Livre, Chap.
[3, 18]	καὶ τὴν Λιβύην νήσους εἶναι,	ἃς	περιρρεῖν κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον
[3, 1]	ἐργάζονται τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν.	διατριβὰς	δ´ ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς
[3, 26]	τῶν πυλῶν καὶ τῶν τειχῶν	θώμιγγας	συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ τῆς
[3, 14]	τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς	οἰνόφλυγας	ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος
[3, 42]	ἐπὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν	μαινάδας·	αἳ δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ
[3, 39]	Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ	ἀχράδας	δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ
[3, 1]	δι´ ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ	παῖδας	εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα
[3, 2]	ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο	παῖδας	οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους ὁ
[3, 17]	Ζάλευκος μὲν τὰ ἐν Λοκροῖς,	Χαρώνδας	δὲ τὰ ἐν Κατάνῃ καὶ
[3, 8]	Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε κατὰ	σπουδὰς	οὔτε κατὰ τὴν τοῦ γένους
[3, 17]	ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις,	Βίας	δὲ καὶ Θαλῆς τὴν Ἰωνίαν
[3, 11]	δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ τοῦτο	λειτουργίας	καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν τῷ περὶ
[3, 1]	φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ	Πελασγίας	καὶ τῆς Οἴτης καὶ τῆς
[3, 14]	Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι καὶ	οἰνοφλυγίας	καὶ προαγωγείας. ἅτε δὲ ὑπὸ
[3, 40]	δὲ σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ	παιδιᾶς	δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς
[3, 29]	ἑαυτοῦ ὅτι τὰς ἐκ τῆς	τραγῳδίας	ἀρὰς αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει·
[3, 30]	αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ τῆς	τραγῳδίας	ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο
[3, 47]	περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς	πρεσβείας	τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ
[3, 14]	αἰτίαν φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ	προαγωγείας.	ἅτε δὲ ὑπὸ τῆς μέθης
[3, 1]	ὑπερύψηλα καὶ οἷον ὑπό τινος	θείας	φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται
[3, 22]	οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν	Αἰνείας	τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν,
[3, 3]	~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ τις ἐκ	Μαντινείας	ἄγγελος, λέγων τὸν υἱὸν αὐτοῦ
[3, 23]	τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς αὔριον	πορείας,	λέγων ὅτι ἔσται πρωί. καὶ
[3, 42]	βοᾷ. μόνας δὲ ἀφηνιάσαι τῆς	χορείας	ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου τὰς
[3, 17]	αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης δὲ τῆς	χρείας	τὸν δυνησόμενον σῶσαι τοὺς Ἕλληνας
[3, 1]	ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν	Πυθιάς,	φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ
[3, 18]	βραχὺ νεώτερος καὶ τὰς φθανούσας	ἡλικίας	καὶ τὰς ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει
[3, 10]	τρόπου καὶ τῷ νεαρῷ τῆς	ἡλικίας	συγγινώσκουσι, τὸν δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ
[3, 31]	ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο.	~Νικίας	ὁ ζωγράφος τοσαύτην περὶ τὸ
[3, 17]	τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου	ἀποικίας.	ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης ἀγαθὸς
[3, 1]	μὲν Πυθιάς, φέρει δὲ διὰ	Θετταλίας	καὶ Πελασγίας καὶ τῆς Οἴτης
[3, 19]	ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο τῆς	ὁμιλίας,	ἠσπάσατό τε ὡς τὸ εἰκὸς
[3, 19]	καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν λόγων.	ἀποδημίας	δὲ γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει
[3, 19]	ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ τῆς	ἀποδημίας,	καὶ καταλαμβάνει τὸν Ἀριστοτέλη βαδίζοντα
[3, 7]	ὅτι τῆς ἐκ τῶν πολλῶν	κακοφημίας	ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας καθεζομένους ἐν
[3, 19]	καρτερόν, καὶ ἐς τοσοῦτον προῆλθε	φιλοτιμίας,	ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι
[3, 42]	νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν τῆς	μανίας	ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν
[3, 27]	ἐστι. Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ	πενίας	φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν
[3, 26]	μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´	ἐλευθερίας	ἀσφάλειαν, τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι
[3, 26]	Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς	τιμωρίας	πικρὸς ἦν καὶ ἀπαραίτητος, τά
[3, 23]	καὶ τὰ τῆς ἄλλης ἁπάσης	Ἀσίας	νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ δὲ καὶ
[3, 17]	Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ	νομοθεσίας	ἦρξε. τίς δὲ ἀντιφήσει καὶ
[3, 6]	πατρίδος. ὅτι μὲν οὖν τῆς	οὐσίας	ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο μὲν
[3, 26]	παραλαβών, τὸν υἱὸν καὶ τῆς	οὐσίας	τὸ πλεῖστον τῇ πόλει παρακαταθέμενος
[3, 19]	ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς	συνουσίας	οὐδὲν οὔτε εἰπὼν πρὸς τὸν
[3, 1]	ἄλλοι ἄλλοις, καὶ θύουσι καὶ	συνουσίας	ποιοῦνται καὶ συμπίνουσιν. ἅτε οὖν
[3, 27]	ἃ εἰκὸς ἦν καὶ πείσαντος	φιλοσοφίας	ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν
[3, 47]	οὐδὲν ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς	ναυμαχίας	τῆς περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ
[3, 17]	αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν τῆς	ἡσυχίας	ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί
[3, 17]	τὴν διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´	ἡσυχίας	κατεβίωσαν. ἐπηνώρθωσαν γὰρ τὰ κοινὰ
[3, 38]	καὶ πρῶτα ἡ γῆ ἀνέδωκε.	δίκας	τε δοῦναι καὶ λαβεῖν εὗρον
[3, 39]	δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ	φοίνικας,	κέγχρον δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται,
[3, 18]	αὐτοῖς ἔφη πόλεις πολλὰς καὶ	μεγάλας,	ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας
[3, 18]	καὶ πολλὰς μὲν εἶναι καὶ	μεγάλας	πόλεις καὶ βίων ἰδιότητας, καὶ
[3, 44]	τάδε ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι παρὼν	πέλας	οὐκ ἐβοήθεις. οὔ σε θεμιστεύσω·
[3, 1]	ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει	ποικίλας	καὶ παντοδαπὰς ὁ τόπος οὗτος,
[3, 42]	μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ ἐς	ἄλλας	χώρας τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι
[3, 18]	οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη πόλεις	πολλὰς	καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ
[3, 18]	ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ	πολλὰς	μὲν εἶναι καὶ μεγάλας πόλεις
[3, 17]	πείσοντας ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους	ἡμᾶς	δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ
[3, 16]	καὶ ἀδικῶν ᾕρει τὰς πόλεις	μηχανὰς	προσάγων καὶ κατασείων καὶ ὑπορύττων
[3, 36]	ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε τὰς	Ἀθήνας,	ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους
[3, 36]	φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς	Ἀθήνας	δέει τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν
[3, 47]	ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ τὰς	Ἀθήνας	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα
[3, 17]	χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι τοὺς	Ἕλληνας	καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω ἐς
[3, 43]	πρὸς βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ	ἀλεείνας.	τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης
[3, 44]	ἔξιθι νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ	ἔκτεινας	τὸν ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´
[3, 7]	τῶν πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός	τινας	καθεζομένους ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ
[3, 18]	δὲ ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς	τινας	οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´
[3, 18]	τοὺς ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ	διπλασίονας	τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν
[3, 42]	ἐμάνησαν καὶ ἡ τραγῳδία βοᾷ.	μόνας	δὲ ἀφηνιάσαι τῆς χορείας ταύτης
[3, 10]	δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν,	ἐπιγνώμονας	αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι
[3, 30]	ὁ παγκρατιαστὴς εἴ ποτε καὶ	κύνας	εἶδε συμπλεκομένους, ἀπεστρέφετο· καὶ ἐν
[3, 32]	ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω; ἑτέραν	δείξας.	ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη διαφέρειν
[3, 26]	καὶ ἕνα τῶν συνήθων Πασικλέα	ἀποδείξας	ἐπίτροπον καὶ τοῦ παιδὸς καὶ
[3, 1]	καὶ ἑστιῶσιν εὖ μάλα τὰς	ἀκοάς,	καὶ παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ σὺν
[3, 1]	τοῖς πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος.	πᾶς	δὲ ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν
[3, 18]	διαβῆναι τούτους ἐς τάσδε τὰς	ἡμεδαπὰς	νήσους ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς γε
[3, 1]	διατριβὰς δ´ ἔχει ποικίλας καὶ	παντοδαπὰς	ὁ τόπος οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης
[3, 18]	τὸ δὲ ἔτι θαυμασιώτερον προσετίθει.	μέροπάς	τινας οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν
[3, 29]	ὅτι τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας	ἀρὰς	αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει· εἶναι
[3, 1]	τίκτεται, ὡς ἐπὶ πλεῖστον τῆς	ἡμέρας	αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα
[3, 23]	Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας τοῦ μηνὸς	ἡμέρας	ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ τὸν οἶνον,
[3, 23]	πότου, καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς	ἡμέρας	ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς
[3, 42]	λέγουσι τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου	θυγατέρας	Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην.
[3, 44]	ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις δὲ	χέρας	καθαρώτερος ἢ πάρος ἦσθα" ~Φιλίππῳ
[3, 43]	στολῇ κατέφυγεν ἐς τὸν τῆς	Ἥρας	βωμόν· οἳ δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα
[3, 43]	αἷμα ἐδόκει ἐν τῷ τῆς	Ἥρας	νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς
[3, 18]	ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ	γῆρας	ἀπορρίψας ἐπὶ τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει,
[3, 2]	οὕσπερ οὖν εἶχε μόνους ὁ	Ἀναξαγόρας.	ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν
[3, 14]	τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς	φρουρὰς	ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι
[3, 18]	μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ τῆς	χώρας	αὐτῶν τόπον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι
[3, 1]	τῆς Οἴτης καὶ τῆς Αἰνιάνων	χώρας	καὶ τῆς Μηλιέων καὶ Δωριέων
[3, 42]	ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ ἐς ἄλλας	χώρας	τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι ὑπὸ
[3, 22]	οὖν Αἰνείας τοὺς πατρῴους θεοὺς	βαστάσας	ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων. ἡσθέντες
[3, 5]	τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας,	ἐπαινέσας	δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν
[3, 47]	ἔτη, ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν	ἀδικήσας	τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ
[3, 19]	παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ	ἀναχωρήσας	ἐν τῷ κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ
[3, 32]	αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ δὲ	ἀγανακτήσας	ὁ Ἡρακλῆς τῷ πλήκτρῳ τοῦ
[3, 18]	φθανούσας ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη	διελθούσας	ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ
[3, 19]	ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ Ξενοκράτης	ἀκούσας	παραχρῆμα ἧκε πρὸς Πλάτωνα, καὶ
[3, 19]	τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε	ἀκούσας,	συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ
[3, 18]	κατὰ βραχὺ νεώτερος καὶ τὰς	φθανούσας	ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη διελθούσας
[3, 5]	τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν	ἐπιδακρύσας,	ἐπαινέσας δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην,
[3, 36]	τὸν ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε	τὰς	Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται
[3, 36]	ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε	τὰς	Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως, πρὸς
[3, 47]	τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ	τὰς	Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν
[3, 1]	μουσικοί, καὶ ἑστιῶσιν εὖ μάλα	τὰς	ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ
[3, 42]	ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες.	τὰς	δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν
[3, 29]	συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι	τὰς	ἐκ τῆς τραγῳδίας ἀρὰς αὐτὸς
[3, 42]	αἱ Μινυάδες, εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ	τὰς	ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ
[3, 19]	ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ	τὰς	ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ τρόπον τινὰ
[3, 18]	καὶ τὰς φθανούσας ἡλικίας καὶ	τὰς	ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ
[3, 18]	καὶ διαβῆναι τούτους ἐς τάσδε	τὰς	ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς
[3, 42]	χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου	τὰς	Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην
[3, 16]	τὰ μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει	τὰς	πόλεις μηχανὰς προσάγων καὶ κατασείων
[3, 26]	τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν	τὰς	τιμωρίας πικρὸς ἦν καὶ ἀπαραίτητος,
[3, 22]	τὸ Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ	τὰς	τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ
[3, 18]	γίνεται κατὰ βραχὺ νεώτερος καὶ	τὰς	φθανούσας ἡλικίας καὶ τὰς ἤδη
[3, 14]	τοῖς τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε	τὰς	φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς
[3, 42]	αἴτιον δὲ ὅτι ἐπόθουν τοὺς	γαμέτας,	καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐγένοντο
[3, 10]	ἐραστῶν πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια	ἀρετὰς	ἐνεργάσασθαι, ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν·
[3, 18]	καὶ μεγάλας πόλεις καὶ βίων	ἰδιότητας,	καὶ νόμους αὐτοῖς τετάχθαι ἐναντίως
[3, 34]	τε τῶν ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς	πολίτας	καὶ διὰ τῆς τραπέζης οὐχ
[3, 43]	οὔ σε θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα	κατέκτας	Ἥρης πρὸς βωμοῖσι, θεῶν τίσιν
[3, 6]	Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ ἐς	πάντας	ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον αὐτοῦ
[3, 45]	δημώδης, ὃ δὲ οὐκ ἐς	πάντας	ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ
[3, 26]	δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις	ἐκδήσαντας	ἐκ τῶν πυλῶν καὶ τῶν
[3, 18]	τὰς ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε, καὶ	διαπλεύσαντάς	γε τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις
[3, 14]	ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει	ἀπομισθώσαντας	αὐτά, καὶ οὐ μόνον ἐκείνων,
[3, 14]	ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν αὐτοῖς	ἀποστάντας,	ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους
[3, 36]	σῦκον δ´ ἐπὶ σύκῳ, τοὺς	συκοφάντας	λέγων. καὶ πρὸς τὸν ἐρόμενον
[3, 26]	φίλων δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ	βουληθέντας	παραλαβών, τὸν υἱὸν καὶ τῆς
[3, 14]	τῶν ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων	ἐξοικισθέντας,	καὶ τοῖς ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι
[3, 14]	ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας	ὄντας	ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει,
[3, 22]	καὶ τοὺς γειναμένους δι´ αἰδοῦς	ἄγοντας	καὶ οἱ φύσει πολέμιοι ἥμεροι
[3, 23]	λοιποῦ χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς	λέγοντας,	ὧν καὶ Εὐμένης ὁ Καρδιανὸς
[3, 1]	τοὺς ἐξ Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ	κομίζοντας	τῷ αὐτῷ θεῷ τούτῳ τιμῶσι.
