Livre, Chap.
[3, 9]	Ἄρεος καὶ Ἔρωτος φονῶντι αἰτιάσαιτο	ἄν	τις εἰ μὴ ὑπομένοι ὁπλίτης
[3, 15]	προπίνειν ταῖς γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ	ἂν	βούληται, κἂν μηδὲν προσήκῃ ἡ
[3, 18]	ἀντίπαλον ἐκφέρειν καρπόν. ὃς γὰρ	ἂν	γεύσηται τούτων, τῶν μὲν ἄλλων
[3, 10]	ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς ὅμοιον	ἂν	ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως δ´
[3, 10]	ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως δ´	ἂν	καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ
[3, 17]	θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν φαίην	ἂν	καὶ τὸ Περσαίου, εἴ γε
[3, 9]	καὶ συνάγοντος τοῦ πολέμου οὐκ	ἂν	συμμίξειεν. ὁ γὰρ ἀνέραστος φεύγει
[3, 24]	ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε	ἂν	φαίην εἶναι ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα
[3, 1]	καὶ ἐργάζονται τὸν Πηνειὸν ἐκεῖνοι	μέγαν.	διατριβὰς δ´ ἔχει ποικίλας καὶ
[3, 18]	ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς τὸν	Μίδαν.	τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ τὴν
[3, 17]	γνώριμος ὁ Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς	Ἐπαμεινώνδαν	ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις οὖν ἀπράκτους
[3, 17]	τὸν Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ	Ἐπαμεινώνδαν	τὸν Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα τὸν
[3, 1]	ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ λόγος,	ἐὰν	ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον
[3, 32]	κιθαρίσματα, καὶ τί διοίσει‘ ἔφη	ἐὰν	ταύτην κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ
[3, 18]	ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν.	ἐάν	τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει
[3, 17]	καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς	Ποτίδαιαν.	Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα
[3, 38]	Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον τὴν	ἐλαίαν	καὶ τὴν συκῆν, ἃ καὶ
[3, 1]	δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν τῶν κατὰ	χειρουργίαν	δεινῶν. ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ
[3, 26]	Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον	πρεσβείαν	ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ
[3, 11]	καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς τὴν	ἀλήθειαν	θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς
[3, 1]	λουσαμένοις ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἐς	ὑγίειαν	αὐτοῖς συμβάλλεσθαι. κατᾴδουσι δὲ καὶ
[3, 26]	Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´ ἐλευθερίας	ἀσφάλειαν,	τῷ δὲ Πινδάρῳ προστάξαι τῆς
[3, 42]	ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς τὴν	λατρείαν	τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι καὶ
[3, 9]	τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν τὴν	λατρείαν	ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν Κρητῶν
[3, 27]	πενίας φασὶ καταπονούμενος ἔμελλεν ἐπὶ	στρατείαν	ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ ὑπὸ Σωκράτους
[3, 17]	δρᾶσαι ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ	πολιτείαν	φαίην ἂν καὶ τὸ Περσαίου,
[3, 40]	στολὴ τὴν ἐκ τοῦ Διονύσου	φυτείαν	καὶ τὰ τῶν οἰναρίδων δάση.
[3, 18]	εἶτα ἐπὶ τὴν τῶν μειρακίων	ἡλικίαν	ἀναχωρεῖ, εἶτα παῖς γίνεται, εἶτα
[3, 19]	καὶ ὁμοῦ τι διὰ τὴν	ἡλικίαν	ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης αὐτόν.
[3, 17]	ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν ἐς	Σικελίαν,	καὶ δι´ ὧν αὐτῷ συνεβούλευε
[3, 26]	ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι,	ἀσυλίαν	διὰ τούτων ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ·
[3, 23]	τὴν ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν	προθυμίαν	ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ
[3, 47]	καὶ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ	Παυσανίαν	δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν
[3, 18]	χρυσοῦ δὲ ἔχουσι καὶ ἀργύρου	ἀφθονίαν,	ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´ αὐτοῖς
[3, 20]	Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ ἐς	Ἰωνίαν	ἀφικομένῳ οἱ κατὰ τὴν Ἰωνίαν
[3, 26]	μητρὸς αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος τὴν	Ἰωνίαν	καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν
[3, 20]	Ἰωνίαν ἀφικομένῳ οἱ κατὰ τὴν	Ἰωνίαν	ξένοι πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα
[3, 17]	Βίας δὲ καὶ Θαλῆς τὴν	Ἰωνίαν	πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ Λακεδαιμονίους,
[3, 17]	Ἀναξίμανδρος δὲ ἡγήσατο τῆς ἐς	Ἀπολλωνίαν	ἐκ Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ
[3, 8]	οὔτε κατὰ τὴν τοῦ γένους	ἀξίαν	οὔτε μὴν ὅτι ἦν πλούσιος·
[3, 1]	καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν	δεξιὰν	χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης
[3, 17]	μηδ´ αὐτὸ τοῦτο μόνον τὴν	διάνοιαν	ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν.
[3, 9]	ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν Κρητῶν	ἔννοιαν	κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ ἐξ
[3, 26]	τὴν πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν	πρόνοιαν	ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως ἔχειν
[3, 26]	τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν	ἱκετηρίαν	τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά φασι τὸν
[3, 17]	τῶν Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς	σωτηρίαν	εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς τοσοῦτον
[3, 18]	τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ τὴν	Ἀσίαν	καὶ τὴν Λιβύην νήσους εἶναι,
[3, 37]	ἑαυτοὺς ἢ ἐπί τινα ἑορταστικὴν	θυσίαν,	συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον,
[3, 9]	καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον, ὅσον	ἐνθουσιᾶν	αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ Ἔρωτος
[3, 18]	ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος	συνουσίαν	Μίδου τοῦ Φρυγὸς καὶ Σιληνοῦ.
[3, 35]	πρότερον ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι	ἐξουσίαν	εἶναι· ὕβρει γὰρ καὶ ῥᾳθυμίᾳ
[3, 10]	χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε τὴν	φιλοχρηματίαν	τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον
[3, 17]	γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν	δημοκρατίαν	οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα οὔτε
[3, 15]	οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην τὴν	αἰτίαν	οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´ ἐκεῖνοί γε
[3, 14]	ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν	αἰτίαν	φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ προαγωγείας.
