Livre, Chap.
[3, 19]	εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ	αὖ	πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως.
[3, 9]	γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι δαίμονος	εὖ	καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον
[3, 25]	Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος	εὖ	καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον
[3, 18]	καταστρέφουσι τὸν ἑαυτῶν βίον γελῶντες	εὖ	μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω δὲ
[3, 1]	κιττὸς μὲν γὰρ πολὺς καὶ	εὖ	μάλα λάσιος ἐνακμάζει καὶ τέθηλε
[3, 1]	μάλιστα οἱ μουσικοί, καὶ ἑστιῶσιν	εὖ	μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν
[3, 42]	καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν Ἐργάνην	εὖ	μάλα φιλοτίμως· ἄφνω δὲ κιττοί
[3, 21]	τοῦ τυράννου. ὃ δὲ καὶ	πάνυ	ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘ εἶπεν
[3, 22]	τὰς τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ	πάνυ	Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν
[3, 19]	συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ	πάνυ	ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου
[3, 37]	κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ Κείων, οἱ	πάνυ	παρ´ αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ
[3, 22]	λαβεῖν· ὃ δὲ τὸν πατέρα	πάνυ	σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις
[3, 19]	ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως	πάνυ	τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ τρόπον
[3, 17]	τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς	γόνυ	πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν
[3, 1]	χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι δὴ χῶρος	μεταξὺ	κείμενος τοῦ τε Ὀλύμπου καὶ
[3, 36]	ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι	οὐ	βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς
[3, 6]	τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη	οὐ	δέομαι πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει
[3, 15]	διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι.	οὐ	διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν αἰτίαν
[3, 9]	ἐκ θεοῦ κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ	οὐ	μὰ Δία τοῦτο τὸ κοινὸν
[3, 42]	καὶ πάθος εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος,	οὐ	μεῖον τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν
[3, 14]	τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ	οὐ	μόνον ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τῶν
[3, 13]	πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ	οὐ	μόνον ἐς πόμα καταχρῶνται αὐτῷ,
[3, 19]	ὃ δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν	οὐ	νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης
[3, 6]	ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ	οὐ	πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο.
[3, 19]	δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων	οὐ	πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ
[3, 19]	ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων	οὐ	προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ
[3, 47]	Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος	οὐ	τὰς Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ
[3, 17]	Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα	οὐ	τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς
[3, 17]	εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας	οὐ	τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ τοὺς
[3, 44]	δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον ἀμύνων·	οὔ	ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις δὲ
[3, 43]	ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει.	οὔ	σε θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα κατέκτας
[3, 44]	θνήσκοντι παρὼν πέλας οὐκ ἐβοήθεις.	οὔ	σε θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι νηοῦ·
[3, 19]	καὶ καταλαμβάνει τὸν Ἀριστοτέλη βαδίζοντα	οὗ	κατέλιπε τὸν Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ
[3, 1]	διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται χωρίον,	οὗ	τὸ μὲν μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα
[3, 43]	νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς	ἀενάου,	Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς Δελφούς.