[3, 26]	τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε	προσελθόντας	δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ
[3, 17]	ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς	πείσοντας	ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους ἡμᾶς
[3, 18]	καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ ταπεινῶς	πράττοντας,	καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι προελθεῖν
[3, 17]	ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι	πρεσβεύοντας	οὐ τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ
[3, 18]	τὸν τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην	ἔχοντας	τὴν φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν
[3, 26]	νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν ἀνάθημα	ἐῶντας	εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ
[3, 7]	κακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς τρόπου	διψῶντας	τί φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι;
[3, 30]	εἴ τις ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη,	ἀναστὰς	ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ ζωγράφος τοσαύτην
[3, 23]	ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον	ἀναστὰς	χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς
[3, 12]	~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς	ἐραστὰς	οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ
[3, 10]	αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ	ἐξεταστὰς	ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι κελεύοντες εἶναι.
[3, 44]	ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα τοὺς	λῃστάς,	ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη
[3, 18]	δὲ εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει	μεγίστας,	οὐδὲν δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ
[3, 19]	ἦν δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα	ἀποστὰς	ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω περιπάτου,
[3, 42]	ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον	αὐτὰς	διὰ τὸ ἄγος. ἐκ δὴ
[3, 42]	Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες. μάχλους δὲ	αὐτὰς	ἡ τῆς Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο,
[3, 23]	οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς	τοσαύτας	τοῦ μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ
[3, 17]	ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν	Ἀρχύτας,	Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας δὲ
[3, 22]	οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν ἁλισκομένων	τύχας	καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν,
[3, 5]	εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ	τρέψας	τοῦ χρωτός, οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας,
[3, 18]	ὀπίσω. τὸ μὲν γὰρ γῆρας	ἀπορρίψας	ἐπὶ τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα
[3, 7]	Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος αὐτῶν ἅμα	ἐκκαλύψας	διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον
[3, 42]	γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ καὶ	ἐς	ἄλλας χώρας τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι
[3, 17]	ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ	ἐς	Ἀμφίπολιν καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης
[3, 17]	καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο τῆς	ἐς	Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ
[3, 23]	μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ αὐτῆς	ἐς	αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ
[3, 29]	ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν	ἐς	Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ κιθαρῳδὸς
[3, 42]	δὲ ἐς νυκτερίδα, ἣ δὲ	ἐς	γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος
[3, 17]	οὐ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο	ἐς	γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα
[3, 44]	πόλις αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς	ἐς	Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις
[3, 43]	πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν	ἐς	Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο
[3, 1]	ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν	ἐς	Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον
[3, 8]	πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ	ἐς	δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς
[3, 20]	τῷ Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ	ἐς	Ἰωνίαν ἀφικομένῳ οἱ κατὰ τὴν
[3, 1]	χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα	ἐς	κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε
[3, 42]	ἣ μὲν ἤμειψε τὸ εἶδος	ἐς	κορώνην, ἣ δὲ ἐς νυκτερίδα,
[3, 42]	εἶδος ἐς κορώνην, ἣ δὲ	ἐς	νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς γλαῦκα.
[3, 23]	στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς	ἐς	ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ
[3, 6]	τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ	ἐς	πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ ἕτερον
[3, 45]	λόγος δημώδης, ὃ δὲ οὐκ	ἐς	πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος
[3, 26]	παιδὸς καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν	ἐς	Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν αὐθαίρετον
[3, 3]	ταῦτα μὲν οὖν δημώδη καὶ	ἐς	πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ
[3, 13]	ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ μόνον	ἐς	πόμα καταχρῶνται αὐτῷ, ἀλλὰ γὰρ
[3, 17]	Δήλιον, καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ	ἐς	Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ
[3, 17]	δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν	ἐς	Σικελίαν, καὶ δι´ ὧν αὐτῷ
[3, 47]	οὔτε ἐκ τῆς πρεσβείας τῆς	ἐς	Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε
[3, 17]	Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω	ἐς	τὰ οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν.
[3, 18]	δέ ποτε καὶ διαβῆναι τούτους	ἐς	τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς νήσους ἔλεγε,
[3, 4]	αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς	ἐς	τὴν αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν.
[3, 1]	τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον	ἐς	τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς
[3, 42]	δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν	ἐς	τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά
[3, 19]	δὲ γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει	ἐς	τὴν πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι
[3, 19]	περιπάτου, ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα	ἐς	τὴν πόλιν, ἤρετό τινα τῶν
[3, 17]	Καρνεάδην καὶ Κριτόλαον, εἴ γε	ἐς	τὴν Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ
[3, 20]	καὶ πλακοῦντα. ὃ δὲ ἀπιδὼν	ἐς	τὸν πλακοῦντα ἤρετο τί βούλεται
[3, 43]	κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν	ἐς	τὸν τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ
[3, 17]	αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ οὖν	ἐς	τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν,
[3, 19]	Σταγειρίτῃ κατὰ τὸ καρτερόν, καὶ	ἐς	τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι
[3, 1]	μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός.	ἐς	τοῦτον δὲ καὶ οἱ λοιποὶ
[3, 1]	τοῖς λουσαμένοις ἀγαθὸν εἶναι καὶ	ἐς	ὑγίειαν αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ
[3, 36]	οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν	ἐς	φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην πάθος
[3, 28]	ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν	ἔς	τινα τῆς πόλεως τόπον ἔνθα
[3, 24]	θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ κράνος	Βοιωτουργές,	τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου
[3, 39]	ἔζευξε πρῶτος Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους	Ἀρκάδες,	Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι δὲ
[3, 42]	τοῦτο οὐκ ἐγένοντο τῷ θεῷ	μαινάδες.	ὃ δὲ ὀργίζεται, καὶ αἳ
[3, 42]	νεβρὸν τῆς μανίας ἀρξάμεναι αἱ	Μινυάδες,	εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς ἐξ
[3, 1]	τὸν τόπον. ἐνταῦθά τοί φασι	παῖδες	Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα τὸν
[3, 19]	ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι τὸ	σύνηθες	χωρίον τῷ Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ τῷ
[3, 1]	αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ	ὄρνιθες	ἄλλος ἄλλῃ διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα
[3, 42]	ἄγος. ἐκ δὴ τούτων ἐγένοντο	ὄρνιθες,	καὶ ἣ μὲν ἤμειψε τὸ
[3, 21]	οὐχ ἱκανὴ ὁδός; οὕτως ἄρα	εὐγενές	τι καὶ μεγαλόφρον ἐνεφαίνετο τῷ
[3, 22]	τῇ τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ	Ἕλληνες	καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν
[3, 5]	μήν φασι τὸν δεύτερον ἐπεί	τινες	τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς
[3, 42]	ὀρόφων ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος	σταγόνες.	τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν
[3, 12]	οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ	ἀλαζόνες,	ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ τοῖς
[3, 40]	δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι	χιτῶνες.	αἰνίττεται δὲ ἡ στολὴ τὴν
[3, 42]	διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου	θυγατέρες.	μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ τῆς
[3, 18]	κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ δὲ οἱ	οἰκήτορες	οὐκ ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι
[3, 1]	στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης	διαπλέξαντες,	ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ τότε
[3, 22]	ἐκείνου. ~Ὅτε ἑάλω τὸ Ἴλιον,	οἰκτείραντες	οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν ἁλισκομένων
[3, 18]	δὲ τὸν μὲν ἄλλον χρόνον	νοσήσαντες·	σπάνιον δὲ τοῦτο, ἐπεὶ τά
[3, 1]	μέλους τὸν κάματον τῶν παριόντων	ἀφανίσαντες.	παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ ποταμοῦ
[3, 8]	ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν,	πιστεύσαντες	ὅτι τῶν πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται
[3, 1]	οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς	θύσαντες	ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν
[3, 23]	τὸν οἶνον, ἢ οἱ ταῦτα	ἀναγράψαντες	ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ τούτων
[3, 22]	γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις ἔφερεν.	ὑπερεκλαγέντες	οὖν καὶ ἐπὶ τούτῳ οὐχ
[3, 22]	βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων.	ἡσθέντες	οὖν ἐπὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς
[3, 14]	τῆς μέθης καὶ τοῦ οἴνου	διαρρέοντες,	αὐλοῦ μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ
[3, 10]	χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα,	κολάζοντες	ὡς ἔοικε τὴν φιλοχρηματίαν τῇ
[3, 37]	ἢ ἐπί τινα ἑορταστικὴν θυσίαν,	συνελθόντες	καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον, ὅταν
[3, 15]	καὶ οὗτοι ἀκρατέστερον τῷ οἴνῳ	προσιόντες.	τό γε μὴν ὑπὲρ τῶν
[3, 42]	περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον	δράκοντες,	ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων ἔσταζον
[3, 9]	Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν	ὑπομένοντες	εἰκότως κατὰ τὴν Κρητῶν ἔννοιαν
[3, 14]	προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς	ἐκλιπόντες	διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς,
[3, 17]	ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων	πρεσβεύοντες,	καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ
[3, 10]	καὶ ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι	κελεύοντες	εἶναι. ~Οἱ περιπατητικοί φασι μεθ´
[3, 23]	καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ Πέρσαι	δουλεύοντες	Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ τὰ
[3, 14]	τοῦ οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ μὲν	ἀκούοντες	χαίρουσι, καὶ τὸ ἔργον αὐτοῖς
[3, 22]	αὐτῷ τῶν οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν,	ὁμολογοῦντες	ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς τῶν
[3, 19]	ἄξιοι λόγου καὶ οἱ μάλιστα	δοκοῦντες	τῶν νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ
[3, 37]	αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια	παρακαλοῦντες	ἑαυτοὺς ἢ ἐπί τινα ἑορταστικὴν
[3, 9]	ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος βάκχοι	πολεμοῦντες	καὶ ὑπὸ τῆς Ἄρεος ὁρμῆς
[3, 18]	καὶ καταστρέφουσι τὸν ἑαυτῶν βίον	γελῶντες	εὖ μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω
[3, 37]	Κείων, οἱ πάνυ παρ´ αὐτοῖς	γεγηρακότες,	ὥσπερ ἐπὶ ξένια παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς
[3, 45]	διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς	λαβῆς	διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος,
[3, 28]	φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν μέρος τῆς	γῆς	εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς
[3, 1]	κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς	Γῆς	ἔτι ἐχούσης τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον
[3, 28]	τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον	γῆς	περίοδον, καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ
[3, 18]	λαμβάνειν τοὺς καρποὺς ἐκ τῆς	γῆς	χωρὶς ἀρότρων καὶ βοῶν, γεωργεῖν
[3, 43]	Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον	πηγῆς	ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς
[3, 25]	ἀξιοῦντος ἑαυτὸν τῶν καλῶν. ~Ὁ	Λεωνίδης	ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ σὺν
[3, 14]	Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά τοι καὶ	Λεωνίδης	ὁ στρατηγὸς αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ
[3, 45]	ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος λόγος	δημώδης,	ὃ δὲ οὐκ ἐς πάντας
[3, 34]	τοὺς πολίτας καὶ διὰ τῆς	τραπέζης	οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ τις
[3, 14]	προαγωγείας. ἅτε δὲ ὑπὸ τῆς	μέθης	καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ
[3, 27]	τοῦτον τὸν λόγον· εἰ δὲ	ἀληθής	ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ δ´
[3, 17]	ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν ὁ	συνήθης	Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε· καὶ ἐν
[3, 40]	ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου.	ἐσθὴς	δ´ ἦν τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι
[3, 43]	ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι	δίκης	τέλος οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν,
[3, 1]	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τῆς	Τεμπικῆς	καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν
[3, 1]	οὕτως ἄρα ἡ τιμὴ ἡ	διαρκὴς	ἡ περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ
[3, 18]	ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου	μεγάλης.	φέρειν δὲ καρποὺς τὰ μὲν
[3, 17]	δὲ Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ	Θαλῆς	τὴν Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων
[3, 17]	ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς Ποτίδαιαν.	Ἀριστοτέλης	δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ
[3, 19]	γὰρ ἐσθῆτι ἐχρῆτο περιέργῳ ὁ	Ἀριστοτέλης	καὶ ὑποδέσει, καὶ κουρὰν δὲ
[3, 19]	οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων ὁ	Ἀριστοτέλης,	καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς ἐρωτήσεις
[3, 36]	ἐπειρῶντο τὸ χωρίον ἄβατον φυλάττειν.	~Ἀριστοτέλης	ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει
[3, 19]	οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν	Ἀριστοτέλης	παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ
[3, 19]	πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι ὁ	Ἀριστοτέλης,	χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν
[3, 32]	Λῖνος. ὃ δὲ ἀγανακτήσας ὁ	Ἡρακλῆς	τῷ πλήκτρῳ τοῦ Λίνου καθίκετο
[3, 47]	μὴν αἱ τῶν προγόνων ἀρεταί.	Θεμιστοκλῆς	δὲ οὐδὲν ὤνητο οὔτε ἐκ
[3, 21]	ἐκ διδασκαλείου παῖς ἔτι ὢν	Θεμιστοκλῆς.	εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου ὁ παιδαγωγὸς
[3, 23]	καλὰ δὲ καὶ τὰ τῆς	ἄλλης	ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ
[3, 19]	τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς	μνήμης	αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ καὶ
[3, 27]	ὅπλα ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς	ὁρμῆς,	διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ
[3, 9]	πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ τῆς Ἄρεος	ὁρμῆς	καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως
[3, 37]	ἤδη τι αὐτοῖς καὶ τῆς	γνώμης	διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι ἐν
[3, 9]	ψυχὴ χωρεῖ καὶ τὸ σῶμα	ῥώμης	ἔχει· δέδοικε δὲ τὸν ἕτερον,
[3, 29]	ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ	πλάνης	ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων
[3, 17]	τὰ ἐν Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ	Κατάνης	ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν
[3, 29]	οὐδὲν μέρος τῆς γῆς εἰσιν;	~Διογένης	ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ
[3, 30]	ἔχων μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ	Διογένης	ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν
[3, 1]	φύσεως αὐτόματα ἐς κάλλος τότε	φιλοτιμησαμένης,	ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν ὁ χῶρος.
[3, 23]	τὰ τῆς ἄλλης ἁπάσης Ἀσίας	νενικημένης,	καὶ Ἰνδοὶ δὲ καὶ οὗτοι
[3, 14]	καταλιπεῖν, ἅτε τῆς προφάσεως αὐτοῖς	περιῃρημένης.	λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν
[3, 19]	κοινωνίᾳ τῶν λόγων. ἀποδημίας δὲ	γενομένης	ποτὲ τῷ Ξενοκράτει ἐς τὴν
[3, 23]	ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας, ὧν καὶ	Εὐμένης	ὁ Καρδιανὸς καὶ ἐκεῖνός ἐστι.