[3, 33]	τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς	φιλοσοφίαν.	~Ὅτι Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις νόμος
[3, 36]	βούλεται Ἀθηναίους δὶς ἐξαμαρτεῖν ἐς	φιλοσοφίαν,	τὸ περὶ Σωκράτην πάθος αἰνιττόμενος
[3, 17]	καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας ἔρωτα	κἂν	ἁρπάσαιμι ἐπιδραμών. ~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος
[3, 15]	γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ ἂν βούληται,	κἂν	μηδὲν προσήκῃ ἡ γυνὴ αὐτῷ.
[3, 19]	αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ Σπεύσιππον καὶ	Ἀμύκλαν	καὶ ἄλλους, τῇ τε λοιπῇ
[3, 42]	ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς	ᾖξαν	μαινάδας· αἳ δὲ ἐδίωκον αὐτὰς
[3, 25]	ἀγωνισάμενοι τέλους ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ	δόξαν	ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην
[3, 22]	τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο	ἐκήρυξαν,	ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων ἓν ὅ
[3, 1]	ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ τὸ χλοάζον	πᾶν,	καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν
[3, 12]	δέ ἐστιν αὕτη ἡ φωνή,	ἐρᾶν	δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως
[3, 11]	εἶναι. ~Οἱ περιπατητικοί φασι μεθ´	ἡμέραν	θητεύουσαν τὴν ψυχὴν τῷ σώματι
[3, 32]	διοίσει‘ ἔφη ἐὰν ταύτην κρούσω;	ἑτέραν	δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη
[3, 11]	τῷ περὶ τὸν θώρακα τόπῳ	μαντικωτέραν	γίνεσθαι, ἐξ ὧν τὰ ἐνύπνια.
[3, 19]	ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν	διαφορὰν	Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην
[3, 1]	πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει τὴν	πέτραν·	καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται
[3, 19]	ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ὑποδέσει, καὶ	κουρὰν	δὲ ἐκείρετο καὶ ταύτην ἀήθη
[3, 47]	μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα	πᾶσαν.	καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον
[3, 30]	τὴν ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο παντελῶς	πᾶσαν.	Κλειτόμαχος δὲ ὁ παγκρατιαστὴς εἴ
[3, 19]	κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς σὺν ἑαυτῷ·	ἦσαν	δὲ μάλα συχνοὶ καὶ ἄξιοι
[3, 40]	~Ὅτι οἱ συγχορευταὶ Διονύσου Σάτυροι	ἦσαν	οἱ ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι.
[3, 12]	ἐγκαταμεῖναι· ἢ γὰρ τῆς πατρίδος	ἀπηλλάγησαν	ἢ καὶ τὸ ἔτι θερμότερον
[3, 18]	μὲν οὖν καὶ ἄλλα ἀλλήλοις	διελέχθησαν,	καὶ ὑπὲρ τούτων δὲ ὁ
[3, 42]	τῶν Βοιωτῶν δὲ ὡς ἐνθεώτατα	ἐμάνησαν	καὶ ἡ τραγῳδία βοᾷ. μόνας
[3, 17]	καὶ Θαλῆς τὴν Ἰωνίαν πολλὰ	ὤνησαν,	Χίλων δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε
[3, 38]	τὸν διὰ τῶν σωμάτων πρῶτοι	ἐπενόησαν,	καὶ ἀπεδύσαντο καὶ ἠλείψαντο. καὶ
[3, 22]	Ἕλληνες καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα	συνεχώρησαν	λαβεῖν· ὃ δὲ τὸν πατέρα
[3, 42]	Πελοποννήσου ἔδραμόν φασι γυμναὶ μαινόμεναι,	ἐξεφοίτησαν	δὲ καὶ ἐς ἄλλας χώρας
[3, 22]	πάντων αὐτῷ τῶν οἰκείων κτημάτων	ἀπέστησαν,	ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς
[3, 11]	τὴν ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ	διαλυθεῖσαν	τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ
[3, 11]	τῆς περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ	σφαιρωθεῖσαν	ἐν τῷ περὶ τὸν θώρακα
[3, 5]	υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς παρατάξεως	ἐκόμισαν	νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν
[3, 17]	καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν δημοκρατίαν	οὖσαν·	καὶ διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν
[3, 1]	ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας αὐτὴν	προήκουσαν	ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν
[3, 17]	λεγόμενον δὴ τοῦτο ἐς γόνυ	πεσοῦσαν	ἀλλ´ ἐπὶ στόμα ἀνέστησεν αὖθις.
[3, 11]	~Οἱ περιπατητικοί φασι μεθ´ ἡμέραν	θητεύουσαν	τὴν ψυχὴν τῷ σώματι περιπλέκεσθαι
[3, 17]	ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας κατεβίωσαν.	ἐπηνώρθωσαν	γὰρ τὰ κοινὰ Ζάλευκος μὲν
[3, 17]	διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας	κατεβίωσαν.	ἐπηνώρθωσαν γὰρ τὰ κοινὰ Ζάλευκος
[3, 10]	τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ τοῦτον	ἐζημίωσαν,	ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς ἤρα·
[3, 47]	Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι	κατέγνωσαν	αὐτοῦ θάνατον.
