Livre, Chap.
[1, 7]	τοῖς ἱστορήσασιν· ἃ καὶ διέπεσεν	ἄν,	καὶ τέλεον διερρύη τε καὶ
[1, 11]	τε καὶ γελώμενος. Γελάσοι δὲ	ἄν	τις δικαίως καὶ Φαλλοὺς αὐτῶν
[1, 3]	μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή ποτε	ἂν	αὐτὸν φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ
[1, 14]	ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν, ὡς	ἂν	γυνὴ μὴ φοιτῴη τῶν ἀνακτόρων
[1, 6]	δὲ τὸ νικᾶν. Οὐ γὰρ	ἂν	διαψεύσαιτο ὁ λέγων· Ζῶ ἐγώ,
[1, 13]	σίδηρος. Οὕτω τὸ καθ´ ἕκαστον	ἂν	διεξεληλύθειν ἐμοί τε τῆς διηγήσεως
[1, 7]	ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς ὃν ἥδιστα	ἂν	εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ κατὰ τὸ
[1, 0]	καὶ ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ, ὡς	ἂν	ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις
[1, 2]	γενόμενον διμηναῖον ἢ τριμηναῖον οὐκ	ἂν	θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς τὰ περὶ
[1, 16]	παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ, ὡς	ἂν	καὶ τῶν μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις
[1, 11]	τὴν φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς	ἂν	μετὰ τοῦ νέκταρος καὶ τὰ
[1, 13]	νεκρὸν Συμεώνου τοῦ μακαρίου, ὡς	ἂν	μὴ αἱ γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι
[1, 7]	ᾄδεταί τε καὶ κηρύσσεται; Ὡς	ἂν	τοίνυν μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα,
[1, 11]	τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ	ἂν	φαίην καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης
[1, 21]	γὰρ αὐτοῖς ἐστι, τί δ´	ἂν	φαίην χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική
[1, 11]	ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν ἀλόγων	ἰδέαν	ὁ πάντων ἀλογώτατος μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος
[1, 3]	τὴν κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην	νέαν	κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ
[1, 21]	τρυφὴν τὴν νηστείαν ἔχοντες, καὶ	τράπεζαν	διακορῆ τὸ μηδενὸς ὡς οἷόν
[1, 5]	Μετὰ γοῦν τὴν ἐννομωτάτην καὶ	δικαίαν	ταύτην ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων
[1, 20]	σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει μὲν	Ἀθηναίαν,	καλλιεπῆ δὲ καὶ τὴν ὥραν
[1, 4]	ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα κατὰ τὴν	προτεραίαν	ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι, καὶ
[1, 7]	δὲ καί τινος γεγραφότος τὴν	τελευταίαν	ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος ὡς
[1, 1]	ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς τὴν	ἀρχαίαν	ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ
[1, 20]	Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ τὴν	ἁγίαν	ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν
[1, 2]	μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν	ἁγίαν	καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν
[1, 13]	ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν	ἁγίαν	κορυφὴν μετὰ πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι,
[1, 3]	κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν	ἁγίαν	Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ τὸ
[1, 21]	Ὅμως δ´ οὖν ἀνὰ τὴν	ἁγίαν	Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ πρὸς
[1, 6]	ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς πίστεως τὴν	ὁμολογίαν,	καὶ ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά
[1, 1]	ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν αὐτὴν	ὁμολογίαν	τε καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως ἄμφω
[1, 1]	τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν τε καὶ	δοξολογίαν	ὁμοφώνως ἄμφω τῷ θεῷ προσάγοιεν.
[1, 21]	περιπλοκῇ τοῦ θήλεος πρὸς τὴν	ἰδίαν	ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ ἀνδρῶν δὲ
[1, 13]	δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ τὴν	ἰδίαν	ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ τῆς ὑπακοῆς
[1, 13]	ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν τὴν	ἰδίαν	ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ
[1, 11]	καὶ πρὸς μίαν ἀπεξεσμένην καὶ	εὐθεῖαν	ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ τῷ
[1, 22]	παραστήσει, τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς τὴν	οἰκείαν	χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ αʹ
[1, 18]	Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν	θρησκείαν	διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος μὲν εὐπρεπῶς
[1, 13]	διεξεληλύθειν ἐμοί τε τῆς διηγήσεως	ὠφέλειαν	παρέξον καὶ τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ
[1, 7]	λάξ, παίει, βαίνει, καὶ τὴν	βασιλείαν	καὶ τὴν ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ
[1, 6]	καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν	βασιλείαν·	οἷς καὶ αὐτὸς ὁ τῶν
[1, 22]	τῆς Εὐδοκίας, καὶ Θεοδοσίου, τὴν	βασιλείαν	ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτεσι τούτῳ
[1, 21]	τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον	ἀσθένειαν·	ἄσαρκοί τινες ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί,
[1, 13]	δὲ τοῖς ἀνθρώποις τὴν ἄνωθεν	εὐμένειαν	καταπραττόμενος. Τούτου τὰς θεοσημείας γέγραφε
[1, 22]	ἄνωθεν ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης	εὐμένειαν.	Τέλος τοῦ αʹ τόμου τῆς
[1, 7]	παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν σὴν	μεγαλοπρέπειαν	γράμμα, εἴτε ὡς ὑπόμνησιν παρὰ
[1, 1]	καὶ πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἐπαναγομένης	εὐπρέπειαν,	ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης καὶ
[1, 6]	Περὶ Παύλου τοῦ Ἐμέσης εἰς	Ἀλεξάνδρειαν	ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος Κυρίλλου διὰ
[1, 6]	δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν εἰς τὴν	Ἀλεξάνδρειαν	τοῦ κυρίου μου τοῦ θεοσεβεστάτου
[1, 8]	τὴν κοινὴν τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου	πορείαν,	Φλαβιανὸς τὸν θρόνον διαδέχεται. ~θʹ
[1, 0]	ἐπὶ τὸ γράφειν τὴν παροῦσαν	πραγματείαν	ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ τῷ Παμφίλουἀνὴρ δὲ
[1, 16]	Δαφναῖος Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν καὶ	προφητείαν	τὴν Κασταλίαν ἔχων, ἀνελεῖν τι
[1, 13]	σαρκὶ τὴν τῶν οὐρανίων δυνάμεων	πολιτείαν	ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν ἑαυτὸν τῶν
[1, 21]	πανδαισίαν τε καὶ τρυφὴν τὴν	νηστείαν	ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ τὸ
[1, 20]	τῆς θυγατρός, καὶ ὅπως εἰς	Ἀντιόχειαν	καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν
[1, 7]	ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων αἰχμάλωτον εἰς	κακίαν	ἔκδοτον, ἵνα μὴ πάσαις ἐκ
[1, 21]	τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν	ἡλικίαν	καὶ τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί
[1, 21]	τὴν ἀκμήν, κἂν ἔξωροι τὴν	ἡλικίαν	ὦσι. Καὶ οὕτως αὐτοῖς ἑκάτερος
[1, 20]	Οὗτος τοίνυν ὁ Θεοδόσιος τὴν	Εὐδοκίαν	εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος,
[1, 0]	τὰ ἡμέτερα, εἰ καὶ μὴ	λίαν	ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε οὖν
[1, 16]	ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν τὴν	Κασταλίαν	ἔχων, ἀνελεῖν τι ἠδύνατο τῷ
[1, 11]	αἰχμαλωτίσῃ τὰ λεγόμενα, καὶ πρὸς	μίαν	ἀπεξεσμένην καὶ εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ.
[1, 9]	ἑνώσεως, μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν	μίαν	φύσιν ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ τὸ
[1, 13]	πανάγιον σῶμα μετὰ τὴν ἐνθένδε	ἐκδημίαν	κατὰ τὴν Ἀντιοχέων ὕστερον εἰσήχθη,
[1, 9]	ἔτι τυγχάνων πρῶτος τὴν Νεστορίου	βλασφημίαν	διήλεγξεν. Ὡς δ´ οὖν κληθεὶς
[1, 5]	καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ τὴν ἐκείνου	βλασφημίαν	ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε αὖ γράμμασι
[1, 2]	τοῦ φιλοχρίστου λεὼ δυσχεράναντος καὶ	βλασφημίαν	εἰκότως ἡγουμένου τὴν διάλεξιν, Νεστόριος
[1, 18]	Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ τε καὶ περιφανῆ	οἰκοδομίαν	ἀνίστη, ἣν Καλλίστου στοὰν οἵ
[1, 7]	κατὰ τοῦ τεθέντος θεμελίου τὴν	οἰκοδομίαν	ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς ψάμμου
[1, 1]	περιφρονήσας καὶ τὴν δουλικὴν Ἀρείου	μανίαν	παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν μὲν ὡς
[1, 11]	τὴν αὐτοῦ περὶ τοὺς ἀνθρώπους	κηδεμονίαν,	τά τε τῶν φθασάντων τά
[1, 0]	καὶ γλῶσσαν ἄλογον εἰς ἔναρθρον	εὐφωνίαν	κινήσαντι, ἀναστῆσαί τε τὰς ἤδη
[1, 21]	παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν	κενοδοξίαν	καταπατοῦσιν, ὃν τελευταῖον χιτῶνα κατὰ
[1, 11]	καί τι σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι,	πατραλοίαν	ἀποκαλοῦντες, τὴν ἐσχάτην παρὰ πᾶσι
[1, 1]	πρὸς μὲν τὴν αὐτὴν ἕλκοντος	διάνοιαν,	ὅπως δὲ τὴν γνώμην τῆς
[1, 7]	οἶδ´ ἐκ ποίας ὁρμῆς ἢ	ποίαν	ἀφορμὴν τῆς σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας,
[1, 11]	ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ	φιλανθρωπίαν	ἐρευνῶντες καὶ ἐς τὰ μάλιστα
[1, 2]	ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν	Μαρίαν	καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ ἄνθρωπος
[1, 7]	μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν	Μαρίαν	ὀνομάζεσθαι, τῶν δὲ θεοτόκον· ἵνα
[1, 18]	πλευρόν, μέχρις ἡμῶν τὴν τούτου	προσηγορίαν	διαδεξαμένην, εἰ καὶ τὰς οἰκοδομίας
[1, 14]	οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου τὴν	προσηγορίαν	τῷ χώρῳ καταλιπούσης. Διήκει δὲ
[1, 7]	Πανὸς πρὸς τὴν ὑπ´ αὐτὴν	ἐνορίαν	ἕτερον τῆς σῆς ἀνδρείας ἔγγραφον
[1, 7]	ἡμῶν ἀναμενόντων, ἐξαίφνης πρὸς ἄλλην	ἐξορίαν	καθ´ ἡμῶν τετάρτην πάλιν ἀφειδῶς
[1, 13]	τοίνυν μεγίστων καὶ κατὰ τὴν	ὁδοιπορίαν	γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν Ἀντιόχου
[1, 0]	ὅθεν οἱ λελεγμένοι μοι τὴν	ἱστορίαν	ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον,
[1, 1]	δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην, τὴν	ἱστορίαν	ἀποτιθέμενος ἔνθα τῷ φιλανθρώπῳ παρασταίη
[1, 7]	βίβλῳ περιέτυχον τὴν περὶ τούτων	ἱστορίαν	παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν ὁ τῆς
[1, 11]	ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην	Κυπρίαν	ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην ὡς
[1, 1]	ἐπανίστησι πόλεμον, τήν τε πεπατημένην	εἰδωλολατρίαν	περιφρονήσας καὶ τὴν δουλικὴν Ἀρείου
[1, 4]	τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ τὴν	κυρίαν	διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν
[1, 3]	ποτε ἂν αὐτὸν φθῆναι τὴν	κυρίαν,	εἰ τὴν καλουμένην νέαν κυριακὴν
[1, 3]	τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς	κυρίαν	τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν
[1, 2]	μυρίων τε αὖ πολέμων τὴν	ἐκκλησίαν	ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας,
[1, 2]	φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος ἀνὰ τὴν	ἐκκλησίαν	Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον
[1, 11]	αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν	φιλοτησίαν	προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ
[1, 21]	ἀθληταί, ἀναίματοι παλαισταί, οἵ γε	πανδαισίαν	τε καὶ τρυφὴν τὴν νηστείαν
[1, 2]	ἁγίαν καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν	αἰτίαν	καὶ αἱρετικὸς ὡμολόγηται. Ἐπειδή γε
[1, 2]	ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ τὴν	Μοψουεστίαν	συντυχὼν ὁ Νεστόριος τῆς εὐσεβείας
[1, 11]	ἔστι τὴν ἄρρητον τοῦ θεοῦ	σοφίαν,	τοῦ καὶ πρὸς τὸν θεσπέσιον
[1, 15]	καὶ τὰ ἄλλα πάντα λόγιος,	φιλοσοφίαν	δὲ οὕτως ἐς τὸ ἀκρότατον
[1, 7]	δυνατώτερος. Καὶ ὅδε μὲν οὕτω	κἀν	τοῖς γράμμασι, πύξ, λάξ, παίει,
[1, 11]	δόκιμοι φανεροὶ γένωνται. Καὶ θαυμάσαι	κἀν	τούτῳ ἔστι τὴν ἄρρητον τοῦ
[1, 21]	Ὁπόταν ξένος παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται	κἂν	ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω πάλιν ταῖς
[1, 21]	τὸ σῶμα, σφριγῶντας τὴν ἀκμήν,	κἂν	ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι. Καὶ
[1, 21]	οὕτω τὸ ἀπαθῶς ἐσθίειν φιλοσοφοῦσι,	κἂν	παρὰ καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι,
[1, 6]	τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ	νικᾶν.	Οὐ γὰρ ἂν διαψεύσαιτο ὁ
[1, 6]	διαβόητον ἔχωσιν εἰς αἰῶνα τὴν	δόξαν	καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν
[1, 18]	περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη, ἣν Καλλίστου	στοὰν	οἵ τε παλαιοὶ οἵ τε
[1, 18]	ταγμάτων πεμφθείς, τὴν καλουμένην Ἀνατολίου	στοὰν	οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις ταύτην διακοσμήσας.
[1, 18]	ἐάσας· Ζωΐλος δὲ τὴν βασίλειον	στοὰν	τὴν πρὸς τὸ νότιον τῆς
[1, 14]	κίονα χορευόντων, ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ	πᾶν	τὸ κλειθρίδιον διαθέοντά τε καὶ
[1, 21]	εἰσὶ δ´ οὖν ὅμως, οἳ	ἐπὰν	διὰ τῆς ἀρετῆς τοῦ ἀπαθεῖς
[1, 13]	καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν αὐτοῦ	μάνδραν	γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον διασωσάντων
[1, 14]	αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν κορυφήν.	Μάνδραν	οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς ἀσκήσεως
[1, 3]	συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν	ἡμέραν,	ἐν ᾗ τὸ ζωοποιὸν ἡμῖν
[1, 11]	τὸ διθύραμβον κύημα ἀνδρόγυνον γενόμενον	ἑκατέραν	ἐνύβρισε φύσιν, μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας
[1, 7]	ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν	ἡμετέραν	ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ
[1, 18]	τὴν Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν	ἡμετέραν	θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος μὲν
[1, 20]	Ἐξ ἧς προτραπεὶς Θεοδόσιος μεγίστην	μοῖραν	τῇ πόλει προστίθησι, τὸ τεῖχος
[1, 3]	πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος μὲν οὐ	μακρὰν	τῆς Ἐφέσου διεστώσης τῆς Κωνσταντίνου
[1, 21]	νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ γῆν	ὁρᾶν	Οἳ πολλάκις μὲν καὶ τὰς
[1, 20]	ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης τὸ προάστειον	ὁρᾶν	τοῖς ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι γὰρ
[1, 7]	καὶ τὴν χεῖρα καὶ τὴν	πλευρὰν	συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν εἰς τὴν
[1, 20]	Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ καὶ τὴν	ὥραν	εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης Πουλχερίας
[1, 7]	ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ τάχους τὴν	χώραν	ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων αὐτὴν μετ´
[1, 11]	οὐδέσι τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ	πᾶσαν	ἀλόγων ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος
[1, 17]	προλαβόντας νικῶν γέγονε σεισμὸς ἀνὰ	πᾶσαν,	ὡς εἰπεῖν, τὴν οἰκουμένην, ὥστε
[1, 3]	ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ τοὺς οἰκείους	ἐπετέλεσαν	θρόνους. ~δʹ Ὅπως παρὰ τῆς
[1, 13]	ὅσοι χερσὶν ἀνθρώπων πιστῶν βιαίως	ἀφῃρέθησαν,	διὰ τοῦ σχήματος κηρύσσοντες οἷός
[1, 11]	ὁρᾷ, ἀλλὰ τῷ σκότῳ συνοικεῖν	κατεκρίθησαν.	Τούτων τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε
[1, 15]	ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ οὐκ	ἐψεύσθησαν	τῆς ἐλπίδος. Οἷος γὰρ καὶ
[1, 13]	ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν συναγωγάς, ἅσπερ	ἔφθησαν	παρὰ Χριστιανῶν ἀφῃρημένοι, οὕτω παρρησίᾳ
[1, 18]	Θεοδοσίου κατὰ τὴν Ἀντιοχέων ἄρξοντες	ἐξεπέμφθησαν,	τὴν ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ
[1, 13]	τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι τρίχες οὐ	διεφθάρησαν,	ὡς δ´ αὖ ζῶντος καὶ
[1, 11]	τὴν Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν	ἐπέστησαν,	τὴν μὲν σωφροσύνην ὡς ἐναγές
[1, 2]	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος ἤδη	χαλκευθεῖσαν	διὰ πολλῶν ἐγκρίτων πατέρων ἐξώθησέ
[1, 13]	σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις	μετέδοσαν.	Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν τῶν
[1, 17]	εἰς ὄρη σχεδιασθῆναι· τὴν δὲ	θάλασσαν	ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς
[1, 17]	ἀνά τε γῆν καὶ κατὰ	θάλασσαν·	καὶ ἐνίας μὲν τῶν πηγῶν
[1, 19]	ἐκπέμψας κατὰ γῆν τε καὶ	θάλασσαν	πεζικῷ τε καὶ νηΐτῃ στρατῷ.
[1, 11]	καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν	νύσσαν	τὸν πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ
[1, 0]	τῷ καὶ ἁλιέας σοφίσαντι καὶ	γλῶσσαν	ἄλογον εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι,
[1, 7]	ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος ὡς τὴν	γλῶσσαν	σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ τὰ μείζω
[1, 13]	πρὸς τὴν κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν	ἐκέλευσαν	αὐτῷ τὴν ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ
[1, 13]	παράκειται, μεθ´ οὗ τὸ πολυύμνητον	διαθλεῦσαν	σῶμα τῶν ἐκ θεοῦ γερῶν
[1, 7]	τινὰ τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας	οὖσαν	βαρβαρικῶν διὰ στρατιωτῶν ἐκ τῆς
[1, 20]	τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους	μεταλαβοῦσαν	βαπτίσματος, γένει μὲν Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ
[1, 13]	φύσιν βιασάμενος τὴν τέως κάτω	βρίθουσαν	τὰ μετέωρα διώκει· καὶ μέσον
[1, 7]	ἀφέσεως, ὥστε τὴν τῷ θεῷ	δοκοῦσαν	καὶ νῦν ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν
[1, 6]	παραδόσει τῶν ἁγίων ἡμῶν πατέρων	συμβαίνουσαν	ἔχουσι πίστιν αἵ τε παρ´
[1, 0]	πῶς ἐπὶ τὸ γράφειν τὴν	παροῦσαν	πραγματείαν ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ τῷ Παμφίλουἀνὴρ
[1, 15]	γῆς μετελθεῖν βίον, στήλην τε	ζῶσαν	διὰ παντὸς εἶναι βίου τε
[1, 6]	ἐπαινέσας ἐπὶ ῥήματος γέγραφε ταῦτα·	„Εὐφραινέσθωσαν	οἱ οὐρανοὶ καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ
[1, 21]	εἶναι, καὶ ταῦτά γε πολὺ	διεστῶσαν.	Τοσοῦτον γὰρ αὐτοῖς τὰ ἐναντία
[1, 13]	ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν καὶ τὴν	δίαιταν,	τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω δ´
[1, 21]	μηδενὸς ὡς οἷόν τε ἀπογεύεσθαι.	Ὁπόταν	ξένος παρ´ αὐτοὺς ἀφίκηται κἂν
[1, 1]	οὐ συνιεὶς καὶ τὴν ἐντεῦθεν	ἧτταν	ὁ δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον μόνον
[1, 7]	γράφει, καὶ ὡς σκώληξι τὴν	γλῶτταν	τὸ τελευταῖον βρωθεὶς εἰς Ὄασιν
[1, 18]	~ιηʹ Περὶ τῶν οἰκοδομιῶν τῶν	ἐν	Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες οἱ ἐργασάμενοι
[1, 16]	ἐκ Ῥώμης ἀνακομισθεὶς παρὰ Θεοδοσίου	ἐν	Ἀντιοχείᾳ κατετέθη. Τότε καὶ Ἰγνάτιος
[1, 11]	εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ δύναμίς μου	ἐν	ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ ὧν γὰρ
[1, 17]	τὴν γῆν καὶ πολλὰς κώμας	ἐν	αὐτῇ καταδῦναι· πολλά τε αὖ
[1, 17]	νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς τῶν	ἐν	αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά τε
[1, 21]	πάλιν διαιρούσης χάριτος, ὥστε ζωὴν	ἐν	αὐτοῖς καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν, τἀναντία
[1, 7]	τοῦτο λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ, τῆς	ἐν	αὐτῷ διηγήσεως, περὶ πολλῶν, καθ´
[1, 14]	λαιὸν τοίνυν μέρος τοῦ κίονος	ἐν	αὐτῷ τῷ κλειθριδίῳ τεθέαμαι μετὰ
[1, 2]	τε καὶ σπαραττόμενος, ὁ μηδὲ	ἐν	αὐτῷ τῷ σταυρῷ ὀστοῦν ὅλως
[1, 13]	τὰ θεῖα κατηχήθη, ἔτη ἐννέα,	ἐν	δὲ αὖ τῇ καλουμένῃ μάνδρᾳ
[1, 13]	ἔτεσι δέκα τὸν ἀγῶνα διανύσας,	ἐν	δὲ κίοσι βραχυτέροις ἑπτά, καὶ
[1, 7]	πρὸς τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον.	Ἐν	ἐκείνοις γὰρ ἔστιν εὑρεῖν ὡς
[1, 11]	ἀσχήμονι μορίῳ τιμώμενον καὶ τὰ	ἐν	Ἐλευσῖνι μυστήρια, καθ´ ἓν μόνον
[1, 16]	ἁγίου μάρτυρος τὰ εὐαγῆ λείψανα	ἐν	εὐαγεῖ μετενεχθεῖεν χώρῳ, καλλίστῳ τεμένει
[1, 10]	Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου, τοῦ καὶ πρότερον	ἐν	Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ πολλῶν τῶν
[1, 9]	ὡς ἀληθῶν τῶν ὑπομνημάτων, ἡ	ἐν	Ἐφέσῳ δευτέρα σύνοδος ἀθροίζεται. ~ιʹ
[1, 9]	καθῃρέθη Φλαβιανοῦ, καὶ περὶ τῆς	ἐν	Ἐφέσῳ δευτέρας λῃστρικῆς συνόδου. Ὑφ´
[1, 10]	εὑρεῖν. Καὶ οὕτω μὲν τὸ	ἐν	Ἐφέσῳ δεύτερον διελύθη συνέδριον. ~ιαʹ
[1, 3]	καὶ ὅπως ἡ τρίτη σύνοδος	ἐν	Ἐφέσῳ ἠθροίσθη, ὑστερήσαντος Ἰωάννου τοῦ
[1, 10]	τῶν βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος, συνδραμόντων	ἐν	Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου,
[1, 7]	πρώην περὶ τῆς ἁγιωτάτης θρησκείας	ἐν	Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν τὴν καὶ
[1, 2]	τούτου Σωκράτει τε καὶ τῇ	ἐν	Ἐφέσῳ προτέρᾳ συνόδῳ σαφῶς ἱστόρηται.
[1, 3]	σκῆπτρα τῆς ἑῴας διέποντος τὴν	ἐν	Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον ἁλισθῆναι, γραμμάτων
[1, 10]	Διοσκόρου καὶ Χρυσαφίου τὸ παράλογον	ἐν	Ἐφέσῳ συνέδριον διεπράξατο. Ἧς ἔξαρχος
[1, 7]	μηδὲ μὴν καλῶς αἰτῆσαι τὴν	ἐν	Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει, πρὸς
[1, 7]	μὴ κατὰ τὸ δέον τὰ	ἐν	Ἐφέσῳ συντεθῆναι ὑπομνήματα, πανουργίᾳ δὲ
[1, 3]	ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἡμέραν,	ἐν	ᾗ τὸ ζωοποιὸν ἡμῖν ἐπεφοίτησε
[1, 12]	ἀριθμὸν τοῦ πρώτου τίτλου τυγχάνουσα·	ἐν	ᾗ τὸν πάλαι ποθούμενον παρ´
[1, 11]	Ἀπολογία τοῦ συγγραφέως ὑπὲρ τῶν	ἐν	ἡμῖν διαφορῶν, καὶ κατάγελως τῶν
[1, 6]	γεγονότες ἀσφαλῆ μὲν καὶ ἀκατάσειστον	ἐν	ἰδίαις ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν φυλάττουσι
[1, 21]	μοναχῶν. Ἔνθεν τοίνυν ἡ Εὐδοκία	ἐν	Ἱεροσολύμοις δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ ὅτου
[1, 1]	πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν,	ἐν	ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης καὶ πεποικιλμένης
[1, 17]	ξένου σεισμοῦ καὶ τῶν ἄλλων	ἐν	κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν τούτοις
[1, 13]	διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα·	ἐν	μὲν τῷ πρώτῳ φροντιστηρίῳ ἔνθα
[1, 21]	εἶναι τύχωσιν, εἰς κόσμον ἐπανίασιν	ἐν	μέσοις τοῖς θορύβοις· καὶ παραφόρους
[1, 7]	θεσπίσματος βασιλικοῦ κατοικοῦμεν. Καί τινων	ἐν	μέσῳ λελεγμένων ἐπάγει· „Ἐπειδὴ δὲ
[1, 1]	τῆς Ἀρείου μανίας συνδεθείσης ταῖς	ἐν	Νικαίᾳ χαλκευθείσαις πέδαις, Εὐνομίου τε
[1, 7]	δὲ τοῖς τῆς ὁδοιπορίας συμπτώμασιν	ἐν	νοσοῦντι καὶ γηράσαντι σώματι, καὶ
[1, 21]	ἐναντίας ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν	ἐν	οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον ὕψος
[1, 21]	φροντιστήρια καὶ τὰς καλουμένας λαύρας·	ἐν	οἷς ἡ μὲν δίαιτα διάφορος,
[1, 13]	τεῖχος τῇ πόλει, πέπτωκε γὰρ	ἐν	ὀργῇ, ἠγάγομεν τὸ πανάγιον σῶμα,
[1, 21]	διαφόρου βιοτῆς καὶ διαίτης τῶν	ἐν	Παλαιστίνῃ μοναχῶν. Ἔνθεν τοίνυν ἡ
[1, 13]	ζωοποιοῦ κοινωνίας ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος	ἐν	σαρκὶ τὴν τῶν οὐρανίων δυνάμεων
[1, 13]	ὁ ἐπὶ γῆς ἄγγελος, ὁ	ἐν	σαρκὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης,
[1, 13]	οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε τοίνυν	ἐν	σαρκὶ τόνδε τὸν βίον διαθλεύων
[1, 14]	Περὶ τοῦ πολλάκις φαινομένου ἀστέρος	ἐν	τῇ περὶ τὸν κίονα στοᾷ
[1, 1]	καὶ τὰ πολλὰ τῆς δυνάμεως	ἐν	τῇ ταύτης πολιορκίᾳ παρῃρημένος, λῃστρικῶς
[1, 19]	Περσικῶν οἳ ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι.	Ἐν	τοῖς αὐτοῖς χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις
[1, 1]	ἕκαστον ἐπράχθη καὶ ὅποι τετελεύτηκεν,	ἐν	τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς, παρυφαίνων
[1, 2]	Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον	ἐν	τοῖς περὶ τούτων ἐνιστάμενος. Καί
[1, 14]	φαινόμενον· ὃ δὴ γίνεται μόνον	ἐν	τοῖς τοῦ παναγίου μνημείοις. Εἰσὶ
[1, 13]	τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου.	Ἐν	τούτοις τοῖς χρόνοις ἤκμασέ τε
[1, 17]	ἄλλων ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων.	Ἐν	τούτοις τοῖς χρόνοις ὁ πολὺς
[1, 21]	μιᾶς εἶναι. Συνελόντι τοίνυν εἰπεῖν,	ἐν	τούτῳ τῷ παναρίστῳ καὶ θεοφόρῳ
[1, 10]	παρ´ αὐτῶν κεκριμένα νῦν δοκιμάζεται	Ἐν	τούτῳ τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται μὲν
[1, 16]	ἃ πρὸς τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη,	ἐν	τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ, μετατίθεται πολλοῖς
[1, 16]	τὰς τῶν θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας	ἐν	τῷ τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ
[1, 11]	εἴρηται· „Δεῖ δὲ καὶ αἱρέσεις	ἐν	ὑμῖν εἶναι, ἵνα οἱ δόκιμοι
[1, 22]	τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου	ἐν	ᾧ ἐτέθη, καὶ τῆς μετ´
[1, 22]	Στεφάνου, οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς·	ἐν	ᾧ καὶ τίθεται πρὸς τὸν
[1, 2]	συνέδριον, τὸ τῆς βλασφημίας ἐργαστήριον,	ἐν	ᾧ πάλιν Χριστὸς συμφωνεῖταί τε
[1, 13]	Θεοδώρητος, ὁ τὴν Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας,	ἐν	ᾧ τὰ μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ
[1, 14]	ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων,	ἐν	ᾧ τὸν οὐράνιον διήνυσε βίον
[1, 13]	καλουμένῃ μάνδρᾳ ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα·	ἔν	τινι μὲν στενῷ τόπῳ ἔτεσι
[1, 6]	εἷς γὰρ Κύριος, μία πίστις,	ἓν	βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν τῶν ὅλων
[1, 11]	τὰ ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια, καθ´	ἓν	μόνον ἐπαινετὰ ὅτι γε ἥλιος
[1, 9]	σῶμα τοῦ Κυρίου ὁμοούσιον ἡμῖν	ἔλεγεν	εἶναι· καθαιρεῖται μέν, ἐκδεήσεων δὲ
[1, 15]	καὶ ταῦτα, τῆς θείας χάριτος	μηδὲν	ἐλλειπὲς ἔχειν ἀνεχομένης· καὶ οὐκ
[1, 3]	κατὰ πάσης ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας	μηδὲν	εὐλαβούμενος, εἰκότως ἐδέησε νεύμασι τοῦ
[1, 0]	καὶ παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ	μηδὲν	τῶν μνήμης ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ
[1, 7]	διαλεκτικῶς ἕτερον λόγον πρός τινα	δῆθεν	Αἰγύπτιον συγκείμενον περὶ τῆς αὐτοῦ
[1, 7]	ὅτι τινῶν ἐπισκόπων ἔνθεν τε	κἀκεῖθεν	πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον ἐκ τῆς
[1, 11]	καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία ἐνθένδε	κἀκεῖθεν	πρὸς τὸ δέον τε καὶ
[1, 16]	ταύτην ἐξάραντος. Γέγονε δὲ ταὐτὰ	ἐκεῖθεν	ἔνθεν, τοῦ θεοῦ τὰς ὁσίας
[1, 7]	ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι τινῶν ἐπισκόπων	ἔνθεν	τε κἀκεῖθεν πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον
[1, 21]	διαίτης τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν.	Ἔνθεν	τοίνυν ἡ Εὐδοκία ἐν Ἱεροσολύμοις
[1, 16]	ἐξάραντος. Γέγονε δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν	ἔνθεν,	τοῦ θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν
[1, 16]	καὶ κατὰ τὸ τέμενος τεθέντων.	Ὅθεν	καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ πάνδημος
[1, 0]	δέ, τῆς θείας ἡγουμένης ῥοπῆς,	ὅθεν	οἱ λελεγμένοι μοι τὴν ἱστορίαν
[1, 12]	αὐτοῦ, ὡς αὐτῷ Νεστορίῳ γέγραπται,	θεόθεν	κινηθείς, ἁπάσαις τὸ δὴ λεγόμενον
[1, 11]	καί γε ἑωλοκρασίας, καὶ τῶν	ἐντεῦθεν	δεινῶν. Τούτῳ τῷ Αἰγιόχῳ τῷ
[1, 1]	πλανώμενον, οὐ συνιεὶς καὶ τὴν	ἐντεῦθεν	ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον
[1, 21]	τῆς ἐνταῦθα διαίτης, μακαριώτεροι τῆς	ἐντεῦθεν	μεταστάσεως, ἐς ἣν διὰ παντὸς
[1, 17]	κατήγαγε, καὶ ὅσα πεπραχὼς τῶν	ἐντεῦθεν	μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ τοίνυν Θεοδοσίου
[1, 21]	τὴν γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον τὸ ζῆν	ἐντεῦθεν	ποριζόμενοι, ὥστε χρόνῳ καὶ θηρίοις
[1, 7]	πάσης ἀνάγκης εἰς τοῦτο τάξεως	ἐλήλυθεν	ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ
[1, 11]	καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ τοῦ θεοῦ	ἐλήλυθεν	ἐκκλησία. Οἱ δέ γε τῆς
[1, 0]	τὸ γράφειν τὴν παροῦσαν πραγματείαν	ἐλήλυθεν.	Εὐσεβίῳ τῷ Παμφίλουἀνὴρ δὲ ἐς
[1, 13]	οὐρανοῦ δὲ τοῖς ἀνθρώποις τὴν	ἄνωθεν	εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου τὰς θεοσημείας
[1, 22]	μάλα σαφῶς ἱστορία παραστήσει, τῆς	ἄνωθεν	ῥοπῆς τὴν οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν.