[3, 19]	δὲ μάλα συχνοὶ καὶ ἄξιοι	λόγου	καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες τῶν
[3, 23]	τί γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ	λόγου	περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα
[3, 18]	ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος συνουσίαν	Μίδου	τοῦ Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης
[3, 17]	τὸν Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην τὸν	Σοφωνίδου	καὶ ἔτι κάτω τοῦ χρόνου
[3, 21]	τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς	ὁδοῦ	προσάγοντος τοῦ τυράννου. ὃ δὲ
[3, 26]	υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ	Λυδοῦ,	διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς
[3, 26]	δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ	Λυδοῦ.	προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν
[3, 43]	χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου	οὐδοῦ	ἐρύκει. οὔ σε θεμιστεύσω· Μουσῶν
[3, 43]	δὲ ἐς γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει	κιθαρῳδοῦ	ᾄδοντος ἐν τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν
[3, 43]	δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο τοῦ	κιθαρῳδοῦ.	ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα ἐδόκει
[3, 9]	δὲ τὸν ἕτερον, ἅτε ἐκ	θεοῦ	κατόχως ἐνθουσιῶντα, καὶ οὐ μὰ
[3, 18]	δὲ παῖς ὁ Σιληνὸς οὗτος,	θεοῦ	μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν, ἀνθρώπου
[3, 44]	οὔ σε θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι	νηοῦ·	τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν
[3, 46]	καὶ πάντη Ἑλληνικός. ὃ μὴ	κατέθου	φησί, μὴ λάμβανε. ~Τιμόθεον τὰ
[3, 1]	ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως προϊὼν	ἐλαίου	δίκην, πολλὴ δὲ κατ´ αὐτοῦ
[3, 17]	πολιτείαν φαίην ἂν καὶ τὸ	Περσαίου,	εἴ γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ
[3, 12]	καὶ τὸ ἔτι θερμότερον τοῦ	βίου	αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ
[3, 13]	οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ	βίου	ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ
[3, 26]	χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ	βίου	φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ
[3, 23]	ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου.	δίου	μηνός φασι πέμπτῃ ἔπινε παρὰ
[3, 21]	ἐδείπνησεν ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ	διδασκαλείου	παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα
[3, 45]	μὲν γάρ φησι τὸ τοῦ	Παυσανίου	ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο,
[3, 45]	χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς ἐν	Τροφωνίου,	φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον
[3, 17]	διὰ τούτων τὴν τυραννίδα τὴν	Διονυσίου	κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ μὲν
[3, 26]	τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον,	τυραννικοῦ	βίου φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ
[3, 17]	τὸν Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα τὸν	Φώκου	καὶ Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου καὶ
[3, 24]	Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον.	φιλοκάλου	δὲ ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι
[3, 44]	δὲ τὸ ξίφος κατὰ τοῦ	φίλου.	τῷ ἀποδράντι οὖν ἡ Πυθία
[3, 24]	αὐτόν. λέγεται οὖν ὁ τοῦ	Γρύλλου	τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν,
[3, 14]	μέθης καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες,	αὐλοῦ	μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ
[3, 28]	διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος ἀλλ´	οὐδαμοῦ	γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ τούτοις οὖν‘
[3, 1]	ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ	ποταμοῦ	αἱ διατριβαί εἰσιν αἱ προειρημέναι
[3, 9]	τῆς μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ	πολέμου	οὐκ ἂν συμμίξειεν. ὁ γὰρ
[3, 18]	ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς	Μαχίμου	πόλεως μαχιμώτατοί τέ εἰσι καὶ
[3, 19]	Πλάτων ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ	ὁμοῦ	τι διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει
[3, 45]	ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει τοῦ	χρησμοῦ	λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα.
[3, 18]	ἐκείνην τὴν ἔξω τούτου τοῦ	κόσμου.	καὶ τὸ μὲν μέγεθος αὐτῆς
[3, 32]	ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ	ὀργάνου,	ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ Λῖνος.
[3, 18]	τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος	πλατάνου	μεγάλης. φέρειν δὲ καρποὺς τὰ
[3, 32]	ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ	ἁπτομένου	τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν
[3, 18]	συνουσίαν Μίδου τοῦ Φρυγὸς καὶ	Σιληνοῦ.	νύμφης δὲ παῖς ὁ Σιληνὸς
[3, 43]	ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ	λαΐνου	οὐδοῦ ἐρύκει. οὔ σε θεμιστεύσω·
[3, 21]	ἐνεφαίνετο τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ	ἐκείνου.	~Ὅτε ἑάλω τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες
[3, 32]	ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ τοῦ	Λίνου	καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος
[3, 32]	δὲ ἄρα οὗτος τὸ τοῦ	Λίνου	πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ
[3, 14]	ὑπὸ τῆς μέθης καὶ τοῦ	οἴνου	διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες χαίρουσι,
[3, 42]	ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον	οἴνου	καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς δὲ
[3, 4]	πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ	Ἱππαρίνου	μὲν παῖς Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς
[3, 21]	ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ	τυράννου.	ὃ δὲ καὶ πάνυ ἐλευθερίως
[3, 17]	Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω τοῦ	χρόνου	Καρνεάδην καὶ Κριτόλαον, εἴ γε
[3, 23]	τούτων ἐννοεῖν καὶ τοῦ λοιποῦ	χρόνου	τὰ ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας, ὧν
[3, 26]	ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐκεῖνα	δήπου.	ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς
[3, 23]	ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ τοῦ	λοιποῦ	χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας,
[3, 1]	χῶρος μεταξὺ κείμενος τοῦ τε	Ὀλύμπου	καὶ τῆς Ὄσσης. ὄρη δὲ
[3, 8]	ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς δέον,	ὅπου	μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν
[3, 19]	τινα τῶν ἐν τῇ περιπάτῳ	ὅπου	ποτὲ εἴη ὁ Πλάτων· ὑπώπτευε
[3, 7]	καὶ κακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς	τρόπου	διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε
[3, 10]	μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ τοῦ	τρόπου	καὶ τῷ νεαρῷ τῆς ἡλικίας
[3, 17]	δὲ ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν	Ξανθίππου	φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν τὸν
[3, 17]	καὶ αὐτὸς σὺν Ἀλεξάνδρῳ τῷ	Φιλίππου	νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν ἦν δῆλος.
