| Livre, Chap. |
| [3, 42] |
καὶ
τοῖς
ταλάροις
ἐνεφώλευον
δράκοντες,
|
ἐκ |
δὲ
τῶν
ὀρόφων
ἔσταζον
οἴνου |
| [3, 42] |
ἐδίωκον
αὐτὰς
διὰ
τὸ
ἄγος.
|
ἐκ |
δὴ
τούτων
ἐγένοντο
ὄρνιθες,
καὶ |
| [3, 21] |
καὶ
ἐδείπνησεν
ἡδέως.
~Ἐπανῄει
ποτὲ
|
ἐκ |
διδασκαλείου
παῖς
ἔτι
ὢν
Θεμιστοκλῆς. |
| [3, 9] |
δέδοικε
δὲ
τὸν
ἕτερον,
ἅτε
|
ἐκ |
θεοῦ
κατόχως
ἐνθουσιῶντα,
καὶ
οὐ |
| [3, 17] |
καὶ
τὰ
ἐν
Ῥηγίῳ,
ὅτε
|
ἐκ |
Κατάνης
ἔφευγε.
Ταραντίνοις
δὲ
ἐγένετο |
| [3, 3] |
γεγεννηκώς.
~Ξενοφῶντι
θύοντι
ἧκέ
τις
|
ἐκ |
Μαντινείας
ἄγγελος,
λέγων
τὸν
υἱὸν |
| [3, 20] |
ὁ
δὲ
κομίζων
ἀπεκρίνατο
ὅτι
|
ἐκ
|
μέλιτος
καὶ
τυροῦ
καὶ
ἄλλων |
| [3, 17] |
δὲ
ἡγήσατο
τῆς
ἐς
Ἀπολλωνίαν
|
ἐκ |
Μιλήτου
ἀποικίας.
ἀλλὰ
καὶ
Ξενοφῶν |
| [3, 7] |
ἰατρείῳ
ψογεροὺς
καὶ
κακῶς
ἀγορεύειν
|
ἐκ |
παντὸς
τρόπου
διψῶντας
τί
φατε |
| [3, 1] |
ἐχούσης
τὸ
μαντεῖον.
στεφανωσάμενον
οὖν
|
ἐκ |
ταύτης
τῆς
δάφνης
τῆς
Τεμπικῆς |
| [3, 1] |
καὶ
μὴν
καὶ
τοῖς
Πυθίοις
|
ἐκ |
ταύτης
τῆς
δάφνης
τοὺς
στεφάνους
|
| [3, 19] |
μηνῶν
διαγενομένων
ὁ
Ξενοκράτης
ἀφίκετο
|
ἐκ |
τῆς
ἀποδημίας,
καὶ
καταλαμβάνει
τὸν |
| [3, 1] |
κλάδον
ἐς
τὴν
δεξιὰν
χεῖρα
|
ἐκ |
τῆς
αὐτῆς
δάφνης
ἐλθεῖν
ἐς |
| [3, 18] |
βαθεῖ,
καὶ
λαμβάνειν
τοὺς
καρποὺς
|
ἐκ |
τῆς
γῆς
χωρὶς
ἀρότρων
καὶ |
| [3, 47] |
Θεμιστοκλῆς
δὲ
οὐδὲν
ὤνητο
οὔτε
|
ἐκ |
τῆς
ναυμαχίας
τῆς
περὶ
Σαλαμῖνα |
| [3, 5] |
ἐπεί
τινες
τὸν
υἱὸν
αὐτῷ
|
ἐκ |
τῆς
παρατάξεως
ἐκόμισαν
νεκρόν,
εἶδε |
| [3, 47] |
ναυμαχίας
τῆς
περὶ
Σαλαμῖνα
οὔτε
|
ἐκ
|
τῆς
πρεσβείας
τῆς
ἐς
Σπάρτην· |
| [3, 29] |
ἐπέλεγεν
ὑπὲρ
ἑαυτοῦ
ὅτι
τὰς
|
ἐκ |
τῆς
τραγῳδίας
ἀρὰς
αὐτὸς
ἐκπληροῖ
|
| [3, 40] |
αἰνίττεται
δὲ
ἡ
στολὴ
τὴν
|
ἐκ |
τοῦ
Διονύσου
φυτείαν
καὶ
τὰ |
| [3, 9] |
Ἔρωτος
μανέντα.
οἱ
μὲν
γὰρ
|
ἐκ |
τοῦ
ἑτέρου
τῶν
θεῶν
κατειλημμένοι, |
| [3, 19] |
γνωρίμων
οὐ
πρὸς
Πλάτωνα
ἀναχωροῦντα
|
ἐκ |
τοῦ
περιπάτου,
ἀλλὰ
καθ´
ἑαυτὸν |
| [3, 23] |
παρὰ
Μηδίῳ,
εἶτα
ἕκτῃ
ἐκάθευδεν
|
ἐκ |
τοῦ
πότου,
καὶ
τοσοῦτον
ἐκείνης |
| [3, 23] |
ἑπομένῃ
τὰ
εἰθισμένα
ἔδρα
τὰ
|
ἐκ |
τοῦ
πότου.
παρὰ
Βαγώᾳ
δὲ |
| [3, 4] |
πραγμάτων,
ὁ
δὲ
παῖς
αὐτοῦ
|
ἐκ |
τοῦ
τέγους
κατενεχθεὶς
ἐς
τὴν |
| [3, 19] |
Ἀριστοτέλους
πρὸς
Πλάτωνα
τὴν
πρώτην
|
ἐκ |
τούτων
γενέσθαι.