[3, 18]	μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις ἀπαξιοῦν	ἐπιφοιτᾶν	αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς Μαχίμου
[3, 10]	τοι Λακωνικὸς καὶ οὗτος νόμος,	ὅταν	ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ μὲν ἀφελείᾳ
[3, 10]	τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι,	ὅταν	αὐτοὶ σεμνοὶ ὦσιν· ἐπεί τοι
[3, 37]	συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον,	ὅταν	ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ
[3, 14]	τούτοις ἔοικε καὶ ὁ Μένανδρος,	ὅταν	λέγῃ μεθύσους τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ
[3, 18]	τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ οὕτω	τελευτᾶν.	τὰ δὲ ἕτερα τὰ παραπεφυκότα
[3, 17]	εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς τοσοῦτον	ἐνέτρεψαν	τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν
[3, 17]	σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς	ἔπεμψαν	Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ τοὺς πείσοντας
[3, 43]	ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ	ἔπεμψαν	ἐς Δελφούς. ἡ δὲ Πυθία
[3, 20]	ξένοι πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα	ἀπέπεμψαν	ἀτὰρ οὖν καὶ βοῦν καὶ
[3, 38]	γνώμης διὰ τὸν χρόνον. ~Ὅτι	ἐν	Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον τὴν
[3, 17]	συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε· καὶ	ἐν	Αἰγύπτῳ δὲ συνὼν τῷ Πτολεμαίῳ
[3, 35]	οὗτος Ἀττικός, ὃς λέγει πρότερον	ἐν	Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι ἐξουσίαν εἶναι·
[3, 18]	μυθολόγος καὶ ἐν τούτοις καὶ	ἐν	ἄλλοις δέ. ~Λέγεται τὴν διαφορὰν
[3, 36]	Ἀθηναίων πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´	ἐν	αὐτῇ ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει,
[3, 1]	πᾶν, καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις.	ἐν	αὐτοῖς δὲ τοῖς λείοις καὶ
[3, 1]	παῖδα. ἔστι δὲ καὶ βωμὸς	ἐν	αὐτῷ τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ
[3, 45]	ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν	ἐν	Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν
[3, 18]	Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν Εὐσεβεῖς	ἐν	εἰρήνῃ τε διάγειν καὶ πλούτῳ
[3, 1]	διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν τῶν	ἐν	Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ νῦν
[3, 7]	κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας καθεζομένους	ἐν	ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ κακῶς ἀγορεύειν
[3, 24]	ἐν τῇ μάχῃ κεῖσθαι καλῶς	ἐν	καλῇ τῇ πανοπλίᾳ· τῷ γὰρ
[3, 17]	ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ τὰ	ἐν	Κατάνῃ καὶ τὰ ἐν Ῥηγίῳ,
[3, 42]	ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ μεῖον τοῦ	ἐν	Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ τῆς Λευκίππης
[3, 10]	ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ τῶν	ἐν	Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ μὲν καὶ
[3, 12]	θρυπτικοὶ πρὸς τοὺς ἐραστὰς οἱ	ἐν	Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες, ἐπεὶ
[3, 17]	τὰ κοινὰ Ζάλευκος μὲν τὰ	ἐν	Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ τὰ ἐν
[3, 13]	Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς	ἐν	οἴνῳ, καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ
[3, 23]	πρὸς τῇ Τύρῳ καὶ τὰ	ἐν	Ὀξυδράκαις καὶ τὰ ἄλλα αὐτοῦ.
[3, 26]	ὁ κληθεὶς ὕστερον Προδότης, καὶ	ἐν	ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ δεινόν, συνεβούλευεν
[3, 47]	τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ	ἐν	Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν
[3, 14]	καὶ Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς αὐτῶν	ἐν	πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν πολεμίων
[3, 25]	τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο	ἐν	Πύλαις, καὶ ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος
[3, 33]	μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ	ἐν	πυρὶ θείην, τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος,
[3, 17]	τὰ ἐν Κατάνῃ καὶ τὰ	ἐν	Ῥηγίῳ, ὅτε ἐκ Κατάνης ἔφευγε.
[3, 43]	νυκτερίδα, ἣ δὲ ἐς γλαῦκα.	~Ἐν	Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος ἐν τῇ
[3, 30]	κύνας εἶδε συμπλεκομένους, ἀπεστρέφετο· καὶ	ἐν	συμποσίῳ εἴ τις ἀφροδίσιος λόγος
[3, 43]	εἶεν· ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ	ἐν	σφετέροισι τέκεσσιν εἱλεῖται, καὶ πῆμα
[3, 8]	γὰρ καὶ ἐκ τούτων ἐθαυμάζοντο	ἐν	ταῖς Ἀθήναις, καὶ τῶν ἄλλων
[3, 14]	γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες διημέρευον	ἐν	ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε τὰ
[3, 14]	τῶν γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς	ἐν	ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους διπλῆν αἰτίαν
[3, 43]	γλαῦκα. ~Ἐν Συβάρει κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος	ἐν	τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν τῇ
[3, 24]	καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα	ἐν	τῇ μάχῃ κεῖσθαι καλῶς ἐν
[3, 19]	τὴν πόλιν, ἤρετό τινα τῶν	ἐν	τῇ περιπάτῳ ὅπου ποτὲ εἴη
[3, 13]	καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ βίου	ἐν	τῇ πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν.
[3, 18]	τοῦτο, ἐπεὶ τά γε πολλὰ	ἐν	τοῖς πολέμοις ἢ λίθοις ἢ
[3, 1]	δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες	ἐν	τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι πάλιν στεφάνους
[3, 18]	δεινὸς εἶναι δοκεῖ μυθολόγος καὶ	ἐν	τούτοις καὶ ἐν ἄλλοις δέ.
[3, 45]	φασὶ χρηστήριον ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς	ἐν	Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα.
[3, 8]	τοῖς ἐνόπλοις ἀνδράσιν εἰργάσατο τὰ	ἐν	τῷ δράματι μέλη τε καὶ
[3, 19]	πεποίηκε τοῦ περιπάτου, καὶ ἀναχωρήσας	ἐν	τῷ κήπῳ τῷ ἑαυτοῦ φιλοσοφεῖ.