[3, 32]	προστετηκότα τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ	Φιλίππου,	παῖς ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε
[3, 18]	θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν,	ἀνθρώπου	δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος
[3, 23]	ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ	Ἀλεξάνδρου.	δίου μηνός φασι πέμπτῃ ἔπινε
[3, 23]	ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ μὲν οὖν	Ἀλεξάνδρου	τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ τὰ
[3, 20]	μὲν‘ εἶπε τοῖς Εἵλωσι δότε·	ἐλευθέρου	γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα. τὸν
[3, 9]	οἱ μὲν γὰρ ἐκ τοῦ	ἑτέρου	τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα
[3, 18]	τὸν χρυσὸν τοῦ παρ´ ἡμῖν	σιδήρου.	ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ διαβῆναι
[3, 1]	μὴν πλάτος τῇ μέν ἐστι	πλέθρου,	τῇ δὲ καὶ μεῖζον ὀλίγῳ.
[3, 17]	Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος ὁ	Πυθαγόρου	καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ
[3, 42]	μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ τῆς	Κύπρου	βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ
[3, 18]	σιδήρῳ. χρυσοῦ δὲ ἔχουσι καὶ	ἀργύρου	ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´
[3, 20]	ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ μέλιτος καὶ	τυροῦ	καὶ ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται. ὁ
[3, 1]	καὶ μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ	μέσου	αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς
[3, 42]	εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ τῆς	Πελοποννήσου	ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν
[3, 42]	Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι ὑπὸ τῆς	νόσου.	ἀκούω δὲ ὅτι καὶ ταῖς
[3, 40]	κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι οἱ συγχορευταὶ	Διονύσου	Σάτυροι ἦσαν οἱ ὑπ´ ἐνίων
[3, 42]	τῆς χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ	Διονύσου	τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ
[3, 40]	ἡ στολὴ τὴν ἐκ τοῦ	Διονύσου	φυτείαν καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων
[3, 18]	παιόμενοι· ἄτρωτοι γάρ εἰσι σιδήρῳ.	χρυσοῦ	δὲ ἔχουσι καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν,
[3, 22]	ἄλλων. ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ	τοῦ	ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ
[3, 23]	ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα	τοῦ	αὐτοῦ μηνὸς καὶ ταύτῃ ἔπινε,
[3, 12]	ἢ καὶ τὸ ἔτι θερμότερον	τοῦ	βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος
[3, 13]	ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον	τοῦ	βίου ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν
[3, 8]	κατὰ σπουδὰς οὔτε κατὰ τὴν	τοῦ	γένους ἀξίαν οὔτε μὴν ὅτι
[3, 24]	κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται οὖν ὁ	τοῦ	Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν
[3, 42]	ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν	τοῦ	δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος
[3, 32]	ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν.	τοῦ	δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν
[3, 28]	τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι.	τοῦ	δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι
[3, 7]	Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ	τοῦ	Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι
[3, 42]	ἀφηνιάσαι τῆς χορείας ταύτης λέγουσι	τοῦ	Διονύσου τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην
[3, 40]	δὲ ἡ στολὴ τὴν ἐκ	τοῦ	Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ τῶν
[3, 1]	τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα	τοῦ	Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν
[3, 42]	εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον	τοῦ	ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς
[3, 19]	διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ Πλάτων	τοῦ	ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν
[3, 9]	μανέντα. οἱ μὲν γὰρ ἐκ	τοῦ	ἑτέρου τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν
[3, 18]	ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ εἴ	του	ἤρα καὶ αὐτοῦ λαμβάνει λήθην,
[3, 43]	οἳ δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο	τοῦ	κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα
[3, 18]	μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω τούτου	τοῦ	κόσμου. καὶ τὸ μὲν μέγεθος
[3, 32]	ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ	τοῦ	Λίνου καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν.