[3, 29]	ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ τῆς	οἰκουμένης	ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν
[3, 23]	ἐκ τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον	ἐκείνης	τῆς ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς
[3, 1]	παντοδαπὰς ὁ τόπος οὗτος, οὐκ	ἀνθρωπίνης	χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα
[3, 18]	τόπον ῥεῖν, καὶ τὸν μὲν	Ἡδονῆς	καλεῖσθαι τὸν δὲ Λύπης· καὶ
[3, 18]	ἕτερα τὰ παραπεφυκότα τῷ τῆς	Ἡδονῆς	ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν. ὃς
[3, 1]	πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς	δάφνης	διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν καὶ
[3, 1]	δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς	δάφνης	ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν
[3, 1]	στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης τῆς	δάφνης	τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον
[3, 1]	τοῖς Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς	δάφνης	τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν.
[3, 42]	ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς	Λευκίππης	παῖδα ἔτι ἁπαλὸν ὄντα καὶ
[3, 18]	μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν δὲ	Λύπης·	καὶ παρ´ ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι
[3, 18]	τὰ μὲν παρὰ τὸν τῆς	Λύπης	ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν.
[3, 7]	πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος.	~Δημοχάρης	ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι
[3, 43]	σε θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα κατέκτας	Ἥρης	πρὸς βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ
[3, 23]	δὲ καὶ τὰ τῆς ἄλλης	ἁπάσης	Ἀσίας νενικημένης, καὶ Ἰνδοὶ δὲ
[3, 19]	πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως.	διαλυθείσης	δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε
[3, 1]	τοῦ τε Ὀλύμπου καὶ τῆς	Ὄσσης.	ὄρη δὲ ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα
[3, 9]	~Ἐρῶντι ἀνδρί τις οὐκ ἐρῶν	ἐπειγούσης	τῆς μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ
[3, 17]	καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἀπέθανον,	καλούσης	δὲ τῆς χρείας τὸν δυνησόμενον
[3, 37]	τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί εἰσιν,	ὑποληρούσης	ἤδη τι αὐτοῖς καὶ τῆς
[3, 1]	τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι	ἐχούσης	τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ
[3, 23]	δὲ καὶ τῆς Τύχης Ἀλέξανδρον	ἀγαπώσης	τὰ πλεῖστα, εἴ τις εἴη
[3, 1]	Πελασγίας καὶ τῆς Οἴτης καὶ	τῆς	Αἰνιάνων χώρας καὶ τῆς Μηλιέων
[3, 23]	Μακεδόσι· καλὰ δὲ καὶ τὰ	τῆς	ἄλλης ἁπάσης Ἀσίας νενικημένης, καὶ
[3, 19]	διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ	τῆς	ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει τὸν Ἀριστοτέλη
[3, 9]	Ἔρωτος βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ	τῆς	Ἄρεος ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς
[3, 26]	θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ	τῆς	Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν
[3, 23]	ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ	τῆς	αὔριον πορείας, λέγων ὅτι ἔσται
[3, 1]	Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ	τῆς	αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ
[3, 1]	ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ	τῆς	αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς
[3, 28]	μέγα φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν μέρος	τῆς	γῆς εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς
[3, 1]	δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς,	τῆς	Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ μαντεῖον.
[3, 18]	καὶ λαμβάνειν τοὺς καρποὺς ἐκ	τῆς	γῆς χωρὶς ἀρότρων καὶ βοῶν,
[3, 37]	ὑποληρούσης ἤδη τι αὐτοῖς καὶ	τῆς	γνώμης διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι
[3, 1]	μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης	τῆς	δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα
[3, 1]	καὶ τοῖς Πυθίοις ἐκ ταύτης	τῆς	δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι
[3, 7]	Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι	τῆς	ἐκ τῶν πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ,
[3, 25]	εἵλοντο ἐν Πύλαις, καὶ ὑπὲρ	τῆς	Ἑλλάδος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι
[3, 42]	δὲ καὶ ἐς ἄλλας χώρας	τῆς	Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι ὑπὸ τῆς
[3, 9]	τῆς Ἄρεος ὁρμῆς καὶ ὑπὸ	τῆς	Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν
[3, 17]	Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο	τῆς	ἐς Ἀπολλωνίαν ἐκ Μιλήτου ἀποικίας.
[3, 47]	Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς πρεσβείας	τῆς	ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν
[3, 18]	δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα τῷ	τῆς	Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν.
[3, 10]	τοῦ τρόπου καὶ τῷ νεαρῷ	τῆς	ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν δὲ ἐραστὴν
[3, 1]	κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ πλεῖστον	τῆς	ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν
[3, 23]	τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον ἐκείνης	τῆς	ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι
[3, 43]	αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν ἐς τὸν	τῆς	Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ οὐδὲ
[3, 43]	ὕστερον αἷμα ἐδόκει ἐν τῷ	τῆς	Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν ἔλαττον
[3, 17]	σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν	τῆς	ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών.
[3, 36]	ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει	τῆς	κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν
[3, 42]	θυγατέρες. μάχλους δὲ αὐτὰς ἡ	τῆς	Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους
[3, 45]	Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ	τῆς	λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ
[3, 42]	τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ	τῆς	Λευκίππης παῖδα ἔτι ἁπαλὸν ὄντα
[3, 18]	καρποὺς τὰ μὲν παρὰ τὸν	τῆς	Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν
[3, 42]	καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν	τῆς	μανίας ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες, εἶτα
[3, 9]	ἀνδρί τις οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης	τῆς	μάχης καὶ συνάγοντος τοῦ πολέμου
[3, 18]	ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ	τῆς	Μαχίμου πόλεως μαχιμώτατοί τέ εἰσι
[3, 14]	καὶ προαγωγείας. ἅτε δὲ ὑπὸ	τῆς	μέθης καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες,
[3, 1]	καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ	τῆς	Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν
[3, 19]	διὰ τὴν ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ	τῆς	μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ
[3, 47]	δὲ οὐδὲν ὤνητο οὔτε ἐκ	τῆς	ναυμαχίας τῆς περὶ Σαλαμῖνα οὔτε
[3, 42]	τῆς Ἑλλάδος, παράφοροι οὖσαι ὑπὸ	τῆς	νόσου. ἀκούω δὲ ὅτι καὶ
[3, 21]	ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι	τῆς	ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ τυράννου. ὃ
[3, 29]	ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ	τῆς	οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς
[3, 1]	διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ	τῆς	Οἴτης καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας
[3, 19]	νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο	τῆς	ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε ὡς τὸ
[3, 27]	ὠνούμενος ὅπλα ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη	τῆς	ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους
[3, 1]	κείμενος τοῦ τε Ὀλύμπου καὶ	τῆς	Ὄσσης. ὄρη δὲ ταῦτά ἐστιν
[3, 6]	καὶ πατρίδος. ὅτι μὲν οὖν	τῆς	οὐσίας ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο
[3, 26]	βουληθέντας παραλαβών, τὸν υἱὸν καὶ	τῆς	οὐσίας τὸ πλεῖστον τῇ πόλει
[3, 5]	τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ	τῆς	παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν
[3, 17]	ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ	τῆς	πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε
[3, 12]	τῇ Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ	τῆς	πατρίδος ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ τὸ
[3, 42]	βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ	τῆς	Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι,
[3, 47]	ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς ναυμαχίας	τῆς	περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ τῆς
[3, 11]	ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν	τῆς	περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν
[3, 26]	ἀσφάλειαν, τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι	τῆς	πόλεως ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ
[3, 28]	ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα	τῆς	πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον
[3, 47]	τῆς περὶ Σαλαμῖνα οὔτε ἐκ	τῆς	πρεσβείας τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω
[3, 14]	τὴν τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε	τῆς	προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει δὲ
[3, 19]	Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ	τῆς	συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν πρὸς
[3, 1]	οὖν ἐκ ταύτης τῆς δάφνης	τῆς	Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον ἐς
[3, 29]	ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι τὰς ἐκ	τῆς	τραγῳδίας ἀρὰς αὐτὸς ἐκπληροῖ καὶ
[3, 30]	ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ	τῆς	τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην
[3, 34]	σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ διὰ	τῆς	τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ
[3, 23]	ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ	τῆς	Τύχης Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα,
[3, 23]	δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος	τῆς	Τύχης, μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ
[3, 42]	τραγῳδία βοᾷ. μόνας δὲ ἀφηνιάσαι	τῆς	χορείας ταύτης λέγουσι τοῦ Διονύσου
[3, 17]	σὺν αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης δὲ	τῆς	χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι τοὺς
[3, 18]	καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ	τῆς	χώρας αὐτῶν τόπον εἶναι καὶ
[3, 12]	ἡ φωνή, ἐρᾶν δεῖν λέγουσα.	Σπαρτιάτης	δὲ ἔρως αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν·
[3, 6]	ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν.	~Κράτης	ὁ Θηβαῖος τά τε ἄλλα
[3, 19]	τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ. ὁ δὲ	Ξενοκράτης	ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε πρὸς Πλάτωνα,
[3, 19]	τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ	Ξενοκράτης	ἀφίκετο ἐκ τῆς ἀποδημίας, καὶ
[3, 19]	φιλανθρώπως καὶ αὖ πάλιν ὁ	Ξενοκράτης	ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς
[3, 19]	εἰπὼν πρὸς τὸν Πλάτωνα ὁ	Ξενοκράτης	οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν τοὺς ἑταίρους
[3, 17]	τὴν τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε.	Σωκράτης	δὲ τῇ μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ
[3, 28]	πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ	Σωκράτης	τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον ἐπὶ τῷ
[3, 16]	ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ	πολιορκητὴς	ἢ Τιμόθεος ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ
[3, 4]	Ἱππαρίνου μὲν παῖς Πλάτωνος δὲ	ὁμιλητὴς	ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ τινων
[3, 33]	καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ	αὐλητὴς	Ἀρίστωνος τοῦ φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο,
[3, 9]	ἄν τις εἰ μὴ ὑπομένοι	ὁπλίτης	ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´ ἑνὶ τεταγμένος θεῷ,
[3, 1]	Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ τῆς	Οἴτης	καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ
[3, 30]	καὶ Διογένης ὁ τῆς τραγῳδίας	ὑποκριτὴς	τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο παντελῶς
[3, 26]	πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς ὕστερον	Προδότης,	καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ
[3, 30]	παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ	παγκρατιαστὴς	εἴ ποτε καὶ κύνας εἶδε
[3, 12]	μειράκιον ἐτόλμησεν ὕβριν ὑπομεῖναι εἴτε	ἐραστὴς	ὑβρίσαι, ἀλλ´ οὐδετέροις ἐλυσιτέλησε τῇ
[3, 18]	κόσμου. καὶ τὸ μὲν μέγεθος	αὐτῆς	ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ
[3, 1]	ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς	αὐτῆς	δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ οὖν
[3, 1]	τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς	αὐτῆς	δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ
[3, 23]	Τύχης, μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ	αὐτῆς	ἐς αὐτὸν προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα
[3, 42]	μόνας δὲ ἀφηνιάσαι τῆς χορείας	ταύτης	λέγουσι τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου
[3, 1]	τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ	ταύτης	τῆς δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ
[3, 1]	μὴν καὶ τοῖς Πυθίοις ἐκ	ταύτης	τῆς δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς
[3, 17]	Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν	στρατιώτης	ἀγαθὸς ἦν καὶ ἀμείνων στρατηγός,
[3, 17]	ἀλλ´ ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος	στρατιωτὴς	ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ Δήλιον,
[3, 18]	Μίδου τοῦ Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ.	νύμφης	δὲ παῖς ὁ Σιληνὸς οὗτος,
[3, 9]	τις οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης τῆς	μάχης	καὶ συνάγοντος τοῦ πολέμου οὐκ
[3, 4]	Δίων, ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ	ἀρχῆς	ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν.
[3, 42]	εἶτα ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς ἐξ	ἀρχῆς	ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον
[3, 23]	ἀρετήν; ἔστω δὲ καὶ τῆς	Τύχης	Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ
[3, 23]	οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος τῆς	Τύχης,	μηδὲ πρὸς τὴν ἐξ αὐτῆς
[3, 14]	ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν ταῖς συνήθεσι	διατριβαῖς,	προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν
[3, 47]	Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ ἐν	Πλαταιαῖς	νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν ἐν
[3, 18]	διαπλεύσαντάς γε τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι	χιλίαις	ἀνθρώπων ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ
[3, 23]	τῇ Τύρῳ καὶ τὰ ἐν	Ὀξυδράκαις	καὶ τὰ ἄλλα αὐτοῦ. τί
[3, 18]	ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ	ἀλλήλαις	ἐοικέναι· καὶ τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι
[3, 25]	μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο ἐν	Πύλαις,	καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος εὖ
[3, 38]	διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι ἐν	Ἀθήναις	εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον τὴν ἐλαίαν
[3, 8]	ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς	Ἀθήναις,	καὶ τῶν ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´
[3, 4]	καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ	παῖς	αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς
[3, 18]	τῶν μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα	παῖς	γίνεται, εἶτα βρέφος, καὶ ἐπὶ
[3, 21]	ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου	παῖς	ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος
[3, 18]	Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ	παῖς	ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν
[3, 4]	~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν	παῖς	Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν
[3, 32]	τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου,	παῖς	ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν.
[3, 8]	καὶ ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο ἐν	ταῖς	Ἀθήναις, καὶ τῶν ἄλλων προῃροῦντο.