[3, 11]	περὶ τοῦτο λειτουργίας καὶ σφαιρωθεῖσαν	ἐν	τῷ περὶ τὸν θώρακα τόπῳ
[3, 15]	τὸ ἐπίκλημα, ὅτι ἐφεῖται τοῖς	ἐν	τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις προπίνειν
[3, 43]	ὀλίγῳ δὲ ὕστερον αἷμα ἐδόκει	ἐν	τῷ τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν
[3, 1]	βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ,	ἐν	ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο καὶ τὸν
[3, 1]	ἐστι ποικίλα καὶ ὑποδρομαὶ συνεχεῖς,	ἐν	ὥρᾳ θέρους καταφυγεῖν ὁδοιπόροις ἥδιστα
[3, 8]	προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς	ἔν	τινι τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη καὶ
[3, 22]	τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν ἐλευθέρων	ἓν	ὅ τι καὶ βούλεται τῶν
[3, 28]	τι πλέον ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς,	ἤγαγεν	αὐτὸν ἔς τινα τῆς πόλεως
[3, 17]	Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα	κατήγαγεν	ἐς Σικελίαν, καὶ δι´ ὧν
[3, 33]	καὶ κηλούμενος ἐκ τῶν λεγομένων	ἐπέλεγεν	εἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα
[3, 29]	εἰσιν; ~Διογένης ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς	ἐπέλεγεν	ὑπὲρ ἑαυτοῦ ὅτι τὰς ἐκ
[3, 43]	ὁ κιθαρῳδὸς σὺν αὐτῇ στολῇ	κατέφυγεν	ἐς τὸν τῆς Ἥρας βωμόν·
[3, 1]	λόγος, ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν,	μηδὲν	ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν
[3, 2]	μόνους ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ	μηδὲν	διαταραχθεὶς εἶπεν ᾔδειν θνητοὺς γεγεννηκώς.
[3, 15]	ἕκαστον ᾗ ἂν βούληται, κἂν	μηδὲν	προσήκῃ ἡ γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα
[3, 12]	Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν οὐκ	οἶδεν·	εἴτε γὰρ μειράκιον ἐτόλμησεν ὕβριν
[3, 23]	ἔπινε παρὰ Μηδίῳ, εἶτα ἕκτῃ	ἐκάθευδεν	ἐκ τοῦ πότου, καὶ τοσοῦτον
[3, 47]	ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ οὖν διεβίωσεν,	οὐδὲν	ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ
[3, 18]	βοῶν, γεωργεῖν δὲ καὶ σπείρειν	οὐδὲν	αὐτοῖς ἔργον εἶναι. καὶ διατελοῦσιν
[3, 18]	εἶναι πόλεις ἔλεγε μεγέθει μεγίστας,	οὐδὲν	δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ τὴν
[3, 5]	ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν αὐτόν,	οὐδὲν	δὲ τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ
[3, 43]	τῷ τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν	οὐδὲν	ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ
[3, 32]	κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ	οὐδὲν	ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν
[3, 29]	ὅμως ἐπὶ τούτοις μέγα ἐφρόνει	οὐδὲν	ἧττον ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ
[3, 1]	αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ	οὐδὲν	ἧττον ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι, οἳ
[3, 28]	οὖν‘ εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ	οὐδὲν	μέρος τῆς γῆς εἰσιν; ~Διογένης
[3, 4]	τὴν αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν.	οὐδὲν	οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ
[3, 19]	ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας	οὐδὲν	οὔτε εἰπὼν πρὸς τὸν Πλάτωνα
[3, 47]	καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον	οὐδὲν	ὤνησεν ἡ ἐν Πλαταιαῖς νίκη·
[3, 47]	τῶν προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ	οὐδὲν	ὤνητο οὔτε ἐκ τῆς ναυμαχίας
[3, 47]	εὐφημία ἡ καλοῦσα αὐτὸν Χρηστὸν	οὐδὲν	ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ πέντε καὶ
[3, 26]	Κροῖσον καὶ δεξάμενον πράως τὸ	στρατηγηθὲν	τοῖς μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν
[3, 42]	σταγόνες. τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα	ἀνέπειθεν	ἐλθεῖν ἐς τὴν λατρείαν τοῦ
[3, 42]	μανίας ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες, εἶτα	ἐντεῦθεν	ἐπὶ τὰς ἐξ ἀρχῆς ᾖξαν
[3, 41]	πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν.	ἐντεῦθεν	τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ
[3, 43]	παραιτητόν, οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι	εἶεν·	ἀλλ´ αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ ἐν
[3, 9]	συνάγοντος τοῦ πολέμου οὐκ ἂν	συμμίξειεν.	ὁ γὰρ ἀνέραστος φεύγει καὶ
[3, 3]	οὖν δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς	ἐκπεφοίτηκεν.	~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν
[3, 1]	τῶν ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει καὶ	συμπέφυκεν	αὐτοῖς, πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς
[3, 26]	καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν	ἀπέστειλεν,	ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι,
[3, 27]	Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας φασὶ καταπονούμενος	ἔμελλεν	ἐπὶ στρατείαν ἀποδημῆσαι· καταληφθεὶς δὲ
[3, 17]	Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ	μὲν	Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὐκ ἠρέσκετο· τυραννικὴν
[3, 14]	καὶ τοῦ οἴνου διαρρέοντες, αὐλοῦ	μὲν	ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ ἔργον
[3, 18]	διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν	μὲν	ἄλλον χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον δὲ
[3, 18]	γὰρ ἂν γεύσηται τούτων, τῶν	μὲν	ἄλλων τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται,
