Livre, Chap.
[1, 6]	ἀλλήλους, τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες,	~ςʹ	Περὶ Παύλου τοῦ Ἐμέσης εἰς
[1, 19]	Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος·	ἃς	καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις
[1, 10]	Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ ταύτην καὶ	Ἴβας	τῶν Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται
[1, 3]	σαφῶς ἱστόρηται. ~γʹ Οἷα ὁ	μέγας	Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ
[1, 7]	δὲ ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ	μέγας	τῶν ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί
[1, 13]	Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν	συναγωγάς,	ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ Χριστιανῶν ἀφῃρημένοι,
[1, 14]	τοίνυν τῶν λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια	καθεστᾶσιθυρίδας	ἔνιοι καλοῦσιπρός τε τὸ λελεγμένον
[1, 21]	καὶ θηρίοις συναφομοιοῦσθαι, τῆς τε	ἰδέας	αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς τε γνώμης
[1, 0]	εὖ μάλα πιστεύσαντι τῷ καὶ	ἁλιέας	σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν ἄλογον εἰς
[1, 21]	καὶ πρός, καὶ μόλις τῆς	ἀναγκαίας	μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ αὖ
[1, 13]	τὴν ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς	βίας	αὐτὸν καθέλκειν. Ὃς ἐπειδή περ
[1, 7]	τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς	ἁγίας	ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν λεγόντων
[1, 1]	θραυσθέντων πόλει, ἤδη τε τῆς	ἁγίας	ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον
[1, 13]	τινα παρ´ αὐτὸν οἱ τῆς	ἁγίας	ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι· τίς ἡ
[1, 13]	νῦν σωζόμενον παρὰ τοῖς τῆς	ἁγίας	ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´ αὐτῶν
[1, 5]	καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς	ἁγίας	κοινωνίας καὶ πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς
[1, 4]	Χριστὸς ὥρισε διὰ τῆς παρούσης	ἁγίας	συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν
[1, 13]	ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ τῆς οἰκείας	εὐλογίας	μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ
[1, 11]	ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε τῆς	αἰσχρουργίας	τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν
[1, 11]	ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν, μέθης ἔξαρχον	οἰνοφλυγίας	τε αὖ καὶ κραιπάλης καί
[1, 17]	πολλὰ Βιθυνίας τε καὶ Ἑλλησπόντου,	Φρυγίας	τε ἑκατέρας. Ὃ δὴ πάθος
[1, 6]	θεοσεβεστάτου ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ Παύλου,	θυμηδίας	ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα εἰκότως, ὡς
[1, 13]	καὶ τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὰς	ἰδίας	ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα πρὸς χάριν
[1, 7]	ἄλλοις οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς	ἰδίας	βλασφημίας ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ πάσης
[1, 2]	διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ τῆς	ἰδίας	κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον διμηναῖον
[1, 2]	τούτων ἐνιστάμενος. Καί που καὶ	ἰδίας	παρεντιθείς τε καὶ παρεγγράφων δόξας
[1, 1]	πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ	δυσσεβείας	τοῖς τῶν μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης
[1, 6]	καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ προγονικῆς	εὐσεβείας	ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ μὲν
[1, 2]	Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος τῆς	εὐσεβείας	παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων ἀκροασάμενος,
[1, 13]	γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων	πρεσβείας	τῷ θεῷ προσάγων, ἐξ οὐρανοῦ
[1, 16]	ἵνα λοιπὸν οἱ δαίμονες ἐπ´	ἀδείας	τὰ οἰκεῖα δρῷεν, ὥς φασιν
[1, 21]	σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ μὴν ἐπ´	ἀδείας	τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες
[1, 0]	λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ, τῆς	θείας	ἡγουμένης ῥοπῆς, ὅθεν οἱ λελεγμένοι
[1, 21]	αὐτοῖς τὰ ἐναντία κέκραται, τῆς	θείας	τὰ ἄμικτα συναγούσης καὶ αὖ
[1, 13]	παρειμένον. Τούτῳ τοσοῦτον ἡ τῆς	θείας	χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς καὶ
[1, 15]	ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα, τῆς	θείας	χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης·
[1, 7]	αὐτὴν διὰ τῆς προρρηθείσης στρατιωτικῆς	βοηθείας.	Καὶ τῷ πλείονι τῆς ὁδοῦ
[1, 7]	τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς	οἰκείας	βιοτῆς τὸν τῇδε βίον ἀπέθετο·
[1, 7]	Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν τῆς	οἰκείας	βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην
[1, 13]	εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ τῆς	οἰκείας	εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν ἐν
[1, 7]	τῶν πρώην περὶ τῆς ἁγιωτάτης	θρησκείας	ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν τὴν
[1, 12]	ἕτεραι νομοθεσίαι τῆς ἡμετέρας ἕνεκα	θρησκείας,	τὸν διάπυρον αὐτοῦ ζῆλον δεικνῦσαι.
[1, 15]	πολλὰ μὲν καὶ ἕτερα πάσης	ὠφελείας	ἔμπλεα· γέγραπται δὲ καὶ πρὸς
[1, 19]	καὶ δέκα ἐτῶν τῆς Ἀναστασίου	βασιλείας·	ἅπερ ἱστόρηται μὲν καὶ ἄλλοις,
[1, 11]	τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα τῆς	βασιλείας	ἐξωθήσαντα. Τί δὲ ἂν φαίην
[1, 0]	πέπρακται, μέχρι τινὸς τῆς Θεοδοσίου	βασιλείας.	Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἑξῆς οὐ
[1, 11]	καὶ τὰ λειπόμενα τῆς Θεοδοσίου	βασιλείας	εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ Ὅπως ὁ
[1, 15]	ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς διέπρεπε	βασιλείας	καὶ Ἰσίδωρος, οὗ κλέος εὐρὺ
[1, 7]	εἶναι βαρβάρων αἰχμάλωτον ἢ πρόσφυγα	βασιλείας	ῥωμαϊκῆς. Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν
[1, 13]	ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου τὰς	θεοσημείας	γέγραφε μὲν καί τις τῶν
[1, 19]	κομψῶς καὶ Εὐσταθίῳ τῷ ἐξ	Ἐπιφανείας	τῷ Σύρῳ, ὃς καὶ τὴν
[1, 11]	καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης αὐτοῖς	πορνείας,	ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην
[1, 7]	τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς σῆς	μεγαλοπρεπείας	καὶ παρ´ ἡμῶν δὲ δι´
[1, 7]	ποίαν ἀφορμὴν τῆς σῆς λαβούσης	μεγαλοπρεπείας,	πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς Θηβαίων
[1, 7]	αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον τῆς σῆς	ἀνδρείας	ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι
[1, 7]	συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς	ἀνδρείας	καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς τὴν Πανὸς
[1, 21]	ἕτερον εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης	ἀνδρείας	τε καὶ καρτερίας δύναμιν ἐκβαῖνον.
[1, 5]	Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν	Ἀλεξανδρείας	καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσου· οὓς
[1, 7]	παρὰ πατρὸς συμβουλεύματα. Εἰ δὲ	ἀγανακτήσειας	καὶ νῦν ὡς τὸ πρότερον,
[1, 21]	πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι τὰς	νηστείας	ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ οἳ καὶ
[1, 21]	τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος	νηστείας	ἐπινοήσαντες τὸ αὖ μὴ βουλόμενοι
[1, 5]	μετὰ πέντε ἡμέρας ἐλθὼν ὁ	Ἀντιοχείας	Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας
[1, 3]	Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου τοῦ	Ἀντιοχείας	καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος,
[1, 4]	τῆς συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ	Ἀντιοχείας	μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν ἡ
[1, 10]	καὶ Δόμνος ὁ μετὰ Ἰωάννην	Ἀντιοχείας	πρόεδρος, καὶ μὴν καὶ Ἰούλιος
[1, 17]	ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆς τῆς	κομψείας	διηγούμενος ὅπως τε κατὰ τῶν
[1, 20]	ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας	ἀποικίας	αἰνιττομένη. Εἴ τῳ περισπούδαστον ταύτας
[1, 20]	ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ τῆς βασιλίσσης	Εὐδοκίας	καὶ Εὐδοξίας τῆς θυγατρός, καὶ
[1, 22]	ὥς τισι δοκεῖ πρὸ τῆς	Εὐδοκίας,	καὶ Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν ὀκτὼ
[1, 20]	τε καὶ Διοδώρῳ τῷ ἐκ	Σικελίας,	Ἀρριανῷ τε αὖ καὶ Πεισάνδρῳ
[1, 14]	εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ τὰς	φλιὰς	ἑστῶσαι τεθήπασι τὸ θαῦμα· ἀντικρὺ
[1, 21]	μετέχειν ἐθέλειν φύσεως καὶ μὴ	μιᾶς	εἶναι. Συνελόντι τοίνυν εἰπεῖν, ἐν
[1, 7]	Θεοδοσίου προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη, καὶ	οὐδεμιᾶς	φειδοῦς τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη,
[1, 7]	ἐπίχειρα καθεστᾶσι τῆς εἰς Χριστὸν	βλασφημίας.	Ἄμφω γὰρ παραπλησίως εἰς αὐτὸν
[1, 7]	οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας	βλασφημίας	ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ πάσης ἀνάγκης
[1, 7]	καὶ ὧν ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς	βλασφημίας	ἕνεκα, οὐ δεδήλωται τοῖς ἱστορήσασιν·
[1, 2]	Καϊάφα δεύτερον συνέδριον, τὸ τῆς	βλασφημίας	ἐργαστήριον, ἐν ᾧ πάλιν Χριστὸς
[1, 7]	γὰρ ἐνθαδὶ ὢν τῆς οἰκείας	βλασφημίας	ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην τὸν
[1, 2]	ἐκ τῆς Νεστορίου τοῦ δυσσεβοῦς	βλασφημίας.	Ἤρξατο δὲ ὁ τῶν ἐκκλησιῶν
[1, 2]	τὴν διάλεξιν, Νεστόριος ὁ τῆς	βλασφημίας	καθηγητὴς οὐ μόνον οὐ διεκώλυεν
[1, 7]	παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν ὁ τῆς	βλασφημίας	πατὴρ Νεστόριος, ὁ μὴ κατὰ
[1, 7]	διὰ τὰς παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας	βλασφημίας	τὸν πανόπτην μὴ λαθὼν ὀφθαλμόν,
[1, 18]	προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ τὰς	οἰκοδομίας	ἐκ τῶν ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν.
[1, 1]	αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς Ἀρείου	μανίας	συνδεθείσης ταῖς ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις
[1, 17]	γῆν καὶ κατὰ θάλασσαν· καὶ	ἐνίας	μὲν τῶν πηγῶν ξηρὰς ἀναδειχθῆναι,
[1, 17]	παθεῖν τε καὶ τὰ πολλὰ	Βιθυνίας	τε καὶ Ἑλλησπόντου, Φρυγίας τε
[1, 13]	ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ	κοινωνίας	ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ
[1, 5]	Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς ἁγίας	κοινωνίας	καὶ πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης
[1, 20]	Περὶ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ	Εὐδοξίας	τῆς θυγατρός, καὶ ὅπως εἰς
[1, 17]	ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν,	οἵας	τε καὶ ὅσας πόλεις ἑλὼν
[1, 6]	καὶ πέπαυται τὸ λυποῦν, καὶ	διχονοίας	ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ πάντων
[1, 7]	οὕτως συμβάντων, οὐκ οἶδ´ ἐκ	ποίας	ὁρμῆς ἢ ποίαν ἀφορμὴν τῆς
[1, 7]	ὡς τετραετῆ χρόνον αὐτόθι διατρίψας	παντοίας	ἔτυχε τιμῆς καὶ παντοίων γερῶν
[1, 21]	ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας τε καὶ	καρτερίας	δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον γὰρ
[1, 20]	ὥραν εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης	Πουλχερίας	τῆς βασιλίδος τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς.
[1, 7]	περὶ τῆς αὐτοῦ εἰς Ὄασιν	ἐξορίας,	ἔνθα τὰ περὶ τούτων πλατύτερον
[1, 7]	τῷ τοσαύτας καθ´ ἑνὸς σώματος	ἐξορίας	ὁρίζειν· καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς
[1, 7]	ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς τῆς	ὁδοιπορίας	συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι καὶ γηράσαντι
[1, 1]	τι καὶ ἄλλο πάρεργον μὲν	ἱστορίας	δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην, τὴν
[1, 22]	τοῦ αʹ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς	ἱστορίας	Εὐαγρίου.
[1, 2]	ἀπορήσειν πρὸς εὔλογον διασκευὴν τῆς	ἱστορίας	καὶ τῆς ταύτης τελευτῆς καταντήσειν,
[1, 11]	καὶ καίρια πᾶσι κοινῶς ὡμολόγηται.	Τριὰς	γὰρ ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον, καὶ
[1, 15]	μοναδικοῦ καὶ τῆς εἰς θεὸν	θεωρίας.	Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ πολλὰ
[1, 7]	γνωρισθῆναι τοῖς καλλινίκοις ἡμῶν βασιλεῦσι	δοκιμασίας	ἐπιεικῶς, παρακαλῶ, παραχώρησον. Ταῦτα παρ´
[1, 11]	αὖ καὶ κραιπάλης καί γε	ἑωλοκρασίας,	καὶ τῶν ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ
[1, 15]	δ´ οὖν αὐτὸν τῆς σωτηριώδους	παλιγγενεσίας	ἀξιωθῆναι καὶ τὸν ζυγὸν τῆς
[1, 11]	τελειοῦται. Ἐξ ὧν γὰρ τῆς	ἐκκλησίας	ἀπερράγη τὰ μέλη, ἐκ τούτων
[1, 4]	Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων	ἐκκλησίας,	δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ ταύτην τὴν
[1, 6]	παντελῶς καὶ οὐκ εὐάφορμος τῆς	ἐκκλησίας	ἡ διχοστασία γέγονε, νυνὶ μάλιστα
[1, 6]	παρ´ ἡμῖν καὶ παρ´ ὑμῖν	ἐκκλησίας.	Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Ὅτι δὲ
[1, 7]	τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας	ἐκκλησίας,	καὶ τῶν μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον
[1, 3]	ἔμετον κατὰ πάσης ἐξέχεε τῆς	ἐκκλησίας	μηδὲν εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι
[1, 6]	πόλιν γενομένου, ἐπί τε τῆς	ἐκκλησίας	τὸν περὶ τούτου φερόμενον λόγον
[1, 1]	πόλει, ἤδη τε τῆς ἁγίας	ἐκκλησίας	τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον καὶ
[1, 13]	διεφάνη καὶ Συμεώνης, ὁ τῆς	ὁσίας	καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος
[1, 16]	ἐκεῖθεν ἔνθεν, τοῦ θεοῦ τὰς	ὁσίας	τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας.
[1, 20]	τεῖχος εὐρῦναι. Καὶ χρυσίον δὲ	διακοσίας	ἕλκον λίτρας τῷ Βάλεντος ἐδωρήσατο
[1, 7]	μὲν ἡ προειρημένη καὶ† βαρβαρικῆς	αἰχμαλωσίας	καὶ πυρὶ καὶ σφαγαῖς ἐκλελίκμηται,
[1, 7]	τὸ ὑμέτερον μέγεθος τῆς ἡμετέρας	αἰχμαλωσίας	φροντίσαι κατὰ τὸ τοῖς νόμοις
[1, 21]	Ἕτεροι δὲ αὖ πάλιν ἀπ´	ἐναντίας	ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν
[1, 5]	τῆς ἁγίας κοινωνίας καὶ πάσης	αὐθεντίας	ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ οἱ ἀμφ´
[1, 14]	ἔκ τε τῆς τῶν λεγόντων	εὐπιστίας	καὶ τῶν ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα,
[1, 0]	τε τὰς ἤδη τῇ λήθῃ	τεθνηκυίας	πράξεις, ψυχῶσαί τε τῷ λόγῳ
[1, 7]	πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς Θηβαίων	ἐπαρχίας	πέρας οὖσαν βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν
[1, 8]	ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς	οἴακας	τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι
[1, 21]	εἶναι, μετὰ γυναικῶν τ´ αὖ	γυναῖκας,	ἑκατέρας τε μετέχειν ἐθέλειν φύσεως
[1, 19]	βασιλεύοντος· ἃς καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος	μεγάλας	δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ γῆν τε
[1, 21]	τῆς φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς τῶν	πέλας	θελήμασιν, ἵνα διὰ πάντων αὐτοῖς
[1, 17]	διαχῆναι δὲ τὴν γῆν καὶ	πολλὰς	κώμας ἐν αὐτῇ καταδῦναι· πολλά
[1, 17]	θάλασσαν ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ	πολλὰς	τῶν ἐν αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι·
[1, 7]	ἀπολελύμεθα, μετὰ τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις	ἡμᾶς	ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ τάχους τὴν
[1, 0]	πάντων πεπόνηται ἥ τε εἰς	ἡμᾶς	ἄφιξις τοῦ φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ
[1, 7]	μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε δὲ πάλιν	ἡμᾶς	ἐκ τῆς Πανὸς πρὸς τὴν
[1, 6]	βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ πρὸς τοῦτο	ἡμᾶς	καὶ τῶν εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων
[1, 16]	ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος	μνήμας.	Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ ὁ ἀλιτήριος,
[1, 17]	δὲ τὴν γῆν καὶ πολλὰς	κώμας	ἐν αὐτῇ καταδῦναι· πολλά τε
[1, 5]	μὴ συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς τὰς	γενομένας	κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς καθαιρέσεως
[1, 21]	εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια καὶ τὰς	καλουμένας	λαύρας· ἐν οἷς ἡ μὲν
[1, 21]	Οἳ πολλάκις μὲν καὶ τὰς	καλουμένας	ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι
[1, 21]	χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ μόνον.	Κοινὰς	δὲ τὰς πρὸς θεὸν λιτὰς
[1, 1]	δὲ τὸ πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις	τινὰς	ἀποκρίσεις τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς
[1, 11]	γὰρ ἡμῖν τὸ προσκυνούμενον, καὶ	μονὰς	τὰ δοξολογούμενα, ὅ τε πρὸ
[1, 20]	τῇ πόλει προστίθησι, τὸ τεῖχος	εὐρύνας	μέχρι τῆς πύλης τῆς ἐπὶ
[1, 21]	προσφέροντες καὶ τὰς τῶν ἱκετευόντων	φωνὰς	τῷ θεῷ προσάγοντες, τά τε
[1, 2]	καὶ ἀπεβάλετο, τὴν δὲ χριστοτόκος	παραχαράξας	ἀντεχάλκευσέ τε καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων
[1, 2]	ἰδίας παρεντιθείς τε καὶ παρεγγράφων	δόξας	καὶ τὸν τῆς ψυχῆς ἰὸν
[1, 14]	λελεγμένον ὑπαίθριον πρός τε τὰς	στοὰς	ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν τοίνυν
[1, 20]	γάμου, Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται,	ἀπάρας	μὲν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης,
[1, 20]	μὲν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης,	κατάρας	δὲ πρὸς τὴν Κωνσταντίνου. Ἣ
[1, 8]	γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς οἴακας τῆς	καθέδρας	ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι Κυζίκου ἐπίσκοπος
[1, 21]	ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ ἀνδρῶν δὲ	ἄνδρας	εἶναι, μετὰ γυναικῶν τ´ αὖ
[1, 16]	ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων μετὰ πομπῆς	ἱερᾶς	ἀνὰ τὴν πόλιν ἐπ´ ὀχήματος
[1, 4]	Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ καὶ τῆς	ἱερᾶς	ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ πάνυ,
[1, 3]	ἀμφ´ αὐτὸν πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης	ἡμέρας	ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ ὁ τῆς
[1, 5]	ἱερατικοῦ. ~εʹ Ὡς μετὰ πέντε	ἡμέρας	ἐλθὼν ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ
[1, 3]	ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης	ἡμέρας,	οὔτι ἑκών, ὡς πολλοῖς ἀπολογουμένοις
[1, 5]	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,	ἡμέρας	πέντε τῆς καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ
[1, 4]	Ὡς οὖν ἡ κυρία παρῴχηκεν	ἡμέρας	πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες,
[1, 7]	Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας	πέρας	οὖσαν βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν ἐκ
[1, 17]	τε καὶ Ἑλλησπόντου, Φρυγίας τε	ἑκατέρας.	Ὃ δὴ πάθος καὶ ἐπὶ
[1, 21]	μετὰ γυναικῶν τ´ αὖ γυναῖκας,	ἑκατέρας	τε μετέχειν ἐθέλειν φύσεως καὶ
[1, 7]	ἀξιοῦμεν τὸ ὑμέτερον μέγεθος τῆς	ἡμετέρας	αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ τοῖς
[1, 12]	αὐτῷ καὶ ἕτεραι νομοθεσίαι τῆς	ἡμετέρας	ἕνεκα θρησκείας, τὸν διάπυρον αὐτοῦ
[1, 16]	τάφον τὰς τῶν θηρίων ἐσχηκὼς	γαστέρας	ἐν τῷ τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ,
[1, 10]	τόπον πληρῶν Λέοντος τοῦ τῆς	πρεσβυτέρας	Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ αὐτοῖς
[1, 3]	οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ τῷ τῆς	πρεσβυτέρας	Ῥώμης ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο, τὸν
[1, 20]	ἄγεται, ἀπάρας μὲν ἐκ τῆς	πρεσβυτέρας	Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς τὴν
[1, 4]	τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται, τῆς	πρεσβυτέρας	Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´ οὖν
[1, 7]	αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς	δευτέρας·	„Εἴτε ὡς φιλικὸν παρ´ ἡμῶν
[1, 9]	καὶ περὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ	δευτέρας	λῃστρικῆς συνόδου. Ὑφ´ οὗ τὰ
[1, 17]	καὶ ἐνίας μὲν τῶν πηγῶν	ξηρὰς	ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ ὑδάτων πλῆθος
[1, 17]	τε αὖ θαλάττια ἐπὶ τῆς	ξηρᾶς	ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων ἐς τοὐπίσω
[1, 10]	Κύριλλον τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς	ἔχθρας	Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν
[1, 20]	Καὶ χρυσίον δὲ διακοσίας ἕλκον	λίτρας	τῷ Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ κατά
[1, 21]	δείμασθαι φροντιστήρια καὶ τὰς καλουμένας	λαύρας·	ἐν οἷς ἡ μὲν δίαιτα
[1, 18]	ὑπαίθριον αὐλὴν κατὰ τὸ μέσον	ἐάσας·	Ζωΐλος δὲ τὴν βασίλειον στοὰν
[1, 6]	τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ μάλα	ἐπαινέσας	ἐπὶ ῥήματος γέγραφε ταῦτα· „Εὐφραινέσθωσαν
[1, 18]	στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις ταύτην	διακοσμήσας.	Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα, τοῖς
[1, 1]	πόλεμον, τήν τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν	περιφρονήσας	καὶ τὴν δουλικὴν Ἀρείου μανίαν
[1, 7]	ὁ μηδὲ ἐξ ὧν πέπονθε	σωφρονήσας.	Ἐγὼ δὲ καί τινος γεγραφότος
[1, 5]	συναθροισθείσῃ συνόδῳ, εἰ καὶ Σωκράτης	ἀγνοήσας	ἑτέρως ἱστόρησε, μετακαλεῖται Ἰωάννης ἐφ´
[1, 10]	ταύτην καὶ Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν	ἐπισκοπήσας	ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται δὲ καὶ Δανιὴλ
[1, 13]	καὶ Θεοδώρητος, ὁ τὴν Κυρεστῶν	ἐπισκοπήσας,	ἐν ᾧ τὰ μάλιστα παραλελοιπότες,
[1, 10]	αὐτῶν καὶ ὁ τῆς Κυρεστῶν	ἐπισκοπήσας	Θεοδώρητος, καὶ μὴν καὶ Δόμνος
[1, 5]	ἱερέων, ἡμέρας πέντε τῆς καθαιρέσεως	ὑστερήσας·	καὶ συναλίσας πάντας τοὺς ἀμφ´
[1, 4]	εἴπερ δεήσοι, καὶ τῶν ὑποσχεθέντων	κατολιγωρήσας,	καὶ τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ
[1, 7]	τετύχηκε διὰ τὰς παρ´ αὐτοῦ	κυηθείσας	βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ λαθὼν
[1, 20]	τὰς ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα	σταλείσας	ἀποικίας αἰνιττομένη. Εἴ τῳ περισπούδαστον
[1, 5]	πέντε τῆς καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ	συναλίσας	πάντας τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ
[1, 7]	ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς ψάμμου	κτίσας,	ἣ καὶ ταχέως διελύθη κατὰ
[1, 17]	ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας τε καὶ	ὅσας	πόλεις ἑλὼν κατήγαγε, καὶ ὅσα
[1, 13]	πρῶτος τὴν ἐπὶ κίονος στάσιν	ἐπιτηδεύσας,	δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον,
[1, 2]	ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις ταύτην	ἐπικλύσας,	δοκῶ μὴ ἀπορήσειν πρὸς εὔλογον
[1, 13]	τόπῳ ἔτεσι δέκα τὸν ἀγῶνα	διανύσας,	ἐν δὲ κίοσι βραχυτέροις ἑπτά,
[1, 13]	τὴν τῶν οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν	ζηλώσας,	ἐξαίρει μὲν ἑαυτὸν τῶν ἐπὶ
[1, 5]	Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς	τὰς	γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς
[1, 2]	Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται,	τὰς	διαλέξεις τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος
[1, 20]	τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι,	τὰς	ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας
[1, 0]	ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί τε	τὰς	ἤδη τῇ λήθῃ τεθνηκυίας πράξεις,
[1, 13]	τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου	τὰς	θεοσημείας γέγραφε μὲν καί τις
[1, 13]	ὡς καὶ τὸν βασιλέα Θεοδόσιον	τὰς	ἰδίας ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα πρὸς
[1, 21]	καὶ εὐαγῆ δείμασθαι φροντιστήρια καὶ	τὰς	καλουμένας λαύρας· ἐν οἷς ἡ
[1, 21]	ὁρᾶν Οἳ πολλάκις μὲν καὶ	τὰς	καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ
[1, 21]	ἀνορθοῦν, μηδὲ μὴν ἐπ´ ἀδείας	τὰς	κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ
[1, 21]	τε καὶ ψύχους περιορῶντες. Καὶ	τὰς	μὲν τῶν ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον
[1, 21]	ὑπερθεσίμους πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι	τὰς	νηστείας ἐκτελοῦντες, εἰσὶ δὲ οἳ
[1, 18]	τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ	τὰς	οἰκοδομίας ἐκ τῶν ποικίλων παθημάτων
[1, 16]	ταὐτὰ ἐκεῖθεν ἔνθεν, τοῦ θεοῦ	τὰς	ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος
[1, 20]	ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν λειψάνων ξεναγούντων	τὰς	ὄψεις, εἰσὶ δὲ οἵ φασι
[1, 7]	λέγει. Ὧν δὲ τετύχηκε διὰ	τὰς	παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας βλασφημίας τὸν
[1, 7]	ἔχω. Οἱ μὲν οὖν πρὸς	τὰς	ποιούμενος ἢ φυγάδων καθ´ ἡμῶν
[1, 21]	ἀποζῆν καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ	τὰς	πρὸς θεὸν λιτὰς διημερεύουσί τε
[1, 21]	τισι τῆς γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς	τὰς	πρὸς τὸν θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται.