[1, 4]	τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ	φθαῖεν,	μετὰ πολλοῦ χρόνου τριβήν, συναλίζονται,
[1, 12]	διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ μὲν ἐπίσκοποι	εἶεν	ἢ κληρικοί, τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν
[1, 16]	τὰ εὐαγῆ λείψανα ἐν εὐαγεῖ	μετενεχθεῖεν	χώρῳ, καλλίστῳ τεμένει τιμώμενα. ~ιζʹ
[1, 1]	δοξολογίαν ὁμοφώνως ἄμφω τῷ θεῷ	προσάγοιεν.	Ὅπως δὲ τούτων ἕκαστον ἐπράχθη
[1, 13]	αἱ γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι τοῦτον	διαρπάζοιεν.	Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων καὶ κατὰ
[1, 11]	νέκταρος καὶ τὰ ὀνείδη κοινῶς	πίνοιεν.	Ὃς καὶ μυρίοις ἄλλοις ἀτοπήμασι
[1, 0]	ἀπαθανατίσαι τῇ μνήμῃ, ὡς ἂν	ἔχοιεν	τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις ἡμῶν
[1, 5]	ἱστόρησε, μετακαλεῖται Ἰωάννης ἐφ´ ᾗ	πεποίηκεν	ἀπολογησόμενος καθαιρέσει. Οὗ μὴ συνεληλυθότος
[1, 1]	τούτων ἕκαστον ἐπράχθη καὶ ὅποι	τετελεύτηκεν,	ἐν τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς,
[1, 8]	πάσης εἰρήνης ἡ τοῦ Χριστοῦ	τετύχηκεν	ἐκκλησία. Τούτου δὲ αὖ ἐξ
[1, 4]	ἐνδημήσαντος. Ὡς οὖν ἡ κυρία	παρῴχηκεν	ἡμέρας πεντεκαίδεκα, οἱ ἐπὶ τούτῳ
[1, 1]	μὲν ὡς ἐχθρὸς τῇ πίστει	δέδοικεν	ὑπὸ τοσούτων ἁγίων πατέρων πυργωθείσῃ
[1, 21]	Πλάτωνα τὸν σοφὸν ἡ ψυχὴ	πέφυκεν	ἀποτίθεσθαι, οὕτω τὸ ἀπαθῶς ἐσθίειν
[1, 13]	σῶμα τῶν ἐκ θεοῦ γερῶν	μεταδέδωκεν·	οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα τὸν Συμεώνην
[1, 13]	ἐγένετο καὶ τὴν τῶν πατέρων	ἀπήγγειλεν	ἐντολήν, εὐθέως τε θάτερον τοῖν
[1, 20]	τοῦ σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν βαπτίσματος, γένει	μὲν	Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ καὶ τὴν
[1, 15]	γὰρ καὶ ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι	μὲν	αἱ κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως
[1, 9]	ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα	μὲν	ἀνὰ τὴν Κωνσταντίνου ἡ ἐκ
[1, 3]	τῶν αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι	μὲν	Ἀντιόχου, νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης
[1, 21]	ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ σκοπόν. Οἱ	μὲν	γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ τῶν
[1, 16]	ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς	μὲν	γὰρ ὁ ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς
[1, 21]	φύσει καὶ τοῖς πράγμασιν. Ἔνθα	μὲν	γὰρ πάθος, νεκροὺς εἶναι δεῖ
[1, 11]	τι τῇ πίστει καινότερον. Ἡμεῖς	μὲν	γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον
[1, 21]	καλουμένας λαύρας· ἐν οἷς ἡ	μὲν	δίαιτα διάφορος, ἡ δέ γε
[1, 13]	οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει	μὲν	ἑαυτὸν τῶν ἐπὶ γῆς πραγμάτων,
[1, 20]	Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ ἄγεται, ἀπάρας	μὲν	ἐκ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας
[1, 7]	γοῦν μειζόνων ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη	μὲν	ἐκ τῶν Βλεμμύων, παρ´ ὧν
[1, 9]	ὁμοούσιον ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται	μέν,	ἐκδεήσεων δὲ αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον
[1, 13]	πατέρων ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ	μὲν	ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς τὴν κατάβασιν
[1, 21]	πρεσβεῖα κατὰ πάντων ἔχον. Εἰσὶ	μὲν	ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´ οὖν ὅμως,
[1, 7]	νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ Νεστορίῳ	μὲν	ἐπὶ λέξεως οὐκ ὠνόμασται· φασὶ
[1, 12]	ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ ἀκολουθοῦντας, εἰ	μὲν	ἐπίσκοποι εἶεν ἢ κληρικοί, τῶν
[1, 18]	ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος	μὲν	εὐπρεπῶς τε καὶ περιέργως τὸ
[1, 7]	ἐπάγει· „Ἐπειδὴ δὲ ἐκ βάθρων	μὲν	ἡ προειρημένη καὶ† βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας
[1, 5]	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα	μὲν	Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου τὴν Νεστορίου
[1, 2]	παρὰ τῶν θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν	μὲν	θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ τοῦ παναγίου
[1, 1]	εἴ τι καὶ ἄλλο πάρεργον	μὲν	ἱστορίας δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην,
[1, 6]	εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ	μὲν	καὶ ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς
[1, 19]	τῆς Ἀναστασίου βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται	μὲν	καὶ ἄλλοις, ἐπιτέτμηται δὲ εὖ
[1, 13]	κατὰ τοῦ μετώπου δέρμα ἐρρυτίδωτο	μὲν	καὶ ἀπέσκληκε, σώζεται δ´ οὖν
[1, 15]	Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ πολλὰ	μὲν	καὶ ἕτερα πάσης ὠφελείας ἔμπλεα·
[1, 10]	Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων	μὲν	καὶ ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ δικαστῶν
[1, 15]	διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν	μὲν	καὶ τὰ ἄλλα πάντα λόγιος,
[1, 21]	ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν Οἳ πολλάκις	μὲν	καὶ τὰς καλουμένας ὑπερθεσίμους πράττουσι
[1, 13]	καταπραττόμενος. Τούτου τὰς θεοσημείας γέγραφε	μὲν	καί τις τῶν αὐτοπτῶν γενομένων·
[1, 6]	διανέμει τὰ ἀγαθά, καὶ δίδωσι	μὲν	κατακρατεῖν τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ
[1, 7]	παραπλησίως εἰς αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ	μὲν	κτίσμα καλῶν, ὁ δὲ ἄνθρωπον
[1, 7]	τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν	μὲν	λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν Μαρίαν
[1, 3]	ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος	μὲν	οὐ μακρὰν τῆς Ἐφέσου διεστώσης
[1, 6]	αἱ παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα	μὲν	οὖν ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως
[1, 7]	βουλόμενοι, λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ	μὲν	οὖν πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ
[1, 7]	λόγος οὐδεὶς δυνατώτερος. Καὶ ὅδε	μὲν	οὕτω κἀν τοῖς γράμμασι, πύξ,
[1, 7]	φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε ὡς τὰ	μὲν	πρῶτα Θεοδόσιος τῇ πρὸς αὐτὸν
[1, 14]	δὲ τοῦ νεὼ οἰκοδομία σύγκειται	μὲν	σταυροῦ δίκην ἐκ τῶν τεσσάρων
[1, 13]	ἑπτὰ καὶ τεσσαράκοντα· ἔν τινι	μὲν	στενῷ τόπῳ ἔτεσι δέκα τὸν
[1, 11]	εἰ τόδε πρεσβεύσειε. Καὶ τὰ	μὲν	συνεκτικὰ καὶ καίρια πᾶσι κοινῶς
[1, 11]	τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν	μὲν	σωφροσύνην ὡς ἐναγές τι χρῆμα
[1, 1]	καὶ γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς	μὲν	τὴν αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως
[1, 15]	παρὰ πᾶσι διαβόητος· ὃς οὕτω	μὲν	τὴν σάρκα τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν,
[1, 13]	μετὰ τῶν ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ	μὲν	τῆς γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν
[1, 10]	Ἐν τούτῳ τῷ συνεδρίῳ ἀνακαλεῖται	μὲν	τῆς καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου
[1, 5]	τρεῖς τὰς γενομένας κλήσεις, ἀπολύονται	μὲν	τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ Μέμνων,
[1, 10]	οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ οὕτω	μὲν	τὸ ἐν Ἐφέσῳ δεύτερον διελύθη
[1, 13]	ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα· ἐν	μὲν	τῷ πρώτῳ φροντιστηρίῳ ἔνθα τὰ
[1, 21]	καὶ ψύχους περιορῶντες. Καὶ τὰς	μὲν	τῶν ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον ἀποσείονται,
[1, 17]	καὶ κατὰ θάλασσαν· καὶ ἐνίας	μὲν	τῶν πηγῶν ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι
[1, 21]	Ἱεροσολύμοις δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ ὅτου	μὲν	χάριν ἢ τί πρωτοτύπως ὥς
[1, 7]	ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ	μὲν	ὡς βλάσφημος καὶ θεομάχος κατακέκριται,
[1, 1]	Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν	μὲν	ὡς ἐχθρὸς τῇ πίστει δέδοικεν
[1, 6]	Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα,	ἐδοξάσαμεν	τὸν τῶν ὅλων δεσπότην θεόν,
[1, 4]	πολλάκις, ἐπὶ ταύτην τὴν σκυθρωπὸν	ἐχωρήσαμεν	ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´
[1, 4]	καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως	ἐχωρήσαμεν	ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων
[1, 13]	ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´ αὐτῶν	παρειλήφαμεν.	Ὅτε δ´ οὖν Συμεώνης οὗτος
[1, 13]	παρὰ τοῖς τῆς ἁγίας ἐρήμου	κατειλήφαμεν,	καὶ παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν. Ὅτε
[1, 13]	πόλει, πέπτωκε γὰρ ἐν ὀργῇ,	ἠγάγομεν	τὸ πανάγιον σῶμα, ὅπως ἡμῖν
[1, 18]	τε παλαιοὶ οἵ τε νῦν	ὀνομάζομεν,	πρὸ τῶν ἑδῶν ἃ τῇ
[1, 12]	γέγραφεν ἐπὶ λέξεως ὧδε· „Ἔτι	θεσπίζομεν	τοὺς ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ Νεστορίου
[1, 7]	αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων,	ἥκομεν	ἐς τὴν Θηβαίων μετὰ τῶν
[1, 7]	πάλιν ἄγραφον τῆς σῆς ἀνδρείας	καταλαμβάνομεν	κέλευσμα εἰς τὴν Πανὸς ὑποστρέψειν.
[1, 7]	νῦν τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ	ἴσμεν	ταῖς ἀληθείαις πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν
[1, 7]	παντοδαπῶν ἡ κακία. Διὸ δὴ	ἀξιοῦμεν	τὸ ὑμέτερον μέγεθος τῆς ἡμετέρας
[1, 7]	καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ	κατοικοῦμεν.	Καί τινων ἐν μέσῳ λελεγμένων
[1, 7]	φέρε, Νεστόριον αὐτὸν εἰς μέσον	παραγάγωμεν	τὰ περὶ τούτων διδάσκοντα. Καί
[1, 11]	ἐπὶ τὴν νύσσαν τὸν πῶλον	ἐκκεντήσωμεν,	καὶ τὰ λειπόμενα τῆς Θεοδοσίου
[1, 12]	ἁπάσαις τὸ δὴ λεγόμενον ψήφοις	κατέκρινεν	ἀναθέματι περιβαλών, καὶ γέγραφεν ἐπὶ
[1, 13]	ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν	γέγονεν,	ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν καὶ τὴν
[1, 7]	ἐξηλάθη, ἢ τί μετὰ ταῦτα	γέγονεν	ἐπ´ αὐτῷ, ἢ ὅπως τὸν
[1, 10]	Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ τί λοιπὸν	γέγονεν	οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ οὕτω
[1, 18]	οἰκοδομίας ἐκ τῶν ποικίλων παθημάτων	ἐνήλλαξεν.	Ἀτὰρ καὶ Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ τε
[1, 9]	τυγχάνων πρῶτος τὴν Νεστορίου βλασφημίαν	διήλεγξεν.	Ὡς δ´ οὖν κληθεὶς Εὐτυχὴς
[1, 15]	μὲν τὴν σάρκα τοῖς πόνοις	ἐξέτηξεν,	οὕτω δὲ τὴν ψυχὴν τοῖς
[1, 11]	μειράκιον εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς	διήρπασεν,	μισθόν τε τῆς αἰσχρουργίας τὴν
[1, 7]	δεδήλωται τοῖς ἱστορήσασιν· ἃ καὶ	διέπεσεν	ἄν, καὶ τέλεον διερρύη τε
[1, 11]	ἢ ἀτιμάσαι τὸ θεῖον βουλόμενος	ἐξωλίσθησεν,	ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ
[1, 15]	δὲ οὕτως ἐς τὸ ἀκρότατον	ἐξήσκησεν	ὡς καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι
[1, 11]	παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων πρωτοτύπως βλασφημεῖν	ἠθέλησεν,	ἢ ἀτιμάσαι τὸ θεῖον βουλόμενος
[1, 2]	τε αὖ πολέμων τὴν ἐκκλησίαν	ἐνέπλησεν	αἵμασιν ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ
[1, 7]	ἐνθαδὶ ὢν τῆς οἰκείας βλασφημίας	ἠρέμησεν,	ὡς καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς
[1, 2]	ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν	ἐτόλμησεν	εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν Μαρίαν καλείτω
[1, 17]	καὶ ἐπὶ χρόνον τῆς γῆς	ἐπεκράτησεν,	οὐχ ὥσπερ ἤρξατο οὕτω σφοδρῶς
[1, 7]	βασιλείας ῥωμαϊκῆς. Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν	ᾔτησεν	οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν ἡμετέραν ἐξ
[1, 7]	ἐπ´ αὐτῷ γενομένην ἀποβολὴν οὐκ	ἐκύρωσεν·	εἶτα ὅτι τινῶν ἐπισκόπων ἔνθεν
[1, 5]	Ἐφέσου· οὓς ἡ σύνοδος πάλιν	ἠθῴωσεν	καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ τοὺς μετ´
[1, 1]	πονηρὸς διάβολος τὴν πίστιν πάλιν	ἐτάραττεν.	Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς
[1, 2]	βλασφημίας καθηγητὴς οὐ μόνον οὐ	διεκώλυεν	οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο δόγμασιν,
[1, 12]	ψήφοις κατέκρινεν ἀναθέματι περιβαλών, καὶ	γέγραφεν	ἐπὶ λέξεως ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν
[1, 13]	παρὰ Χριστιανῶν ἀφῃρημένοι, οὕτω παρρησίᾳ	γέγραφεν,	οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε μόνον τὸν
[1, 7]	τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ ὧν	ἔτυχεν	ἀμοιβῶν τῆς βλασφημίας ἕνεκα, οὐ
[1, 7]	ὡς ἐπειδὴ μὴ τῆς δεούσης	ἔτυχεν	ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ θεοῦ κρίσις
[1, 16]	δαίμονες ἐπ´ ἀδείας τὰ οἰκεῖα	δρῷεν,	ὥς φασιν Ἰουλιανῷ φθῆναι τούτους
[1, 15]	τὴν διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος	ἦν	μὲν καὶ τὰ ἄλλα πάντα
[1, 16]	τούτους ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο δ´ ἄρα	ἦν	τὸ οἰκονομούμενον παρὰ τοῦ σωτῆρος
[1, 2]	καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ ἄνθρωπος	ἦν·	ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν τεχθῆναι
[1, 2]	τὴν ἁγίαν καλῶν θεομήτορα, δι´	ἣν	αἰτίαν καὶ αἱρετικὸς ὡμολόγηται. Ἐπειδή
[1, 21]	μακαριώτεροι τῆς ἐντεῦθεν μεταστάσεως, ἐς	ἣν	διὰ παντὸς χαίνουσι τὸν ποθούμενον
[1, 18]	τε καὶ περιφανῆ οἰκοδομίαν ἀνίστη,	ἣν	Καλλίστου στοὰν οἵ τε παλαιοὶ
[1, 20]	αὐτῷ γίνεται παῖς ἡ Εὐδοξία,	ἣν	ὕστερον, ἐπειδὴ καιρὸν ἦγε γάμου,
[1, 4]	καὶ φθαῖεν, μετὰ πολλοῦ χρόνου	τριβήν,	συναλίζονται, Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου διέποντος
[1, 21]	ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ τῶν ἐς	γῆν	βριθόντων κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς γὰρ
[1, 17]	ἀναρίθμητα γενέσθαι πάθη ἀνά τε	γῆν	καὶ κατὰ θάλασσαν· καὶ ἐνίας
[1, 17]	μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι δὲ τὴν	γῆν	καὶ πολλὰς κώμας ἐν αὐτῇ
[1, 21]	ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ	γῆν	ὁρᾶν Οἳ πολλάκις μὲν καὶ
[1, 19]	Θεοδόσιος μεγάλας δυνάμεις ἐκπέμψας κατὰ	γῆν	τε καὶ θάλασσαν πεζικῷ τε
[1, 1]	ἑαυτοῦ ἰλυσπώμενος κακίᾳ, καὶ γράμματος	ἐναλλαγὴν	ἐτέχνασε πρὸς μὲν τὴν αὐτὴν
[1, 7]	τὴν ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα	διαγωγὴν	ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην ἀφέσεως, ὥστε
[1, 21]	δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον τὸ	ζῆν	ἐντεῦθεν ποριζόμενοι, ὥστε χρόνῳ καὶ
[1, 21]	δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον	ἀποζῆν	καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς
[1, 4]	ἁγίων καὶ ἐγκρίτων πατέρων τὴν	ὀρθὴν	καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων
[1, 6]	ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς τὴν	ὀρθὴν	φυλάττουσι πίστιν, ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται
[1, 13]	μὴ πλατύτερον ταῦτα Θεοδωρήτῳ, ὡς	ἔφθην	εἰπών, ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ τοῦ
[1, 11]	βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί δὲ ἂν	φαίην	καὶ περὶ τῆς θεουργηθείσης αὐτοῖς
[1, 21]	αὐτοῖς ἐστι, τί δ´ ἂν	φαίην	χρυσός, ὅτε οὔτε ἰδική τις
[1, 1]	μὲν ἱστορίας δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν	δυνηθείην,	τὴν ἱστορίαν ἀποτιθέμενος ἔνθα τῷ
[1, 3]	κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην νέαν	κυριακὴν	οἱ ἀμφ´ αὐτὸν ἀνὰ τοὺς
[1, 14]	νεὼ οἰκοδομία σύγκειται μὲν σταυροῦ	δίκην	ἐκ τῶν τεσσάρων πλευρῶν στοαῖς
[1, 1]	πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ τὴν	δουλικὴν	Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ προσβαλεῖν
[1, 14]	περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην καθειμένον, τὴν	κεφαλὴν	τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε
[1, 15]	ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς μετελθεῖν βίον,	στήλην	τε ζῶσαν διὰ παντὸς εἶναι
[1, 7]	περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων, ἐξαίφνης πρὸς	ἄλλην	ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν τετάρτην πάλιν
[1, 13]	τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς,	ἄλλην	τινὰ ξένην καὶ τοῖς ἀνθρώποις
[1, 7]	ἢ φυγάδων καθ´ ἡμῶν ἀναπλάσῃ	διαβολὴν	ἤ τινος ἄλλης μηχάνημα μέμψεως·
[1, 7]	διελύθη κατὰ τὴν τοῦ Κυρίου	παραβολήν,	πρὸς τοὺς ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ
[1, 7]	προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´ αὐτῷ γενομένην	ἀποβολὴν	οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι τινῶν
[1, 13]	καὶ τὴν τῶν πατέρων ἀπήγγειλεν	ἐντολήν,	εὐθέως τε θάτερον τοῖν ποδοῖν
[1, 6]	ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος τὴν	ἐπιστολὴν	Ἰωάννου εὖ μάλα ἐπαινέσας ἐπὶ
[1, 6]	καὶ ἔπαινος Κυρίλλου διὰ τὴν	ἐπιστολήν.	Παύλου τε τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου
[1, 18]	ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον	αὐλὴν	κατὰ τὸ μέσον ἐάσας· Ζωΐλος
[1, 21]	ὄψει, μηδὲ τῇ ἁφῇ, μηδὲ	μὴν	αὐτῇ τῇ περιπλοκῇ τοῦ θήλεος
[1, 21]	μηδὲ τὰ σώματα ἀνορθοῦν, μηδὲ	μὴν	ἐπ´ ἀδείας τὰς κλίσεις ποιεῖσθαι,
[1, 4]	ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων γε	μὴν	καὶ διαφόρων ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ
[1, 10]	τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ	μὴν	καὶ Δόμνος ὁ τῆς Ἀντιοχέων.
[1, 10]	μετὰ Ἰωάννην Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ	μὴν	καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον πληρῶν
[1, 22]	λέλεκται, τοιαῦτα φροντιστήρια δειμαμένη, καὶ	μὴν	καὶ τὰ τείχη πρὸς τὸ
[1, 7]	τὸ δέον τι καινουργῆσαι, μηδὲ	μὴν	καλῶς αἰτῆσαι τὴν ἐν Ἐφέσῳ
[1, 4]	Νεστορίου τῇ ἡμῶν κλήσει, μήτε	μὴν	τοὺς παρ´ ἡμῶν ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους
[1, 21]	ῥωμαλέους τὸ σῶμα, σφριγῶντας τὴν	ἀκμήν,	κἂν ἔξωροι τὴν ἡλικίαν ὦσι.
[1, 7]	ἐκ ποίας ὁρμῆς ἢ ποίαν	ἀφορμὴν	τῆς σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς
[1, 2]	ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος τὴν	γνώμην	κακόδοξος Νεστορίου καὶ τῶν Νεστορίου
[1, 1]	ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ τὴν	γνώμην	τῆς γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ
[1, 11]	χειροτονοῦντές τε καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα	συγγνώμην	ταῖς οἰκείαις ἀκολασίαις πορίζοιντο θεοὺς
[1, 7]	διηγήσεως, περὶ πολλῶν, καθ´ ὅσον	ἐνῆν,	γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου οὔσης.
[1, 18]	μέχρις ἡμῶν τὴν τούτου προσηγορίαν	διαδεξαμένην,	εἰ καὶ τὰς οἰκοδομίας ἐκ
[1, 1]	ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον, τήν τε	πεπατημένην	εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ τὴν δουλικὴν
[1, 13]	τὴν τετριμμένην καὶ τοῖς ἁγίοις	πεπατημένην	ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην τινὰ ξένην
[1, 13]	ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία, τί τὴν	τετριμμένην	καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην ὁδὸν
[1, 11]	πορνείαις δὲ καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις	ἡδομένην,	καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι βουλομένην; Μεθ´
[1, 11]	αἰσχρουργίαις ἡδομένην, καὶ τούτοις ἱλάσκεσθαι	βουλομένην;	Μεθ´ ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ τοῖς
[1, 7]	αὐτὸν προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´ αὐτῷ	γενομένην	ἀποβολὴν οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι
[1, 7]	Ὀάσεως ἐνταῦθα διαγωγὴν ἐκ βαρβαρικῆς	γενομένην	ἀφέσεως, ὥστε τὴν τῷ θεῷ
[1, 11]	καί τι τῶν ἄλλως ἐκτόπων	μυσαττομένην,	πορνείαις δὲ καὶ πάσαις αἰσχρουργίαις
[1, 11]	τὰ λεγόμενα, καὶ πρὸς μίαν	ἀπεξεσμένην	καὶ εὐθεῖαν ὁδὸν ὑπαντήσῃ. Διὸ
[1, 21]	δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον γὰρ	κεκαυμένην	σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντες καὶ μόνα
[1, 17]	ἀνὰ πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν, τὴν	οἰκουμένην,	ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν πύργων
[1, 18]	τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν	καλουμένην	Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις
[1, 3]	φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ τὴν	καλουμένην	νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 7]	αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν	καλουμένην	Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε
[1, 13]	ξένην καὶ τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ	ἀγνοουμένην	ὁδεύει· καὶ ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ
[1, 13]	πεπατημένην ὁδὸν ἀφείς, ἄλλην τινὰ	ξένην	καὶ τοῖς ἀνθρώποις καθάπαξ ἀγνοουμένην
[1, 13]	τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν	ξένην	ταύτην καὶ τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτα
[1, 14]	ὧδέ τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν	ὑπήνην	καθειμένον, τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον
[1, 6]	Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν	εἰρήνην	βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ πρὸς τοῦτο
[1, 19]	βασιλεύοντος, ὡς καὶ πρεσβευσαμένοις αὐτοῖς	εἰρήνην	χαρίσασθαι, ἣ καὶ διήρκεσε μέχρι
[1, 21]	ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα γε κορεσθῆναι·	πεινῆν	δὲ αὐτοῖς καὶ διψῆν ὁ
[1, 10]	δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν	κοινὴν	πάντων τῶν ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων
[1, 8]	ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν	κοινὴν	τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς
[1, 11]	ἀποκαλοῦντες, τὴν ἐσχάτην παρὰ πᾶσι	ποινήν,	οἷα τὸν Κρόνον τὸν κακῶς
[1, 7]	τῆς σῆς λαβούσης μεγαλοπρεπείας, πρὸς	Ἐλεφαντίνην	τινὰ τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας
[1, 10]	τούτοις καὶ Δόμνος ὁ μετὰ	Ἰωάννην	Ἀντιοχείας πρόεδρος, καὶ μὴν καὶ
[1, 5]	ἡ σύνοδος πάλιν ἠθῴωσεν καθελοῦσα	Ἰωάννην	καὶ τοὺς μετ´ αὐτοῦ. Καὶ
[1, 7]	οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ	Ἰωάννην	τὸν τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα
[1, 5]	χρησαμένου πρός τε Κύριλλον καὶ	Ἰωάννην	τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους,
[1, 10]	πολλῶν τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων.	Συνῆν	δὲ τούτοις καὶ Δόμνος ὁ
[1, 11]	κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν	σωφροσύνην	ὡς ἐναγές τι χρῆμα καί
[1, 15]	αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ τὴν	ἱερωσύνην	πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ τε πρὸς
[1, 20]	μέχρι τῆς πύλης τῆς ἐπὶ	Δάφνην	ἀγούσης τὸ προάστειον ὁρᾶν τοῖς
[1, 13]	μεταδέδωκεν· οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα τὸν	Συμεώνην	ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος. Οὕτω
[1, 21]	γῆς, κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου	φωνήν.	Ἄλλοι σύνοικοι θηρίοις γινόμενοι καί
[1, 7]	ἑτέρου στερηθείη, τὴν χριστοτόκος ἐπενόησε	φωνήν.	Ἐπισημαίνεταί τε ὡς τὰ μὲν
[1, 16]	μὴ ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων, ὁ	φωνὴν	καὶ προφητείαν τὴν Κασταλίαν ἔχων,
[1, 2]	θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν μὲν θεοτόκος	φωνὴν	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος ἤδη
[1, 2]	συνέκδημός οἱ γέγονε πρὸς τὴν	ἐπισκοπὴν	ἀπαίροντι, ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ
[1, 8]	Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου πόλεως τὴν	ἐπισκοπὴν	ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´ οὗ πάσης
[1, 9]	τε αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου τὴν	ἐπισκοπὴν	τοῦ Δορυλαίου διέποντος, ὃς καὶ
[1, 4]	καὶ τὸν Κελεστίνου τόπον τὴν	ἐπισκοπήν,	ὡς εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης
[1, 7]	τινος γεγραφότος τὴν τελευταίαν ἐκείνου	ῥοπὴν	ἀκήκοα λέγοντος ὡς τὴν γλῶσσαν
[1, 21]	ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς τὴν	ῥοπὴν	ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ ταῦτά γε
[1, 2]	ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν	ῥοπὴν	ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν τοῖς περὶ
[1, 13]	ποδοῖν προέπεμψε τῶν πατέρων τὴν	ἐπιτροπὴν	ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν τὴν
[1, 13]	γένοιτο καὶ μὴ πρὸς τὴν	ἐπιτροπὴν	ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας αὐτὸν
[1, 19]	Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ τὴν	Εὐρώπην	γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς
[1, 10]	τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπου.	Παρῆν	δὲ αὐτοῖς καὶ Φλαβιανὸς μετὰ
[1, 7]	παρ´ ἡμῶν δὲ δι´ ὧν	ἐχρῆν	γνωρισθῆναι τοῖς καλλινίκοις ἡμῶν βασιλεῦσι
[1, 7]	φιλικὸν παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν	σὴν	μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε ὡς ὑπόμνησιν
[1, 20]	Κωνσταντίνου. Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ	τὴν	ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ θεοῦ
[1, 2]	διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον	τὴν	ἁγίαν καλῶν θεομήτορα, δι´ ἣν
[1, 13]	μέχρις ἡμῶν ἐφυλάχθη, οὖ καὶ	τὴν	ἁγίαν κορυφὴν μετὰ πολλῶν ἱερέων
[1, 3]	ὃς κυρίαν τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε	τὴν	ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ
[1, 21]	δοκοῦσιν. Ὅμως δ´ οὖν ἀνὰ	τὴν	ἁγίαν Χριστοῦ πόλιν γενομένη πολλὰ
[1, 21]	ἱκετεία, ῥωμαλέους τὸ σῶμα, σφριγῶντας	τὴν	ἀκμήν, κἂν ἔξωροι τὴν ἡλικίαν
[1, 6]	με δοξάσω. Ἀφικομένου τοίνυν εἰς	τὴν	Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου μου τοῦ
[1, 6]	τε τοῦ Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς	τὴν	Ἀλεξάνδρου πόλιν γενομένου, ἐπί τε
[1, 19]	Ἐπιφανείας τῷ Σύρῳ, ὃς καὶ	τὴν	ἅλωσιν Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ
[1, 18]	καὶ Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου κατὰ	τὴν	Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν
[1, 13]	ἐνδιαίτημα τὸ περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε	τὴν	Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´
[1, 13]	μετὰ τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ	τὴν	Ἀντιοχέων ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος τὰ
[1, 16]	ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς	τὴν	Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη, ἐν τῷ καλουμένῳ
[1, 13]	τοῦ αὐτοκράτορος τεθεσπικότος τοῖς κατὰ	τὴν	Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς σφῶν
[1, 13]	τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ	τὴν	Ἀντιόχου τὸ αὐτοῦ πανάγιον σῶμα·
[1, 13]	ἐξ οὐρανοῦ δὲ τοῖς ἀνθρώποις	τὴν	ἄνωθεν εὐμένειαν καταπραττόμενος. Τούτου τὰς
[1, 11]	Καὶ θαυμάσαι κἀν τούτῳ ἔστι	τὴν	ἄρρητον τοῦ θεοῦ σοφίαν, τοῦ
[1, 1]	πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς	τὴν	ἀρχαίαν ἐπαναγομένης εὐπρέπειαν, ἐν ἱματισμῷ
[1, 7]	βαίνει, καὶ τὴν βασιλείαν καὶ	τὴν	ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ μηδὲ ἐξ
[1, 12]	ὧδε· „Ἔτι θεσπίζομεν τοὺς ζηλοῦντας	τὴν	ἀσεβῆ Νεστορίου πίστιν ἢ τῇ
[1, 1]	γράμματος ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς μὲν	τὴν	αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ
[1, 1]	τῆς γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ	τὴν	αὐτὴν ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν
[1, 13]	τελῶν τε καὶ λοιπῶν, κατὰ	τὴν	αὐτοῦ μάνδραν γενομένων, καὶ τὸν
[1, 11]	οὐ θεὸν εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ	τὴν	αὐτοῦ περὶ τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν,
[1, 11]	πίστει καινότερον. Ἡμεῖς μὲν γὰρ	τὴν	ἄφραστον καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ
[1, 11]	τῆς θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας, ᾗ	τὴν	Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν,
[1, 7]	πύξ, λάξ, παίει, βαίνει, καὶ	τὴν	βασιλείαν καὶ τὴν ἀρχὴν βλασφημῶν,
[1, 22]	πρὸ τῆς Εὐδοκίας, καὶ Θεοδοσίου,	τὴν	βασιλείαν ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτεσι
[1, 18]	τὸ μέσον ἐάσας· Ζωΐλος δὲ	τὴν	βασίλειον στοὰν τὴν πρὸς τὸ
[1, 17]	πολλοὺς τῶν πύργων τῶν ἀνὰ	τὴν	βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι, συμπεσεῖν τε
[1, 11]	ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ καὶ μὴ	τὴν	γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν μηρὸν
[1, 17]	καλούμενον μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι δὲ	τὴν	γῆν καὶ πολλὰς κώμας ἐν
[1, 21]	τροφὰς τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ	τὴν	γῆνβοσκοὺς καλοῦσιμόνον τὸ ζῆν ἐντεῦθεν
[1, 7]	ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος ὡς	τὴν	γλῶσσαν σκώληξι διαβρωθεὶς ἐπὶ τὰ
[1, 7]	αὐτοῦ γράφει, καὶ ὡς σκώληξι	τὴν	γλῶτταν τὸ τελευταῖον βρωθεὶς εἰς
[1, 2]	πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος	τὴν	γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ τῶν
[1, 1]	αὐτὴν ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ	τὴν	γνώμην τῆς γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα
[1, 17]	χώματα πλεῖστα εἰς ὄρη σχεδιασθῆναι·	τὴν	δὲ θάλασσαν ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι,
[1, 2]	πατέρων ἐξώθησέ τε καὶ ἀπεβάλετο,	τὴν	δὲ χριστοτόκος παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε
[1, 13]	γέγονεν, ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν καὶ	τὴν	δίαιταν, τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω
[1, 2]	δυσχεράναντος καὶ βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου	τὴν	διάλεξιν, Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας
[1, 15]	ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων	τὴν	διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν
[1, 4]	Μέμνονος τοῦ τῆς Ἐφεσίων προέδρου	τὴν	διέλευσιν τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ
[1, 6]	καὶ διαβόητον ἔχωσιν εἰς αἰῶνα	τὴν	δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν
[1, 1]	τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ	τὴν	δουλικὴν Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ
[1, 6]	τὴν δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι	τὴν	ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς καὶ αὐτὸς
[1, 6]	σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις	τὴν	εἰρήνην βραβεύσαντος, κεκληκότων δὲ πρὸς
[1, 11]	δόγματα, καὶ πρὸς αὔξησιν καὶ	τὴν	εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν ἡ καθολικὴ
[1, 5]	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ	τὴν	ἐκείνου βλασφημίαν ἐγνωκότος εὐσεβέσι τε
[1, 2]	ἀνετύπωσε, μυρίων τε αὖ πολέμων	τὴν	ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις ταύτην
[1, 2]	τῷ φιλοχρίστῳ λεῲ ποιούμενος ἀνὰ	τὴν	ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν·
[1, 13]	ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ τὴν	τῶν	ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ,
[1, 21]	ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν καὶ	τὴν	ἑκούσιον ἀσθένειαν· ἄσαρκοί τινες ἀθληταί,
[1, 3]	τὰ σκῆπτρα τῆς ἑῴας διέποντος	τὴν	ἐν Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον ἁλισθῆναι,
[1, 7]	καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν καλῶς αἰτῆσαι	τὴν	ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον ἁλισθῆναι, γράφει,
[1, 13]	Τούτου τὸ πανάγιον σῶμα μετὰ	τὴν	ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ τὴν Ἀντιοχέων
[1, 5]	τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν	τὴν	ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν ταύτην ἀπόφασιν
[1, 21]	ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι δοκεῖν καὶ	τὴν	ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ κοινὴ τράπεζα
[1, 1]	τὸν πλανώμενον, οὐ συνιεὶς καὶ	τὴν	ἐντεῦθεν ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ γὰρ
[1, 9]	πρὸ τῆς ἑνώσεως, μετὰ δὲ	τὴν	ἕνωσιν μίαν φύσιν ὁμολογῶ· ὃς
[1, 4]	ἐπισκόπους προσδεξαμένου, ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ	τὴν	ἐξέτασιν τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ
[1, 7]	Θεοδόσιος τῇ πρὸς αὐτὸν προσπαθείᾳ	τὴν	ἐπ´ αὐτῷ γενομένην ἀποβολὴν οὐκ
[1, 7]	ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι δὲ Θεοδοσίου	τὴν	ἐπάνοδον ἐγνωκότος, τόπους ἐκ τόπων
[1, 13]	καὶ πάντα ἀοιδίμου μνήμης, πρῶτος	τὴν	ἐπὶ κίονος στάσιν ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ
[1, 2]	καὶ συνέκδημός οἱ γέγονε πρὸς	τὴν	ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι, ὅτε καὶ Θεοδώρῳ
[1, 8]	τῆς Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου πόλεως	τὴν	ἐπισκοπὴν ἐπιτρέπεται Μαξιμιανός, ὑφ´ οὗ
[1, 9]	λιβέλλους τε αὖ ἐπιδεδωκότος Εὐσεβίου	τὴν	ἐπισκοπὴν τοῦ Δορυλαίου διέποντος, ὃς
[1, 4]	διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου τόπον	τὴν	ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται, τῆς πρεσβυτέρας
[1, 6]	λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος	τὴν	ἐπιστολὴν Ἰωάννου εὖ μάλα ἐπαινέσας
[1, 6]	ἐλθόντος, καὶ ἔπαινος Κυρίλλου διὰ	τὴν	ἐπιστολήν. Παύλου τε τοῦ Ἐμεσηνῶν
[1, 13]	τοῖν ποδοῖν προέπεμψε τῶν πατέρων	τὴν	ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν
[1, 13]	δοῦλος γένοιτο καὶ μὴ πρὸς	τὴν	ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας
[1, 11]	σεμνὸν ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν ἀποκαλοῦντες,	τὴν	ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα
[1, 20]	ἀφίκετο. Οὗτος τοίνυν ὁ Θεοδόσιος	τὴν	Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται τοῦ σωτηριώδους μεταλαβοῦσαν
[1, 19]	χρόνοις Θεοδοσίου ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ	τὴν	Εὐρώπην γεγόνασιν, Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος·
[1, 21]	μόνης τῆς ἐφέσεως ἀναζωπυρούσης αὐτοῖς	τὴν	ἡλικίαν καὶ τὴν ἑκούσιον ἀσθένειαν·
[1, 21]	σφριγῶντας τὴν ἀκμήν, κἂν ἔξωροι	τὴν	ἡλικίαν ὦσι. Καὶ οὕτως αὐτοῖς
[1, 7]	ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν	τὴν	ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα διαγωγὴν
[1, 18]	κατὰ τὴν Ἀντιοχέων ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν,	τὴν	ἡμετέραν θρησκείαν διαπρέποντες. Καὶ Μεμνόνιος
[1, 7]	αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν ἐς	τὴν	Θηβαίων μετὰ τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων,
[1, 21]	τῇ περιπλοκῇ τοῦ θήλεος πρὸς	τὴν	ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ ἀνδρῶν
[1, 13]	κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ	τὴν	ἰδίαν ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ τῆς
[1, 13]	ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν	τὴν	ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε
[1, 15]	κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ	τὴν	ἱερωσύνην πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ τε
[1, 0]	ῥοπῆς, ὅθεν οἱ λελεγμένοι μοι	τὴν	ἱστορίαν ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα πρῶτον
[1, 1]	ἱστορίας δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν δυνηθείην,	τὴν	ἱστορίαν ἀποτιθέμενος ἔνθα τῷ φιλανθρώπῳ
[1, 7]	θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν	τὴν	καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ
[1, 18]	στρατηγὸς τῶν ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς,	τὴν	καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς
[1, 3]	αὐτὸν φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ	τὴν	καλουμένην νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´
[1, 7]	ὡς αὖθις Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ	τὴν	καλουμένην Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ δέ
[1, 16]	Ἀπόλλων, ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν	τὴν	Κασταλίαν ἔχων, ἀνελεῖν τι ἠδύνατο
[1, 13]	εἰ μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς	τὴν	κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ
[1, 1]	Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι μετὰ	τὴν	κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν
[1, 21]	καὶ παραφόρους σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω	τὴν	κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν τελευταῖον χιτῶνα
[1, 14]	κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην καθειμένον,	τὴν	κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ εἰώθει.