[3, 24]	οὖν ὁ τοῦ Γρύλλου τὴν	μὲν	ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν δὲ
[3, 5]	τῆς παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε	μὲν	αὐτόν, οὐδὲν δὲ τρέψας τοῦ
[3, 18]	παῖς ὁ Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ	μὲν	ἀφανέστερος τὴν φύσιν, ἀνθρώπου δὲ
[3, 10]	νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ μειράκιον, τῇ	μὲν	ἀφελείᾳ τοῦ τρόπου καὶ τῷ
[3, 16]	ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν ἕτερον. Δημήτριος	μὲν	βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ λυπῶν
[3, 18]	ἤδη διελθούσας ἀναλαμβάνει ὀπίσω. τὸ	μὲν	γὰρ γῆρας ἀπορρίψας ἐπὶ τὴν
[3, 9]	ἀλλ´ ἐξ Ἔρωτος μανέντα. οἱ	μὲν	γὰρ ἐκ τοῦ ἑτέρου τῶν
[3, 1]	ἐλάμβανε γένεσιν ὁ χῶρος. κιττὸς	μὲν	γὰρ πολὺς καὶ εὖ μάλα
[3, 17]	αὐτοῦ καὶ ἀνόητα ταῦτα· ἐγὼ	μὲν	γὰρ τὴν σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην
[3, 45]	ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος. ὃ	μὲν	γάρ φησι τὸ τοῦ Παυσανίου
[3, 18]	καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν. καὶ πολλὰς	μὲν	εἶναι καὶ μεγάλας πόλεις καὶ
[3, 20]	ὁ δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ τοῦτο	μὲν‘	εἶπε τοῖς Εἵλωσι δότε· ἐλευθέρου
[3, 16]	ἢ Τιμόθεος ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ	μὲν	ἐρῶ τὸν τῶν ἀμφοτέρων τρόπον·
[3, 1]	τό γε μὴν πλάτος τῇ	μέν	ἐστι πλέθρου, τῇ δὲ καὶ
[3, 18]	ἔλεγε πρὸς τὸν Μίδαν. τὴν	μὲν	Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ
[3, 26]	δεξάμενον πράως τὸ στρατηγηθὲν τοῖς	μὲν	Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι τὴν μετ´ ἐλευθερίας
[3, 18]	τὸν τόπον ῥεῖν, καὶ τὸν	μὲν	Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν δὲ Λύπης·
[3, 42]	τούτων ἐγένοντο ὄρνιθες, καὶ ἣ	μὲν	ἤμειψε τὸ εἶδος ἐς κορώνην,
[3, 20]	κατὰ τὴν Ἰωνίαν ξένοι πολλὰ	μὲν	καὶ ἄλλα ἀπέπεμψαν ἀτὰρ οὖν
[3, 10]	τῶν ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ	μὲν	καὶ ἄλλα εἰπεῖν καλὰ ἔχω,
[3, 15]	ὑπὲρ τῶν Θρᾳκῶν, ἀλλὰ τοῦτο	μὲν	καὶ διαβεβόηται ἤδη καὶ διατεθρύληται,
[3, 6]	οὐσίας ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις, τοῦτο	μὲν	καὶ ἐς πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ
[3, 17]	ὅτε Κύρῳ συνανέβη· καὶ Κῦρος	μὲν	καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἀπέθανον,
[3, 44]	τῶν ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ τοῦ	μὲν	λῃστοῦ ἥμαρτεν, ὦσε δὲ τὸ
[3, 18]	τούτου τοῦ κόσμου. καὶ τὸ	μὲν	μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο. τρέφειν
[3, 1]	μέσον δέχεται χωρίον, οὗ τὸ	μὲν	μῆκος ἐπὶ τετταράκοντα διήκει σταδίους,
[3, 18]	δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ τὴν	μὲν	ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ Εὐσεβῆ.
[3, 19]	μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος	μὲν	οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ αὐτὸν
[3, 23]	φύσει πολέμιοι ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ	μὲν	οὖν Ἀλεξάνδρου τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ
[3, 3]	τῇ κεφαλῇ τὸν στέφανον. ταῦτα	μὲν	οὖν δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς
[3, 18]	Μάχιμον, τὴν δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς	μὲν	οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ τε
[3, 18]	ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος ἦν. πολλὰ	μὲν	οὖν καὶ ἄλλα ἀλλήλοις διελέχθησαν,
[3, 6]	καὶ χρημάτων καὶ πατρίδος. ὅτι	μὲν	οὖν τῆς οὐσίας ἀπέστη τοῖς
[3, 1]	στεφάνους τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ	μὲν	οὖν τῶν ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν
[3, 4]	ἐκπεφοίτηκεν. ~Δίων δὲ ὁ Ἱππαρίνου	μὲν	παῖς Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε
[3, 18]	μεγάλης. φέρειν δὲ καρποὺς τὰ	μὲν	παρὰ τὸν τῆς Λύπης ποταμὸν
[3, 42]	ὃ δὲ ὀργίζεται, καὶ αἳ	μὲν	περὶ τοὺς ἱστοὺς εἶχον, καὶ
[3, 47]	φησί, μὴ λάμβανε. ~Τιμόθεον τὰ	μὲν	πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ
[3, 45]	τὴν καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ	μὲν	πρῶτος λόγος δημώδης, ὃ δὲ
[3, 1]	ὁδὸν ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται	μὲν	Πυθιάς, φέρει δὲ διὰ Θετταλίας
[3, 17]	ἐπηνώρθωσαν γὰρ τὰ κοινὰ Ζάλευκος	μὲν	τὰ ἐν Λοκροῖς, Χαρώνδας δὲ
[3, 26]	διαδεξάμενος τὴν Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς	μὲν	τὰς τιμωρίας πικρὸς ἦν καὶ
[3, 3]	τὸν Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο	μὲν	τὸν στέφανον, διετέλει δὲ θύων.
[3, 1]	ἐπισκιάζει τὴν πέτραν· καὶ ἐκείνη	μὲν	ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ τὸ χλοάζον
[3, 4]	παῖς Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε	μὲν	χρηματίζων ὑπέρ τινων δημοσίων καὶ
[3, 14]	ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην	ἐπίνομεν	τὴν νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι δὲ
[3, 1]	Θετταλικὰ διαγράψωμεν τῷ λόγῳ καὶ	διαπλάσωμεν·	ὡμολόγηται γὰρ καὶ ὁ λόγος,
[3, 1]	τὰ καλούμενα Τέμπη τὰ Θετταλικὰ	διαγράψωμεν	τῷ λόγῳ καὶ διαπλάσωμεν· ὡμολόγηται
[3, 44]	τὸν ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´	ἐμίανεν	αἷμα, πέλεις δὲ χέρας καθαρώτερος
[3, 10]	ὡς ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον	ἀπέφηνεν,	ἴσως δ´ ἂν καὶ ἄλλον.