[1, 14]	τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον πρός τε	τὰς	στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν
[1, 13]	κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι	τὰς	σφῶν συναγωγάς, ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ
[1, 6]	περιελὼν ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ στεφανώσῃ	τάς	τε παρ´ ἡμῖν καὶ παρ´
[1, 16]	ἐπειδή γε ὡς ἐβούλετο τάφον	τὰς	τῶν θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν
[1, 21]	σώμασί τε ἄκη προσφέροντες καὶ	τὰς	τῶν ἱκετευόντων φωνὰς τῷ θεῷ
[1, 13]	δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς γῆς	τὰς	ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων πρεσβείας τῷ
[1, 14]	ἀνακτόρων εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ	τὰς	φλιὰς ἑστῶσαι τεθήπασι τὸ θαῦμα·
[1, 2]	Χριστὸς συμφωνεῖταί τε καὶ πιπράσκεται,	τὰς	φύσεις διαιρούμενός τε καὶ σπαραττόμενος,
[1, 19]	καὶ Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον τοὺς	ποιητὰς	ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ καὶ πρὸς
[1, 21]	Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς θεὸν	λιτὰς	διημερεύουσί τε καὶ διανυκτερεύουσιν, οὕτω
[1, 3]	Ἐφέσου διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου φθάνει	πάντας.	Καὶ Κύριλλος δὲ καὶ οἱ
[1, 5]	τῆς καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ συναλίσας	πάντας	τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ Κύριλλον
[1, 7]	τοῦ Κυρίου παραβολήν, πρὸς τοὺς	ἐγκαλέσαντάς	οἱ μὴ κατὰ τὸ δέον
[1, 4]	μήτε μὴν τοὺς παρ´ ἡμῶν	ἀποσταλέντας	ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου,
[1, 17]	μέγιστος καὶ ἐξαίσιος καὶ τοὺς	προλαβόντας	νικῶν γέγονε σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν,
[1, 6]	ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι τοὺς	δοξάζοντάς	με δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν εἰς
[1, 0]	πείθειν οἷός τε εἶναι τοὺς	ἐντυγχάνοντας	θρησκεύειν τὰ ἡμέτερα, εἰ καὶ
[1, 12]	ἢ τῇ ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ	ἀκολουθοῦντας,	εἰ μὲν ἐπίσκοποι εἶεν ἢ
[1, 12]	λέξεως ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν τοὺς	ζηλοῦντας	τὴν ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν ἢ
[1, 6]	φωναῖς οὕτω τε καὶ ἑαυτοὺς	φρονοῦντας	εὑρίσκοντες εἷς γὰρ Κύριος, μία
[1, 21]	θεὸν ἱκετεία, ῥωμαλέους τὸ σῶμα,	σφριγῶντας	τὴν ἀκμήν, κἂν ἔξωροι τὴν
[1, 3]	τοὺς ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν	προεστηκότας·	ὃς κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε
[1, 7]	τοῖς πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ τῷ	τοσαύτας	καθ´ ἑνὸς σώματος ἐξορίας ὁρίζειν·
[1, 20]	ἀποικίας αἰνιττομένη. Εἴ τῳ περισπούδαστον	ταύτας	εἰδέναι, ἱστόρηται περιέργως Στράβωνι τῷ
[1, 18]	Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες οἱ ἐργασάμενοι	ταύτας.	Κατὰ τούτους τοὺς χρόνους Μεμνόνιος
[1, 21]	Καὶ τὰς μὲν τῶν ἀνθρώπων	τροφὰς	τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν
[1, 21]	μέσοις τοῖς θορύβοις· καὶ παραφόρους	σφᾶς	ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν,
[1, 21]	ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον γὰρ κεκαυμένην	σφᾶς	αὐτοὺς ἀφέντες καὶ μόνα τὰ
[1, 21]	διημερεύουσί τε καὶ διανυκτερεύουσιν, οὕτω	σφᾶς	ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες
[1, 11]	κύλικα παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν προπίνειν	ἐπιτρέψας,	ὡς ἂν μετὰ τοῦ νέκταρος
[1, 7]	Νεστόριος ὡς τετραετῆ χρόνον αὐτόθι	διατρίψας	παντοίας ἔτυχε τιμῆς καὶ παντοίων
[1, 19]	καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις	ἐκπέμψας	κατὰ γῆν τε καὶ θάλασσαν
[1, 3]	νέου Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα τῆς	ἑῴας	διέποντος τὴν ἐν Ἐφέσῳ πρώτην
[1, 21]	γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ τῶν	ἐς	γῆν βριθόντων κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς
[1, 21]	τε καὶ καρτερίας δύναμιν ἐκβαῖνον.	Ἐς	ἔρημον γὰρ κεκαυμένην σφᾶς αὐτοὺς
[1, 21]	διαίτης, μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν μεταστάσεως,	ἐς	ἣν διὰ παντὸς χαίνουσι τὸν
[1, 0]	ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ τῷ Παμφίλουἀνὴρ δὲ	ἐς	τὰ μάλιστα λόγιος ὁ Παμφίλου
[1, 17]	Σκυθῶν βασιλέως· ὃν περιέργως καὶ	ἐς	τὰ μάλιστα λογίως Πρίσκος ὁ
[1, 11]	τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ	ἐς	τὰ μάλιστα σεμνύνειν καὶ ἐξαίρειν
[1, 7]	μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν	ἐς	τὴν Θηβαίων μετὰ τῶν αἰχμαλώτων
[1, 15]	πάντα λόγιος, φιλοσοφίαν δὲ οὕτως	ἐς	τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν ὡς καὶ
[1, 17]	τῆς ξηρᾶς ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων	ἐς	τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν τε καὶ
[1, 11]	πρὸς τὸ δέον τε καὶ	εὐσεβὲς	αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα, καὶ πρὸς
[1, 11]	ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην ὡς	ἐναγές	τι χρῆμα καί τι τῶν
[1, 20]	εἰκόνι ἐκ χαλκοῦ τεχνικῶς ἠσκημένῃ	παῖδες	Ἀντιοχέων αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ καὶ
[1, 21]	καὶ τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί	τινες	ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί, οἵ γε
[1, 18]	οἰκοδομιῶν τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ	τίνες	οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ τούτους
[1, 14]	κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ ταῖς στοαῖς	κίονες	ἐκ λίθου ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς,
[1, 16]	ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα λοιπὸν οἱ	δαίμονες	ἐπ´ ἀδείας τὰ οἰκεῖα δρῷεν,
[1, 15]	ταῦτα, τῆς θείας χάριτος μηδὲν	ἐλλειπὲς	ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν
[1, 14]	εἰώθει. Ὧδε τοῦ χώρου γινόμενοι	ἄνδρες	ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν
[1, 21]	τὰ τῆς φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες,	ἄνδρες	τε καὶ γύναια, τὸ λοιπὸν
[1, 21]	μόνα τὰ τῆς φύσεως ἀναγκαῖα	περιστείλαντες,	ἄνδρες τε καὶ γύναια, τὸ
[1, 4]	ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ	φωράσαντες	αὐτὸν ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν
[1, 13]	οὖν συνηλθέτην, καὶ τὸ ἄχραντον	ἱερουργήσαντες	σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις
[1, 21]	φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον εἶδος νηστείας	ἐπινοήσαντες	τὸ αὖ μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν,
[1, 14]	χώρῳ καταλιπούσης. Διήκει δὲ τὸ	πρόσαντες	τοῦ ὄρους σταδίους εἴκοσιν. Ἡ
[1, 4]	τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας,	δακρύσαντες	πολλάκις, ἐπὶ ταύτην τὴν σκυθρωπὸν
[1, 5]	βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ Ἰωάννης,	κυρώσαντες	ἔτι καὶ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν.
[1, 5]	πρὸς ἀλλήλους, τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν	ἐπικυρώσαντες,	~ςʹ Περὶ Παύλου τοῦ Ἐμέσης
[1, 7]	τὴν χεῖρα καὶ τὴν πλευρὰν	συντριβέντες	ἀφικόμεθα πάλιν εἰς τὴν Πανός,
[1, 7]	Καὶ τῷ πλείονι τῆς ὁδοῦ	συντριβέντες	πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς ἀνδρείας
[1, 4]	ἡμέρας πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ τούτῳ	συναθροισθέντες,	ὡς οὐ φθησομένων τῶν ἀνατολικῶν,
[1, 4]	δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως	κατεπειχθέντες	ἀπό τε τῶν κανόνων καὶ
[1, 7]	κέλευσμα εἰς τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν.	Συγκοπέντες	δὲ τοῖς τῆς ὁδοιπορίας συμπτώμασιν
[1, 21]	ἔρημον γὰρ κεκαυμένην σφᾶς αὐτοὺς	ἀφέντες	καὶ μόνα τὰ τῆς φύσεως
[1, 21]	τε καὶ διανυκτερεύουσιν, οὕτω σφᾶς	ἐκθλίβοντες,	οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες ὡς
[1, 21]	τῶν ἱκετευόντων φωνὰς τῷ θεῷ	προσάγοντες,	τά τε ἄλλα ὁμοίως τῇ
[1, 21]	συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς καὶ διδράσκουσιν	ἰδόντες,	καὶ διωκόμενοι ἢ τῇ ὠκύτητι
[1, 11]	οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές τε καὶ	ὀνομάζοντες,	ἵνα συγγνώμην ταῖς οἰκείαις ἀκολασίαις
[1, 21]	σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς πόνοις	πιέζοντες	ὡς τάφων ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς
[1, 4]	μὴ ἀπήντηκε, τῆς ζητήσεως οἱ	συνελθόντες	ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος τοῦ τῆς
[1, 21]	δὲ αὖ πάλιν ἀπ´ ἐναντίας	ἰόντες	μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις
[1, 6]	οὕτω τε καὶ ἑαυτοὺς φρονοῦντας	εὑρίσκοντες	εἷς γὰρ Κύριος, μία πίστις,
[1, 21]	τοῖς θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς	ἀπαγγέλλοντες,	οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν
[1, 18]	παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν Ἀντιοχέων	ἄρξοντες	ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες.
[1, 18]	ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν θρησκείαν	διαπρέποντες.	Καὶ Μεμνόνιος μὲν εὐπρεπῶς τε
[1, 4]	Καλοῦσι δ´ οὖν τὸν Νεστόριον,	προτρέποντες	τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα
[1, 21]	ζῶσι συναλίζονται, σώμασί τε ἄκη	προσφέροντες	καὶ τὰς τῶν ἱκετευόντων φωνὰς
[1, 14]	μάλα τὴν ὀροφὴν εἰς ὕψος	ἐπαίροντες.	Τὸ δέ γε μέσον αὐλὴ
[1, 6]	τῶν ὅλων δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις	συγχαίροντες,	ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ
[1, 13]	βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ σχήματος	κηρύσσοντες	οἷός τε καὶ ὁπόσος καὶ
[1, 21]	τε καὶ τρυφὴν τὴν νηστείαν	ἔχοντες,	καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ μηδενὸς
[1, 6]	καὶ τὰ ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν	ἐντυχόντες	ταῖς ἱεραῖς φωναῖς οὕτω τε
[1, 7]	εἰς τὴν Πανός, τρόπον τινὰ	ψυχορραγοῦντες	καὶ τοῖς συμπτώμασιν ἔτι τοῖς
[1, 11]	τι σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν	ἀποκαλοῦντες,	τὴν ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν,
[1, 21]	διήμεροι καὶ τριήμεροι τὰς νηστείας	ἐκτελοῦντες,	εἰσὶ δὲ οἳ καὶ πεμπταῖοι
[1, 21]	ἄλλα ὁμοίως τῇ προτέρᾳ βιοτῇ	διεκτελοῦντες,	ὅσα μὴ τῶν ἀναγκαίων δεῖσθαι
[1, 11]	ἐπινοοῦντες καὶ τῶν οἰκείων παθῶν	χειροτονοῦντές	τε καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην
[1, 11]	καταλύουσιν, ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ θεοῖς	ἐπινοοῦντες	καὶ τῶν οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές
[1, 21]	ἀδείας τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις	προσκαρτεροῦντες	καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς,
[1, 14]	σφῶν νωτοφόρων τὸν κίονα πολλάκις	περινοστοῦντες.	Φυλακὴ δέ τις εἰς τὸ
[1, 21]	σκοπόν. Οἱ μὲν γὰρ ἀγεληδὸν	ζῶντες	οὐδενὶ τῶν ἐς γῆν βριθόντων
[1, 11]	καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν	ἐρευνῶντες	καὶ ἐς τὰ μάλιστα σεμνύνειν
[1, 21]	ἴσης θάλπους τε καὶ ψύχους	περιορῶντες.	Καὶ τὰς μὲν τῶν ἀνθρώπων
[1, 6]	οἳ προγονικῆς εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ	γεγονότες	ἀσφαλῆ μὲν καὶ ἀκατάσειστον ἐν
[1, 13]	ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ τὰ μάλιστα	παραλελοιπότες,	ὃ μέχρι νῦν σωζόμενον παρὰ
[1, 13]	αἱ κατὰ τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι	τρίχες	οὐ διεφθάρησαν, ὡς δ´ αὖ
[1, 11]	καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´	ἧς	Ἄρης ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν
[1, 10]	παράλογον ἐν Ἐφέσῳ συνέδριον διεπράξατο.	Ἧς	ἔξαρχος καθειστήκει Διόσκορος, ὁ μετὰ
[1, 20]	καὶ μέχρις ἡμῶν σώζεται. Ἐξ	ἧς	προτραπεὶς Θεοδόσιος μεγίστην μοῖραν τῇ
[1, 7]	ἐπιστῆσαι βουλόμενον. ~ζʹ Οἷα ὁ	δυσσεβὴς	Νεστόριος πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ γράφει,
[1, 12]	ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ	πανευσεβὴς	διάταξις ἀνὰ τὸ πρῶτον βιβλίον
[1, 13]	οὖν Συμεώνης οὗτος ὁ ἐπὶ	γῆς	ἄγγελος, ὁ ἐν σαρκὶ τῆς
[1, 21]	θηρίοις γινόμενοι καί τισι τῆς	γῆς	ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς τὸν
[1, 13]	μέσον οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐπὶ	γῆς	γενόμενος ἐντυγχάνει τε τῷ θεῷ
[1, 21]	ποδῶν, ἤ τινι τῶν ἐπὶ	γῆς	δυσόδων χωρίων τὸ λαθεῖν ἑαυτοῖς
[1, 14]	οὐράνιον διήνυσε βίον ὁ ἐπὶ	γῆς	ἔνσαρκος ἄγγελος. Πρὸς τῇ ὀροφῇ
[1, 17]	πάθος καὶ ἐπὶ χρόνον τῆς	γῆς	ἐπεκράτησεν, οὐχ ὥσπερ ἤρξατο οὕτω
[1, 21]	προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς	γῆς,	κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου φωνήν.
[1, 15]	ἐπίανε λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ	γῆς	μετελθεῖν βίον, στήλην τε ζῶσαν
[1, 13]	ἐξαίρει μὲν ἑαυτὸν τῶν ἐπὶ	γῆς	πραγμάτων, καὶ τὴν φύσιν βιασάμενος
[1, 13]	ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς	γῆς	τὰς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων πρεσβείας
[1, 16]	ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς	εὐαγὴς	καὶ τέμενος ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ
[1, 16]	μὲν γὰρ ὁ ἀλιτήριος, ἡ	θεοστυγὴς	τυραννίς, ἄκων καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ
[1, 19]	Σύρῳ, ὃς καὶ τὴν ἅλωσιν	Ἀμίδης	συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν
[1, 20]	λεὼν ἐπιτελεύτιον ἔπος ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης	γενεῆς	τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι,
[1, 16]	νεὼς αὐτῷ πρὸ τῆς πόλεως	παμμεγέθης	ἀνίστατο, ὁ καὶ μέχρις ἡμῶν
[1, 11]	ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν,	μέθης	ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ καὶ
[1, 21]	χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική τις	ἐσθὴς	οὐδέ τι τῶν ἐδωδίμων. Ὃ
[1, 13]	Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος	παραφυλακῆς	ἕνεκα τῶν ἑῴων ἐκστρατευμάτων τίμια
[1, 7]	βλασφημίας ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ πάσης	ἀνάγκης	εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης
[1, 7]	βαρβάρων αἰχμάλωτον ἢ πρόσφυγα βασιλείας	ῥωμαϊκῆς.	Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως·
[1, 11]	ἐκκλησία. Οἱ δέ γε τῆς	Ἑλληνικῆς	πλάνης τρόφιμοι, οὐ θεὸν εὑρεῖν
[1, 6]	εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ	προγονικῆς	εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ
[1, 7]	βάθρων μὲν ἡ προειρημένη καὶ†	βαρβαρικῆς	αἰχμαλωσίας καὶ πυρὶ καὶ σφαγαῖς
[1, 7]	ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ	βαρβαρικῆς	γενομένην ἀφέσεως, ὥστε τὴν τῷ
[1, 9]	κατὰ Εὐτυχῆ τὸν δυσσεβῆ κινεῖται,	μερικῆς	κατὰ τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου,
[1, 9]	περὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ δευτέρας	λῃστρικῆς	συνόδου. Ὑφ´ οὗ τὰ κατὰ
[1, 5]	ἁγίας κοινωνίας καὶ πάσης αὐθεντίας	ἱερατικῆς	Ἰωάννης καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 22]	Τέλος τοῦ αʹ τόμου τῆς	ἐκκλησιαστικῆς	ἱστορίας Εὐαγρίου.
[1, 7]	πρὸς αὐτὴν διὰ τῆς προρρηθείσης	στρατιωτικῆς	βοηθείας. Καὶ τῷ πλείονι τῆς
[1, 11]	ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ καὶ	κραιπάλης	καί γε ἑωλοκρασίας, καὶ τῶν
[1, 13]	τὸ παράδοξον, αἱ κατὰ τῆς	κεφαλῆς	ἐπικείμεναι τρίχες οὐ διεφθάρησαν, ὡς
[1, 2]	ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ τῆς ἰδίας	κεφαλῆς	ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον διμηναῖον ἢ
[1, 14]	καὶ ἄλλοι, καὶ αὐτῆς τῆς	κεφαλῆς	τοῦ ἁγίου. Φέρε δὲ καὶ
[1, 16]	τὸ τέμενος τεθέντων. Ὅθεν καὶ	δημοτελὴς	ἑορτὴ καὶ πάνδημος εὐφροσύνη μέχρις
[1, 7]	ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ τινος	ἄλλης	μηχάνημα μέμψεως· εὔπορος γὰρ διαβολῶν
[1, 18]	εὐθὺ τοῦ φόρου οὗ ἡ	περικαλλὴς	οἰκία, τῶν στρατηγῶν τὰ καταγώγια.
[1, 17]	Πρίσκος ὁ ῥήτωρ γράφει, μετὰ	πολλῆς	τῆς κομψείας διηγούμενος ὅπως τε
[1, 7]	διδάσκοντα. Καί μοι τῆς σῆς	ἐπιστολῆς	ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια τοῖς ὀνόμασιν,
[1, 7]	Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτὸν	ἐπιστολῆς	δευτέρας· „Εἴτε ὡς φιλικὸν παρ´
[1, 4]	δὲ καὶ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης	ἐπιστολῆς	Κελεστίνου τοῦ πάνυ, τῆς πρὸς
[1, 4]	τῶν κανόνων καὶ ἐκ τῆς	ἐπιστολῆς	τοῦ ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ
[1, 19]	ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον τῆς	αὐλῆς	οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι, καὶ
[1, 20]	τὸ τεῖχος εὐρύνας μέχρι τῆς	πύλης	τῆς ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης τὸ
[1, 0]	ὧν ἐγένοντο, καὶ μηδὲν τῶν	μνήμης	ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ τῇ ἀνειμένῃ
[1, 3]	ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς ἀοιδίμου	μνήμης	ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων
[1, 13]	τῆς ὁσίας καὶ πάντα ἀοιδίμου	μνήμης,	πρῶτος τὴν ἐπὶ κίονος στάσιν
[1, 7]	χρόνον αὐτόθι διατρίψας παντοίας ἔτυχε	τιμῆς	καὶ παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ
[1, 21]	Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς	τιμῆς	τοῦ σωτῆρος πέπραχε θεοῦ, ὥστε
[1, 7]	συμβάντων, οὐκ οἶδ´ ἐκ ποίας	ὁρμῆς	ἢ ποίαν ἀφορμὴν τῆς σῆς
[1, 21]	ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς τε	γνώμης	λοιπὸν οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς
[1, 16]	ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν τῷ τῆς	Ῥώμης	ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ τῶν ὑπολειφθέντων
[1, 16]	Ὅπως ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ	Ῥώμης	ἀνακομισθεὶς παρὰ Θεοδοσίου ἐν Ἀντιοχείᾳ
[1, 19]	κατὰ τὴν Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ	Ῥώμης	βασιλεύοντος· ἃς καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος
[1, 10]	πληρῶν Λέοντος τοῦ τῆς πρεσβυτέρας	Ῥώμης	ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ αὐτοῖς καὶ
[1, 3]	τοῖς Κελεστίνῳ τῷ τῆς πρεσβυτέρας	Ῥώμης	ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο, τὸν δὲ
[1, 20]	ἀπάρας μὲν ἐκ τῆς πρεσβυτέρας	Ῥώμης,	κατάρας δὲ πρὸς τὴν Κωνσταντίνου.
[1, 4]	ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας	Ῥώμης	πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´ οὖν τὸν
[1, 11]	Οἱ δέ γε τῆς Ἑλληνικῆς	πλάνης	τρόφιμοι, οὐ θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι
[1, 22]	ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ	διακονησαμένης,	Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος τὴν Ῥωμαίων
[1, 1]	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον	ἀποθεμένης	ῥύπον καὶ πρὸς τὴν ἀρχαίαν
[1, 1]	ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ	περιβεβλημένης	καὶ πεποικιλμένης τῷ τε ἐραστῇ
[1, 1]	ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης καὶ	πεποικιλμένης	τῷ τε ἐραστῇ νυμφίῳ συναρμοζομένης,
[1, 7]	περὶ πολλῶν, καθ´ ὅσον ἐνῆν,	γεγραμμένης	παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης. Ὀάσεως
[1, 1]	ῥύπον καὶ πρὸς τὴν ἀρχαίαν	ἐπαναγομένης	εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης
[1, 1]	πεποικιλμένης τῷ τε ἐραστῇ νυμφίῳ	συναρμοζομένης,	οὐκ ἐνεγκὼν ὁ μισόκαλος δαίμων
[1, 20]	τὴν ὥραν εὐπρεπῆ, μέσης οἱ	γενομένης	Πουλχερίας τῆς βασιλίδος τῆς αὐτοῦ
[1, 3]	μὲν Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ θεοῦ	προσαγορευομένης	πόλεως, ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ ἡμερῶν
[1, 15]	θείας χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν	ἀνεχομένης·	καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος.
[1, 0]	κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ, τῆς θείας	ἡγουμένης	ῥοπῆς, ὅθεν οἱ λελεγμένοι μοι
[1, 8]	ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´ οὗ πάσης	εἰρήνης	ἡ τοῦ Χριστοῦ τετύχηκεν ἐκκλησία.
[1, 15]	τοῦ Πηλουσιώτου, καὶ Συνεσίου τοῦ	Κυρήνης	ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς διέπρεπε
[1, 4]	ἐγγραφείσης δὲ καὶ τῆς ἱερᾶς	ἐκείνης	ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ πάνυ, τῆς
[1, 14]	τε αὖ συχνῶς καὶ πάλιν	ἐξαπίνης	φαινόμενον· ὃ δὴ γίνεται μόνον
[1, 3]	πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης ἡμέρας ἀπηντήκασιν.	Ἰωάννης	δὲ ὁ τῆς Ἀντιοχέων πρόεδρος
[1, 5]	Σωκράτης ἀγνοήσας ἑτέρως ἱστόρησε, μετακαλεῖται	Ἰωάννης	ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν ἀπολογησόμενος καθαιρέσει.
[1, 5]	πέντε ἡμέρας ἐλθὼν ὁ Ἀντιοχείας	Ἰωάννης	καθαιρεῖ Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ
[1, 5]	κοινωνίας καὶ πάσης αὐθεντίας ἱερατικῆς	Ἰωάννης	καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἱερεῖς.
[1, 5]	τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ	Ἰωάννης,	κυρώσαντες ἔτι καὶ τὴν Νεστορίου
[1, 5]	ταύτην ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων	Ἰωάννης	ὁ τῆς Ἀντιόχου μετὰ τῶν
[1, 21]	ἀδιάκοποι κλίσεις ἐπαναστάσεις τε σύντονοι,	μόνης	τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν
[1, 15]	ἀξιωθῆναι καὶ τὸν ζυγὸν τῆς	ἱερωσύνης	ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον τῆς
[1, 7]	βαρβάρων οἶκτον οὐκ οἶδ´ ὅπως	ἐξαίφνης	ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα, μετὰ
[1, 7]	βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων,	ἐξαίφνης	πρὸς ἄλλην ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν
[1, 14]	ἐστιν, μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη τῆς	τέχνης·	ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων,
[1, 13]	ἤκμασέ τε καὶ διεφάνη καὶ	Συμεώνης,	ὁ τῆς ὁσίας καὶ πάντα
[1, 13]	αὐτῶν παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´ οὖν	Συμεώνης	οὗτος ὁ ἐπὶ γῆς ἄγγελος,
[1, 13]	ὁ ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ γέγονε	Συμεώνης.	Ταύτῃ καὶ ὁ ἐκ σιδήρου
[1, 22]	πέπρακται τῶν ἑῴων ἡγεμονεύοντι, ἡ	ἑξῆς	εὖ μάλα σαφῶς ἱστορία παραστήσει,
[1, 0]	Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ τὰ	ἑξῆς	οὐ πολὺ τούτων ἀποδέοντα οὐδενός
[1, 6]	δὲ τῆς θεοτόκου, καὶ τὰ	ἑξῆς.	Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς
[1, 13]	ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ τῆς	ὑπακοῆς	δῆλον εἶναι ὡς ἐκ θεοῦ
[1, 13]	ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι· τίς ἡ	ξενοπρεπὴς	αὕτη πολιτεία, τί τὴν τετριμμένην
[1, 16]	τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων μετὰ	πομπῆς	ἱερᾶς ἀνὰ τὴν πόλιν ἐπ´
[1, 0]	Ἄρξομαι δέ, τῆς θείας ἡγουμένης	ῥοπῆς,	ὅθεν οἱ λελεγμένοι μοι τὴν
[1, 22]	σαφῶς ἱστορία παραστήσει, τῆς ἄνωθεν	ῥοπῆς	τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος
[1, 11]	τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´ ἧς	Ἄρης	ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ
[1, 20]	ἐνταῦθα λεὼν ἐπιτελεύτιον ἔπος ἐφθέγξατο·	Ὑμετέρης	γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι
[1, 7]	ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον τῆς	σῆς	ἀνδρείας ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα. Ταῦτα
[1, 7]	ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς	σῆς	ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς τὴν
[1, 7]	τούτων διδάσκοντα. Καί μοι τῆς	σῆς	ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια τοῖς
[1, 7]	ὁρμῆς ἢ ποίαν ἀφορμὴν τῆς	σῆς	λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ
[1, 7]	ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς	σῆς	μεγαλοπρεπείας καὶ παρ´ ἡμῶν δὲ
[1, 6]	συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά τε τῆς	σῆς	ὁσιότητος καὶ τῶν αὐτόθι θεοσεβεστάτων
[1, 7]	ἰδίας βλασφημίας ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ	πάσης	ἀνάγκης εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν
[1, 21]	καὶ ἕτερον εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη,	πάσης	ἀνδρείας τε καὶ καρτερίας δύναμιν
[1, 5]	δὲ τῆς ἁγίας κοινωνίας καὶ	πάσης	αὐθεντίας ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ οἱ
[1, 8]	ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´ οὗ	πάσης	εἰρήνης ἡ τοῦ Χριστοῦ τετύχηκεν
[1, 3]	τὸν δὲ ἴδιον ἔμετον κατὰ	πάσης	ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας μηδὲν εὐλαβούμενος,
[1, 15]	αὐτῷ πολλὰ μὲν καὶ ἕτερα	πάσης	ὠφελείας ἔμπλεα· γέγραπται δὲ καὶ
[1, 6]	πέπαυται τὸ λυποῦν, καὶ διχονοίας	ἁπάσης	ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ πάντων ἡμῶν
[1, 20]	δὲ καὶ τὴν ὥραν εὐπρεπῆ,	μέσης	οἱ γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος
[1, 6]	ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου τοῦ	Ἐμέσης	εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος
[1, 21]	ἀέρων τε πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´	ἴσης	θάλπους τε καὶ ψύχους περιορῶντες.
