
[1, 13]	εἰσήχθη, Λέοντος τὰ σκῆπτρα διέποντος,	Μαρτυρίου	τηνικαῦτα τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου
[1, 19]	δύο καὶ δέκα ἐτῶν τῆς	Ἀναστασίου	βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν καὶ
[1, 2]	~βʹ Ὅπως ἐφωράθη Νεστόριος δι´	Ἀναστασίου	τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον
[1, 15]	ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ	Συνεσίου	τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς
[1, 4]	χρόνου τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ	θεσπεσίου	διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου τόπον
[1, 15]	ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται τοῦ	θεσπεσίου	συνακμάσαι τοῖς χρόνοις. Ταῦτά μοι
[1, 4]	τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ	θεσπεσίου	τῶν πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων αὐτῷ,
[1, 14]	περὶ τὸν κίονα στοᾷ τοῦ	ὁσίου	Συμεών, ὃν ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς
[1, 0]	ἔχον, πέπρακται, μέχρι τινὸς τῆς	Θεοδοσίου	βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἑξῆς
[1, 11]	ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ λειπόμενα τῆς	Θεοδοσίου	βασιλείας εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ Ὅπως
[1, 19]	Ἰταλικῶν καὶ Περσικῶν οἳ ἐπὶ	Θεοδοσίου	γεγόνασι. Ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις
[1, 16]	Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης ἀνακομισθεὶς παρὰ	Θεοδοσίου	ἐν Ἀντιοχείᾳ κατετέθη. Τότε καὶ
[1, 19]	γεγόνασι. Ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις	Θεοδοσίου	ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ τὴν Εὐρώπην
[1, 7]	γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ ὡς αὖθις	Θεοδοσίου	θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν καλουμένην Ὄασιν
[1, 10]	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων,	Θεοδοσίου	θεσπίσαντος πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος
[1, 18]	καὶ Ζωΐλος καὶ Κάλλιστος παρὰ	Θεοδοσίου	κατὰ τὴν Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν,
[1, 5]	αὐτὸν ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα μὲν	Θεοδοσίου	οὐ προσιεμένου τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν,
[1, 22]	καὶ τῆς μετ´ αὐτὴν τελευτῆς	Θεοδοσίου.	Πολλοῖς τοίνυν τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ
[1, 7]	τί δή ποτε καὶ παρὰ	Θεοδοσίου	προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς
[1, 22]	Πολλοῖς τοίνυν τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ	Θεοδοσίου	σύμβιος, καὶ πολλά, ὥς μοι
[1, 17]	ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ τοίνυν	Θεοδοσίου	τὰ σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος καὶ
[1, 3]	εἰκότως ἐδέησε νεύμασι τοῦ νέου	Θεοδοσίου	τὰ σκῆπτρα τῆς ἑῴας διέποντος
[1, 22]	δοκεῖ πρὸ τῆς Εὐδοκίας, καὶ	Θεοδοσίου,	τὴν βασιλείαν ὀκτὼ καὶ τριάκοντα
[1, 7]	δορυάλωτος ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι δὲ	Θεοδοσίου	τὴν ἐπάνοδον ἐγνωκότος, τόπους ἐκ
[1, 13]	χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς καὶ	Θεοδοσίου	τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ
[1, 5]	μετ´ αὐτοῦ. Καὶ ὅπως διὰ	Θεοδοσίου	τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ
[1, 10]	Ὅσα παρὰ τοῦ Διοσκόρου καὶ	Χρυσαφίου	τὸ παράλογον ἐν Ἐφέσῳ συνέδριον
[1, 10]	πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος	Χρυσαφίου	τῶν βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος, συνδραμόντων
[1, 15]	διὰ παντὸς εἶναι βίου τε	μοναδικοῦ	καὶ τῆς εἰς θεὸν θεωρίας.
[1, 8]	τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι	Κυζίκου	ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν
[1, 7]	τὴν καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος	βασιλικοῦ	κατοικοῦμεν. Καί τινων ἐν μέσῳ
[1, 4]	τὸν αὐτὸν Νεστόριον τοῦ τε	ἐπισκοπικοῦ	ἀξιώματος καὶ παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ.