[1, 10]	δὲ δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ	τὴν	κοινὴν πάντων τῶν ἁγιωτάτων πατέρων
[1, 8]	Κυζίκου ἐπίσκοπος ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε	τὴν	κοινὴν τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν,
[1, 14]	κείμενον πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους	τὴν	κορυφήν. Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι,
[1, 11]	αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην	τὴν	κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν
[1, 11]	διήρπασεν, μισθόν τε τῆς αἰσχρουργίας	τὴν	κύλικα παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν προπίνειν
[1, 13]	λογίως ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος, ὁ	τὴν	Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ τὰ
[1, 4]	διέλευσιν τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ	τὴν	κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν
[1, 3]	μή ποτε ἂν αὐτὸν φθῆναι	τὴν	κυρίαν, εἰ τὴν καλουμένην νέαν
[1, 10]	δὲ καί τινα Σωφρονίου χάριν	τὴν	Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´
[1, 9]	τὸν δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς κατὰ	τὴν	Κωνσταντίνου ἁλισθείσης συνόδου, λιβέλλους τε
[1, 9]	Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν ἀνὰ	τὴν	Κωνσταντίνου ἡ ἐκ γειτόνων σύνοδος
[1, 20]	πρεσβυτέρας Ῥώμης, κατάρας δὲ πρὸς	τὴν	Κωνσταντίνου. Ἣ χρόνοις ὕστερον ἐπὶ
[1, 2]	Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον	τὴν	Μαρίαν καλείτω μηδείς. Μαρία γὰρ
[1, 7]	τῶν μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν	τὴν	Μαρίαν ὀνομάζεσθαι, τῶν δὲ θεοτόκον·
[1, 2]	χιτῶνα παρὰ τῶν θεοκτόνων περιρραγείς,	τὴν	μὲν θεοτόκος φωνὴν ὑπὸ τοῦ
[1, 11]	Ἀφροδίτην τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν,	τὴν	μὲν σωφροσύνην ὡς ἐναγές τι
[1, 4]	παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ τήνδε	τὴν	μητρόπολιν καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα
[1, 2]	ἀπαίροντι, ὅτε καὶ Θεοδώρῳ κατὰ	τὴν	Μοψουεστίαν συντυχὼν ὁ Νεστόριος τῆς
[1, 12]	~ιβʹ Ὅπως ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος	τὴν	Νεστορίου αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´
[1, 9]	καὶ ῥήτωρ ἔτι τυγχάνων πρῶτος	τὴν	Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´
[1, 5]	τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους,	τὴν	Νεστορίου καθαίρεσιν ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ
[1, 5]	καὶ Ἰωάννης, κυρώσαντες ἔτι καὶ	τὴν	Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν τὴν
[1, 5]	πρῶτα μὲν Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου	τὴν	Νεστορίου καθαίρεσιν, ὕστερον δὲ τὴν
[1, 21]	γε πανδαισίαν τε καὶ τρυφὴν	τὴν	νηστείαν ἔχοντες, καὶ τράπεζαν διακορῆ
[1, 11]	τε καὶ τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ	τὴν	νύσσαν τὸν πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ
[1, 13]	σαρκὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης,	τὴν	ξένην ταύτην καὶ τοῖς ἀνθρώποις
[1, 13]	Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων καὶ κατὰ	τὴν	ὁδοιπορίαν γενομένων, κομίζεται κατὰ τὴν
[1, 22]	ἱστορία παραστήσει, τῆς ἄνωθεν ῥοπῆς	τὴν	οἰκείαν χορηγούσης εὐμένειαν. Τέλος τοῦ
[1, 7]	μὴ κατὰ τοῦ τεθέντος θεμελίου	τὴν	οἰκοδομίαν ποιησάμενος ἀλλ´ ἐπὶ τῆς
[1, 17]	σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς εἰπεῖν,	τὴν	οἰκουμένην, ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν
[1, 6]	προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς πίστεως	τὴν	ὁμολογίαν, καὶ ταύτην συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου
[1, 4]	ῥήσεων ἁγίων καὶ ἐγκρίτων πατέρων	τὴν	ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν,
[1, 6]	καὶ ἀκατάσειστον ἐν ἰδίαις ψυχαῖς	τὴν	ὀρθὴν φυλάττουσι πίστιν, ἐξαίρετον δὲ
[1, 14]	ξεστοῦ πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ μάλα	τὴν	ὀροφὴν εἰς ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ
[1, 13]	μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν	τῶν	οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει
[1, 7]	πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν εἰς	τὴν	Πανός, τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ
[1, 7]	σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς	τὴν	Πανὸς ὑποστρέψειν. Συγκοπέντες δὲ τοῖς
[1, 21]	σμικρὸν ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς καὶ	τὴν	πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι δοκεῖν
[1, 0]	συγγραφέως, πῶς ἐπὶ τὸ γράφειν	τὴν	παροῦσαν πραγματείαν ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ τῷ
[1, 13]	παρ´ αὐτὸν ἐγένετο καὶ τὴν	τῶν	πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως τε
[1, 7]	εἰ μὴ Νεστορίου βίβλῳ περιέτυχον	τὴν	περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς
[1, 1]	παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς διάβολος	τὴν	πίστιν πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς
[1, 7]	σώματι, καὶ τὴν χεῖρα καὶ	τὴν	πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα πάλιν εἰς
[1, 15]	Ἰσίδωρος, οὗ κλέος εὐρὺ κατὰ	τὴν	ποίησιν, ἔργῳ τε καὶ λόγῳ
[1, 16]	λειψάνων μετὰ πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ	τὴν	πόλιν ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ
[1, 18]	Ζωΐλος δὲ τὴν βασίλειον στοὰν	τὴν	πρὸς τὸ νότιον τῆς Ῥουφίνου
[1, 14]	ἀσκήσεως οἶμαι τοῦ παναγίου Συμεώνου	τὴν	προσηγορίαν τῷ χώρῳ καταλιπούσης. Διήκει
[1, 4]	ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ δῆτα κατὰ	τὴν	προτεραίαν ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι,
[1, 21]	ὡς ἐκ διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς	τὴν	ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι, καὶ ταῦτά
[1, 2]	μάλα ἀτεχνῶς τοῖς εἰρημένοις Ἀναστασίῳ	τὴν	ῥοπὴν ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν τοῖς
[1, 22]	τούτῳ διακονησαμένης, Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος	τὴν	Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ δ´
[1, 21]	συμπλέκεται βίος, ὥστε ἀμέλει καὶ	τὴν	σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ
[1, 15]	πᾶσι διαβόητος· ὃς οὕτω μὲν	τὴν	σάρκα τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω
[1, 7]	ὡς φιλικὸν παρ´ ἡμῶν πρὸς	τὴν	σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε ὡς
[1, 4]	ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ ταύτην	τὴν	σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς
[1, 13]	ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν γέγονεν, ἐκπλαγεὶς	τὴν	στάσιν καὶ τὴν δίαιταν, τῶν
[1, 1]	καὶ ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον,	τήν	τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας καὶ
[1, 7]	Ἐγὼ δὲ καί τινος γεγραφότος	τὴν	τελευταίαν ἐκείνου ῥοπὴν ἀκήκοα λέγοντος
[1, 13]	ἡ ξενοπρεπὴς αὕτη πολιτεία, τί	τὴν	τετριμμένην καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην
[1, 13]	πραγμάτων, καὶ τὴν φύσιν βιασάμενος	τὴν	τέως κάτω βρίθουσαν τὰ μετέωρα
[1, 21]	ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, κατὰ	τὴν	τοῦ ἀποστόλου φωνήν. Ἄλλοι σύνοικοι
[1, 7]	ἣ καὶ ταχέως διελύθη κατὰ	τὴν	τοῦ Κυρίου παραβολήν, πρὸς τοὺς
[1, 18]	τῆς Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν	τὴν	τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ καὶ
[1, 7]	ἐκ βαρβαρικῆς γενομένην ἀφέσεως, ὥστε	τὴν	τῷ θεῷ δοκοῦσαν καὶ νῦν
[1, 13]	ὡς ἐπιτετράφασιν αὐτῷ καταβῆναι καὶ	τὴν	τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν ἀνύειν.
[1, 13]	ἀλλήλοις μετέδοσαν. Οὗτος ἐν σαρκὶ	τὴν	τῶν οὐρανίων δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας,
[1, 13]	περ παρ´ αὐτὸν ἐγένετο καὶ	τὴν	τῶν πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως
[1, 7]	ἡμᾶς ἐκ τῆς Πανὸς πρὸς	τὴν	ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν ἕτερον τῆς
[1, 6]	πίστιν, ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται φροντίδα	τὴν	ὑπὲρ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα
[1, 14]	τεθέανται ὧδέ τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον,	τὴν	ὑπήνην καθειμένον, τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ
[1, 11]	τῆς αἰσχρουργίας τὴν κύλικα παρέσχετο,	τὴν	φιλοτησίαν προπίνειν ἐπιτρέψας, ὡς ἂν
[1, 13]	τῶν ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ	τὴν	φύσιν βιασάμενος τὴν τέως κάτω
[1, 7]	νοσοῦντι καὶ γηράσαντι σώματι, καὶ	τὴν	χεῖρα καὶ τὴν πλευρὰν συντριβέντες
[1, 7]	τῶν μερῶν τοῦ ἑτέρου στερηθείη,	τὴν	χριστοτόκος ἐπενόησε φωνήν. Ἐπισημαίνεταί τε
[1, 7]	ἡμᾶς ἀπειλητικαῖς καταπλῆξαι διὰ τάχους	τὴν	χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων αὐτὴν
[1, 7]	τελευταῖον βρωθεὶς εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε	τὴν	ψυχήν. Ὅπως δὲ ὁ Νεστόριος
[1, 15]	τοῖς πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ	τὴν	ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις,
[1, 20]	μὲν Ἀθηναίαν, καλλιεπῆ δὲ καὶ	τὴν	ὥραν εὐπρεπῆ, μέσης οἱ γενομένης
[1, 7]	Ἄμφω γὰρ παραπλησίως εἰς αὐτὸν	ἐβλασφημησάτην,	ὁ μὲν κτίσμα καλῶν, ὁ
[1, 6]	εἰς αἰῶνα τὴν δόξαν καὶ	εὐκλεεστάτην	ἀποφήνωσι τὴν ἑαυτῶν βασιλείαν· οἷς
[1, 5]	Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ γοῦν τὴν	ἐννομωτάτην	καὶ δικαίαν ταύτην ἀπόφασιν ἐφίσταται
[1, 11]	ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν ἀποκαλοῦντες, τὴν	ἐσχάτην	παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα τὸν
[1, 13]	μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω δ´ οὖν	συνηλθέτην,	καὶ τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες σῶμα
[1, 11]	πορνείας, ᾗ τὴν Ἀφροδίτην τὴν	κοχλογεννήτην	Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν μὲν σωφροσύνην
[1, 11]	θεουργηθείσης αὐτοῖς πορνείας, ᾗ τὴν	Ἀφροδίτην	τὴν κοχλογεννήτην Κυπρίαν ἐπέστησαν, τὴν
[1, 6]	βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν τῶν ὅλων	δεσπότην	θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι ταῖς
[1, 7]	παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας βλασφημίας τὸν	πανόπτην	μὴ λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ ἑτέρων
[1, 7]	πρὸς ἄλλην ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν	τετάρτην	πάλιν ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο. Καὶ
[1, 6]	τοῦ θεοσεβεστάτου Παύλου τοῦ ἐπισκόπου	χάρτην	προκομίσαντος ἀδιάβλητον ἔχοντα τῆς πίστεως
[1, 20]	σώζεται. Ἐξ ἧς προτραπεὶς Θεοδόσιος	μεγίστην	μοῖραν τῇ πόλει προστίθησι, τὸ
[1, 3]	τῆς συνελεύσεως ἀπέφηνε τὴν ἁγίαν	Πεντηκοστὴν	ἡμέραν, ἐν ᾗ τὸ ζωοποιὸν
[1, 7]	τοῦ τῶν Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´	αὐτὴν	ἀναδραμόντος Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Τούτων
[1, 7]	τῆς Πανὸς ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι πρὸς	αὐτὴν	διὰ τῆς προρρηθείσης στρατιωτικῆς βοηθείας.
[1, 1]	ἐναλλαγὴν ἐτέχνασε πρὸς μὲν τὴν	αὐτὴν	ἕλκοντος διάνοιαν, ὅπως δὲ τὴν
[1, 7]	τῆς Πανὸς πρὸς τὴν ὑπ´	αὐτὴν	ἐνορίαν ἕτερον τῆς σῆς ἀνδρείας
[1, 7]	τὴν χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς Μαζίκων	αὐτὴν	μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν
[1, 1]	γλώσσης ἀπομερίσῃ, ἵνα μὴ τὴν	αὐτὴν	ὁμολογίαν τε καὶ δοξολογίαν ὁμοφώνως
[1, 22]	ᾧ ἐτέθη, καὶ τῆς μετ´	αὐτὴν	τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς τοίνυν τοιούτοις
[1, 20]	χαλκοῦ τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων	αὐτὴν	τετιμήκασιν, ἣ καὶ μέχρις ἡμῶν
[1, 14]	σταδίους μάλιστα τριακοσίους κείμενον πρὸς	αὐτὴν	τοῦ ὄρους τὴν κορυφήν. Μάνδραν
[1, 5]	γοῦν τὴν ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν	ταύτην	ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης
[1, 18]	Ἀνατολίου στοὰν οἰκοδομεῖ παντοδαπαῖς ὕλαις	ταύτην	διακοσμήσας. Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα,
[1, 16]	τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου	ταύτην	ἐξάραντος. Γέγονε δὲ ταὐτὰ ἐκεῖθεν
[1, 2]	τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις	ταύτην	ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ ἀπορήσειν πρὸς
[1, 10]	ὁ τοῦ Δορυλαίου πρόεδρος. Κατὰ	ταύτην	καὶ Ἴβας τῶν Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας
[1, 13]	ἄνω Ἱερουσαλὴμ πολίτης, τὴν ξένην	ταύτην	καὶ τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτα τρίβον
[1, 6]	τῆς πίστεως τὴν ὁμολογίαν, καὶ	ταύτην	συντετάχθαι διαβεβαιωσαμένου παρά τε τῆς
[1, 4]	Ῥωμαίων ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ	ταύτην	τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ
[1, 3]	ἑῴας διέποντος τὴν ἐν Ἐφέσῳ	πρώτην	σύνοδον ἁλισθῆναι, γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων
[1, 2]	δοκῶ μὴ ἀπορήσειν πρὸς εὔλογον	διασκευὴν	τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης
[1, 7]	Ὡς ἂν τοίνυν μὴ ψεύδους	γραφὴν	ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον αὐτὸν εἰς
[1, 0]	τὸν ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι πόνον	συγγραφήν	τε ταῦτα ποιήσασθαι, εὖ μάλα
[1, 14]	πεποιημένοι εὐπρεπῶς, εὖ μάλα τὴν	ὀροφὴν	εἰς ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ δέ
[1, 21]	τὸ πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων εἰς	τροφὴν	αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω κομιδῇ βραχέσιν
[1, 14]	πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν	κορυφήν.	Μάνδραν οἱ ἐπιχώριοι καλοῦσι, τῆς
[1, 13]	ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν ἁγίαν	κορυφὴν	μετὰ πολλῶν ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος
[1, 21]	οἵ γε πανδαισίαν τε καὶ	τρυφὴν	τὴν νηστείαν ἔχοντες, καὶ τράπεζαν
[1, 7]	καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὴν	ἀρχὴν	βλασφημῶν, ὁ μηδὲ ἐξ ὧν
[1, 22]	Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος τὴν Ῥωμαίων	ἀρχὴν	περιβάλλεται. Ἃ δ´ οὖν καὶ
[1, 7]	βρωθεὶς εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν	ψυχήν.	Ὅπως δὲ ὁ Νεστόριος ἐξηλάθη,
[1, 15]	πόνοις ἐξέτηξεν, οὕτω δὲ τὴν	ψυχὴν	τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις, ὡς
[1, 21]	κορεσθῆναι· πεινῆν δὲ αὐτοῖς καὶ	διψῆν	ὁ σφῶν ἐγκελεύεται νόμος, περιστέλλειν
[1, 21]	αὖ πάλιν διαιρούσης χάριτος, ὥστε	ζωὴν	ἐν αὐτοῖς καὶ νέκρωσιν συνοικεῖν,
[1, 7]	Ὀάσεως τῆς Ἴβεως ἐκ πολλῶν	πρώην	ἀφανισθείσης, τοῦ τῶν Νουβαδῶν πλήθους
[1, 7]	τῆς Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν	πρώην	περὶ τῆς ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν
[1, 7]	Ἐφέσῳ κεκινημένων, Ὄασιν τὴν καὶ	Ἴβιν	ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ κατοικοῦμεν. Καί
[1, 13]	αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν Ἀντιοχέων	λαβεῖν.	Καὶ δεήσεις οἱ τῆς Ἀντιόχου
[1, 11]	μᾶλλον ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ φθάσαντος	λέγειν	εἰ τόδε πρεσβεύσειε. Καὶ τὰ
[1, 7]	κατ´ οἶκτον προσήγαγον, τί βουλόμενοι,	λέγειν	οὐκ ἔχω. Οἱ μὲν οὖν
[1, 14]	ἀκριβέστατον, οὐκ ἔχω ἀνθ´ ὅτου	λέγειν,	ὡς ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη
[1, 7]	καὶ τῶν μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον	δεῖν	τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι, τῶν δὲ
[1, 21]	παντὸς χαίνουσι τὸν ποθούμενον αὐτοῖς	ἰδεῖν	ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ τοῦ ναοῦ
[1, 15]	λόγον τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ	δοξάζειν	ἐθέλοντα, εὐθυβόλως εὖ μάλα στοχασάμενοι
[1, 7]	τοσαύτας καθ´ ἑνὸς σώματος ἐξορίας	ὁρίζειν·	καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς ἀνενεχθεῖσι
[1, 21]	ἐπὶ γῆς δυσόδων χωρίων τὸ	λαθεῖν	ἑαυτοῖς πορίζονται. Λέξω δὲ καὶ
[1, 17]	τῶν ὑδάτων ἐς τοὐπίσω νοστησάντων·	παθεῖν	τε καὶ τὰ πολλὰ Βιθυνίας
[1, 0]	τά τε ἄλλα καὶ ὥστε	πείθειν	οἷός τε εἶναι τοὺς ἐντυγχάνοντας
[1, 15]	καὶ τὸν ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης	ὑπελθεῖν,	οὔπω τὸν λόγον τῆς ἀναστάσεως
[1, 15]	λόγοις, ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς	μετελθεῖν	βίον, στήλην τε ζῶσαν διὰ
[1, 13]	Οὕτω τὸ καθ´ ἕκαστον ἂν	διεξεληλύθειν	ἐμοί τε τῆς διηγήσεως ὠφέλειαν
[1, 21]	πέφυκεν ἀποτίθεσθαι, οὕτω τὸ ἀπαθῶς	ἐσθίειν	φιλοσοφοῦσι, κἂν παρὰ καπήλοις ἢ
[1, 21]	ἐπινοήσαντες τὸ αὖ μὴ βουλόμενοι	ἐσθίειν,	ὡς ἔκπληξιν τὸ πρᾶγμα καθεστάναι,
[1, 7]	Καὶ ὅρκους ἐπαγαγὼν ᾔτησεν οὕτως·	„Ἀνενεγκεῖν	τὴν ἡμετέραν ἐξ Ὀάσεως ἐνταῦθα
[1, 11]	οὐχ ὁρᾷ, ἀλλὰ τῷ σκότῳ	συνοικεῖν	κατεκρίθησαν. Τούτων τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί
[1, 21]	ζωὴν ἐν αὐτοῖς καὶ νέκρωσιν	συνοικεῖν,	τἀναντία καὶ τῇ φύσει καὶ
[1, 13]	ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας αὐτὸν	καθέλκειν.	Ὃς ἐπειδή περ παρ´ αὐτὸν
[1, 21]	τὴν πάντων ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι	δοκεῖν	καὶ τὴν ἑνὸς ἁπάντων. Καὶ
[1, 21]	ὡς τάφων ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς	δοκεῖν	ὑπὲρ γῆν ὁρᾶν Οἳ πολλάκις
[1, 2]	τῆς ψυχῆς ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα	διδάσκειν	ἐπειρᾶτο, ὥστε κατὰ τῆς ἰδίας
[1, 1]	δουλικὴν Ἀρείου μανίαν παραγκωνισάμενος. Καὶ	προσβαλεῖν	μὲν ὡς ἐχθρὸς τῇ πίστει
[1, 7]	ὀφθαλμόν, ἐξ ἑτέρων γραμμάτων ἔστιν	ἑλεῖν,	γενομένων αὐτῷ πρὸς τὸν τῆς
[1, 6]	ἐκκλησίαι. Ταῦτα μὲν οὖν ἔστιν	ἑλεῖν	τὸν φιλοπόνως τοῖς τὸ τηνικαῦτα
[1, 21]	αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας τε μετέχειν	ἐθέλειν	φύσεως καὶ μὴ μιᾶς εἶναι.
[1, 16]	καὶ προφητείαν τὴν Κασταλίαν ἔχων,	ἀνελεῖν	τι ἠδύνατο τῷ βασιλεῖ χρηστηριαζομένῳ,
[1, 6]	τοῖς ὑπὲρ δύναμιν πόνοις ἑλομένου	προσομιλεῖν,	ἵνα τὸν τοῦ διαβόλου νικήσῃ
[1, 21]	διψῆν ὁ σφῶν ἐγκελεύεται νόμος,	περιστέλλειν	τε τὸ σῶμα τοσοῦτο μόνον
[1, 7]	καταπλῆξαι διὰ τάχους τὴν χώραν	ἐκδραμεῖν,	ὡς Μαζίκων αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς
[1, 11]	αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων πρωτοτύπως	βλασφημεῖν	ἠθέλησεν, ἢ ἀτιμάσαι τὸ θεῖον
[1, 11]	τὴν κύλικα παρέσχετο, τὴν φιλοτησίαν	προπίνειν	ἐπιτρέψας, ὡς ἂν μετὰ τοῦ
[1, 11]	ἐρευνῶντες καὶ ἐς τὰ μάλιστα	σεμνύνειν	καὶ ἐξαίρειν βουλόμενοι ἢ τῇδε
[1, 21]	μὴ μιᾶς εἶναι. Συνελόντι τοίνυν	εἰπεῖν,	ἐν τούτῳ τῷ παναρίστῳ καὶ
[1, 2]	τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν	εἰπεῖν·	„Θεοτόκον τὴν Μαρίαν καλείτω μηδείς.
[1, 17]	γέγονε σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς	εἰπεῖν,	τὴν οἰκουμένην, ὥστε καὶ πολλοὺς
[1, 11]	ἐς τὰ μάλιστα σεμνύνειν καὶ	ἐξαίρειν	βουλόμενοι ἢ τῇδε ἢ ἐκεῖσε
[1, 11]	Ἑλληνικῆς πλάνης τρόφιμοι, οὐ θεὸν	εὑρεῖν	βουλόμενοι ἢ τὴν αὐτοῦ περὶ
[1, 10]	τί λοιπὸν γέγονεν οὐκ ἔστιν	εὑρεῖν.	Καὶ οὕτω μὲν τὸ ἐν
[1, 7]	ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις γὰρ ἔστιν	εὑρεῖν	ὡς ἐπειδὴ μὴ τῆς δεούσης
[1, 1]	πάρεργον μὲν ἱστορίας δὲ ἄξιον	ἐξευρεῖν	δυνηθείην, τὴν ἱστορίαν ἀποτιθέμενος ἔνθα
[1, 13]	ἑαυτὸν πρὸς τὴν κατάβασιν δοίη,	συγχωρεῖν	ἐκέλευσαν αὐτῷ τὴν ἰδίαν ἐκτρέχειν·
[1, 17]	ἀνὰ τὴν βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι,	συμπεσεῖν	τε καὶ τὸ Χερρονήσου καλούμενον
[1, 2]	ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ	ἀπορήσειν	πρὸς εὔλογον διασκευὴν τῆς ἱστορίας
[1, 2]	ἱστορίας καὶ τῆς ταύτης τελευτῆς	καταντήσειν,	εἴ γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ τοῦ
[1, 6]	τὰ ἀγαθά, καὶ δίδωσι μὲν	κατακρατεῖν	τῶν ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ
[1, 1]	ἀλλ´ εἰ καὶ λέξιν τινὰ	παραχαράττειν	οἷός τε γένοιτο· πολλάκις δὲ
[1, 0]	οἷός τε εἶναι τοὺς ἐντυγχάνοντας	θρησκεύειν	τὰ ἡμέτερα, εἰ καὶ μὴ
[1, 13]	καὶ ἀερίου μάρτυρος ἐπὶ ῥήματος	ἱκετεύειν	τε καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ,
[1, 13]	τὴν τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων ὁδὸν	ἀνύειν.	Οἵπερ, εἰ μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν
[1, 21]	ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι, πάντων δὲ	ἀκούειν	καὶ πᾶσι συγγίνεσθαι. Εἰσὶ δὲ
[1, 0]	τοῦ συγγραφέως, πῶς ἐπὶ τὸ	γράφειν	τὴν παροῦσαν πραγματείαν ἐλήλυθεν. Εὐσεβίῳ
[1, 15]	τῆς θείας χάριτος μηδὲν ἐλλειπὲς	ἔχειν	ἀνεχομένης· καὶ οὐκ ἐψεύσθησαν τῆς
[1, 13]	συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ τὴν ἰδίαν	ἐκτρέχειν·	ἐκ γὰρ τῆς ὑπακοῆς δῆλον
[1, 21]	τ´ αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας τε	μετέχειν	ἐθέλειν φύσεως καὶ μὴ μιᾶς
[1, 13]	γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ τὸ μὴ	ὑπάρχειν	τεῖχος τῇ πόλει, πέπτωκε γὰρ
[1, 7]	καταλαμβάνομεν κέλευσμα εἰς τὴν Πανὸς	ὑποστρέψειν.	Συγκοπέντες δὲ τοῖς τῆς ὁδοιπορίας
[1, 7]	τῷ πλείονι τῆς ὁδοῦ συντριβέντες	πάλιν	ἄγραφον τῆς σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν
[1, 21]	μεταλαμβάνουσι τροφῆς. Ἕτεροι δὲ αὖ	πάλιν	ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς
[1, 7]	ἄλλην ἐξορίαν καθ´ ἡμῶν τετάρτην	πάλιν	ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο. Καὶ μετ´
[1, 21]	τὰ ἄμικτα συναγούσης καὶ αὖ	πάλιν	διαιρούσης χάριτος, ὥστε ζωὴν ἐν
[1, 7]	καὶ τὴν πλευρὰν συντριβέντες ἀφικόμεθα	πάλιν	εἰς τὴν Πανός, τρόπον τινὰ
[1, 14]	παυόμενόν τε αὖ συχνῶς καὶ	πάλιν	ἐξαπίνης φαινόμενον· ὃ δὴ γίνεται
[1, 1]	ὁ πονηρὸς διάβολος τὴν πίστιν	πάλιν	ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας
[1, 5]	τὸν Ἐφέσου· οὓς ἡ σύνοδος	πάλιν	ἠθῴωσεν καθελοῦσα Ἰωάννην καὶ τοὺς
[1, 7]	ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε δὲ	πάλιν	ἡμᾶς ἐκ τῆς Πανὸς πρὸς
[1, 21]	ἀφίκηται κἂν ἐξ ἑωθινοῦ, οὕτω	πάλιν	ταῖς φιλοφροσύναις καὶ τῇ φιλοτησίᾳ
[1, 2]	τῆς βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν ᾧ	πάλιν	Χριστὸς συμφωνεῖταί τε καὶ πιπράσκεται,
[1, 21]	οὖν ἀνὰ τὴν ἁγίαν Χριστοῦ	πόλιν	γενομένη πολλὰ πρὸς τιμῆς τοῦ
[1, 6]	Ἐμεσηνῶν ἐπισκόπου πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρου	πόλιν	γενομένου, ἐπί τε τῆς ἐκκλησίας
[1, 20]	ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν	πόλιν,	ἐνταῦθά τε γίνεται καὶ δημηγορήσασα
[1, 16]	μετὰ πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ τὴν	πόλιν	ἐπ´ ὀχήματος ἐνεχθέντων καὶ κατὰ
[1, 4]	αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ τήνδε τὴν	μητρόπολιν	καὶ προσμαρτυρηθέντων, δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ
[1, 21]	πάσης ἀνδρείας τε καὶ καρτερίας	δύναμιν	ἐκβαῖνον. Ἐς ἔρημον γὰρ κεκαυμένην
[1, 6]	τοιούτου μεσιτεύοντος καὶ τοῖς ὑπὲρ	δύναμιν	πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα τὸν
[1, 7]	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´	ἡμῖν	ἀναλαβόντων ἀπολελύμεθα, μετὰ τοῦ καὶ
[1, 13]	ἠγάγομεν τὸ πανάγιον σῶμα, ὅπως	ἡμῖν	γένηται τεῖχος καὶ ὀχύρωμα. Οἷς
[1, 11]	τοῦ συγγραφέως ὑπὲρ τῶν ἐν	ἡμῖν	διαφορῶν, καὶ κατάγελως τῶν Ἑλληνικῶν
[1, 6]	παρ´ ὑμῖν καὶ αἱ παρ´	ἡμῖν	ἐκκλησίαι. Ταῦτα μὲν οὖν ἔστιν
[1, 9]	τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου ὁμοούσιον	ἡμῖν	ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται μέν, ἐκδεήσεων
[1, 1]	δαίμων ξένον τινὰ καὶ ἀλλόκοτον	ἡμῖν	ἐπανίστησι πόλεμον, τήν τε πεπατημένην
[1, 3]	ἡμέραν, ἐν ᾗ τὸ ζωοποιὸν	ἡμῖν	ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος μὲν
[1, 0]	τι καὶ τοῖς ἄλλοις, ἀξιόλογον	ἡμῖν	ἢ καὶ τηνάλλως ἔχον, πέπρακται,
[1, 6]	εἰρήνῃ στεφανώσῃ τάς τε παρ´	ἡμῖν	καὶ παρ´ ὑμῖν ἐκκλησίας. Καὶ
[1, 7]	μετὰ τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων, οὓς	ἡμῖν	οἱ βάρβαροι κατ´ οἶκτον προσήγαγον,
[1, 11]	πᾶσι κοινῶς ὡμολόγηται. Τριὰς γὰρ	ἡμῖν	τὸ προσκυνούμενον, καὶ μονὰς τὰ
[1, 11]	„Δεῖ δὲ καὶ αἱρέσεις ἐν	ὑμῖν	εἶναι, ἵνα οἱ δόκιμοι φανεροὶ
[1, 6]	τε παρ´ ἡμῖν καὶ παρ´	ὑμῖν	ἐκκλησίας. Καὶ μεθ´ ἕτερα· „Ὅτι
[1, 6]	ἔχουσι πίστιν αἵ τε παρ´	ὑμῖν	καὶ αἱ παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι.
[1, 10]	ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων μὲν καὶ ἡσυχαζόντων,	τάξιν	δὲ δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ
[1, 4]	Νεστορίου, ἡ ἁγία σύνοδος πρὸς	λέξιν	ἀπεφήνατο ταῦτα· „Πρὸς τοῖς ἄλλοις
[1, 1]	γε φρυαττόμενος, ἀλλ´ εἰ καὶ	λέξιν	τινὰ παραχαράττειν οἷός τε γένοιτο·
[1, 2]	καὶ βλασφημίαν εἰκότως ἡγουμένου τὴν	διάλεξιν,	Νεστόριος ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς
[1, 15]	τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων τὴν	διάλεξιν.	Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν μὲν
[1, 21]	αὖ μὴ βουλόμενοι ἐσθίειν, ὡς	ἔκπληξιν	τὸ πρᾶγμα καθεστάναι, πόσων εἰς
[1, 13]	ἐντολήν, εὐθέως τε θάτερον τοῖν	ποδοῖν	προέπεμψε τῶν πατέρων τὴν ἐπιτροπὴν
[1, 13]	ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως τε θάτερον	τοῖν	ποδοῖν προέπεμψε τῶν πατέρων τὴν
[1, 7]	θεοτόκον· ἵνα γέ φησι μὴ	δυοῖν	θάτερον ἁμαρτάνοιτο, ἢ ἀθάνατα συμπλεκομένων,
[1, 21]	δὶς ἀφικνεῖται. Καὶ ὅτου μὲν	χάριν	ἢ τί πρωτοτύπως ὥς φασι
[1, 10]	Ἐπράχθη δὲ καί τινα Σωφρονίου	χάριν	τὴν Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ
[1, 13]	ἰδίας ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα πρὸς	χάριν	Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ καὶ
[1, 10]	Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος ταῦτα· „Τῶν	πρὶν	δικασάντων Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ
[1, 11]	αὔξησιν καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς	ἀνάβασιν	ἡ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ τοῦ
[1, 13]	μὲν ἐκθύμως ἑαυτὸν πρὸς τὴν	κατάβασιν	δοίη, συγχωρεῖν ἐκέλευσαν αὐτῷ τὴν
[1, 21]	ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς κόσμον	ἐπανίασιν	ἐν μέσοις τοῖς θορύβοις· καὶ
[1, 20]	τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες Ἀντιοχέων αὐτὴν	τετιμήκασιν,	ἣ καὶ μέχρις ἡμῶν σώζεται.