[3, 15]	τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις προπίνειν	ταῖς	γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ ἂν βούληται,
[3, 42]	νόσου. ἀκούω δὲ ὅτι καὶ	ταῖς	Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις οἶστρος
[3, 14]	τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον ἐν	ταῖς	συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε τὰ καπηλεῖα
[3, 42]	ἐνέπεσέ τις οἶστρος βακχικὸς καὶ	ταῖς	τῶν Χίων. καὶ αἱ τῶν
[3, 43]	ἡ δὲ δίκη οὐκ ἐβράδυνε·	Κροτωνιάταις	γὰρ ἐναντία τὰ ὅπλα θέμενοι
[3, 8]	ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς	πυρριχισταῖς	ἔν τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη
[3, 36]	ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους	δὶς	ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ
[3, 44]	συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν. ὁ οὖν	εἷς	ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ
[3, 18]	δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν	Εὐσεβεῖς	ἐν εἰρήνῃ τε διάγειν καὶ
[3, 22]	ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς	εὐσεβεῖς	τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς θεοὺς
[3, 43]	τὰ ὅπλα λαβόντων ἐπ´ ἀλλήλους,	φοβηθεὶς	ὁ κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ στολῇ
[3, 26]	τις τῶν πύργων ἀνετράπη ὁ	κληθεὶς	ὕστερον Προδότης, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς
[3, 44]	φίλῳ θνήσκοντι παρὼν πέλας οὐκ	ἐβοήθεις.	οὔ σε θεμιστεύσω· περικαλλέος ἔξιθι
[3, 27]	καταπονούμενος ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι·	καταληφθεὶς	δὲ ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα
[3, 2]	ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν	διαταραχθεὶς	εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι
[3, 4]	παῖς αὐτοῦ ἐκ τοῦ τέγους	κατενεχθεὶς	ἐς τὴν αὐλὴν τὸν βίον
[3, 18]	καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´ ὃς)	ὑγιεῖς	καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι τὸν
[3, 44]	ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα,	πέλεις	δὲ χέρας καθαρώτερος ἢ πάρος
[3, 18]	ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι	πόλεις	ἔλεγε μεγέθει μεγίστας, οὐδὲν δὲ
[3, 18]	πολλὰς μὲν εἶναι καὶ μεγάλας	πόλεις	καὶ βίων ἰδιότητας, καὶ νόμους
[3, 16]	μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει τὰς	πόλεις	μηχανὰς προσάγων καὶ κατασείων καὶ
[3, 18]	ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη	πόλεις	πολλὰς καὶ μεγάλας, ἐπ´ ἐσχάτῳ
[3, 18]	χρόνον ζῆν αὐτοὺς οὐχ ὅσον	ἡμεῖς,	ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ
[3, 7]	παντὸς τρόπου διψῶντας τί φατε	ὑμεῖς‘	εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος αὐτῶν
[3, 19]	οἱ μάλιστα δοκοῦντες τῶν νέων	ἐπιφανεῖς.	ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας,
[3, 1]	ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας	εὐγενεῖς	πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν
[3, 28]	ἐπὶ τούτοις οὖν‘ εἶπε μέγα	φρονεῖς,	οἵπερ οὐδὲν μέρος τῆς γῆς
[3, 44]	ἡ πόλις αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι	τρεῖς	ἐς Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται
[3, 19]	Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς	ἐρωτήσεις	ποιούμενος καὶ τρόπον τινὰ καὶ
[3, 1]	τέ ἐστι ποικίλα καὶ ὑποδρομαὶ	συνεχεῖς,	ἐν ὥρᾳ θέρους καταφυγεῖν ὁδοιπόροις
[3, 17]	πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν	αὖθις.	Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ
[3, 18]	δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς	πολλάκις	ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ
[3, 31]	γράφειν σπουδὴν εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι	πολλάκις	αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ
[3, 8]	οὔτε μὴν ὅτι ἦν πλούσιος·	πολλάκις	γὰρ καὶ ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο
[3, 33]	ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ φιλοσόφου	πολλάκις	ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ τῶν
[3, 42]	δὲ αὐτὰς ἡ τῆς Κύπρου	βασιλὶς	εἰργάσατο, ἐπὶ μέρους δὲ τῆς
[3, 43]	ὑπ´ ἐκείνων ἐγένοντο, καὶ ἡ	πόλις	αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς
[3, 36]	τίς ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων	πόλις;	ἔφη παγκάλη· ἀλλ´ ἐν αὐτῇ
[3, 18]	ὁμόρους, καὶ παμπόλλων ἐθνῶν μία	πόλις	κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ δὲ οἱ
[3, 40]	τὸ ὄνομα ἐκ τῶν τερετισμάτων,	οἷς	χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ τοῦ
[3, 44]	ἐς Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται	κακούργοις	περιτυγχάνουσιν. ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα
[3, 26]	μὴ ποιῆσαι τὴν πατρίδα ὑποχείριον	Λυδοῖς.	~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον τὸν λόγον·
[3, 18]	πολλὰ ἐν τοῖς πολέμοις ἢ	λίθοις	ἢ ξύλοις παιόμενοι· ἄτρωτοι γάρ
[3, 6]	οὖν τῆς οὐσίας ἀπέστη τοῖς	Θηβαίοις,	τοῦτο μὲν καὶ ἐς πάντας
[3, 34]	πρὸς φιλοσοφίαν. ~Ὅτι Λάκωσι καὶ	Ῥωμαίοις	νόμος ἦν μὴ ἐξεῖναί τινι
[3, 17]	ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων δὲ	Ἀθηναίοις,	Βίας δὲ καὶ Θαλῆς τὴν
[3, 17]	καὶ διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν	Ἀθηναίοις	τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον,
[3, 17]	ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν ὁ συνήθης	Ἀθηναίοις	φθόνος ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ
[3, 12]	τοὐναντίον ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις	ὡραίοις	τὰ ἐκ τούτων καταμαθεῖν ἐστιν.
[3, 1]	πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς	λείοις	καὶ καθημένοις ἄλση τέ ἐστι
[3, 14]	δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς	καπηλείοις	λόγος ἔχει, τῶν οἰκιῶν τῶν
[3, 1]	τιμῶσι. καὶ μὴν καὶ τοῖς	Πυθίοις	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τοὺς
[3, 26]	τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος	Ἐφεσίοις	ἐκδήσαντας ἐκ τῶν πυλῶν καὶ
[3, 26]	πράως τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν	Ἐφεσίοις	συγχωρῆσαι τὴν μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν,
[3, 23]	ἐπὶ Ἰσσῷ καὶ ἡ πρὸς	Ἀρβήλοις	μάχη καὶ Δαρεῖος ἡττημένος καὶ
[3, 18]	πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα	ἀλλήλοις	διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ
[3, 18]	καὶ ἐν τούτοις καὶ ἐν	ἄλλοις	δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους
[3, 1]	ὁ περίοικος λεὼς συνίασιν ἄλλοι	ἄλλοις,	καὶ θύουσι καὶ συνουσίας ποιοῦνται
[3, 13]	ἐστιν αὐτοῖς ὁ οἶνος, ὥσπερ	ἄλλοις	τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ δεινῶς
[3, 12]	ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ τοῖς	ἄλλοις	ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων καταμαθεῖν
[3, 8]	δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς	ἐνόπλοις	ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν τῷ
[3, 18]	τοῖς πολέμοις ἢ λίθοις ἢ	ξύλοις	παιόμενοι· ἄτρωτοι γάρ εἰσι σιδήρῳ.
[3, 18]	τά γε πολλὰ ἐν τοῖς	πολέμοις	ἢ λίθοις ἢ ξύλοις παιόμενοι·
[3, 26]	κληθεὶς ὕστερον Προδότης, καὶ ἐν	ὀφθαλμοῖς	ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ
[3, 43]	σφετέροισι τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ πῆμα	δόμοις	ἐπὶ πήματι βαίνει. ἡ δὲ
[3, 22]	πάνυ σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς	ὤμοις	ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ ἐπὶ
[3, 1]	τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς	λουσαμένοις	ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς ὑγίειαν
[3, 1]	αὐτοῖς δὲ τοῖς λείοις καὶ	καθημένοις	ἄλση τέ ἐστι ποικίλα καὶ
[3, 18]	ἐναντίως κειμένους τοῖς παρ´ ἡμῖν	νομιζομένοις.	δύο δὲ εἶναι πόλεις ἔλεγε
[3, 15]	τοῖς ἐν τῷ συνδείπνῳ παροῦσι	ξένοις	προπίνειν ταῖς γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ
[3, 14]	τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς	ξένοις	τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας
[3, 40]	δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν τοῖς	Σιληνοῖς	ἀμφίμαλλοι χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ ἡ
[3, 17]	Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ Κατάνης ἔφευγε.	Ταραντίνοις	δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας, Σόλων
[3, 26]	μὴ δουλεῦσαι τὴν πατρίδα τοῖς	βαρβάροις	πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα
[3, 42]	τοὺς ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς	ταλάροις	ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν
[3, 28]	ἔ τι πλέον ἐπὶ τοῖς	ἀγροῖς,	ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα τῆς
[3, 12]	ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι, ἀλλ´	οὐδετέροις	ἐλυσιτέλησε τῇ Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ
[3, 19]	περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς	ἑταίροις.	τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ
[3, 17]	κοινὰ Ζάλευκος μὲν τὰ ἐν	Λοκροῖς,	Χαρώνδας δὲ τὰ ἐν Κατάνῃ
[3, 1]	συνεχεῖς, ἐν ὥρᾳ θέρους καταφυγεῖν	ὁδοιπόροις	ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ δίδωσιν
[3, 28]	καὶ ἔ τι πλέον ἐπὶ	τοῖς	ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα
[3, 12]	ἀλαζόνες, ἐπεὶ τοὐναντίον ἢ παρὰ	τοῖς	ἄλλοις ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων
[3, 1]	τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς, εἰκότως καὶ	τοῖς	βαδίζουσι καὶ τοῖς πλέουσιν ὀσμαὶ
[3, 26]	τοῦ μὴ δουλεῦσαι τὴν πατρίδα	τοῖς	βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε
[3, 43]	βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ ἀλεείνας.	τοῖς	δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος
[3, 9]	τεταγμένος θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ	τοῖς	δύο. ~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι
[3, 20]	Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε	τοῖς	Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου γὰρ οὐκ
[3, 15]	κἀκεῖνο τὸ ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται	τοῖς	ἐν τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις
[3, 14]	δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις	τοῖς	ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά,
[3, 8]	ἐς δέον, ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα	τοῖς	ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ ἐν
[3, 19]	ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε σὺν	τοῖς	ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν διαγενομένων
[3, 23]	ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι	τοῖς	ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς αὔριον πορείας,
[3, 6]	μὲν οὖν τῆς οὐσίας ἀπέστη	τοῖς	Θηβαίοις, τοῦτο μὲν καὶ ἐς
[3, 14]	δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν	τοῖς	καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν οἰκιῶν
[3, 26]	καὶ τῶν τειχῶν θώμιγγας συνάψαι	τοῖς	κίοσι τοῦ τῆς Ἀρτέμιδος νεώ,
[3, 1]	ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ	τοῖς	λείοις καὶ καθημένοις ἄλση τέ
[3, 1]	δὲ τὰ ὕδατα ταῦτα καὶ	τοῖς	λουσαμένοις ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς
[3, 26]	καὶ δεξάμενον πράως τὸ στρατηγηθὲν	τοῖς	μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´
[3, 1]	ταύτης τῆς δάφνης τοὺς στεφάνους	τοῖς	νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν
[3, 14]	καὶ τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ	τοῖς	ξένοις τοῖς ἐνεπιδημοῦσι τῇ πόλει
[3, 18]	νόμους αὐτοῖς τετάχθαι ἐναντίως κειμένους	τοῖς	παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο δὲ
[3, 1]	ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν	τοῖς	πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος. πᾶς
[3, 1]	εἰκότως καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ	τοῖς	πλέουσιν ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως
[3, 18]	ἐπεὶ τά γε πολλὰ ἐν	τοῖς	πολέμοις ἢ λίθοις ἢ ξύλοις
[3, 47]	καὶ τὴν χάριν τὴν ἐπὶ	τοῖς	πρώτοις. Φωκίωνα δὲ ἡ εὐφημία
[3, 1]	τούτῳ τιμῶσι. καὶ μὴν καὶ	τοῖς	Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς δάφνης
[3, 8]	τῶν ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ	τοῖς	πυρριχισταῖς ἔν τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια
[3, 40]	παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´ ἦν	τοῖς	Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ
[3, 19]	πρὸς Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον	τοῖς	σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ μάλα
[3, 42]	ἄμπελοι τοὺς ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ	τοῖς	ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ
[3, 14]	πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν πολεμίων	τοῖς	τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε τὰς
[3, 1]	παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν	τοῖς	Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ
[3, 17]	δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ	τοῖς	τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα
[3, 22]	πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος	τοῖς	ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ
[3, 14]	ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν	αὐτοῖς	ἀποστάντας, ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς
[3, 17]	ἐγὼ μὲν γὰρ τὴν σὺν	αὐτοῖς	ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας
[3, 14]	ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ ἔργον	αὐτοῖς	αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ οὐδὲ
[3, 37]	ἐστὶ Κείων, οἱ πάνυ παρ´	αὐτοῖς	γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια παρακαλοῦντες
[3, 1]	καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν	αὐτοῖς	δὲ τοῖς λείοις καὶ καθημένοις
[3, 18]	γεωργεῖν δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν	αὐτοῖς	ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ
[3, 18]	οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´	αὐτοῖς	ἔφη πόλεις πολλὰς καὶ μεγάλας,
[3, 25]	σὺν αὐτῷ τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον	αὐτοῖς	θάνατον εἵλοντο ἐν Πύλαις, καὶ
[3, 37]	ἄχρηστοί εἰσιν, ὑποληρούσης ἤδη τι	αὐτοῖς	καὶ τῆς γνώμης διὰ τὸν
[3, 14]	καπηλεῖα ἐπὶ τῶν τειχῶν διασκηνωθῆναι	αὐτοῖς.	καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα ἀνέπεισεν
[3, 10]	ἐρῶ. ὅτε τις τῶν παρ´	αὐτοῖς	καλῶν πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ
[3, 12]	γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν	αὐτοῖς·	Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν αὕτη ἡ
[3, 13]	ἀλλὰ γὰρ καὶ χρῖμά ἐστιν	αὐτοῖς	ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις τὸ
[3, 18]	τοὺς θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν	αὐτοῖς.	οἱ δὲ τῆς Μαχίμου πόλεως
[3, 14]	μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς προφάσεως	αὐτοῖς	περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ
[3, 1]	ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν	αὐτοῖς,	πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν
[3, 1]	ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς ὑγίειαν	αὐτοῖς	συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ ὄρνιθες
[3, 17]	ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ	αὐτοῖς	σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς
[3, 18]	καὶ βίων ἰδιότητας, καὶ νόμους	αὐτοῖς	τετάχθαι ἐναντίως κειμένους τοῖς παρ´
[3, 18]	ἀφθονίαν, ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´	αὐτοῖς	τὸν χρυσὸν τοῦ παρ´ ἡμῖν
[3, 25]	τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν	ἑαυτοῖς	ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν
[3, 37]	καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον, ὅταν	ἑαυτοῖς	συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ ἔργα
[3, 45]	ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς οὖν ἐπὶ	τούτοις	διαρρεῖ λόγος. ὃ μὲν γάρ
[3, 18]	γίνεται, εἶτα βρέφος, καὶ ἐπὶ	τούτοις	ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα εἴ τῳ
[3, 14]	ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ	τούτοις	ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος, ὅταν
[3, 18]	εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν	τούτοις	καὶ ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται
[3, 29]	ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως ἐπὶ	τούτοις	μέγα ἐφρόνει οὐδὲν ἧττον ἢ
[3, 4]	βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν ἐπὶ	τούτοις	μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´ ὅπερ
[3, 28]	ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ	τούτοις	οὖν‘ εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ
[3, 45]	~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν	Βοιωτοῖς	ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ
[3, 47]	τὴν χάριν τὴν ἐπὶ τοῖς	πρώτοις.	Φωκίωνα δὲ ἡ εὐφημία ἡ
[3, 23]	τὰ πλεῖστα, εἴ τις εἴη	δύσερις.	καλὸς δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ
[3, 26]	τά γε μὴν ἄλλα ἐδόκει	φιλόπατρις	εἶναι καὶ σώφρων, καὶ τοῦ
[3, 1]	χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν	πανήγυρις.	ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς λείοις
[3, 18]	τοὺς καρποὺς ἐκ τῆς γῆς	χωρὶς	ἀρότρων καὶ βοῶν, γεωργεῖν δὲ
[3, 17]	ὄντι φιλοσοφῶν ἦν δῆλος. καὶ	Λῦσις	δὲ ὁ γνώριμος ὁ Πυθαγόρου
[3, 16]	προσήκῃ ἡ γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα	τίς	ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ
[3, 18]	τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν	τις	αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων,
[3, 30]	ἀπεστρέφετο· καὶ ἐν συμποσίῳ εἴ	τις	ἀφροδίσιος λόγος παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο.