[1, 13]	ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου,	Φιλιππικοῦ	δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν ἑῴων
[1, 4]	ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ παντὸς συλλόγου	ἱερατικοῦ.	~εʹ Ὡς μετὰ πέντε ἡμέρας
[1, 20]	παναρίστοις σοφισταῖς. Καὶ εἰκόνι ἐκ	χαλκοῦ	τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων αὐτὴν
[1, 6]	τῇ ἐπιστολῇ· Περὶ δὲ τῆς	θεοτόκου,	καὶ τὰ ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν
[1, 10]	Τύρου, καὶ πρός γε Ἀκυλίνιος	Βύβλου.	Ἐπράχθη δὲ καί τινα Σωφρονίου
[1, 0]	οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε οὖν τῷ	Παμφίλου,	Σωζομενῷ τε καὶ Θεοδωρήτῳ καὶ
[1, 0]	ἐς τὰ μάλιστα λόγιος ὁ	Παμφίλου	τά τε ἄλλα καὶ ὥστε
[1, 6]	εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος	Κυρίλλου	διὰ τὴν ἐπιστολήν. Παύλου τε
[1, 5]	Ἐκ δὲ λιβέλλων ἐπιδεδομένων παρὰ	Κυρίλλου	καὶ Μέμνονος τῇ ἅμα σφίσι
[1, 7]	θεία κρίσις ἐγεγόνει ἡ διὰ	Κυρίλλου	καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,
[1, 7]	δὲ καί τινι ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ	Κυρίλλου	τεχνάζοντος, τί δή ποτε καὶ
[1, 4]	μετὰ πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται,	Κυρίλλου	τοῦ θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν
[1, 4]	οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων	Κυρίλλου	τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς Νεστόριον
[1, 4]	ἢ εἰ καὶ φθαῖεν, μετὰ	πολλοῦ	χρόνου τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ
[1, 6]	ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα τὸν τοῦ	διαβόλου	νικήσῃ φθόνον καὶ συνάψῃ τὰ
[1, 2]	τὸ γεγραμμένον, ἢ τὸν ὑφαντὸν	διόλου	χιτῶνα παρὰ τῶν θεοκτόνων περιρραγείς,
[1, 21]	τῆς γῆς, κατὰ τὴν τοῦ	ἀποστόλου	φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι
[1, 12]	ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν τοῦ πρώτου	τίτλου	τυγχάνουσα· ἐν ᾗ τὸν πάλαι
[1, 6]	τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ	Παύλου,	θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα εἰκότως,
[1, 6]	ἔπαινος Κυρίλλου διὰ τὴν ἐπιστολήν.	Παύλου	τε τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς
[1, 6]	Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ	Παύλου	τοῦ Ἐμέσης εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος,
[1, 6]	τοῦ κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου	Παύλου	τοῦ ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον
[1, 11]	Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ δύναμίς	μου	ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ ὧν
[1, 6]	εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου	μου	τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ
[1, 6]	νυνὶ μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου	μου	τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ ἐπισκόπου
[1, 20]	ἣν ὕστερον, ἐπειδὴ καιρὸν ἦγε	γάμου,	Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας
[1, 6]	λέλυται γὰρ τὸ μεσότοιχον τοῦ	φραγμοῦ,	καὶ πέπαυται τὸ λυποῦν, καὶ
[1, 13]	παρ´ αὐτὸν οἱ τῆς ἁγίας	ἐρήμου,	ἐντειλάμενοι φάναι· τίς ἡ ξενοπρεπὴς
[1, 13]	σωζόμενον παρὰ τοῖς τῆς ἁγίας	ἐρήμου	κατειλήφαμεν, καὶ παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν.
[1, 3]	Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς	ἀοιδίμου	μνήμης ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´
[1, 13]	ὁ τῆς ὁσίας καὶ πάντα	ἀοιδίμου	μνήμης, πρῶτος τὴν ἐπὶ κίονος
[1, 8]	τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ	ἀοιδίμου	πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός,
[1, 13]	τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου τοῦ	παναοιδίμου,	Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν
[1, 7]	οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς	ψάμμου	κτίσας, ἣ καὶ ταχέως διελύθη
[1, 22]	χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ	τόμου	τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐαγρίου.
[1, 17]	καὶ περὶ τοῦ γενομένου ξένου	σεισμοῦ	καὶ τῶν ἄλλων ἐν κόσμῳ
[1, 9]	ὅπως παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη	Φλαβιανοῦ,	καὶ περὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ
[1, 10]	τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας	Φλαβιανοῦ	τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν βασιλείων
[1, 1]	πίστιν πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς	Ἰουλιανοῦ	δυσσεβείας τοῖς τῶν μαρτύρων αἵμασι
[1, 1]	μετὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς	Ἰουλιανοῦ	τῶν αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον
[1, 19]	συχναὶ κατὰ τὴν Εὐρώπην γεγόνασιν,	Οὐαλεντινιανοῦ	Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς καὶ καθεῖλε
[1, 12]	διάταξις ἀνὰ τὸ πρῶτον βιβλίον	κειμένηἸουστινιανοῦ	κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν τοῦ
[1, 19]	ἢ ὡς Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ	Βαραράνου	βασιλεύοντος, ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς
[1, 19]	βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ	Βαραράνου,	ἢ ὡς Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ
[1, 13]	πρεσβείας τῷ θεῷ προσάγων, ἐξ	οὐρανοῦ	δὲ τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν
[1, 13]	τὰ μετέωρα διώκει· καὶ μέσον	οὐρανοῦ	καὶ τῶν ἐπὶ γῆς γενόμενος
[1, 22]	Περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου	Στεφάνου	ἐν ᾧ ἐτέθη, καὶ τῆς
[1, 22]	πρώτου διακόνων τε καὶ μαρτύρων	Στεφάνου,	οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς· ἐν
[1, 8]	τοῦδε τὴν κοινὴν τῶν ἀνθρώπων	στειλαμένου	πορείαν, Φλαβιανὸς τὸν θρόνον διαδέχεται.