[1, 3]	αὐτὸν πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης ἡμέρας	ἀπηντήκασιν.	Ἰωάννης δὲ ὁ τῆς Ἀντιοχέων
[1, 21]	καὶ τῇ φύσει καὶ τοῖς	πράγμασιν.	Ἔνθα μὲν γὰρ πάθος, νεκροὺς
[1, 2]	διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς προσετίθετο	δόγμασιν,	ἀλλὰ καὶ μάλα ἀτεχνῶς τοῖς
[1, 21]	φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς τῶν πέλας	θελήμασιν,	ἵνα διὰ πάντων αὐτοῖς τὸ
[1, 2]	αὖ πολέμων τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν	αἵμασιν	ἐμφυλίοις ταύτην ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ
[1, 7]	ἐπιστολῆς ἀνάγνωθι αὐτοῖς ἔνια τοῖς	ὀνόμασιν,	ἥ σοι συντέθειται πρὸς τὸν
[1, 11]	ἧς Ἄρης ἀσχημονεῖ τοῖς Ἡφαίστου	τεχνάσμασιν	ὑπὸ τοῖς θεοῖς θεατριζόμενός τε
[1, 7]	Συγκοπέντες δὲ τοῖς τῆς ὁδοιπορίας	συμπτώμασιν	ἐν νοσοῦντι καὶ γηράσαντι σώματι,
[1, 7]	τρόπον τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς	συμπτώμασιν	ἔτι τοῖς τῶν ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι
[1, 19]	ἐπαναστάσεις συχναὶ κατὰ τὴν Εὐρώπην	γεγόνασιν,	Οὐαλεντινιανοῦ Ῥώμης βασιλεύοντος· ἃς καὶ
[1, 7]	γλῶτταν τὸ τελευταῖον βρωθεὶς εἰς	Ὄασιν	ἀπέρρηξε τὴν ψυχήν. Ὅπως δὲ
[1, 7]	συγκείμενον περὶ τῆς αὐτοῦ εἰς	Ὄασιν	ἐξορίας, ἔνθα τὰ περὶ τούτων
[1, 7]	ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ κεκινημένων,	Ὄασιν	τὴν καὶ Ἴβιν ἐκ θεσπίσματος
[1, 7]	Θεοδοσίου θεσπίσαντος ἀνὰ τὴν καλουμένην	Ὄασιν	φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε καίριον
[1, 7]	βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται τοῖς	ἱστορήσασιν·	ἃ καὶ διέπεσεν ἄν, καὶ
[1, 4]	προσδεξαμένου, ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν	ἐξέτασιν	τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ φωράσαντες
[1, 13]	μνήμης, πρῶτος τὴν ἐπὶ κίονος	στάσιν	ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα τὸ
[1, 13]	παρ´ αὐτὸν γέγονεν, ἐκπλαγεὶς τὴν	στάσιν	καὶ τὴν δίαιταν, τῶν μυστικωτέρων
[1, 16]	ἀδείας τὰ οἰκεῖα δρῷεν, ὥς	φασιν	Ἰουλιανῷ φθῆναι τούτους ἐπαγγείλασθαι. Τοῦτο
[1, 13]	τῆς Ἀντιόχου πρὸς αὐτὸν ἀνατεινάμενοι	γεγράφασιν	οὕτως· „Διὰ τὸ μὴ ὑπάρχειν
[1, 13]	καθάπαξ ἀγνοουμένην ὁδεύει· καὶ ὡς	ἐπιτετράφασιν	αὐτῷ καταβῆναι καὶ τὴν τῶν
[1, 5]	τὴν ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν ταύτην	ἀπόφασιν	ἐφίσταται τῇ Ἐφεσίων Ἰωάννης ὁ
[1, 4]	ἐπὶ ταύτην τὴν σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν	ἀπόφασιν.	Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´ αὐτοῦ
[1, 21]	Οὕτως τε αὐτοῖς ἡ δίαιτα	ἀκριβέσιν	ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς ὡς ἐκ διαμέτρου
[1, 18]	Ταῦτα, εἰ καὶ πάρεργα, τοῖς	φιλομαθέσιν	οὐκ ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ πολέμων
[1, 6]	οὕτως ἡ συγγραφή, καὶ αὐταῖς	λέξεσιν	ἐντέθειται τῇδε τῇ ἐπιστολῇ· Περὶ
[1, 12]	ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὴν Νεστορίου	αἵρεσιν	ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ
[1, 5]	συμβαίνουσι πρὸς ἀλλήλους, τὴν Νεστορίου	καθαίρεσιν	ἐπικυρώσαντες, ~ςʹ Περὶ Παύλου τοῦ
[1, 5]	κυρώσαντες ἔτι καὶ τὴν Νεστορίου	καθαίρεσιν.	Μετὰ γοῦν τὴν ἐννομωτάτην καὶ
[1, 5]	Θεοδοσίου οὐ προσιεμένου τὴν Νεστορίου	καθαίρεσιν,	ὕστερον δὲ τὴν ἐκείνου βλασφημίαν
[1, 21]	κρυμνοῖς τε ἐξαισίοις ἀέρων τε	πυρακτώσεσιν	ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης θάλπους τε
[1, 21]	τροφὴν αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω κομιδῇ	βραχέσιν	ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ τῶν ἰδίων βουλήσεων
[1, 15]	οὗ κλέος εὐρὺ κατὰ τὴν	ποίησιν,	ἔργῳ τε καὶ λόγῳ παρὰ
[1, 7]	σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα, εἴτε ὡς	ὑπόμνησιν	παρὰ πατρὸς πρὸς υἱὸν τὸ
[1, 11]	καὶ ἀπετέθη δόγματα, καὶ πρὸς	αὔξησιν	καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάβασιν
[1, 3]	τῷ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ	γραφεῖσιν	ἐπείθετο, τὸν δὲ ἴδιον ἔμετον
[1, 14]	τὸ πρόσαντες τοῦ ὄρους σταδίους	εἴκοσιν.	Ἡ δὲ τοῦ νεὼ οἰκοδομία
[1, 16]	τιμαῖς, ἱερόν τε πάλαι τοῖς	δαίμοσιν	ἀνειμένονΤυχαῖον τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ
[1, 6]	τὸν φιλοπόνως τοῖς τὸ τηνικαῦτα	γεγονόσιν	ἐπιστῆσαι βουλόμενον. ~ζʹ Οἷα ὁ
[1, 13]	πλείους, εἰ μή γε ὅσοι	χερσὶν	ἀνθρώπων πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ
[1, 4]	τοῦ τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν	διέλευσιν	τῶν ἡμερῶν τῶν μετὰ τὴν
[1, 1]	πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι μετὰ τὴν	κατάλυσιν	τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων
[1, 21]	εἰ καὶ μὴ ἀληθίζεσθαί μοι	δοκοῦσιν.	Ὅμως δ´ οὖν ἀνὰ τὴν
[1, 21]	οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς καὶ	διδράσκουσιν	ἰδόντες, καὶ διωκόμενοι ἢ τῇ
[1, 13]	διηγήσεως ὠφέλειαν παρέξον καὶ τοῖς	ἐντυγχάνουσιν,	εἰ μὴ πλατύτερον ταῦτα Θεοδωρήτῳ,
[1, 21]	τε ἐξαισίοις ἀέρων τε πυρακτώσεσιν	ἐπιτρέπουσιν,	ἐπ´ ἴσης θάλπους τε καὶ
[1, 21]	ἀντιταλαντεύεται ζυγοῖς ὡς ἐκ διαμέτρου	χωροῦσιν	αὐτοῖς τὴν ῥοπὴν ἀνεπαίσθητον εἶναι,
[1, 21]	σφᾶς ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν κενοδοξίαν	καταπατοῦσιν,	ὃν τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα
[1, 21]	θεὸν λιτὰς διημερεύουσί τε καὶ	διανυκτερεύουσιν,	οὕτω σφᾶς ἐκθλίβοντες, οὕτω τοῖς
[1, 11]	τῶν φθασάντων τά τε ἀλλήλων	καταλύουσιν,	ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες
[1, 21]	ἀπ´ ἐναντίας ἰόντες μόνους ἑαυτοὺς	καθειργνύουσιν	ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον
[1, 21]	οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος, τοσοῦτον ὕψος	ἔχουσιν	ὡς μηδὲ τὰ σώματα ἀνορθοῦν,
[1, 11]	κυοφορῶν, ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ	φύσιν	αὐτῷ πράττοιτο. Οὗ καὶ τὸ
[1, 13]	ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ τὴν	φύσιν	βιασάμενος τὴν τέως κάτω βρίθουσαν
[1, 11]	κύημα ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε	φύσιν,	μέθης ἔξαρχον οἰνοφλυγίας τε αὖ
[1, 21]	θήλεος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι	φύσιν·	μετὰ ἀνδρῶν δὲ ἄνδρας εἶναι,
[1, 9]	μετὰ δὲ τὴν ἕνωσιν μίαν	φύσιν	ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ τὸ σῶμα
[1, 21]	καὶ τὴν σάρκα τέλεον ἀποθέμενοι	ζῶσιν	ἀεὶ καὶ τοῖς ζῶσι συναλίζονται,
[1, 19]	τῷ Σύρῳ, ὃς καὶ τὴν	ἅλωσιν	Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ
[1, 9]	τῆς ἑνώσεως, μετὰ δὲ τὴν	ἕνωσιν	μίαν φύσιν ὁμολογῶ· ὃς οὐδὲ
[1, 7]	καὶ νῦν ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν	διατύπωσιν.	Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτὸν
[1, 21]	ὥστε ζωὴν ἐν αὐτοῖς καὶ	νέκρωσιν	συνοικεῖν, τἀναντία καὶ τῇ φύσει
[1, 6]	ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ διαβόητον	ἔχωσιν	εἰς αἰῶνα τὴν δόξαν καὶ
[1, 21]	τῆς ἀρετῆς τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι	τύχωσιν,	εἰς κόσμον ἐπανίασιν ἐν μέσοις
[1, 14]	ἀστέρος ἡ μία τῶν θυρῶν	ἐστιν.	~ιεʹ Περὶ τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου
[1, 14]	δέ γε μέσον αὐλὴ ὑπαίθριός	ἐστιν,	μετὰ πλείστης ἐξειργασμένη τῆς τέχνης·
[1, 13]	ἡ στάσις σου παρὰ θεοῦ	ἐστιν.	Ὅ μοι ἀξιόλογον ὂν ἐξετέθη,
[1, 7]	λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ ἑτέρων γραμμάτων	ἔστιν	ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ πρὸς τὸν
[1, 6]	ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα μὲν οὖν	ἔστιν	ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως τοῖς τὸ
[1, 10]	ᾧ τί λοιπὸν γέγονεν οὐκ	ἔστιν	εὑρεῖν. Καὶ οὕτω μὲν τὸ
[1, 7]	Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις γὰρ	ἔστιν	εὑρεῖν ὡς ἐπειδὴ μὴ τῆς
[1, 6]	ἁγίων ἡμῶν πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι	πίστιν	αἵ τε παρ´ ὑμῖν καὶ
[1, 4]	τὴν ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων	πίστιν,	ἐνταγέντων γε μὴν καὶ διαφόρων
[1, 6]	ἰδίαις ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν φυλάττουσι	πίστιν,	ἐξαίρετον δὲ ποιοῦνται φροντίδα τὴν
[1, 12]	τοὺς ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ Νεστορίου	πίστιν	ἢ τῇ ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ
[1, 1]	ὕστερον ὁ πονηρὸς διάβολος τὴν	πίστιν	πάλιν ἐτάραττεν. Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ
[1, 17]	ὑδάτων πλῆθος ἀναδοθῆναι μὴ πρότερον	ὄν,	δένδρα τε αὐτόπρεμνα σὺν ταῖς
[1, 13]	θεοῦ ἐστιν. Ὅ μοι ἀξιόλογον	ὂν	ἐξετέθη, τοῖς περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι
[1, 14]	κίονα στοᾷ τοῦ ὁσίου Συμεών,	ὃν	ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς καὶ ἄλλοι,
[1, 7]	ὁ δὲ ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς	ὃν	ἥδιστα ἂν εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ
[1, 17]	Ἀττίλα τοῦ τῶν Σκυθῶν βασιλέως·	ὃν	περιέργως καὶ ἐς τὰ μάλιστα
[1, 21]	ἀπαγγέλλοντες, οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν,	ὃν	τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα τὸν
[1, 19]	μέγιστον τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον,	ὃν	ὕπαρχον τῆς αὐλῆς οἱ πρὸ
[1, 13]	ταύτην καὶ τοῖς ἀνθρώποις ἀγνῶτα	τρίβον	ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα παρ´ αὐτὸν
[1, 11]	αὐτῷ πράττοιτο. Οὗ καὶ τὸ	διθύραμβον	κύημα ἀνδρόγυνον γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε
[1, 7]	ἡμῖν οἱ βάρβαροι κατ´ οἶκτον	προσήγαγον,	τί βουλόμενοι, λέγειν οὐκ ἔχω.
[1, 17]	σφοδρῶς διαμένον, ἀλλὰ κατὰ μικρὸν	λῆγον,	μέχρις οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ
[1, 6]	ἐκκλησίας τὸν περὶ τούτου φερόμενον	λόγον	ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος τὴν
[1, 7]	Γράφει δὲ καὶ διαλεκτικῶς ἕτερον	λόγον	πρός τινα δῆθεν Αἰγύπτιον συγκείμενον
[1, 15]	τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν	λόγον	τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ δοξάζειν
[1, 0]	καὶ ἁλιέας σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν	ἄλογον	εἰς ἔναρθρον εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί
[1, 10]	τοῦ Διοσκόρου καὶ Χρυσαφίου τὸ	παράλογον	ἐν Ἐφέσῳ συνέδριον διεπράξατο. Ἧς
[1, 0]	εἴ τι καὶ τοῖς ἄλλοις,	ἀξιόλογον	ἡμῖν ἢ καὶ τηνάλλως ἔχον,
[1, 13]	παρὰ θεοῦ ἐστιν. Ὅ μοι	ἀξιόλογον	ὂν ἐξετέθη, τοῖς περὶ αὐτοῦ
[1, 2]	ἐπικλύσας, δοκῶ μὴ ἀπορήσειν πρὸς	εὔλογον	διασκευὴν τῆς ἱστορίας καὶ τῆς
[1, 1]	παρυφαίνων εἴ τι καὶ ἄλλο	πάρεργον	μὲν ἱστορίας δὲ ἄξιον ἐξευρεῖν
[1, 15]	σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ τὸν	ζυγὸν	τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν
[1, 21]	θεοφιλῆ σκοπόν. Οἱ μὲν γὰρ	ἀγεληδὸν	ζῶντες οὐδενὶ τῶν ἐς γῆν
[1, 2]	ποιούμενος ἀνὰ τὴν ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως	ἀναφανδὸν	ἐτόλμησεν εἰπεῖν· „Θεοτόκον τὴν Μαρίαν
[1, 3]	νυνὶ δὲ θεοῦ προσαγορευομένης πόλεως,	ὁδὸν	ἀνδρὶ εὐζώνῳ ἡμερῶν δυοκαίδεκα, τισὶ
[1, 13]	καὶ τὴν τῶν ἐκλεκτῶν πατέρων	ὁδὸν	ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ μὲν ἐκθύμως
[1, 13]	τετριμμένην καὶ τοῖς ἁγίοις πεπατημένην	ὁδὸν	ἀφείς, ἄλλην τινὰ ξένην καὶ
[1, 13]	βουλόμενος, ἀφίει αὐτὸν τὴν ἰδίαν	ὁδὸν	ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ ἀνδρίζου·
[1, 3]	τῆς Ἐφεσίων ἐκ τῆς Ἀντιόχου	ὁδὸν	ἡμερῶν μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή
[1, 11]	πρὸς μίαν ἀπεξεσμένην καὶ εὐθεῖαν	ὁδὸν	ὑπαντήσῃ. Διὸ καὶ τῷ ἀποστόλῳ
[1, 7]	γεγονώς, θεσπίσμασι δὲ Θεοδοσίου τὴν	ἐπάνοδον	ἐγνωκότος, τόπους ἐκ τόπων πρὸς
[1, 3]	διέποντος τὴν ἐν Ἐφέσῳ πρώτην	σύνοδον	ἁλισθῆναι, γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων πρός
[1, 7]	καλῶς αἰτῆσαι τὴν ἐν Ἐφέσῳ	σύνοδον	ἁλισθῆναι, γράφει, πρὸς ἄλλοις οἷς
[1, 7]	εἴποιμι, μεμφόμενον μὴ κατὰ τὸ	δέον	τὰ ἐν Ἐφέσῳ συντεθῆναι ὑπομνήματα,
[1, 11]	ἐκκλησία ἐνθένδε κἀκεῖθεν πρὸς τὸ	δέον	τε καὶ εὐσεβὲς αἰχμαλωτίσῃ τὰ
[1, 7]	ἐγκαλέσαντάς οἱ μὴ κατὰ τὸ	δέον	τι καινουργῆσαι, μηδὲ μὴν καλῶς
[1, 6]	ἐδοξάσαμεν τὸν τῶν ὅλων δεσπότην	θεόν,	ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι ταῖς θεοπνεύστοις
[1, 21]	ψυχὴ διακυβερνῴη τὰ κάλλιστα καὶ	θεὸν	ἀρέσκοντα νουνεχῶς ἐκλεγομένη τε καὶ
[1, 21]	ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς τὸν	θεὸν	ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ ἕτερον
[1, 11]	τῆς Ἑλληνικῆς πλάνης τρόφιμοι, οὐ	θεὸν	εὑρεῖν βουλόμενοι ἢ τὴν αὐτοῦ
[1, 15]	τε μοναδικοῦ καὶ τῆς εἰς	θεὸν	θεωρίας. Γέγραπται δ´ οὖν αὐτῷ
[1, 21]	τάφων εἴσω· ἔνθα δὲ πρὸς	θεὸν	ἱκετεία, ῥωμαλέους τὸ σῶμα, σφριγῶντας
[1, 21]	μόνον. Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς	θεὸν	λιτὰς διημερεύουσί τε καὶ διανυκτερεύουσιν,
[1, 2]	διμηναῖον ἢ τριμηναῖον οὐκ ἂν	θεὸν	ὀνομάσαιμι, ὡς τὰ περὶ τούτου
[1, 2]	ἄνθρωπος ἦν· ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ	θεὸν	τεχθῆναι ἀδύνατον. Πρὸς τούτοις τοῦ
[1, 21]	ὥστε ἀμέλει καὶ τὴν σάρκα	τέλεον	ἀποθέμενοι ζῶσιν ἀεὶ καὶ τοῖς
[1, 21]	τὰς μὲν τῶν ἀνθρώπων τροφὰς	τέλεον	ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς
[1, 7]	ἃ καὶ διέπεσεν ἄν, καὶ	τέλεον	διερρύη τε καὶ κατεπόθη τῷ
[1, 11]	τούτων τὰ ὀρθὰ καὶ ἀμώμητα	πλέον	ἀπεξέσθη τε καὶ ἀπετέθη δόγματα,
[1, 3]	ἡμερῶν δυοκαίδεκα, τισὶ δὲ καὶ	πλέον,	διεστώσης δὲ καὶ τῆς Ἐφεσίων
[1, 11]	τὸν Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς	ὄρνεον	μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν, μισθόν τε
[1, 14]	δὲ οἳ λέγουσι, καὶ οὐκ	ἀπιστητέον	τῷ θαύματι ἔκ τε τῆς
[1, 21]	ὥς φασι βουλομένη, τοῖς ἱστορήσασι	καταλειπτέον,	εἰ καὶ μὴ ἀληθίζεσθαί μοι
[1, 11]	εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν,	μισθόν	τε τῆς αἰσχρουργίας τὴν κύλικα
[1, 2]	δόξας καὶ τὸν τῆς ψυχῆς	ἰὸν	ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα διδάσκειν ἐπειρᾶτο, ὥστε
[1, 14]	τὰς στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ	λαιὸν	τοίνυν μέρος τοῦ κίονος ἐν
[1, 20]	πάρεστι· μέχρι γὰρ ἡμῶν τὸ	παλαιὸν	ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν λειψάνων ξεναγούντων
[1, 1]	ἱστορίαν ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα πρῶτον	κεφάλαιον,	ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν τοῦ
[1, 2]	ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον	διμηναῖον	ἢ τριμηναῖον οὐκ ἂν θεὸν
[1, 2]	ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν γενόμενον διμηναῖον ἢ	τριμηναῖον	οὐκ ἂν θεὸν ὀνομάσαιμι, ὡς
[1, 7]	ὡς σκώληξι τὴν γλῶτταν τὸ	τελευταῖον	βρωθεὶς εἰς Ὄασιν ἀπέρρηξε τὴν
[1, 21]	οὕτω τὴν κενοδοξίαν καταπατοῦσιν, ὃν	τελευταῖον	χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα τὸν σοφὸν
[1, 16]	ἅγιον τῷ Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι	Τυχαῖον	γέγονε, τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων
[1, 16]	ἱερόν τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν	ἀνειμένονΤυχαῖον	τοῖς ἐπιχωρίοις ὠνόμαστοτῷ ἀθλοφόρῳ μάρτυρι
[1, 22]	τίθεται πρὸς τὸν ἀγήρω μεταχωρήσασα	βίον.	Ἀμείψαντος δὲ μετὰ ταῦτα, ἢ
[1, 7]	τῆς οἰκείας βιοτῆς τὸν τῇδε	βίον	ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος, διὰ τῆς
[1, 13]	τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν	βίον	διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα·
[1, 7]	καὶ οὕτω τὸν τῇδε κατέλυσε	βίον·	ἢ τί δή ποτε, εἰ
[1, 7]	ἢ ὅπως τὸν τῇδε κατέστρεψε	βίον,	καὶ ὧν ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς
[1, 14]	ἐν ᾧ τὸν οὐράνιον διήνυσε	βίον	ὁ ἐπὶ γῆς ἔνσαρκος ἄγγελος.
[1, 15]	ὡς ἀγγελικὸν ἐπὶ γῆς μετελθεῖν	βίον,	στήλην τε ζῶσαν διὰ παντὸς
[1, 16]	γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει τὸν	ἅγιον,	ὅτε καὶ νεὼς αὐτῷ πρὸ
[1, 16]	καὶ σηκὸς εὐαγὴς καὶ τέμενος	ἅγιον	τῷ Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι Τυχαῖον
[1, 13]	τεσσαρακοντάπηχυν ἔτη τριάκοντα. Τούτου τὸ	πανάγιον	σῶμα μετὰ τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν
[1, 13]	κατὰ τὴν Ἀντιόχου τὸ αὐτοῦ	πανάγιον	σῶμα· ὃ καὶ Λέων ὁ
[1, 13]	γὰρ ἐν ὀργῇ, ἠγάγομεν τὸ	πανάγιον	σῶμα, ὅπως ἡμῖν γένηται τεῖχος
[1, 22]	τε καὶ μαρτύρων Στεφάνου, οὔτι	στάδιον	Ἱεροσολύμων διεστώς· ἐν ᾧ καὶ
[1, 13]	οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε μόνον τὸν	ἴδιον	βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς καὶ τὸν
[1, 3]	ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο, τὸν δὲ	ἴδιον	ἔμετον κατὰ πάσης ἐξέχεε τῆς
[1, 10]	αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος πρὸς	Ἐλπίδιον	ἐπὶ ῥήματος ταῦτα· „Τῶν πρὶν
[1, 14]	ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ πᾶν τὸ	κλειθρίδιον	διαθέοντά τε καὶ σελαγίζοντα, οὐχ
[1, 11]	βλασφημεῖν ἠθέλησεν, ἢ ἀτιμάσαι τὸ	θεῖον	βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων
[1, 7]	αὖ δεηθέντος, ἐπετράπη κατὰ τὸ	οἰκεῖον	ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ πρὸ τῶν
[1, 18]	μέσον ἐάσας· Ζωΐλος δὲ τὴν	βασίλειον	στοὰν τὴν πρὸς τὸ νότιον
[1, 14]	ὅτι καὶ αὐτὸ δὴ τὸ	προσωπεῖον	αὐτοῦ τεθέανται ὧδέ τε κἀκεῖσε
[1, 20]	τῆς ἐπὶ Δάφνην ἀγούσης τὸ	προάστειον	ὁρᾶν τοῖς ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι
[1, 11]	θεῶν τε τὸν Φρύγα τὸ	μειράκιον	εἰς ὄρνεον μετασχηματισθεὶς ἀσελγῶς διήρπασεν,
[1, 12]	πανευσεβὴς διάταξις ἀνὰ τὸ πρῶτον	βιβλίον	κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν ἀριθμὸν
[1, 0]		~Προοίμιον	τοῦ συγγραφέως, πῶς ἐπὶ τὸ
[1, 14]	ἵσταται κίων, ἐν ᾧ τὸν	οὐράνιον	διήνυσε βίον ὁ ἐπὶ γῆς
[1, 21]	Ὃ γὰρ νῦν τις ἀμπέχεται	τριβώνιον	ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ σμικρὸν
[1, 1]	ἄλλο πάρεργον μὲν ἱστορίας δὲ	ἄξιον	ἐξευρεῖν δυνηθείην, τὴν ἱστορίαν ἀποτιθέμενος
[1, 21]	τράπεζαν διακορῆ τὸ μηδενὸς ὡς	οἷόν	τε ἀπογεύεσθαι. Ὁπόταν ξένος παρ´
[1, 3]	Πεντηκοστὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ τὸ	ζωοποιὸν	ἡμῖν ἐπεφοίτησε πνεῦμα. Καὶ Νεστόριος
[1, 10]	Χρυσαφίου τὸ παράλογον ἐν Ἐφέσῳ	συνέδριον	διεπράξατο. Ἧς ἔξαρχος καθειστήκει Διόσκορος,
[1, 10]	τὸ ἐν Ἐφέσῳ δεύτερον διελύθη	συνέδριον.	~ιαʹ Ἀπολογία τοῦ συγγραφέως ὑπὲρ
[1, 2]	θεομάχος γλῶσσα, τὸ Καϊάφα δεύτερον	συνέδριον,	τὸ τῆς βλασφημίας ἐργαστήριον, ἐν
[1, 2]	δεύτερον συνέδριον, τὸ τῆς βλασφημίας	ἐργαστήριον,	ἐν ᾧ πάλιν Χριστὸς συμφωνεῖταί
[1, 7]	ἐπετράπη κατὰ τὸ οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι	μοναστήριον,	ὃ πρὸ τῶν πυλῶν τῆς
[1, 18]	Ψηφίον ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ,	ὑπαίθριον	αὐλὴν κατὰ τὸ μέσον ἐάσας·
[1, 14]	ἔνιοι καλοῦσιπρός τε τὸ λελεγμένον	ὑπαίθριον	πρός τε τὰς στοὰς ἀποκρινόμενα.
[1, 7]	Ὄασιν φυγαδεύεται. Τὸ δέ γε	καίριον	ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ ὢν
[1, 7]	μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε,	Νεστόριον	αὐτὸν εἰς μέσον παραγάγωμεν τὰ
[1, 4]	Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς	Νεστόριον	εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ πρός γε
[1, 7]	ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε τὸν	Νεστόριον	καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ καὶ διαλεκτικῶς
[1, 8]	δικαιωτήρια μετεχώρει. ~ηʹ Ὡς μετὰ	Νεστόριον	Μαξιμιανός, καὶ μετὰ τοῦτον Πρόκλος,
[1, 4]	πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´ οὖν τὸν	Νεστόριον,	προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι. Καὶ
[1, 8]	γίνεται. Μετὰ δ´ οὖν αὐτὸν	Νεστόριον	τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ
[1, 4]	συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν αὐτὸν	Νεστόριον	τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ
[1, 4]	διὰ τῆς παρούσης ἁγίας συνόδου,	ἀλλότριον	εἶναι τὸν αὐτὸν Νεστόριον τοῦ
[1, 9]	ἐκ δύο φύσεων γεγενῆσθαι τὸν	Κύριον	ἡμῶν πρὸ τῆς ἑνώσεως, μετὰ
[1, 11]	σοφίαν, τοῦ καὶ πρὸς τὸν	θεσπέσιον	Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ δύναμίς
[1, 9]	μέν, ἐκδεήσεων δὲ αὐτοῦ πρὸς	Θεοδόσιον	γενομένων, οἷα τῶν συστάντων ὑπομνημάτων
[1, 7]	ἔνθεν τε κἀκεῖθεν πεμφθέντων πρὸς	Θεοδόσιον	ἐκ τῆς Ἐφεσίων πόλεως, αὐτοῦ
[1, 15]	ἐπιστολαί, ὅ τε πρὸς αὐτὸν	Θεοδόσιον	προσφωνητικὸς λόγος, καὶ ὅσα τῶν
[1, 13]	εὐλαβούμενος, ὡς καὶ τὸν βασιλέα	Θεοδόσιον	τὰς ἰδίας ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα
[1, 20]	δὲ οἵ φασι τὸν πρεσβύτερον	Θεοδόσιον	τὸ τεῖχος εὐρῦναι. Καὶ χρυσίον
[1, 21]	αὐτοῖς τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν	ἑκούσιον	ἀσθένειαν· ἄσαρκοί τινες ἀθληταί, ἀναίματοι
[1, 9]	οὐδὲ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου	ὁμοούσιον	ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται μέν,
[1, 20]	Θεοδόσιον τὸ τεῖχος εὐρῦναι. Καὶ	χρυσίον	δὲ διακοσίας ἕλκον λίτρας τῷ
[1, 18]	βασίλειον στοὰν τὴν πρὸς τὸ	νότιον	τῆς Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις ἡμῶν
[1, 7]	ἕτερον λόγον πρός τινα δῆθεν	Αἰγύπτιον	συγκείμενον περὶ τῆς αὐτοῦ εἰς
[1, 20]	δημηγορήσασα πρὸς τὸν ἐνταῦθα λεὼν	ἐπιτελεύτιον	ἔπος ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς τε
[1, 7]	Ταῦτα παρ´ ἡμῶν ὡς πρὸς	υἱὸν	παρὰ πατρὸς συμβουλεύματα. Εἰ δὲ
[1, 7]	ὡς ὑπόμνησιν παρὰ πατρὸς πρὸς	υἱὸν	τὸ παρὸν τοῦτο λογισάμενος ἀνάσχου,
[1, 18]	περιέργως τὸ καὶ πρὸς ἡμῶν	Ψηφίον	ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον
[1, 15]	τοῖς ἀναγωγικοῖς ἐπίανε λόγοις, ὡς	ἀγγελικὸν	ἐπὶ γῆς μετελθεῖν βίον, στήλην
[1, 7]	αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε ὡς	φιλικὸν	παρ´ ἡμῶν πρὸς τὴν σὴν
[1, 20]	εὐρῦναι. Καὶ χρυσίον δὲ διακοσίας	ἕλκον	λίτρας τῷ Βάλεντος ἐδωρήσατο λουτρῷ
[1, 2]	Ἀναστασίου τοῦ μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ	θεοτόκον	ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν ἁγίαν καλῶν
[1, 7]	τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι, τῶν δὲ	θεοτόκον·	ἵνα γέ φησι μὴ δυοῖν
[1, 2]	ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως ἀναφανδὸν ἐτόλμησεν εἰπεῖν·	„Θεοτόκον	τὴν Μαρίαν καλείτω μηδείς. Μαρία
[1, 7]	ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν λεγόντων	ἀνθρωποτόκον	δεῖν τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι, τῶν
[1, 2]	μαθητοῦ διδάσκοντος μὴ θεοτόκον ἀλλὰ	χριστοτόκον	τὴν ἁγίαν καλῶν θεομήτορα, δι´
[1, 1]	ὁ δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον μόνον	ἀντίπαλον	εἶχε, νῦν τέθηπέ τε καὶ
[1, 13]	ἐκτρέχειν· ἐκ γὰρ τῆς ὑπακοῆς	δῆλον	εἶναι ὡς ἐκ θεοῦ ποδηγηθεὶς
[1, 12]	ἕνεκα θρησκείας, τὸν διάπυρον αὐτοῦ	ζῆλον	δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ τοῦ ἁγίου
[1, 11]	αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ τούτων, ἵνα	μᾶλλον	ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ
[1, 11]	τὸ θεῖον βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ	μᾶλλον	ὑπολαμβάνων κρεῖσσον τοῦ φθάσαντος λέγειν
[1, 4]	γε τῶν Νεστορίου πρὸς αὐτὸν	Κύριλλον,	ἐγγραφείσης δὲ καὶ τῆς ἱερᾶς
[1, 5]	αὖ γράμμασι χρησαμένου πρός τε	Κύριλλον	καὶ Ἰωάννην τοὺς ἐπισκόπους, συμβαίνουσι
[1, 5]	πάντας τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν καθαιρεῖ	Κύριλλον	καὶ Μέμνονα. Ἐκ δὲ λιβέλλων
[1, 3]	γραμμάτων βασιλικῶν γενομένων πρός τε	Κύριλλον	καὶ τοὺς ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων
[1, 10]	ἔξαρχος καθειστήκει Διόσκορος, ὁ μετὰ	Κύριλλον	τῆς Ἀλεξανδρέων ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας
[1, 5]	ἐλθὼν ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ	Κύριλλον	τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν
[1, 15]	ἔμπλεα· γέγραπται δὲ καὶ πρὸς	Κύριλλον	τὸν ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα
[1, 11]	τοῦ καὶ πρὸς τὸν θεσπέσιον	Παῦλον	εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ δύναμίς μου
[1, 11]	καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν νύσσαν τὸν	πῶλον	ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ λειπόμενα τῆς
[1, 1]	τινὰ καὶ ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι	πόλεμον,	τήν τε πεπατημένην εἰδωλολατρίαν περιφρονήσας
[1, 21]	καὶ καρτερίας δύναμιν ἐκβαῖνον. Ἐς	ἔρημον	γὰρ κεκαυμένην σφᾶς αὐτοὺς ἀφέντες
[1, 4]	κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα τὸν	ἀριθμὸν	οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων
[1, 12]	βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν	ἀριθμὸν	τοῦ πρώτου τίτλου τυγχάνουσα· ἐν
[1, 15]	δὲ καὶ πρὸς Κύριλλον τὸν	ἀοίδιμον,	ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται τοῦ
[1, 7]	βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ λαθὼν	ὀφθαλμόν,	ἐξ ἑτέρων γραμμάτων ἔστιν ἑλεῖν,
[1, 0]	τούτων ἀποδέοντα οὐδενός που καθ´	εἱρμὸν	τετύχηκε λόγου, ἔδοξέ μοι, εἰ
[1, 1]	ἀποκρίσεις τε αὖ μηχανώμενος, πρὸς	Ἰουδαϊσμὸν	καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν πλανώμενον, οὐ
[1, 21]	τοῦ ἀπαθεῖς εἶναι τύχωσιν, εἰς	κόσμον	ἐπανίασιν ἐν μέσοις τοῖς θορύβοις·
[1, 19]	Ἀμίδης συνεγράψατο. Τότε φασὶ καὶ	Κλαυδιανὸν	καὶ Κῦρον τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι,
[1, 4]	ἡμερῶν τῶν μετὰ τὴν κυρίαν	διελθόντοςἐτύγχανον	δὲ ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν οὖσαι
[1, 17]	οὐχ ὥσπερ ἤρξατο οὕτω σφοδρῶς	διαμένον,	ἀλλὰ κατὰ μικρὸν λῆγον, μέχρις
[1, 13]	τὸν βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας	ἀνακαλεσάμενον	κελεύσεις πάντα πρὸς χάριν Χριστιανῶν
[1, 7]	ἕτερον τῆς σῆς ἀνδρείας ἔγγραφον	ἱπτάμενον	πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι καθ´ ἡμῶν
[1, 14]	αὐτοῦ τεθέανται ὧδέ τε κἀκεῖσε	περιϊπτάμενον,	τὴν ὑπήνην καθειμένον, τὴν κεφαλὴν
[1, 14]	καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι καλοῦσιπρός τε τὸ	λελεγμένον	ὑπαίθριον πρός τε τὰς στοὰς
[1, 14]	τε κἀκεῖσε περιϊπτάμενον, τὴν ὑπήνην	καθειμένον,	τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ κεκαλυμμένον ὥσπερ
[1, 14]	δὲ Θεουπόλεως σταδίους μάλιστα τριακοσίους	κείμενον	πρὸς αὐτὴν τοῦ ὄρους τὴν
[1, 7]	ταῖς ἀληθείαις πρὸ τῆς Θεουπολιτῶν	διακείμενον,	σταδίοις διεστηκὸς οὐ πλείοσι δύο.