[3, 17]	συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε.	τίς	δὲ ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν
[3, 35]	τραπέζης οὐχ ἥκιστα. ~Λόγος δέ	τις	διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς
[3, 9]	καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν	τις	εἰ μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης ἀνταγωνίσασθαι
[3, 23]	Ἀλέξανδρον ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ	τις	εἴη δύσερις. καλὸς δ´ οὖν
[3, 3]	θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ	τις	ἐκ Μαντινείας ἄγγελος, λέγων τὸν
[3, 36]	κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν	τίς	ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις;
[3, 19]	ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία δέ	τις	ἦν αὐτοῦ περὶ τὸ πρόσωπον,
[3, 42]	καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ	τις	οἶστρος βακχικὸς καὶ ταῖς τῶν
[3, 9]	τε καὶ ποιήματα. ~Ἐρῶντι ἀνδρί	τις	οὐκ ἐρῶν ἐπειγούσης τῆς μάχης
[3, 17]	καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ	τις	οὖν ἀπράκτους λέγει τοὺς φιλοσόφους,
[3, 2]	ἐμοὶ νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω. ~Ἀναξαγόρᾳ	τις	τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς
[3, 10]	προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε	τις	τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον
[3, 26]	τὴν πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ	τις	τῶν πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς
[3, 18]	Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν.	ὃς	γὰρ ἂν γεύσηται τούτων, τῶν
[3, 35]	τις διαρρεῖ καὶ οὗτος Ἀττικός,	ὃς	λέγει πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ
[3, 18]	εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´	ὃς)	ὑγιεῖς καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι
[3, 32]	ὁ Φιλίππου, παῖς ὢν οὔπω	πρόσηβος,	ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ διδάσκοντος
[3, 42]	δὲ ἐδίωκον αὐτὰς διὰ τὸ	ἄγος.	ἐκ δὴ τούτων ἐγένοντο ὄρνιθες,
[3, 14]	ταῦτά τοι καὶ Λεωνίδης ὁ	στρατηγὸς	αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ
[3, 17]	στρατιώτης ἀγαθὸς ἦν καὶ ἀμείνων	στρατηγός,	ὅτε Κύρῳ συνανέβη· καὶ Κῦρος
[3, 35]	διὰ τῆς τραπέζης οὐχ ἥκιστα.	~Λόγος	δέ τις διαρρεῖ καὶ οὗτος
[3, 45]	Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος	λόγος	δημώδης, ὃ δὲ οὐκ ἐς
[3, 1]	διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ	λόγος,	ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν
[3, 45]	ἐκεῖνον οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ	λόγος	ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς
[3, 14]	οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις	λόγος	ἔχει, τῶν οἰκιῶν τῶν ἰδίων
[3, 45]	διπλοῦς οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ	λόγος.	ὃ μὲν γάρ φησι τὸ
[3, 30]	ἐν συμποσίῳ εἴ τις ἀφροδίσιος	λόγος	παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ
[3, 18]	ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι δοκεῖ	μυθολόγος	καὶ ἐν τούτοις καὶ ἐν
[3, 18]	τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου τοῦ	Φρυγὸς	καὶ Σιληνοῦ. νύμφης δὲ παῖς
[3, 21]	Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου ὁ	παιδαγωγὸς	ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι
[3, 25]	ἐν Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς	Ἑλλάδος	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους
[3, 42]	καὶ ἐς ἄλλας χώρας τῆς	Ἑλλάδος,	παράφοροι οὖσαι ὑπὸ τῆς νόσου.
[3, 26]	Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ τοῦ	παιδὸς	καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς
[3, 42]	καὶ ἣ μὲν ἤμειψε τὸ	εἶδος	ἐς κορώνην, ἣ δὲ ἐς
[3, 26]	συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ τῆς	Ἀρτέμιδος	νεώ, οἱονεὶ τὴν πόλιν ἀνάθημα
[3, 17]	φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν τὸν	Πολύμνιδος	καὶ Φωκίωνα τὸν Φώκου καὶ
[3, 17]	ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς	πατρίδος	ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος
[3, 12]	Σπάρτῃ ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ τῆς	πατρίδος	ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ τὸ ἔτι
[3, 29]	ὑπομένει· εἶναι γὰρ πλάνης ἄοικος	πατρίδος	ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων
[3, 6]	ἀτὰρ οὖν καὶ χρημάτων καὶ	πατρίδος.	ὅτι μὲν οὖν τῆς οὐσίας
[3, 1]	καὶ οἷον ὑπό τινος θείας	φροντίδος	διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται χωρίον,
[3, 21]	γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ	ὁδός;	οὕτως ἄρα εὐγενές τι καὶ
[3, 43]	λαβόντων ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ	κιθαρῳδὸς	σὺν αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν ἐς
[3, 30]	ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ	κιθαρῳδὸς	σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην
[3, 1]	ἧσπερ οὖν καὶ τότε ὁ	θεὸς	ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν ὁδὸν ἐκείνην
[3, 16]	κατασείων καὶ ὑπορύττων τὰ τείχη,	Τιμόθεος	δὲ πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ
[3, 16]	στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς ἢ	Τιμόθεος	ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ
[3, 44]	οὐκ ἐβοήθεις. οὔ σε θεμιστεύσω·	περικαλλέος	ἔξιθι νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ
[3, 9]	Δία τοῦτο τὸ κοινὸν ἐξ	Ἄρεος	ἀλλ´ ἐξ Ἔρωτος μανέντα. οἱ
[3, 9]	κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ ἐξ	Ἄρεος	καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν
[3, 9]	βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ τῆς	Ἄρεος	ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος
[3, 17]	ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης	ἀγαθὸς	ἦν καὶ ἀμείνων στρατηγός, ὅτε
[3, 36]	ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην	πάθος	αἰνιττόμενος καὶ τὸν καθ´ ἑαυτὸν
[3, 42]	τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ	πάθος	εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον
[3, 32]	ἄρα οὗτος τὸ τοῦ Λίνου	πάθος.	τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος
[3, 18]	τοῦ κόσμου. καὶ τὸ μὲν	μέγεθος	αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν δὲ
[3, 18]	δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ	μέγεθος,	καὶ χρόνον ζῆν αὐτοὺς οὐχ
[3, 18]	ἑκάτερον τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ	μέγεθος	πλατάνου μεγάλης. φέρειν δὲ καρποὺς
[3, 7]	φατε ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ	ἦθος	αὐτῶν ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου
[3, 6]	στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης ὁ	Θηβαῖος	τά τε ἄλλα μεγαλόφρων ὢν
[3, 16]	ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ	Ἀθηναῖος;	ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν τῶν
[3, 43]	χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´ εἰ	Διὸς	ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι
[3, 1]	καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν	Διὸς	καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι δὲ
[3, 1]	Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ	Διός,	ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα
[3, 26]	Κροῖσος ὁ πρὸς μητρὸς αὐτοῦ	θεῖος	καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ πρὸς
[3, 1]	δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ καλούμενος	Πηνειός.	ἐς τοῦτον δὲ καὶ οἱ
[3, 1]	μέσων δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ	Πηνειὸς	ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως
[3, 23]	ἡ πρὸς Ἀρβήλοις μάχη καὶ	Δαρεῖος	ἡττημένος καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι·
[3, 9]	ἀτέλεστος τῷ θεῷ καὶ τοσοῦτον	ἀνδρεῖος,	ὅσον αὐτῷ καὶ ἡ ψυχὴ
[3, 38]	ἠλείψαντο. καὶ ἵππους ἔζευξε πρῶτος	Ἐριχθόνιος.	~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´
[3, 25]	τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης ὁ	Λακεδαιμόνιος	καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τριακόσιοι
[3, 17]	ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις.	Δημήτριος	δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ Ἀθήνησιν
[3, 16]	δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον.	Δημήτριος	μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ
[3, 16]	~Εἶτα τίς ἀμείνων ἦν στρατηγεῖν,	Δημήτριος	ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος ὁ
[3, 1]	γὰρ πολὺς καὶ εὖ μάλα	λάσιος	ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ δίκην
[3, 30]	καὶ ἐν συμποσίῳ εἴ τις	ἀφροδίσιος	λόγος παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας
[3, 8]	ἀξίαν οὔτε μὴν ὅτι ἦν	πλούσιος·	πολλάκις γὰρ καὶ ἐκ τούτων
[3, 26]	δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος	υἱός,	Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ,
[3, 18]	ταῦτα εἴ τῳ πιστὸς ὁ	Χῖος	λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς
[3, 17]	δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε μὴν	Πιττακός,	Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος
[3, 1]	δέχεται χωρίον, οὗ τὸ μὲν	μῆκος	ἐπὶ τετταράκοντα διήκει σταδίους, τό
[3, 27]	διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ	εἰκὸς	ἦν καὶ πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι.
[3, 19]	ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε ὡς τὸ	εἰκὸς	τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ
[3, 46]	~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ πάντη	Ἑλληνικός.	ὃ μὴ κατέθου φησί, μὴ
[3, 10]	αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί τοι	Λακωνικὸς	καὶ οὗτος νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ
[3, 23]	δὲ τῶν βασιλείων ὁ Βαγώα	οἶκος	δέκα σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ
[3, 29]	καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ πλάνης	ἄοικος	πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον
[3, 1]	κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ	περίοικος	λεὼς συνίασιν ἄλλοι ἄλλοις, καὶ
[3, 6]	ἄλλα μεγαλόφρων ὢν πεφώραται καὶ	καταφρονητικὸς	τῶν ὑπὸ τοῦ πλήθους θαυμαζομένων,
[3, 35]	δέ τις διαρρεῖ καὶ οὗτος	Ἀττικός,	ὃς λέγει πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ
[3, 42]	Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις οἶστρος	βακχικὸς	καὶ ταῖς τῶν Χίων. καὶ
[3, 17]	κατεβίωσαν. ἐπηνώρθωσαν γὰρ τὰ κοινὰ	Ζάλευκος	μὲν τὰ ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας
[3, 23]	πλεῖστα, εἴ τις εἴη δύσερις.	καλὸς	δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος
[3, 3]	θύοντι ἧκέ τις ἐκ Μαντινείας	ἄγγελος,	λέγων τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν
[3, 3]	δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ ὁ	ἄγγελος	προσέθηκε τῷ πρότερον λόγῳ καὶ
[3, 43]	τοῖς δὲ κακῶς ῥέξασι δίκης	τέλος	οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´
[3, 9]	καὶ ἀποδιδράσκει τὸν ἐρωτικόν, ἅτε	βέβηλος	καὶ ἀτέλεστος τῷ θεῷ καὶ
[3, 19]	ἀδικῶν ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν	δῆλος·	καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ
[3, 17]	Φιλίππου νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν ἦν	δῆλος.	καὶ Λῦσις δὲ ὁ γνώριμος
[3, 1]	συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ ὄρνιθες	ἄλλος	ἄλλῃ διεσπαρμένοι, καὶ μάλιστα οἱ
[3, 6]	δέομαι πόλεως, ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει	ἄλλος.	~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς
[3, 1]	ἔργα, ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα ἐς	κάλλος	τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν
[3, 17]	Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός,	Κλεόβουλος	δὲ Ῥοδίους. καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ
[3, 1]	δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς	ποταμὸς	ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως προϊὼν
[3, 17]	δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ ὁ	γνώριμος	ὁ Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν
[3, 37]	καὶ τὸν καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον.	~Νόμος	ἐστὶ Κείων, οἱ πάνυ παρ´
[3, 34]	φιλοσοφίαν. ~Ὅτι Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις	νόμος	ἦν μὴ ἐξεῖναί τινι ὀψωνεῖν
[3, 10]	ἐπεί τοι Λακωνικὸς καὶ οὗτος	νόμος,	ὅταν ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ μὲν
[3, 46]	οὐκ ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν	νόμος	οὗτος καὶ πάντη Ἑλληνικός. ὃ
[3, 1]	Λητοῦς παῖδα. ἔστι δὲ καὶ	βωμὸς	ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ, ἐν
[3, 23]	λέγοντας, ὧν καὶ Εὐμένης ὁ	Καρδιανὸς	καὶ ἐκεῖνός ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε
[3, 26]	ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ	Μέλανος	υἱός, Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ
[3, 24]	δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ	κράνος	Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον.
[3, 9]	μαίνεσθαι, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε ἐξ	ἑνὸς	περιειλημμένοι δαίμονος εὖ καὶ καλῶς
[3, 10]	δέ τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν	οὐδενὸς	ἐρῶντα τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ
[3, 10]	τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς ὢν	οὐδενὸς	ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς ὅμοιον
[3, 26]	Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν αὐθαίρετον	ἀλλαξάμενος	ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι τὴν
[3, 26]	Ἀλυάττου δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ,	διαδεξάμενος	τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν
[3, 7]	ἐκ τῶν πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ,	θεασάμενός	τινας καθεζομένους ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς
[3, 19]	τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ	περιστησάμενος,	ὧν ἦν Μνάσων τε ὁ
[3, 9]	ὑπομένοι ὁπλίτης ἀνταγωνίσασθαι ὑφ´ ἑνὶ	τεταγμένος	θεῷ, ἀλλ´ οὐχ ὑπὸ τοῖς
[3, 22]	τὸν πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα	ἀναθέμενος	τοῖς ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες οὖν
[3, 26]	οὐσίας τὸ πλεῖστον τῇ πόλει	παρακαταθέμενος	καὶ ἕνα τῶν συνήθων Πασικλέα
[3, 19]	ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης αὐτόν.	ἐπιθέμενος	οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων ὁ
[3, 29]	εἶναι γὰρ πλάνης ἄοικος πατρίδος	ἐστερημένος	πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον.