οὐκ
ἠρέσκετο
τῷ |
| [3, 8] |
ἦν
πλούσιος·
πολλάκις
γὰρ
καὶ
|
ἐκ |
τούτων
ἐθαυμάζοντο
ἐν
ταῖς
Ἀθήναις, |
| [3, 23] |
ταῦτα
ἀναγράψαντες
ψεύδονται.
ἔξεστι
δὲ
|
ἐκ |
τούτων
ἐννοεῖν
καὶ
τοῦ
λοιποῦ |
| [3, 14] |
δὲ
οὐδὲ
ἀρχὴν
ὑπομένουσι.
καὶ
|
ἐκ
|
τούτων
ἔξεστι
νοεῖν
ὅτι
καὶ |
| [3, 12] |
παρὰ
τοῖς
ἄλλοις
ὡραίοις
τὰ
|
ἐκ |
τούτων
καταμαθεῖν
ἐστιν.
αὐτοὶ
γοῦν |
| [3, 33] |
φιλοσόφου
πολλάκις
ἠκροᾶτο,
καὶ
κηλούμενος
|
ἐκ |
τῶν
λεγομένων
ἐπέλεγεν
εἰ
μὴ |
| [3, 1] |
δὲ
κατ´
αὐτοῦ
ἡ
σκιὰ
|
ἐκ |
τῶν
παραπεφυκότων
δένδρων
καὶ
τῶν |
| [3, 7] |
ἀδελφιδοῦς
ἐπιδεῖξαι
βουλόμενος
ὅτι
τῆς
|
ἐκ |
τῶν
πολλῶν
κακοφημίας
ὑπερφρονεῖ,
θεασάμενός |
| [3, 26] |
συνεβούλευεν
ὁ
Πίνδαρος
Ἐφεσίοις
ἐκδήσαντας
|
ἐκ |
τῶν
πυλῶν
καὶ
τῶν
τειχῶν |
| [3, 40] |
ὀνομαζόμενοι.
ἔσχον
δὲ
τὸ
ὄνομα
|
ἐκ |
τῶν
τερετισμάτων,
οἷς
χαίρουσι.
Σάτυροι |
| [3, 43] |
Ἥρης
πρὸς
βωμοῖσι,
θεῶν
τίσιν
|
οὐκ |
ἀλεείνας.
τοῖς
δὲ
κακῶς
ῥέξασι |
| [3, 9] |
μάχης
καὶ
συνάγοντος
τοῦ
πολέμου
|
οὐκ |
ἂν
συμμίξειεν.
ὁ
γὰρ
ἀνέραστος |
| [3, 1] |
καὶ
παντοδαπὰς
ὁ
τόπος
οὗτος,
|
οὐκ |
ἀνθρωπίνης
χειρὸς
ἔργα,
ἀλλὰ
φύσεως |
| [3, 26] |
τῆς
πόλεως
ἀπαλλάττεσθαι.
ὃ
δὲ
|
οὐκ |
ἀντεῖπε,
τῶν
φίλων
δὲ
τοὺς |
| [3, 44] |
ἀνδρὶ
φίλῳ
θνήσκοντι
παρὼν
πέλας
|
οὐκ |
ἐβοήθεις.
οὔ
σε
θεμιστεύσω·
περικαλλέος |
| [3, 43] |
πήματι
βαίνει.
ἡ
δὲ
δίκη
|
οὐκ |
ἐβράδυνε·
Κροτωνιάταις
γὰρ
ἐναντία
τὰ |
| [3, 42] |
τοὺς
γαμέτας,
καὶ
διὰ
τοῦτο
|
οὐκ |
ἐγένοντο
τῷ
θεῷ
μαινάδες.
ὃ |
| [3, 18] |
αὕτη.
εἰσὶ
δὲ
οἱ
οἰκήτορες
|
οὐκ |
ἐλάττους
διακοσίων
μυριάδων.
ἀποθνήσκουσι
δὲ |
| [3, 26] |
ὑπ´
αὐτῷ
γενέσθαι,
ὡς
δ´
|
οὐκ |
ἐπείσθη,
ἐπολιόρκει
τὴν
πόλιν
Κροῖσος. |
| [3, 9] |
καὶ
ποιήματα.
~Ἐρῶντι
ἀνδρί
τις
|
οὐκ |
ἐρῶν
ἐπειγούσης
τῆς
μάχης
καὶ |
| [3, 45] |
πρῶτος
λόγος
δημώδης,
ὃ
δὲ
|
οὐκ |
ἐς
πάντας
ἐξεφοίτησεν.
~Σταγειριτῶν
νόμος |
| [3, 20] |
τοῖς
Εἵλωσι
δότε·
ἐλευθέρου
γὰρ
|
οὐκ |
ἔστι
βρῶμα.
τὸν
δὲ
βοῦν
|
| [3, 17] |
δὲ
τῇ
μὲν
Ἀθηναίων
πολιτείᾳ
|
οὐκ |
ἠρέσκετο·
τυραννικὴν
γὰρ
καὶ
μοναρχικὴν |
| [3, 19] |
τὴν
πρώτην
ἐκ
τούτων
γενέσθαι.
|
οὐκ |
ἠρέσκετο
τῷ
βίῳ
αὐτοῦ
ὁ |
| [3, 27] |
λόγον·
εἰ
δὲ
ἀληθής
ἐστιν,
|
οὐκ |
οἶδα·
ὃ
δ´
οὖν
πέπυσμαι, |
| [3, 12] |
λέγουσα.
Σπαρτιάτης
δὲ
ἔρως
αἰσχρὸν
|
οὐκ |
οἶδεν·
εἴτε
γὰρ
μειράκιον
ἐτόλμησεν |
| [3, 12] |
γίνεσθαι,
ἐξ
ὧν
τὰ
ἐνύπνια.
|
~Οὔκ |
εἰσι
θρυπτικοὶ
πρὸς
τοὺς
ἐραστὰς |