[1, 7]	λόγον πρός τινα δῆθεν Αἰγύπτιον	συγκείμενον	περὶ τῆς αὐτοῦ εἰς Ὄασιν
[1, 13]	ἐξετέθη, τοῖς περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι	παρειμένον.	Τούτῳ τοσοῦτον ἡ τῆς θείας
[1, 2]	ὀστοῦν ὅλως συντριβεὶς κατὰ τὸ	γεγραμμένον,	ἢ τὸν ὑφαντὸν διόλου χιτῶνα
[1, 14]	ὑπήνην καθειμένον, τὴν κεφαλὴν τιάρᾳ	κεκαλυμμένον	ὥσπερ εἰώθει. Ὧδε τοῦ χώρου
[1, 12]	θεόθεν κινηθείς, ἁπάσαις τὸ δὴ	λεγόμενον	ψήφοις κατέκρινεν ἀναθέματι περιβαλών, καὶ
[1, 18]	τὸ καὶ πρὸς ἡμῶν Ψηφίον	ὀνομαζόμενον	ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν
[1, 13]	μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ μέχρι νῦν	σωζόμενον	παρὰ τοῖς τῆς ἁγίας ἐρήμου
[1, 6]	τοῖς τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν ἐπιστῆσαι	βουλόμενον.	~ζʹ Οἷα ὁ δυσσεβὴς Νεστόριος
[1, 2]	τῆς ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι· „Τὸν	γενόμενον	διμηναῖον ἢ τριμηναῖον οὐκ ἂν
[1, 11]	καὶ τὸ διθύραμβον κύημα ἀνδρόγυνον	γενόμενον	ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν, μέθης ἔξαρχον
[1, 14]	αὖ συχνῶς καὶ πάλιν ἐξαπίνης	φαινόμενον·	ὃ δὴ γίνεται μόνον ἐν
[1, 6]	τῆς ἐκκλησίας τὸν περὶ τούτου	φερόμενον	λόγον ὁμιλήσαντος, ὁπηνίκα καὶ Κύριλλος
[1, 0]	καὶ τῇ ταύτης ἀγχιθύρῳ λήθῃ	κρυπτόμενον.	Ἄρξομαι δέ, τῆς θείας ἡγουμένης
[1, 14]	οὐ τρίς, ἀλλὰ καὶ πολλάκις,	παυόμενόν	τε αὖ συχνῶς καὶ πάλιν
[1, 7]	Πρὸς ὃν ἥδιστα ἂν εἴποιμι,	μεμφόμενον	μὴ κατὰ τὸ δέον τὰ
[1, 15]	οὔπω τὸν λόγον τῆς ἀναστάσεως	παραδεχόμενον	οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα, εὐθυβόλως εὖ
[1, 7]	συντέθειται πρὸς τὸν τῆς Θηβαίων	ἡγούμενον·	„Ἐκ τῶν πρώην περὶ τῆς
[1, 7]	αὐτῷ πρὸς τὸν τῆς Θηβαίων	ἡγούμενον.	Ἐν ἐκείνοις γὰρ ἔστιν εὑρεῖν
[1, 21]	ἣν διὰ παντὸς χαίνουσι τὸν	ποθούμενον	αὐτοῖς ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ Περὶ
[1, 12]	τυγχάνουσα· ἐν ᾗ τὸν πάλαι	ποθούμενον	παρ´ αὐτοῦ, ὡς αὐτῷ Νεστορίῳ
[1, 17]	συμπεσεῖν τε καὶ τὸ Χερρονήσου	καλούμενον	μακρὸν τεῖχος· διαχῆναι δὲ τὴν
[1, 16]	Τοῦτο δ´ ἄρα ἦν τὸ	οἰκονομούμενον	παρὰ τοῦ σωτῆρος θεοῦ, ὡς
[1, 11]	ὡμολόγηται. Τριὰς γὰρ ἡμῖν τὸ	προσκυνούμενον,	καὶ μονὰς τὰ δοξολογούμενα, ὅ
[1, 11]	ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα ἀσχήμονι μορίῳ	τιμώμενον	καὶ τὰ ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια,
[1, 1]	πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων τὸν	πλανώμενον,	οὐ συνιεὶς καὶ τὴν ἐντεῦθεν
[1, 1]	οὐκ ἐνεγκὼν ὁ μισόκαλος δαίμων	ξένον	τινὰ καὶ ἀλλόκοτον ἡμῖν ἐπανίστησι
[1, 21]	ἀνδρείας τε καὶ καρτερίας δύναμιν	ἐκβαῖνον.	Ἐς ἔρημον γὰρ κεκαυμένην σφᾶς
[1, 11]	Αἰγιόχῳ τῷ ὑψιβρεμέτῃ καί τι	σεμνὸν	ἐκεῖνο περιτιθέασι, πατραλοίαν ἀποκαλοῦντες, τὴν
[1, 21]	καὶ γύναια, τὸ λοιπὸν σῶμα	γυμνὸν	κρυμνοῖς τε ἐξαισίοις ἀέρων τε
[1, 6]	ἵνα τὸν τοῦ διαβόλου νικήσῃ	φθόνον	καὶ συνάψῃ τὰ διῃρημένα, καὶ
[1, 1]	ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ γὰρ πρότερον	μόνον	ἀντίπαλον εἶχε, νῦν τέθηπέ τε
[1, 14]	ἐξαπίνης φαινόμενον· ὃ δὴ γίνεται	μόνον	ἐν τοῖς τοῦ παναγίου μνημείοις.
[1, 11]	ἐν Ἐλευσῖνι μυστήρια, καθ´ ἓν	μόνον	ἐπαινετὰ ὅτι γε ἥλιος οὐχ
[1, 21]	τοσοῦτον χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ	μόνον.	Κοινὰς δὲ τὰς πρὸς θεὸν
[1, 21]	περιστέλλειν τε τὸ σῶμα τοσοῦτο	μόνον	ὅσον ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως
[1, 2]	ὁ τῆς βλασφημίας καθηγητὴς οὐ	μόνον	οὐ διεκώλυεν οὐδὲ τοῖς ὀρθοῖς
[1, 13]	παρρησίᾳ γέγραφεν, οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε	μόνον	τὸν ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς
[1, 21]	ἀποσείονται, νέμονται δὲ τὴν γῆνβοσκοὺς	καλοῦσιμόνον	τὸ ζῆν ἐντεῦθεν ποριζόμενοι, ὥστε
[1, 0]	τοιαῦτα, τὸν ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι	πόνον	συγγραφήν τε ταῦτα ποιήσασθαι, εὖ
[1, 8]	ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς τὸν	θρόνον	διαδέχεται. ~θʹ Περὶ τοῦ δυστυχοῦς
[1, 19]	τὸν μέγιστον τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι	θρόνον,	ὃν ὕπαρχον τῆς αὐλῆς οἱ
[1, 11]	παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα τὸν	Κρόνον	τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα τῆς
[1, 7]	αὐτὸς ὁ Νεστόριος ὡς τετραετῆ	χρόνον	αὐτόθι διατρίψας παντοίας ἔτυχε τιμῆς
[1, 17]	Ὃ δὴ πάθος καὶ ἐπὶ	χρόνον	τῆς γῆς ἐπεκράτησεν, οὐχ ὥσπερ
[1, 11]	Οὗ καὶ τὸ διθύραμβον κύημα	ἀνδρόγυνον	γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν, μέθης
[1, 13]	ἐμοί τε τῆς διηγήσεως ὠφέλειαν	παρέξον	καὶ τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ μὴ
[1, 13]	λείψανά οἱ ἐκπεμφθῆναι. Καὶ τὸ	παράδοξον,	αἱ κατὰ τῆς κεφαλῆς ἐπικείμεναι
[1, 11]	καὶ Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια καὶ	Πρίαπον	ὑπερμεγέθη καὶ Πᾶνα ἀσχήμονι μορίῳ
[1, 0]	οἱ λελεγμένοι μοι τὴν ἱστορίαν	ἀπέλιπον.	~αʹ Εἶτα πρῶτον κεφάλαιον, ὅτι
[1, 10]	τῆς Ἀντιοχέων. Ἐφ´ ᾧ τί	λοιπὸν	γέγονεν οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Καὶ
[1, 16]	καὶ μέχρις ἡμῶν σωζόμενος, ἵνα	λοιπὸν	οἱ δαίμονες ἐπ´ ἀδείας τὰ
[1, 21]	αὐτοῖς παρατραπείσης, τῆς τε γνώμης	λοιπὸν	οὐ συμβαινούσης ἀνθρώποις· οὓς καὶ
[1, 21]	ἄνδρες τε καὶ γύναια, τὸ	λοιπὸν	σῶμα γυμνὸν κρυμνοῖς τε ἐξαισίοις
[1, 21]	πολιτεία εἰς ἕνα τελευτᾷ θεοφιλῆ	σκοπόν.	Οἱ μὲν γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες
[1, 7]	ἀφικόμεθα πάλιν εἰς τὴν Πανός,	τρόπον	τινὰ ψυχορραγοῦντες καὶ τοῖς συμπτώμασιν
[1, 21]	καπήλοις ἢ παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ	τόπον,	οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι τῶν
[1, 10]	καὶ μὴν καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος,	τόπον	πληρῶν Λέοντος τοῦ τῆς πρεσβυτέρας
[1, 4]	θεσπεσίου διέποντος καὶ τὸν Κελεστίνου	τόπον	τὴν ἐπισκοπήν, ὡς εἴρηται, τῆς
[1, 1]	ἁγίας ἐκκλησίας τὸν πρόσφατον ἀποθεμένης	ῥύπον	καὶ πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἐπαναγομένης
[1, 7]	μὲν κτίσμα καλῶν, ὁ δὲ	ἄνθρωπον	δοξάζων. Πρὸς ὃν ἥδιστα ἂν
[1, 4]	δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ ταύτην τὴν	σκυθρωπὸν	ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς τοίνυν
[1, 21]	παλιγκαπήλοις δεήσοι, οὐ τόπον, οὐ	πρόσωπον,	οὐδέ τι τῶν πάντων ἐγκαλυπτόμενοι·
[1, 7]	παρὰ πατρὸς πρὸς υἱὸν τὸ	παρὸν	τοῦτο λογισάμενος ἀνάσχου, παρακαλῶ, τῆς
[1, 7]	καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς Ἀντιόχου	πρόεδρον	ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε τὸν
[1, 16]	τὸν Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι τιμαῖς,	ἱερόν	τε πάλαι τοῖς δαίμοσιν ἀνειμένονΤυχαῖον
[1, 7]	ἵνα γέ φησι μὴ δυοῖν	θάτερον	ἁμαρτάνοιτο, ἢ ἀθάνατα συμπλεκομένων, ἢ
[1, 13]	πατέρων ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως τε	θάτερον	τοῖν ποδοῖν προέπεμψε τῶν πατέρων
[1, 21]	θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ	ἕτερον	εἶδος αὐτοῖς ἐπενοήθη, πάσης ἀνδρείας
[1, 21]	φιλοφροσύναις καὶ τῇ φιλοτησίᾳ δεξιοῦνται,	ἕτερον	εἶδος νηστείας ἐπινοήσαντες τὸ αὖ
[1, 7]	καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ καὶ διαλεκτικῶς	ἕτερον	λόγον πρός τινα δῆθεν Αἰγύπτιον
[1, 21]	ἑαυτοῖς πορίζονται. Λέξω δὲ καὶ	ἕτερον,	ὃ μικροῦ με διέλαθε, καίτοι
[1, 14]	τοῦ ἁγίου. Φέρε δὲ καὶ	ἕτερον	ὃ τεθέαμαι, τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ.
[1, 7]	πρὸς τὴν ὑπ´ αὐτὴν ἐνορίαν	ἕτερον	τῆς σῆς ἀνδρείας ἔγγραφον ἱπτάμενον
[1, 7]	κακία. Διὸ δὴ ἀξιοῦμεν τὸ	ὑμέτερον	μέγεθος τῆς ἡμετέρας αἰχμαλωσίας φροντίσαι
[1, 2]	εἰρημένοις Ἀναστασίῳ τὴν ῥοπὴν ἐδίδου	φιλονεικότερον	ἐν τοῖς περὶ τούτων ἐνιστάμενος.
[1, 11]	προσεφευρισκόντων ἀεί τι τῇ πίστει	καινότερον.	Ἡμεῖς μὲν γὰρ τὴν ἄφραστον
[1, 10]	τοῦ Ἱεροσολύμων ἐπισκόπου, τοῦ καὶ	πρότερον	ἐν Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ πολλῶν
[1, 1]	ἐντεῦθεν ἧτταν ὁ δείλαιοςὃ γὰρ	πρότερον	μόνον ἀντίπαλον εἶχε, νῦν τέθηπέ
[1, 17]	δὲ ὑδάτων πλῆθος ἀναδοθῆναι μὴ	πρότερον	ὄν, δένδρα τε αὐτόπρεμνα σὺν
[1, 7]	ἀγανακτήσειας καὶ νῦν ὡς τὸ	πρότερον,	πρᾶττε τὸ δοκοῦν, εἴ γε
[1, 16]	μέχρις ἡμῶν τελεῖται, πρὸς τὸ	μεγαλοπρεπέστερον	τοῦ ἱεράρχου Γρηγορίου ταύτην ἐξάραντος.
[1, 5]	οὐ προσιεμένου τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν,	ὕστερον	δὲ τὴν ἐκείνου βλασφημίαν ἐγνωκότος
[1, 13]	ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ τὴν Ἀντιοχέων	ὕστερον	εἰσήχθη, Λέοντος τὰ σκῆπτρα διέποντος,
[1, 20]	γίνεται παῖς ἡ Εὐδοξία, ἣν	ὕστερον,	ἐπειδὴ καιρὸν ἦγε γάμου, Οὐαλεντινιανὸς
[1, 20]	πρὸς τὴν Κωνσταντίνου. Ἣ χρόνοις	ὕστερον	ἐπὶ τὴν ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ
[1, 1]	Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν,	ὕστερον	ὁ πονηρὸς διάβολος τὴν πίστιν
[1, 16]	τῷ καλουμένῳ κοιμητηρίῳ, μετατίθεται πολλοῖς	ὕστερον	χρόνοις, ὑποθεμένου τοῦ παναγάθου θεοῦ
[1, 20]	εἰσὶ δὲ οἵ φασι τὸν	πρεσβύτερον	Θεοδόσιον τὸ τεῖχος εὐρῦναι. Καὶ
[1, 10]	οὕτω μὲν τὸ ἐν Ἐφέσῳ	δεύτερον	διελύθη συνέδριον. ~ιαʹ Ἀπολογία τοῦ
[1, 2]	ἡ θεομάχος γλῶσσα, τὸ Καϊάφα	δεύτερον	συνέδριον, τὸ τῆς βλασφημίας ἐργαστήριον,
[1, 7]	ἐξορίας, ἔνθα τὰ περὶ τούτων	πλατύτερον	λέγει. Ὧν δὲ τετύχηκε διὰ
[1, 13]	καὶ τοῖς ἐντυγχάνουσιν, εἰ μὴ	πλατύτερον	ταῦτα Θεοδωρήτῳ, ὡς ἔφθην εἰπών,
[1, 11]	τὴν γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν	μηρὸν	κυοφορῶν, ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ
[1, 0]	σοφίσαντι καὶ γλῶσσαν ἄλογον εἰς	ἔναρθρον	εὐφωνίαν κινήσαντι, ἀναστῆσαί τε τὰς
[1, 20]	ἡ Εὐδοξία, ἣν ὕστερον, ἐπειδὴ	καιρὸν	ἦγε γάμου, Οὐαλεντινιανὸς ὁ αὐτοκράτωρ
[1, 17]	τε καὶ τὸ Χερρονήσου καλούμενον	μακρὸν	τεῖχος· διαχῆναι δὲ τὴν γῆν
[1, 13]	γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον διασωσάντων	νεκρὸν	Συμεώνου τοῦ μακαρίου, ὡς ἂν
[1, 17]	οὕτω σφοδρῶς διαμένον, ἀλλὰ κατὰ	μικρὸν	λῆγον, μέχρις οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο.
[1, 1]	τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων	μικρὸν	παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς διάβολος
[1, 21]	τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα, τοῦτο μετὰ	σμικρὸν	ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς καὶ τὴν
[1, 1]	τοῦ παναγίου πνεύματος κατὰ τὸν	Βόσπορον	ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς τῇ Κωνσταντίνου
[1, 16]	τοῦ παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ τὸν	Θεοφόρον	μείζοσι τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν τε
[1, 13]	ἐπιτηδεύσας, δίπηχυ μόλις ἐνδιαίτημα τὸ	περίμετρον,	Δόμνου τηνικάδε τὴν Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος.
[1, 18]	πρὸς τὸ νότιον τῆς Ῥουφίνου	πλευρόν,	μέχρις ἡμῶν τὴν τούτου προσηγορίαν
[1, 19]	καὶ Κῦρον τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι,	Κῦρον	δὲ καὶ πρὸς τὸν μέγιστον
[1, 19]	Τότε φασὶ καὶ Κλαυδιανὸν καὶ	Κῦρον	τοὺς ποιητὰς ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ
[1, 12]	τῆς ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας, τὸν	διάπυρον	αὐτοῦ ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ
[1, 14]	ὕψος ἐπαίροντες. Τὸ δέ γε	μέσον	αὐλὴ ὑπαίθριός ἐστιν, μετὰ πλείστης
[1, 18]	ἀνοικοδομεῖ, ὑπαίθριον αὐλὴν κατὰ τὸ	μέσον	ἐάσας· Ζωΐλος δὲ τὴν βασίλειον
[1, 15]	καὶ Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος εἰς	μέσον	ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ κοσμήσων
[1, 13]	βρίθουσαν τὰ μετέωρα διώκει· καὶ	μέσον	οὐρανοῦ καὶ τῶν ἐπὶ γῆς
[1, 7]	ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον αὐτὸν εἰς	μέσον	παραγάγωμεν τὰ περὶ τούτων διδάσκοντα.
[1, 7]	ἡμῶν βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς, παρακαλῶ,	παραχώρησον.	Ταῦτα παρ´ ἡμῶν ὡς πρὸς
[1, 21]	μόνοις δεξιουμένη εἰς τοσοῦτον χορηγουμένοις	ὅσον	ἀποζῆν καὶ μόνον. Κοινὰς δὲ
[1, 7]	αὐτῷ διηγήσεως, περὶ πολλῶν, καθ´	ὅσον	ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´ ἡμῶν βραχυλόγου
[1, 21]	τε τὸ σῶμα τοσοῦτο μόνον	ὅσον	ἡ ἀνάγκη βιάζεται. Οὕτως τε
[1, 11]	βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ὑπολαμβάνων	κρεῖσσον	τοῦ φθάσαντος λέγειν εἰ τόδε
[1, 22]	ἐν ᾧ καὶ τίθεται πρὸς	τὸν	ἀγήρω μεταχωρήσασα βίον. Ἀμείψαντος δὲ
[1, 16]	ἐκ γειτόνων ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει	τὸν	ἅγιον, ὅτε καὶ νεὼς αὐτῷ
[1, 13]	μὲν στενῷ τόπῳ ἔτεσι δέκα	τὸν	ἀγῶνα διανύσας, ἐν δὲ κίοσι
[1, 8]	Μετὰ δ´ οὖν αὐτὸν Νεστόριον	τὸν	ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου τοῦ ἀοιδίμου
[1, 5]	ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον	τὸν	Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα τὸν Ἐφέσου·
[1, 15]	γέγραπται δὲ καὶ πρὸς Κύριλλον	τὸν	ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται
[1, 4]	τὴν κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ ἑξκαίδεκα	τὸν	ἀριθμὸν οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν
[1, 12]	πρῶτον βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη	τὸν	ἀριθμὸν τοῦ πρώτου τίτλου τυγχάνουσα·
[1, 7]	ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ αὐτοῦ πρὸς	τὸν	αὐτὸν ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε ὡς
[1, 4]	παρούσης ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι	τὸν	αὐτὸν Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ
[1, 13]	ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς καὶ	τὸν	βασιλέα Θεοδόσιον τὰς ἰδίας ἀνακαλεσάμενον
[1, 13]	Διέτριψε τοίνυν ἐν σαρκὶ τόνδε	τὸν	βίον διαθλεύων ἔτη ἓξ καὶ
[1, 1]	ὑπὸ τοῦ παναγίου πνεύματος κατὰ	τὸν	Βόσπορον ἐκβρασθέντων καὶ πρὸς τῇ
[1, 2]	κατὰ τῆς ἰδίας κεφαλῆς ἐπιφθέγγεσθαι·	„Τὸν	γενόμενον διμηναῖον ἢ τριμηναῖον οὐκ
[1, 3]	πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐπισκόπῳ γραφεῖσιν ἐπείθετο,	τὸν	δὲ ἴδιον ἔμετον κατὰ πάσης
[1, 12]	νομοθεσίαι τῆς ἡμετέρας ἕνεκα θρησκείας,	τὸν	διάπυρον αὐτοῦ ζῆλον δεικνῦσαι. ~ιγʹ
[1, 9]	Ὑφ´ οὗ τὰ κατὰ Εὐτυχῆ	τὸν	δυσσεβῆ κινεῖται, μερικῆς κατὰ τὴν
[1, 20]	τε γίνεται καὶ δημηγορήσασα πρὸς	τὸν	ἐνταῦθα λεὼν ἐπιτελεύτιον ἔπος ἐφθέγξατο·
[1, 5]	Κύριλλον τὸν Ἀλεξανδρείας καὶ Μέμνονα	τὸν	Ἐφέσου· οὓς ἡ σύνοδος πάλιν
[1, 15]	τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ	τὸν	ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω
[1, 21]	γῆς ἀτεκμάρτοις ἐνδομυχοῖς τὰς πρὸς	τὸν	θεὸν ἐντεύξεις ποιοῦνται. Ἀτὰρ καὶ
[1, 16]	ὑποθεμένου τοῦ παναγάθου θεοῦ Θεοδοσίῳ	τὸν	Θεοφόρον μείζοσι τιμῆσαι τιμαῖς, ἱερόν
[1, 11]	θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ πρὸς	τὸν	θεσπέσιον Παῦλον εἰρηκότος· „Ἡ γὰρ
[1, 8]	τῶν ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς	τὸν	θρόνον διαδέχεται. ~θʹ Περὶ τοῦ
[1, 13]	γέγραφεν, οὕτω σφοδρῶς ἐπετίμησε μόνον	τὸν	ἴδιον βασιλέα εὐλαβούμενος, ὡς καὶ
[1, 11]	πᾶσι ποινήν, οἷα τὸν Κρόνον	τὸν	κακῶς αὐτὸν φύσαντα τῆς βασιλείας
[1, 4]	Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου διέποντος καὶ	τὸν	Κελεστίνου τόπον τὴν ἐπισκοπήν, ὡς
[1, 14]	εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν νωτοφόρων	τὸν	κίονα πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ δέ
[1, 14]	φαινομένου ἀστέρος ἐν τῇ περὶ	τὸν	κίονα στοᾷ τοῦ ὁσίου Συμεών,
[1, 14]	αὐτόθι λεώ, τῶν ἀγροίκων περὶ	τὸν	κίονα χορευόντων, ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ
[1, 11]	ἐσχάτην παρὰ πᾶσι ποινήν, οἷα	τὸν	Κρόνον τὸν κακῶς αὐτὸν φύσαντα
[1, 9]	„Ὁμολογῶ ἐκ δύο φύσεων γεγενῆσθαι	τὸν	Κύριον ἡμῶν πρὸ τῆς ἑνώσεως,
[1, 15]	ζυγὸν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω	τὸν	λόγον τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον οὐδὲ
[1, 19]	ἀναδειχθῆναι, Κῦρον δὲ καὶ πρὸς	τὸν	μέγιστον τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον,
[1, 11]	μὴ τὴν γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν	τὸν	μηρὸν κυοφορῶν, ἵνα καὶ ταῦτα
[1, 7]	πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι, ἀειφυγίᾳ τε	τὸν	Νεστόριον καταδικασθῆναι. Γράφει δὲ καὶ
[1, 4]	Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´ οὖν	τὸν	Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις ἀπολογήσασθαι.
[1, 6]	πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν	τῶν	ὅλων δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες,
[1, 14]	τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται κίων, ἐν ᾧ	τὸν	οὐράνιον διήνυσε βίον ὁ ἐπὶ
[1, 12]	πρώτου τίτλου τυγχάνουσα· ἐν ᾗ	τὸν	πάλαι ποθούμενον παρ´ αὐτοῦ, ὡς
[1, 7]	τὰς παρ´ αὐτοῦ κυηθείσας βλασφημίας	τὸν	πανόπτην μὴ λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ
[1, 13]	τὴν αὐτοῦ μάνδραν γενομένων, καὶ	τὸν	πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ
[1, 6]	γενομένου, ἐπί τε τῆς ἐκκλησίας	τὸν	περὶ τούτου φερόμενον λόγον ὁμιλήσαντος,
[1, 1]	μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς ἐπανάγων	τὸν	πλανώμενον, οὐ συνιεὶς καὶ τὴν
[1, 21]	ἐς ἣν διὰ παντὸς χαίνουσι	τὸν	ποθούμενον αὐτοῖς ἰδεῖν ἐπειγόμενοι. ~κβʹ
[1, 20]	ὄψεις, εἰσὶ δὲ οἵ φασι	τὸν	πρεσβύτερον Θεοδόσιον τὸ τεῖχος εὐρῦναι.
[1, 1]	ἤδη τε τῆς ἁγίας ἐκκλησίας	τὸν	πρόσφατον ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς
[1, 11]	τιμωμένοις καταλιμπανομένων, ἐπὶ τὴν νύσσαν	τὸν	πῶλον ἐκκεντήσωμεν, καὶ τὰ λειπόμενα
[1, 21]	ὃν τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα	τὸν	σοφὸν ἡ ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι,
[1, 13]	γερῶν μεταδέδωκεν· οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα	τὸν	Συμεώνην ὁ ἐραστὴς ἀπέλιπε σίδηρος.
[1, 13]	παραλῦσαι δὲ καὶ τὸν ὕπαρχον	τὸν	ταῦτα διδάξαντα τῆς ἀρχῆς δεηθῆναί
[1, 7]	προσρηγνύμενος ἀξίως τῆς οἰκείας βιοτῆς	τὸν	τῇδε βίον ἀπέθετο· δεύτερος Ἄρειος,
[1, 7]	τοσούτοις ἐξοστρακισμοῖς κατεκρίθη, καὶ οὕτω	τὸν	τῇδε κατέλυσε βίον· ἢ τί
[1, 7]	γέγονεν ἐπ´ αὐτῷ, ἢ ὅπως	τὸν	τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ ὧν
[1, 7]	βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς καὶ Ἰωάννην	τὸν	τῆς Ἀντιόχου πρόεδρον ταῦτα μηνύσαι,
[1, 7]	ὀνόμασιν, ἥ σοι συντέθειται πρὸς	τὸν	τῆς Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν
[1, 7]	ἔστιν ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ πρὸς	τὸν	τῆς Θηβαίων ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις
[1, 2]	τε καὶ παρεγγράφων δόξας καὶ	τὸν	τῆς ψυχῆς ἰὸν ἀπερευγόμενος, βλασφημότερα
[1, 6]	δύναμιν πόνοις ἑλομένου προσομιλεῖν, ἵνα	τὸν	τοῦ διαβόλου νικήσῃ φθόνον καὶ
[1, 6]	μία πίστις, ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν	τὸν	τῶν ὅλων δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις
[1, 13]	Χριστιανῶν ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ καὶ	τὸν	ὕπαρχον τὸν ταῦτα διδάξαντα τῆς
[1, 0]	μὴ δεινὸς ἐγὼ τὰ τοιαῦτα,	τὸν	ὑπὲρ τούτων ἀνελέσθαι πόνον συγγραφήν
[1, 2]	συντριβεὶς κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἢ	τὸν	ὑφαντὸν διόλου χιτῶνα παρὰ τῶν
[1, 6]	Ταῦτα μὲν οὖν ἔστιν ἑλεῖν	τὸν	φιλοπόνως τοῖς τὸ τηνικαῦτα γεγονόσιν
[1, 11]	πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε	τὸν	Φρύγα τὸ μειράκιον εἰς ὄρνεον
[1, 15]	χρόνοις. Ταῦτά μοι κομψῶς ὡς	δυνατὸν	πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος ὁ
[1, 2]	ὑπὸ ἀνθρώπου δὲ θεὸν τεχθῆναι	ἀδύνατον.	Πρὸς τούτοις τοῦ φιλοχρίστου λεὼ
[1, 11]	ἢ ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς	{ἀδύνατον}	τῶν αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων
[1, 15]	φιλοσοφίαν δὲ οὕτως ἐς τὸ	ἀκρότατον	ἐξήσκησεν ὡς καὶ παρὰ Χριστιανῶν
[1, 14]	Φυλακὴ δέ τις εἰς τὸ	ἀκριβέστατον,	οὐκ ἔχω ἀνθ´ ὅτου λέγειν,
[1, 1]	τε τῆς ἁγίας ἐκκλησίας τὸν	πρόσφατον	ἀποθεμένης ῥύπον καὶ πρὸς τὴν
[1, 3]	γραφεῖσιν ἐπείθετο, τὸν δὲ ἴδιον	ἔμετον	κατὰ πάσης ἐξέχεε τῆς ἐκκλησίας
[1, 6]	ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν φυλάττουσι πίστιν,	ἐξαίρετον	δὲ ποιοῦνται φροντίδα τὴν ὑπὲρ
[1, 21]	διαμέτρου χωροῦσιν αὐτοῖς τὴν ῥοπὴν	ἀνεπαίσθητον	εἶναι, καὶ ταῦτά γε πολὺ
[1, 6]	Παύλου τοῦ ἐπισκόπου χάρτην προκομίσαντος	ἀδιάβλητον	ἔχοντα τῆς πίστεως τὴν ὁμολογίαν,
[1, 4]	ἐγκρίτων πατέρων τὴν ὀρθὴν καὶ	ἀμώμητον	ἐκθεμένων πίστιν, ἐνταγέντων γε μὴν
[1, 13]	κλοιὸς παράκειται, μεθ´ οὗ τὸ	πολυύμνητον	διαθλεῦσαν σῶμα τῶν ἐκ θεοῦ
[1, 6]	τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ	διαβόητον	ἔχωσιν εἰς αἰῶνα τὴν δόξαν
[1, 11]	θαυμάσαι κἀν τούτῳ ἔστι τὴν	ἄρρητον	τοῦ θεοῦ σοφίαν, τοῦ καὶ
[1, 7]	ἡμεῖς δὲ παρὰ τῶν βαρβάρων	οἶκτον	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´
[1, 7]	οὓς ἡμῖν οἱ βάρβαροι κατ´	οἶκτον	προσήγαγον, τί βουλόμενοι, λέγειν οὐκ
[1, 13]	δ´ οὖν συνηλθέτην, καὶ τὸ	ἄχραντον	ἱερουργήσαντες σῶμα τῆς ζωοποιοῦ κοινωνίας
[1, 2]	κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἢ τὸν	ὑφαντὸν	διόλου χιτῶνα παρὰ τῶν θεοκτόνων
[1, 7]	κακοτεχνίαις ἀνθρώπων αἰχμάλωτον εἰς κακίαν	ἔκδοτον,	ἵνα μὴ πάσαις ἐκ τούτου
[1, 1]	μισόκαλος δαίμων ξένον τινὰ καὶ	ἀλλόκοτον	ἡμῖν ἐπανίστησι πόλεμον, τήν τε
[1, 13]	ἐνδούς τε ταῖς δεήσεσι τὸ	σεπτὸν	αὐτοῖς εἴασε σῶμα. Τούτου τὰ
[1, 13]	αὐτοῦ μάνδραν γενομένων, καὶ τὸν	πάνσεπτον	διασωσάντων νεκρὸν Συμεώνου τοῦ μακαρίου,
[1, 20]	σταλείσας ἀποικίας αἰνιττομένη. Εἴ τῳ	περισπούδαστον	ταύτας εἰδέναι, ἱστόρηται περιέργως Στράβωνι
[1, 11]	μὲν γὰρ τὴν ἄφραστον καὶ	ἀνεξιχνίαστον	τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν ἐρευνῶντες καὶ
[1, 13]	ἀπέλιπε σίδηρος. Οὕτω τὸ καθ´	ἕκαστον	ἂν διεξεληλύθειν ἐμοί τε τῆς
[1, 1]	θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως δὲ τούτων	ἕκαστον	ἐπράχθη καὶ ὅποι τετελεύτηκεν, ἐν
[1, 11]	καινότερον. Ἡμεῖς μὲν γὰρ τὴν	ἄφραστον	καὶ ἀνεξιχνίαστον τοῦ θεοῦ φιλανθρωπίαν
[1, 22]	κρεῖττον Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος	μέγιστον	ἀνίστη, ἐξοχῇ τε καὶ κάλλει
[1, 19]	Κῦρον δὲ καὶ πρὸς τὸν	μέγιστον	τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν
[1, 6]	ζηλωταὶ γεγονότες ἀσφαλῆ μὲν καὶ	ἀκατάσειστον	ἐν ἰδίαις ψυχαῖς τὴν ὀρθὴν
[1, 7]	τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι τῆς εἰς	Χριστὸν	βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ παραπλησίως εἰς
[1, 7]	πάσαις ἐκ τούτου γενεαῖς τραγῳδῆται	κρεῖττον	εἶναι βαρβάρων αἰχμάλωτον ἢ πρόσφυγα
[1, 22]	καὶ τὰ τείχη πρὸς τὸ	κρεῖττον	Ἱεροσολύμων ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος μέγιστον
[1, 3]	καλουμένην νέαν κυριακὴν οἱ ἀμφ´	αὐτὸν	ἀνὰ τοὺς οἰκείους ἐπετέλεσαν θρόνους.