[1, 4]	ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους	προσδεξαμένου,	ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν
[1, 5]	ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε αὖ γράμμασι	χρησαμένου	πρός τε Κύριλλον καὶ Ἰωάννην
[1, 6]	τὴν ὁμολογίαν, καὶ ταύτην συντετάχθαι	διαβεβαιωσαμένου	παρά τε τῆς σῆς ὁσιότητος
[1, 16]	κοιμητηρίῳ, μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον χρόνοις,	ὑποθεμένου	τοῦ παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν
[1, 5]	Καὶ πρῶτα μὲν Θεοδοσίου οὐ	προσιεμένου	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ
[1, 8]	Τούτου δὲ αὖ ἐξ ἀνθρώπων	γεγενημένου,	Πρόκλος τοὺς οἴακας τῆς καθέδρας
[1, 13]	αὖ ζῶντος καὶ τοῖς ἀνθρώποις	συναλιζομένου	διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ τοῦ
[1, 6]	ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω.	Ἀφικομένου	τοίνυν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ
[1, 6]	καὶ τοῖς ὑπὲρ δύναμιν πόνοις	ἑλομένου	προσομιλεῖν, ἵνα τὸν τοῦ διαβόλου
[1, 6]	ἐπισκόπου πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρου πόλιν	γενομένου,	ἐπί τε τῆς ἐκκλησίας τὸν
[1, 10]	τοῦ καὶ πρότερον ἐν Ἐφέσῳ	γενομένου,	μετὰ πολλῶν τῶν ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 17]	ἑσπέρια κατέστρεψε· καὶ περὶ τοῦ	γενομένου	ξένου σεισμοῦ καὶ τῶν ἄλλων
[1, 14]	ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ τοῦ πολλάκις	φαινομένου	ἀστέρος ἐν τῇ περὶ τὸν
[1, 19]	κρατηθείσης Γιζερίχου τε τῶν βαρβάρων	ἡγουμένου.	~κʹ Περὶ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας
[1, 2]	λεὼ δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν εἰκότως	ἡγουμένου	τὴν διάλεξιν, Νεστόριος ὁ τῆς
[1, 17]	κατέστρεψε· καὶ περὶ τοῦ γενομένου	ξένου	σεισμοῦ καὶ τῶν ἄλλων ἐν
[1, 5]	Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ τὴν	ἐκείνου	βλασφημίαν ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε αὖ
[1, 2]	Νεστόριος τῆς εὐσεβείας παρετράπη τῶν	ἐκείνου	διδαγμάτων ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ περὶ
[1, 7]	καί τινος γεγραφότος τὴν τελευταίαν	ἐκείνου	ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος ὡς τὴν
[1, 15]	προσφωνητικὸς λόγος, καὶ ὅσα τῶν	ἐκείνου	χρηστῶν φέρεται πόνων. ~ιςʹ Ὅπως
[1, 21]	παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται κἂν ἐξ	ἑωθινοῦ,	οὕτω πάλιν ταῖς φιλοφροσύναις καὶ
[1, 9]	δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς κατὰ τὴν	Κωνσταντίνου	ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε αὖ
[1, 9]	πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν ἀνὰ τὴν	Κωνσταντίνου	ἡ ἐκ γειτόνων σύνοδος ἁλίζεται,
[1, 20]	Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς τὴν	Κωνσταντίνου.	Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ τὴν
[1, 1]	Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς τῇ	Κωνσταντίνου	ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει, ἤδη τε
[1, 8]	αὐτὸν Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς	Κωνσταντίνου	τοῦ ἀοιδίμου πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν
[1, 3]	μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς	Κωνσταντίνου	φθάνει πάντας. Καὶ Κύριλλος δὲ
[1, 4]	τοῦ θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν	Κελεστίνου	τόπον τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται,
[1, 4]	ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ	Κελεστίνου	τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας,
[1, 4]	καὶ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς	Κελεστίνου	τοῦ πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ?
[1, 18]	τὴν πρὸς τὸ νότιον τῆς	Ῥουφίνου	πλευρόν, μέχρις ἡμῶν τὴν τούτου
[1, 13]	δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον,	Δόμνου	τηνικάδε τὴν Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος. Ὃς
[1, 6]	ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν	Ἰωάννου	εὖ μάλα ἐπαινέσας ἐπὶ ῥήματος
[1, 3]	σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος	Ἰωάννου	τοῦ Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν
[1, 4]	εἰ καὶ φθαῖεν, μετὰ πολλοῦ	χρόνου	τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου
[1, 14]	τῆς ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ παναγίου	Συμεώνου	τὴν προσηγορίαν τῷ χώρῳ καταλιπούσης.