[3, 23]	πρὸς Ἀρβήλοις μάχη καὶ Δαρεῖος	ἡττημένος	καὶ Πέρσαι δουλεύοντες Μακεδόσι· καλὰ
[3, 1]	δεινῶν. ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ	κείμενος	τοῦ τε Ὀλύμπου καὶ τῆς
[3, 7]	ὁ τοῦ Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι	βουλόμενος	ὅτι τῆς ἐκ τῶν πολλῶν
[3, 6]	πᾶσι γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο.	ἀπαλλαττόμενος	τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη
[3, 36]	φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην πάθος	αἰνιττόμενος	καὶ τὸν καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον.
[3, 33]	ἐν πυρὶ θείην, τοὺς αὐλοὺς	αἰνιττόμενος,	καὶ τρόπον τινὰ τὴν τέχνην
[3, 26]	ὁ πρὸς μητρὸς αὐτοῦ θεῖος	καταστρεφόμενος	τὴν Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν
[3, 19]	καὶ ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ	δεξιούμενος	αὐτοὺς τιμῇ καὶ οὖν καὶ
[3, 19]	καὶ φιλοτίμως πάνυ τὰς ἐρωτήσεις	ποιούμενος	καὶ τρόπον τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς,
[3, 1]	διαρρεῖ δὲ μέσου αὐτοῦ ὁ	καλούμενος	Πηνειός. ἐς τοῦτον δὲ καὶ
[3, 33]	τοῦ φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ	κηλούμενος	ἐκ τῶν λεγομένων ἐπέλεγεν εἰ
[3, 27]	ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας φασὶ	καταπονούμενος	ἔμελλεν ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς
[3, 27]	ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ Σωκράτους	ὠνούμενος	ὅπλα ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς
[3, 23]	καλὸς δ´ οὖν Ἀλέξανδρος μὴ	ἡττώμενος	τῆς Τύχης, μηδὲ πρὸς τὴν
[3, 18]	καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ ὁ	Σιληνὸς	ἔλεγε πρὸς τὸν Μίδαν. τὴν
[3, 18]	Σιληνοῦ. νύμφης δὲ παῖς ὁ	Σιληνὸς	οὗτος, θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν
[3, 23]	ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας τοῦ	μηνὸς	ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ τὸν
[3, 23]	δὲ ἐπὶ δέκα τοῦ αὐτοῦ	μηνὸς	καὶ ταύτῃ ἔπινε, καὶ τῇ
[3, 23]	δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου. δίου	μηνός	φασι πέμπτῃ ἔπινε παρὰ Μηδίῳ,
[3, 13]	τοῦ βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον	ἔθνος	τὸ τῶν Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε
[3, 18]	Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ	δεινὸς	εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ ἐν
[3, 3]	υἱὸν αὐτοῦ τὸν Γρύλλον τεθνάναι·	κἀκεῖνος	ἀπέθετο μὲν τὸν στέφανον, διετέλει
[3, 47]	τῶν Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ	κἀκεῖνος	οὐ τὰς Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ
[3, 23]	καὶ Εὐμένης ὁ Καρδιανὸς καὶ	ἐκεῖνός	ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν τε
[3, 17]	ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα, οὗτος	ἐκεῖνος	ἦν. Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος
[3, 19]	αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ ἀπεκρίνατο	ἐκεῖνος	μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ
[3, 17]	ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος	ἐκεῖνος	στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ
[3, 32]	πάθος. τὸν γὰρ Ἡρακλῆ ὁ	Λῖνος	ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν·
[3, 32]	ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς αὐτὸν ὁ	Λῖνος.	ὃ δὲ ἀγανακτήσας ὁ Ἡρακλῆς
[3, 13]	καὶ χρῖμά ἐστιν αὐτοῖς ὁ	οἶνος,	ὥσπερ ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους
[3, 1]	ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ οἷον ὑπό	τινος	θείας φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον
[3, 17]	ἔστ´ αὐτὸν ὁ συνήθης Ἀθηναίοις	φθόνος	ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ δὲ
[3, 42]	ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν τοῦ	δαίμονος.	ἐνταῦθά τοι καὶ πάθος εἰργάσαντο
[3, 9]	ἐκεῖνοί γε ἐξ ἑνὸς περιειλημμένοι	δαίμονος	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον,
[3, 43]	ἀπ´ ἐμῶν τριπόδων, ἔτι τοι	φόνος	ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς ἀποστάζων ἀπὸ
[3, 25]	ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´	αἰῶνος.	~Πίνδαρος ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου
[3, 42]	τοι καὶ πάθος εἰργάσαντο ἔξω	Κιθαιρῶνος,	οὐ μεῖον τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι·
[3, 4]	δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς	Πλάτωνος	δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν χρηματίζων
[3, 17]	ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ ὁ	Ἀρίστωνος	Δίωνα κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ
[3, 33]	ἀπέκτεινεν αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς	Ἀρίστωνος	τοῦ φιλοσόφου πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ
[3, 27]	πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων ὁ	Ἀρίστωνος	ὑπὸ πενίας φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν
[3, 18]	κἂν ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί τινα	Θεόπομπος	συνουσίαν Μίδου τοῦ Φρυγὸς καὶ
[3, 1]	ἔχει ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ	τόπος	οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα,
[3, 19]	τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ τότε ὁ	Σπεύσιππος,	καὶ διὰ ταῦτα ἀδύνατος ἦν
[3, 26]	ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν ὁ	Πίνδαρος	Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ τῶν πυλῶν
[3, 26]	καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος.	~Πίνδαρος	ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ
[3, 44]	πέλεις δὲ χέρας καθαρώτερος ἢ	πάρος	ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν
[3, 23]	νῦν στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην	ἀνδρὸς	ἐς ὅπλα ἀρετήν; ἔστω δὲ
[3, 22]	ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ τοῦ	ἀνδρὸς	εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ δεύτερον
[3, 24]	δὲ ἔγωγε ἂν φαίην εἶναι	ἀνδρὸς	τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν
[3, 17]	Πιττακός, Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ	Ἀναξίμανδρος	δὲ ἡγήσατο τῆς ἐς Ἀπολλωνίαν
[3, 14]	δὲ τούτοις ἔοικε καὶ ὁ	Μένανδρος,	ὅταν λέγῃ μεθύσους τοὺς ἐμπόρους
[3, 29]	μέγα ἐφρόνει οὐδὲν ἧττον ἢ	Ἀλέξανδρος	ἐπὶ τῇ τῆς οἰκουμένης ἀρχῇ,
[3, 23]	ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν θάτερον, ἢ	Ἀλέξανδρος	κακῶς τοσαύτας τοῦ μηνὸς ἡμέρας
[3, 6]	ἔφη οὐ δέομαι πόλεως, ἣν	Ἀλέξανδρος	κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ
[3, 23]	εἴη δύσερις. καλὸς δ´ οὖν	Ἀλέξανδρος	μὴ ἡττώμενος τῆς Τύχης, μηδὲ
[3, 32]	τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ.	~Ἀλέξανδρος	ὁ Φιλίππου, παῖς ὢν οὔπω
[3, 20]	ἄλλων τινῶν ἐσκεύασται. ὁ δὲ	Λύσανδρος	ἀλλὰ τοῦτο μὲν‘ εἶπε τοῖς
[3, 28]	εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν	μέρος	τῆς γῆς εἰσιν; ~Διογένης ὁ
[3, 45]	λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ	ἕτερος,	τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην τὴν
[3, 18]	ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν	ἀφανέστερος	τὴν φύσιν, ἀνθρώπου δὲ κρείττων,
[3, 44]	ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ	δεύτερος	αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν
[3, 18]	λήθην, καὶ γίνεται κατὰ βραχὺ	νεώτερος	καὶ τὰς φθανούσας ἡλικίας καὶ
[3, 44]	ἐμίανεν αἷμα, πέλεις δὲ χέρας	καθαρώτερος	ἢ πάρος ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ
[3, 9]	θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα φησὶν	Ὅμηρος	ὅμοια τῷ Ἄρει μαίνεσθαι, ἀλλ´
[3, 19]	αὐτοῦ περὶ τὸ πρόσωπον, καὶ	ἄκαιρος	στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει καὶ αὕτη
[3, 1]	ὁ τόπος οὗτος, οὐκ ἀνθρωπίνης	χειρὸς	ἔργα, ἀλλὰ φύσεως αὐτόματα ἐς
[3, 26]	τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας	πικρὸς	ἦν καὶ ἀπαραίτητος, τά γε
[3, 23]	τὰ ἐπὶ Ἰσσῷ καὶ ἡ	πρὸς	Ἀρβήλοις μάχη καὶ Δαρεῖος ἡττημένος
[3, 32]	δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε	πρὸς	αὐτὸν ὁ Λῖνος. ὃ δὲ
[3, 13]	πλεῖστον τοῦ βίου ἐν τῇ	πρὸς	αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ
[3, 1]	συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ δὲ σμίλαξ	πρὸς	αὐτὸν τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ
[3, 43]	θεμιστεύσω· Μουσῶν θεράποντα κατέκτας Ἥρης	πρὸς	βωμοῖσι, θεῶν τίσιν οὐκ ἀλεείνας.
[3, 26]	Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα	πρὸς	μὲν τὰς τιμωρίας πικρὸς ἦν
[3, 26]	δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ	πρὸς	μητρὸς αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος τὴν
[3, 14]	τούτων ἔξεστι νοεῖν ὅτι καὶ	πρὸς	ὅπλα καὶ πρὸς πολέμους ἀλλοτριώτατα
[3, 19]	αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ	πρὸς	Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ τοῦ περιπάτου,
[3, 19]	δὲ Ξενοκράτης ἀκούσας παραχρῆμα ἧκε	πρὸς	Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς
[3, 19]	δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους	πρὸς	Πλάτωνα τὴν πρώτην ἐκ τούτων
[3, 14]	ὅτι καὶ πρὸς ὅπλα καὶ	πρὸς	πολέμους ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ
[3, 37]	κώνειον, ὅταν ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι	πρὸς	τὰ ἔργα τὰ τῇ πατρίδι
[3, 10]	δεινὴ γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν	πρὸς	τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι,
[3, 23]	πειθόμενοι· καλὸν δὲ καὶ τὸ	πρὸς	τῇ Τύρῳ καὶ τὰ ἐν
[3, 23]	μὴ ἡττώμενος τῆς Τύχης, μηδὲ	πρὸς	τὴν ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν
[3, 36]	τὰς Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως,	πρὸς	τὸν ἐρόμενον αὐτὸν τίς ἐστιν
[3, 36]	σύκῳ, τοὺς συκοφάντας λέγων. καὶ	πρὸς	τὸν ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε
[3, 18]	τούτων δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε	πρὸς	τὸν Μίδαν. τὴν μὲν Εὐρώπην
[3, 26]	θεῖος καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ	πρὸς	τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν
[3, 19]	τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν	πρὸς	τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε
[3, 12]	τὰ ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ	πρὸς	τοὺς ἐραστὰς οἱ ἐν Λακεδαίμονι
[3, 2]	~Ἀναξαγόρᾳ τις τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι	πρὸς	τοὺς ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι
[3, 22]	οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι	πρὸς	τοὺς εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ
[3, 33]	τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ	πρὸς	φιλοσοφίαν. ~Ὅτι Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις
[3, 26]	ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος ὁ πρὸς	μητρὸς	αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν
[3, 42]	ταῖς Λακεδαιμονίων γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις	οἶστρος	βακχικὸς καὶ ταῖς τῶν Χίων.
[3, 17]	στρατηγός, ὅτε Κύρῳ συνανέβη· καὶ	Κῦρος	μὲν καὶ οἱ σὺν αὐτῷ
[3, 33]	Λίνου καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν αὐτόν.	~Σάτυρος	ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ φιλοσόφου
[3, 1]	φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν ὁ	χῶρος.	κιττὸς μὲν γὰρ πολὺς καὶ
[3, 1]	κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι δὴ	χῶρος	μεταξὺ κείμενος τοῦ τε Ὀλύμπου
[3, 26]	οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν πόλιν	Κροῖσος.	ἐπεὶ δέ τις τῶν πύργων
[3, 26]	ἔχειν ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ	Κροῖσος	ὁ πρὸς μητρὸς αὐτοῦ θεῖος
[3, 1]	διήκει σταδίους, τό γε μὴν	πλάτος	τῇ μέν ἐστι πλέθρου, τῇ
[3, 7]	ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ	ὀνόματος.	~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε
[3, 18]	ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ	ἀθάνατος	ἦν. πολλὰ μὲν οὖν καὶ
[3, 19]	ὁ Σπεύσιππος, καὶ διὰ ταῦτα	ἀδύνατος	ἦν συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ
[3, 30]	Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ κιθαρῳδὸς	σωφρονέστατος	ἐλέγετο καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην ἔχων
[3, 10]	καλῶν πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ	πένητος,	ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς
[3, 26]	τὰς τιμωρίας πικρὸς ἦν καὶ	ἀπαραίτητος,	τά γε μὴν ἄλλα ἐδόκει
[3, 20]	δὲ κομίζων ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ	μέλιτος	καὶ τυροῦ καὶ ἄλλων τινῶν
[3, 42]	τῶν ὀρόφων ἔσταζον οἴνου καὶ	γάλακτος	σταγόνες. τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα
[3, 7]	ψογεροὺς καὶ κακῶς ἀγορεύειν ἐκ	παντὸς	τρόπου διψῶντας τί φατε ὑμεῖς‘
[3, 27]	Σωκράτους ἃ εἰκὸς ἦν καὶ	πείσαντος	φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης
[3, 32]	κιθαρίζειν. τοῦ δὲ διδάσκοντος κροῦσαι	κελεύσαντος	χορδήν τινα σὺν μέλει καὶ
[3, 27]	ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς,	διαλεχθέντος	αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ εἰκὸς
[3, 9]	ἐρῶν ἐπειγούσης τῆς μάχης καὶ	συνάγοντος	τοῦ πολέμου οὐκ ἂν συμμίξειεν.