[1, 13]	δεήσεις οἱ τῆς Ἀντιόχου πρὸς	αὐτὸν	ἀνατεινάμενοι γεγράφασιν οὕτως· „Διὰ τὸ
[1, 3]	Ἀντιοχέων πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´	αὐτὸν	ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι
[1, 13]	Ἀντιοχέων ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´	αὐτὸν	γέγονεν, ἐκπλαγεὶς τὴν στάσιν καὶ
[1, 7]	βλασφημίας. Ἄμφω γὰρ παραπλησίως εἰς	αὐτὸν	ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν κτίσμα καλῶν,
[1, 13]	καθέλκειν. Ὃς ἐπειδή περ παρ´	αὐτὸν	ἐγένετο καὶ τὴν τῶν πατέρων
[1, 7]	ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε, Νεστόριον	αὐτὸν	εἰς μέσον παραγάγωμεν τὰ περὶ
[1, 4]	τῶν δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ φωράσαντες	αὐτὸν	ἔκ τε τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ
[1, 7]	ἐπεξελεύσεως, ἡ τοῦ θεοῦ κρίσις	αὐτὸν	ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ τῇ πάντων ἐλεεινοτάτῃ
[1, 10]	καὶ Φλαβιανὸς μετὰ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος πρὸς Ἐλπίδιον
[1, 7]	διατύπωσιν. Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν	αὐτὸν	ἐπιστολῆς δευτέρας· „Εἴτε ὡς φιλικὸν
[1, 3]	μὴ ἀγεῖραι τάχιστα τοὺς ἀμφ´	αὐτὸν	ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν αὐτῶν πόλεων
[1, 15]	πεποιημέναι ἐπιστολαί, ὅ τε πρὸς	αὐτὸν	Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος, καὶ ὅσα
[1, 5]	ἱερατικῆς Ἰωάννης καὶ οἱ ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερεῖς. Καὶ πρῶτα μὲν Θεοδοσίου
[1, 7]	διὰ Κυρίλλου καὶ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι
[1, 5]	τῆς Ἀντιόχου μετὰ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερέων, ἡμέρας πέντε τῆς καθαιρέσεως
[1, 10]	γενομένου, μετὰ πολλῶν τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	ἱερέων. Συνῆν δὲ τούτοις καὶ
[1, 5]	καὶ συναλίσας πάντας τοὺς ἀμφ´	αὐτὸν	καθαιρεῖ Κύριλλον καὶ Μέμνονα. Ἐκ
[1, 13]	ἐπιτροπὴν ἰθυδρομήσοι, καὶ πρὸς βίας	αὐτὸν	καθέλκειν. Ὃς ἐπειδή περ παρ´
[1, 4]	πρός γε τῶν Νεστορίου πρὸς	αὐτὸν	Κύριλλον, ἐγγραφείσης δὲ καὶ τῆς
[1, 8]	Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ δ´ οὖν	αὐτὸν	Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς Κωνσταντίνου
[1, 4]	ἁγίας συνόδου, ἀλλότριον εἶναι τὸν	αὐτὸν	Νεστόριον τοῦ τε ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος
[1, 13]	τρίβον ἐπετήδευσε, στέλλουσί τινα παρ´	αὐτὸν	οἱ τῆς ἁγίας ἐρήμου, ἐντειλάμενοι
[1, 10]	παρὰ Διοσκόρου καὶ τῶν ἀμφ´	αὐτόν,	ὅπως δὴ τοῖς πεπραγμένοις ἀνείληπται·
[1, 3]	Κύριλλος δὲ καὶ οἱ ἀμφ´	αὐτὸν	πρὸ τῆς ἐπαγγελθείσης ἡμέρας ἀπηντήκασιν.
[1, 7]	μὲν πρῶτα Θεοδόσιος τῇ πρὸς	αὐτὸν	προσπαθείᾳ τὴν ἐπ´ αὐτῷ γενομένην
[1, 13]	στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ τῶν ἀμφ´	αὐτὸν	στρατιωτικῶν τελῶν τε καὶ λοιπῶν,
[1, 13]	τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει	αὐτὸν	τὴν ἰδίαν ὁδὸν ἐκπληροῦν, ἐπιφθεγξάμενος·
[1, 15]	τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν	αὐτὸν	τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι καὶ
[1, 3]	τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή ποτε ἂν	αὐτὸν	φθῆναι τὴν κυρίαν, εἰ τὴν
[1, 11]	οἷα τὸν Κρόνον τὸν κακῶς	αὐτὸν	φύσαντα τῆς βασιλείας ἐξωθήσαντα. Τί
[1, 13]	ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ μὲν ἐκθύμως	ἑαυτὸν	πρὸς τὴν κατάβασιν δοίη, συγχωρεῖν
[1, 13]	δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν	ἑαυτὸν	τῶν ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ
[1, 21]	καὶ ταῦτά γε πολὺ διεστῶσαν.	Τοσοῦτον	γὰρ αὐτοῖς τὰ ἐναντία κέκραται,
[1, 21]	μόνους ἑαυτοὺς καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις	τοσοῦτον	εὖρος, τοσοῦτον ὕψος ἔχουσιν ὡς
[1, 13]	περὶ αὐτοῦ γραφεῖσι παρειμένον. Τούτῳ	τοσοῦτον	ἡ τῆς θείας χάριτος ἐνέσκηψε
[1, 21]	καθειργνύουσιν ἐν οἰκίσκοις τοσοῦτον εὖρος,	τοσοῦτον	ὕψος ἔχουσιν ὡς μηδὲ τὰ
[1, 21]	καὶ ὀσπρίοις μόνοις δεξιουμένη εἰς	τοσοῦτον	χορηγουμένοις ὅσον ἀποζῆν καὶ μόνον.
[1, 13]	μὴ αἱ γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι	τοῦτον	διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν μεγίστων καὶ
[1, 8]	μετὰ Νεστόριον Μαξιμιανός, καὶ μετὰ	τοῦτον	Πρόκλος, εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ
[1, 7]	καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων	αἰχμάλωτον	εἰς κακίαν ἔκδοτον, ἵνα μὴ
[1, 7]	γενεαῖς τραγῳδῆται κρεῖττον εἶναι βαρβάρων	αἰχμάλωτον	ἢ πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς. Καὶ
[1, 12]	αὐτῷ πανευσεβὴς διάταξις ἀνὰ τὸ	πρῶτον	βιβλίον κειμένηἸουστινιανοῦ κῶδιξ ὠνόμασταιτρίτη τὸν
[1, 1]	τὴν ἱστορίαν ἀπέλιπον. ~αʹ Εἶτα	πρῶτον	κεφάλαιον, ὅτι μετὰ τὴν κατάλυσιν
[1, 7]	πλείονι τῆς ὁδοῦ συντριβέντες πάλιν	ἄγραφον	τῆς σῆς ἀνδρείας καταλαμβάνομεν κέλευσμα
[1, 7]	ἐνορίαν ἕτερον τῆς σῆς ἀνδρείας	ἔγγραφον	ἱπτάμενον πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι καθ´
[1, 16]	ἱστόρηται, ἐπειδή γε ὡς ἐβούλετο	τάφον	τὰς τῶν θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας
[1, 10]	πάντων τῶν ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων	ψῆφον,	ἐπειδὴ τὰ παρ´ αὐτῶν κεκριμένα
[1, 21]	τελευταῖον χιτῶνα κατὰ Πλάτωνα τὸν	σοφὸν	ἡ ψυχὴ πέφυκεν ἀποτίθεσθαι, οὕτω
[1, 21]	καίτοι τὰ πρεσβεῖα κατὰ πάντων	ἔχον.	Εἰσὶ μὲν ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´
[1, 0]	ἀξιόλογον ἡμῖν ἢ καὶ τηνάλλως	ἔχον,	πέπρακται, μέχρι τινὸς τῆς Θεοδοσίου
[1, 6]	ἡ γῆ· λέλυται γὰρ τὸ	μεσότοιχον	τοῦ φραγμοῦ, καὶ πέπαυται τὸ
[1, 11]	γενόμενον ἑκατέραν ἐνύβρισε φύσιν, μέθης	ἔξαρχον	οἰνοφλυγίας τε αὖ καὶ κραιπάλης
[1, 19]	τῶν ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν	ὕπαρχον	τῆς αὐλῆς οἱ πρὸ ἡμῶν
[1, 13]	ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ καὶ τὸν	ὕπαρχον	τὸν ταῦτα διδάξαντα τῆς ἀρχῆς
[1, 22]	ἀνίστη, ἐξοχῇ τε καὶ κάλλει	προὖχον,	τοῦ πρώτου διακόνων τε καὶ
[1, 7]	ἀκουόμενα, εἰ μὴ Νεστορίου βίβλῳ	περιέτυχον	τὴν περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ.
[1, 10]	ἐπειδὴ τὰ παρ´ αὐτῶν κεκριμένα	νῦν	δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ τῷ συνεδρίῳ
[1, 7]	τὴν τῷ θεῷ δοκοῦσαν καὶ	νῦν	ἐξενεχθῆναι περὶ ἡμῶν διατύπωσιν. Τοῦ
[1, 7]	ὃ πρὸ τῶν πυλῶν τῆς	νῦν	Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ Νεστορίῳ μὲν
[1, 18]	οἵ τε παλαιοὶ οἵ τε	νῦν	ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν ἑδῶν ἃ
[1, 13]	τὰ μάλιστα παραλελοιπότες, ὃ μέχρι	νῦν	σωζόμενον παρὰ τοῖς τῆς ἁγίας
[1, 1]	γὰρ πρότερον μόνον ἀντίπαλον εἶχε,	νῦν	τέθηπέ τε καὶ περιπτύσσεται, καὶ
[1, 21]	τι τῶν ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ	νῦν	τις ἀμπέχεται τριβώνιον ἢ ἐξωμίδα,
[1, 7]	λέξεως οὐκ ὠνόμασται· φασὶ δὲ	νῦν	τὸ Εὐπρεπίου προσαγορεύεσθαι, ὅπερ ἴσμεν
[1, 7]	συμβουλεύματα. Εἰ δὲ ἀγανακτήσειας καὶ	νῦν	ὡς τὸ πρότερον, πρᾶττε τὸ
[1, 21]	καὶ μὴ μιᾶς εἶναι. Συνελόντι	τοίνυν	εἰπεῖν, ἐν τούτῳ τῷ παναρίστῳ
[1, 6]	τοὺς δοξάζοντάς με δοξάσω. Ἀφικομένου	τοίνυν	εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν τοῦ κυρίου
[1, 13]	τῆς οἰκείας εὐλογίας μεταδιδόναι. Διέτριψε	τοίνυν	ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν βίον
[1, 21]	τῶν ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν. Ἔνθεν	τοίνυν	ἡ Εὐδοκία ἐν Ἱεροσολύμοις δὶς
[1, 17]	τῶν ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ	τοίνυν	Θεοδοσίου τὰ σκῆπτρα διέποντος, μέγιστος
[1, 13]	πόλεις συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν. Θαυμάτων	τοίνυν	μεγίστων καὶ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν
[1, 14]	στοὰς ἀποκρινόμενα. Κατὰ τὸ λαιὸν	τοίνυν	μέρος τοῦ κίονος ἐν αὐτῷ
[1, 7]	τε καὶ κηρύσσεται; Ὡς ἂν	τοίνυν	μὴ ψεύδους γραφὴν ἀπενεγκώμεθα, φέρε,
[1, 20]	Ἀντιόχειαν καὶ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο. Οὗτος	τοίνυν	ὁ Θεοδόσιος τὴν Εὐδοκίαν εἰσοικίζεται
[1, 7]	περὶ τούτων ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς	τοίνυν	ὁ τῆς βλασφημίας πατὴρ Νεστόριος,
[1, 4]	σκυθρωπὸν ἐχωρήσαμεν ἀπόφασιν. Ὁ βλασφημηθεὶς	τοίνυν	παρ´ αὐτοῦ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς
[1, 22]	μετ´ αὐτὴν τελευτῆς Θεοδοσίου. Πολλοῖς	τοίνυν	τοιούτοις ἐντυχοῦσα ἡ Θεοδοσίου σύμβιος,
[1, 14]	ἔνσαρκος ἄγγελος. Πρὸς τῇ ὀροφῇ	τοίνυν	τῶν λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας
[1, 21]	ἀληθίζεσθαί μοι δοκοῦσιν. Ὅμως δ´	οὖν	ἀνὰ τὴν ἁγίαν Χριστοῦ πόλιν
[1, 8]	εἶτα Φλαβιανὸς γίνεται. Μετὰ δ´	οὖν	αὐτὸν Νεστόριον τὸν ἀλάστορα τῆς
[1, 15]	κρινόντων τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´	οὖν	αὐτὸν τῆς σωτηριώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι
[1, 12]	Νεστορίου αἵρεσιν ἀπελαύνει. Γέγραπται δ´	οὖν	αὐτῷ πανευσεβὴς διάταξις ἀνὰ τὸ
[1, 15]	εἰς θεὸν θεωρίας. Γέγραπται δ´	οὖν	αὐτῷ πολλὰ μὲν καὶ ἕτερα
[1, 6]	παρ´ ἡμῖν ἐκκλησίαι. Ταῦτα μὲν	οὖν	ἔστιν ἑλεῖν τὸν φιλοπόνως τοῖς
[1, 4]	τοῦ Ἀντιοχείας μὴ ἐνδημήσαντος. Ὡς	οὖν	ἡ κυρία παρῴχηκεν ἡμέρας πεντεκαίδεκα,
[1, 22]	Ῥωμαίων ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ δ´	οὖν	καὶ ὑπ´ αὐτῷ πέπρακται τῶν
[1, 9]	Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν. Ὡς δ´	οὖν	κληθεὶς Εὐτυχὴς οὐκ ἐλήλυθε, τάδε
[1, 13]	μὲν καὶ ἀπέσκληκε, σώζεται δ´	οὖν	ὅμως, καὶ τῶν ὀδόντων δ´
[1, 21]	Εἰσὶ μὲν ἐλάχιστοι, εἰσὶ δ´	οὖν	ὅμως, οἳ ἐπὰν διὰ τῆς
[1, 7]	λέγειν οὐκ ἔχω. Οἱ μὲν	οὖν	πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ φυγάδων
[1, 13]	παρ´ αὐτῶν παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´	οὖν	Συμεώνης οὗτος ὁ ἐπὶ γῆς
[1, 13]	τῶν μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω δ´	οὖν	συνηλθέτην, καὶ τὸ ἄχραντον ἱερουργήσαντες
[1, 4]	πρεσβυτέρας Ῥώμης πρυτανεύοντος. Καλοῦσι δ´	οὖν	τὸν Νεστόριον, προτρέποντες τοῖς ἐπαγομένοις
[1, 0]	λίαν ἀκριβεῖς οἶδε ποιεῖνΕὐσεβίῳ τε	οὖν	τῷ Παμφίλου, Σωζομενῷ τε καὶ
[1, 7]	διεστηκὸς οὐ πλείοσι δύο. Φησὶ	γοῦν	αὐτὸς ὁ Νεστόριος ὡς τετραετῆ
[1, 7]	πάντων ἐλεεινοτάτῃ συμφορᾷ περιβάλλει. Ἐπειδὴ	γοῦν	μειζόνων ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη μὲν
[1, 5]	καὶ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν. Μετὰ	γοῦν	τὴν ἐννομωτάτην καὶ δικαίαν ταύτην
[1, 11]	καὶ μὴ τὴν γαστέρα, ἀλλὰ	γοῦν	τὸν μηρὸν κυοφορῶν, ἵνα καὶ
[1, 14]	ὃ τεθέαμαι, τῇ ἱστορίᾳ παραδῶ.	Ἐπόθουν	τὸ τέμενος τούτου δὴ τοῦ
[1, 21]	ἔχουσιν ὡς μηδὲ τὰ σώματα	ἀνορθοῦν,	μηδὲ μὴν ἐπ´ ἀδείας τὰς
[1, 7]	ὡς τὸ πρότερον, πρᾶττε τὸ	δοκοῦν,	εἴ γε τοῦ δοκοῦντος λόγος
[1, 7]	φροντίσαι κατὰ τὸ τοῖς νόμοις	δοκοῦν,	καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις ἀνθρώπων
[1, 7]	καὶ τὸ τοῖς καλλινίκοις βασιλεῦσι	δοκοῦν	περὶ ἡμῶν ἀναμενόντων, ἐξαίφνης πρὸς
[1, 6]	τοῦ φραγμοῦ, καὶ πέπαυται τὸ	λυποῦν,	καὶ διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος,
[1, 13]	ἀφίει αὐτὸν τὴν ἰδίαν ὁδὸν	ἐκπληροῦν,	ἐπιφθεγξάμενος· „Ἴσχυε καὶ ἀνδρίζου· ἡ
[1, 2]	μηδὲ ἐν αὐτῷ τῷ σταυρῷ	ὀστοῦν	ὅλως συντριβεὶς κατὰ τὸ γεγραμμένον,
[1, 16]	θεσπέσιος, ὡς Ἰωάννῃ τῷ ῥήτορι	σὺν	ἑτέροις ἱστόρηται, ἐπειδή γε ὡς
[1, 17]	πρότερον ὄν, δένδρα τε αὐτόπρεμνα	σὺν	ταῖς σφίσι ῥίζαις ἀναβρασθῆναι καὶ
[1, 3]	δὲ ὁ τῆς Ἀντιοχέων πρόεδρος	σὺν	τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν ἀπελείφθη τῆς
[1, 13]	κίοσι βραχυτέροις ἑπτά, καὶ ἐπὶ	τεσσαρακοντάπηχυν	ἔτη τριάκοντα. Τούτου τὸ πανάγιον
[1, 7]	καίριον ἀπεκρύψατο. Οὐδὲ γὰρ ἐνθαδὶ	ὢν	τῆς οἰκείας βλασφημίας ἠρέμησεν, ὡς
[1, 11]	μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἐξ	ὧν	γὰρ τῆς ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ
[1, 7]	τὰ περὶ τούτων πλατύτερον λέγει.	Ὧν	δὲ τετύχηκε διὰ τὰς παρ´
[1, 0]	καὶ πρὸς οὓς καὶ παρ´	ὧν	ἐγένοντο, καὶ μηδὲν τῶν μνήμης
[1, 3]	Ἰωάννου τοῦ Ἀντιοχείας καὶ Θεοδωρήτου.	Ὧν	ἐπειδὴ Κύριλλος, ὁ τῆς ἀοιδίμου
[1, 7]	τὸν τῇδε κατέστρεψε βίον, καὶ	ὧν	ἔτυχεν ἀμοιβῶν τῆς βλασφημίας ἕνεκα,
[1, 7]	καὶ παρ´ ἡμῶν δὲ δι´	ὧν	ἐχρῆν γνωρισθῆναι τοῖς καλλινίκοις ἡμῶν
[1, 7]	μὲν ἐκ τῶν Βλεμμύων, παρ´	ὧν	καὶ δορυάλωτος ἔτυχε γεγονώς, θεσπίσμασι
[1, 15]	πρὸς Κύριλλον τὸν ἀοίδιμον, ἐξ	ὧν	μάλιστα δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συνακμάσαι
[1, 7]	ἀρχὴν βλασφημῶν, ὁ μηδὲ ἐξ	ὧν	πέπονθε σωφρονήσας. Ἐγὼ δὲ καί
[1, 3]	τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο	συλλαβῶν,	Νεστόριός τε αὖ τούτοις ἀντέπιπτε,
[1, 7]	πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων	ἀμείβων,	τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος ἀξίως
[1, 7]	κατέστρεψε βίον, καὶ ὧν ἔτυχεν	ἀμοιβῶν	τῆς βλασφημίας ἕνεκα, οὐ δεδήλωται
[1, 7]	πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς. Καὶ ὅρκους	ἐπαγαγὼν	ᾔτησεν οὕτως· „Ἀνενεγκεῖν τὴν ἡμετέραν
[1, 1]	αὖ μηχανώμενος, πρὸς Ἰουδαϊσμὸν καινοπρεπῶς	ἐπανάγων	τὸν πλανώμενον, οὐ συνιεὶς καὶ
[1, 13]	τῶν ἀνθρώπων πρεσβείας τῷ θεῷ	προσάγων,	ἐξ οὐρανοῦ δὲ τοῖς ἀνθρώποις
[1, 6]	Οὐ γὰρ ἂν διαψεύσαιτο ὁ	λέγων·	Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ὅτι
[1, 17]	θάλασσαν· καὶ ἐνίας μὲν τῶν	πηγῶν	ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ ὑδάτων
[1, 18]	οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία, τῶν	στρατηγῶν	τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος
[1, 11]	τῶν ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν	ἀλόγων	ἰδέαν ὁ πάντων ἀλογώτατος μεταβληθείς,
[1, 17]	οἰκουμένην, ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν	πύργων	τῶν ἀνὰ τὴν βασιλίδα πρηνεῖς
[1, 7]	πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ τῶν	Νουβαδῶν	πλήθους ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος Καὶ
[1, 7]	οὖν πρὸς τὰς ποιούμενος ἢ	φυγάδων	καθ´ ἡμῶν ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ
[1, 18]	τε νῦν ὀνομάζομεν, πρὸ τῶν	ἑδῶν	ἃ τῇ δίκῃ ἱδρύεται, εὐθὺ
[1, 21]	διωκόμενοι ἢ τῇ ὠκύτητι τῶν	ποδῶν,	ἤ τινι τῶν ἐπὶ γῆς
[1, 7]	θύραθε σοφῶν εἴρηται, „τὸ μὴ	ἐμποδὼν	ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετίμηται, ὁ μὲν
[1, 21]	ἤ τινι τῶν ἐπὶ γῆς	δυσόδων	χωρίων τὸ λαθεῖν ἑαυτοῖς πορίζονται.
[1, 11]	αὐτοῖς ὕπατος πατὴρ ἀνδρῶν τε	θεῶν	τε τὸν Φρύγα τὸ μειράκιον
[1, 20]	καὶ δημηγορήσασα πρὸς τὸν ἐνταῦθα	λεὼν	ἐπιτελεύτιον ἔπος ἐφθέγξατο· Ὑμετέρης γενεῆς
[1, 13]	αὐτοῦ πανάγιον σῶμα· ὃ καὶ	Λέων	ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν
[1, 6]	καὶ τῶν εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων	βασιλέων,	οἳ προγονικῆς εὐσεβείας ἄριστοι ζηλωταὶ
[1, 3]	αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν αὐτῶν	πόλεων	τῆς πάλαι μὲν Ἀντιόχου, νυνὶ
[1, 19]	κεκλήκασι, καὶ τῶν ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι	δυνάμεων,	Καρχηδόνος ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου
[1, 6]	οἷς καὶ αὐτὸς ὁ τῶν	δυνάμεων	Κύριος πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει τὰ
[1, 13]	ἐν σαρκὶ τὴν τῶν οὐρανίων	δυνάμεων	πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν ἑαυτὸν
[1, 14]	τὸν κίονα στοᾷ τοῦ ὁσίου	Συμεών,	ὃν ἑωράκει ὁ συγγραφεὺς καὶ
[1, 13]	δεικνῦσαι. ~ιγʹ Περὶ τοῦ ἁγίου	Συμεὼν	τοῦ Στυλίτου. Ἐν τούτοις τοῖς
[1, 3]	τῆς ἀοιδίμου μνήμης ἐπίσκοπος τῆς	Ἀλεξανδρέων,	δι´ οἰκείων ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός
[1, 10]	Διόσκορος, ὁ μετὰ Κύριλλον τῆς	Ἀλεξανδρέων	ἐπίσκοπος, πρὸς ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο
[1, 7]	Κυρίλλου καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν	ἱερέων,	ἀμφοτέρων αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων,
[1, 5]	Ἀντιόχου μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν	ἱερέων,	ἡμέρας πέντε τῆς καθαιρέσεως ὑστερήσας·
[1, 10]	μετὰ πολλῶν τῶν ἀμφ´ αὐτὸν	ἱερέων.	Συνῆν δὲ τούτοις καὶ Δόμνος
[1, 13]	τὴν ἁγίαν κορυφὴν μετὰ πολλῶν	ἱερέων	τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου τοῦ
[1, 1]	κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν	αἱρέσεων	μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον ὁ πονηρὸς
[1, 9]	ἡμῖν ἔλεγεν εἶναι· καθαιρεῖται μέν,	ἐκδεήσεων	δὲ αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον γενομένων,
[1, 21]	βραχέσιν ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ τῶν ἰδίων	βουλήσεων	καὶ τῆς φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς
[1, 4]	τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ καὶ πολλῶν	ῥήσεων	ἁγίων καὶ ἐγκρίτων πατέρων τὴν
[1, 9]	εἰρήκει γάρ· „Ὁμολογῶ ἐκ δύο	φύσεων	γεγενῆσθαι τὸν Κύριον ἡμῶν πρὸ
[1, 18]	Κάλλιστος παρὰ Θεοδοσίου κατὰ τὴν	Ἀντιοχέων	ἄρξοντες ἐξεπέμφθησαν, τὴν ἡμετέραν θρησκείαν
[1, 20]	ἐκ χαλκοῦ τεχνικῶς ἠσκημένῃ παῖδες	Ἀντιοχέων	αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ καὶ μέχρις
[1, 13]	τὸ περίμετρον, Δόμνου τηνικάδε τὴν	Ἀντιοχέων	ἐπισκοποῦντος. Ὃς ἐπειδὴ παρ´ αὐτὸν
[1, 10]	μὴν καὶ Δόμνος ὁ τῆς	Ἀντιοχέων.	Ἐφ´ ᾧ τί λοιπὸν γέγονεν
[1, 13]	ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ τῶν	Ἀντιοχέων	λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ τῆς
[1, 3]	ἀπηντήκασιν. Ἰωάννης δὲ ὁ τῆς	Ἀντιοχέων	πρόεδρος σὺν τοῖς ἀμφ´ αὐτὸν
[1, 13]	τὴν ἐνθένδε ἐκδημίαν κατὰ τὴν	Ἀντιοχέων	ὕστερον εἰσήχθη, Λέοντος τὰ σκῆπτρα
[1, 7]	κτίσμα καλῶν, ὁ δὲ ἄνθρωπον	δοξάζων.	Πρὸς ὃν ἥδιστα ἂν εἴποιμι,
[1, 7]	κυηθείσας βλασφημίας τὸν πανόπτην μὴ	λαθὼν	ὀφθαλμόν, ἐξ ἑτέρων γραμμάτων ἔστιν
[1, 21]	συναλιζόμενοι καὶ συλλουόμενοι, οὕτω τῶν	παθῶν	περιγενόμενοι ὡς καὶ τῆς φύσεως
[1, 11]	θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ τῶν οἰκείων	παθῶν	χειροτονοῦντές τε καὶ ὀνομάζοντες, ἵνα
[1, 9]	Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς	ἀληθῶν	τῶν ὑπομνημάτων, ἡ ἐν Ἐφέσῳ
[1, 5]	~εʹ Ὡς μετὰ πέντε ἡμέρας	ἐλθὼν	ὁ Ἀντιοχείας Ἰωάννης καθαιρεῖ Κύριλλον
[1, 7]	μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ μέγας τῶν	ὀρθῶν	δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί τε καὶ
[1, 17]	τιμώμενα. ~ιζʹ Περὶ Ἀττίλα τοῦ	Σκυθῶν	βασιλέως, καὶ ὅπως τὰ ἑῷα
[1, 17]	πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα τοῦ τῶν	Σκυθῶν	βασιλέως· ὃν περιέργως καὶ ἐς
[1, 7]	τόπων πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς	Θηβαίων	ἀμείβων, τῇ τε γῇ προσρηγνύμενος
[1, 7]	μεγαλοπρεπείας, πρὸς Ἐλεφαντίνην τινὰ τῆς	Θηβαίων	ἐπαρχίας πέρας οὖσαν βαρβαρικῶν διὰ
[1, 7]	σοι συντέθειται πρὸς τὸν τῆς	Θηβαίων	ἡγούμενον· „Ἐκ τῶν πρώην περὶ
[1, 7]	γενομένων αὐτῷ πρὸς τὸν τῆς	Θηβαίων	ἡγούμενον. Ἐν ἐκείνοις γὰρ ἔστιν
[1, 7]	ἀμελλητὶ παραληψομένων, ἥκομεν ἐς τὴν	Θηβαίων	μετὰ τῶν αἰχμαλώτων λειψάνων, οὓς
[1, 21]	βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα μὴ τῶν	ἀναγκαίων	δεῖσθαι ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι, πάντων
[1, 21]	νόμους, ὥστε μηδενὸς αὐτῶν τῶν	ἀναγκαίων	μεταδιδόναι ὅσα γε κορεσθῆναι· πεινῆν
[1, 22]	διακονησαμένης, Μαρκιανὸς ὁ πανάριστος τὴν	Ῥωμαίων	ἀρχὴν περιβάλλεται. Ἃ δ´ οὖν
[1, 4]	συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου τῆς	Ῥωμαίων	ἐκκλησίας, δακρύσαντες πολλάκις, ἐπὶ ταύτην
[1, 10]	καί τινα Σωφρονίου χάριν τὴν	Κωνσταντιναίων	ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´ αὐτῶν
[1, 16]	τοῦ θεοῦ τὰς ὁσίας τῶν	ἁγίων	αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς μὲν
[1, 12]	ἐπίσκοποι εἶεν ἢ κληρικοί, τῶν	ἁγίων	ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ λαϊκοί,
[1, 6]	ποιοῦνται φροντίδα τὴν ὑπὲρ τῶν	ἁγίων	ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ διαβόητον ἔχωσιν
[1, 3]	Κύριλλον καὶ τοὺς ἁπανταχῆ τῶν	ἁγίων	ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν τῆς
[1, 6]	θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει τῶν	ἁγίων	ἡμῶν πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι πίστιν
[1, 4]	συνυφανθεισῶν δὲ καὶ πολλῶν ῥήσεων	ἁγίων	καὶ ἐγκρίτων πατέρων τὴν ὀρθὴν
[1, 1]	τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ τοσούτων	ἁγίων	πατέρων πυργωθείσῃ καὶ τὰ πολλὰ
[1, 21]	κομιδῇ βραχέσιν ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ τῶν	ἰδίων	βουλήσεων καὶ τῆς φύσεως, ἔκδοτοι
[1, 3]	μνήμης ἐπίσκοπος τῆς Ἀλεξανδρέων, δι´	οἰκείων	ἐπελαμβάνετο συλλαβῶν, Νεστόριός τε αὖ
[1, 11]	ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ τῶν	οἰκείων	παθῶν χειροτονοῦντές τε καὶ ὀνομάζοντες,
[1, 10]	Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου τῶν	βασιλείων	τηνικαῦτα κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ
[1, 17]	τῶν ἄλλων ἐν κόσμῳ φοβερῶν	σημείων.	Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις ὁ
[1, 14]	τέχνης· ἔνθα ὁ τεσσαρακοντάπηχυς ἵσταται	κίων,	ἐν ᾧ τὸν οὐράνιον διήνυσε
[1, 18]	καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν	οἰκοδομιῶν	τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες
[1, 13]	Οὗτος ἐν σαρκὶ τὴν τῶν	οὐρανίων	δυνάμεων πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν
[1, 0]	ἐγένοντο, καὶ μηδὲν τῶν μνήμης	ἀξίων	διαλάθοι ὑπὸ τῇ ἀνειμένῃ καὶ
[1, 7]	διατρίψας παντοίας ἔτυχε τιμῆς καὶ	παντοίων	γερῶν ἀπέλαυσε, καὶ ὡς αὖθις
[1, 19]	πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι, καὶ τῶν	ἑσπερίων	ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ Βανδίλων
[1, 17]	τε κατὰ τῶν ἑῴων καὶ	ἑσπερίων	ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας τε καὶ
[1, 16]	ὡς ἐβούλετο τάφον τὰς τῶν	θηρίων	ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν τῷ τῆς
[1, 2]	παραχαράξας ἀντεχάλκευσέ τε καὶ ἀνετύπωσε,	μυρίων	τε αὖ πολέμων τὴν ἐκκλησίαν
[1, 21]	τινι τῶν ἐπὶ γῆς δυσόδων	χωρίων	τὸ λαθεῖν ἑαυτοῖς πορίζονται. Λέξω
[1, 3]	πλέον, διεστώσης δὲ καὶ τῆς	Ἐφεσίων	ἐκ τῆς Ἀντιόχου ὁδὸν ἡμερῶν
[1, 5]	δικαίαν ταύτην ἀπόφασιν ἐφίσταται τῇ	Ἐφεσίων	Ἰωάννης ὁ τῆς Ἀντιόχου μετὰ
[1, 7]	πεμφθέντων πρὸς Θεοδόσιον ἐκ τῆς	Ἐφεσίων	πόλεως, αὐτοῦ τε αὖ δεηθέντος,
[1, 4]	ἀντελαμβάνοντο. Καὶ Μέμνονος τοῦ τῆς	Ἐφεσίων	προέδρου τὴν διέλευσιν τῶν ἡμερῶν
[1, 12]	εἶεν ἢ κληρικοί, τῶν ἁγίων	ἐκκλησιῶν	ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ λαϊκοί, ἀναθεματίζεσθαι.