[3, 32]	πλήκτρῳ τοῦ Λίνου καθίκετο καὶ	ἀπέκτεινεν	αὐτόν. ~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος
[3, 28]	ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε,	προσέταξεν	αὐτῷ τοὺς ἀγροὺς τοὺς ἰδίους
[3, 5]	δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην, θάπτειν	προσέταξεν.	~Κράτης ὁ Θηβαῖος τά τε
[3, 47]	πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ	ἔδοξεν	ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα
[3, 47]	τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ	ἔδοξεν	Ἀντιπάτρῳ τὸν Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι
[3, 47]	ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν ἃ	ἔδοξεν,	ἡ φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´
[3, 21]	πάνυ ἐλευθερίως ἀπεκρίνατο αὕτη γὰρ‘	εἶπεν	αὐτῷ οὐχ ἱκανὴ ὁδός; οὕτως
[3, 2]	Ἀναξαγόρας. ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς	εἶπεν	ᾔδειν θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι
[3, 22]	σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις	ἔφερεν.	ὑπερεκλαγέντες οὖν καὶ ἐπὶ τούτῳ
[3, 22]	Αἰνείας τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας	ἔφερεν,	ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων. ἡσθέντες οὖν
[3, 26]	τοῦ παιδὸς καὶ τῶν χρημάτων,	ἀπῆρεν	ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν
[3, 4]	ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν	διετέλεσεν.	~Ἀντίγονόν γε μήν φασι τὸν
[3, 23]	καὶ τοσοῦτον ἐκείνης τῆς ἡμέρας	ἔζησεν,	ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν
[3, 47]	ἡ καλοῦσα αὐτὸν Χρηστὸν οὐδὲν	ὠφέλησεν,	οὐδὲ τὰ πέντε καὶ ἑβδομήκοντα
[3, 12]	οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ μειράκιον	ἐτόλμησεν	ὕβριν ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι,
[3, 8]	τραγῳδίᾳ ἐπιτήδεια μέλη καὶ πολεμικὰ	ἐξεπόνησεν,	οὕτως ἄρα κατεκτήσατο τὸ θέατρον
[3, 20]	κατὰ τὰ πάτρια σκευασθῆναι, καὶ	ἐδείπνησεν	ἡδέως. ~Ἐπανῄει ποτὲ ἐκ διδασκαλείου
[3, 47]	Παυσανίαν δὲ τὸν Λακεδαιμόνιον οὐδὲν	ὤνησεν	ἡ ἐν Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ
[3, 45]	ὃ δὲ οὐκ ἐς πάντας	ἐξεφοίτησεν.	~Σταγειριτῶν νόμος οὗτος καὶ πάντη
[3, 17]	γόνυ πεσοῦσαν ἀλλ´ ἐπὶ στόμα	ἀνέστησεν	αὖθις. Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς
[3, 14]	αὐτοῖς. καὶ τοῦτο τὸ σόφισμα	ἀνέπεισεν	αὐτοὺς ὀψὲ καὶ βραδέως τὴν
[3, 17]	οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα οὔτε	ἐπεψήφισεν	Ἀθηναίοις τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν
[3, 17]	ὁ Πυθαγόρου καὶ αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν	ἐξεπαίδευσεν.	εἴ τις οὖν ἀπράκτους λέγει
[3, 1]	ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα	κατετόξευσεν	φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς
[3, 47]	καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ οὖν	διεβίωσεν,	οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους ἔμβραχυ·
[3, 47]	αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον	ἔσωσεν,	οὐδὲ μὴν αἱ τῶν προγόνων
[3, 44]	προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν λῃστοῦ	ἥμαρτεν,	ὦσε δὲ τὸ ξίφος κατὰ
[3, 32]	Λῖνος ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν	ἐπαίδευεν·	ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου,
[3, 26]	ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ δεινόν,	συνεβούλευεν	ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ
[3, 31]	τοσαύτην περὶ τὸ γράφειν σπουδὴν	εἶχεν,	ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν τροφὴν
[3, 29]	καὶ Ἰνδοὺς ἑλὼν ἐς Βαβυλῶνα	ὑπέστρεψεν.	~Ἀμοιβεὺς ὁ κιθαρῳδὸς σωφρονέστατος ἐλέγετο
[3, 4]	ἐς τὴν αὐλὴν τὸν βίον	κατέστρεψεν.	οὐδὲν οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο
[3, 19]	τούτῳ· καὶ μωκία δέ τις	ἦν	αὐτοῦ περὶ τὸ πρόσωπον, καὶ
[3, 19]	ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν	ἦν	δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς
[3, 17]	τῷ Φιλίππου νέῳ ὄντι φιλοσοφῶν	ἦν	δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ ὁ
[3, 17]	ἐνταῦθά γε ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος στρατιωτὴς	ἦν.	ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ
[3, 17]	ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν στρατιώτης ἀγαθὸς	ἦν	καὶ ἀμείνων στρατηγός, ὅτε Κύρῳ
[3, 26]	πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας πικρὸς	ἦν	καὶ ἀπαραίτητος, τά γε μὴν
[3, 27]	αὐτῷ τοῦ Σωκράτους ἃ εἰκὸς	ἦν	καὶ πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν
[3, 34]	~Ὅτι Λάκωσι καὶ Ῥωμαίοις νόμος	ἦν	μὴ ἐξεῖναί τινι ὀψωνεῖν μήτε
[3, 17]	ἐς τὰ οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος	ἦν.	Πλάτων δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα
[3, 8]	γένους ἀξίαν οὔτε μὴν ὅτι	ἦν	πλούσιος· πολλάκις γὰρ καὶ ἐκ
[3, 18]	δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος	ἦν.	πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα
[3, 16]	γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα τίς ἀμείνων	ἦν	στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς ἢ
[3, 19]	Σπεύσιππος, καὶ διὰ ταῦτα ἀδύνατος	ἦν	συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ δὲ
[3, 40]	μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς δ´	ἦν	τοῖς Σιληνοῖς ἀμφίμαλλοι χιτῶνες. αἰνίττεται
[3, 6]	πάλιν ἔφη οὐ δέομαι πόλεως,	ἣν	Ἀλέξανδρος κατασκάψει ἄλλος. ~Δημοχάρης ὁ