[1, 13]	καὶ τὸν πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν	Συμεώνου	τοῦ μακαρίου, ὡς ἂν μὴ
[1, 0]	οὐ πολὺ τούτων ἀποδέοντα οὐδενός	που	καθ´ εἱρμὸν τετύχηκε λόγου, ἔδοξέ
[1, 2]	τοῖς περὶ τούτων ἐνιστάμενος. Καί	που	καὶ ἰδίας παρεντιθείς τε καὶ
[1, 15]	Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου τοῦ Κυρήνης	ἐπισκόπου.	Ἐπὶ τῆς αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας
[1, 10]	Λέοντος τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης	ἐπισκόπου.	Παρῆν δὲ αὐτοῖς καὶ Φλαβιανὸς
[1, 6]	ἐπιστολήν. Παύλου τε τοῦ Ἐμεσηνῶν	ἐπισκόπου	πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου,
[1, 4]	ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ	ἐπισκόπου	τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις,
[1, 10]	ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ Ἱεροσολύμων	ἐπισκόπου,	τοῦ καὶ πρότερον ἐν Ἐφέσῳ
[1, 6]	μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ	ἐπισκόπου	χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς
[1, 2]	Μαρία γὰρ ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ	ἀνθρώπου	δὲ θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς
[1, 0]	τε εἰς ἡμᾶς ἄφιξις τοῦ	φιλανθρώπου	θεοῦ, ἥ τε εἰς οὐρανοὺς
[1, 13]	διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ τοῦ	μετώπου	δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν καὶ ἀπέσκληκε,
[1, 4]	Καὶ Μέμνονος τοῦ τῆς Ἐφεσίων	προέδρου	τὴν διέλευσιν τῶν ἡμερῶν τῶν
[1, 6]	τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς τὴν	Ἀλεξάνδρου	πόλιν γενομένου, ἐπί τε τῆς
[1, 7]	ἀθάνατα συμπλεκομένων, ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ	θἀτέρου	τῶν μερῶν τοῦ ἑτέρου στερηθείη,
[1, 7]	αὐτῷ θἀτέρου τῶν μερῶν τοῦ	ἑτέρου	στερηθείη, τὴν χριστοτόκος ἐπενόησε φωνήν.
[1, 13]	Συμεώνης. Ταύτῃ καὶ ὁ ἐκ	σιδήρου	πεποιημένος κλοιὸς παράκειται, μεθ´ οὗ
[1, 21]	Λέξω δὲ καὶ ἕτερον, ὃ	μικροῦ	με διέλαθε, καίτοι τὰ πρεσβεῖα
[1, 10]	μὲν τῆς καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ	Διοσκόρου	καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως
[1, 10]	ἀθροίζεται. ~ιʹ Ὅσα παρὰ τοῦ	Διοσκόρου	καὶ Χρυσαφίου τὸ παράλογον ἐν
[1, 18]	τῇ δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ τοῦ	φόρου	οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία, τῶν
[1, 21]	ἡ Εὐδοκία διέθηκε· καὶ περὶ	διαφόρου	βιοτῆς καὶ διαίτης τῶν ἐν
[1, 21]	ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς ὡς ἐκ	διαμέτρου	χωροῦσιν αὐτοῖς τὴν ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον
[1, 14]	τοῦ νεὼ οἰκοδομία σύγκειται μὲν	σταυροῦ	δίκην ἐκ τῶν τεσσάρων πλευρῶν
[1, 10]	ἐπίσκοπος Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε αὖ	Τύρου,	καὶ πρός γε Ἀκυλίνιος Βύβλου.
[1, 15]	ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ τοῦ ἁγίου	Ἰσιδώρου	τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου τοῦ
[1, 14]	κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε τοῦ	χώρου	γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ
[1, 13]	„Ἴσχυε καὶ ἀνδρίζου· ἡ στάσις	σου	παρὰ θεοῦ ἐστιν. Ὅ μοι
[1, 3]	Νεστόριος μὲν οὐ μακρὰν τῆς	Ἐφέσου	διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου φθάνει πάντας.