[1, 1]	κατακλυσθείσης καὶ τῆς Ἀρείου μανίας	συνδεθείσης	ταῖς ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις,
[1, 11]	ἂν φαίην καὶ περὶ τῆς	θεουργηθείσης	αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην
[1, 7]	συρόμενοι πρὸς αὐτὴν διὰ τῆς	προρρηθείσης	στρατιωτικῆς βοηθείας. Καὶ τῷ πλείονι
[1, 19]	ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ Βανδίλων	κρατηθείσης	Γιζερίχου τε τῶν βαρβάρων ἡγουμένου.
[1, 7]	ἀνάγκης εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν	ἀποκριθείσης	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν
[1, 3]	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν πρὸ τῆς	ἐπαγγελθείσης	ἡμέρας ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ ὁ
[1, 9]	κινεῖται, μερικῆς κατὰ τὴν Κωνσταντίνου	ἁλισθείσης	συνόδου, λιβέλλους τε αὖ ἐπιδεδωκότος
[1, 7]	τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην	ἀφανισθείσης,	τοῦ τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´
[1, 3]	τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς	ὁρισθείσης	ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς πολλοῖς
[1, 1]	δυσσεβείας τοῖς τῶν μαρτύρων αἵμασι	κατακλυσθείσης	καὶ τῆς Ἀρείου μανίας συνδεθείσης
[1, 21]	συναφομοιοῦσθαι, τῆς τε ἰδέας αὐτοῖς	παρατραπείσης,	τῆς τε γνώμης λοιπὸν οὐ
[1, 4]	τῶν Νεστορίου πρὸς αὐτὸν Κύριλλον,	ἐγγραφείσης	δὲ καὶ τῆς ἱερᾶς ἐκείνης
[1, 20]	βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ τῆς	βασιλίσσης	Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας τῆς θυγατρός,
[1, 1]	ὅπως δὲ τὴν γνώμην τῆς	γλώσσης	ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν αὐτὴν
[1, 7]	ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου	οὔσης.	Ὀάσεως τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν
[1, 7]	ἢ ποίαν ἀφορμὴν τῆς σῆς	λαβούσης	μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς
[1, 20]	τῆς πύλης τῆς ἐπὶ Δάφνην	ἀγούσης	τὸ προάστειον ὁρᾶν τοῖς ἐθέλουσι
[1, 21]	κέκραται, τῆς θείας τὰ ἄμικτα	συναγούσης	καὶ αὖ πάλιν διαιρούσης χάριτος,
[1, 22]	τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς τὴν οἰκείαν	χορηγούσης	εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ τόμου
[1, 7]	εὑρεῖν ὡς ἐπειδὴ μὴ τῆς	δεούσης	ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ θεοῦ
[1, 21]	τῆς τε γνώμης λοιπὸν οὐ	συμβαινούσης	ἀνθρώποις· οὓς καὶ διδράσκουσιν ἰδόντες,
[1, 14]	Συμεώνου τὴν προσηγορίαν τῷ χώρῳ	καταλιπούσης.	Διήκει δὲ τὸ πρόσαντες τοῦ
[1, 4]	Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε διὰ τῆς	παρούσης	ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν
[1, 21]	ἄμικτα συναγούσης καὶ αὖ πάλιν	διαιρούσης	χάριτος, ὥστε ζωὴν ἐν αὐτοῖς
[1, 21]	τε σύντονοι, μόνης τῆς ἐφέσεως	ἀναζωπυρούσης	αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν
[1, 3]	δυοκαίδεκα, τισὶ δὲ καὶ πλέον,	διεστώσης	δὲ καὶ τῆς Ἐφεσίων ἐκ
[1, 3]	μὲν οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου	διεστώσης	τῆς Κωνσταντίνου φθάνει πάντας. Καὶ
[1, 7]	εἰς τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης	τῆς	ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν
[1, 1]	ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει, ἤδη τε	τῆς	ἁγίας ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης
[1, 13]	στέλλουσί τινα παρ´ αὐτὸν οἱ	τῆς	ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι· τίς
[1, 13]	μέχρι νῦν σωζόμενον παρὰ τοῖς	τῆς	ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´
[1, 5]	Κύριλλος καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ	τῆς	ἁγίας κοινωνίας καὶ πάσης αὐθεντίας
[1, 7]	ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν πρώην περὶ	τῆς	ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων,
[1, 11]	μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε	τῆς	αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν
[1, 3]	ὁ τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος	τῆς	Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν,
[1, 10]	καθειστήκει Διόσκορος, ὁ μετὰ Κύριλλον	τῆς	Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ
[1, 21]	ἢ καὶ πρός, καὶ μόλις	τῆς	ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ
[1, 15]	ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον	τῆς	ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα,
[1, 19]	μέχρι δύο καὶ δέκα ἐτῶν	τῆς	Ἀναστασίου βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν
[1, 10]	καὶ μὴν καὶ Δόμνος ὁ	τῆς	Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ τί λοιπὸν
[1, 3]	ἡμέρας ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ ὁ	τῆς	Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´
[1, 5]	ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ	τῆς	Ἀντιόχου μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 3]	δὲ καὶ τῆς Ἐφεσίων ἐκ	τῆς	Ἀντιόχου ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα,
[1, 13]	τὰ σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα	τῆς	Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ
[1, 7]	ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην τὸν	τῆς	Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ
[1, 13]	Ἀντιοχέων λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ	τῆς	Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν
[1, 13]	γῆς ἄγγελος, ὁ ἐν σαρκὶ	τῆς	ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν ξένην
[1, 22]	εὖ μάλα σαφῶς ἱστορία παραστήσει,	τῆς	ἄνωθεν ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης
[1, 3]	Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ	τῆς	ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων,
[1, 1]	τῶν μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ	τῆς	Ἀρείου μανίας συνδεθείσης ταῖς ἐν
[1, 21]	οὖν ὅμως, οἳ ἐπὰν διὰ	τῆς	ἀρετῆς τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν,
[1, 13]	τὸν ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα	τῆς	ἀρχῆς δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου
[1, 14]	κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι,	τῆς	ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου
[1, 19]	ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον	τῆς	αὐλῆς οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι,
[1, 15]	Συνεσίου τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ	τῆς	αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος,
[1, 20]	οἱ γενομένης Πουλχερίας τῆς βασιλίδος	τῆς	αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης αὐτῷ
[1, 7]	τινα δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ	τῆς	αὐτοῦ εἰς Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα
[1, 11]	Κρόνον τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα	τῆς	βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ ἂν
[1, 20]	εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης Πουλχερίας	τῆς	βασιλίδος τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ
[1, 20]	τῶν βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ	τῆς	βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας τῆς
[1, 7]	βίον, καὶ ὧν ἔτυχεν ἀμοιβῶν	τῆς	βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται τοῖς
[1, 2]	τὸ Καϊάφα δεύτερον συνέδριον, τὸ	τῆς	βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν ᾧ πάλιν
[1, 2]	ἡγουμένου τὴν διάλεξιν, Νεστόριος ὁ	τῆς	βλασφημίας καθηγητὴς οὐ μόνον οὐ
[1, 7]	ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν ὁ	τῆς	βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος, ὁ μὴ
[1, 21]	σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι καί τισι	τῆς	γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς
[1, 17]	δὴ πάθος καὶ ἐπὶ χρόνον	τῆς	γῆς ἐπεκράτησεν, οὐχ ὥσπερ ἤρξατο
[1, 21]	σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς ὀπαῖς	τῆς	γῆς, κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου
[1, 13]	τῶν ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ μὲν	τῆς	γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων
[1, 1]	διάνοιαν, ὅπως δὲ τὴν γνώμην	τῆς	γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν
[1, 7]	ἔστιν εὑρεῖν ὡς ἐπειδὴ μὴ	τῆς	δεούσης ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ
[1, 13]	ἕκαστον ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί τε	τῆς	διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον καὶ τοῖς
[1, 1]	πατέρων πυργωθείσῃ καὶ τὰ πολλὰ	τῆς	δυνάμεως ἐν τῇ ταύτης πολιορκίᾳ
[1, 15]	εἶναι βίου τε μοναδικοῦ καὶ	τῆς	εἰς θεὸν θεωρίας. Γέγραπται δ´
[1, 7]	νομοθετῶν ποῖα τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι	τῆς	εἰς Χριστὸν βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ
[1, 11]	ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ ὧν γὰρ	τῆς	ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ μέλη, ἐκ
[1, 6]	περιττὴ παντελῶς καὶ οὐκ εὐάφορμος	τῆς	ἐκκλησίας ἡ διχοστασία γέγονε, νυνὶ
[1, 3]	ἴδιον ἔμετον κατὰ πάσης ἐξέχεε	τῆς	ἐκκλησίας μηδὲν εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε
[1, 6]	Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου, ἐπί τε	τῆς	ἐκκλησίας τὸν περὶ τούτου φερόμενον
[1, 22]	εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ τόμου	τῆς	ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐαγρίου.
[1, 20]	αἵματος εὔχομαι εἶναι, τὰς ἐκ	τῆς	Ἑλλάδος ἐνταῦθα σταλείσας ἀποικίας αἰνιττομένη.
[1, 11]	ἐλήλυθεν ἐκκλησία. Οἱ δέ γε	τῆς	Ἑλληνικῆς πλάνης τρόφιμοι, οὐ θεὸν
[1, 15]	ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν	τῆς	ἐλπίδος. Οἷος γὰρ καὶ ὅσος
[1, 7]	παρὸν τοῦτο λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ,	τῆς	ἐν αὐτῷ διηγήσεως, περὶ πολλῶν,
[1, 9]	Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ	τῆς	ἐν Ἐφέσῳ δευτέρας λῃστρικῆς συνόδου.
[1, 21]	ἐκλεγομένη τε καὶ περισώζουσα· μακάριοι	τῆς	ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν
[1, 21]	μακάριοι τῆς ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι	τῆς	ἐντεῦθεν μεταστάσεως, ἐς ἣν διὰ
[1, 9]	γεγενῆσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ	τῆς	ἑνώσεως, μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν
[1, 3]	καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν πρὸ	τῆς	ἐπαγγελθείσης ἡμέρας ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ
[1, 20]	τεῖχος εὐρύνας μέχρι τῆς πύλης	τῆς	ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης τὸ προάστειον
[1, 7]	ἑνὸς σώματος ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ	τῆς	ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς
[1, 4]	τε τῶν κανόνων καὶ ἐκ	τῆς	ἐπιστολῆς τοῦ ἁγιωτάτου πατρὸς ἡμῶν
[1, 22]	καὶ ὥς τισι δοκεῖ πρὸ	τῆς	Εὐδοκίας, καὶ Θεοδοσίου, τὴν βασιλείαν
[1, 2]	τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος	τῆς	εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων
[1, 21]	κλίσεις ἐπαναστάσεις τε σύντονοι, μόνης	τῆς	ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν
[1, 3]	καὶ πλέον, διεστώσης δὲ καὶ	τῆς	Ἐφεσίων ἐκ τῆς Ἀντιόχου ὁδὸν
[1, 7]	κἀκεῖθεν πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον ἐκ	τῆς	Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ τε αὖ
[1, 4]	συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος τοῦ	τῆς	Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν τῶν
[1, 3]	Καὶ Νεστόριος μὲν οὐ μακρὰν	τῆς	Ἐφέσου διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου φθάνει
[1, 3]	τοῦ νέου Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα	τῆς	ἑῴας διέποντος τὴν ἐν Ἐφέσῳ
[1, 4]	τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε,	τῆς	ζητήσεως οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ
[1, 13]	καὶ τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα	τῆς	ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος
[1, 7]	δὴ ἀξιοῦμεν τὸ ὑμέτερον μέγεθος	τῆς	ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ
[1, 12]	δὲ αὐτῷ καὶ ἕτεραι νομοθεσίαι	τῆς	ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας, τὸν διάπυρον
[1, 0]	ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ,	τῆς	θείας ἡγουμένης ῥοπῆς, ὅθεν οἱ
[1, 21]	γὰρ αὐτοῖς τὰ ἐναντία κέκραται,	τῆς	θείας τὰ ἄμικτα συναγούσης καὶ
[1, 13]	γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ τοσοῦτον ἡ	τῆς	θείας χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς
[1, 15]	τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα,	τῆς	θείας χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν
[1, 0]	τηνάλλως ἔχον, πέπρακται, μέχρι τινὸς	τῆς	Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ τὰ
[1, 11]	πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ λειπόμενα	τῆς	Θεοδοσίου βασιλείας εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ
[1, 6]	τῇδε τῇ ἐπιστολῇ· Περὶ δὲ	τῆς	θεοτόκου, καὶ τὰ ἑξῆς. Ταύταις
[1, 7]	ὅπερ ἴσμεν ταῖς ἀληθείαις πρὸ	τῆς	Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις διεστηκὸς οὐ
[1, 11]	δὲ ἂν φαίην καὶ περὶ	τῆς	θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν
[1, 7]	ἐκ τόπων πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς	τῆς	Θηβαίων ἀμείβων, τῇ τε γῇ
[1, 7]	λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ	τῆς	Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας οὖσαν βαρβαρικῶν
[1, 7]	ἥ σοι συντέθειται πρὸς τὸν	τῆς	Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν πρώην
[1, 7]	ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ πρὸς τὸν	τῆς	Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις γὰρ
[1, 20]	τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας	τῆς	θυγατρός, καὶ ὅπως εἰς Ἀντιόχειαν
[1, 7]	παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης. Ὀάσεως	τῆς	Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης,
[1, 7]	πρὸς ἄλλοις οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ	τῆς	ἰδίας βλασφημίας ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ
[1, 2]	βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ	τῆς	ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον
[1, 4]	αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ καὶ	τῆς	ἱερᾶς ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ
[1, 15]	παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ τὸν ζυγὸν	τῆς	ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον
[1, 1]	τὴν πίστιν πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι	τῆς	Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς τῶν μαρτύρων
[1, 2]	μὴ ἀπορήσειν πρὸς εὔλογον διασκευὴν	τῆς	ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης τελευτῆς
[1, 10]	τούτῳ τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν	τῆς	καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ
[1, 5]	τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν	τῆς	καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται
[1, 5]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε	τῆς	καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας
[1, 8]	ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς οἴακας	τῆς	καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι Κυζίκου
[1, 7]	βίον ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος, διὰ	τῆς	καταστροφῆς διηγούμενός τε καὶ νομοθετῶν
[1, 13]	Καὶ τὸ παράδοξον, αἱ κατὰ	τῆς	κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες οὐ διεφθάρησαν,
[1, 14]	συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι, καὶ αὐτῆς	τῆς	κεφαλῆς τοῦ ἁγίου. Φέρε δὲ
[1, 17]	ὁ ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆς	τῆς	κομψείας διηγούμενος ὅπως τε κατὰ
[1, 10]	δὲ παρ´ αὐτῶν καὶ ὁ	τῆς	Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ μὴν
[1, 8]	οὖν αὐτὸν Νεστόριον τὸν ἀλάστορα	τῆς	Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου πόλεως τὴν
[1, 3]	οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης	τῆς	Κωνσταντίνου φθάνει πάντας. Καὶ Κύριλλος
[1, 22]	Στεφάνου ἐν ᾧ ἐτέθη, καὶ	τῆς	μετ´ αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς
[1, 2]	ἐπὶ πάντων συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ	τῆς	Νεστορίου τοῦ δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο
[1, 7]	μοναστήριον, ὃ πρὸ τῶν πυλῶν	τῆς	νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ Νεστορίῳ
[1, 17]	πλοῖά τε αὖ θαλάττια ἐπὶ	τῆς	ξηρᾶς ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων ἐς
[1, 7]	Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς	τῆς	ὁδοιπορίας συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι καὶ
[1, 7]	στρατιωτικῆς βοηθείας. Καὶ τῷ πλείονι	τῆς	ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν ἄγραφον τῆς
[1, 7]	τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως	τῆς	οἰκείας βιοτῆς τὸν τῇδε βίον
[1, 7]	ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν	τῆς	οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ
[1, 13]	καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ	τῆς	οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν
[1, 3]	σὺν τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη	τῆς	ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς
[1, 13]	καὶ διεφάνη καὶ Συμεώνης, ὁ	τῆς	ὁσίας καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης,
[1, 3]	ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν αὐτῶν πόλεων	τῆς	πάλαι μὲν Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ
[1, 7]	οὖσαν βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν ἐκ	τῆς	Πανὸς ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς αὐτὴν
[1, 7]	Μετῆγε δὲ πάλιν ἡμᾶς ἐκ	τῆς	Πανὸς πρὸς τὴν ὑπ´ αὐτὴν
[1, 4]	ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε διὰ	τῆς	παρούσης ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι
[1, 6]	ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα	τῆς	πίστεως τὴν ὁμολογίαν, καὶ ταύτην
[1, 16]	ὅτε καὶ νεὼς αὐτῷ πρὸ	τῆς	πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ καὶ
[1, 10]	ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν Λέοντος τοῦ	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ
[1, 3]	Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ τῷ	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο,
[1, 20]	αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας μὲν ἐκ	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς
[1, 4]	τόπον τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται,	τῆς	πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´
[1, 7]	ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς αὐτὴν διὰ	τῆς	προρρηθείσης στρατιωτικῆς βοηθείας. Καὶ τῷ
[1, 4]	ἐκείνης ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ πάνυ,	τῆς	πρὸς αὐτ? τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ
[1, 20]	προστίθησι, τὸ τεῖχος εὐρύνας μέχρι	τῆς	πύλης τῆς ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης
[1, 18]	στοὰν τὴν πρὸς τὸ νότιον	τῆς	Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν τὴν
[1, 4]	καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου	τῆς	Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ
[1, 16]	θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν τῷ	τῆς	Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ τῶν
[1, 21]	διὰ πάντων αὐτοῖς τὸ ἡδὺ	τῆς	σαρκὸς ἐξωσθείη, καὶ ψυχὴ διακυβερνῴη
[1, 7]	τὴν ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον	τῆς	σῆς ἀνδρείας ἔγγραφον ἱπτάμενον πρόσταγμα.
[1, 7]	τῆς ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν ἄγραφον	τῆς	σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς
[1, 7]	περὶ τούτων διδάσκοντα. Καί μοι	τῆς	σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια
[1, 7]	ποίας ὁρμῆς ἢ ποίαν ἀφορμὴν	τῆς	σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην
[1, 7]	τῆς ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι παρὰ	τῆς	σῆς μεγαλοπρεπείας καὶ παρ´ ἡμῶν
[1, 6]	ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά τε	τῆς	σῆς ὁσιότητος καὶ τῶν αὐτόθι
[1, 3]	ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν	τῆς	συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν
[1, 4]	ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ Ὅπως παρὰ	τῆς	συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας
[1, 15]	ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν αὐτὸν	τῆς	σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ τὸν
[1, 2]	εὔλογον διασκευὴν τῆς ἱστορίας καὶ	τῆς	ταύτης τελευτῆς καταντήσειν, εἴ γε
[1, 21]	τῆς τε ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης,	τῆς	τε γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης
[1, 21]	ὥστε χρόνῳ καὶ θηρίοις συναφομοιοῦσθαι,	τῆς	τε ἰδέας αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς
[1, 14]	ὑπαίθριός ἐστιν, μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη	τῆς	τέχνης· ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται
[1, 14]	ἀπιστητέον τῷ θαύματι ἔκ τε	τῆς	τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν
[1, 13]	τὴν ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ	τῆς	ὑπακοῆς δῆλον εἶναι ὡς ἐκ
[1, 21]	αὐτοὺς ἀφέντες καὶ μόνα τὰ	τῆς	φύσεως ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες τε
[1, 21]	ἐχθροὶ τῶν ἰδίων βουλήσεων καὶ	τῆς	φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς τῶν πέλας
[1, 21]	τῶν παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ	τῆς	φύσεως τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ τῇ
[1, 7]	τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ	τῆς	ψάμμου κτίσας, ἣ καὶ ταχέως
[1, 2]	καὶ παρεγγράφων δόξας καὶ τὸν	τῆς	ψυχῆς ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα διδάσκειν
[1, 5]	σφίσι συναθροισθείσῃ συνόδῳ, εἰ καὶ	Σωκράτης	ἀγνοήσας ἑτέρως ἱστόρησε, μετακαλεῖται Ἰωάννης
[1, 7]	„Ἐκ τῶν πρώην περὶ τῆς	ἁγιωτάτης	θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν
[1, 21]	ὅμως, οἳ ἐπὰν διὰ τῆς	ἀρετῆς	τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς
[1, 2]	διάλεξιν, Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας	καθηγητὴς	οὐ μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ
[1, 21]	καὶ περισώζουσα· μακάριοι τῆς ἐνταῦθα	διαίτης,	μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν μεταστάσεως, ἐς
[1, 21]	καὶ περὶ διαφόρου βιοτῆς καὶ	διαίτης	τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν. Ἔνθεν
[1, 13]	ἐν σαρκὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ	πολίτης,	τὴν ξένην ταύτην καὶ τοῖς
[1, 21]	Εὐδοκία διέθηκε· καὶ περὶ διαφόρου	βιοτῆς	καὶ διαίτης τῶν ἐν Παλαιστίνῃ
[1, 7]	γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς οἰκείας	βιοτῆς	τὸν τῇδε βίον ἀπέθετο· δεύτερος
[1, 13]	γὰρ ἀποθανόντα τὸν Συμεώνην ὁ	ἐραστὴς	ἀπέλιπε σίδηρος. Οὕτω τὸ καθ´
[1, 2]	τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος	ἐραστής,	ὃς καὶ συνέκδημός οἱ γέγονε
[1, 14]	μέσον αὐλὴ ὑπαίθριός ἐστιν, μετὰ	πλείστης	ἐξειργασμένη τῆς τέχνης· ἔνθα ὁ
[1, 15]	τοῦ Κυρήνης ἐπισκόπου. Ἐπὶ τῆς	αὐτῆς	διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος, οὗ
[1, 14]	ὁ συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι, καὶ	αὐτῆς	τῆς κεφαλῆς τοῦ ἁγίου. Φέρε
[1, 0]	καὶ ἐκλύτῳ ῥαθυμίᾳ καὶ τῇ	ταύτης	ἀγχιθύρῳ λήθῃ κρυπτόμενον. Ἄρξομαι δέ,
[1, 20]	βασιλίδος τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ	ταύτης	αὐτῷ γίνεται παῖς ἡ Εὐδοξία,
[1, 1]	πολλὰ τῆς δυνάμεως ἐν τῇ	ταύτης	πολιορκίᾳ παρῃρημένος, λῃστρικῶς δὲ τὸ
[1, 2]	διασκευὴν τῆς ἱστορίας καὶ τῆς	ταύτης	τελευτῆς καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη,
[1, 22]	ἐτέθη, καὶ τῆς μετ´ αὐτὴν	τελευτῆς	Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν τοιούτοις ἐντυχοῦσα
[1, 2]	τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης	τελευτῆς	καταντήσειν, εἴ γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ
[1, 20]	Πουλχερίας τῆς βασιλίδος τῆς αὐτοῦ	ἀδελφῆς.	Ἐκ ταύτης αὐτῷ γίνεται παῖς
[1, 21]	καὶ μόλις τῆς ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι	τροφῆς.	Ἕτεροι δὲ αὖ πάλιν ἀπ´
[1, 7]	ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος, διὰ τῆς	καταστροφῆς	διηγούμενός τε καὶ νομοθετῶν ποῖα
[1, 13]	ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα τῆς	ἀρχῆς	δεηθῆναί τε τοῦ παναγίου καὶ
[1, 9]	διήλεγξεν. Ὡς δ´ οὖν κληθεὶς	Εὐτυχὴς	οὐκ ἐλήλυθε, τάδε καὶ παραγενόμενος
[1, 10]	συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν τῆς καθαιρέσεως	Εὐτυχὴς	παρὰ Διοσκόρου καὶ τῶν ἀμφ´
[1, 2]	παρεγγράφων δόξας καὶ τὸν τῆς	ψυχῆς	ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο,
[1, 16]	τῶν ἐκείνου χρηστῶν φέρεται πόνων.	~ιςʹ	Ὅπως ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ
[1, 7]	βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας καὶ πυρὶ καὶ	σφαγαῖς	ἐκλελίκμηται, ἡμεῖς δὲ παρὰ τῶν
[1, 1]	συνδεθείσης ταῖς ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις	πέδαις,	Εὐνομίου τε αὖ καὶ Μακεδονίου
[1, 7]	ἵνα μὴ πάσαις ἐκ τούτου	γενεαῖς	τραγῳδῆται κρεῖττον εἶναι βαρβάρων αἰχμάλωτον
[1, 17]	τε αὐτόπρεμνα σὺν ταῖς σφίσι	ῥίζαις	ἀναβρασθῆναι καὶ χώματα πλεῖστα εἰς
[1, 11]	μυσαττομένην, πορνείαις δὲ καὶ πάσαις	αἰσχρουργίαις	ἡδομένην, καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην;
[1, 6]	ἀσφαλῆ μὲν καὶ ἀκατάσειστον ἐν	ἰδίαις	ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν φυλάττουσι πίστιν,
[1, 7]	Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν ταῖς	ἀληθείαις	πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις
[1, 11]	καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην ταῖς	οἰκείαις	ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι.