[3, 32]	χορδήν τινα σὺν μέλει καὶ	ἣν	ἀπῄτει τὰ κιθαρίσματα, καὶ τί
[3, 43]	κιθαρῳδοῦ ᾄδοντος ἐν τῇ ἀγωνίᾳ,	ἣν	ἐπετέλουν τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ
[3, 47]	τῆς ἐς Σπάρτην· λέγω δὲ	ἣν	ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν Ἀθηναίων
[3, 26]	ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου	φυγὴν	αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ
[3, 17]	καὶ ἔτι κάτω τοῦ χρόνου	Καρνεάδην	καὶ Κριτόλαον, εἴ γε ἐς
[3, 28]	ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν	Ἀλκιβιάδην	τετυφωμένον ἐπὶ τῷ πλούτῳ καὶ
[3, 17]	καὶ Φωκίωνα τὸν Φώκου καὶ	Ἀριστείδην	τὸν Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην τὸν
[3, 32]	τοῦ δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος	χορδήν	τινα σὺν μέλει καὶ ἣν
[3, 31]	ζωγράφος τοσαύτην περὶ τὸ γράφειν	σπουδὴν	εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν
[3, 13]	τὸ τῶν Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε	ζῆν	αὐτοὺς ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ
[3, 18]	διπλασίονας τὸ μέγεθος, καὶ χρόνον	ζῆν	αὐτοὺς οὐχ ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ
[3, 25]	ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ φήμην	ἀγαθὴν	δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ Μέλανος
[3, 18]	του ἤρα καὶ αὐτοῦ λαμβάνει	λήθην,	καὶ γίνεται κατὰ βραχὺ νεώτερος
[3, 17]	ὅσα θέλουσιν. ἐγὼ δὲ πολιτείαν	φαίην	ἂν καὶ τὸ Περσαίου, εἴ
[3, 24]	Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν	φαίην	εἶναι ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ
[3, 33]	τάδε τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ	θείην,	τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον
[3, 45]	ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος, τὴν	Θηβαϊκὴν	περιελθόντα λίμνην τὴν καλουμένην Ἅρμα
[3, 1]	σχολῇ καὶ πράως προϊὼν ἐλαίου	δίκην,	πολλὴ δὲ κατ´ αὐτοῦ ἡ
[3, 1]	λάσιος ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ	δίκην	τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν
[3, 24]	τοῦ Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα	Ἀργολικὴν	ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν,
[3, 17]	μὲν Ἀθηναίων πολιτείᾳ οὐκ ἠρέσκετο·	τυραννικὴν	γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα τὴν
[3, 1]	ὁ λόγος, ἐὰν ἔχῃ δύναμιν	φραστικήν,	μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι
[3, 37]	παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς ἢ ἐπί τινα	ἑορταστικὴν	θυσίαν, συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι
[3, 28]	καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν	Ἀττικὴν	ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´ εὗρε,
[3, 17]	οὐκ ἠρέσκετο· τυραννικὴν γὰρ καὶ	μοναρχικὴν	ἑώρα τὴν δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ
[3, 38]	πρῶτον τὴν ἐλαίαν καὶ τὴν	συκῆν,	ἃ καὶ πρῶτα ἡ γῆ
[3, 26]	δουλεῦσαι τὴν πατρίδα τοῖς βαρβάροις	πολλὴν	πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως
[3, 14]	τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ τὸ Βυζάντιον·	ὅλην	ἐπίνομεν τὴν νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι
[3, 24]	ἔλεγε τοὺς πολεμίους τὴν καλλίστην	στολὴν	ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα ἐν τῇ
[3, 14]	ὡς ἐν ταὐτῷ τοὺς Βυζαντίους	διπλῆν	αἰτίαν φέρεσθαι καὶ οἰνοφλυγίας καὶ
[3, 9]	καὶ ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως	διπλῆν	τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ
[3, 4]	τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν	αὐλὴν	τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν
[3, 17]	ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον	βουλήν,	ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι
[3, 47]	ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ	μὴν	αἱ τῶν προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς
[3, 26]	ἦν καὶ ἀπαραίτητος, τά γε	μὴν	ἄλλα ἐδόκει φιλόπατρις εἶναι καὶ
[3, 5]	δὲ τρέψας τοῦ χρωτός, οὐδὲ	μὴν	ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ ὡς ἀγαθὸν
[3, 1]	αὐτῷ θεῷ τούτῳ τιμῶσι. καὶ	μὴν	καὶ τοῖς Πυθίοις ἐκ ταύτης
[3, 8]	τὴν τοῦ γένους ἀξίαν οὔτε	μὴν	ὅτι ἦν πλούσιος· πολλάκις γὰρ
[3, 17]	Χίλων δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε	μὴν	Πιττακός, Κλεόβουλος δὲ Ῥοδίους. καὶ
[3, 1]	τετταράκοντα διήκει σταδίους, τό γε	μὴν	πλάτος τῇ μέν ἐστι πλέθρου,
[3, 15]	τῷ οἴνῳ προσιόντες. τό γε	μὴν	ὑπὲρ τῶν Θρᾳκῶν, ἀλλὰ τοῦτο
[3, 5]	καὶ δρῶν διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε	μήν	φασι τὸν δεύτερον ἐπεί τινες
[3, 25]	δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον ἀπέλιπον καὶ	φήμην	ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος. ~Πίνδαρος ὁ
[3, 18]	γὰρ γῆρας ἀπορρίψας ἐπὶ τὴν	ἀκμὴν	ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν τῶν
[3, 17]	Κριτόλαον, εἴ γε ἐς τὴν	Ῥώμην	ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν Ἀθηναίων
[3, 42]	εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν	Ἐργάνην	εὖ μάλα φιλοτίμως· ἄφνω δὲ
[3, 45]	τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην τὴν	καλουμένην	Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν πρῶτος
[3, 1]	θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν ὁδὸν	ἐκείνην	ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς,
[3, 18]	Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην	ἐκείνην	τὴν ἔξω τούτου τοῦ κόσμου.