[1, 5]	τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν	Ἐφέσου·	οὓς ἡ σύνοδος πάλιν ἠθῴωσεν
[1, 17]	ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν τε καὶ τὸ	Χερρονήσου	καλούμενον μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι δὲ
[1, 22]	τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος	τοῦ	αʹ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας
[1, 14]	Ἐπόθουν τὸ τέμενος τούτου δὴ	τοῦ	ἁγίου θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως
[1, 15]	τῶν θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ	τοῦ	ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ
[1, 16]	ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ, καὶ	τοῦ	ἁγίου μάρτυρος τὰ εὐαγῆ λείψανα
[1, 16]	ἠδύνατο τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα	τοῦ	ἁγίου παντοίως ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος,
[1, 22]	ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ ναοῦ	τοῦ	ἁγίου Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη,
[1, 13]	αὐτοῦ ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ	τοῦ	ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν
[1, 14]	ἄλλοι, καὶ αὐτῆς τῆς κεφαλῆς	τοῦ	ἁγίου. Φέρε δὲ καὶ ἕτερον
[1, 4]	κανόνων καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς	τοῦ	ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ
[1, 14]	τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ παντὸς	τοῦ	ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ, τῶν ἀγροίκων
[1, 3]	ἐν Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου	τοῦ	Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ
[1, 4]	παρὰ τῆς συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος,	τοῦ	Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν
[1, 8]	Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου	τοῦ	ἀοιδίμου πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται
[1, 21]	οἳ ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς	τοῦ	ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς κόσμον
[1, 21]	ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ τὴν	τοῦ	ἀποστόλου φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις
[1, 1]	κεφάλαιον, ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν	τοῦ	ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων μικρὸν
[1, 13]	ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς καὶ Θεοδοσίου	τοῦ	αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν
[1, 7]	νῦν ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν.	Τοῦ	αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς
[1, 17]	ὅσα πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν μετέστη.	Τοῦ	αὐτοῦ τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα
[1, 19]	κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉	τοῦ	Βαραράνου, ἢ ὡς Σωκράτει δοκεῖ,
[1, 5]	αὐτοῦ. Καὶ ὅπως διὰ Θεοδοσίου	τοῦ	βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ Ἰωάννης,
[1, 17]	καὶ ἑσπέρια κατέστρεψε· καὶ περὶ	τοῦ	γενομένου ξένου σεισμοῦ καὶ τῶν
[1, 6]	πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα τὸν	τοῦ	διαβόλου νικήσῃ φθόνον καὶ συνάψῃ
[1, 10]	σύνοδος ἀθροίζεται. ~ιʹ Ὅσα παρὰ	τοῦ	Διοσκόρου καὶ Χρυσαφίου τὸ παράλογον
[1, 7]	πρᾶττε τὸ δοκοῦν, εἴ γε	τοῦ	δοκοῦντος λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ
[1, 9]	αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν	τοῦ	Δορυλαίου διέποντος, ὃς καὶ ῥήτωρ
[1, 10]	καθαιρέσεως Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος ὁ	τοῦ	Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ ταύτην καὶ
[1, 2]	συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ τῆς Νεστορίου	τοῦ	δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ ὁ
[1, 4]	καὶ διαφόρων ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ	τοῦ	δυσσεβοῦς Νεστορίου, ἡ ἁγία σύνοδος
[1, 9]	τὸν θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ	τοῦ	δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ
[1, 6]	διὰ τὴν ἐπιστολήν. Παύλου τε	τοῦ	Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρου
[1, 6]	καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου	τοῦ	Ἐμέσης εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ
[1, 2]	καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ	τοῦ	ἐπὶ πάντων συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ
[1, 4]	πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου	τοῦ	ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες
[1, 6]	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου	τοῦ	ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα
[1, 7]	προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου τῶν μερῶν	τοῦ	ἑτέρου στερηθείη, τὴν χριστοτόκος ἐπενόησε
[1, 6]	τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου μου	τοῦ	θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου,
[1, 6]	μάλιστα πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου μου	τοῦ	θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ ἐπισκόπου χάρτην
[1, 13]	ὁπόσος καὶ πηλίκος ὁ ἄνθρωπος	τοῦ	θεοῦ γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ καὶ
[1, 11]	ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ	τοῦ	θεοῦ ἐλήλυθεν ἐκκλησία. Οἱ δέ
[1, 20]	ἐπὶ τὴν ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ	τοῦ	θεοῦ ἡμῶν πόλιν, ἐνταῦθά τε
[1, 7]	τῆς δεούσης ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ	τοῦ	θεοῦ κρίσις αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ
[1, 11]	κἀν τούτῳ ἔστι τὴν ἄρρητον	τοῦ	θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ πρὸς
[1, 16]	Γέγονε δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν ἔνθεν,	τοῦ	θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων
[1, 11]	γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον	τοῦ	θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ ἐς
[1, 4]	πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου	τοῦ	θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου
[1, 15]	ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται	τοῦ	θεσπεσίου συνακμάσαι τοῖς χρόνοις. Ταῦτά
[1, 4]	καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου	τοῦ	θεσπεσίου τῶν πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων
[1, 21]	μηδὲ μὴν αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ	τοῦ	θήλεος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι
[1, 13]	δέ γε ἀντισταίη, ἢ καὶ	τοῦ	ἰδίου θελήματος δοῦλος γένοιτο καὶ