[1, 11]	τι τῶν ἄλλως ἐκτόπων μυσαττομένην,	πορνείαις	δὲ καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις ἡδομένην,
[1, 7]	νόμοις δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι	κακοτεχνίαις	ἀνθρώπων αἰχμάλωτον εἰς κακίαν ἔκδοτον,
[1, 7]	ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα, μετὰ τοῦ καὶ	διαμαρτυρίαις	ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ τάχους
[1, 11]	ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην ταῖς οἰκείαις	ἀκολασίαις	πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε
[1, 6]	ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ	ἐκκλησίαις	τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ
[1, 7]	τόπους ἐκ τόπων πρὸς ταῖς	ἐσχατιαῖς	τῆς Θηβαίων ἀμείβων, τῇ τε
[1, 7]	μετὰ τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις ἡμᾶς	ἀπειλητικαῖς	καταπλῆξαι διὰ τάχους τὴν χώραν
[1, 15]	εὖ μάλα στοχασάμενοι ὡς ταῖς	ἄλλαις	τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα,
[1, 18]	καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς	ὕλαις	ταύτην διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ καὶ
[1, 16]	Θεοδοσίῳ τὸν Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι	τιμαῖς,	ἱερόν τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν
[1, 21]	ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν ταῖς	φιλοφροσύναις	καὶ τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον
[1, 6]	Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς	φωναῖς	οὕτω τε καὶ ἑαυτοὺς φρονοῦντας
[1, 14]	στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ ταῖς	στοαῖς	κίονες ἐκ λίθου ξεστοῦ πεποιημένοι
[1, 14]	δίκην ἐκ τῶν τεσσάρων πλευρῶν	στοαῖς	κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ ταῖς στοαῖς
[1, 20]	ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης αὐτῷ γίνεται	παῖς	ἡ Εὐδοξία, ἣν ὕστερον, ἐπειδὴ
[1, 18]	τὴν καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ	παντοδαπαῖς	ὕλαις ταύτην διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ
[1, 21]	ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς	ὀπαῖς	τῆς γῆς, κατὰ τὴν τοῦ
[1, 6]	ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς	ἱεραῖς	φωναῖς οὕτω τε καὶ ἑαυτοὺς
[1, 11]	ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις δὲ καὶ	πάσαις	αἰσχρουργίαις ἡδομένην, καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι
[1, 7]	εἰς κακίαν ἔκδοτον, ἵνα μὴ	πάσαις	ἐκ τούτου γενεαῖς τραγῳδῆται κρεῖττον
[1, 12]	αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν κινηθείς,	ἁπάσαις	τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις κατέκρινεν
[1, 1]	μανίας συνδεθείσης ταῖς ἐν Νικαίᾳ	χαλκευθείσαις	πέδαις, Εὐνομίου τε αὖ καὶ
[1, 7]	τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν	ταῖς	ἀληθείαις πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον,
[1, 15]	εὐθυβόλως εὖ μάλα στοχασάμενοι ὡς	ταῖς	ἄλλαις τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται καὶ
[1, 6]	τοῦ πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ	ταῖς	αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος,
[1, 13]	Οἷς καὶ πεισθεὶς ἐνδούς τε	ταῖς	δεήσεσι τὸ σεπτὸν αὐτοῖς εἴασε
[1, 1]	καὶ τῆς Ἀρείου μανίας συνδεθείσης	ταῖς	ἐν Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου
[1, 7]	ἐγνωκότος, τόπους ἐκ τόπων πρὸς	ταῖς	ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων ἀμείβων, τῇ
[1, 6]	δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι	ταῖς	θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει τῶν
[1, 6]	τὰ ἑξῆς. Ταύταις ὑμῶν ἐντυχόντες	ταῖς	ἱεραῖς φωναῖς οὕτω τε καὶ
[1, 11]	τε καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα συγγνώμην	ταῖς	οἰκείαις ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς τοιούτους
[1, 21]	κλίσεις ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ	ταῖς	ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ τὴν
[1, 14]	πλευρῶν στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ	ταῖς	στοαῖς κίονες ἐκ λίθου ξεστοῦ
[1, 17]	ὄν, δένδρα τε αὐτόπρεμνα σὺν	ταῖς	σφίσι ῥίζαις ἀναβρασθῆναι καὶ χώματα
[1, 21]	κἂν ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν	ταῖς	φιλοφροσύναις καὶ τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται,
[1, 15]	στοχασάμενοι ὡς ταῖς ἄλλαις τἀνδρὸς	ἀρεταῖς	ἕψεται καὶ ταῦτα, τῆς θείας
[1, 20]	τε καὶ Ἰουλιανῷ τοῖς παναρίστοις	σοφισταῖς.	Καὶ εἰκόνι ἐκ χαλκοῦ τεχνικῶς
[1, 6]	δὲ οὕτως ἡ συγγραφή, καὶ	αὐταῖς	λέξεσιν ἐντέθειται τῇδε τῇ ἐπιστολῇ·
[1, 6]	τῆς θεοτόκου, καὶ τὰ ἑξῆς.	Ταύταις	ὑμῶν ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς φωναῖς
[1, 6]	ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις	γραφαῖς	καὶ παραδόσει τῶν ἁγίων ἡμῶν
[1, 6]	μὲν καὶ ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις	ψυχαῖς	τὴν ὀρθὴν φυλάττουσι πίστιν, ἐξαίρετον
[1, 21]	τοίνυν ἡ Εὐδοκία ἐν Ἱεροσολύμοις	δὶς	ἀφικνεῖται. Καὶ ὅτου μὲν χάριν
[1, 14]	καὶ σελαγίζοντα, οὐχ ἅπαξ, οὐ	δίς,	οὐ τρίς, ἀλλὰ καὶ πολλάκις,
[1, 6]	ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ διαβόητον ἔχωσιν	εἰς	αἰῶνα τὴν δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην
[1, 6]	~ςʹ Περὶ Παύλου τοῦ Ἐμέσης	εἰς	Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος Κυρίλλου
[1, 20]	Εὐδοξίας τῆς θυγατρός, καὶ ὅπως	εἰς	Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος
[1, 7]	Χριστὸν βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ παραπλησίως	εἰς	αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν κτίσμα
[1, 21]	διάφορος, ἡ δέ γε πολιτεία	εἰς	ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ σκοπόν. Οἱ
[1, 0]	ἁλιέας σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν ἄλογον	εἰς	ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί τε
[1, 0]	ἄριστα πάντων πεπόνηται ἥ τε	εἰς	ἡμᾶς ἄφιξις τοῦ φιλανθρώπου θεοῦ,
[1, 15]	βίου τε μοναδικοῦ καὶ τῆς	εἰς	θεὸν θεωρίας. Γέγραπται δ´ οὖν
[1, 7]	μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων αἰχμάλωτον	εἰς	κακίαν ἔκδοτον, ἵνα μὴ πάσαις
[1, 21]	ἀρετῆς τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν,	εἰς	κόσμον ἐπανίασιν ἐν μέσοις τοῖς
[1, 15]	φέρε καὶ Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος	εἰς	μέσον ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ
[1, 7]	γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον αὐτὸν	εἰς	μέσον παραγάγωμεν τὰ περὶ τούτων
[1, 7]	τὴν γλῶτταν τὸ τελευταῖον βρωθεὶς	εἰς	Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν. Ὅπως
[1, 7]	Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ τῆς αὐτοῦ	εἰς	Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα τὰ περὶ
[1, 17]	ῥίζαις ἀναβρασθῆναι καὶ χώματα πλεῖστα	εἰς	ὄρη σχεδιασθῆναι· τὴν δὲ θάλασσαν
[1, 11]	τε τὸν Φρύγα τὸ μειράκιον	εἰς	ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν
[1, 11]	καὶ πρὸς αὔξησιν καὶ τὴν	εἰς	οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ καὶ
[1, 0]	τοῦ φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε	εἰς	οὐρανοὺς ἀνάβασις, ὅσα τε τοῖς
[1, 6]	δοξάζοντάς με δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν	εἰς	τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου μου
[1, 7]	τὴν πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν	εἰς	τὴν Πανός, τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες
[1, 7]	τῆς σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα	εἰς	τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ
[1, 14]	πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ τις	εἰς	τὸ ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω ἀνθ´
[1, 21]	δὲ καὶ ὀσπρίοις μόνοις δεξιουμένη	εἰς	τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ
[1, 7]	ἀπολογούμενος, ὡς ἐκ πάσης ἀνάγκης	εἰς	τοῦτο τάξεως ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς
[1, 21]	ἔκπληξιν τὸ πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων	εἰς	τροφὴν αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω κομιδῇ
[1, 14]	εὐπρεπῶς, εὖ μάλα τὴν ὀροφὴν	εἰς	ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ δέ γε
[1, 7]	ποῖα τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι τῆς	εἰς	Χριστὸν βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ παραπλησίως
[1, 6]	τε καὶ ἑαυτοὺς φρονοῦντας εὑρίσκοντες	εἷς	γὰρ Κύριος, μία πίστις, ἓν
[1, 0]	ἡμέτερα, εἰ καὶ μὴ λίαν	ἀκριβεῖς	οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε οὖν τῷ
[1, 2]	αὐτῷ τῷ σταυρῷ ὀστοῦν ὅλως	συντριβεὶς	κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἢ τὸν
[1, 13]	Ὃς ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν γέγονεν,	ἐκπλαγεὶς	τὴν στάσιν καὶ τὴν δίαιταν,
[1, 2]	διόλου χιτῶνα παρὰ τῶν θεοκτόνων	περιρραγείς,	τὴν μὲν θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ
[1, 2]	εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν Μαρίαν καλείτω	μηδείς.	Μαρία γὰρ ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ
[1, 11]	τῇδε ἢ ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ	οὐδεὶς	{ἀδύνατον} τῶν αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς
[1, 7]	εἴ γε τοῦ δοκοῦντος λόγος	οὐδεὶς	δυνατώτερος. Καὶ ὅδε μὲν οὕτω
[1, 21]	ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς τοῦ	ἀπαθεῖς	εἶναι τύχωσιν, εἰς κόσμον ἐπανίασιν
[1, 13]	δῆλον εἶναι ὡς ἐκ θεοῦ	ποδηγηθεὶς	ὧδε διαθλεύει· εἰ δέ γε
[1, 11]	ἀλόγων ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος	μεταβληθείς,	ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ μὴ
[1, 4]	τῶν ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς	κληθεὶς	ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε, τῆς ζητήσεως
[1, 9]	βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´ οὖν	κληθεὶς	Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε, τάδε καὶ
[1, 4]	τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ	βλασφημηθεὶς	τοίνυν παρ´ αὐτοῦ κύριος ἡμῶν
[1, 12]	ὡς αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν	κινηθείς,	ἁπάσαις τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις
[1, 11]	δοξολογούμενα, ὅ τε πρὸ αἰώνων	γεννηθεὶς	θεὸς Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει
[1, 2]	ἐνιστάμενος. Καί που καὶ ἰδίας	παρεντιθείς	τε καὶ παρεγγράφων δόξας καὶ
[1, 13]	τεῖχος καὶ ὀχύρωμα. Οἷς καὶ	πεισθεὶς	ἐνδούς τε ταῖς δεήσεσι τὸ
[1, 16]	ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης	ἀνακομισθεὶς	παρὰ Θεοδοσίου ἐν Ἀντιοχείᾳ κατετέθη.
[1, 11]	Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον	μετασχηματισθεὶς	ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε τῆς
[1, 18]	αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων	πεμφθείς,	τὴν καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ
[1, 7]	σκώληξι τὴν γλῶτταν τὸ τελευταῖον	βρωθεὶς	εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν.
[1, 7]	λέγοντος ὡς τὴν γλῶσσαν σκώληξι	διαβρωθεὶς	ἐπὶ τὰ μείζω τε καὶ
[1, 1]	καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν πλανώμενον, οὐ	συνιεὶς	καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἧτταν ὁ
[1, 17]	μερῶν, οἵας τε καὶ ὅσας	πόλεις	ἑλὼν κατήγαγε, καὶ ὅσα πεπραχὼς
[1, 13]	ὡς ἂν μὴ αἱ γειτνιῶσαι	πόλεις	συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν
[1, 19]	ἃς καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας	δυνάμεις	ἐκπέμψας κατὰ γῆν τε καὶ
[1, 7]	καὶ πυρὶ καὶ σφαγαῖς ἐκλελίκμηται,	ἡμεῖς	δὲ παρὰ τῶν βαρβάρων οἶκτον
[1, 11]	ἀεί τι τῇ πίστει καινότερον.	Ἡμεῖς	μὲν γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ
[1, 17]	πύργων τῶν ἀνὰ τὴν βασιλίδα	πρηνεῖς	ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν τε καὶ τὸ
[1, 0]	τὰς ἤδη τῇ λήθῃ τεθνηκυίας	πράξεις,	ψυχῶσαί τε τῷ λόγῳ καὶ
[1, 2]	περὶ τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται, τὰς	διαλέξεις	τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος ἀνὰ
[1, 21]	ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς τὸν θεὸν	ἐντεύξεις	ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ ἕτερον εἶδος
[1, 20]	μέχρις ἡμῶν σώζεται. Ἐξ ἧς	προτραπεὶς	Θεοδόσιος μεγίστην μοῖραν τῇ πόλει
[1, 5]	Ἰωάννης καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν	ἱερεῖς.	Καὶ πρῶτα μὲν Θεοδοσίου οὐ
[1, 5]	καθαιρέσει. Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ	τρεῖς	τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν
[1, 19]	Ἐν τοῖς αὐτοῖς χρόνοις Θεοδοσίου	ἐπαναστάσεις	συχναὶ κατὰ τὴν Εὐρώπην γεγόνασιν,
[1, 21]	αὐτοῖς συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι κλίσεις	ἐπαναστάσεις	τε σύντονοι, μόνης τῆς ἐφέσεως
[1, 11]	σαφῶς εἴρηται· „Δεῖ δὲ καὶ	αἱρέσεις	ἐν ὑμῖν εἶναι, ἵνα οἱ
[1, 11]	τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς {ἀδύνατον} τῶν	αἱρέσεις	παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων πρωτοτύπως βλασφημεῖν
[1, 13]	παρὰ τῶν Ἀντιοχέων λαβεῖν. Καὶ	δεήσεις	οἱ τῆς Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν
[1, 5]	συνεληλυθότος μετὰ τρεῖς τὰς γενομένας	κλήσεις,	ἀπολύονται μὲν τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος
[1, 21]	γονάτων αὐτοῖς συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι	κλίσεις	ἐπαναστάσεις τε σύντονοι, μόνης τῆς
[1, 21]	μηδὲ μὴν ἐπ´ ἀδείας τὰς	κλίσεις	ποιεῖσθαι, σπηλαίοις προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς
[1, 1]	τὸ πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις τινὰς	ἀποκρίσεις	τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν
[1, 13]	βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας ἀνακαλεσάμενον	κελεύσεις	πάντα πρὸς χάριν Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι,
[1, 1]	λῃστρικῶς δὲ τὸ πρᾶγμα μέτεισι	πεύσεις	τινὰς ἀποκρίσεις τε αὖ μηχανώμενος,
[1, 2]	συμφωνεῖταί τε καὶ πιπράσκεται, τὰς	φύσεις	διαιρούμενός τε καὶ σπαραττόμενος, ὁ
[1, 13]	καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν	ἀφείς,	ἄλλην τινὰ ξένην καὶ τοῖς
[1, 20]	τεῖχος, τῶν λειψάνων ξεναγούντων τὰς	ὄψεις,	εἰσὶ δὲ οἵ φασι τὸν
[1, 7]	παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ ὡς	αὖθις	Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν καλουμένην
[1, 1]	τινὰ παραχαράττειν οἷός τε γένοιτο·	πολλάκις	δὲ τῇ ἑαυτοῦ ἰλυσπώμενος κακίᾳ,
[1, 4]	ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες	πολλάκις,	ἐπὶ ταύτην τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν
[1, 21]	δοκεῖν ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν Οἳ	πολλάκις	μὲν καὶ τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμους
[1, 14]	δίς, οὐ τρίς, ἀλλὰ καὶ	πολλάκις,	παυόμενόν τε αὖ συχνῶς καὶ
[1, 14]	τῶν σφῶν νωτοφόρων τὸν κίονα	πολλάκις	περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ τις εἰς
[1, 14]	εἰπών, ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ τοῦ	πολλάκις	φαινομένου ἀστέρος ἐν τῇ περὶ
[1, 13]	ἐπὶ κίονος στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ	μόλις	ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε
[1, 21]	πεμπταῖοι ἢ καὶ πρός, καὶ	μόλις	τῆς ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι
[1, 16]	ἂν καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ	δύναμις	ἔκδηλος ᾖ, καὶ τοῦ ἁγίου
[1, 11]	θεσπέσιον Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ	δύναμίς	μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ
[1, 13]	ἡ τῆς θείας χάριτος ἐνέσκηψε	δύναμις,	ὡς καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος
[1, 16]	γὰρ ὁ ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς	τυραννίς,	ἄκων καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ
[1, 12]	Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ πανευσεβὴς	διάταξις	ἀνὰ τὸ πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ
[1, 0]	πεπόνηται ἥ τε εἰς ἡμᾶς	ἄφιξις	τοῦ φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε
[1, 7]	σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει, πρὸς ἄλλοις	οἷς	ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας βλασφημίας
[1, 21]	καὶ τὰς καλουμένας λαύρας· ἐν	οἷς	ἡ μὲν δίαιτα διάφορος, ἡ
[1, 6]	εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν·	οἷς	καὶ αὐτὸς ὁ τῶν δυνάμεων
[1, 13]	ἡμῖν γένηται τεῖχος καὶ ὀχύρωμα.	Οἷς	καὶ πεισθεὶς ἐνδούς τε ταῖς
[1, 21]	κόσμον ἐπανίασιν ἐν μέσοις τοῖς	θορύβοις·	καὶ παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω
[1, 15]	τὴν ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε	λόγοις,	ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς μετελθεῖν
[1, 21]	αὐτοῖς ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται	ζυγοῖς	ὡς ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς
[1, 11]	ἀλλήλων καταλύουσιν, ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ	θεοῖς	ἐπινοοῦντες καὶ τῶν οἰκείων παθῶν
[1, 11]	τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς	θεοῖς	θεατριζόμενός τε καὶ γελώμενος. Γελάσοι
[1, 2]	μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς	ὀρθοῖς	προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ μάλα
[1, 13]	τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχου	Ἰουδαίοις	ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν συναγωγάς, ἅσπερ
[1, 21]	ἐπ´ ἀδείας τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι,	σπηλαίοις	προσκαρτεροῦντες καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς
[1, 13]	τί τὴν τετριμμένην καὶ τοῖς	ἁγίοις	πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην τινὰ
[1, 7]	ἀληθείαις πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον,	σταδίοις	διεστηκὸς οὐ πλείοσι δύο. Φησὶ
[1, 1]	καὶ ὅποι τετελεύτηκεν, ἐν τοῖς	ἰδίοις	παραθήσομαι καιροῖς, παρυφαίνων εἴ τι
[1, 14]	μόνον ἐν τοῖς τοῦ παναγίου	μνημείοις.	Εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι, καὶ
[1, 21]	τι τῶν πάντων ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ	βαλανείοις	δὲ συχνοῖς ὁμιλοῦσι, τὰ πολλὰ
[1, 2]	πολέμων τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν	ἐμφυλίοις	ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ ἀπορήσειν
[1, 21]	τοῦ ἀποστόλου φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι	θηρίοις	γινόμενοι καί τισι τῆς γῆς
[1, 21]	ἐντεῦθεν ποριζόμενοι, ὥστε χρόνῳ καὶ	θηρίοις	συναφομοιοῦσθαι, τῆς τε ἰδέας αὐτοῖς
[1, 21]	ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ	ὀσπρίοις	μόνοις δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις
[1, 11]	ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν. Ὃς καὶ	μυρίοις	ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς
[1, 16]	πάλαι τοῖς δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς	ἐπιχωρίοις	ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι· καὶ
[1, 0]	οὐρανοὺς ἀνάβασις, ὅσα τε τοῖς	θεσπεσίοις	ἀποστόλοις ἀτὰρ καὶ μάρτυσι διαθλεύουσι
[1, 21]	λοιπὸν σῶμα γυμνὸν κρυμνοῖς τε	ἐξαισίοις	ἀέρων τε πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´
[1, 7]	ἔτι τοῖς τῶν ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι	κακοῖς.	Μετῆγε δὲ πάλιν ἡμᾶς ἐκ
[1, 15]	οὕτω δὲ τὴν ψυχὴν τοῖς	ἀναγωγικοῖς	ἐπίανε λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ
[1, 7]	ἡμῶν λογιζομένων καὶ τὸ τοῖς	καλλινίκοις	βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων,
[1, 7]	δι´ ὧν ἐχρῆν γνωρισθῆναι τοῖς	καλλινίκοις	ἡμῶν βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς, παρακαλῶ,
[1, 21]	ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν	οἰκίσκοις	τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν
[1, 13]	ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας	ἀλλήλοις	μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν
[1, 6]	τὸν τῶν ὅλων δεσπότην θεόν,	ἀλλήλοις	συγχαίροντες, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς
[1, 21]	ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ	καπήλοις	ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ τόπον,
[1, 21]	φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ καπήλοις ἢ	παλιγκαπήλοις	δεήσοι, οὐ τόπον, οὐ πρόσωπον,
[1, 0]	ἢ εἴ τι καὶ τοῖς	ἄλλοις,	ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ τηνάλλως
[1, 11]	κοινῶς πίνοιεν. Ὃς καὶ μυρίοις	ἄλλοις	ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι
[1, 19]	βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται μὲν καὶ	ἄλλοις,	ἐπιτέτμηται δὲ εὖ μάλα κομψῶς
[1, 4]	λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς τοῖς	ἄλλοις	μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου
[1, 7]	Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει, πρὸς	ἄλλοις	οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας
[1, 3]	ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς	πολλοῖς	ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι μὴ
[1, 22]	τῆς μετ´ αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου.	Πολλοῖς	τοίνυν τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου
[1, 16]	ἐν τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ, μετατίθεται	πολλοῖς	ὕστερον χρόνοις, ὑποθεμένου τοῦ παναγάθου
[1, 0]	ἀνάβασις, ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις	ἀποστόλοις	ἀτὰρ καὶ μάρτυσι διαθλεύουσι κατώρθωτο,
[1, 7]	αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ τοῖς	νόμοις	δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις
[1, 7]	καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς τετυχηκὼς τοσούτοις	ἐξοστρακισμοῖς	κατεκρίθη, καὶ οὕτω τὸν τῇδε
[1, 21]	Ἔνθεν τοίνυν ἡ Εὐδοκία ἐν	Ἱεροσολύμοις	δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ ὅτου μὲν
[1, 11]	οὐδεὶς {ἀδύνατον} τῶν αἱρέσεις παρὰ	Χριστιανοῖς	ἐξευρηκότων πρωτοτύπως βλασφημεῖν ἠθέλησεν, ἢ
[1, 21]	οὐδέ τινι τῶν ἄλλων ἡδυσμάτων,	λαχάνοις	δὲ καὶ ὀσπρίοις μόνοις δεξιουμένη
[1, 19]	αὐτοῦ Βαραράνου βασιλεύοντος, ὡς καὶ	πρεσβευσαμένοις	αὐτοῖς εἰρήνην χαρίσασθαι, ἣ καὶ
[1, 10]	ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως δὴ τοῖς	πεπραγμένοις	ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως Φλαβιανὸς
[1, 7]	μετ´ ὀλίγα· „Ἀλλ´ ἀρκέσθητι τοῖς	πεπραγμένοις,	παρακαλῶ, καὶ τῷ τοσαύτας καθ´
[1, 2]	ἀλλὰ καὶ μάλα ἀτεχνῶς τοῖς	εἰρημένοις	Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον
[1, 4]	οὖν τὸν Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς	ἐπαγομένοις	ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα κατὰ τὴν
[1, 11]	παρὰ τοῖς οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων	ἀπηγορευμένοις	καὶ πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν ὁ
[1, 21]	ὀσπρίοις μόνοις δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον	χορηγουμένοις	ὅσον ἀποζῆν καὶ μόνον. Κοινὰς
[1, 3]	ἡμέρας, οὔτι ἑκών, ὡς πολλοῖς	ἀπολογουμένοις	δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι μὴ ἀγεῖραι
[1, 11]	τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ	τιμωμένοις	καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν νύσσαν τὸν
[1, 7]	τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν	ἐκείνοις	γὰρ ἔστιν εὑρεῖν ὡς ἐπειδὴ
[1, 21]	γύναια, τὸ λοιπὸν σῶμα γυμνὸν	κρυμνοῖς	τε ἐξαισίοις ἀέρων τε πυρακτώσεσιν
[1, 21]	ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις	μόνοις	δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον
[1, 6]	μεσιτεύοντος καὶ τοῖς ὑπὲρ δύναμιν	πόνοις	ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα τὸν τοῦ
[1, 15]	οὕτω μὲν τὴν σάρκα τοῖς	πόνοις	ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ τὴν ψυχὴν
[1, 21]	οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς	πόνοις	πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ νεκροὺς
[1, 13]	τοῦ Στυλίτου. Ἐν τούτοις τοῖς	χρόνοις	ἤκμασέ τε καὶ διεφάνη καὶ
[1, 19]	Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν τοῖς αὐτοῖς	χρόνοις	Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ τὴν
[1, 17]	φοβερῶν σημείων. Ἐν τούτοις τοῖς	χρόνοις	ὁ πολὺς τῷ λόγῳ πόλεμος
[1, 15]	δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι τοῖς	χρόνοις.	Ταῦτά μοι κομψῶς ὡς δυνατὸν
[1, 16]	καλουμένῳ κοιμητηρίῳ, μετατίθεται πολλοῖς ὕστερον	χρόνοις,	ὑποθεμένου τοῦ παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ
[1, 20]	δὲ πρὸς τὴν Κωνσταντίνου. Ἣ	χρόνοις	ὕστερον ἐπὶ τὴν ἁγίαν ἐπειγομένη
[1, 21]	πάντων ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ βαλανείοις δὲ	συχνοῖς	ὁμιλοῦσι, τὰ πολλὰ γυναιξὶ συναλιζόμενοι
[1, 13]	τὴν ξένην ταύτην καὶ τοῖς	ἀνθρώποις	ἀγνῶτα τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα
[1, 13]	ἄλλην τινὰ ξένην καὶ τοῖς	ἀνθρώποις	καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ ὡς
[1, 21]	τε γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης	ἀνθρώποις·	οὓς καὶ διδράσκουσιν ἰδόντες, καὶ
[1, 13]	δ´ αὖ ζῶντος καὶ τοῖς	ἀνθρώποις	συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ κατὰ
[1, 13]	προσάγων, ἐξ οὐρανοῦ δὲ τοῖς	ἀνθρώποις	τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου
[1, 16]	ὡς Ἰωάννῃ τῷ ῥήτορι σὺν	ἑτέροις	ἱστόρηται, ἐπειδή γε ὡς ἐβούλετο
[1, 13]	ἀγῶνα διανύσας, ἐν δὲ κίοσι	βραχυτέροις	ἑπτά, καὶ ἐπὶ τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη
[1, 1]	τετελεύτηκεν, ἐν τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι	καιροῖς,	παρυφαίνων εἴ τι καὶ ἄλλο
[1, 21]	τύχωσιν, εἰς κόσμον ἐπανίασιν ἐν	μέσοις	τοῖς θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς
[1, 13]	πολιτεία, τί τὴν τετριμμένην καὶ	τοῖς	ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην
[1, 11]	τῷ σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων	τοῖς	αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ τιμωμένοις
[1, 0]	κατώρθωτο, ἢ εἴ τι καὶ	τοῖς	ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ
[1, 4]	πρὸς λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς	τοῖς	ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος τοῦ
[1, 3]	ὁ τῆς Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν	τοῖς	ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης
[1, 15]	ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ τὴν ψυχὴν	τοῖς	ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν
[1, 7]	ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ τῆς ἐπὶ	τοῖς	ἀνενεχθεῖσι παρὰ τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας
[1, 13]	πολίτης, τὴν ξένην ταύτην καὶ	τοῖς	ἀνθρώποις ἀγνῶτα τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί
[1, 13]	ἀφείς, ἄλλην τινὰ ξένην καὶ	τοῖς	ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ
[1, 13]	ὡς δ´ αὖ ζῶντος καὶ	τοῖς	ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται. Καὶ τὸ
[1, 13]	θεῷ προσάγων, ἐξ οὐρανοῦ δὲ	τοῖς	ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος.