[3, 32]	ἔδεισε δὲ ἄρα οὗτος τὸ	τοῦ	Λίνου πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ
[3, 23]	δὲ ἐκ τούτων ἐννοεῖν καὶ	τοῦ	λοιποῦ χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς
[3, 26]	Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς	τοῦ	Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα
[3, 26]	ὃ δὲ συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι	τοῦ	Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν
[3, 1]	ἀπόνως καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ	τοῦ	μέλους τὸν κάματον τῶν παριόντων
[3, 44]	κακούργων, τῶν ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ	τοῦ	μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε δὲ
[3, 26]	φιλόπατρις εἶναι καὶ σώφρων, καὶ	τοῦ	μὴ δουλεῦσαι τὴν πατρίδα τοῖς
[3, 26]	βίου φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ	τοῦ	μὴ ποιῆσαι τὴν πατρίδα ὑποχείριον
[3, 23]	θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας	τοῦ	μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ
[3, 14]	δὲ ὑπὸ τῆς μέθης καὶ	τοῦ	οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες
[3, 7]	αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου	τοῦ	ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο
[3, 32]	κιθαρίζειν ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου	τοῦ	ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ
[3, 26]	συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ	τοῦ	παιδὸς καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν
[3, 18]	εἶναι παρ´ αὐτοῖς τὸν χρυσὸν	τοῦ	παρ´ ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ
[3, 45]	ὃ μὲν γάρ φησι τὸ	τοῦ	Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν Φίλιππον
[3, 19]	οὐ πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ	τοῦ	περιπάτου, ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα
[3, 19]	Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι	τοῦ	περιπάτου Ἀριστοτέλει, αὐτός τε ἐπέθετο
[3, 19]	δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε	τοῦ	περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας ἐν τῷ
[3, 6]	πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ	τοῦ	πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ οὖν καὶ
[3, 9]	ἐπειγούσης τῆς μάχης καὶ συνάγοντος	τοῦ	πολέμου οὐκ ἂν συμμίξειεν. ὁ
[3, 1]	παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ	τοῦ	ποταμοῦ αἱ διατριβαί εἰσιν αἱ
[3, 23]	Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν ἐκ	τοῦ	πότου, καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς
[3, 23]	τὰ εἰθισμένα ἔδρα τὰ ἐκ	τοῦ	πότου. παρὰ Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε
[3, 40]	οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ	τοῦ	σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ τοῦ
[3, 40]	τοῦ σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ	τοῦ	σιλλαίνειν· τὸν δὲ σίλλον ψόγον
[3, 27]	ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ	τοῦ	Σωκράτους ἃ εἰκὸς ἦν καὶ
[3, 1]	ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος	τοῦ	τε Ὀλύμπου καὶ τῆς Ὄσσης.
[3, 4]	ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ	τοῦ	τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν
[3, 26]	τειχῶν θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι	τοῦ	τῆς Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν
[3, 10]	ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ	τοῦ	τρόπου καὶ τῷ νεαρῷ τῆς
[3, 21]	μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ προσάγοντος	τοῦ	τυράννου. ὃ δὲ καὶ πάνυ
[3, 33]	αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος	τοῦ	φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος
[3, 44]	ὦσε δὲ τὸ ξίφος κατὰ	τοῦ	φίλου. τῷ ἀποδράντι οὖν ἡ
[3, 18]	~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου	τοῦ	Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ
[3, 45]	τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει	τοῦ	χρησμοῦ λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι
[3, 17]	τὸν Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω	τοῦ	χρόνου Καρνεάδην καὶ Κριτόλαον, εἴ
[3, 5]	μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ τρέψας	τοῦ	χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας
[3, 1]	ἔτι καὶ νῦν δι´ ἔτους	ἐνάτου	οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι
[3, 19]	πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ	περιπάτου,	ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς
[3, 19]	πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ	περιπάτου	Ἀριστοτέλει, αὐτός τε ἐπέθετο τῷ
[3, 19]	ἀποστὰς ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω	περιπάτου,	ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις.