[1, 16]	ἡμῶν τελεῖται, πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον	τοῦ	ἱεράρχου Γρηγορίου ταύτην ἐξάραντος. Γέγονε
[1, 10]	κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου	τοῦ	Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου, τοῦ καὶ πρότερον
[1, 7]	ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα, μετὰ	τοῦ	καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι
[1, 11]	τὴν ἄρρητον τοῦ θεοῦ σοφίαν,	τοῦ	καὶ πρὸς τὸν θεσπέσιον Παῦλον
[1, 10]	Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου,	τοῦ	καὶ πρότερον ἐν Ἐφέσῳ γενομένου,
[1, 14]	Κατὰ τὸ λαιὸν τοίνυν μέρος	τοῦ	κίονος ἐν αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ
[1, 15]	Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου	τοῦ	Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς
[1, 6]	Ἀφικομένου τοίνυν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν	τοῦ	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ
[1, 6]	διχοστασία γέγονε, νυνὶ μάλιστα πεπληροφορήμεθα,	τοῦ	κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου
[1, 9]	ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα	τοῦ	Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι·
[1, 7]	καὶ ταχέως διελύθη κατὰ τὴν	τοῦ	Κυρίου παραβολήν, πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς
[1, 9]	δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ	τοῦ	Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ
[1, 2]	Ὅπως ἐφωράθη Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου	τοῦ	μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ
[1, 13]	τὸν πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου	τοῦ	μακαρίου, ὡς ἂν μὴ αἱ
[1, 13]	συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ	τοῦ	μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο μὲν καὶ
[1, 22]	αὐτοῖς ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ	τοῦ	ναοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐν
[1, 11]	προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ	τοῦ	νέκταρος καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς
[1, 3]	μηδὲν εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι	τοῦ	νέου Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα τῆς
[1, 14]	ὄρους σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ	τοῦ	νεὼ οἰκοδομία σύγκειται μὲν σταυροῦ
[1, 14]	καταλιπούσης. Διήκει δὲ τὸ πρόσαντες	τοῦ	ὄρους σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ
[1, 14]	μάλιστα τριακοσίους κείμενον πρὸς αὐτὴν	τοῦ	ὄρους τὴν κορυφήν. Μάνδραν οἱ
[1, 14]	τῇ περὶ τὸν κίονα στοᾷ	τοῦ	ὁσίου Συμεών, ὃν ἑωράκει ὁ
[1, 16]	μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου	τοῦ	παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον
[1, 13]	διδάξαντα τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί τε	τοῦ	παναγίου καὶ ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ
[1, 14]	δὴ γίνεται μόνον ἐν τοῖς	τοῦ	παναγίου μνημείοις. Εἰσὶ δὲ οἳ
[1, 2]	τὴν μὲν θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ	τοῦ	παναγίου πνεύματος ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ
[1, 1]	τε αὖ καὶ Μακεδονίου ὑπὸ	τοῦ	παναγίου πνεύματος κατὰ τὸν Βόσπορον
[1, 14]	ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως οἶμαι	τοῦ	παναγίου Συμεώνου τὴν προσηγορίαν τῷ
[1, 13]	ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου	τοῦ	παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα
[1, 1]	καὶ περιπτύσσεται, καὶ οὐκ εἰ	τοῦ	παντὸς ἐξώσει γε φρυαττόμενος, ἀλλ´
[1, 6]	καὶ διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος,	τοῦ	πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς
[1, 4]	τῆς ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου	τοῦ	πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ? τόριος,
[1, 15]	~ιεʹ Περὶ τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου	τοῦ	Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου τοῦ Κυρήνης
[1, 11]	Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει φειδοῖ	τοῦ	πλάσματος. Εἰ δὲ περὶ ἕτερά
[1, 14]	ἔφθην εἰπών, ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ	τοῦ	πολλάκις φαινομένου ἀστέρος ἐν τῇ
[1, 22]	ἐξοχῇ τε καὶ κάλλει προὖχον,	τοῦ	πρώτου διακόνων τε καὶ μαρτύρων
[1, 12]	κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν	τοῦ	πρώτου τίτλου τυγχάνουσα· ἐν ᾗ
[1, 14]	τεθήπασι τὸ θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ	τοῦ	σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ μία τῶν
[1, 17]	τεμένει τιμώμενα. ~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα	τοῦ	Σκυθῶν βασιλέως, καὶ ὅπως τὰ
[1, 13]	~ιγʹ Περὶ τοῦ ἁγίου Συμεὼν	τοῦ	Στυλίτου. Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις
[1, 0]	~Προοίμιον	τοῦ	συγγραφέως, πῶς ἐπὶ τὸ γράφειν
[1, 11]	δεύτερον διελύθη συνέδριον. ~ιαʹ Ἀπολογία	τοῦ	συγγραφέως ὑπὲρ τῶν ἐν ἡμῖν
[1, 13]	ἀνθρώπων πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ	τοῦ	σχήματος κηρύσσοντες οἷός τε καὶ
[1, 20]	ὁ Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται	τοῦ	σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει μὲν
[1, 11]	ἄττα κεκαινούργηται, γεγόνασι καὶ ταῦτα	τοῦ	σωτῆρος ἐνδόντος θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ
[1, 16]	ἄρα ἦν τὸ οἰκονομούμενον παρὰ	τοῦ	σωτῆρος θεοῦ, ὡς ἂν καὶ
[1, 21]	πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς τιμῆς	τοῦ	σωτῆρος πέπραχε θεοῦ, ὥστε καὶ
[1, 4]	ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν Νεστόριον	τοῦ	τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ παντὸς
[1, 7]	πατὴρ Νεστόριος, ὁ μὴ κατὰ	τοῦ	τεθέντος θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος
[1, 4]	οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος	τοῦ	τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν
[1, 10]	Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν Λέοντος	τοῦ	τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν
[1, 4]	τοῖς ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος	τοῦ	τιμιωτάτου Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει,
[1, 7]	Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης,	τοῦ	τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν
[1, 17]	τῷ λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα	τοῦ	τῶν Σκυθῶν βασιλέως· ὃν περιέργως
[1, 11]	ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον	τοῦ	φθάσαντος λέγειν εἰ τόδε πρεσβεύσειε.