[1, 7]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν	τοῖς	ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς τινι
[1, 19]	οἳ ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν	τοῖς	αὐτοῖς χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ
[1, 7]	Καὶ ὅδε μὲν οὕτω κἀν	τοῖς	γράμμασι, πύξ, λάξ, παίει, βαίνει,
[1, 16]	τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν τε πάλαι	τοῖς	δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ
[1, 20]	Δάφνην ἀγούσης τὸ προάστειον ὁρᾶν	τοῖς	ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι γὰρ ἡμῶν
[1, 2]	δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ μάλα ἀτεχνῶς	τοῖς	εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν ἐδίδου
[1, 13]	τῆς διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον καὶ	τοῖς	ἐντυγχάνουσιν, εἰ μὴ πλατύτερον ταῦτα
[1, 4]	δ´ οὖν τὸν Νεστόριον, προτρέποντες	τοῖς	ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα κατὰ
[1, 16]	τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον	τοῖς	ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι·
[1, 21]	τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ καὶ	τοῖς	ζῶσι συναλίζονται, σώμασί τε ἄκη
[1, 11]	βουλομένην; Μεθ´ ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ	τοῖς	Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς θεοῖς
[1, 11]	ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ	τοῖς	θεοῖς θεατριζόμενός τε καὶ γελώμενος.
[1, 0]	εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασις, ὅσα τε	τοῖς	θεσπεσίοις ἀποστόλοις ἀτὰρ καὶ μάρτυσι
[1, 21]	εἰς κόσμον ἐπανίασιν ἐν μέσοις	τοῖς	θορύβοις· καὶ παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες,
[1, 1]	ἐπράχθη καὶ ὅποι τετελεύτηκεν, ἐν	τοῖς	ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς, παρυφαίνων εἴ
[1, 21]	τί πρωτοτύπως ὥς φασι βουλομένη,	τοῖς	ἱστορήσασι καταλειπτέον, εἰ καὶ μὴ
[1, 7]	τῆς βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται	τοῖς	ἱστορήσασιν· ἃ καὶ διέπεσεν ἄν,
[1, 7]	καθ´ ἡμῶν λογιζομένων καὶ τὸ	τοῖς	καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν
[1, 7]	δὲ δι´ ὧν ἐχρῆν γνωρισθῆναι	τοῖς	καλλινίκοις ἡμῶν βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς,
[1, 13]	καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος	τοῖς	κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι
[1, 3]	καὶ οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ οὐδὲ	τοῖς	Κελεστίνῳ τῷ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης
[1, 3]	αὖ τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ	τοῖς	Κυρίλλῳ οὐδὲ τοῖς Κελεστίνῳ τῷ
[1, 7]	ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ τὸ	τοῖς	νόμοις δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι
[1, 7]	σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια	τοῖς	ὀνόμασιν, ἥ σοι συντέθειται πρὸς
[1, 2]	οὐ μόνον οὐ διεκώλυεν οὐδὲ	τοῖς	ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ
[1, 11]	μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ παρὰ	τοῖς	οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ
[1, 20]	Οὐλπιανῷ Λιβανίῳ τε καὶ Ἰουλιανῷ	τοῖς	παναρίστοις σοφισταῖς. Καὶ εἰκόνι ἐκ
[1, 10]	τῶν ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως δὴ	τοῖς	πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως
[1, 7]	Καὶ μετ´ ὀλίγα· „Ἀλλ´ ἀρκέσθητι	τοῖς	πεπραγμένοις, παρακαλῶ, καὶ τῷ τοσαύτας
[1, 13]	Ὅ μοι ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη,	τοῖς	περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ
[1, 2]	τὴν ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν	τοῖς	περὶ τούτων ἐνιστάμενος. Καί που
[1, 15]	ὃς οὕτω μὲν τὴν σάρκα	τοῖς	πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ τὴν
[1, 21]	διανυκτερεύουσιν, οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω	τοῖς	πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ
[1, 21]	τἀναντία καὶ τῇ φύσει καὶ	τοῖς	πράγμασιν. Ἔνθα μὲν γὰρ πάθος,
[1, 7]	Πανός, τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ	τοῖς	συμπτώμασιν ἔτι τοῖς τῶν ἀλγηδόνων
[1, 13]	ὃ μέχρι νῦν σωζόμενον παρὰ	τοῖς	τῆς ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ
[1, 7]	τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ	τοῖς	τῆς ὁδοιπορίας συμπτώμασιν ἐν νοσοῦντι
[1, 6]	οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως	τοῖς	τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι βουλόμενον.
[1, 14]	ὃ δὴ γίνεται μόνον ἐν	τοῖς	τοῦ παναγίου μνημείοις. Εἰσὶ δὲ
[1, 7]	ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς συμπτώμασιν ἔτι	τοῖς	τῶν ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε
[1, 1]	ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας	τοῖς	τῶν μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ
[1, 21]	βουλήσεων καὶ τῆς φύσεως, ἔκδοτοι	τοῖς	τῶν πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ
[1, 6]	ὡς ἀνδρὸς τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ	τοῖς	ὑπὲρ δύναμιν πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν,
[1, 18]	διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα,	τοῖς	φιλομαθέσιν οὐκ ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ
[1, 13]	Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν τούτοις	τοῖς	χρόνοις ἤκμασέ τε καὶ διεφάνη
[1, 17]	κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν τούτοις	τοῖς	χρόνοις ὁ πολὺς τῷ λόγῳ
[1, 15]	μάλιστα δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι	τοῖς	χρόνοις. Ταῦτά μοι κομψῶς ὡς
[1, 21]	γινόμενοι καί τισι τῆς γῆς	ἀτεκμάρτοις	ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς τὸν θεὸν
[1, 20]	Λιβανίῳ τε καὶ Ἰουλιανῷ τοῖς	παναρίστοις	σοφισταῖς. Καὶ εἰκόνι ἐκ χαλκοῦ
[1, 6]	θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι ταῖς	θεοπνεύστοις	γραφαῖς καὶ παραδόσει τῶν ἁγίων
[1, 13]	τε ταῖς δεήσεσι τὸ σεπτὸν	αὐτοῖς	εἴασε σῶμα. Τούτου τὰ πολλὰ
[1, 19]	Βαραράνου βασιλεύοντος, ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις	αὐτοῖς	εἰρήνην χαρίσασθαι, ἣ καὶ διήρκεσε
[1, 21]	τὴν ἡλικίαν ὦσι. Καὶ οὕτως	αὐτοῖς	ἑκάτερος συμπλέκεται βίος, ὥστε ἀμέλει
[1, 7]	μοι τῆς σῆς ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι	αὐτοῖς	ἔνια τοῖς ὀνόμασιν, ἥ σοι
[1, 21]	ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ ἕτερον εἶδος	αὐτοῖς	ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας τε καὶ
[1, 21]	βριθόντων κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς γὰρ	αὐτοῖς	ἐστι, τί δ´ ἂν φαίην
[1, 21]	ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως τε	αὐτοῖς	ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς
[1, 21]	διὰ παντὸς χαίνουσι τὸν ποθούμενον	αὐτοῖς	ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ
[1, 21]	ὅσα γε κορεσθῆναι· πεινῆν δὲ	αὐτοῖς	καὶ διψῆν ὁ σφῶν ἐγκελεύεται
[1, 21]	διαιρούσης χάριτος, ὥστε ζωὴν ἐν	αὐτοῖς	καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία καὶ
[1, 10]	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ	αὐτοῖς	καὶ Φλαβιανὸς μετὰ τῶν ἀμφ´
[1, 21]	θηρίοις συναφομοιοῦσθαι, τῆς τε ἰδέας	αὐτοῖς	παρατραπείσης, τῆς τε γνώμης λοιπὸν
[1, 11]	φαίην καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης	αὐτοῖς	πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν
[1, 21]	πᾶσι συγγίνεσθαι. Εἰσὶ δὲ γονάτων	αὐτοῖς	συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι κλίσεις ἐπαναστάσεις
[1, 21]	γε πολὺ διεστῶσαν. Τοσοῦτον γὰρ	αὐτοῖς	τὰ ἐναντία κέκραται, τῆς θείας
[1, 21]	σύντονοι, μόνης τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης	αὐτοῖς	τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον
[1, 21]	ζυγοῖς ὡς ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν	αὐτοῖς	τὴν ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ
[1, 21]	πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ πάντων	αὐτοῖς	τὸ ἡδὺ τῆς σαρκὸς ἐξωσθείη,
[1, 11]	ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε ἀμέλει ὁ παρ´	αὐτοῖς	ὕπατος πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν
[1, 19]	ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν τοῖς	αὐτοῖς	χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ
[1, 21]	γῆς δυσόδων χωρίων τὸ λαθεῖν	ἑαυτοῖς	πορίζονται. Λέξω δὲ καὶ ἕτερον,
[1, 22]	αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν	τοιούτοις	ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου σύμβιος, καὶ
[1, 7]	ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς τετυχηκὼς	τοσούτοις	ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω τὸν
[1, 3]	ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός τε αὖ	τούτοις	ἀντέπιπτε, καὶ οὐδὲ τοῖς Κυρίλλῳ
[1, 11]	καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις ἡδομένην, καὶ	τούτοις	ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´ ἧς Ἄρης
[1, 10]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν δὲ	τούτοις	καὶ Δόμνος ὁ μετὰ Ἰωάννην
[1, 13]	ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ἐν	τούτοις	τοῖς χρόνοις ἤκμασέ τε καὶ
[1, 17]	ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν	τούτοις	τοῖς χρόνοις ὁ πολὺς τῷ
[1, 2]	δὲ θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς	τούτοις	τοῦ φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος καὶ
[1, 12]	κινηθείς, ἁπάσαις τὸ δὴ λεγόμενον	ψήφοις	κατέκρινεν ἀναθέματι περιβαλών, καὶ γέγραφεν
[1, 21]	καί τισι τῆς γῆς ἀτεκμάρτοις	ἐνδομυχοῖς	τὰς πρὸς τὸν θεὸν ἐντεύξεις
[1, 21]	Καὶ κοινὴ τράπεζα παρατίθεται οὐκ	ὄψοις	κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι τῶν ἄλλων
[1, 14]	οὐχ ἅπαξ, οὐ δίς, οὐ	τρίς,	ἀλλὰ καὶ πολλάκις, παυόμενόν τε
[1, 4]	καὶ τῶν ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ	τρὶς	κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε, τῆς
[1, 0]	ἂν ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος	μέχρις	ἡμῶν εἰδέναι τί τε καὶ
[1, 13]	εἴασε σῶμα. Τούτου τὰ πολλὰ	μέχρις	ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν
[1, 20]	Ἀντιοχέων αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ καὶ	μέχρις	ἡμῶν σώζεται. Ἐξ ἧς προτραπεὶς
[1, 16]	πόλεως παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ καὶ	μέχρις	ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα λοιπὸν οἱ
[1, 16]	δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ πάνδημος εὐφροσύνη	μέχρις	ἡμῶν τελεῖται, πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον
[1, 18]	τὸ νότιον τῆς Ῥουφίνου πλευρόν,	μέχρις	ἡμῶν τὴν τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην,
[1, 17]	διαμένον, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν λῆγον,	μέχρις	οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ
[1, 0]	θεοῦ, ἥ τε εἰς οὐρανοὺς	ἀνάβασις,	ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις ἀποστόλοις
[1, 13]	ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ ἀνδρίζου· ἡ	στάσις	σου παρὰ θεοῦ ἐστιν. Ὅ
[1, 7]	ἔτυχεν ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ θεοῦ	κρίσις	αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ τῇ πάντων
[1, 7]	δή ποτε, εἰ μὴ θεία	κρίσις	ἐγεγόνει ἡ διὰ Κυρίλλου καὶ
[1, 21]	τῶν ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ νῦν	τις	ἀμπέχεται τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο
[1, 11]	καὶ γελώμενος. Γελάσοι δὲ ἄν	τις	δικαίως καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ
[1, 14]	κίονα πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ	τις	εἰς τὸ ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω
[1, 21]	φαίην χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική	τις	ἐσθὴς οὐδέ τι τῶν ἐδωδίμων.
[1, 13]	τῆς ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι φάναι·	τίς	ἡ ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία, τί
[1, 2]	τῶν ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός	τις	πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος Νεστορίου
[1, 13]	τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν καί	τις	τῶν αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε δὲ
[1, 11]	Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή μοι δέ	τις	τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν
[1, 6]	εὑρίσκοντες εἷς γὰρ Κύριος, μία	πίστις,	ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν τῶν
[1, 13]	Δόμνου τηνικάδε τὴν Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος.	Ὃς	ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν γέγονεν, ἐκπλαγεὶς
[1, 13]	καὶ πρὸς βίας αὐτὸν καθέλκειν.	Ὃς	ἐπειδή περ παρ´ αὐτὸν ἐγένετο
[1, 11]	καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν.	Ὃς	καὶ μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι καὶ
[1, 9]	τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου διέποντος,	ὃς	καὶ ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος
[1, 2]	Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής,	ὃς	καὶ συνέκδημός οἱ γέγονε πρὸς
[1, 19]	τῷ ἐξ Ἐπιφανείας τῷ Σύρῳ,	ὃς	καὶ τὴν ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο.
[1, 3]	ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας·	ὃς	κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν
[1, 9]	τὴν ἕνωσιν μίαν φύσιν ὁμολογῶ·	ὃς	οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου
[1, 15]	καὶ λόγῳ παρὰ πᾶσι διαβόητος·	ὃς	οὕτω μὲν τὴν σάρκα τοῖς
[1, 8]	τοὺς οἴακας τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται,	ὃς	πάλαι Κυζίκου ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ
[1, 18]	καταγώγια. Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος αὖ	στρατηγὸς	τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν
[1, 15]	τε πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς	λόγος,	καὶ ὅσα τῶν ἐκείνου χρηστῶν
[1, 7]	δοκοῦν, εἴ γε τοῦ δοκοῦντος	λόγος	οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ ὅδε μὲν
[1, 11]	τε πρὸ αἰώνων γεννηθεὶς θεὸς	Λόγος	σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει φειδοῖ τοῦ
[1, 20]	εὔχομαι εἶναι, τὰς ἐκ τῆς	Ἑλλάδος	ἐνταῦθα σταλείσας ἀποικίας αἰνιττομένη. Εἴ
[1, 21]	ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ ἕτερον	εἶδος	αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας τε
[1, 21]	καὶ τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται, ἕτερον	εἶδος	νηστείας ἐπινοήσαντες τὸ αὖ μὴ
[1, 20]	μέσης οἱ γενομένης Πουλχερίας τῆς	βασιλίδος	τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς. Ἐκ ταύτης
[1, 15]	ἀνεχομένης· καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς	ἐλπίδος.	Οἷος γὰρ καὶ ὅσος γέγονε,
[1, 9]	ὑπομνημάτων, ἡ ἐν Ἐφέσῳ δευτέρα	σύνοδος	ἀθροίζεται. ~ιʹ Ὅσα παρὰ τοῦ
[1, 9]	τὴν Κωνσταντίνου ἡ ἐκ γειτόνων	σύνοδος	ἁλίζεται, καὶ ὑπ´ αὐτῇ καί
[1, 3]	ἔγραψε, καὶ ὅπως ἡ τρίτη	σύνοδος	ἐν Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου
[1, 5]	Μέμνονα τὸν Ἐφέσου· οὓς ἡ	σύνοδος	πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ
[1, 4]	τοῦ δυσσεβοῦς Νεστορίου, ἡ ἁγία	σύνοδος	πρὸς λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς
[1, 11]	ὅ τε πρὸ αἰώνων γεννηθεὶς	θεὸς	Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει φειδοῖ
[1, 21]	μὴν αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ τοῦ	θήλεος	πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν·
[1, 15]	διέπρεπε βασιλείας καὶ Ἰσίδωρος, οὗ	κλέος	εὐρὺ κατὰ τὴν ποίησιν, ἔργῳ
[1, 17]	Φρυγίας τε ἑκατέρας. Ὃ δὴ	πάθος	καὶ ἐπὶ χρόνον τῆς γῆς
[1, 21]	τοῖς πράγμασιν. Ἔνθα μὲν γὰρ	πάθος,	νεκροὺς εἶναι δεῖ καὶ τῶν
[1, 7]	Διὸ δὴ ἀξιοῦμεν τὸ ὑμέτερον	μέγεθος	τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι κατὰ
[1, 17]	ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ ὑδάτων	πλῆθος	ἀναδοθῆναι μὴ πρότερον ὄν, δένδρα
[1, 10]	δὲ καὶ Δανιὴλ ἐπίσκοπος Καρρῶν,	Εἰρηναῖός	τε αὖ Τύρου, καὶ πρός
[1, 15]	πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος ὁ	Κυρηναῖος	εἰς μέσον ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ
[1, 16]	καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ ὁ	Δαφναῖος	Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν
[1, 21]	Καὶ οὕτως αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται	βίος,	ὥστε ἀμέλει καὶ τὴν σάρκα
[1, 10]	κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως Φλαβιανὸς καὶ	Εὐσέβιος	ὁ τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ
[1, 22]	τοίνυν τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου	σύμβιος,	καὶ πολλά, ὥς μοι λέλεκται,
[1, 0]	Παμφίλουἀνὴρ δὲ ἐς τὰ μάλιστα	λόγιος	ὁ Παμφίλου τά τε ἄλλα
[1, 15]	μὲν καὶ τὰ ἄλλα πάντα	λόγιος,	φιλοσοφίαν δὲ οὕτως ἐς τὸ
[1, 7]	τὸν τῇδε βίον ἀπέθετο· δεύτερος	Ἄρειος,	διὰ τῆς καταστροφῆς διηγούμενός τε
[1, 11]	ἓν μόνον ἐπαινετὰ ὅτι γε	ἥλιος	οὐχ ὁρᾷ, ἀλλὰ τῷ σκότῳ
[1, 18]	στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους	Ἀνατόλιος	αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων
[1, 10]	Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ μὴν καὶ	Ἰούλιος	ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν Λέοντος τοῦ
[1, 10]	αὖ Τύρου, καὶ πρός γε	Ἀκυλίνιος	Βύβλου. Ἐπράχθη δὲ καί τινα
[1, 18]	ταύτας. Κατὰ τούτους τοὺς χρόνους	Μεμνόνιος	καὶ Ζωΐλος καὶ Κάλλιστος παρὰ
[1, 18]	τὴν ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ	Μεμνόνιος	μὲν εὐπρεπῶς τε καὶ περιέργως
[1, 15]	καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς ἐλπίδος.	Οἷος	γὰρ καὶ ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι
[1, 1]	εἰ καὶ λέξιν τινὰ παραχαράττειν	οἷός	τε γένοιτο· πολλάκις δὲ τῇ
[1, 0]	τε ἄλλα καὶ ὥστε πείθειν	οἷός	τε εἶναι τοὺς ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν
[1, 13]	ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ σχήματος κηρύσσοντες	οἷός	τε καὶ ὁπόσος καὶ πηλίκος
[1, 13]	καὶ ὁ ἐκ σιδήρου πεποιημένος	κλοιὸς	παράκειται, μεθ´ οὗ τὸ πολυύμνητον
[1, 16]	μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ ὁ	ἀλιτήριος,	ἡ θεοστυγὴς τυραννίς, ἄκων καὶ
[1, 14]	Τὸ δέ γε μέσον αὐλὴ	ὑπαίθριός	ἐστιν, μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη τῆς
[1, 4]	τοῦ πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ?	τόριος,	συνυφανθεισῶν δὲ καὶ πολλῶν ῥήσεων
[1, 2]	παρασταίη θεῷ. ~βʹ Ὅπως ἐφωράθη	Νεστόριος	δι´ Ἀναστασίου τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος
[1, 7]	τὴν ψυχήν. Ὅπως δὲ ὁ	Νεστόριος	ἐξηλάθη, ἢ τί μετὰ ταῦτα
[1, 2]	καὶ αἱρετικὸς ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε	Νεστόριος,	ἡ θεομάχος γλῶσσα, τὸ Καϊάφα
[1, 3]	ζωοποιὸν ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ	Νεστόριος	μὲν οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου
[1, 7]	τοίνυν ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ	Νεστόριος,	ὁ μὴ κατὰ τοῦ τεθέντος
[1, 2]	βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου τὴν διάλεξιν,	Νεστόριος	ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ
[1, 7]	βουλόμενον. ~ζʹ Οἷα ὁ δυσσεβὴς	Νεστόριος	πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ γράφει, καὶ
[1, 3]	Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν,	Νεστόριός	τε αὖ τούτοις ἀντέπιπτε, καὶ
[1, 2]	κατὰ τὴν Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ	Νεστόριος	τῆς εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου
[1, 4]	Ὅπως παρὰ τῆς συνόδου καθῃρέθη	Νεστόριος,	τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς
[1, 7]	δύο. Φησὶ γοῦν αὐτὸς ὁ	Νεστόριος	ὡς τετραετῆ χρόνον αὐτόθι διατρίψας
[1, 4]	Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´ αὐτοῦ	κύριος	ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε διὰ
[1, 6]	ἑαυτοὺς φρονοῦντας εὑρίσκοντες εἷς γὰρ	Κύριος,	μία πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν
[1, 6]	ὁ λέγων· Ζῶ ἐγώ, λέγει	Κύριος,	ὅτι τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω.
[1, 6]	καὶ αὐτὸς ὁ τῶν δυνάμεων	Κύριος	πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει τὰ ἀγαθά,
[1, 2]	ὁ τῶν ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε.	Ἀναστάσιός	τις πρεσβύτερος τὴν γνώμην κακόδοξος
[1, 15]	κοσμήσων τὴν διάλεξιν. Οὗτος ὁ	Συνέσιος	ἦν μὲν καὶ τὰ ἄλλα
[1, 15]	ὡς δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε καὶ	Συνέσιος	ὁ Κυρηναῖος εἰς μέσον ἡκέτω
[1, 16]	κατετέθη. Τότε καὶ Ἰγνάτιος ὁ	θεσπέσιος,	ὡς Ἰωάννῃ τῷ ῥήτορι σὺν
[1, 17]	τὰ σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος καὶ	ἐξαίσιος	καὶ τοὺς προλαβόντας νικῶν γέγονε
[1, 19]	Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς καὶ καθεῖλε	Θεοδόσιος	μεγάλας δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ γῆν
[1, 20]	ἡμῶν σώζεται. Ἐξ ἧς προτραπεὶς	Θεοδόσιος	μεγίστην μοῖραν τῇ πόλει προστίθησι,
[1, 7]	τε ὡς τὰ μὲν πρῶτα	Θεοδόσιος	τῇ πρὸς αὐτὸν προσπαθείᾳ τὴν
[1, 20]	Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν ὁ	Θεοδόσιος	τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους
[1, 12]	ἀποθώμεθα. ~ιβʹ Ὅπως ὁ βασιλεὺς	Θεοδόσιος	τὴν Νεστορίου αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται
[1, 16]	πόνων. ~ιςʹ Ὅπως ὁ θεοφόρος	Ἰγνάτιος	ἐκ Ῥώμης ἀνακομισθεὶς παρὰ Θεοδοσίου
[1, 16]	ἐν Ἀντιοχείᾳ κατετέθη. Τότε καὶ	Ἰγνάτιος	ὁ θεσπέσιος, ὡς Ἰωάννῃ τῷ
[1, 16]	ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι ἀναθεῖναι· καὶ	σηκὸς	εὐαγὴς καὶ τέμενος ἅγιον τῷ
[1, 7]	πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν διακείμενον, σταδίοις	διεστηκὸς	οὐ πλείοσι δύο. Φησὶ γοῦν
[1, 13]	οἷός τε καὶ ὁπόσος καὶ	πηλίκος	ὁ ἄνθρωπος τοῦ θεοῦ γέγονε
[1, 2]	θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν καὶ	αἱρετικὸς	ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε Νεστόριος, ἡ
[1, 15]	ὅ τε πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον	προσφωνητικὸς	λόγος, καὶ ὅσα τῶν ἐκείνου
[1, 2]	τῶν θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν μὲν	θεοτόκος	φωνὴν ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος
[1, 7]	μερῶν τοῦ ἑτέρου στερηθείη, τὴν	χριστοτόκος	ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε ὡς
[1, 2]	τε καὶ ἀπεβάλετο, τὴν δὲ	χριστοτόκος	παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε καὶ ἀνετύπωσε,
[1, 21]	πάντων αὐτοῖς τὸ ἡδὺ τῆς	σαρκὸς	ἐξωσθείη, καὶ ψυχὴ διακυβερνῴη τὰ
[1, 14]	διήνυσε βίον ὁ ἐπὶ γῆς	ἔνσαρκος	ἄγγελος. Πρὸς τῇ ὀροφῇ τοίνυν
[1, 17]	καὶ ἐς τὰ μάλιστα λογίως	Πρίσκος	ὁ ῥήτωρ γράφει, μετὰ πολλῆς
[1, 1]	νυμφίῳ συναρμοζομένης, οὐκ ἐνεγκὼν ὁ	μισόκαλος	δαίμων ξένον τινὰ καὶ ἀλλόκοτον
[1, 13]	Συμεώνης οὗτος ὁ ἐπὶ γῆς	ἄγγελος,	ὁ ἐν σαρκὶ τῆς ἄνω
[1, 14]	βίον ὁ ἐπὶ γῆς ἔνσαρκος	ἄγγελος.	Πρὸς τῇ ὀροφῇ τοίνυν τῶν
[1, 22]	ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν.	Τέλος	τοῦ αʹ τόμου τῆς ἐκκλησιαστικῆς
[1, 16]	καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις	ἔκδηλος	ᾖ, καὶ τοῦ ἁγίου μάρτυρος
[1, 18]	αὐλὴν κατὰ τὸ μέσον ἐάσας·	Ζωΐλος	δὲ τὴν βασίλειον στοὰν τὴν
[1, 18]	τούτους τοὺς χρόνους Μεμνόνιος καὶ	Ζωΐλος	καὶ Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου κατὰ
[1, 8]	Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ μετὰ τοῦτον	Πρόκλος,	εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ δ´
[1, 8]	δὲ αὖ ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου,	Πρόκλος	τοὺς οἴακας τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται,
[1, 3]	τῆς Κωνσταντίνου φθάνει πάντας. Καὶ	Κύριλλος	δὲ καὶ οἱ ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 5]	διὰ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι	Κύριλλος	καὶ Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ
[1, 5]	κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς καθαιρέσεως	Κύριλλος	καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ τῆς
[1, 3]	Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου. Ὧν ἐπειδὴ	Κύριλλος,	ὁ τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος
[1, 6]	φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ	Κύριλλος	τὴν ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ μάλα
[1, 3]	ἱστόρηται. ~γʹ Οἷα ὁ μέγας	Κύριλλος	τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ ὅπως
[1, 1]	μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς	διάβολος	τὴν πίστιν πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι
[1, 13]	ἢ καὶ τοῦ ἰδίου θελήματος	δοῦλος	γένοιτο καὶ μὴ πρὸς τὴν
[1, 17]	χρόνοις ὁ πολὺς τῷ λόγῳ	πόλεμος	ἐκεκίνητο Ἀττίλα τοῦ τῶν Σκυθῶν
[1, 2]	Ἤρξατο δὲ ὁ τῶν ἐκκλησιῶν	πόλεμος	ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος τὴν
[1, 2]	δογμάτων διάπυρος ἐραστής, ὃς καὶ	συνέκδημός	οἱ γέγονε πρὸς τὴν ἐπισκοπὴν
[1, 16]	Ὅθεν καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ	πάνδημος	εὐφροσύνη μέχρις ἡμῶν τελεῖται, πρὸς
[1, 7]	εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ μὲν ὡς	βλάσφημος	καὶ θεομάχος κατακέκριται, ὁ δὲ
[1, 21]	καὶ διψῆν ὁ σφῶν ἐγκελεύεται	νόμος,	περιστέλλειν τε τὸ σῶμα τοσοῦτο
[1, 6]	δὲ περιττὴ παντελῶς καὶ οὐκ	εὐάφορμος	τῆς ἐκκλησίας ἡ διχοστασία γέγονε,
[1, 17]	καὶ τοὺς προλαβόντας νικῶν γέγονε	σεισμὸς	ἀνὰ πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν
[1, 8]	καὶ μετὰ τοῦτον Πρόκλος, εἶτα	Φλαβιανὸς	γίνεται. Μετὰ δ´ οὖν αὐτὸν
[1, 10]	πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ καθαιρέσεως	Φλαβιανὸς	καὶ Εὐσέβιος ὁ τοῦ Δορυλαίου
[1, 9]	αὐτῇ καί τισι τῶν ἀρχόντων	Φλαβιανὸς	κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν
[1, 10]	ἐπισκόπου. Παρῆν δὲ αὐτοῖς καὶ	Φλαβιανὸς	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων,
[1, 8]	κοινὴν τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν,	Φλαβιανὸς	τὸν θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ
[1, 22]	καὶ τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης,	Μαρκιανὸς	ὁ πανάριστος τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν
[1, 16]	τῶν ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας.	Ἰουλιανὸς	μὲν γὰρ ὁ ἀλιτήριος, ἡ
[1, 8]	μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς μετὰ Νεστόριον	Μαξιμιανός,	καὶ μετὰ τοῦτον Πρόκλος, εἶτα
[1, 8]	ἀοιδίμου πόλεως τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται	Μαξιμιανός,	ὑφ´ οὗ πάσης εἰρήνης ἡ
[1, 20]	ὕστερον, ἐπειδὴ καιρὸν ἦγε γάμου,	Οὐαλεντινιανὸς	ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας μὲν
[1, 7]	βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν ἐκ τῆς	Πανὸς	ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς αὐτὴν διὰ
[1, 7]	δὲ πάλιν ἡμᾶς ἐκ τῆς	Πανὸς	πρὸς τὴν ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν
[1, 7]	συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν εἰς τὴν	Πανός,	τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς
[1, 7]	ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς τὴν	Πανὸς	ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς τῆς
[1, 21]	ἑνὸς εἶναι δοκεῖν καὶ τὴν	ἑνὸς	ἁπάντων. Καὶ κοινὴ τράπεζα παρατίθεται
[1, 21]	ὡς καὶ τὴν πάντων ἐσθῆτα	ἑνὸς	εἶναι δοκεῖν καὶ τὴν ἑνὸς
[1, 7]	παρακαλῶ, καὶ τῷ τοσαύτας καθ´	ἑνὸς	σώματος ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ τῆς
[1, 21]	ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη νόμους, ὥστε	μηδενὸς	αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα
[1, 21]	ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ	μηδενὸς	ὡς οἷόν τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν
[1, 0]	ἑξῆς οὐ πολὺ τούτων ἀποδέοντα	οὐδενός	που καθ´ εἱρμὸν τετύχηκε λόγου,
[1, 13]	αὐτὸν τὴν ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν,	ἐπιφθεγξάμενος·	„Ἴσχυε καὶ ἀνδρίζου· ἡ στάσις
[1, 13]	γῆς πραγμάτων, καὶ τὴν φύσιν	βιασάμενος	τὴν τέως κάτω βρίθουσαν τὰ
[1, 2]	εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων	ἀκροασάμενος,	ὡς Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς
[1, 7]	τοῦ τεθέντος θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν	ποιησάμενος	ἀλλ´ ἐπὶ τῆς ψάμμου κτίσας,
[1, 7]	πρὸς υἱὸν τὸ παρὸν τοῦτο	λογισάμενος	ἀνάσχου, παρακαλῶ, τῆς ἐν αὐτῷ
[1, 1]	καὶ τὴν δουλικὴν Ἀρείου μανίαν	παραγκωνισάμενος.	Καὶ προσβαλεῖν μὲν ὡς ἐχθρὸς
[1, 2]	φιλονεικότερον ἐν τοῖς περὶ τούτων	ἐνιστάμενος.	Καί που καὶ ἰδίας παρεντιθείς
[1, 1]	ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην, τὴν ἱστορίαν	ἀποτιθέμενος	ἔνθα τῷ φιλανθρώπῳ παρασταίη θεῷ.