[3, 21]	Θεμιστοκλεῖ μικρὸν ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ	προσάγοντος	τοῦ τυράννου. ὃ δὲ καὶ
[3, 43]	ἐς γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ	ᾄδοντος	ἐν τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν
[3, 21]	παῖς ἔτι ὢν Θεμιστοκλῆς. εἶτα	προσιόντος	Πεισιστράτου ὁ παιδαγωγὸς ἔφη τῷ
[3, 32]	πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ δὲ	διδάσκοντος	κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν τινα σὺν
[3, 28]	τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ	εἰπόντος	ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ
[3, 24]	εἶναι ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ	ἀξιοῦντος	ἑαυτὸν τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης
[3, 19]	τὸ πρόσωπον, καὶ ἄκαιρος στωμυλία	λαλοῦντος	κατηγόρει καὶ αὕτη τὸν τρόπον
[3, 9]	οὐκ ἂν συμμίξειεν. ὁ γὰρ	ἀνέραστος	φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει τὸν ἐρωτικόν,
[3, 9]	τὸν ἐρωτικόν, ἅτε βέβηλος καὶ	ἀτέλεστος	τῷ θεῷ καὶ τοσοῦτον ἀνδρεῖος,
[3, 10]	πεφυκότων καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι	χρηστὸς	ὢν οὐδενὸς ἤρα· δῆλον γὰρ
[3, 18]	ἐξαναλώθη. καὶ ταῦτα εἴ τῳ	πιστὸς	ὁ Χῖος λέγων, πεπιστεύσθω· ἐμοὶ
[3, 17]	πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´ ἐνταῦθά γε	ἀπροφάσιστος	ἐκεῖνος στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν
[3, 1]	ὅτε ἐλάμβανε γένεσιν ὁ χῶρος.	κιττὸς	μὲν γὰρ πολὺς καὶ εὖ
[3, 29]	τὰς ἐκ τῆς τραγῳδίας ἀρὰς	αὐτὸς	ἐκπληροῖ καὶ ὑπομένει· εἶναι γὰρ
[3, 17]	ὁ γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ	αὐτὸς	Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν
[3, 17]	καὶ τὸ Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ καὶ	αὐτὸς	σὺν Ἀλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου νέῳ
[3, 19]	ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει,	αὐτός	τε ἐπέθετο τῷ Σταγειρίτῃ κατὰ
[3, 35]	~Λόγος δέ τις διαρρεῖ καὶ	οὗτος	Ἀττικός, ὃς λέγει πρότερον ἐν
[3, 17]	τὴν ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα,	οὗτος	ἐκεῖνος ἦν. Πλάτων δὲ ὁ
[3, 18]	νύμφης δὲ παῖς ὁ Σιληνὸς	οὗτος,	θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν φύσιν,
[3, 46]	ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν. ~Σταγειριτῶν νόμος	οὗτος	καὶ πάντη Ἑλληνικός. ὃ μὴ
[3, 10]	ὦσιν· ἐπεί τοι Λακωνικὸς καὶ	οὗτος	νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ
[3, 1]	ποικίλας καὶ παντοδαπὰς ὁ τόπος	οὗτος,	οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ
[3, 32]	κιθαρίσειν μέλλοντι. ἔδεισε δὲ ἄρα	οὗτος	τὸ τοῦ Λίνου πάθος. τὸν
[3, 9]	ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ	Ἔρωτος	βάκχοι πολεμοῦντες καὶ ὑπὸ τῆς
[3, 9]	Ἄρεος ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς	Ἔρωτος	ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες
[3, 9]	κοινὸν ἐξ Ἄρεος ἀλλ´ ἐξ	Ἔρωτος	μανέντα. οἱ μὲν γὰρ ἐκ
[3, 9]	οὔκουν τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ	Ἔρωτος	φονῶντι αἰτιάσαιτο ἄν τις εἰ
[3, 38]	καὶ ἠλείψαντο. καὶ ἵππους ἔζευξε	πρῶτος	Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι
[3, 45]	καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν	πρῶτος	λόγος δημώδης, ὃ δὲ οὐκ
[3, 5]	αὐτόν, οὐδὲν δὲ τρέψας τοῦ	χρωτός,	οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ
[3, 18]	οὔτε ὑπὸ σκότους οὔτε ὑπὸ	φωτός,	ἀέρα δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι μεμιγμένον
[3, 31]	παρερρύη, ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ	ζωγράφος	τοσαύτην περὶ τὸ γράφειν σπουδὴν
[3, 18]	ἀναχωρεῖ, εἶτα παῖς γίνεται, εἶτα	βρέφος,	καὶ ἐπὶ τούτοις ἐξαναλώθη. καὶ
[3, 44]	λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε δὲ τὸ	ξίφος	κατὰ τοῦ φίλου. τῷ ἀποδράντι
[3, 45]	γάρ φησι τὸ τοῦ Παυσανίου	ξίφος,	ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα
[3, 30]	ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν.	Κλειτόμαχος	δὲ ὁ παγκρατιαστὴς εἴ ποτε
[3, 1]	παρέχειν τοῖς πλέουσι πλεῖν κατὰ	ψῦχος.	πᾶς δὲ ὁ περίοικος λεὼς
[3, 29]	γὰρ πλάνης ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος	πτωχὸς	δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ
[3, 30]	Ἰνδοὺς ἑλὼν ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν.	~Ἀμοιβεὺς	ὁ κιθαρῳδὸς σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ
[3, 19]	ὧν ἦν Μνάσων τε ὁ	Φωκεὺς	καὶ ἄλλοι τοιοῦτοι. ἐνόσει δὲ
[3, 29]	τῆς γῆς εἰσιν; ~Διογένης ὁ	Σινωπεὺς	συνεχῶς ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι
[3, 17]	ἀνέστησεν αὖθις. Δημήτριος δὲ ὁ	Φαληρεὺς	καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´
[3, 1]	ὁ χῶρος. κιττὸς μὲν γὰρ	πολὺς	καὶ εὖ μάλα λάσιος ἐνακμάζει
[3, 43]	ἔτι τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι	πουλὺς	ἀποστάζων ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει.
[3, 4]	δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ τοῦ	τέγους	κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν τὸν
[3, 22]	θεοὺς καὶ τοὺς γειναμένους δι´	αἰδοῦς	ἄγοντας καὶ οἱ φύσει πολέμιοι
[3, 26]	ὁ Μέλανος υἱός, Ἀλυάττου δὲ	θυγατριδοῦς	τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων
[3, 7]	ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ Δημοσθένους	ἀδελφιδοῦς	ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ
[3, 29]	τῆς οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε καὶ	Ἰνδοὺς	ἑλὼν ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς
[3, 22]	ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς πατρῴους	θεοὺς	βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων.
[3, 22]	εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς	θεοὺς	καὶ τοὺς γειναμένους δι´ αἰδοῦς
[3, 18]	εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς	θεοὺς	πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ
[3, 25]	καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον	εὐκλεοῦς,	καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον
[3, 6]	καὶ καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ τοῦ	πλήθους	θαυμαζομένων, ἀτὰρ οὖν καὶ χρημάτων
[3, 36]	Ἀθήνας, ἀπεκρίνατο ὅτι οὐ βούλεται	Ἀθηναίους	δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ
[3, 47]	οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς	Ἀθηναίους	ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ
[3, 17]	πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ Λακεδαιμονίους,	Μυτιληναίους	γε μὴν Πιττακός, Κλεόβουλος δὲ
[3, 23]	βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος δέκα	σταδίους·	εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν
[3, 1]	μὲν μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα διήκει	σταδίους,	τό γε μὴν πλάτος τῇ
[3, 28]	προσέταξεν αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς τοὺς	ἰδίους	διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος ἀλλ´
[3, 17]	γε μὴν Πιττακός, Κλεόβουλος δὲ	Ῥοδίους.	καὶ Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο τῆς
[3, 19]	καὶ ταύτην ἀήθη Πλάτωνι, καὶ	δακτυλίους	δὲ πολλοὺς φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ
[3, 24]	ἔχειν. νικῶντι γὰρ ἔλεγε τοὺς	πολεμίους	τὴν καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ
[3, 17]	Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ	Λακεδαιμονίους,	Μυτιληναίους γε μὴν Πιττακός, Κλεόβουλος
[3, 39]	~Ὅτι βαλάνους Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´	ἀπίους,	Ἀθηναῖοι δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ
[3, 26]	τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν	Ἐφεσίους	ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς δ´
[3, 14]	οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις τὸ ἔλαιον.	~Βυζαντίους	δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν
[3, 14]	ἀποστάντας, ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς	Βυζαντίους	διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας
[3, 1]	καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ τοῦ	μέλους	τὸν κάματον τῶν παριόντων ἀφανίσαντες.
[3, 25]	Ἑλλάδος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι	τέλους	ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς
[3, 17]	γε Ἀντίγονον ἐπαίδευσε, καὶ τὸ	Ἀριστοτέλους,	ἐπεὶ καὶ αὐτὸς σὺν Ἀλεξάνδρῳ
[3, 19]	ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν	Ἀριστοτέλους	πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην ἐκ
[3, 43]	καὶ τὰ ὅπλα λαβόντων ἐπ´	ἀλλήλους,	φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ
[3, 19]	καὶ Σπεύσιππον καὶ Ἀμύκλαν καὶ	ἄλλους,	τῇ τε λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς
[3, 3]	μὲν οὖν δημώδη καὶ ἐς	πολλοὺς	ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου
[3, 19]	ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ	πολλοὺς	φορῶν ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ· καὶ
[3, 45]	λόγος ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα.	διπλοῦς	οὖν ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος.
[3, 33]	φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην, τοὺς	αὐλοὺς	αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ τὴν
[3, 42]	~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες.	μάχλους	δὲ αὐτὰς ἡ τῆς Κύπρου
[3, 39]	δὲ ἀχράδας δεῖπνον εἶχον, Ἰνδοὶ	καλάμους,	Καρμανοὶ φοίνικας, κέγχρον δὲ Μαιῶται
[3, 18]	ἐρυθήματι μεμιγμένον θολερῷ. δύο δὲ	ποταμοὺς	περὶ τοῦτον τὸν τόπον ῥεῖν,
[3, 14]	καὶ πρὸς ὅπλα καὶ πρὸς	πολέμους	ἀλλοτριώτατα διάκεινται Βυζάντιοι. διὰ ταῦτά
[3, 18]	πόλεις καὶ βίων ἰδιότητας, καὶ	νόμους	αὐτοῖς τετάχθαι ἐναντίως κειμένους τοῖς
[3, 39]	ἵππους ἔζευξε πρῶτος Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι	βαλάνους	Ἀρκάδες, Ἀργεῖοι δ´ ἀπίους, Ἀθηναῖοι
[3, 1]	ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν	στεφάνους	ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες,
[3, 1]	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τοὺς	στεφάνους	τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν
[3, 8]	σπουδὰς οὔτε κατὰ τὴν τοῦ	γένους	ἀξίαν οὔτε μὴν ὅτι ἦν
[3, 7]	κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ τοῦ	Δημοσθένους	ἀδελφιδοῦς ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς
[3, 22]	καὶ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς	γειναμένους	δι´ αἰδοῦς ἄγοντας καὶ οἱ
[3, 18]	καὶ νόμους αὐτοῖς τετάχθαι ἐναντίως	κειμένους	τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις. δύο
[3, 7]	πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας	καθεζομένους	ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ κακῶς
[3, 18]	ἀνθρώπων ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ	πυθομένους	τῶν παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι
[3, 30]	εἴ ποτε καὶ κύνας εἶδε	συμπλεκομένους,	ἀπεστρέφετο· καὶ ἐν συμποσίῳ εἴ
[3, 17]	τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ τοὺς	βιασομένους	ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ
[3, 18]	θαυμασιώτερον προσετίθει. μέροπάς τινας οὕτω	καλουμένους	ἀνθρώπους οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη
[3, 2]	δύο παῖδας οὕσπερ οὖν εἶχε	μόνους	ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν
[3, 38]	καὶ ἀπεδύσαντο καὶ ἠλείψαντο. καὶ	ἵππους	ἔζευξε πρῶτος Ἐριχθόνιος. ~Ὅτι βαλάνους
[3, 18]	πλούτῳ βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν τοὺς	καρποὺς	ἐκ τῆς γῆς χωρὶς ἀρότρων
[3, 18]	μέγεθος πλατάνου μεγάλης. φέρειν δὲ	καρποὺς	τὰ μὲν παρὰ τὸν τῆς
[3, 18]	ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ τοὺς	ἀνθρώπους	δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ
[3, 18]	προσετίθει. μέροπάς τινας οὕτω καλουμένους	ἀνθρώπους	οἰκεῖν παρ´ αὐτοῖς ἔφη πόλεις
[3, 28]	δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς	ἀγροὺς	τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ
[3, 7]	θεασάμενός τινας καθεζομένους ἐν ἰατρείῳ	ψογεροὺς	καὶ κακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς
[3, 1]	καὶ ὑποδρομαὶ συνεχεῖς, ἐν ὥρᾳ	θέρους	καταφυγεῖν ὁδοιπόροις ἥδιστα καταγώγια, ἃ
[3, 42]	τῆς Κύπρου βασιλὶς εἰργάσατο, ἐπὶ	μέρους	δὲ τῆς Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι
[3, 2]	τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς	ἑταίρους	προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς
[3, 19]	Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν τοὺς	ἑταίρους	τῷ Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς ἐπέπληξε
[3, 18]	ἀεὶ πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται τοὺς	ὁμόρους,	καὶ παμπόλλων ἐθνῶν μία πόλις
[3, 14]	Μένανδρος, ὅταν λέγῃ μεθύσους τοὺς	ἐμπόρους	ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν
[3, 18]	τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν Λιβύην	νήσους	εἶναι, ἃς περιρρεῖν κύκλῳ τὸν
[3, 18]	τούτους ἐς τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς	νήσους	ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς γε τὸν
[3, 14]	καὶ ὁ Μένανδρος, ὅταν λέγῃ	μεθύσους	τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον·
[3, 28]	ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ	τοὺς	ἀγροὺς τοὺς ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ
[3, 47]	ἅπερ οὖν διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας	τοὺς	Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν
[3, 18]	τὰ ἄλλα ζῷα μεγάλα, καὶ	τοὺς	ἀνθρώπους δὲ τῶν ἐνταυθοῖ διπλασίονας
[3, 33]	τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην,	τοὺς	αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ
[3, 17]	οὐ τοὺς πείσοντας ἀλλὰ γὰρ	τοὺς	βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν.