[1, 0]	ἥ τε εἰς ἡμᾶς ἄφιξις	τοῦ	φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε εἰς
[1, 2]	θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς τούτοις	τοῦ	φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν
[1, 18]	ἃ τῇ δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ	τοῦ	φόρου οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία,
[1, 6]	γῆ· λέλυται γὰρ τὸ μεσότοιχον	τοῦ	φραγμοῦ, καὶ πέπαυται τὸ λυποῦν,
[1, 8]	ὑφ´ οὗ πάσης εἰρήνης ἡ	τοῦ	Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία. Τούτου δὲ
[1, 14]	τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε	τοῦ	χώρου γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι,
[1, 6]	Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου μου τοῦ	θεοσεβεστάτου	ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου, θυμηδίας
[1, 6]	πεπληροφορήμεθα, τοῦ κυρίου μου τοῦ	θεοσεβεστάτου	Παύλου τοῦ ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος
[1, 4]	καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ	ἁγιωτάτου	πατρὸς ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου
[1, 4]	ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ	τιμιωτάτου	Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε
[1, 2]	ἐφωράθη Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου τοῦ	μαθητοῦ	διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον
[1, 3]	ὑστερήσαντος Ἰωάννου τοῦ Ἀντιοχείας καὶ	Θεοδωρήτου.	Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς
[1, 13]	Περὶ τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ	Στυλίτου.	Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις ἤκμασέ
[1, 17]	τὰ πολλὰ Βιθυνίας τε καὶ	Ἑλλησπόντου,	Φρυγίας τε ἑκατέρας. Ὃ δὴ
[1, 14]	τὸ ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω ἀνθ´	ὅτου	λέγειν, ὡς ἂν γυνὴ μὴ
[1, 21]	ἐν Ἱεροσολύμοις δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ	ὅτου	μὲν χάριν ἢ τί πρωτοτύπως
[1, 14]	ταῖς στοαῖς κίονες ἐκ λίθου	ξεστοῦ	πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ μάλα τὴν
[1, 11]	Μεθ´ ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ τοῖς	Ἡφαίστου	τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς θεοῖς θεατριζόμενός
[1, 18]	καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη, ἣν	Καλλίστου	στοὰν οἵ τε παλαιοὶ οἵ
[1, 21]	δ´ οὖν ἀνὰ τὴν ἁγίαν	Χριστοῦ	πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς τιμῆς
[1, 6]	τρόπος, τοῦ πάντων ἡμῶν σωτῆρος	Χριστοῦ	ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην
[1, 8]	οὗ πάσης εἰρήνης ἡ τοῦ	Χριστοῦ	τετύχηκεν ἐκκλησία. Τούτου δὲ αὖ
[1, 2]	τελευτῆς καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη,	Χριστοῦ	τοῦ ἐπὶ πάντων συνεργοῦντος θεοῦ,
[1, 20]	ὕστερον ἐπὶ τὴν ἁγίαν ἐπειγομένη	Χριστοῦ	τοῦ θεοῦ ἡμῶν πόλιν, ἐνταῦθά
[1, 2]	τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς τούτοις τοῦ	φιλοχρίστου	λεὼ δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν εἰκότως
[1, 20]	γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος τῆς	αὐτοῦ	ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης αὐτῷ γίνεται
[1, 19]	Βαραράνου, ἢ ὡς Σωκράτει δοκεῖ,	αὐτοῦ	Βαραράνου βασιλεύοντος, ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις
[1, 7]	ὁ δυσσεβὴς Νεστόριος πεπονθέναι περὶ	αὐτοῦ	γράφει, καὶ ὡς σκώληξι τὴν
[1, 13]	ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη, τοῖς περὶ	αὐτοῦ	γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ τοσοῦτον ἡ
[1, 12]	Νεστορίου πίστιν ἢ τῇ ἀθεμίτῳ	αὐτοῦ	διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ μὲν ἐπίσκοποι
[1, 7]	μείζω τε καὶ ἀθάνατα κατ´	αὐτοῦ	δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς μετὰ
[1, 7]	δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ τῆς	αὐτοῦ	εἰς Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα τὰ
[1, 6]	πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς	αὐτοῦ	ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων
[1, 12]	ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας, τὸν διάπυρον	αὐτοῦ	ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ τοῦ
[1, 5]	καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ τοὺς μετ´	αὐτοῦ.	Καὶ ὅπως διὰ Θεοδοσίου τοῦ
[1, 13]	ἱκετεύειν τε καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ	αὐτοῦ,	καὶ τῆς οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι.