[1, 6]	φροντίδα τὴν ὑπὲρ τῶν ἁγίων	ἐκκλησιῶν,	ἵνα καὶ διαβόητον ἔχωσιν εἰς
[1, 2]	βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ ὁ τῶν	ἐκκλησιῶν	πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις πρεσβύτερος
[1, 3]	καὶ τοὺς ἁπανταχῆ τῶν ἁγίων	ἐκκλησιῶν	προεστηκότας· ὃς κυρίαν τῆς συνελεύσεως
[1, 16]	ὁ ἀλιτήριος, ἡ θεοστυγὴς τυραννίς,	ἄκων	καὶ μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ ὁ
[1, 1]	τε ἐραστῇ νυμφίῳ συναρμοζομένης, οὐκ	ἐνεγκὼν	ὁ μισόκαλος δαίμων ξένον τινὰ
[1, 3]	ἀπελείφθη τῆς ὁρισθείσης ἡμέρας, οὔτι	ἑκών,	ὡς πολλοῖς ἀπολογουμένοις δοκεῖ, ἀλλ´
[1, 2]	κακόδοξος Νεστορίου καὶ τῶν Νεστορίου	Ἰουδαϊκῶν	δογμάτων διάπυρος ἐραστής, ὃς καὶ
[1, 21]	ἀνδρῶν δὲ ἄνδρας εἶναι, μετὰ	γυναικῶν	τ´ αὖ γυναῖκας, ἑκατέρας τε
[1, 7]	τάχους τὴν χώραν ἐκδραμεῖν, ὡς	Μαζίκων	αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ παραληψομένων,
[1, 19]	ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ πολέμων διαφόρων	Ἰταλικῶν	καὶ Περσικῶν οἳ ἐπὶ Θεοδοσίου
[1, 3]	Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον ἁλισθῆναι, γραμμάτων	βασιλικῶν	γενομένων πρός τε Κύριλλον καὶ
[1, 4]	συναθροισθέντες, ὡς οὐ φθησομένων τῶν	ἀνατολικῶν,	ἢ εἰ καὶ φθαῖεν, μετὰ
[1, 17]	καὶ ἐξαίσιος καὶ τοὺς προλαβόντας	νικῶν	γέγονε σεισμὸς ἀνὰ πᾶσαν, ὡς
[1, 11]	ἡμῖν διαφορῶν, καὶ κατάγελως τῶν	Ἑλληνικῶν	ὕθλων. Μή μοι δέ τις
[1, 14]	τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ, τῶν	ἀγροίκων	περὶ τὸν κίονα χορευόντων, ἀστέρα
[1, 7]	τῆς Θηβαίων ἐπαρχίας πέρας οὖσαν	βαρβαρικῶν	διὰ στρατιωτῶν ἐκ τῆς Πανὸς
[1, 19]	Περὶ πολέμων διαφόρων Ἰταλικῶν καὶ	Περσικῶν	οἳ ἐπὶ Θεοδοσίου γεγόνασι. Ἐν
[1, 13]	ταγμάτων μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν	στρατιωτικῶν	τελῶν τε καὶ λοιπῶν, κατὰ
[1, 12]	δὴ λεγόμενον ψήφοις κατέκρινεν ἀναθέματι	περιβαλών,	καὶ γέγραφεν ἐπὶ λέξεως ὧδε·
[1, 2]	θεοτόκον ἀλλὰ χριστοτόκον τὴν ἁγίαν	καλῶν	θεομήτορα, δι´ ἣν αἰτίαν καὶ
[1, 7]	αὐτὸν ἐβλασφημησάτην, ὁ μὲν κτίσμα	καλῶν,	ὁ δὲ ἄνθρωπον δοξάζων. Πρὸς
[1, 17]	οἵας τε καὶ ὅσας πόλεις	ἑλὼν	κατήγαγε, καὶ ὅσα πεπραχὼς τῶν
[1, 13]	τῷ θεῷ καὶ μετὰ τῶν	ἀγγέλων	δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς γῆς
[1, 6]	διῃρημένα, καὶ τὰ μεταξὺ σκάνδαλα	περιελὼν	ὁμονοίᾳ καὶ εἰρήνῃ στεφανώσῃ τάς
[1, 13]	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν	τελῶν	τε καὶ λοιπῶν, κατὰ τὴν
[1, 11]	τε τῶν φθασάντων τά τε	ἀλλήλων	καταλύουσιν, ἀλλὰ θεοὺς ἐπὶ θεοῖς
[1, 11]	διαφορῶν, καὶ κατάγελως τῶν Ἑλληνικῶν	ὕθλων.	Μή μοι δέ τις τῶν
[1, 19]	ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ	Βανδίλων	κρατηθείσης Γιζερίχου τε τῶν βαρβάρων
[1, 18]	καὶ τὰς οἰκοδομίας ἐκ τῶν	ποικίλων	παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ Κάλλιστος
[1, 17]	γενομένου ξένου σεισμοῦ καὶ τῶν	ἄλλων	ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων. Ἐν
[1, 21]	ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι τῶν	ἄλλων	ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις
[1, 14]	τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν	ἄλλων	ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι καὶ αὐτὸ
[1, 5]	Κύριλλον καὶ Μέμνονα. Ἐκ δὲ	λιβέλλων	ἐπιδεδομένων παρὰ Κυρίλλου καὶ Μέμνονος
[1, 2]	παναγίου πνεύματος ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ	πολλῶν	ἐγκρίτων πατέρων ἐξώθησέ τε καὶ
[1, 13]	καὶ τὴν ἁγίαν κορυφὴν μετὰ	πολλῶν	ἱερέων τεθέαμαι, ἐπισκοποῦντος τήνδε Γρηγορίου
[1, 7]	τῆς ἐν αὐτῷ διηγήσεως, περὶ	πολλῶν,	καθ´ ὅσον ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´
[1, 7]	οὔσης. Ὀάσεως τῆς Ἴβεως ἐκ	πολλῶν	πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ τῶν Νουβαδῶν
[1, 4]	αὐτ? τόριος, συνυφανθεισῶν δὲ καὶ	πολλῶν	ῥήσεων ἁγίων καὶ ἐγκρίτων πατέρων
[1, 10]	πρότερον ἐν Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ	πολλῶν	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν
[1, 16]	μαστιζόμενος, ἐπειδὴ μὴ ὁ Δαφναῖος	Ἀπόλλων,	ὁ φωνὴν καὶ προφητείαν τὴν
[1, 6]	ἓν βάπτισμα, ἐδοξάσαμεν τὸν τῶν	ὅλων	δεσπότην θεόν, ἀλλήλοις συγχαίροντες, ὅτι
[1, 7]	ἄλλης μηχάνημα μέμψεως· εὔπορος γὰρ	διαβολῶν	παντοδαπῶν ἡ κακία. Διὸ δὴ
[1, 4]	τὸν ἀριθμὸν οὖσαι καὶ τῶν	ἐπιστολῶν	ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου τῶν
[1, 4]	φωράσαντες αὐτὸν ἔκ τε τῶν	ἐπιστολῶν	αὐτοῦ καὶ τῶν συγγραμμάτων τῶν
[1, 7]	ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ πρὸ τῶν	πυλῶν	τῆς νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται καὶ
[1, 19]	φιλομαθέσιν οὐκ ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ	πολέμων	διαφόρων Ἰταλικῶν καὶ Περσικῶν οἳ
[1, 2]	καὶ ἀνετύπωσε, μυρίων τε αὖ	πολέμων	τὴν ἐκκλησίαν ἐνέπλησεν αἵμασιν ἐμφυλίοις
[1, 7]	τοῖς καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ	ἡμῶν	ἀναμενόντων, ἐξαίφνης πρὸς ἄλλην ἐξορίαν
[1, 7]	τὰς ποιούμενος ἢ φυγάδων καθ´	ἡμῶν	ἀναπλάσῃ διαβολὴν ἤ τινος ἄλλης
[1, 4]	κλήσει, μήτε μὴν τοὺς παρ´	ἡμῶν	ἀποσταλέντας ἁγιωτάτους καὶ θεοσεβεστάτους ἐπισκόπους
[1, 7]	ὧν ἐχρῆν γνωρισθῆναι τοῖς καλλινίκοις	ἡμῶν	βασιλεῦσι δοκιμασίας ἐπιεικῶς, παρακαλῶ, παραχώρησον.
[1, 7]	καθ´ ὅσον ἐνῆν, γεγραμμένης παρ´	ἡμῶν	βραχυλόγου οὔσης. Ὀάσεως τῆς Ἴβεως
[1, 7]	τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας καὶ παρ´	ἡμῶν	δὲ δι´ ὧν ἐχρῆν γνωρισθῆναι
[1, 7]	δοκοῦσαν καὶ νῦν ἐξενεχθῆναι περὶ	ἡμῶν	διατύπωσιν. Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν
[1, 0]	ἔχοιεν τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις	ἡμῶν	εἰδέναι τί τε καὶ ὅτε,
[1, 13]	σῶμα. Τούτου τὰ πολλὰ μέχρις	ἡμῶν	ἐφυλάχθη, οὖ καὶ τὴν ἁγίαν
[1, 4]	βλασφημηθεὶς τοίνυν παρ´ αὐτοῦ κύριος	ἡμῶν	Ἰησοῦς Χριστὸς ὥρισε διὰ τῆς
[1, 4]	τῆς ἐπιστολῆς τοῦ ἁγιωτάτου πατρὸς	ἡμῶν	καὶ συλλειτουργοῦ Κελεστίνου τοῦ ἐπισκόπου
[1, 19]	ὕπαρχον τῆς αὐλῆς οἱ πρὸ	ἡμῶν	κεκλήκασι, καὶ τῶν ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι
[1, 4]	βουληθέντος τοῦ τιμιωτάτου Νεστορίου τῇ	ἡμῶν	κλήσει, μήτε μὴν τοὺς παρ´
[1, 7]	ἱπτάμενον πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι καθ´	ἡμῶν	λογιζομένων καὶ τὸ τοῖς καλλινίκοις
[1, 6]	γραφαῖς καὶ παραδόσει τῶν ἁγίων	ἡμῶν	πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι πίστιν αἵ
[1, 20]	ἁγίαν ἐπειγομένη Χριστοῦ τοῦ θεοῦ	ἡμῶν	πόλιν, ἐνταῦθά τε γίνεται καὶ
[1, 9]	δύο φύσεων γεγενῆσθαι τὸν Κύριον	ἡμῶν	πρὸ τῆς ἑνώσεως, μετὰ δὲ
[1, 7]	δευτέρας· „Εἴτε ὡς φιλικὸν παρ´	ἡμῶν	πρὸς τὴν σὴν μεγαλοπρέπειαν γράμμα,
[1, 20]	αὐτὴν τετιμήκασιν, ἣ καὶ μέχρις	ἡμῶν	σώζεται. Ἐξ ἧς προτραπεὶς Θεοδόσιος
[1, 16]	παμμεγέθης ἀνίστατο, ὁ καὶ μέχρις	ἡμῶν	σωζόμενος, ἵνα λοιπὸν οἱ δαίμονες
[1, 6]	ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ πάντων	ἡμῶν	σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ ἐκκλησίαις
[1, 16]	ἑορτὴ καὶ πάνδημος εὐφροσύνη μέχρις	ἡμῶν	τελεῖται, πρὸς τὸ μεγαλοπρεπέστερον τοῦ
[1, 7]	ἐξαίφνης πρὸς ἄλλην ἐξορίαν καθ´	ἡμῶν	τετάρτην πάλιν ἀφειδῶς ἄλλο συνετίθετο.
[1, 18]	νότιον τῆς Ῥουφίνου πλευρόν, μέχρις	ἡμῶν	τὴν τούτου προσηγορίαν διαδεξαμένην, εἰ
[1, 20]	τοῖς ἐθέλουσι πάρεστι· μέχρι γὰρ	ἡμῶν	τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν
[1, 18]	καὶ περιέργως τὸ καὶ πρὸς	ἡμῶν	Ψηφίον ὀνομαζόμενον ἐξ ἐδάφους ἀνοικοδομεῖ,
[1, 7]	ἐπιεικῶς, παρακαλῶ, παραχώρησον. Ταῦτα παρ´	ἡμῶν	ὡς πρὸς υἱὸν παρὰ πατρὸς
[1, 7]	τὴν βασιλείαν καὶ τὴν ἀρχὴν	βλασφημῶν,	ὁ μηδὲ ἐξ ὧν πέπονθε
[1, 1]	συναρμοζομένης, οὐκ ἐνεγκὼν ὁ μισόκαλος	δαίμων	ξένον τινὰ καὶ ἀλλόκοτον ἡμῖν
[1, 21]	τις ἐσθὴς οὐδέ τι τῶν	ἐδωδίμων.	Ὃ γὰρ νῦν τις ἀμπέχεται
[1, 6]	θεοτόκου, καὶ τὰ ἑξῆς. Ταύταις	ὑμῶν	ἐντυχόντες ταῖς ἱεραῖς φωναῖς οὕτω
[1, 22]	τὰ τείχη πρὸς τὸ κρεῖττον	Ἱεροσολύμων	ἀνανεωσαμένη, καὶ τέμενος μέγιστον ἀνίστη,
[1, 22]	καὶ μαρτύρων Στεφάνου, οὔτι στάδιον	Ἱεροσολύμων	διεστώς· ἐν ᾧ καὶ τίθεται
[1, 10]	συνδραμόντων ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ	Ἱεροσολύμων	ἐπισκόπου, τοῦ καὶ πρότερον ἐν
[1, 11]	θεῖον βουλόμενος ἐξωλίσθησεν, ἀλλὰ μᾶλλον	ὑπολαμβάνων	κρεῖσσον τοῦ φθάσαντος λέγειν εἰ
[1, 13]	σφῶν συναγωγάς, ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ	Χριστιανῶν	ἀφῃρημένοι, οὕτω παρρησίᾳ γέγραφεν, οὕτω
[1, 13]	ἀνακαλεσάμενον κελεύσεις πάντα πρὸς χάριν	Χριστιανῶν	ἐκπληρῶσαι, παραλῦσαι δὲ καὶ τὸν
[1, 15]	ἀκρότατον ἐξήσκησεν ὡς καὶ παρὰ	Χριστιανῶν	θαυμασθῆναι τῶν μὴ προσπαθείᾳ ἢ
[1, 9]	διέποντος, ὃς καὶ ῥήτωρ ἔτι	τυγχάνων	πρῶτος τὴν Νεστορίου βλασφημίαν διήλεγξεν.
[1, 16]	Τυχαῖον γέγονε, τῶν ἱερῶν αὐτοῦ	λειψάνων	μετὰ πομπῆς ἱερᾶς ἀνὰ τὴν
[1, 20]	τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν	λειψάνων	ξεναγούντων τὰς ὄψεις, εἰσὶ δὲ
[1, 7]	τὴν Θηβαίων μετὰ τῶν αἰχμαλώτων	λειψάνων,	οὓς ἡμῖν οἱ βάρβαροι κατ´
[1, 3]	τάχιστα τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη,	διϊσταμένων	τῶν αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι
[1, 7]	κατοικοῦμεν. Καί τινων ἐν μέσῳ	λελεγμένων	ἐπάγει· „Ἐπειδὴ δὲ ἐκ βάθρων
[1, 14]	Πρὸς τῇ ὀροφῇ τοίνυν τῶν	λελεγμένων	στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι καλοῦσιπρός
[1, 4]	πατέρων τὴν ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον	ἐκθεμένων	πίστιν, ἐνταγέντων γε μὴν καὶ
[1, 7]	τῆς ἁγιωτάτης θρησκείας ἐν Ἐφέσῳ	κεκινημένων,	Ὄασιν τὴν καὶ Ἴβιν ἐκ
[1, 5]	καὶ Μέμνονα. Ἐκ δὲ λιβέλλων	ἐπιδεδομένων	παρὰ Κυρίλλου καὶ Μέμνονος τῇ
[1, 7]	πρόσταγμα. Ταῦτα στήσεσθαι καθ´ ἡμῶν	λογιζομένων	καὶ τὸ τοῖς καλλινίκοις βασιλεῦσι
[1, 7]	δυοῖν θάτερον ἁμαρτάνοιτο, ἢ ἀθάνατα	συμπλεκομένων,	ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου τῶν
[1, 11]	αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ τιμωμένοις	καταλιμπανομένων,	ἐπὶ τὴν νύσσαν τὸν πῶλον
[1, 7]	ἐξ ἑτέρων γραμμάτων ἔστιν ἑλεῖν,	γενομένων	αὐτῷ πρὸς τὸν τῆς Θηβαίων
[1, 13]	μὲν καί τις τῶν αὐτοπτῶν	γενομένων·	γέγραφε δὲ καὶ λογίως ἀπέθετο
[1, 13]	λοιπῶν, κατὰ τὴν αὐτοῦ μάνδραν	γενομένων,	καὶ τὸν πάνσεπτον διασωσάντων νεκρὸν
[1, 13]	μεγίστων καὶ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν	γενομένων,	κομίζεται κατὰ τὴν Ἀντιόχου τὸ
[1, 9]	ἐκδεήσεων δὲ αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον	γενομένων,	οἷα τῶν συστάντων ὑπομνημάτων παρὰ
[1, 3]	πρώτην σύνοδον ἁλισθῆναι, γραμμάτων βασιλικῶν	γενομένων	πρός τε Κύριλλον καὶ τοὺς
[1, 4]	ἐπὶ τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς οὐ	φθησομένων	τῶν ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ
[1, 7]	Μαζίκων αὐτὴν μετ´ αὐτοὺς ἀμελλητὶ	παραληψομένων,	ἥκομεν ἐς τὴν Θηβαίων μετὰ
[1, 4]	τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς Νεστόριον	εἰργασμένων	αὐτῷ, καὶ πρός γε τῶν
[1, 4]	ἀριθμὸν οὖσαι καὶ τῶν ἐπιστολῶν	ἀνεγνωσμένων	Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου τῶν πρὸς
[1, 10]	Κατὰ ταύτην καὶ Ἴβας τῶν	Ἐδεσηνῶν	ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται δὲ καὶ
[1, 6]	τὴν ἐπιστολήν. Παύλου τε τοῦ	Ἐμεσηνῶν	ἐπισκόπου πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρου πόλιν
[1, 1]	ἐν τοῖς ἰδίοις παραθήσομαι καιροῖς,	παρυφαίνων	εἴ τι καὶ ἄλλο πάρεργον
[1, 11]	γε ἑωλοκρασίας, καὶ τῶν ἐντεῦθεν	δεινῶν.	Τούτῳ τῷ Αἰγιόχῳ τῷ ὑψιβρεμέτῃ
[1, 7]	περιβάλλει. Ἐπειδὴ γοῦν μειζόνων ἐδεῖτο	ποινῶν,	ἀφείθη μὲν ἐκ τῶν Βλεμμύων,
[1, 7]	ἐκ θεσπίσματος βασιλικοῦ κατοικοῦμεν. Καί	τινων	ἐν μέσῳ λελεγμένων ἐπάγει· „Ἐπειδὴ
[1, 7]	ἀποβολὴν οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι	τινῶν	ἐπισκόπων ἔνθεν τε κἀκεῖθεν πεμφθέντων
[1, 5]	μὲν τῆς καθαιρέσεως Κύριλλος καὶ	Μέμνων,	ἀποκρίνονται δὲ τῆς ἁγίας κοινωνίας
[1, 7]	τοῖς συμπτώμασιν ἔτι τοῖς τῶν	ἀλγηδόνων	μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε δὲ πάλιν
[1, 7]	ἐλεεινοτάτῃ συμφορᾷ περιβάλλει. Ἐπειδὴ γοῦν	μειζόνων	ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη μὲν ἐκ
[1, 22]	καὶ κάλλει προὖχον, τοῦ πρώτου	διακόνων	τε καὶ μαρτύρων Στεφάνου, οὔτι
[1, 4]	ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό τε τῶν	κανόνων	καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς τοῦ
[1, 15]	ὅσα τῶν ἐκείνου χρηστῶν φέρεται	πόνων.	~ιςʹ Ὅπως ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος
[1, 16]	Βαβύλα τοῦ ἁγίου παντοίως ἐκ	γειτόνων	ἐπιστομίζοντος, τιμᾷ μεταθέσει τὸν ἅγιον,
[1, 9]	ἀνὰ τὴν Κωνσταντίνου ἡ ἐκ	γειτόνων	σύνοδος ἁλίζεται, καὶ ὑπ´ αὐτῇ
[1, 2]	ὑφαντὸν διόλου χιτῶνα παρὰ τῶν	θεοκτόνων	περιρραγείς, τὴν μὲν θεοτόκος φωνὴν
[1, 11]	τὰ δοξολογούμενα, ὅ τε πρὸ	αἰώνων	γεννηθεὶς θεὸς Λόγος σαρκούμενος δευτέρᾳ
[1, 14]	τῇ ὀροφῇ τοίνυν τῶν λελεγμένων	στοῶν	κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι καλοῦσιπρός τε
[1, 7]	μηχάνημα μέμψεως· εὔπορος γὰρ διαβολῶν	παντοδαπῶν	ἡ κακία. Διὸ δὴ ἀξιοῦμεν
[1, 13]	πλατύτερον ταῦτα Θεοδωρήτῳ, ὡς ἔφθην	εἰπών,	ἐπεπόνητο. ~ιδʹ Περὶ τοῦ πολλάκις
[1, 13]	αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν τε καὶ	λοιπῶν,	κατὰ τὴν αὐτοῦ μάνδραν γενομένων,
[1, 7]	οὐκ ἐκύρωσεν· εἶτα ὅτι τινῶν	ἐπισκόπων	ἔνθεν τε κἀκεῖθεν πεμφθέντων πρὸς
[1, 6]	ὁσιότητος καὶ τῶν αὐτόθι θεοσεβεστάτων	ἐπισκόπων.	Ἔχει δὲ οὕτως ἡ συγγραφή,
[1, 10]	Φλαβιανὸς μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν	ἐπισκόπων,	Θεοδοσίου θεσπίσαντος πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ
[1, 7]	τὴν ἐπάνοδον ἐγνωκότος, τόπους ἐκ	τόπων	πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς τῆς Θηβαίων
[1, 11]	χρῆμα καί τι τῶν ἄλλως	ἐκτόπων	μυσαττομένην, πορνείαις δὲ καὶ πάσαις
[1, 7]	δοκοῦν, καὶ μὴ ἐπιδοῦναι κακοτεχνίαις	ἀνθρώπων	αἰχμάλωτον εἰς κακίαν ἔκδοτον, ἵνα
[1, 11]	καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι τῶν	ἀνθρώπων	ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν
[1, 8]	ἐκκλησία. Τούτου δὲ αὖ ἐξ	ἀνθρώπων	γεγενημένου, Πρόκλος τοὺς οἴακας τῆς
[1, 13]	εἰ μή γε ὅσοι χερσὶν	ἀνθρώπων	πιστῶν βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ
[1, 13]	τῆς γῆς τὰς ὑπὲρ τῶν	ἀνθρώπων	πρεσβείας τῷ θεῷ προσάγων, ἐξ
[1, 8]	Καὶ τοῦδε τὴν κοινὴν τῶν	ἀνθρώπων	στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς τὸν θρόνον
[1, 21]	περιορῶντες. Καὶ τὰς μὲν τῶν	ἀνθρώπων	τροφὰς τέλεον ἀποσείονται, νέμονται δὲ
[1, 7]	τούτου γενεαῖς τραγῳδῆται κρεῖττον εἶναι	βαρβάρων	αἰχμάλωτον ἢ πρόσφυγα βασιλείας ῥωμαϊκῆς.
[1, 19]	Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου τε τῶν	βαρβάρων	ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ τῆς βασιλίσσης
[1, 7]	ἐκλελίκμηται, ἡμεῖς δὲ παρὰ τῶν	βαρβάρων	οἶκτον οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης
[1, 14]	μὲν σταυροῦ δίκην ἐκ τῶν	τεσσάρων	πλευρῶν στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ
[1, 21]	τὴν ἰδίαν ἀποκριθῆναι φύσιν· μετὰ	ἀνδρῶν	δὲ ἄνδρας εἶναι, μετὰ γυναικῶν
[1, 11]	ὁ παρ´ αὐτοῖς ὕπατος πατὴρ	ἀνδρῶν	τε θεῶν τε τὸν Φρύγα
[1, 21]	σῶμα γυμνὸν κρυμνοῖς τε ἐξαισίοις	ἀέρων	τε πυρακτώσεσιν ἐπιτρέπουσιν, ἐπ´ ἴσης
[1, 17]	καὶ τῶν ἄλλων ἐν κόσμῳ	φοβερῶν	σημείων. Ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις
[1, 7]	παντοίας ἔτυχε τιμῆς καὶ παντοίων	γερῶν	ἀπέλαυσε, καὶ ὡς αὖθις Θεοδοσίου
[1, 13]	διαθλεῦσαν σῶμα τῶν ἐκ θεοῦ	γερῶν	μεταδέδωκεν· οὐδὲ γὰρ ἀποθανόντα τὸν
[1, 16]	τὸ πάλαι Τυχαῖον γέγονε, τῶν	ἱερῶν	αὐτοῦ λειψάνων μετὰ πομπῆς ἱερᾶς
[1, 17]	τῶν ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε	μερῶν,	οἵας τε καὶ ὅσας πόλεις
[1, 7]	ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου τῶν	μερῶν	τοῦ ἑτέρου στερηθείη, τὴν χριστοτόκος
[1, 3]	προσαγορευομένης πόλεως, ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ	ἡμερῶν	δυοκαίδεκα, τισὶ δὲ καὶ πλέον,
[1, 3]	Ἐφεσίων ἐκ τῆς Ἀντιόχου ὁδὸν	ἡμερῶν	μάλιστα τριάκοντα, ἐνισχυριζόμενος μή ποτε
[1, 4]	Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν τῶν	ἡμερῶν	τῶν μετὰ τὴν κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον
[1, 13]	αὐτὸν ἐγένετο καὶ τὴν τῶν	πατέρων	ἀπήγγειλεν ἐντολήν, εὐθέως τε θάτερον
[1, 2]	ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ πολλῶν ἐγκρίτων	πατέρων	ἐξώθησέ τε καὶ ἀπεβάλετο, τὴν
[1, 13]	καταβῆναι καὶ τὴν τῶν ἐκλεκτῶν	πατέρων	ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ μὲν
[1, 10]	τὴν κοινὴν πάντων τῶν ἁγιωτάτων	πατέρων	περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ παρ´
[1, 1]	πίστει δέδοικεν ὑπὸ τοσούτων ἁγίων	πατέρων	πυργωθείσῃ καὶ τὰ πολλὰ τῆς
[1, 6]	καὶ παραδόσει τῶν ἁγίων ἡμῶν	πατέρων	συμβαίνουσαν ἔχουσι πίστιν αἵ τε
[1, 13]	θάτερον τοῖν ποδοῖν προέπεμψε τῶν	πατέρων	τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος, ἀφίει
[1, 4]	πολλῶν ῥήσεων ἁγίων καὶ ἐγκρίτων	πατέρων	τὴν ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων
[1, 7]	πανόπτην μὴ λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ	ἑτέρων	γραμμάτων ἔστιν ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ
[1, 16]	ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ τῶν ὑπολειφθέντων	ἁδροτέρων	ὀστῶν, ἃ πρὸς τὴν Ἀντιόχου
[1, 7]	καὶ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων,	ἀμφοτέρων	αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα,
[1, 11]	τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν	δευτέρων	τοὺς προτέρους καθαιρούντων, καὶ προσεφευρισκόντων
[1, 13]	στάσιν καὶ τὴν δίαιταν, τῶν	μυστικωτέρων	ἐγλίχετο· ἄμφω δ´ οὖν συνηλθέτην,
[1, 10]	μὴν καὶ Ἰούλιος ἐπίσκοπος, τόπον	πληρῶν	Λέοντος τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης
[1, 7]	λελεγμένων ἐπάγει· „Ἐπειδὴ δὲ ἐκ	βάθρων	μὲν ἡ προειρημένη καὶ† βαρβαρικῆς
[1, 14]	ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη τῶν	ἀνακτόρων	εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ τὰς
[1, 4]	πίστιν, ἐνταγέντων γε μὴν καὶ	διαφόρων	ἐκφρόνως βλασφημηθέντων παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς
[1, 19]	οὐκ ἄκομψα. ~ιθʹ Περὶ πολέμων	διαφόρων	Ἰταλικῶν καὶ Περσικῶν οἳ ἐπὶ
[1, 11]	συγγραφέως ὑπὲρ τῶν ἐν ἡμῖν	διαφορῶν,	καὶ κατάγελως τῶν Ἑλληνικῶν ὕθλων.
[1, 14]	ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ τῶν σφῶν	νωτοφόρων	τὸν κίονα πολλάκις περινοστοῦντες. Φυλακὴ
[1, 11]	γαστέρα, ἀλλὰ γοῦν τὸν μηρὸν	κυοφορῶν,	ἵνα καὶ ταῦτα παρὰ φύσιν
[1, 10]	καθαιρεῖται δὲ καὶ Δανιὴλ ἐπίσκοπος	Καρρῶν,	Εἰρηναῖός τε αὖ Τύρου, καὶ
[1, 14]	σταυροῦ δίκην ἐκ τῶν τεσσάρων	πλευρῶν	στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται δὲ ταῖς
[1, 14]	σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ μία τῶν	θυρῶν	ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ τοῦ ἁγίου
[1, 1]	τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς τῶν	μαρτύρων	αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς Ἀρείου
[1, 22]	τοῦ πρώτου διακόνων τε καὶ	μαρτύρων	Στεφάνου, οὔτι στάδιον Ἱεροσολύμων διεστώς·
[1, 15]	μέσον ἡκέτω τῇ οἰκείᾳ μνήμῃ	κοσμήσων	τὴν διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος
[1, 17]	καὶ πολλὰς τῶν ἐν αὐτῇ	νήσων	ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά τε αὖ θαλάττια
[1, 4]	πάνυ, τῆς πρὸς αὐτ? τόριος,	συνυφανθεισῶν	δὲ καὶ πολλῶν ῥήσεων ἁγίων
[1, 1]	ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ τῶν αἱρέσεων μικρὸν	παυθεισῶν,	ὕστερον ὁ πονηρὸς διάβολος τὴν
[1, 21]	ὡς ἔκπληξιν τὸ πρᾶγμα καθεστάναι,	πόσων	εἰς τροφὴν αὐτάρκη δεόμενοι οὕτω
[1, 19]	νηΐτῃ στρατῷ. Οὕτω δὲ καὶ	Περσῶν	παροινησάντων κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου
[1, 13]	τε τῷ θεῷ καὶ μετὰ	τῶν	ἀγγέλων δοξολογεῖ, ἐκ μὲν τῆς
[1, 16]	ἔνθεν, τοῦ θεοῦ τὰς ὁσίας	τῶν	ἁγίων αὐτοῦ τιμῶντος μνήμας. Ἰουλιανὸς
[1, 12]	μὲν ἐπίσκοποι εἶεν ἢ κληρικοί,	τῶν	ἁγίων ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι, εἰ δὲ
[1, 6]	δὲ ποιοῦνται φροντίδα τὴν ὑπὲρ	τῶν	ἁγίων ἐκκλησιῶν, ἵνα καὶ διαβόητον
[1, 3]	τε Κύριλλον καὶ τοὺς ἁπανταχῆ	τῶν	ἁγίων ἐκκλησιῶν προεστηκότας· ὃς κυρίαν
[1, 6]	ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς καὶ παραδόσει	τῶν	ἁγίων ἡμῶν πατέρων συμβαίνουσαν ἔχουσι
[1, 10]	ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν κοινὴν πάντων	τῶν	ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ
[1, 14]	παντὸς τοῦ ἁλισθέντος αὐτόθι λεώ,	τῶν	ἀγροίκων περὶ τὸν κίονα χορευόντων,
[1, 11]	ἐκεῖσε τρεπόμεθα. Καὶ οὐδεὶς {ἀδύνατον}	τῶν	αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς ἐξευρηκότων πρωτοτύπως
[1, 1]	τὴν κατάλυσιν τοῦ ἀσεβοῦς Ἰουλιανοῦ	τῶν	αἱρέσεων μικρὸν παυθεισῶν, ὕστερον ὁ
[1, 7]	ἥκομεν ἐς τὴν Θηβαίων μετὰ	τῶν	αἰχμαλώτων λειψάνων, οὓς ἡμῖν οἱ
[1, 7]	καὶ τοῖς συμπτώμασιν ἔτι τοῖς	τῶν	ἀλγηδόνων μαστιγούμενοι κακοῖς. Μετῆγε δὲ
[1, 17]	τοῦ γενομένου ξένου σεισμοῦ καὶ	τῶν	ἄλλων ἐν κόσμῳ φοβερῶν σημείων.
[1, 21]	οὐκ ὄψοις κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι	τῶν	ἄλλων ἡδυσμάτων, λαχάνοις δὲ καὶ
[1, 14]	τῆς τῶν λεγόντων εὐπιστίας καὶ	τῶν	ἄλλων ὧνπερ τεθεάμεθα, ὅτι καὶ
[1, 11]	ἐναγές τι χρῆμα καί τι	τῶν	ἄλλως ἐκτόπων μυσαττομένην, πορνείαις δὲ
[1, 10]	δὲ αὐτοῖς καὶ Φλαβιανὸς μετὰ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἐπισκόπων, Θεοδοσίου θεσπίσαντος
[1, 7]	ἐγεγόνει ἡ διὰ Κυρίλλου καὶ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν
[1, 5]	Ἰωάννης ὁ τῆς Ἀντιόχου μετὰ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἡμέρας πέντε
[1, 10]	ἐν Ἐφέσῳ γενομένου, μετὰ πολλῶν	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων. Συνῆν δὲ
[1, 10]	καθαιρέσεως Εὐτυχὴς παρὰ Διοσκόρου καὶ	τῶν	ἀμφ´ αὐτόν, ὅπως δὴ τοῖς
[1, 13]	τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ	τῶν	ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν τελῶν τε
[1, 17]	ὥστε καὶ πολλοὺς τῶν πύργων	τῶν	ἀνὰ τὴν βασιλίδα πρηνεῖς ἐνεχθῆναι,
[1, 21]	προτέρᾳ βιοτῇ διεκτελοῦντες, ὅσα μὴ	τῶν	ἀναγκαίων δεῖσθαι ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι,
[1, 21]	πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς αὐτῶν	τῶν	ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα γε κορεσθῆναι·
[1, 14]	ὡς ἂν γυνὴ μὴ φοιτῴη	τῶν	ἀνακτόρων εἴσω. Ἔξω δὲ περὶ
[1, 4]	τούτῳ συναθροισθέντες, ὡς οὐ φθησομένων	τῶν	ἀνατολικῶν, ἢ εἰ καὶ φθαῖεν,
[1, 6]	ἀγαθά, καὶ δίδωσι μὲν κατακρατεῖν	τῶν	ἀνθεστηκότων, χαρίζεται δὲ τὸ νικᾶν.