[3, 14]	αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς ἐν ταὐτῷ	τοὺς	Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν φέρεσθαι καὶ
[3, 42]	Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι ἐπόθουν	τοὺς	γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ
[3, 22]	ἀνθρώπων καὶ τοὺς θεοὺς καὶ	τοὺς	γειναμένους δι´ αἰδοῦς ἄγοντας καὶ
[3, 1]	Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα	τοὺς	Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης
[3, 2]	ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ	τοὺς	δύο παῖδας οὕσπερ οὖν εἶχε
[3, 17]	τῆς χρείας τὸν δυνησόμενον σῶσαι	τοὺς	Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν τὴν ὀπίσω
[3, 14]	ὁ Μένανδρος, ὅταν λέγῃ μεθύσους	τοὺς	ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην
[3, 1]	ἧττον ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι, οἳ	τοὺς	ἐξ Ὑπερβορέων τὰ ἱερὰ κομίζοντας
[3, 12]	ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ πρὸς	τοὺς	ἐραστὰς οἱ ἐν Λακεδαίμονι καλοὶ
[3, 2]	τις τῷ Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς	τοὺς	ἑταίρους προσελθὼν ἔφη τεθνηκέναι οἱ
[3, 19]	ὁ Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας, συναγαγὼν	τοὺς	ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ πάνυ ἰσχυρῶς
[3, 18]	τῶν παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι	τοὺς	εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ
[3, 22]	κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς	τοὺς	εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς
[3, 22]	τοὺς εὐσεβεῖς τῶν ἀνθρώπων καὶ	τοὺς	θεοὺς καὶ τοὺς γειναμένους δι´
[3, 18]	ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ	τοὺς	θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς.
[3, 28]	εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς	τοὺς	ἰδίους διαθρῆσαι. τοῦ δὲ εἰπόντος
[3, 42]	ὀργίζεται, καὶ αἳ μὲν περὶ	τοὺς	ἱστοὺς εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ
[3, 42]	δὲ κιττοί τε καὶ ἄμπελοι	τοὺς	ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις
[3, 18]	καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν	τοὺς	καρποὺς ἐκ τῆς γῆς χωρὶς
[3, 44]	περιτυγχάνουσιν. ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα	τοὺς	λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος αὐτῶν
[3, 18]	ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ Εὐσεβῆ.	τοὺς	μὲν οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ
[3, 18]	καὶ ἀεὶ πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται	τοὺς	ὁμόρους, καὶ παμπόλλων ἐθνῶν μία
[3, 22]	ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας	τοὺς	πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν
[3, 17]	αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ	τοὺς	πείσοντας ἀλλὰ γὰρ τοὺς βιασομένους
[3, 24]	καλὰ ἔχειν. νικῶντι γὰρ ἔλεγε	τοὺς	πολεμίους τὴν καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν,
[3, 34]	διά τε τῶν ἄλλων σωφρονεῖν	τοὺς	πολίτας καὶ διὰ τῆς τραπέζης
[3, 1]	Πυθίοις ἐκ ταύτης τῆς δάφνης	τοὺς	στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ
[3, 36]	γηράσκει, σῦκον δ´ ἐπὶ σύκῳ,	τοὺς	συκοφάντας λέγων. καὶ πρὸς τὸν
[3, 26]	οὐκ ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ	τοὺς	συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών, τὸν
[3, 17]	εἴ τις οὖν ἀπράκτους λέγει	τοὺς	φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη γε αὐτοῦ
[3, 27]	τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ τοῦ	Σωκράτους	ἃ εἰκὸς ἦν καὶ πείσαντος
[3, 27]	στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ	Σωκράτους	ὠνούμενος ὅπλα ὁ Πλάτων, ἀνεστάλη
[3, 18]	παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι τοὺς	εὐδαιμονεστάτους,	καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ ταπεινῶς
[3, 1]	καὶ ἔτι καὶ νῦν δι´	ἔτους	ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς
[3, 1]	τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ	Λητοῦς	παῖδα. ἔστι δὲ καὶ βωμὸς
[3, 2]	δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν	θνητοὺς	γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ τις
[3, 17]	Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν	ἀπράκτους	λέγει τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ εὐήθη
[3, 18]	χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ οὔτε ὑπὸ	σκότους	οὔτε ὑπὸ φωτός, ἀέρα δὲ
[3, 42]	καὶ αἳ μὲν περὶ τοὺς	ἱστοὺς	εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν
[3, 42]	κιττοί τε καὶ ἄμπελοι τοὺς	ἱστοὺς	περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον
[3, 18]	εἰσὶ δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ	ἐλάττους	διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν
[3, 9]	καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον ἐνθουσιᾶν	αὐτοὺς	ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος βάκχοι
[3, 13]	τῶν Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν	αὐτοὺς	ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον
[3, 17]	τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν	αὐτοὺς	ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς
[3, 10]	ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας	αὐτοὺς	καὶ ἐξεταστὰς ὧν ἐκεῖνοι πράττουσι
[3, 23]	τοῦ λοιποῦ χρόνου τὰ ὅμοια	αὐτοὺς	λέγοντας, ὧν καὶ Εὐμένης ὁ
[3, 18]	τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον ζῆν	αὐτοὺς	οὐχ ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ
[3, 14]	καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα ἀνέπεισεν	αὐτοὺς	ὀψὲ καὶ βραδέως τὴν τάξιν
[3, 1]	Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν	αὐτοὺς	σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ οὐδὲν
[3, 19]	ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ δεξιούμενος	αὐτοὺς	τιμῇ καὶ οὖν καὶ τῇ
[3, 37]	γεγηρακότες, ὥσπερ ἐπὶ ξένια παρακαλοῦντες	ἑαυτοὺς	ἢ ἐπί τινα ἑορταστικὴν θυσίαν,
[3, 18]	καὶ πυθομένους τῶν παρ´ ἡμῖν	τούτους	εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς
[3, 18]	ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ διαβῆναι	τούτους	ἐς τάσδε τὰς ἡμεδαπὰς νήσους
[3, 44]	αὐτῶν ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς	Δελφοὺς	ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν.
[3, 43]	ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν ἐς	Δελφούς.	ἡ δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´
[3, 1]	τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς	Δελφοὺς	καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν
[3, 1]	τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς	Δελφούς,	τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ
[3, 17]	τις οὖν ἀπράκτους λέγει τοὺς	φιλοσόφους,	ἀλλὰ εὐήθη γε αὐτοῦ καὶ
[3, 22]	ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς	πατρῴους	θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν
[3, 5]	οὐδὲ μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ	ὡς	ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης
[3, 24]	ταῦτα εἶναι τὰ ἐντάφια τὰ	ὡς	ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται οὖν
[3, 18]	δὲ ἔχουσι καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν,	ὡς	ἀτιμότερον εἶναι παρ´ αὐτοῖς τὸν
[3, 28]	Ἀλκιβιάδῃ τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν.	ὡς	δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ τοὺς
[3, 26]	ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι,	ὡς	δ´ οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν
[3, 17]	τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν,	ὡς	εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας
[3, 15]	καὶ διαβεβόηται ἤδη καὶ διατεθρύληται,	ὡς	εἰσὶ πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι
[3, 14]	καὶ τῶν γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας,	ὡς	ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν
[3, 42]	καὶ αἱ τῶν Βοιωτῶν δὲ	ὡς	ἐνθεώτατα ἐμάνησαν καὶ ἡ τραγῳδία
[3, 19]	καὶ ἐς τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας,	ὡς	ἐξελάσαι αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι τὸ
[3, 10]	πένητος, ἐπέβαλον αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες	ὡς	ἔοικε τὴν φιλοχρηματίαν τῇ τῶν
[3, 1]	καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται,	ὡς	ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας αὐτὴν
[3, 31]	περὶ τὸ γράφειν σπουδὴν εἶχεν,	ὡς	ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν τροφὴν προσενέγκασθαι
[3, 19]	τρόπον αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα	ὡς	ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ
[3, 18]	οὕτω δὲ ἀναμφιλόγως εἰσὶ δίκαιοι,	ὡς	μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν
[3, 10]	ὢν οὐδενὸς ἤρα· δῆλον γὰρ	ὡς	ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν,
[3, 19]	ἐπαύσατο τῆς ὁμιλίας, ἠσπάσατό τε	ὡς	τὸ εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως
[3, 18]	τούτους εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι	ὡς	φαύλως καὶ ταπεινῶς πράττοντας, καὶ
[3, 1]	Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ	πράως	προϊὼν ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ
[3, 26]	φασι τὸν Κροῖσον καὶ δεξάμενον	πράως	τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν Ἐφεσίοις
[3, 18]	μάλα καὶ ἡδόμενοι. οὕτω δὲ	ἀναμφιλόγως	εἰσὶ δίκαιοι, ὡς μηδὲ τοὺς
[3, 18]	τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων	ἕως	Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους τῶν
[3, 14]	σόφισμα ἀνέπεισεν αὐτοὺς ὀψὲ καὶ	βραδέως	τὴν τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε
[3, 20]	τὰ πάτρια σκευασθῆναι, καὶ ἐδείπνησεν	ἡδέως.	~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου παῖς
[3, 1]	ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ περίοικος	λεὼς	συνίασιν ἄλλοι ἄλλοις, καὶ θύουσι
[3, 26]	τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς	πόλεως	ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε,
[3, 6]	οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ δέομαι	πόλεως,	ἣν Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης
[3, 18]	αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς Μαχίμου	πόλεως	μαχιμώτατοί τέ εἰσι καὶ αὐτοὶ
[3, 28]	ἤγαγεν αὐτὸν ἔς τινα τῆς	πόλεως	τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον
[3, 5]	τὸν υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς	παρατάξεως	ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν,
[3, 14]	τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς	προφάσεως	αὐτοῖς περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα
[3, 36]	ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας δέει τῆς	κρίσεως,	πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν τίς
[3, 9]	ὁρμῆς καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος	ἐκκαύσεως	διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως
[3, 1]	οὐκ ἀνθρωπίνης χειρὸς ἔργα, ἀλλὰ	φύσεως	αὐτόματα ἐς κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης,
[3, 24]	εἶναι τὰ ἐντάφια τὰ ὡς	ἀληθῶς	κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται οὖν ὁ
[3, 19]	αὖ πάλιν ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον	ὁμοίως.	διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν
[3, 21]	τυράννου. ὃ δὲ καὶ πάνυ	ἐλευθερίως	ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘ εἶπεν αὐτῷ
[3, 18]	ἰδιότητας, καὶ νόμους αὐτοῖς τετάχθαι	ἐναντίως	κειμένους τοῖς παρ´ ἡμῖν νομιζομένοις.
[3, 7]	καθεζομένους ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ	κακῶς	ἀγορεύειν ἐκ παντὸς τρόπου διψῶντας
[3, 43]	τίσιν οὐκ ἀλεείνας. τοῖς δὲ	κακῶς	ῥέξασι δίκης τέλος οὐχὶ χρονιστὸν
[3, 23]	δυοῖν οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος	κακῶς	τοσαύτας τοῦ μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν
[3, 2]	μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς	γεγεννηκώς.	~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ τις ἐκ
[3, 22]	τῶν ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ	Ἑλληνικῶς	τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων
[3, 19]	ποιούμενος καὶ τρόπον τινὰ καὶ	ἐλεγκτικῶς,	ἀδικῶν ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν
[3, 9]	ἑνὸς περιειλημμένοι δαίμονος εὖ καὶ	καλῶς	ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς
[3, 25]	ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος εὖ καὶ	καλῶς	ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ
[3, 24]	ἀποθνήσκοντα ἐν τῇ μάχῃ κεῖσθαι	καλῶς	ἐν καλῇ τῇ πανοπλίᾳ· τῷ
[3, 8]	ὅτι τῶν πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται	καλῶς	καὶ ἐς δέον, ὅπου μὴ
[3, 10]	καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα τῶν	καλῶς	πεφυκότων καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι
[3, 30]	ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο	παντελῶς	πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς
[3, 18]	εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς	φαύλως	καὶ ταπεινῶς πράττοντας, καὶ διὰ
[3, 42]	περὶ τὴν Ἐργάνην εὖ μάλα	φιλοτίμως·	ἄφνω δὲ κιττοί τε καὶ
[3, 19]	καὶ ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ	φιλοτίμως	πάνυ τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ
[3, 29]	δυσείμων βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ	ὅμως	ἐπὶ τούτοις μέγα ἐφρόνει οὐδὲν
[3, 1]	ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ δίδωσιν	ἀσμένως	ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ κρῆναι
[3, 14]	ἄλλοις τὸ ἔλαιον. ~Βυζαντίους δὲ	δεινῶς	οἰνόφλυγας ὄντας ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις
[3, 18]	εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι ὡς φαύλως καὶ	ταπεινῶς	πράττοντας, καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι
[3, 1]	μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν	ἀπόνως	καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ τοῦ
[3, 41]	Σταφυλίτην καὶ Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως	πως	διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου
[3, 1]	αὐτῶν. οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ	μεγαλοπρεπῶς	θύσαντες ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι
[3, 19]	ὡς τὸ εἰκὸς τὸν Ξενοκράτην	φιλανθρώπως	καὶ αὖ πάλιν ὁ Ξενοκράτης
[3, 11]	σώματι περιπλέκεσθαι καὶ μὴ δύνασθαι	καθαρῶς	τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ
[3, 12]	ἐρᾶν δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ	ἔρως	αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ
[3, 41]	καὶ Σταφυλίτην καὶ Ὀμφακίτην καὶ	ἑτέρως	πως διαφόρως. ~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ
[3, 41]	καὶ Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως πως	διαφόρως.	~Ἐλέγη καὶ Κελαινὴ Προίτου θυγατέρες.
[3, 19]	τοὺς ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ πάνυ	ἰσχυρῶς	ἐπέπληξε παραχωρήσαντι τοῦ περιπάτου Ἀριστοτέλει,
[3, 10]	ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν,	ἴσως	δ´ ἂν καὶ ἄλλον. δεινὴ
[3, 1]	θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς,	εἰκότως	καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ τοῖς
[3, 9]	ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν λατρείαν ὑπομένοντες	εἰκότως	κατὰ τὴν Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι
[3, 21]	εἶπεν αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ ὁδός;	οὕτως	ἄρα εὐγενές τι καὶ μεγαλόφρον
[3, 1]	τοῖς πλέουσιν ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται·	οὕτως	ἄρα ἡ τιμὴ ἡ διαρκὴς
[3, 8]	ἐπιτήδεια μέλη καὶ πολεμικὰ ἐξεπόνησεν,	οὕτως	ἄρα κατεκτήσατο τὸ θέατρον καὶ
[3, 26]	πολλὴν πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα	οὕτως	ἔχειν ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ
[3, 1]	τῶν θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων	συνεχῶς,	εἰκότως καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ
[3, 29]	γῆς εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς	συνεχῶς	ἐπέλεγεν ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι τὰς
[3, 9]	τὸν ἕτερον, ἅτε ἐκ θεοῦ	κατόχως	ἐνθουσιῶντα, καὶ οὐ μὰ Δία