[1, 4]	αὐτὸν ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν	αὐτοῦ	καὶ τῶν συγγραμμάτων τῶν καὶ
[1, 7]	δὲ τετύχηκε διὰ τὰς παρ´	αὐτοῦ	κυηθείσας βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ
[1, 4]	ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´	αὐτοῦ	κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε
[1, 16]	πάλαι Τυχαῖον γέγονε, τῶν ἱερῶν	αὐτοῦ	λειψάνων μετὰ πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ
[1, 13]	τε καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν	αὐτοῦ	μάνδραν γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον
[1, 13]	κομίζεται κατὰ τὴν Ἀντιόχου τὸ	αὐτοῦ	πανάγιον σῶμα· ὃ καὶ Λέων
[1, 11]	θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ τὴν	αὐτοῦ	περὶ τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά
[1, 9]	εἶναι· καθαιρεῖται μέν, ἐκδεήσεων δὲ	αὐτοῦ	πρὸς Θεοδόσιον γενομένων, οἷα τῶν
[1, 7]	ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ	αὐτοῦ	πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας·
[1, 4]	καὶ ἐκ τῶν ἀρτίως παρ´	αὐτοῦ	ῥηθέντων κατὰ τήνδε τὴν μητρόπολιν
[1, 7]	Θεοδόσιον ἐκ τῆς Ἐφεσίων πόλεως,	αὐτοῦ	τε αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ
[1, 14]	καὶ αὐτὸ δὴ τὸ προσωπεῖον	αὐτοῦ	τεθέανται ὧδέ τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον,
[1, 16]	θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων	αὐτοῦ	τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ
[1, 17]	πεπραχὼς τῶν ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ	αὐτοῦ	τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος,
[1, 12]	ᾗ τὸν πάλαι ποθούμενον παρ´	αὐτοῦ,	ὡς αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν
[1, 1]	τε γένοιτο· πολλάκις δὲ τῇ	ἑαυτοῦ	ἰλυσπώμενος κακίᾳ, καὶ γράμματος ἐναλλαγὴν
[1, 6]	καὶ σφόδρα εἰκότως, ὡς ἀνδρὸς	τοιούτου	μεσιτεύοντος καὶ τοῖς ὑπὲρ δύναμιν
[1, 7]	ἔκδοτον, ἵνα μὴ πάσαις ἐκ	τούτου	γενεαῖς τραγῳδῆται κρεῖττον εἶναι βαρβάρων
[1, 8]	ἡ τοῦ Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία.	Τούτου	δὲ αὖ ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου,
[1, 14]	ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν τὸ τέμενος	τούτου	δὴ τοῦ ἁγίου θεάσασθαι. Διέστηκε
[1, 18]	Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν τὴν	τούτου	προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ τὰς
[1, 2]	θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς τὰ περὶ	τούτου	Σωκράτει τε καὶ τῇ ἐν
[1, 13]	τὸ σεπτὸν αὐτοῖς εἴασε σῶμα.	Τούτου	τὰ πολλὰ μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη,
[1, 13]	ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος.	Τούτου	τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν καί
[1, 13]	καὶ ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη τριάκοντα.	Τούτου	τὸ πανάγιον σῶμα μετὰ τὴν
[1, 6]	τε τῆς ἐκκλησίας τὸν περὶ	τούτου	φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ
[1, 15]	Περὶ τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ	Πηλουσιώτου,	καὶ Συνεσίου τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου.
[1, 22]	τε καὶ κάλλει προὖχον, τοῦ	πρώτου	διακόνων τε καὶ μαρτύρων Στεφάνου,
[1, 12]	κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν τοῦ	πρώτου	τίτλου τυγχάνουσα· ἐν ᾗ τὸν
[1, 6]	τοῦ κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου	ἀδελφοῦ	καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου, θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα,
[1, 19]	δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης	Γιζερίχου	τε τῶν βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ
[1, 16]	ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς τὴν	Ἀντιόχου	ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ,
[1, 13]	αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν	Ἀντιόχου	Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν συναγωγάς,
[1, 5]	τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ τῆς	Ἀντιόχου	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,
[1, 3]	αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι μὲν	Ἀντιόχου,	νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης πόλεως,
[1, 3]	καὶ τῆς Ἐφεσίων ἐκ τῆς	Ἀντιόχου	ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος
[1, 13]	σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς	Ἀντιόχου	προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ τῶν
[1, 7]	ὡς καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς	Ἀντιόχου	πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε
[1, 13]	λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ τῆς	Ἀντιόχου	πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως·
[1, 13]	ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν	Ἀντιόχου	τὸ αὐτοῦ πανάγιον σῶμα· ὃ
[1, 16]	τελεῖται, πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ	ἱεράρχου	Γρηγορίου ταύτην ἐξάραντος. Γέγονε δὲ
[1, 7]	υἱὸν τὸ παρὸν τοῦτο λογισάμενος	ἀνάσχου,	παρακαλῶ, τῆς ἐν αὐτῷ διηγήσεως,
[1, 14]	φλιὰς ἑστῶσαι τεθήπασι τὸ θαῦμα·	ἀντικρὺ	γὰρ τοῦ σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ
[1, 15]	βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος, οὗ κλέος	εὐρὺ	κατὰ τὴν ποίησιν, ἔργῳ τε
[1, 13]	τὴν ἐπὶ κίονος στάσιν ἐπιτηδεύσας,	δίπηχυ	μόλις ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον, Δόμνου