[3, 19]	αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ	περιπάτου,	καὶ ἀναχωρήσας ἐν τῷ κήπῳ
[3, 21]	ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος	Πεισιστράτου	ὁ παιδαγωγὸς ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ
[3, 17]	ἡγήσατο τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ	Μιλήτου	ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης
[3, 42]	πως διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ	Προίτου	θυγατέρες. μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ
[3, 23]	εἶτα ἕκτῃ ἐκάθευδεν ἐκ τοῦ	πότου,	καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς ἡμέρας
[3, 23]	εἰθισμένα ἔδρα τὰ ἐκ τοῦ	πότου.	παρὰ Βαγώᾳ δὲ ἐδείπνησε τετράδι
[3, 40]	σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς	δυσαρέστου.	ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς
[3, 44]	ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν	λῃστοῦ	ἥμαρτεν, ὦσε δὲ τὸ ξίφος
[3, 10]	αὐτοῖς καλῶν πλούσιον ἐραστὴν προείλετο	χρηστοῦ	πένητος, ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες
[3, 26]	αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός,	Ἀλυάττου	δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος
[3, 4]	κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ παῖς	αὐτοῦ	ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς
[3, 1]	ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ κατ´	αὐτοῦ	ἡ σκιὰ ἐκ τῶν παραπεφυκότων
[3, 47]	τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν	αὐτοῦ	θάνατον.
[3, 26]	γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς μητρὸς	αὐτοῦ	θεῖος καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ
[3, 17]	τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη γε	αὐτοῦ	καὶ ἀνόητα ταῦτα· ἐγὼ μὲν
[3, 10]	συγγινώσκουσι, τὸν δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ	αὐτοῦ	κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς
[3, 18]	καὶ εἴ του ἤρα καὶ	αὐτοῦ	λαμβάνει λήθην, καὶ γίνεται κατὰ
[3, 23]	πέμπτῃ δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ	αὐτοῦ	μηνὸς καὶ ταύτῃ ἔπινε, καὶ
[3, 19]	προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ	αὐτοῦ	Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον καὶ Ἀμύκλαν
[3, 1]	μεῖζον ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ μέσου	αὐτοῦ	ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς τοῦτον
[3, 19]	γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο τῷ βίῳ	αὐτοῦ	ὁ Πλάτων οὐδὲ τῇ κατασκευῇ
[3, 12]	τὸ ἔτι θερμότερον τοῦ βίου	αὐτοῦ.	~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν
[3, 6]	πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον	αὐτοῦ	οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ
[3, 19]	κατηγόρει καὶ αὕτη τὸν τρόπον	αὐτοῦ.	πάντα δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν
[3, 19]	καὶ μωκία δέ τις ἦν	αὐτοῦ	περὶ τὸ πρόσωπον, καὶ ἄκαιρος
[3, 23]	ἐν Ὀξυδράκαις καὶ τὰ ἄλλα	αὐτοῦ.	τί γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ
[3, 3]	Μαντινείας ἄγγελος, λέγων τὸν υἱὸν	αὐτοῦ	τὸν Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο
[3, 43]	ἐπετέλουν τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ	αὐτοῦ	τῶν Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα
[3, 18]	δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν	ἑαυτοῦ	βίον τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ
[3, 29]	ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ	ἑαυτοῦ	ὅτι τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας
[3, 17]	ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν	ἑαυτοῦ	πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον δὴ
[3, 19]	χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν	ἑαυτοῦ	περιστησάμενος, ὧν ἦν Μνάσων τε
[3, 19]	ἀναχωρήσας ἐν τῷ κήπῳ τῷ	ἑαυτοῦ	φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας
[3, 18]	εἶναι μόνην ἐκείνην τὴν ἔξω	τούτου	τοῦ κόσμου. καὶ τὸ μὲν
[3, 7]	ἦθος αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ	τούτου	τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν
[3, 42]	ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου τὰς	Μινύου	θυγατέρας Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην καὶ
[3, 19]	δὲ ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια	φιλοσόφου,	δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ
[3, 33]	~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ	φιλοσόφου	πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ
[3, 17]	τὸν Φώκου καὶ Ἀριστείδην τὸν	Λυσιμάχου	καὶ Ἐφιάλτην τὸν Σοφωνίδου καὶ
[3, 18]	λαμβάνει λήθην, καὶ γίνεται κατὰ	βραχὺ	νεώτερος καὶ τὰς φθανούσας ἡλικίας
[3, 47]	διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους	ἔμβραχυ·	ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ τὸν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/03/2007