[1, 16]	ἀναθεῖναι· καὶ σηκὸς εὐαγὴς καὶ	τέμενος	ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι
[1, 22]	τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ	τέμενος	μέγιστον ἀνίστη, ἐξοχῇ τε καὶ
[1, 16]	ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ κατὰ τὸ	τέμενος	τεθέντων. Ὅθεν καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ
[1, 14]	τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ. Ἐπόθουν τὸ	τέμενος	τούτου δὴ τοῦ ἁγίου θεάσασθαι.
[1, 13]	Ταύτῃ καὶ ὁ ἐκ σιδήρου	πεποιημένος	κλοιὸς παράκειται, μεθ´ οὗ τὸ
[1, 1]	δυνάμεως ἐν τῇ ταύτης πολιορκίᾳ	παρῃρημένος,	λῃστρικῶς δὲ τὸ πρᾶγμα μέτεισι
[1, 2]	καὶ τὸν τῆς ψυχῆς ἰὸν	ἀπερευγόμενος,	βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ
[1, 11]	Ἡφαίστου τεχνάσμασιν ὑπὸ τοῖς θεοῖς	θεατριζόμενός	τε καὶ γελώμενος. Γελάσοι δὲ
[1, 3]	Ἀντιόχου ὁδὸν ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα,	ἐνισχυριζόμενος	μή ποτε ἂν αὐτὸν φθῆναι
[1, 16]	ἡ θεοστυγὴς τυραννίς, ἄκων καὶ	μαστιζόμενος,	ἐπειδὴ μὴ ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων,
[1, 16]	ἀνίστατο, ὁ καὶ μέχρις ἡμῶν	σωζόμενος,	ἵνα λοιπὸν οἱ δαίμονες ἐπ´
[1, 13]	τῶν πατέρων τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι	βουλόμενος,	ἀφίει αὐτὸν τὴν ἰδίαν ὁδὸν
[1, 11]	ἠθέλησεν, ἢ ἀτιμάσαι τὸ θεῖον	βουλόμενος	ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον
[1, 13]	οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐπὶ γῆς	γενόμενος	ἐντυγχάνει τε τῷ θεῷ καὶ
[1, 9]	Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε, τάδε καὶ	παραγενόμενος	ἑάλω· εἰρήκει γάρ· „Ὁμολογῶ ἐκ
[1, 5]	μετακαλεῖται Ἰωάννης ἐφ´ ᾗ πεποίηκεν	ἀπολογησόμενος	καθαιρέσει. Οὗ μὴ συνεληλυθότος μετὰ
[1, 2]	τὰς φύσεις διαιρούμενός τε καὶ	σπαραττόμενος,	ὁ μηδὲ ἐν αὐτῷ τῷ
[1, 13]	τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν εὐμένειαν	καταπραττόμενος.	Τούτου τὰς θεοσημείας γέγραφε μὲν
[1, 1]	εἰ τοῦ παντὸς ἐξώσει γε	φρυαττόμενος,	ἀλλ´ εἰ καὶ λέξιν τινὰ
[1, 4]	Καὶ δῆτα κατὰ τὴν προτεραίαν	ὑποσχόμενος	ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι, καὶ τῶν
[1, 7]	Θηβαίων ἀμείβων, τῇ τε γῇ	προσρηγνύμενος	ἀξίως τῆς οἰκείας βιοτῆς τὸν
[1, 3]	πάσης ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας μηδὲν	εὐλαβούμενος,	εἰκότως ἐδέησε νεύμασι τοῦ νέου
[1, 13]	ἐπετίμησε μόνον τὸν ἴδιον βασιλέα	εὐλαβούμενος,	ὡς καὶ τὸν βασιλέα Θεοδόσιον
[1, 17]	γράφει, μετὰ πολλῆς τῆς κομψείας	διηγούμενος	ὅπως τε κατὰ τῶν ἑῴων
[1, 7]	δεύτερος Ἄρειος, διὰ τῆς καταστροφῆς	διηγούμενός	τε καὶ νομοθετῶν ποῖα τὰ
[1, 7]	ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς ἰδίας βλασφημίας	ἀπολογούμενος,	ὡς ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς
[1, 2]	τὰς διαλέξεις τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ	ποιούμενος	ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν
[1, 7]	Οἱ μὲν οὖν πρὸς τὰς	ποιούμενος	ἢ φυγάδων καθ´ ἡμῶν ἀναπλάσῃ
[1, 11]	πρὸ αἰώνων γεννηθεὶς θεὸς Λόγος	σαρκούμενος	δευτέρᾳ γεννήσει φειδοῖ τοῦ πλάσματος.
[1, 2]	τε καὶ πιπράσκεται, τὰς φύσεις	διαιρούμενός	τε καὶ σπαραττόμενος, ὁ μηδὲ
[1, 11]	τοῖς θεοῖς θεατριζόμενός τε καὶ	γελώμενος.	Γελάσοι δὲ ἄν τις δικαίως
[1, 1]	πεύσεις τινὰς ἀποκρίσεις τε αὖ	μηχανώμενος,	πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν
[1, 1]	γένοιτο· πολλάκις δὲ τῇ ἑαυτοῦ	ἰλυσπώμενος	κακίᾳ, καὶ γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε
[1, 21]	ὡς οἷόν τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν	ξένος	παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται κἂν ἐξ
[1, 6]	Ἐμέσης εἰς Ἀλεξάνδρειαν ἐλθόντος, καὶ	ἔπαινος	Κυρίλλου διὰ τὴν ἐπιστολήν. Παύλου
[1, 0]	ἔδοξέ μοι, εἰ καὶ μὴ	δεινὸς	ἐγὼ τὰ τοιαῦτα, τὸν ὑπὲρ
[1, 7]	καθ´ ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ	τινος	ἄλλης μηχάνημα μέμψεως· εὔπορος γὰρ
[1, 7]	πέπονθε σωφρονήσας. Ἐγὼ δὲ καί	τινος	γεγραφότος τὴν τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν
[1, 0]	καὶ τηνάλλως ἔχον, πέπρακται, μέχρι	τινὸς	τῆς Θεοδοσίου βασιλείας. Ἐπειδὴ δὲ
[1, 10]	ἱερέων. Συνῆν δὲ τούτοις καὶ	Δόμνος	ὁ μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος,
[1, 10]	ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ μὴν καὶ	Δόμνος	ὁ τῆς Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ
[1, 19]	καὶ τῶν ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων,	Καρχηδόνος	ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου τε
[1, 14]	τὸ λαιὸν τοίνυν μέρος τοῦ	κίονος	ἐν αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι
[1, 13]	ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος τὴν ἐπὶ	κίονος	στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα
[1, 5]	λιβέλλων ἐπιδεδομένων παρὰ Κυρίλλου καὶ	Μέμνονος	τῇ ἅμα σφίσι συναθροισθείσῃ συνόδῳ,
[1, 4]	ζητήσεως οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ	Μέμνονος	τοῦ τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν
[1, 11]	ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος μεταβληθείς,	ἀνδρόγυνος	γίνεται, εἰ καὶ μὴ τὴν
[1, 7]	θεομάχος κατακέκριται, ὁ δὲ ὡς	μεγαλόφωνος	κῆρυξ καὶ μέγας τῶν ὀρθῶν
[1, 2]	Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος τὴν γνώμην	κακόδοξος	Νεστορίου καὶ τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν
[1, 20]	πρὸς τὸν ἐνταῦθα λεὼν ἐπιτελεύτιον	ἔπος	ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς τε καὶ
[1, 8]	καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς πάλαι Κυζίκου	ἐπίσκοπος	ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν κοινὴν
[1, 10]	ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται δὲ καὶ Δανιὴλ	ἐπίσκοπος	Καρρῶν, Εἰρηναῖός τε αὖ Τύρου,
[1, 10]	ὁ μετὰ Κύριλλον τῆς Ἀλεξανδρέων	ἐπίσκοπος,	πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος
[1, 3]	Κύριλλος, ὁ τῆς ἀοιδίμου μνήμης	ἐπίσκοπος	τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο
[1, 10]	πρόεδρος, καὶ μὴν καὶ Ἰούλιος	ἐπίσκοπος,	τόπον πληρῶν Λέοντος τοῦ τῆς
[1, 6]	λυποῦν, καὶ διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται	τρόπος,	τοῦ πάντων ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ
[1, 2]	Μαρίαν καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ	ἄνθρωπος	ἦν· ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν
[1, 13]	καὶ ὁπόσος καὶ πηλίκος ὁ	ἄνθρωπος	τοῦ θεοῦ γέγονε Συμεώνης. Ταύτῃ
[1, 11]	ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ τοῦ	νέκταρος	καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς πίνοιεν.
[1, 10]	Δόμνος ὁ μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας	πρόεδρος,	καὶ μὴν καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος,
[1, 10]	καὶ Εὐσέβιος ὁ τοῦ Δορυλαίου	πρόεδρος.	Κατὰ ταύτην καὶ Ἴβας τῶν
[1, 3]	Ἰωάννης δὲ ὁ τῆς Ἀντιοχέων	πρόεδρος	σὺν τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη
[1, 6]	ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα εἰκότως, ὡς	ἀνδρὸς	τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ τοῖς ὑπὲρ
[1, 15]	μάλα στοχασάμενοι ὡς ταῖς ἄλλαις	τἀνδρὸς	ἀρεταῖς ἕψεται καὶ ταῦτα, τῆς
[1, 20]	Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ κατά τι	μέρος	ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι καλῶς τὰ
[1, 14]	ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν τοίνυν	μέρος	τοῦ κίονος ἐν αὐτῷ τῷ
[1, 21]	ἡλικίαν ὦσι. Καὶ οὕτως αὐτοῖς	ἑκάτερος	συμπλέκεται βίος, ὥστε ἀμέλει καὶ
[1, 21]	ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ σμικρὸν	ἕτερος	ἀμφιέννυται, ὡς καὶ τὴν πάντων
[1, 14]	~ιδʹ Περὶ τοῦ πολλάκις φαινομένου	ἀστέρος	ἐν τῇ περὶ τὸν κίονα
[1, 14]	θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ τοῦ σελαγίζοντος	ἀστέρος	ἡ μία τῶν θυρῶν ἐστιν.
[1, 2]	ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις	πρεσβύτερος	τὴν γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ
[1, 7]	βιοτῆς τὸν τῇδε βίον ἀπέθετο·	δεύτερος	Ἄρειος, διὰ τῆς καταστροφῆς διηγούμενός
[1, 7]	γε τοῦ δοκοῦντος λόγος οὐδεὶς	δυνατώτερος.	Καὶ ὅδε μὲν οὕτω κἀν
[1, 13]	τὸν Συμεώνην ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε	σίδηρος.	Οὕτω τὸ καθ´ ἕκαστον ἂν
[1, 1]	αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον ὁ	πονηρὸς	διάβολος τὴν πίστιν πάλιν ἐτάραττεν.
[1, 11]	κεκαινούργηται, γεγόνασι καὶ ταῦτα τοῦ	σωτῆρος	ἐνδόντος θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ καὶ
[1, 16]	ἦν τὸ οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ	σωτῆρος	θεοῦ, ὡς ἂν καὶ τῶν
[1, 21]	γενομένη πολλὰ πρὸς τιμῆς τοῦ	σωτῆρος	πέπραχε θεοῦ, ὥστε καὶ εὐαγῆ
[1, 6]	ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ πάντων ἡμῶν	σωτῆρος	Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν
[1, 1]	παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν ὡς	ἐχθρὸς	τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ τοσούτων
[1, 10]	συνέδριον διεπράξατο. Ἧς ἔξαρχος καθειστήκει	Διόσκορος,	ὁ μετὰ Κύριλλον τῆς Ἀλεξανδρέων
[1, 7]	ἤ τινος ἄλλης μηχάνημα μέμψεως·	εὔπορος	γὰρ διαβολῶν παντοδαπῶν ἡ κακία.
[1, 13]	δύναμις, ὡς καὶ Θεοδοσίου τοῦ	αὐτοκράτορος	τεθεσπικότος τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχου
[1, 21]	ἐν οἷς ἡ μὲν δίαιτα	διάφορος,	ἡ δέ γε πολιτεία εἰς
[1, 16]	φέρεται πόνων. ~ιςʹ Ὅπως ὁ	θεοφόρος	Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης ἀνακομισθεὶς παρὰ
[1, 5]	καὶ Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι	πρὸς	ἀλλήλους, τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες,
[1, 7]	δοκοῦν περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων, ἐξαίφνης	πρὸς	ἄλλην ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν τετάρτην
[1, 7]	ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει,	πρὸς	ἄλλοις οἷς ἐβουλήθη, ὑπὲρ τῆς
[1, 11]	τε καὶ ἀπετέθη δόγματα, καὶ	πρὸς	αὔξησιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς
[1, 4]	ἐπιστολῆς Κελεστίνου τοῦ πάνυ, τῆς	πρὸς	αὐτ? τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ καὶ
[1, 7]	ἐκ τῆς Πανὸς ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι	πρὸς	αὐτὴν διὰ τῆς προρρηθείσης στρατιωτικῆς
[1, 14]	Θεουπόλεως σταδίους μάλιστα τριακοσίους κείμενον	πρὸς	αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν κορυφήν.
[1, 13]	Καὶ δεήσεις οἱ τῆς Ἀντιόχου	πρὸς	αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ
[1, 15]	ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ τε	πρὸς	αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος, καὶ
[1, 4]	καὶ πρός γε τῶν Νεστορίου	πρὸς	αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ καὶ
[1, 7]	τὰ μὲν πρῶτα Θεοδόσιος τῇ	πρὸς	αὐτὸν προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´ αὐτῷ
[1, 13]	πρὸς τὴν ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ	πρὸς	βίας αὐτὸν καθέλκειν. Ὃς ἐπειδή
[1, 10]	Εἰρηναῖός τε αὖ Τύρου, καὶ	πρός	γε Ἀκυλίνιος Βύβλου. Ἐπράχθη δὲ
[1, 20]	καὶ Πεισάνδρῳ τῷ ποιητῇ, καὶ	πρός	γε Οὐλπιανῷ Λιβανίῳ τε καὶ
[1, 4]	πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ	πρός	γε τῶν Νεστορίου πρὸς αὐτὸν
[1, 7]	ἀφορμὴν τῆς σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας,	πρὸς	Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας
[1, 10]	ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος	πρὸς	Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος ταῦτα· „Τῶν
[1, 2]	ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ ἀπορήσειν	πρὸς	εὔλογον διασκευὴν τῆς ἱστορίας καὶ
[1, 10]	μετὰ Κύριλλον τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος,	πρὸς	ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου
[1, 18]	τε καὶ περιέργως τὸ καὶ	πρὸς	ἡμῶν Ψηφίον ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους
[1, 9]	καθαιρεῖται μέν, ἐκδεήσεων δὲ αὐτοῦ	πρὸς	Θεοδόσιον γενομένων, οἷα τῶν συστάντων
[1, 7]	ἐπισκόπων ἔνθεν τε κἀκεῖθεν πεμφθέντων	πρὸς	Θεοδόσιον ἐκ τῆς Ἐφεσίων πόλεως,
[1, 21]	τῶν τάφων εἴσω· ἔνθα δὲ	πρὸς	θεὸν ἱκετεία, ῥωμαλέους τὸ σῶμα,
[1, 21]	καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς	πρὸς	θεὸν λιτὰς διημερεύουσί τε καὶ
[1, 1]	τινὰς ἀποκρίσεις τε αὖ μηχανώμενος,	πρὸς	Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν πλανώμενον,
[1, 21]	οἳ καὶ πεμπταῖοι ἢ καὶ	πρός,	καὶ μόλις τῆς ἀναγκαίας μεταλαμβάνουσι
[1, 15]	ὠφελείας ἔμπλεα· γέγραπται δὲ καὶ	πρὸς	Κύριλλον τὸν ἀοίδιμον, ἐξ ὧν
[1, 4]	δυσσεβοῦς Νεστορίου, ἡ ἁγία σύνοδος	πρὸς	λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς τοῖς
[1, 1]	κακίᾳ, καὶ γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε	πρὸς	μὲν τὴν αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν,
[1, 11]	εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα, καὶ	πρὸς	μίαν ἀπεξεσμένην καὶ εὐθεῖαν ὁδὸν
[1, 4]	ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου τῶν	πρὸς	Νεστόριον εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ πρός
[1, 7]	καλῶν, ὁ δὲ ἄνθρωπον δοξάζων.	Πρὸς	ὃν ἥδιστα ἂν εἴποιμι, μεμφόμενον
[1, 0]	καὶ ὅποι καὶ ὅπως, καὶ	πρὸς	οὓς καὶ παρ´ ὧν ἐγένοντο,
[1, 7]	ἐπάνοδον ἐγνωκότος, τόπους ἐκ τόπων	πρὸς	ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων ἀμείβων,
[1, 7]	οὐκ ἔχω. Οἱ μὲν οὖν	πρὸς	τὰς ποιούμενος ἢ φυγάδων καθ´
[1, 5]	εὐσεβέσι τε αὖ γράμμασι χρησαμένου	πρός	τε Κύριλλον καὶ Ἰωάννην τοὺς
[1, 3]	σύνοδον ἁλισθῆναι, γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων	πρός	τε Κύριλλον καὶ τοὺς ἁπανταχῆ
[1, 14]	καλοῦσιπρός τε τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον	πρός	τε τὰς στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ
[1, 1]	κατὰ τὸν Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ	πρὸς	τῇ Κωνσταντίνου ἱερᾷ θραυσθέντων πόλει,
[1, 14]	ὁ ἐπὶ γῆς ἔνσαρκος ἄγγελος.	Πρὸς	τῇ ὀροφῇ τοίνυν τῶν λελεγμένων
[1, 6]	Παύλου τε τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου	πρὸς	τὴν Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου, ἐπί
[1, 16]	τῶν ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ	πρὸς	τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ
[1, 1]	τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον καὶ	πρὸς	τὴν ἀρχαίαν ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν, ἐν
[1, 2]	ὃς καὶ συνέκδημός οἱ γέγονε	πρὸς	τὴν ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι, ὅτε καὶ
[1, 13]	θελήματος δοῦλος γένοιτο καὶ μὴ	πρὸς	τὴν ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς
[1, 21]	αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ τοῦ θήλεος	πρὸς	τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ
[1, 13]	Οἵπερ, εἰ μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν	πρὸς	τὴν κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν
[1, 20]	τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας δὲ	πρὸς	τὴν Κωνσταντίνου. Ἣ χρόνοις ὕστερον
[1, 7]	„Εἴτε ὡς φιλικὸν παρ´ ἡμῶν	πρὸς	τὴν σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε
[1, 7]	πάλιν ἡμᾶς ἐκ τῆς Πανὸς	πρὸς	τὴν ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον
[1, 21]	ἁγίαν Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ	πρὸς	τιμῆς τοῦ σωτῆρος πέπραχε θεοῦ,
[1, 7]	δὲ καὶ διαλεκτικῶς ἕτερον λόγον	πρός	τινα δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ
[1, 11]	καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε κἀκεῖθεν	πρὸς	τὸ δέον τε καὶ εὐσεβὲς
[1, 22]	καὶ μὴν καὶ τὰ τείχη	πρὸς	τὸ κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ
[1, 16]	πάνδημος εὐφροσύνη μέχρις ἡμῶν τελεῖται,	πρὸς	τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου
[1, 18]	δὲ τὴν βασίλειον στοὰν τὴν	πρὸς	τὸ νότιον τῆς Ῥουφίνου πλευρόν,
[1, 4]	σύνοδος πρὸς λέξιν ἀπεφήνατο ταῦτα·	„Πρὸς	τοῖς ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι βουληθέντος
[1, 22]	διεστώς· ἐν ᾧ καὶ τίθεται	πρὸς	τὸν ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον. Ἀμείψαντος
[1, 7]	περὶ ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ αὐτοῦ	πρὸς	τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε
[1, 20]	ἐνταῦθά τε γίνεται καὶ δημηγορήσασα	πρὸς	τὸν ἐνταῦθα λεὼν ἐπιτελεύτιον ἔπος
[1, 21]	τῆς γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς	πρὸς	τὸν θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ
[1, 11]	τοῦ θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ	πρὸς	τὸν θεσπέσιον Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ
[1, 19]	ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ καὶ	πρὸς	τὸν μέγιστον τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι
[1, 7]	τοῖς ὀνόμασιν, ἥ σοι συντέθειται	πρὸς	τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ
[1, 7]	γραμμάτων ἔστιν ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ	πρὸς	τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν
[1, 7]	κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου παραβολήν,	πρὸς	τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ κατὰ
[1, 6]	τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ	πρὸς	τοῦτο ἡμᾶς καὶ τῶν εὐσεβεστάτων
[1, 2]	ἀνθρώπου δὲ θεὸν τεχθῆναι ἀδύνατον.	Πρὸς	τούτοις τοῦ φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος
[1, 7]	παραχώρησον. Ταῦτα παρ´ ἡμῶν ὡς	πρὸς	υἱὸν παρὰ πατρὸς συμβουλεύματα. Εἰ
[1, 7]	εἴτε ὡς ὑπόμνησιν παρὰ πατρὸς	πρὸς	υἱὸν τὸ παρὸν τοῦτο λογισάμενος
[1, 13]	τὰς ἰδίας ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα	πρὸς	χάριν Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ
[1, 14]	λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι	καλοῦσιπρός	τε τὸ λελεγμένον ὑπαίθριον πρός
[1, 20]	βασιλίσσης Εὐδοκίας καὶ Εὐδοξίας τῆς	θυγατρός,	καὶ ὅπως εἰς Ἀντιόχειαν καὶ
[1, 4]	ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἁγιωτάτου	πατρὸς	ἡμῶν καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ
[1, 7]	γράμμα, εἴτε ὡς ὑπόμνησιν παρὰ	πατρὸς	πρὸς υἱὸν τὸ παρὸν τοῦτο
[1, 7]	ἡμῶν ὡς πρὸς υἱὸν παρὰ	πατρὸς	συμβουλεύματα. Εἰ δὲ ἀγανακτήσειας καὶ
[1, 19]	παροινησάντων κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου	πατρὸς〉	τοῦ Βαραράνου, ἢ ὡς Σωκράτει
[1, 21]	ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον	εὖρος,	τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν ὡς μηδὲ
[1, 2]	καὶ τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων	διάπυρος	ἐραστής, ὃς καὶ συνέκδημός οἱ
[1, 13]	τε τοῦ παναγίου καὶ ἀερίου	μάρτυρος	ἐπὶ ῥήματος ἱκετεύειν τε καὶ
[1, 16]	ἔκδηλος ᾖ, καὶ τοῦ ἁγίου	μάρτυρος	τὰ εὐαγῆ λείψανα ἐν εὐαγεῖ
[1, 15]	τῆς αὐτῆς διέπρεπε βασιλείας καὶ	Ἰσίδωρος,	οὗ κλέος εὐρὺ κατὰ τὴν
[1, 15]	τῆς ἐλπίδος. Οἷος γὰρ καὶ	ὅσος	γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ κομψῶς
[1, 13]	σχήματος κηρύσσοντες οἷός τε καὶ	ὁπόσος	καὶ πηλίκος ὁ ἄνθρωπος τοῦ
[1, 21]	ἐς γῆν βριθόντων κρατοῦνται· οὐ	χρυσὸς	γὰρ αὐτοῖς ἐστι, τί δ´
[1, 21]	ἐστι, τί δ´ ἂν φαίην	χρυσός,	ὅτε οὔτε ἰδική τις ἐσθὴς
[1, 13]	ἀντισταίη, ἢ καὶ τοῦ ἰδίου	θελήματος	δοῦλος γένοιτο καὶ μὴ πρὸς
[1, 6]	Ἰωάννου εὖ μάλα ἐπαινέσας ἐπὶ	ῥήματος	γέγραφε ταῦτα· „Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ
[1, 13]	παναγίου καὶ ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ	ῥήματος	ἱκετεύειν τε καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ
[1, 10]	Θεοδοσίου θεσπίσαντος πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ	ῥήματος	ταῦτα· „Τῶν πρὶν δικασάντων Εὐτυχεῖ
[1, 16]	ἱερᾶς ἀνὰ τὴν πόλιν ἐπ´	ὀχήματος	ἐνεχθέντων καὶ κατὰ τὸ τέμενος
[1, 13]	πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ	σχήματος	κηρύσσοντες οἷός τε καὶ ὁπόσος
[1, 20]	ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς τε καὶ	αἵματος	εὔχομαι εἶναι, τὰς ἐκ τῆς
[1, 1]	τῇ ἑαυτοῦ ἰλυσπώμενος κακίᾳ, καὶ	γράμματος	ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς μὲν τὴν
[1, 11]	σαρκούμενος δευτέρᾳ γεννήσει φειδοῖ τοῦ	πλάσματος.	Εἰ δὲ περὶ ἕτερά τινα
[1, 7]	Ὄασιν τὴν καὶ Ἴβιν ἐκ	θεσπίσματος	βασιλικοῦ κατοικοῦμεν. Καί τινων ἐν
[1, 20]	Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν	βαπτίσματος,	γένει μὲν Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ
[1, 2]	θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ τοῦ παναγίου	πνεύματος	ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ πολλῶν ἐγκρίτων
[1, 1]	καὶ Μακεδονίου ὑπὸ τοῦ παναγίου	πνεύματος	κατὰ τὸν Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ
[1, 4]	αὐτὸν Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ	ἀξιώματος	καὶ παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ
[1, 7]	καὶ τῷ τοσαύτας καθ´ ἑνὸς	σώματος	ἐξορίας ὁρίζειν· καὶ τῆς ἐπὶ
[1, 11]	Ὥστε ἀμέλει ὁ παρ´ αὐτοῖς	ὕπατος	πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
[1, 11]	πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν ὁ πάντων	ἀλογώτατος	μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ
[1, 15]	τε καὶ λόγῳ παρὰ πᾶσι	διαβόητος·	ὃς οὕτω μὲν τὴν σάρκα
[1, 10]	καὶ ὁ τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας	Θεοδώρητος,	καὶ μὴν καὶ Δόμνος ὁ
[1, 13]	δὲ καὶ λογίως ἀπέθετο καὶ	Θεοδώρητος,	ὁ τὴν Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν
[1, 6]	διαβεβαιωσαμένου παρά τε τῆς σῆς	ὁσιότητος	καὶ τῶν αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων.