[1, 11]	ἀτοπήμασι καὶ παρὰ τοῖς οὐδέσι	τῶν	ἀνθρώπων ἀπηγορευμένοις καὶ πᾶσαν ἀλόγων
[1, 13]	μὲν τῆς γῆς τὰς ὑπὲρ	τῶν	ἀνθρώπων πρεσβείας τῷ θεῷ προσάγων,
[1, 8]	ἐκεχειροτόνητο. Καὶ τοῦδε τὴν κοινὴν	τῶν	ἀνθρώπων στειλαμένου πορείαν, Φλαβιανὸς τὸν
[1, 21]	ψύχους περιορῶντες. Καὶ τὰς μὲν	τῶν	ἀνθρώπων τροφὰς τέλεον ἀποσείονται, νέμονται
[1, 13]	Λέων ὁ αὐτοκράτωρ ἐξῃτήσατο παρὰ	τῶν	Ἀντιοχέων λαβεῖν. Καὶ δεήσεις οἱ
[1, 4]	τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ	τῶν	ἀρτίως παρ´ αὐτοῦ ῥηθέντων κατὰ
[1, 9]	καὶ ὑπ´ αὐτῇ καί τισι	τῶν	ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων
[1, 6]	τε τῆς σῆς ὁσιότητος καὶ	τῶν	αὐτόθι θεοσεβεστάτων ἐπισκόπων. Ἔχει δὲ
[1, 13]	θεοσημείας γέγραφε μὲν καί τις	τῶν	αὐτοπτῶν γενομένων· γέγραφε δὲ καὶ
[1, 3]	τοὺς ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων	τῶν	αὐτῶν πόλεων τῆς πάλαι μὲν
[1, 19]	ὑπὸ Βανδίλων κρατηθείσης Γιζερίχου τε	τῶν	βαρβάρων ἡγουμένου. ~κʹ Περὶ τῆς
[1, 7]	σφαγαῖς ἐκλελίκμηται, ἡμεῖς δὲ παρὰ	τῶν	βαρβάρων οἶκτον οὐκ οἶδ´ ὅπως
[1, 10]	ἔχθρας Φλαβιανοῦ τοῦτο τεχνάσαντος Χρυσαφίου	τῶν	βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος, συνδραμόντων ἐν
[1, 7]	ἐδεῖτο ποινῶν, ἀφείθη μὲν ἐκ	τῶν	Βλεμμύων, παρ´ ὧν καὶ δορυάλωτος
[1, 7]	ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι,	τῶν	δὲ θεοτόκον· ἵνα γέ φησι
[1, 11]	τις τῶν εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς	τῶν	δευτέρων τοὺς προτέρους καθαιρούντων, καὶ
[1, 6]	βασιλείαν· οἷς καὶ αὐτὸς ὁ	τῶν	δυνάμεων Κύριος πλουσίᾳ χειρὶ διανέμει
[1, 4]	ἀναγκαίως ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν	τῶν	δυσσεβηθέντων αὐτῷ· καὶ φωράσαντες αὐτὸν
[1, 10]	πρόεδρος. Κατὰ ταύτην καὶ Ἴβας	τῶν	Ἐδεσηνῶν ἐπισκοπήσας ἀποκηρύσσεται· καθαιρεῖται δὲ
[1, 21]	ἰδική τις ἐσθὴς οὐδέ τι	τῶν	ἐδωδίμων. Ὃ γὰρ νῦν τις
[1, 18]	οἵ τε νῦν ὀνομάζομεν, πρὸ	τῶν	ἑδῶν ἃ τῇ δίκῃ ἱδρύεται,
[1, 11]	ὕθλων. Μή μοι δέ τις	τῶν	εἰδωλομανούντων ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν δευτέρων
[1, 13]	οὗ τὸ πολυύμνητον διαθλεῦσαν σῶμα	τῶν	ἐκ θεοῦ γερῶν μεταδέδωκεν· οὐδὲ
[1, 2]	ὁ Νεστόριος τῆς εὐσεβείας παρετράπη	τῶν	ἐκείνου διδαγμάτων ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ
[1, 15]	Θεοδόσιον προσφωνητικὸς λόγος, καὶ ὅσα	τῶν	ἐκείνου χρηστῶν φέρεται πόνων. ~ιςʹ
[1, 2]	δυσσεβοῦς βλασφημίας. Ἤρξατο δὲ ὁ	τῶν	ἐκκλησιῶν πόλεμος ἐνθένδε. Ἀναστάσιός τις
[1, 11]	ἐν ἡμῖν διαφορῶν, καὶ κατάγελως	τῶν	Ἑλληνικῶν ὕθλων. Μή μοι δέ
[1, 18]	ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ τῶν οἰκοδομιῶν	τῶν	ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ τίνες οἱ
[1, 17]	ἰχθῦς νεκροὺς ἀποσφενδονήσασθαι, καὶ πολλὰς	τῶν	ἐν αὐτῇ νήσων ἐπικλυσθῆναι· πλοῖά
[1, 11]	~ιαʹ Ἀπολογία τοῦ συγγραφέως ὑπὲρ	τῶν	ἐν ἡμῖν διαφορῶν, καὶ κατάγελως
[1, 21]	περὶ διαφόρου βιοτῆς καὶ διαίτης	τῶν	ἐν Παλαιστίνῃ μοναχῶν. Ἔνθεν τοίνυν
[1, 11]	κραιπάλης καί γε ἑωλοκρασίας, καὶ	τῶν	ἐντεῦθεν δεινῶν. Τούτῳ τῷ Αἰγιόχῳ
[1, 17]	ἑλὼν κατήγαγε, καὶ ὅσα πεπραχὼς	τῶν	ἐντεῦθεν μετέστη. Τοῦ αὐτοῦ τοίνυν
[1, 0]	τῇ μνήμῃ, ὡς ἂν ἔχοιεν	τῶν	ἐντυγχανόντων ἕκαστος μέχρις ἡμῶν εἰδέναι
[1, 13]	διώκει· καὶ μέσον οὐρανοῦ καὶ	τῶν	ἐπὶ γῆς γενόμενος ἐντυγχάνει τε
[1, 21]	ὠκύτητι τῶν ποδῶν, ἤ τινι	τῶν	ἐπὶ γῆς δυσόδων χωρίων τὸ
[1, 13]	πολιτείαν ζηλώσας, ἐξαίρει μὲν ἑαυτὸν	τῶν	ἐπὶ γῆς πραγμάτων, καὶ τὴν
[1, 4]	ἑξκαίδεκα τὸν ἀριθμὸν οὖσαι καὶ	τῶν	ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου
[1, 4]	καὶ φωράσαντες αὐτὸν ἔκ τε	τῶν	ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν συγγραμμάτων
[1, 21]	μὲν γὰρ ἀγεληδὸν ζῶντες οὐδενὶ	τῶν	ἐς γῆν βριθόντων κρατοῦνται· οὐ
[1, 19]	οἱ πρὸ ἡμῶν κεκλήκασι, καὶ	τῶν	ἑσπερίων ἐξηγήσασθαι δυνάμεων, Καρχηδόνος ὑπὸ
[1, 6]	δὲ πρὸς τοῦτο ἡμᾶς καὶ	τῶν	εὐσεβεστάτων καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ
[1, 13]	παναοιδίμου, Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα	τῶν	ἑῴων ἐκστρατευμάτων τίμια λείψανά οἱ
[1, 22]	οὖν καὶ ὑπ´ αὐτῷ πέπρακται	τῶν	ἑῴων ἡγεμονεύοντι, ἡ ἑξῆς εὖ
[1, 17]	κομψείας διηγούμενος ὅπως τε κατὰ	τῶν	ἑῴων καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν,
[1, 13]	Ἀντιόχου προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ	τῶν	ἑῴων στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ τῶν
[1, 18]	Μετὰ τούτους Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς	τῶν	ἑῴων ταγμάτων πεμφθείς, τὴν καλουμένην
[1, 4]	τῆς Ἐφεσίων προέδρου τὴν διέλευσιν	τῶν	ἡμερῶν τῶν μετὰ τὴν κυρίαν
[1, 2]	τὸν ὑφαντὸν διόλου χιτῶνα παρὰ	τῶν	θεοκτόνων περιρραγείς, τὴν μὲν θεοτόκος
[1, 16]	γε ὡς ἐβούλετο τάφον τὰς	τῶν	θηρίων ἐσχηκὼς γαστέρας ἐν τῷ
[1, 7]	ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς τινι	τῶν	θύραθε σοφῶν εἴρηται, „τὸ μὴ
[1, 14]	τοῦ σελαγίζοντος ἀστέρος ἡ μία	τῶν	θυρῶν ἐστιν. ~ιεʹ Περὶ τοῦ
[1, 21]	οὕτω κομιδῇ βραχέσιν ἀρκοῦνται· ἐχθροὶ	τῶν	ἰδίων βουλήσεων καὶ τῆς φύσεως,
[1, 16]	Ἰγνατίῳ τὸ πάλαι Τυχαῖον γέγονε,	τῶν	ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων μετὰ πομπῆς
[1, 21]	τε ἄκη προσφέροντες καὶ τὰς	τῶν	ἱκετευόντων φωνὰς τῷ θεῷ προσάγοντες,
[1, 4]	ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν συγγραμμάτων	τῶν	καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ τῶν
[1, 4]	κηρύττοντα, ἀναγκαίως κατεπειχθέντες ἀπό τε	τῶν	κανόνων καὶ ἐκ τῆς ἐπιστολῆς
[1, 14]	τῷ θαύματι ἔκ τε τῆς	τῶν	λεγόντων εὐπιστίας καὶ τῶν ἄλλων
[1, 20]	ἡμῶν τὸ παλαιὸν ἰχνηλατεῖται τεῖχος,	τῶν	λειψάνων ξεναγούντων τὰς ὄψεις, εἰσὶ
[1, 14]	ἄγγελος. Πρὸς τῇ ὀροφῇ τοίνυν	τῶν	λελεγμένων στοῶν κλειθρίδια καθεστᾶσιθυρίδας ἔνιοι
[1, 1]	Ἄρτι τῆς Ἰουλιανοῦ δυσσεβείας τοῖς	τῶν	μαρτύρων αἵμασι κατακλυσθείσης καὶ τῆς
[1, 16]	σωτῆρος θεοῦ, ὡς ἂν καὶ	τῶν	μεμαρτυρηκότων ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ,
[1, 7]	ἀποκριθείσης τῆς ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ	τῶν	μὲν λεγόντων ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν
[1, 7]	συμπλεκομένων, ἢ προσχωροῦντος αὐτῷ θἀτέρου	τῶν	μερῶν τοῦ ἑτέρου στερηθείη, τὴν
[1, 4]	προέδρου τὴν διέλευσιν τῶν ἡμερῶν	τῶν	μετὰ τὴν κυρίαν διελθόντοςἐτύγχανον δὲ
[1, 15]	ὡς καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι	τῶν	μὴ προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ κρινόντων
[1, 0]	παρ´ ὧν ἐγένοντο, καὶ μηδὲν	τῶν	μνήμης ἀξίων διαλάθοι ὑπὸ τῇ
[1, 13]	τὴν στάσιν καὶ τὴν δίαιταν,	τῶν	μυστικωτέρων ἐγλίχετο· ἄμφω δ´ οὖν
[1, 2]	τὴν γνώμην κακόδοξος Νεστορίου καὶ	τῶν	Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν δογμάτων διάπυρος ἐραστής,
[1, 4]	εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ πρός γε	τῶν	Νεστορίου πρὸς αὐτὸν Κύριλλον, ἐγγραφείσης
[1, 7]	ἐκ πολλῶν πρώην ἀφανισθείσης, τοῦ	τῶν	Νουβαδῶν πλήθους ἐπ´ αὐτὴν ἀναδραμόντος
[1, 13]	σώζεται δ´ οὖν ὅμως, καὶ	τῶν	ὀδόντων δ´ οἱ πλείους, εἰ
[1, 11]	θεοὺς ἐπὶ θεοῖς ἐπινοοῦντες καὶ	τῶν	οἰκείων παθῶν χειροτονοῦντές τε καὶ
[1, 18]	οὗ καθάπαξ ἐπέπαυστο. ~ιηʹ Περὶ	τῶν	οἰκοδομιῶν τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ, καὶ
[1, 7]	ὡς μεγαλόφωνος κῆρυξ καὶ μέγας	τῶν	ὀρθῶν δογμάτων πρόμαχος ᾄδεταί τε
[1, 21]	γυναιξὶ συναλιζόμενοι καὶ συλλουόμενοι, οὕτω	τῶν	παθῶν περιγενόμενοι ὡς καὶ τῆς
[1, 21]	τόπον, οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι	τῶν	πάντων ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ βαλανείοις δὲ
[1, 13]	τε θάτερον τοῖν ποδοῖν προέπεμψε	τῶν	πατέρων τὴν ἐπιτροπὴν ἐκπληρῶσαι βουλόμενος,
[1, 21]	καὶ τῆς φύσεως, ἔκδοτοι τοῖς	τῶν	πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ πάντων
[1, 17]	κατὰ θάλασσαν· καὶ ἐνίας μὲν	τῶν	πηγῶν ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ
[1, 21]	καὶ διωκόμενοι ἢ τῇ ὠκύτητι	τῶν	ποδῶν, ἤ τινι τῶν ἐπὶ
[1, 18]	εἰ καὶ τὰς οἰκοδομίας ἐκ	τῶν	ποικίλων παθημάτων ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ
[1, 10]	πρὸς Ἐλπίδιον ἐπὶ ῥήματος ταῦτα·	„Τῶν	πρὶν δικασάντων Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ
[1, 4]	ἐπιστολῶν ἀνεγνωσμένων Κυρίλλου τοῦ θεσπεσίου	τῶν	πρὸς Νεστόριον εἰργασμένων αὐτῷ, καὶ
[1, 7]	τὸν τῆς Θηβαίων ἡγούμενον· „Ἐκ	τῶν	πρώην περὶ τῆς ἁγιωτάτης θρησκείας
[1, 7]	οἰκεῖον ἐπαναζεῦξαι μοναστήριον, ὃ πρὸ	τῶν	πυλῶν τῆς νῦν Θεουπολιτῶν διάκειται
[1, 17]	τὴν οἰκουμένην, ὥστε καὶ πολλοὺς	τῶν	πύργων τῶν ἀνὰ τὴν βασιλίδα
[1, 17]	λόγῳ πόλεμος ἐκεκίνητο Ἀττίλα τοῦ	τῶν	Σκυθῶν βασιλέως· ὃν περιέργως καὶ
[1, 18]	φόρου οὗ ἡ περικαλλὴς οἰκία,	τῶν	στρατηγῶν τὰ καταγώγια. Μετὰ τούτους
[1, 4]	τε τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ	τῶν	συγγραμμάτων τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ
[1, 9]	αὐτοῦ πρὸς Θεοδόσιον γενομένων, οἷα	τῶν	συστάντων ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων,
[1, 14]	γινόμενοι ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ	τῶν	σφῶν νωτοφόρων τὸν κίονα πολλάκις
[1, 21]	πάθος, νεκροὺς εἶναι δεῖ καὶ	τῶν	τάφων εἴσω· ἔνθα δὲ πρὸς
[1, 14]	σύγκειται μὲν σταυροῦ δίκην ἐκ	τῶν	τεσσάρων πλευρῶν στοαῖς κοσμουμένη· παρατετάχαται
[1, 17]	θαλάττια ἐπὶ τῆς ξηρᾶς ὀφθῆναι	τῶν	ὑδάτων ἐς τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν
[1, 19]	δὲ καὶ πρὸς τὸν μέγιστον	τῶν	ὑπάρχων ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον
[1, 16]	τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ	τῶν	ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς
[1, 9]	κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν	τῶν	ὑπομνημάτων, ἡ ἐν Ἐφέσῳ δευτέρα
[1, 4]	ὑποσχόμενος ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι, καὶ	τῶν	ὑποσχεθέντων κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς κληθεὶς
[1, 11]	τοὺς ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά τε	τῶν	φθασάντων τά τε ἀλλήλων καταλύουσιν,
[1, 17]	ἐπὶ τῆς ξηρᾶς ὀφθῆναι τῶν	ὑδάτων	ἐς τοὐπίσω νοστησάντων· παθεῖν τε
[1, 17]	πηγῶν ξηρὰς ἀναδειχθῆναι, ἑτέρωθι δὲ	ὑδάτων	πλῆθος ἀναδοθῆναι μὴ πρότερον ὄν,
[1, 2]	τῆς εὐσεβείας παρετράπη τῶν ἐκείνου	διδαγμάτων	ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ περὶ τούτων
[1, 13]	μὲν ἑαυτὸν τῶν ἐπὶ γῆς	πραγμάτων,	καὶ τὴν φύσιν βιασάμενος τὴν
[1, 13]	δὲ αὖ τῶν ἑῴων στρατηγοῦντος	ταγμάτων	μετὰ τῶν ἀμφ´ αὐτὸν στρατιωτικῶν
[1, 18]	Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς τῶν ἑῴων	ταγμάτων	πεμφθείς, τὴν καλουμένην Ἀνατολίου στοὰν
[1, 2]	Νεστορίου καὶ τῶν Νεστορίου Ἰουδαϊκῶν	δογμάτων	διάπυρος ἐραστής, ὃς καὶ συνέκδημός
[1, 7]	κῆρυξ καὶ μέγας τῶν ὀρθῶν	δογμάτων	πρόμαχος ᾄδεταί τε καὶ κηρύσσεται;
[1, 18]	τὰς οἰκοδομίας ἐκ τῶν ποικίλων	παθημάτων	ἐνήλλαξεν. Ἀτὰρ καὶ Κάλλιστος μεγαλοπρεπῆ
[1, 9]	καὶ βεβαιωθέντων ὡς ἀληθῶν τῶν	ὑπομνημάτων,	ἡ ἐν Ἐφέσῳ δευτέρα σύνοδος
[1, 9]	Θεοδόσιον γενομένων, οἷα τῶν συστάντων	ὑπομνημάτων	παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα μὲν
[1, 3]	ἐν Ἐφέσῳ πρώτην σύνοδον ἁλισθῆναι,	γραμμάτων	βασιλικῶν γενομένων πρός τε Κύριλλον
[1, 7]	μὴ λαθὼν ὀφθαλμόν, ἐξ ἑτέρων	γραμμάτων	ἔστιν ἑλεῖν, γενομένων αὐτῷ πρὸς
[1, 4]	τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ καὶ τῶν	συγγραμμάτων	τῶν καὶ ἀναγνωσθέντων, καὶ ἐκ
[1, 21]	κεκαρυκευμένη οὐδέ τινι τῶν ἄλλων	ἡδυσμάτων,	λαχάνοις δὲ καὶ ὀσπρίοις μόνοις
[1, 13]	γειτνιῶσαι πόλεις συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν.	Θαυμάτων	τοίνυν μεγίστων καὶ κατὰ τὴν
[1, 13]	δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν ἑῴων	ἐκστρατευμάτων	τίμια λείψανά οἱ ἐκπεμφθῆναι. Καὶ
[1, 21]	καὶ πᾶσι συγγίνεσθαι. Εἰσὶ δὲ	γονάτων	αὐτοῖς συχναὶ καὶ ἀδιάκοποι κλίσεις
[1, 6]	σῆς ὁσιότητος καὶ τῶν αὐτόθι	θεοσεβεστάτων	ἐπισκόπων. Ἔχει δὲ οὕτως ἡ
[1, 6]	πρὸς τοῦτο ἡμᾶς καὶ τῶν	εὐσεβεστάτων	καὶ θεοφιλεστάτων βασιλέων, οἳ προγονικῆς
[1, 6]	ἡμᾶς καὶ τῶν εὐσεβεστάτων καὶ	θεοφιλεστάτων	βασιλέων, οἳ προγονικῆς εὐσεβείας ἄριστοι
[1, 10]	ἀλλὰ τὴν κοινὴν πάντων τῶν	ἁγιωτάτων	πατέρων περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ
[1, 19]	διήρκεσε μέχρι δύο καὶ δέκα	ἐτῶν	τῆς Ἀναστασίου βασιλείας· ἅπερ ἱστόρηται
[1, 7]	τῆς καταστροφῆς διηγούμενός τε καὶ	νομοθετῶν	ποῖα τὰ ἐπίχειρα καθεστᾶσι τῆς
[1, 7]	ἴσμεν ταῖς ἀληθείαις πρὸ τῆς	Θεουπολιτῶν	διακείμενον, σταδίοις διεστηκὸς οὐ πλείοσι
[1, 7]	πρὸ τῶν πυλῶν τῆς νῦν	Θεουπολιτῶν	διάκειται καὶ Νεστορίῳ μὲν ἐπὶ
[1, 2]	πνεύματος ἤδη χαλκευθεῖσαν διὰ πολλῶν	ἐγκρίτων	πατέρων ἐξώθησέ τε καὶ ἀπεβάλετο,
[1, 4]	καὶ πολλῶν ῥήσεων ἁγίων καὶ	ἐγκρίτων	πατέρων τὴν ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον
[1, 13]	αὐτῷ καταβῆναι καὶ τὴν τῶν	ἐκλεκτῶν	πατέρων ὁδὸν ἀνύειν. Οἵπερ, εἰ
[1, 7]	μεθ´ ἕτερα· „Τούτων δὲ οὕτως	συμβάντων,	οὐκ οἶδ´ ἐκ ποίας ὁρμῆς
[1, 11]	καὶ πᾶσαν ἀλόγων ἰδέαν ὁ	πάντων	ἀλογώτατος μεταβληθείς, ἀνδρόγυνος γίνεται, εἰ
[1, 21]	τῶν πέλας θελήμασιν, ἵνα διὰ	πάντων	αὐτοῖς τὸ ἡδὺ τῆς σαρκὸς
[1, 21]	ἀναγκαίων δεῖσθαι ἢ τόπῳ περιορίζεσθαι,	πάντων	δὲ ἀκούειν καὶ πᾶσι συγγίνεσθαι.
[1, 21]	οὐ πρόσωπον, οὐδέ τι τῶν	πάντων	ἐγκαλυπτόμενοι· καὶ βαλανείοις δὲ συχνοῖς
[1, 7]	κρίσις αὐτὸν ἐκδεξαμένη αἰχμαλωσίᾳ τῇ	πάντων	ἐλεεινοτάτῃ συμφορᾷ περιβάλλει. Ἐπειδὴ γοῦν
[1, 21]	ἕτερος ἀμφιέννυται, ὡς καὶ τὴν	πάντων	ἐσθῆτα ἑνὸς εἶναι δοκεῖν καὶ
[1, 21]	διέλαθε, καίτοι τὰ πρεσβεῖα κατὰ	πάντων	ἔχον. Εἰσὶ μὲν ἐλάχιστοι, εἰσὶ
[1, 6]	διχονοίας ἁπάσης ἀνῄρηται τρόπος, τοῦ	πάντων	ἡμῶν σωτῆρος Χριστοῦ ταῖς αὐτοῦ
[1, 0]	καὶ Θεοδωρήτῳ καὶ Σωκράτει ἄριστα	πάντων	πεπόνηται ἥ τε εἰς ἡμᾶς
[1, 2]	γε προοιμιασθείη, Χριστοῦ τοῦ ἐπὶ	πάντων	συνεργοῦντος θεοῦ, ἐκ τῆς Νεστορίου
[1, 10]	μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν κοινὴν	πάντων	τῶν ἁγιωτάτων πατέρων περιμενόντων ψῆφον,
[1, 21]	εἶναι δοκεῖν καὶ τὴν ἑνὸς	ἁπάντων.	Καὶ κοινὴ τράπεζα παρατίθεται οὐκ
[1, 11]	ἀνθρώπους κηδεμονίαν, τά τε τῶν	φθασάντων	τά τε ἀλλήλων καταλύουσιν, ἀλλὰ
[1, 10]	ἐπὶ ῥήματος ταῦτα· „Τῶν πρὶν	δικασάντων	Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων
[1, 19]	στρατῷ. Οὕτω δὲ καὶ Περσῶν	παροινησάντων	κεκράτηκε, βασιλεύοντος αὐτῶν Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉
[1, 17]	ὀφθῆναι τῶν ὑδάτων ἐς τοὐπίσω	νοστησάντων·	παθεῖν τε καὶ τὰ πολλὰ
[1, 13]	μάνδραν γενομένων, καὶ τὸν πάνσεπτον	διασωσάντων	νεκρὸν Συμεώνου τοῦ μακαρίου, ὡς
[1, 9]	πρὸς Θεοδόσιον γενομένων, οἷα τῶν	συστάντων	ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ πλαστουργηθέντων, πρῶτα
[1, 4]	ὀρθὴν καὶ ἀμώμητον ἐκθεμένων πίστιν,	ἐνταγέντων	γε μὴν καὶ διαφόρων ἐκφρόνως
[1, 16]	ἐνεχθέντων καὶ κατὰ τὸ τέμενος	τεθέντων.	Ὅθεν καὶ δημοτελὴς ἑορτὴ καὶ
[1, 4]	ἀφικνεῖσθαι εἴπερ δεήσοι, καὶ τῶν	ὑποσχεθέντων	κατολιγωρήσας, καὶ τρὶς κληθεὶς ἐπειδὴ
[1, 4]	ἐχωρήσαμεν ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν	δυσσεβηθέντων	αὐτῷ· καὶ φωράσαντες αὐτὸν ἔκ
[1, 9]	τῶν συστάντων ὑπομνημάτων παρὰ Φλαβιανῷ	πλαστουργηθέντων,	πρῶτα μὲν ἀνὰ τὴν Κωνσταντίνου
[1, 4]	γε μὴν καὶ διαφόρων ἐκφρόνως	βλασφημηθέντων	παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς Νεστορίου, ἡ
[1, 7]	ἱερέων, ἀμφοτέρων αὐτῶν τοῖς ἀπελθοῦσι	συναριθμηθέντων,	ἡνίκα, ὥς τινι τῶν θύραθε
[1, 4]	ἐκ τῶν ἀρτίως παρ´ αὐτοῦ	ῥηθέντων	κατὰ τήνδε τὴν μητρόπολιν καὶ
[1, 4]	κατὰ τήνδε τὴν μητρόπολιν καὶ	προσμαρτυρηθέντων,	δυσσεβῶς φρονοῦντα καὶ κηρύττοντα, ἀναγκαίως
[1, 1]	παναγίου πνεύματος κατὰ τὸν Βόσπορον	ἐκβρασθέντων	καὶ πρὸς τῇ Κωνσταντίνου ἱερᾷ
[1, 1]	καὶ πρὸς τῇ Κωνσταντίνου ἱερᾷ	θραυσθέντων	πόλει, ἤδη τε τῆς ἁγίας
[1, 4]	καὶ τῶν συγγραμμάτων τῶν καὶ	ἀναγνωσθέντων,	καὶ ἐκ τῶν ἀρτίως παρ´
[1, 16]	Ῥώμης ἀμφιθεάτρῳ, καὶ διὰ τῶν	ὑπολειφθέντων	ἁδροτέρων ὀστῶν, ἃ πρὸς τὴν
[1, 7]	τινῶν ἐπισκόπων ἔνθεν τε κἀκεῖθεν	πεμφθέντων	πρὸς Θεοδόσιον ἐκ τῆς Ἐφεσίων
[1, 16]	ἀνὰ τὴν πόλιν ἐπ´ ὀχήματος	ἐνεχθέντων	καὶ κατὰ τὸ τέμενος τεθέντων.
[1, 9]	τῶν ἀρχόντων Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ	βεβαιωθέντων	ὡς ἀληθῶν τῶν ὑπομνημάτων, ἡ
[1, 7]	οἶδ´ ὅπως ἐξαίφνης ἐφ´ ἡμῖν	ἀναλαβόντων	ἀπολελύμεθα, μετὰ τοῦ καὶ διαμαρτυρίαις
[1, 7]	ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ τῶν μὲν	λεγόντων	ἀνθρωποτόκον δεῖν τὴν Μαρίαν ὀνομάζεσθαι,
[1, 14]	θαύματι ἔκ τε τῆς τῶν	λεγόντων	εὐπιστίας καὶ τῶν ἄλλων ὧνπερ
[1, 13]	δ´ οὖν ὅμως, καὶ τῶν	ὀδόντων	δ´ οἱ πλείους, εἰ μή
[1, 10]	εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ παρόντων μὲν καὶ	ἡσυχαζόντων,	τάξιν δὲ δικαστῶν μὴ ἐπεχόντων,
[1, 21]	ζῶντες οὐδενὶ τῶν ἐς γῆν	βριθόντων	κρατοῦνται· οὐ χρυσὸς γὰρ αὐτοῖς
[1, 11]	δευτέρων τοὺς προτέρους καθαιρούντων, καὶ	προσεφευρισκόντων	ἀεί τι τῇ πίστει καινότερον.
[1, 10]	Χρυσαφίου τῶν βασιλείων τηνικαῦτα κρατοῦντος,	συνδραμόντων	ἐν Ἐφέσῳ Ἰουβεναλίου τοῦ Ἱεροσολύμων
[1, 0]	μνήμῃ, ὡς ἂν ἔχοιεν τῶν	ἐντυγχανόντων	ἕκαστος μέχρις ἡμῶν εἰδέναι τί
[1, 7]	καλλινίκοις βασιλεῦσι δοκοῦν περὶ ἡμῶν	ἀναμενόντων,	ἐξαίφνης πρὸς ἄλλην ἐξορίαν καθ´
[1, 10]	κοινὴν πάντων τῶν ἁγιωτάτων πατέρων	περιμενόντων	ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ παρ´ αὐτῶν
[1, 15]	τῶν μὴ προσπαθείᾳ ἢ ἀντιπαθείᾳ	κρινόντων	τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ´ οὖν
[1, 10]	δικασάντων Εὐτυχεῖ τῷ εὐλαβεστάτῳ ἀρχιμανδρίτῃ	παρόντων	μὲν καὶ ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ
[1, 14]	τῶν ἀγροίκων περὶ τὸν κίονα	χορευόντων,	ἀστέρα ὑπερμεγέθη κατὰ πᾶν τὸ
[1, 21]	ἄκη προσφέροντες καὶ τὰς τῶν	ἱκετευόντων	φωνὰς τῷ θεῷ προσάγοντες, τά
[1, 10]	ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ δικαστῶν μὴ	ἐπεχόντων,	ἀλλὰ τὴν κοινὴν πάντων τῶν
[1, 9]	ὑπ´ αὐτῇ καί τισι τῶν	ἀρχόντων	Φλαβιανὸς κρίνεται· καὶ βεβαιωθέντων ὡς
[1, 20]	παλαιὸν ἰχνηλατεῖται τεῖχος, τῶν λειψάνων	ξεναγούντων	τὰς ὄψεις, εἰσὶ δὲ οἵ
[1, 11]	Μή μοι δέ τις τῶν	εἰδωλομανούντων	ἐπιγελάσῃ, ὡς τῶν δευτέρων τοὺς
[1, 11]	ὡς τῶν δευτέρων τοὺς προτέρους	καθαιρούντων,	καὶ προσεφευρισκόντων ἀεί τι τῇ
[1, 6]	αὐτοῦ ἐκκλησίαις τὴν εἰρήνην βραβεύσαντος,	κεκληκότων	δὲ πρὸς τοῦτο ἡμᾶς καὶ
[1, 11]	{ἀδύνατον} τῶν αἱρέσεις παρὰ Χριστιανοῖς	ἐξευρηκότων	πρωτοτύπως βλασφημεῖν ἠθέλησεν, ἢ ἀτιμάσαι
[1, 16]	θεοῦ, ὡς ἂν καὶ τῶν	μεμαρτυρηκότων	ἡ δύναμις ἔκδηλος ᾖ, καὶ
[1, 6]	καὶ δίδωσι μὲν κατακρατεῖν τῶν	ἀνθεστηκότων,	χαρίζεται δὲ τὸ νικᾶν. Οὐ
[1, 13]	γέγραφε μὲν καί τις τῶν	αὐτοπτῶν	γενομένων· γέγραφε δὲ καὶ λογίως
[1, 10]	μὲν καὶ ἡσυχαζόντων, τάξιν δὲ	δικαστῶν	μὴ ἐπεχόντων, ἀλλὰ τὴν κοινὴν
[1, 13]	ἀπέθετο καὶ Θεοδώρητος, ὁ τὴν	Κυρεστῶν	ἐπισκοπήσας, ἐν ᾧ τὰ μάλιστα
[1, 10]	παρ´ αὐτῶν καὶ ὁ τῆς	Κυρεστῶν	ἐπισκοπήσας Θεοδώρητος, καὶ μὴν καὶ
[1, 15]	λόγος, καὶ ὅσα τῶν ἐκείνου	χρηστῶν	φέρεται πόνων. ~ιςʹ Ὅπως ὁ
[1, 13]	συνελθοῦσαι τοῦτον διαρπάζοιεν. Θαυμάτων τοίνυν	μεγίστων	καὶ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν γενομένων,
[1, 13]	μή γε ὅσοι χερσὶν ἀνθρώπων	πιστῶν	βιαίως ἀφῃρέθησαν, διὰ τοῦ σχήματος
[1, 16]	καὶ διὰ τῶν ὑπολειφθέντων ἁδροτέρων	ὀστῶν,	ἃ πρὸς τὴν Ἀντιόχου ἀπεκομίσθη,
[1, 19]	καὶ Περσῶν παροινησάντων κεκράτηκε, βασιλεύοντος	αὐτῶν	Ἰσδιγέρδου πατρὸς〉 τοῦ Βαραράνου, ἢ
[1, 11]	ἄν τις δικαίως καὶ Φαλλοὺς	αὐτῶν	καὶ Ἰθυφάλλους καὶ Φαλλαγώγια καὶ
[1, 10]	Κωνσταντιναίων ἐπισκοπήσαντος. Καθαιρεῖται δὲ παρ´	αὐτῶν	καὶ ὁ τῆς Κυρεστῶν ἐπισκοπήσας
[1, 10]	περιμενόντων ψῆφον, ἐπειδὴ τὰ παρ´	αὐτῶν	κεκριμένα νῦν δοκιμάζεται Ἐν τούτῳ
[1, 13]	ἁγίας ἐρήμου κατειλήφαμεν, καὶ παρ´	αὐτῶν	παρειλήφαμεν. Ὅτε δ´ οὖν Συμεώνης
[1, 3]	ἀμφ´ αὐτὸν ἠδυνήθη, διϊσταμένων τῶν	αὐτῶν	πόλεων τῆς πάλαι μὲν Ἀντιόχου,
[1, 7]	τῶν ἀμφ´ αὐτὸν ἱερέων, ἀμφοτέρων	αὐτῶν	τοῖς ἀπελθοῦσι συναριθμηθέντων, ἡνίκα, ὥς
[1, 21]	οἰκείους πηξαμένη νόμους, ὥστε μηδενὸς	αὐτῶν	τῶν ἀναγκαίων μεταδιδόναι ὅσα γε
[1, 6]	δόξαν καὶ εὐκλεεστάτην ἀποφήνωσι τὴν	ἑαυτῶν	βασιλείαν· οἷς καὶ αὐτὸς ὁ
[1, 1]	ἐχθρὸς τῇ πίστει δέδοικεν ὑπὸ	τοσούτων	ἁγίων πατέρων πυργωθείσῃ καὶ τὰ
[1, 0]	ἐγὼ τὰ τοιαῦτα, τὸν ὑπὲρ	τούτων	ἀνελέσθαι πόνον συγγραφήν τε ταῦτα
[1, 0]	δὲ τὰ ἑξῆς οὐ πολὺ	τούτων	ἀποδέοντα οὐδενός που καθ´ εἱρμὸν
[1, 7]	αὐτὴν ἀναδραμόντος Καὶ μεθ´ ἕτερα·	„Τούτων	δὲ οὕτως συμβάντων, οὐκ οἶδ´
[1, 7]	εἰς μέσον παραγάγωμεν τὰ περὶ	τούτων	διδάσκοντα. Καί μοι τῆς σῆς
[1, 1]	τῷ θεῷ προσάγοιεν. Ὅπως δὲ	τούτων	ἕκαστον ἐπράχθη καὶ ὅποι τετελεύτηκεν,
[1, 2]	ἐδίδου φιλονεικότερον ἐν τοῖς περὶ	τούτων	ἐνιστάμενος. Καί που καὶ ἰδίας
[1, 2]	διδαγμάτων ἀκροασάμενος, ὡς Θεοδούλῳ περὶ	τούτων	ἐπιστολικῶς γέγραπται, τὰς διαλέξεις τῷ
[1, 11]	θεοῦ τῷ αὐτεξουσίῳ καὶ περὶ	τούτων,	ἵνα μᾶλλον ἡ ἁγία καθολικὴ
[1, 7]	Νεστορίου βίβλῳ περιέτυχον τὴν περὶ	τούτων	ἱστορίαν παρεχομένῃ. Αὐτὸς τοίνυν ὁ
[1, 7]	Ὄασιν ἐξορίας, ἔνθα τὰ περὶ	τούτων	πλατύτερον λέγει. Ὧν δὲ τετύχηκε
[1, 11]	ἐκκλησίας ἀπερράγη τὰ μέλη, ἐκ	τούτων	τὰ ὀρθὰ καὶ ἀμώμητα πλέον
[1, 11]	ἀλλὰ τῷ σκότῳ συνοικεῖν κατεκρίθησαν.	Τούτων	τοῖς αἰσχρῶς τιμῶσί τε καὶ
[1, 7]	ἐπαρχίας πέρας οὖσαν βαρβαρικῶν διὰ	στρατιωτῶν	ἐκ τῆς Πανὸς ἐπεμπόμεθα, συρόμενοι
[1, 7]	ἐς τὴν Θηβαίων μετὰ τῶν	αἰχμαλώτων	λειψάνων, οὓς ἡμῖν οἱ βάρβαροι
[1, 13]	ἐν σαρκὶ τόνδε τὸν βίον	διαθλεύων	ἔτη ἓξ καὶ πεντήκοντα· ἐν
[1, 7]	ποινῶν, ἀφείθη μὲν ἐκ τῶν	Βλεμμύων,	παρ´ ὧν καὶ δορυάλωτος ἔτυχε
[1, 2]	καὶ ἰδίας παρεντιθείς τε καὶ	παρεγγράφων	δόξας καὶ τὸν τῆς ψυχῆς
[1, 21]	οὕτω τοῖς πόνοις πιέζοντες ὡς	τάφων	ἄνευ νεκροὺς αὐτοὺς δοκεῖν ὑπὲρ
[1, 21]	νεκροὺς εἶναι δεῖ καὶ τῶν	τάφων	εἴσω· ἔνθα δὲ πρὸς θεὸν
[1, 7]	ἡνίκα, ὥς τινι τῶν θύραθε	σοφῶν	εἴρηται, „τὸ μὴ ἐμποδὼν ἀνανταγωνίστῳ
[1, 21]	δὲ αὐτοῖς καὶ διψῆν ὁ	σφῶν	ἐγκελεύεται νόμος, περιστέλλειν τε τὸ
[1, 14]	ἄνδρες ἀφυλάκτως εἰσίασι, μετὰ τῶν	σφῶν	νωτοφόρων τὸν κίονα πολλάκις περινοστοῦντες.
[1, 13]	τὴν Ἀντιόχου Ἰουδαίοις ἀποδοθῆναι τὰς	σφῶν	συναγωγάς, ἅσπερ ἔφθησαν παρὰ Χριστιανῶν
[1, 21]	καὶ διαίτης τῶν ἐν Παλαιστίνῃ	μοναχῶν.	Ἔνθεν τοίνυν ἡ Εὐδοκία ἐν
[1, 16]	φωνὴν καὶ προφητείαν τὴν Κασταλίαν	ἔχων,	ἀνελεῖν τι ἠδύνατο τῷ βασιλεῖ
[1, 19]	καὶ πρὸς τὸν μέγιστον τῶν	ὑπάρχων	ἀναβῆναι θρόνον, ὃν ὕπαρχον τῆς
[1, 2]	καὶ Θεοδώρῳ κατὰ τὴν Μοψουεστίαν	συντυχὼν	ὁ Νεστόριος τῆς εὐσεβείας παρετράπη
[1, 13]	Φιλιππικοῦ δεηθέντος παραφυλακῆς ἕνεκα τῶν	ἑῴων	ἐκστρατευμάτων τίμια λείψανά οἱ ἐκπεμφθῆναι.
[1, 22]	καὶ ὑπ´ αὐτῷ πέπρακται τῶν	ἑῴων	ἡγεμονεύοντι, ἡ ἑξῆς εὖ μάλα
[1, 17]	διηγούμενος ὅπως τε κατὰ τῶν	ἑῴων	καὶ ἑσπερίων ἐπεστράτευσε μερῶν, οἵας
[1, 13]	προεδρεύοντος, Ἀρταβουρίου δὲ αὖ τῶν	ἑῴων	στρατηγοῦντος ταγμάτων μετὰ τῶν ἀμφ´
[1, 18]	τούτους Ἀνατόλιος αὖ στρατηγὸς τῶν	ἑῴων	ταγμάτων πεμφθείς, τὴν καλουμένην Ἀνατολίου