[1, 13]	Τούτῳ τοσοῦτον ἡ τῆς θείας	χάριτος	ἐνέσκηψε δύναμις, ὡς καὶ Θεοδοσίου
[1, 15]	ἕψεται καὶ ταῦτα, τῆς θείας	χάριτος	μηδὲν ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ
[1, 21]	συναγούσης καὶ αὖ πάλιν διαιρούσης	χάριτος,	ὥστε ζωὴν ἐν αὐτοῖς καὶ
[1, 2]	Πρὸς τούτοις τοῦ φιλοχρίστου λεὼ	δυσχεράναντος	καὶ βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου τὴν
[1, 15]	βίον, στήλην τε ζῶσαν διὰ	παντὸς	εἶναι βίου τε μοναδικοῦ καὶ
[1, 1]	περιπτύσσεται, καὶ οὐκ εἰ τοῦ	παντὸς	ἐξώσει γε φρυαττόμενος, ἀλλ´ εἰ
[1, 4]	τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ	παντὸς	συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ Ὡς μετὰ
[1, 14]	αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ	παντὸς	τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ, τῶν
[1, 21]	ἐντεῦθεν μεταστάσεως, ἐς ἣν διὰ	παντὸς	χαίνουσι τὸν ποθούμενον αὐτοῖς ἰδεῖν
[1, 16]	μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου ταύτην	ἐξάραντος.	Γέγονε δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν ἔνθεν,
[1, 11]	ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ	φθάσαντος	λέγειν εἰ τόδε πρεσβεύσειε. Καὶ
[1, 10]	ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο	τεχνάσαντος	Χρυσαφίου τῶν βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος,
[1, 6]	τὸν περὶ τούτου φερόμενον λόγον	ὁμιλήσαντος,	ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος τὴν ἐπιστολὴν
[1, 4]	καθῃρέθη Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας μὴ	ἐνδημήσαντος.	Ὡς οὖν ἡ κυρία παρῴχηκεν
[1, 10]	τινα Σωφρονίου χάριν τὴν Κωνσταντιναίων	ἐπισκοπήσαντος.	Καθαιρεῖται δὲ παρ´ αὐτῶν καὶ
[1, 3]	τρίτη σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ ἠθροίσθη,	ὑστερήσαντος	Ἰωάννου τοῦ Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου.
[1, 6]	θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ ἐπισκόπου χάρτην	προκομίσαντος	ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς πίστεως τὴν
[1, 7]	ἀπέλαυσε, καὶ ὡς αὖθις Θεοδοσίου	θεσπίσαντος	ἀνὰ τὴν καλουμένην Ὄασιν φυγαδεύεται.
[1, 10]	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου	θεσπίσαντος	πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος ταῦτα·
[1, 6]	ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην	βραβεύσαντος,	κεκληκότων δὲ πρὸς τοῦτο ἡμᾶς
[1, 22]	πρὸς τὸν ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον.	Ἀμείψαντος	δὲ μετὰ ταῦτα, ἢ καὶ
[1, 7]	Νεστόριος, ὁ μὴ κατὰ τοῦ	τεθέντος	θεμελίου τὴν οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´
[1, 7]	Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ τε αὖ	δεηθέντος,	ἐπετράπη κατὰ τὸ οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι
[1, 13]	τήνδε Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ	δεηθέντος	παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν ἑῴων ἐκστρατευμάτων
[1, 4]	„Πρὸς τοῖς ἄλλοις μήτε ὑπακοῦσαι	βουληθέντος	τοῦ τιμιωτάτου Νεστορίου τῇ ἡμῶν
[1, 14]	κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ παντὸς τοῦ	ἁλισθέντος	αὐτόθι λεώ, τῶν ἀγροίκων περὶ
[1, 20]	δὲ διακοσίας ἕλκον λίτρας τῷ	Βάλεντος	ἐδωρήσατο λουτρῷ κατά τι μέρος
[1, 7]	τὴν τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα	λέγοντος	ὡς τὴν γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς
[1, 11]	γεγόνασι καὶ ταῦτα τοῦ σωτῆρος	ἐνδόντος	θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ
[1, 13]	κατὰ τὴν Ἀντιοχέων ὕστερον εἰσήχθη,	Λέοντος	τὰ σκῆπτρα διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα
[1, 10]	καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν	Λέοντος	τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου.
[1, 7]	καί τινι ἀθέσμῳ καινοτομίᾳ Κυρίλλου	τεχνάζοντος,	τί δή ποτε καὶ παρὰ
[1, 14]	τὸ θαῦμα· ἀντικρὺ γὰρ τοῦ	σελαγίζοντος	ἀστέρος ἡ μία τῶν θυρῶν
[1, 16]	τοῦ ἁγίου παντοίως ἐκ γειτόνων	ἐπιστομίζοντος,	τιμᾷ μεταθέσει τὸν ἅγιον, ὅτε
[1, 6]	Παύλου τοῦ Ἐμέσης εἰς Ἀλεξάνδρειαν	ἐλθόντος,	καὶ ἔπαινος Κυρίλλου διὰ τὴν
[1, 1]	ἐτέχνασε πρὸς μὲν τὴν αὐτὴν	ἕλκοντος	διάνοιαν, ὅπως δὲ τὴν γνώμην
[1, 2]	Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου τοῦ μαθητοῦ	διδάσκοντος	μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν
[1, 7]	τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν	ἀναδραμόντος	Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Τούτων δὲ
[1, 4]	τριβήν, συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου	διέποντος	καὶ τὸν Κελεστίνου τόπον τὴν
[1, 13]	ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος τὰ σκῆπτρα	διέποντος,	Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς Ἀντιόχου προεδρεύοντος,
[1, 17]	αὐτοῦ τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα	διέποντος,	μέγιστος καὶ ἐξαίσιος καὶ τοὺς
[1, 9]	Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου	διέποντος,	ὃς καὶ ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων
[1, 3]	Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα τῆς ἑῴας	διέποντος	τὴν ἐν Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον
[1, 19]	τὴν Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης	βασιλεύοντος·	ἃς καὶ καθεῖλε Θεοδόσιος μεγάλας
[1, 19]	δὲ καὶ Περσῶν παροινησάντων κεκράτηκε,	βασιλεύοντος	αὐτῶν Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ Βαραράνου,
[1, 19]	ὡς Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ Βαραράνου	βασιλεύοντος,	ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς εἰρήνην
[1, 4]	ὡς εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης	πρυτανεύοντος.	Καλοῦσι δ´ οὖν τὸν Νεστόριον,
[1, 13]	διέποντος, Μαρτυρίου τηνικαῦτα τῆς Ἀντιόχου	προεδρεύοντος,	Ἀρταβουρίου δὲ αὖ τῶν ἑῴων
[1, 6]	σφόδρα εἰκότως, ὡς ἀνδρὸς τοιούτου	μεσιτεύοντος	καὶ τοῖς ὑπὲρ δύναμιν πόνοις
[1, 7]	δή ποτε καὶ παρὰ Θεοδοσίου	προσπάσχοντός	οἱ ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς
[1, 13]	Ἀρταβουρίου δὲ αὖ τῶν ἑῴων	στρατηγοῦντος	ταγμάτων μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 2]	προοιμιασθείη, Χριστοῦ τοῦ ἐπὶ πάντων	συνεργοῦντος	θεοῦ, ἐκ τῆς Νεστορίου τοῦ
[1, 7]	τὸ δοκοῦν, εἴ γε τοῦ	δοκοῦντος	λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ ὅδε
[1, 13]	περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε τὴν Ἀντιοχέων	ἐπισκοποῦντος.	Ὃς ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν γέγονεν,
[1, 13]	κορυφὴν μετὰ πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι,	ἐπισκοποῦντος	τήνδε Γρηγορίου τοῦ παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ
[1, 7]	ἁμαρτάνοιτο, ἢ ἀθάνατα συμπλεκομένων, ἢ	προσχωροῦντος	αὐτῷ θἀτέρου τῶν μερῶν τοῦ
[1, 10]	τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν βασιλείων τηνικαῦτα	κρατοῦντος,	συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ
[1, 13]	οὐ διεφθάρησαν, ὡς δ´ αὖ	ζῶντος	καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναλιζομένου διασώζονται.
[1, 16]	τὰς ὁσίας τῶν ἁγίων αὐτοῦ	τιμῶντος	μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν γὰρ ὁ
[1, 5]	πεποίηκεν ἀπολογησόμενος καθαιρέσει. Οὗ μὴ	συνεληλυθότος	μετὰ τρεῖς τὰς γενομένας κλήσεις,
[1, 11]	καὶ πρὸς τὸν θεσπέσιον Παῦλον	εἰρηκότος·	„Ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν
[1, 13]	ὡς καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος	τεθεσπικότος	τοῖς κατὰ τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις
[1, 9]	ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε αὖ	ἐπιδεδωκότος	Εὐσεβίου τὴν ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου
[1, 5]	ὕστερον δὲ τὴν ἐκείνου βλασφημίαν	ἐγνωκότος	εὐσεβέσι τε αὖ γράμμασι χρησαμένου
[1, 7]	θεσπίσμασι δὲ Θεοδοσίου τὴν ἐπάνοδον	ἐγνωκότος,	τόπους ἐκ τόπων πρὸς ταῖς
[1, 7]	σωφρονήσας. Ἐγὼ δὲ καί τινος	γεγραφότος	τὴν τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα
[1, 0]	ὡς ἂν ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων	ἕκαστος	μέχρις ἡμῶν εἰδέναι τί τε
[1, 17]	τοίνυν Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος,	μέγιστος	καὶ ἐξαίσιος καὶ τοὺς προλαβόντας
[1, 18]	ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ	Κάλλιστος	μεγαλοπρεπῆ τε καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν
[1, 18]	χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος καὶ	Κάλλιστος	παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν Ἀντιοχέων
[1, 22]	ἔτεσι τούτῳ διακονησαμένης, Μαρκιανὸς ὁ	πανάριστος	τὴν Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ
[1, 2]	βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν ᾧ πάλιν	Χριστὸς	συμφωνεῖταί τε καὶ πιπράσκεται, τὰς
[1, 4]	παρ´ αὐτοῦ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς	Χριστὸς	ὥρισε διὰ τῆς παρούσης ἁγίας
[1, 7]	οὐ πλείοσι δύο. Φησὶ γοῦν	αὐτὸς	ὁ Νεστόριος ὡς τετραετῆ χρόνον
[1, 6]	τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς καὶ	αὐτὸς	ὁ τῶν δυνάμεων Κύριος πλουσίᾳ
[1, 7]	τὴν περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ.	Αὐτὸς	τοίνυν ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ
[1, 13]	τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις μετέδοσαν.	Οὗτος	ἐν σαρκὶ τὴν τῶν οὐρανίων
[1, 13]	παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´ οὖν Συμεώνης	οὗτος	ὁ ἐπὶ γῆς ἄγγελος, ὁ
[1, 15]	οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων τὴν διάλεξιν.	Οὗτος	ὁ Συνέσιος ἦν μὲν καὶ
[1, 20]	εἰς Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο.	Οὗτος	τοίνυν ὁ Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν
[1, 7]	τῶν Βλεμμύων, παρ´ ὧν καὶ	δορυάλωτος	ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι δὲ Θεοδοσίου
[1, 13]	ὁσίας καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης,	πρῶτος	τὴν ἐπὶ κίονος στάσιν ἐπιτηδεύσας,
[1, 9]	ὃς καὶ ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων	πρῶτος	τὴν Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς
[1, 2]	ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε Νεστόριος, ἡ	θεομάχος	γλῶσσα, τὸ Καϊάφα δεύτερον συνέδριον,
[1, 7]	ὁ μὲν ὡς βλάσφημος καὶ	θεομάχος	κατακέκριται, ὁ δὲ ὡς μεγαλόφωνος
[1, 7]	καὶ μέγας τῶν ὀρθῶν δογμάτων	πρόμαχος	ᾄδεταί τε καὶ κηρύσσεται; Ὡς
[1, 17]	καὶ τὸ Χερρονήσου καλούμενον μακρὸν	τεῖχος·	διαχῆναι δὲ τὴν γῆν καὶ
[1, 20]	φασι τὸν πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ	τεῖχος	εὐρῦναι. Καὶ χρυσίον δὲ διακοσίας
[1, 20]	μοῖραν τῇ πόλει προστίθησι, τὸ	τεῖχος	εὐρύνας μέχρι τῆς πύλης τῆς
[1, 13]	πανάγιον σῶμα, ὅπως ἡμῖν γένηται	τεῖχος	καὶ ὀχύρωμα. Οἷς καὶ πεισθεὶς
[1, 13]	οὕτως· „Διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν	τεῖχος	τῇ πόλει, πέπτωκε γὰρ ἐν
[1, 20]	γὰρ ἡμῶν τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται	τεῖχος,	τῶν λειψάνων ξεναγούντων τὰς ὄψεις,
[1, 10]	ἐν Ἐφέσῳ συνέδριον διεπράξατο. Ἧς	ἔξαρχος	καθειστήκει Διόσκορος, ὁ μετὰ Κύριλλον
[1, 14]	εὖ μάλα τὴν ὀροφὴν εἰς	ὕψος	ἐπαίροντες. Τὸ δέ γε μέσον
[1, 21]	ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον	ὕψος	ἔχουσιν ὡς μηδὲ τὰ σώματα
[1, 12]	εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ Ὅπως ὁ	βασιλεὺς	Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου αἵρεσιν ἀπελαύνει.
[1, 14]	ὁσίου Συμεών, ὃν ἑωράκει ὁ	συγγραφεὺς	καὶ ἄλλοι, καὶ αὐτῆς τῆς
[1, 17]	ὄρη σχεδιασθῆναι· τὴν δὲ θάλασσαν	ἰχθῦς	νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς τῶν
[1, 17]	Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις ὁ	πολὺς	τῷ λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα
[1, 5]	Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσου·	οὓς	ἡ σύνοδος πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα
[1, 7]	Θηβαίων μετὰ τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων,	οὓς	ἡμῖν οἱ βάρβαροι κατ´ οἶκτον
[1, 21]	γνώμης λοιπὸν οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις·	οὓς	καὶ διδράσκουσιν ἰδόντες, καὶ διωκόμενοι
[1, 0]	ὅποι καὶ ὅπως, καὶ πρὸς	οὓς	καὶ παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ
[1, 1]	ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ	ἀσεβοῦς	Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν,
[1, 2]	θεοῦ, ἐκ τῆς Νεστορίου τοῦ	δυσσεβοῦς	βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ ὁ τῶν
[1, 4]	διαφόρων ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ τοῦ	δυσσεβοῦς	Νεστορίου, ἡ ἁγία σύνοδος πρὸς
[1, 7]	προσπάσχοντός οἱ ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς	φειδοῦς	τετυχηκὼς τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ
[1, 13]	καὶ ὀχύρωμα. Οἷς καὶ πεισθεὶς	ἐνδούς	τε ταῖς δεήσεσι τὸ σεπτὸν
[1, 7]	κηρύσσεται; Ὡς ἂν τοίνυν μὴ	ψεύδους	γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον αὐτὸν
[1, 20]	Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ	σωτηριώδους	μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει μὲν Ἀθηναίαν,
[1, 15]	Πείθουσι δ´ οὖν αὐτὸν τῆς	σωτηριώδους	παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ τὸν ζυγὸν
[1, 11]	τά τε ἀλλήλων καταλύουσιν, ἀλλὰ	θεοὺς	ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ τῶν
[1, 11]	συγγνώμην ταῖς οἰκείαις ἀκολασίαις πορίζοιντο	θεοὺς	τοιούτους ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε ἀμέλει ὁ
[1, 21]	ἔνθα δὲ πρὸς θεὸν ἱκετεία,	ῥωμαλέους	τὸ σῶμα, σφριγῶντας τὴν ἀκμήν,
[1, 7]	πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ τῶν Νουβαδῶν	πλήθους	ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος Καὶ μεθ´
[1, 14]	δὲ τὸ πρόσαντες τοῦ ὄρους	σταδίους	εἴκοσιν. Ἡ δὲ τοῦ νεὼ
[1, 14]	ἁγίου θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως	σταδίους	μάλιστα τριακοσίους κείμενον πρὸς αὐτὴν
[1, 3]	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ τοὺς	οἰκείους	ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ Ὅπως παρὰ
[1, 21]	ἡ ἀρετὴ τῇ φύσει ἀντινομοθετεῖ	οἰκείους	πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς αὐτῶν
[1, 13]	καὶ τῶν ὀδόντων δ´ οἱ	πλείους,	εἰ μή γε ὅσοι χερσὶν
[1, 14]	Διέστηκε δὲ Θεουπόλεως σταδίους μάλιστα	τριακοσίους	κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους
[1, 7]	ἢ πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς. Καὶ	ὅρκους	ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν
[1, 21]	τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν	γῆνβοσκοὺς	καλοῦσιμόνον τὸ ζῆν ἐντεῦθεν ποριζόμενοι,
[1, 5]	Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς	ἀλλήλους,	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ
[1, 11]	δὲ ἄν τις δικαίως καὶ	Φαλλοὺς	αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια
[1, 11]	δικαίως καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ	Ἰθυφάλλους	καὶ Φαλλαγώγια καὶ Πρίαπον ὑπερμεγέθη
[1, 9]	κατὰ τὴν Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου,	λιβέλλους	τε αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν
[1, 17]	εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην, ὥστε καὶ	πολλοὺς	τῶν πύργων τῶν ἀνὰ τὴν
[1, 21]	πολλάκις μὲν καὶ τὰς καλουμένας	ὑπερθεσίμους	πράττουσι διήμεροι καὶ τριήμεροι τὰς
[1, 21]	τῇ φύσει ἀντινομοθετεῖ οἰκείους πηξαμένη	νόμους,	ὥστε μηδενὸς αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων
[1, 11]	πρὸς αὔξησιν καὶ τὴν εἰς	οὐρανοὺς	ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ
[1, 0]	φιλανθρώπου θεοῦ, ἥ τε εἰς	οὐρανοὺς	ἀνάβασις, ὅσα τε τοῖς θεσπεσίοις
[1, 21]	αὖ πάλιν ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες	μόνους	ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον
[1, 3]	αὐτὸν ἀνὰ τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν	θρόνους.	~δʹ Ὅπως παρὰ τῆς συνόδου
[1, 18]	ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ τούτους τοὺς	χρόνους	Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος καὶ Κάλλιστος
[1, 21]	τε πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης	θάλπους	τε καὶ ψύχους περιορῶντες. Καὶ
[1, 4]	ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους	ἐπισκόπους	προσδεξαμένου, ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν
[1, 5]	τε Κύριλλον καὶ Ἰωάννην τοὺς	ἐπισκόπους,	συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν Νεστορίου
[1, 7]	δὲ Θεοδοσίου τὴν ἐπάνοδον ἐγνωκότος,	τόπους	ἐκ τόπων πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς
[1, 11]	ἢ τὴν αὐτοῦ περὶ τοὺς	ἀνθρώπους	κηδεμονίαν, τά τε τῶν φθασάντων
[1, 11]	ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν δευτέρων τοὺς	προτέρους	καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί τι
[1, 17]	σχεδιασθῆναι· τὴν δὲ θάλασσαν ἰχθῦς	νεκροὺς	ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς τῶν ἐν
[1, 21]	πόνοις πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ	νεκροὺς	αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν
[1, 21]	πράγμασιν. Ἔνθα μὲν γὰρ πάθος,	νεκροὺς	εἶναι δεῖ καὶ τῶν τάφων
[1, 14]	Διήκει δὲ τὸ πρόσαντες τοῦ	ὄρους	σταδίους εἴκοσιν. Ἡ δὲ τοῦ
[1, 14]	τριακοσίους κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ	ὄρους	τὴν κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι
[1, 21]	ἐν μέσοις τοῖς θορύβοις· καὶ	παραφόρους	σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν κενοδοξίαν
[1, 4]	τοίνυν παρ´ αὐτοῦ κύριος ἡμῶν	Ἰησοῦς	Χριστὸς ὥρισε διὰ τῆς παρούσης
[1, 3]	ἀλλ´ ὅτι μὴ ἀγεῖραι τάχιστα	τοὺς	ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν
[1, 5]	καθαιρέσεως ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας	τοὺς	ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ Κύριλλον καὶ
[1, 11]	βουλόμενοι ἢ τὴν αὐτοῦ περὶ	τοὺς	ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά τε τῶν
[1, 3]	γενομένων πρός τε Κύριλλον καὶ	τοὺς	ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας·
[1, 6]	Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι	τοὺς	δοξάζοντάς με δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν
[1, 7]	τὴν τοῦ Κυρίου παραβολήν, πρὸς	τοὺς	ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ κατὰ τὸ
[1, 0]	ὥστε πείθειν οἷός τε εἶναι	τοὺς	ἐντυγχάνοντας θρησκεύειν τὰ ἡμέτερα, εἰ
[1, 5]	πρός τε Κύριλλον καὶ Ἰωάννην	τοὺς	ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν
[1, 12]	ἐπὶ λέξεως ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν	τοὺς	ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν
[1, 5]	πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ	τοὺς	μετ´ αὐτοῦ. Καὶ ὅπως διὰ
[1, 8]	αὖ ἐξ ἀνθρώπων γεγενημένου, Πρόκλος	τοὺς	οἴακας τῆς καθέδρας ἐγχειρίζεται, ὃς
[1, 3]	κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ	τοὺς	οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ Ὅπως
[1, 4]	τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε μὴν	τοὺς	παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους καὶ
[1, 19]	φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν καὶ Κῦρον	τοὺς	ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ καὶ
[1, 17]	διέποντος, μέγιστος καὶ ἐξαίσιος καὶ	τοὺς	προλαβόντας νικῶν γέγονε σεισμὸς ἀνὰ
[1, 11]	εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν δευτέρων	τοὺς	προτέρους καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί
[1, 18]	οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ τούτους	τοὺς	χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος καὶ
[1, 4]	παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους καὶ	θεοσεβεστάτους	ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ
[1, 4]	μὴν τοὺς παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας	ἁγιωτάτους	καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως
[1, 7]	ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων αὐτὴν μετ´	αὐτοὺς	ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν ἐς τὴν
[1, 21]	Ἐς ἔρημον γὰρ κεκαυμένην σφᾶς	αὐτοὺς	ἀφέντες καὶ μόνα τὰ τῆς
[1, 21]	τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος παρ´	αὐτοὺς	ἀφίκηται κἂν ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω
[1, 21]	πιέζοντες ὡς τάφων ἄνευ νεκροὺς	αὐτοὺς	δοκεῖν ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν Οἳ
[1, 21]	πάλιν ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες μόνους	ἑαυτοὺς	καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος,
[1, 6]	ἱεραῖς φωναῖς οὕτω τε καὶ	ἑαυτοὺς	φρονοῦντας εὑρίσκοντες εἷς γὰρ Κύριος,
[1, 11]	ταῖς οἰκείαις ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς	τοιούτους	ἐπιγραφόμενοι. Ὥστε ἀμέλει ὁ παρ´
[1, 18]	τῶν στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ	τούτους	Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων
[1, 16]	δρῷεν, ὥς φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι	τούτους	ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο δ´ ἄρα ἦν
[1, 18]	τίνες οἱ ἐργασάμενοι ταύτας. Κατὰ	τούτους	τοὺς χρόνους Μεμνόνιος καὶ Ζωΐλος
[1, 18]	πρὸς ἡμῶν Ψηφίον ὀνομαζόμενον ἐξ	ἐδάφους	ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν κατὰ τὸ
[1, 7]	διαμαρτυρίαις ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ	τάχους	τὴν χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων
[1, 9]	θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ τοῦ	δυστυχοῦς	Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ τοῦ
[1, 9]	διαδέχεται. ~θʹ Περὶ τοῦ δυστυχοῦς	Εὐτυχοῦς,	καὶ ὅπως παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως
[1, 21]	ἐπ´ ἴσης θάλπους τε καὶ	ψύχους	περιορῶντες. Καὶ τὰς μὲν τῶν
[1, 14]	ἐξειργασμένη τῆς τέχνης· ἔνθα ὁ	τεσσαρακοντάπηχυς	ἵσταται κίων, ἐν ᾧ τὸν
[1, 15]	ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις,	ὡς	ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς μετελθεῖν βίον,
[1, 9]	ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων	ὡς	ἀληθῶν τῶν ὑπομνημάτων, ἡ ἐν
[1, 14]	οὐκ ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν,	ὡς	ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη τῶν
[1, 0]	λόγῳ καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ,	ὡς	ἂν ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος
[1, 16]	οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ,	ὡς	ἂν καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ
[1, 11]	παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας,	ὡς	ἂν μετὰ τοῦ νέκταρος καὶ
[1, 13]	διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ μακαρίου,	ὡς	ἂν μὴ αἱ γειτνιῶσαι πόλεις
[1, 7]	πρόμαχος ᾄδεταί τε καὶ κηρύσσεται;	Ὡς	ἂν τοίνυν μὴ ψεύδους γραφὴν
[1, 6]	θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα εἰκότως,	ὡς	ἀνδρὸς τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ τοῖς
[1, 7]	καὶ παντοίων γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ	ὡς	αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν
[1, 12]	τὸν πάλαι ποθούμενον παρ´ αὐτοῦ,	ὡς	αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται, θεόθεν κινηθείς,
[1, 7]	ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ μὲν	ὡς	βλάσφημος καὶ θεομάχος κατακέκριται, ὁ
[1, 13]	κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες οὐ διεφθάρησαν,	ὡς	δ´ αὖ ζῶντος καὶ τοῖς
[1, 9]	πρῶτος τὴν Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν.	Ὡς	δ´ οὖν κληθεὶς Εὐτυχὴς οὐκ
[1, 15]	τοῖς χρόνοις. Ταῦτά μοι κομψῶς	ὡς	δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος
[1, 16]	σὺν ἑτέροις ἱστόρηται, ἐπειδή γε	ὡς	ἐβούλετο τάφον τὰς τῶν θηρίων
[1, 17]	νικῶν γέγονε σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν,	ὡς	εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην, ὥστε καὶ
[1, 4]	τὸν Κελεστίνου τόπον τὴν ἐπισκοπήν,	ὡς	εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος.
[1, 21]	ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς	ὡς	ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς τὴν
[1, 13]	γὰρ τῆς ὑπακοῆς δῆλον εἶναι	ὡς	ἐκ θεοῦ ποδηγηθεὶς ὧδε διαθλεύει·
[1, 7]	ὑπὲρ τῆς ἰδίας βλασφημίας ἀπολογούμενος,	ὡς	ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς τοῦτο
[1, 21]	τὸ αὖ μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν,	ὡς	ἔκπληξιν τὸ πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων
[1, 11]	Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην	ὡς	ἐναγές τι χρῆμα καί τι
[1, 7]	Ἐν ἐκείνοις γὰρ ἔστιν εὑρεῖν	ὡς	ἐπειδὴ μὴ τῆς δεούσης ἔτυχεν
[1, 13]	ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ	ὡς	ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ τὴν
[1, 13]	εἰ μὴ πλατύτερον ταῦτα Θεοδωρήτῳ,	ὡς	ἔφθην εἰπών, ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ
[1, 1]	μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν	ὡς	ἐχθρὸς τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ
[1, 2]	παρετράπη τῶν ἐκείνου διδαγμάτων ἀκροασάμενος,	ὡς	Θεοδούλῳ περὶ τούτων ἐπιστολικῶς γέγραπται,
[1, 16]	Τότε καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος,	ὡς	Ἰωάννῃ τῷ ῥήτορι σὺν ἑτέροις
[1, 13]	τῆς θείας χάριτος ἐνέσκηψε δύναμις,	ὡς	καὶ Θεοδοσίου τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος
[1, 7]	ὢν τῆς οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν,	ὡς	καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς Ἀντιόχου
[1, 15]	οὕτως ἐς τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν	ὡς	καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι τῶν
[1, 19]	Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ Βαραράνου βασιλεύοντος,	ὡς	καὶ πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς εἰρήνην χαρίσασθαι,
[1, 21]	τοῦτο μετὰ σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται,	ὡς	καὶ τὴν πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς
[1, 21]	συλλουόμενοι, οὕτω τῶν παθῶν περιγενόμενοι	ὡς	καὶ τῆς φύσεως τυραννῆσαι, καὶ
[1, 13]	μόνον τὸν ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος,	ὡς	καὶ τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὰς
[1, 7]	διὰ τάχους τὴν χώραν ἐκδραμεῖν,	ὡς	Μαζίκων αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ
[1, 7]	καὶ θεομάχος κατακέκριται, ὁ δὲ	ὡς	μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ μέγας τῶν
[1, 8]	κατ´ αὐτοῦ δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ	Ὡς	μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ μετὰ
[1, 5]	καὶ παντὸς συλλόγου ἱερατικοῦ. ~εʹ	Ὡς	μετὰ πέντε ἡμέρας ἐλθὼν ὁ
[1, 21]	τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν	ὡς	μηδὲ τὰ σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ
[1, 21]	καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ μηδενὸς	ὡς	οἷόν τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος
[1, 4]	πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες,	ὡς	οὐ φθησομένων τῶν ἀνατολικῶν, ἢ
[1, 4]	Νεστόριος, τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος.	Ὡς	οὖν ἡ κυρία παρῴχηκεν ἡμέρας
[1, 3]	τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι ἑκών,	ὡς	πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´ ὅτι
[1, 7]	παρακαλῶ, παραχώρησον. Ταῦτα παρ´ ἡμῶν	ὡς	πρὸς υἱὸν παρὰ πατρὸς συμβουλεύματα.
[1, 7]	πεπονθέναι περὶ αὐτοῦ γράφει, καὶ	ὡς	σκώληξι τὴν γλῶτταν τὸ τελευταῖον
[1, 19]	Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ Βαραράνου, ἢ	ὡς	Σωκράτει δοκεῖ, αὐτοῦ Βαραράνου βασιλεύοντος,
[1, 7]	χριστοτόκος ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε	ὡς	τὰ μὲν πρῶτα Θεοδόσιος τῇ
[1, 2]	τριμηναῖον οὐκ ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι,	ὡς	τὰ περὶ τούτου Σωκράτει τε
[1, 15]	ἐθέλοντα, εὐθυβόλως εὖ μάλα στοχασάμενοι	ὡς	ταῖς ἄλλαις τἀνδρὸς ἀρεταῖς ἕψεται
[1, 21]	ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες	ὡς	τάφων ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν
[1, 7]	Φησὶ γοῦν αὐτὸς ὁ Νεστόριος	ὡς	τετραετῆ χρόνον αὐτόθι διατρίψας παντοίας
[1, 7]	τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος	ὡς	τὴν γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ
[1, 7]	Εἰ δὲ ἀγανακτήσειας καὶ νῦν	ὡς	τὸ πρότερον, πρᾶττε τὸ δοκοῦν,
[1, 11]	δέ τις τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ,	ὡς	τῶν δευτέρων τοὺς προτέρους καθαιρούντων,
[1, 7]	τὴν σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε	ὡς	ὑπόμνησιν παρὰ πατρὸς πρὸς υἱὸν
[1, 7]	τὸν αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε	ὡς	φιλικὸν παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν
[1, 22]	ἡ Θεοδοσίου σύμβιος, καὶ πολλά,	ὥς	μοι λέλεκται, τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη,
[1, 7]	αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα,	ὥς	τινι τῶν θύραθε σοφῶν εἴρηται,
[1, 22]	δὲ μετὰ ταῦτα, ἢ καὶ	ὥς	τισι δοκεῖ πρὸ τῆς Εὐδοκίας,
[1, 21]	μὲν χάριν ἢ τί πρωτοτύπως	ὥς	φασι βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι καταλειπτέον,
[1, 16]	ἐπ´ ἀδείας τὰ οἰκεῖα δρῷεν,	ὥς	φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι τούτους ἐπαγγείλασθαι.
[1, 4]	τήνδε τὴν μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων,	δυσσεβῶς	φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες
[1, 11]	τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς	ἀσελγῶς	διήρπασεν, μισθόν τε τῆς αἰσχρουργίας
[1, 17]	τοῦ τῶν Σκυθῶν βασιλέως· ὃν	περιέργως	καὶ ἐς τὰ μάλιστα λογίως
[1, 20]	τῳ περισπούδαστον ταύτας εἰδέναι, ἱστόρηται	περιέργως	Στράβωνι τῷ γεωγράφῳ, Φλέγοντί τε
[1, 18]	Μεμνόνιος μὲν εὐπρεπῶς τε καὶ	περιέργως	τὸ καὶ πρὸς ἡμῶν Ψηφίον
[1, 7]	ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν τετάρτην πάλιν	ἀφειδῶς	ἄλλο συνετίθετο. Καὶ μετ´ ὀλίγα·
[1, 7]	ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης. Ὀάσεως τῆς	Ἴβεως	ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ
[1, 13]	τὴν τῶν πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν,	εὐθέως	τε θάτερον τοῖν ποδοῖν προέπεμψε
[1, 17]	~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα τοῦ Σκυθῶν	βασιλέως,	καὶ ὅπως τὰ ἑῷα καὶ
[1, 17]	ἐκεκίνητο Ἀττίλα τοῦ τῶν Σκυθῶν	βασιλέως·	ὃν περιέργως καὶ ἐς τὰ
[1, 5]	Καὶ ὅπως διὰ Θεοδοσίου τοῦ	βασιλέως	συμβαίνουσι Κύριλλος καὶ Ἰωάννης, κυρώσαντες
[1, 7]	πρὸς Θεοδόσιον ἐκ τῆς Ἐφεσίων	πόλεως,	αὐτοῦ τε αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη
[1, 3]	Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης	πόλεως,	ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ ἡμερῶν δυοκαίδεκα,
[1, 16]	καὶ νεὼς αὐτῷ πρὸ τῆς	πόλεως	παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ καὶ μέχρις
[1, 8]	ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου	πόλεως	τὴν ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´
[1, 14]	τοῦ ἁγίου θεάσασθαι. Διέστηκε δὲ	Θεουπόλεως	σταδίους μάλιστα τριακοσίους κείμενον πρὸς
[1, 2]	λεῲ ποιούμενος ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν	Κωνσταντινουπόλεως	ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν
[1, 9]	Εὐτυχοῦς, καὶ ὅπως παρὰ τοῦ	Κωνσταντινουπόλεως	καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ τῆς
[1, 1]	πυργωθείσῃ καὶ τὰ πολλὰ τῆς	δυνάμεως	ἐν τῇ ταύτης πολιορκίᾳ παρῃρημένος,
[1, 16]	μεταθέσει τὸν ἅγιον, ὅτε καὶ	νεὼς	αὐτῷ πρὸ τῆς πόλεως παμμεγέθης
[1, 7]	ἐκ πάσης ἀνάγκης εἰς τοῦτο	τάξεως	ἐλήλυθεν ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας ἐκκλησίας,
[1, 7]	διάκειται καὶ Νεστορίῳ μὲν ἐπὶ	λέξεως	οὐκ ὠνόμασται· φασὶ δὲ νῦν
[1, 12]	ἀναθέματι περιβαλών, καὶ γέγραφεν ἐπὶ	λέξεως	ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας
[1, 7]	οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν ἡμετέραν ἐξ	Ὀάσεως	ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην
[1, 7]	γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης.	Ὀάσεως	τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν πρώην
[1, 15]	ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον τῆς	ἀναστάσεως	παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα, εὐθυβόλως
[1, 21]	ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν	μεταστάσεως,	ἐς ἣν διὰ παντὸς χαίνουσι
[1, 10]	τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν τῆς	καθαιρέσεως	Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ τῶν
[1, 5]	γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται μὲν τῆς	καθαιρέσεως	Κύριλλος καὶ Μέμνων, ἀποκρίνονται δὲ
[1, 5]	αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε τῆς	καθαιρέσεως	ὑστερήσας· καὶ συναλίσας πάντας τοὺς
[1, 10]	τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται δὲ	καθαιρέσεως	Φλαβιανὸς καὶ Εὐσέβιος ὁ τοῦ
[1, 7]	ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην	ἀφέσεως,	ὥστε τὴν τῷ θεῷ δοκοῦσαν
[1, 21]	ἐπαναστάσεις τε σύντονοι, μόνης τῆς	ἐφέσεως	ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν καὶ
[1, 7]	ἀνάσχου, παρακαλῶ, τῆς ἐν αὐτῷ	διηγήσεως,	περὶ πολλῶν, καθ´ ὅσον ἐνῆν,
[1, 13]	ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί τε τῆς	διηγήσεως	ὠφέλειαν παρέξον καὶ τοῖς ἐντυγχάνουσιν,
[1, 14]	Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς	ἀσκήσεως	οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου τὴν
[1, 4]	κληθεὶς ἐπειδὴ μὴ ἀπήντηκε, τῆς	ζητήσεως	οἱ συνελθόντες ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος
[1, 3]	ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν τῆς	συνελεύσεως	ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἡμέραν,
[1, 7]	ἐπειδὴ μὴ τῆς δεούσης ἔτυχεν	ἐπεξελεύσεως,	ἡ τοῦ θεοῦ κρίσις αὐτὸν
[1, 21]	ἀφέντες καὶ μόνα τὰ τῆς	φύσεως	ἀναγκαῖα περιστείλαντες, ἄνδρες τε καὶ
[1, 21]	τῶν ἰδίων βουλήσεων καὶ τῆς	φύσεως,	ἔκδοτοι τοῖς τῶν πέλας θελήμασιν,
[1, 21]	γυναῖκας, ἑκατέρας τε μετέχειν ἐθέλειν	φύσεως	καὶ μὴ μιᾶς εἶναι. Συνελόντι
[1, 21]	παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ τῆς	φύσεως	τυραννῆσαι, καὶ μηδὲ τῇ ὄψει,
[1, 9]	τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς	ἑνώσεως,	μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν μίαν
[1, 13]	καὶ τὴν φύσιν βιασάμενος τὴν	τέως	κάτω βρίθουσαν τὰ μετέωρα διώκει·
[1, 6]	χάρτην προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς	πίστεως	τὴν ὁμολογίαν, καὶ ταύτην συντετάχθαι
[1, 0]	~Προοίμιον τοῦ	συγγραφέως,	πῶς ἐπὶ τὸ γράφειν τὴν
[1, 11]	διελύθη συνέδριον. ~ιαʹ Ἀπολογία τοῦ	συγγραφέως	ὑπὲρ τῶν ἐν ἡμῖν διαφορῶν,
[1, 7]	τῆς ψάμμου κτίσας, ἣ καὶ	ταχέως	διελύθη κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου
[1, 7]	διαβολὴν ἤ τινος ἄλλης μηχάνημα	μέμψεως·	εὔπορος γὰρ διαβολῶν παντοδαπῶν ἡ
[1, 21]	ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι, οὕτω τὸ	ἀπαθῶς	ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ καπήλοις
[1, 13]	γε ὅσοι χερσὶν ἀνθρώπων πιστῶν	βιαίως	ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ σχήματος κηρύσσοντες
[1, 4]	ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου,	ἀναγκαίως	ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν
[1, 4]	προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα,	ἀναγκαίως	κατεπειχθέντες ἀπό τε τῶν κανόνων
[1, 11]	γελώμενος. Γελάσοι δὲ ἄν τις	δικαίως	καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν καὶ Ἰθυφάλλους
[1, 13]	αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε δὲ καὶ	λογίως	ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος, ὁ τὴν
[1, 15]	μὲν αἱ κομψῶς αὐτῷ καὶ	λογίως	μετὰ τὴν ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί,
[1, 17]	περιέργως καὶ ἐς τὰ μάλιστα	λογίως	Πρίσκος ὁ ῥήτωρ γράφει, μετὰ
[1, 7]	ἀμείβων, τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος	ἀξίως	τῆς οἰκείας βιοτῆς τὸν τῇδε
[1, 21]	θεῷ προσάγοντες, τά τε ἄλλα	ὁμοίως	τῇ προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα
[1, 16]	βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ, Βαβύλα τοῦ ἁγίου	παντοίως	ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει
[1, 7]	εἰς Χριστὸν βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ	παραπλησίως	εἰς αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν
[1, 4]	καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ τῶν	ἀρτίως	παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ τήνδε
[1, 11]	ποινήν, οἷα τὸν Κρόνον τὸν	κακῶς	αὐτὸν φύσαντα τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα.
[1, 16]	ἐβούλετο τάφον τὰς τῶν θηρίων	ἐσχηκὼς	γαστέρας ἐν τῷ τῆς Ῥώμης
[1, 7]	οἱ ἐξηλάθη, καὶ οὐδεμιᾶς φειδοῦς	τετυχηκὼς	τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω
[1, 7]	τοῖς καλλινίκοις ἡμῶν βασιλεῦσι δοκιμασίας	ἐπιεικῶς,	παρακαλῶ, παραχώρησον. Ταῦτα παρ´ ἡμῶν
[1, 2]	ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ περὶ τούτων	ἐπιστολικῶς	γέγραπται, τὰς διαλέξεις τῷ φιλοχρίστῳ
[1, 20]	σοφισταῖς. Καὶ εἰκόνι ἐκ χαλκοῦ	τεχνικῶς	ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων αὐτὴν τετιμήκασιν,
[1, 1]	ἐν τῇ ταύτης πολιορκίᾳ παρῃρημένος,	λῃστρικῶς	δὲ τὸ πρᾶγμα μέτεισι πεύσεις
[1, 7]	Νεστόριον καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ καὶ	διαλεκτικῶς	ἕτερον λόγον πρός τινα δῆθεν
[1, 7]	δέον τι καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν	καλῶς	αἰτῆσαι τὴν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον
[1, 21]	τι μέρος ἐμπρησθέντι. ~καʹ Ὅτι	καλῶς	τὰ περὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἡ
[1, 11]	τῶν ἐν ἡμῖν διαφορῶν, καὶ	κατάγελως	τῶν Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή μοι
[1, 6]	μεθ´ ἕτερα· „Ὅτι δὲ περιττὴ	παντελῶς	καὶ οὐκ εὐάφορμος τῆς ἐκκλησίας
[1, 7]	καὶ κατεπόθη τῷ χρόνῳ μηδὲ	ψιλῶς	ἀκουόμενα, εἰ μὴ Νεστορίου βίβλῳ
[1, 11]	τι χρῆμα καί τι τῶν	ἄλλως	ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις δὲ καὶ
[1, 0]	ἄλλοις, ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ	τηνάλλως	ἔχον, πέπρακται, μέχρι τινὸς τῆς
[1, 2]	ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ ὀστοῦν	ὅλως	συντριβεὶς κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἢ
[1, 15]	ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα,	εὐθυβόλως	εὖ μάλα στοχασάμενοι ὡς ταῖς
[1, 21]	καὶ μὴ ἀληθίζεσθαί μοι δοκοῦσιν.	Ὅμως	δ´ οὖν ἀνὰ τὴν ἁγίαν
[1, 13]	καὶ ἀπέσκληκε, σώζεται δ´ οὖν	ὅμως,	καὶ τῶν ὀδόντων δ´ οἱ
[1, 21]	μὲν ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´ οὖν	ὅμως,	οἳ ἐπὰν διὰ τῆς ἀρετῆς
[1, 13]	ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ μὲν	ἐκθύμως	ἑαυτὸν πρὸς τὴν κατάβασιν δοίη,
[1, 11]	τοῦ νέκταρος καὶ τὰ ὀνείδη	κοινῶς	πίνοιεν. Ὃς καὶ μυρίοις ἄλλοις
[1, 11]	μὲν συνεκτικὰ καὶ καίρια πᾶσι	κοινῶς	ὡμολόγηται. Τριὰς γὰρ ἡμῖν τὸ
[1, 7]	παρ´ ὧν καὶ δορυάλωτος ἔτυχε	γεγονώς,	θεσπίσμασι δὲ Θεοδοσίου τὴν ἐπάνοδον
[1, 6]	μὲν οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν	φιλοπόνως	τοῖς τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι
[1, 4]	ἐνταγέντων γε μὴν καὶ διαφόρων	ἐκφρόνως	βλασφημηθέντων παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς Νεστορίου,
[1, 2]	προσετίθετο δόγμασιν, ἀλλὰ καὶ μάλα	ἀτεχνῶς	τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν
[1, 14]	καὶ πολλάκις, παυόμενόν τε αὖ	συχνῶς	καὶ πάλιν ἐξαπίνης φαινόμενον· ὃ
[1, 1]	αὐτὴν ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν	ὁμοφώνως	ἄμφω τῷ θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως
[1, 0]	~Προοίμιον τοῦ συγγραφέως,	πῶς	ἐπὶ τὸ γράφειν τὴν παροῦσαν
[1, 1]	τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν	καινοπρεπῶς	ἐπανάγων τὸν πλανώμενον, οὐ συνιεὶς
[1, 14]	κίονες ἐκ λίθου ξεστοῦ πεποιημένοι	εὐπρεπῶς,	εὖ μάλα τὴν ὀροφὴν εἰς
[1, 18]	θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος μὲν	εὐπρεπῶς	τε καὶ περιέργως τὸ καὶ
[1, 7]	εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν.	Ὅπως	δὲ ὁ Νεστόριος ἐξηλάθη, ἢ
[1, 1]	μὲν τὴν αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν,	ὅπως	δὲ τὴν γνώμην τῆς γλώσσης
[1, 1]	ὁμοφώνως ἄμφω τῷ θεῷ προσάγοιεν.	Ὅπως	δὲ τούτων ἕκαστον ἐπράχθη καὶ
[1, 10]	Διοσκόρου καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτόν,	ὅπως	δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται· κατακρίνεται
[1, 5]	καὶ τοὺς μετ´ αὐτοῦ. Καὶ	ὅπως	διὰ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως συμβαίνουσι
[1, 20]	καὶ Εὐδοξίας τῆς θυγατρός, καὶ	ὅπως	εἰς Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο.
[1, 7]	τῶν βαρβάρων οἶκτον οὐκ οἶδ´	ὅπως	ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα,
[1, 2]	τῷ φιλανθρώπῳ παρασταίη θεῷ. ~βʹ	Ὅπως	ἐφωράθη Νεστόριος δι´ Ἀναστασίου τοῦ
[1, 3]	Κύριλλος τῷ Νεστορίῳ ἔγραψε, καὶ	ὅπως	ἡ τρίτη σύνοδος ἐν Ἐφέσῳ
[1, 13]	ὀργῇ, ἠγάγομεν τὸ πανάγιον σῶμα,	ὅπως	ἡμῖν γένηται τεῖχος καὶ ὀχύρωμα.
[1, 0]	καὶ ὅτε, καὶ ὅποι καὶ	ὅπως,	καὶ πρὸς οὓς καὶ παρ´
[1, 12]	Θεοδοσίου βασιλείας εὐσυνόπτως ἀποθώμεθα. ~ιβʹ	Ὅπως	ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου
[1, 16]	ἐκείνου χρηστῶν φέρεται πόνων. ~ιςʹ	Ὅπως	ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος ἐκ Ῥώμης
[1, 4]	τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους. ~δʹ	Ὅπως	παρὰ τῆς συνόδου καθῃρέθη Νεστόριος,
[1, 9]	Περὶ τοῦ δυστυχοῦς Εὐτυχοῦς, καὶ	ὅπως	παρὰ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καθῃρέθη Φλαβιανοῦ,
[1, 17]	Ἀττίλα τοῦ Σκυθῶν βασιλέως, καὶ	ὅπως	τὰ ἑῷα καὶ ἑσπέρια κατέστρεψε·
[1, 17]	μετὰ πολλῆς τῆς κομψείας διηγούμενος	ὅπως	τε κατὰ τῶν ἑῴων καὶ
[1, 7]	ταῦτα γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ, ἢ	ὅπως	τὸν τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ
[1, 11]	τῶν αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων	πρωτοτύπως	βλασφημεῖν ἠθέλησεν, ἢ ἀτιμάσαι τὸ
[1, 21]	ὅτου μὲν χάριν ἢ τί	πρωτοτύπως	ὥς φασι βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι
[1, 17]	ἐπεκράτησεν, οὐχ ὥσπερ ἤρξατο οὕτω	σφοδρῶς	διαμένον, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν λῆγον,
[1, 13]	ἀφῃρημένοι, οὕτω παρρησίᾳ γέγραφεν, οὕτω	σφοδρῶς	ἐπετίμησε μόνον τὸν ἴδιον βασιλέα
[1, 5]	συνόδῳ, εἰ καὶ Σωκράτης ἀγνοήσας	ἑτέρως	ἱστόρησε, μετακαλεῖται Ἰωάννης ἐφ´ ᾗ
[1, 11]	σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν. Τούτων τοῖς	αἰσχρῶς	τιμῶσί τε καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων,
[1, 14]	Ὧδε τοῦ χώρου γινόμενοι ἄνδρες	ἀφυλάκτως	εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν νωτοφόρων
[1, 3]	ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας μηδὲν εὐλαβούμενος,	εἰκότως	ἐδέησε νεύμασι τοῦ νέου Θεοδοσίου
[1, 2]	φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν	εἰκότως	ἡγουμένου τὴν διάλεξιν, Νεστόριος ὁ
[1, 6]	Παύλου, θυμηδίας ἐμπεπλήσμεθα, καὶ σφόδρα	εἰκότως,	ὡς ἀνδρὸς τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ
[1, 11]	τὰ λειπόμενα τῆς Θεοδοσίου βασιλείας	εὐσυνόπτως	ἀποθώμεθα. ~ιβʹ Ὅπως ὁ βασιλεὺς
[1, 22]	μαρτύρων Στεφάνου, οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων	διεστώς·	ἐν ᾧ καὶ τίθεται πρὸς
[1, 7]	ῥωμαϊκῆς. Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν	οὕτως·	„Ἀνενεγκεῖν τὴν ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως
[1, 21]	ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι. Καὶ	οὕτως	αὐτοῖς ἑκάτερος συμπλέκεται βίος, ὥστε
[1, 13]	Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν	οὕτως·	„Διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν τεῖχος
[1, 15]	ἄλλα πάντα λόγιος, φιλοσοφίαν δὲ	οὕτως	ἐς τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν ὡς
[1, 6]	αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων. Ἔχει δὲ	οὕτως	ἡ συγγραφή, καὶ αὐταῖς λέξεσιν
[1, 7]	Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Τούτων δὲ	οὕτως	συμβάντων, οὐκ οἶδ´ ἐκ ποίας
[1, 21]	μόνον ὅσον ἡ ἀνάγκη βιάζεται.	Οὕτως	τε αὐτοῖς ἡ δίαιτα ἀκριβέσιν
[1, 11]	καὶ τῷ ἀποστόλῳ εὖ μάλα	σαφῶς	εἴρηται· „Δεῖ δὲ καὶ αἱρέσεις
[1, 2]	τῇ ἐν Ἐφέσῳ προτέρᾳ συνόδῳ	σαφῶς	ἱστόρηται. ~γʹ Οἷα ὁ μέγας
[1, 22]	ἡγεμονεύοντι, ἡ ἑξῆς εὖ μάλα	σαφῶς	ἱστορία παραστήσει, τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς
[1, 17]	πόλεις ἑλὼν κατήγαγε, καὶ ὅσα	πεπραχὼς	τῶν ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ
[1, 21]	τὰ κάλλιστα καὶ θεὸν ἀρέσκοντα	νουνεχῶς	ἐκλεγομένη τε καὶ περισώζουσα· μακάριοι
[1, 15]	ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ	κομψῶς	αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ τὴν
[1, 19]	ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ εὖ μάλα	κομψῶς	καὶ Εὐσταθίῳ τῷ ἐξ Ἐπιφανείας
[1, 15]	συνακμάσαι τοῖς χρόνοις. Ταῦτά μοι	κομψῶς	ὡς δυνατὸν πονουμένῳ, φέρε καὶ