[3, 45]	δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα	λίμνην	τὴν καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ
[3, 18]	τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ εἶναι	μόνην	ἐκείνην τὴν ἔξω τούτου τοῦ
[3, 17]	μὲν γὰρ τὴν σὺν αὐτοῖς	ἀπραγμοσύνην	καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας ἔρωτα
[3, 33]	αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ τὴν	τέχνην	ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς φιλοσοφίαν.
[3, 42]	μὲν ἤμειψε τὸ εἶδος ἐς	κορώνην,	ἣ δὲ ἐς νυκτερίδα, ἣ
[3, 42]	θυγατέρας Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην καὶ	Ἀλκιθόην.	αἴτιον δὲ ὅτι ἐπόθουν τοὺς
[3, 42]	τοῦ Διονύσου τὰς Μινύου θυγατέρας	Λευκίππην	καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον
[3, 42]	τὰς Μινύου θυγατέρας Λευκίππην καὶ	Ἀρσίππην	καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι
[3, 18]	πρὸς τὸν Μίδαν. τὴν μὲν	Εὐρώπην	καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν
[3, 17]	ἐκοινώνει τῶν ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ	ἐχρῆν	ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἀγωνίζεσθαι, ἀλλ´
[3, 47]	δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν	τῶν	Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος
[3, 15]	δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην	τὴν	αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´ ἐκεῖνοί
[3, 18]	μὲν γὰρ γῆρας ἀπορρίψας ἐπὶ	τὴν	ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν
[3, 30]	Διογένης ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς	τὴν	ἀκόλαστον κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν.
[3, 1]	τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν	τὴν	ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς πλέουσι
[3, 11]	περιπλέκεσθαι καὶ μὴ δύνασθαι καθαρῶς	τὴν	ἀλήθειαν θεωρεῖν· νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν
[3, 18]	Μίδαν. τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ	τὴν	Ἀσίαν καὶ τὴν Λιβύην νήσους
[3, 28]	περίοδον, καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ	τὴν	Ἀττικὴν ἐνταῦθ´ ἀναζητεῖν. ὡς δ´
[3, 4]	ἐκ τοῦ τέγους κατενεχθεὶς ἐς	τὴν	αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν
[3, 18]	καὶ τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον,	τὴν	δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν οὖν
[3, 1]	Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον ἐς	τὴν	δεξιὰν χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς
[3, 17]	τυραννικὴν γὰρ καὶ μοναρχικὴν ἑώρα	τὴν	δημοκρατίαν οὖσαν· καὶ διὰ ταῦτα
[3, 17]	φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ τοῦτο μόνον	τὴν	διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´ ἡσυχίας
[3, 19]	καὶ ἐν ἄλλοις δέ. ~Λέγεται	τὴν	διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν
[3, 17]	ἐδίδασκε, διὰ τούτων τὴν τυραννίδα	τὴν	Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ
[3, 17]	καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ	τὴν	ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ λεγόμενον
[3, 40]	χιτῶνες. αἰνίττεται δὲ ἡ στολὴ	τὴν	ἐκ τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ
[3, 38]	ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι πρῶτον	τὴν	ἐλαίαν καὶ τὴν συκῆν, ἃ
[3, 47]	τὰς Ἀθήνας μόνον, ἀλλὰ καὶ	τὴν	Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ
[3, 23]	ἡττώμενος τῆς Τύχης, μηδὲ πρὸς	τὴν	ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν προθυμίαν
[3, 18]	ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην ἐκείνην	τὴν	ἔξω τούτου τοῦ κόσμου. καὶ
[3, 47]	τούτων διέφθειρε καὶ τὴν χάριν	τὴν	ἐπὶ τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα δὲ
[3, 42]	ἱστοὺς εἶχον, καὶ ἐπονοῦντο περὶ	τὴν	Ἐργάνην εὖ μάλα φιλοτίμως· ἄφνω
[3, 26]	δὲ θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος	τὴν	Ἐφεσίων τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς
[3, 19]	ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ τι διὰ	τὴν	ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης
[3, 45]	διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος,	τὴν	Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην τὴν καλουμένην
[3, 26]	δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ	τὴν	ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά φασι
[3, 26]	πρὸς μητρὸς αὐτοῦ θεῖος καταστρεφόμενος	τὴν	Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν Πίνδαρον
[3, 20]	ἐς Ἰωνίαν ἀφικομένῳ οἱ κατὰ	τὴν	Ἰωνίαν ξένοι πολλὰ μὲν καὶ
[3, 17]	Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ Θαλῆς	τὴν	Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν, Χίλων δὲ
[3, 24]	νικῶντι γὰρ ἔλεγε τοὺς πολεμίους	τὴν	καλλίστην στολὴν ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα
[3, 45]	ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν περιελθόντα λίμνην	τὴν	καλουμένην Ἅρμα ἀποσφαγῆναι. ὁ μὲν
[3, 9]	τὴν λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ	τὴν	Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν
[3, 42]	οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν ἐλθεῖν ἐς	τὴν	λατρείαν τοῦ δαίμονος. ἐνταῦθά τοι
[3, 9]	ὑπὸ τῆς Ἔρωτος ἐκκαύσεως διπλῆν	τὴν	λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν
[3, 18]	Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ	τὴν	Λιβύην νήσους εἶναι, ἃς περιρρεῖν
[3, 18]	ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν	τῶν	μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα παῖς
[3, 24]	λέγεται οὖν ὁ τοῦ Γρύλλου	τὴν	μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν
[3, 18]	Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς τὸν Μίδαν.	τὴν	μὲν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν
[3, 18]	οὐδὲν δὲ ἀλλήλαις ἐοικέναι· καὶ	τὴν	μὲν ὀνομάζεσθαι Μάχιμον, τὴν δὲ
[3, 26]	στρατηγηθὲν τοῖς μὲν Ἐφεσίοις συγχωρῆσαι	τὴν	μετ´ ἐλευθερίας ἀσφάλειαν, τῷ δὲ
[3, 14]	ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν	τὴν	νύκτα. ~Καὶ Ἀργεῖοι δὲ καὶ
[3, 1]	τότε ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ	τὴν	ὁδὸν ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται
[3, 17]	σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν	τὴν	ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα, οὗτος
[3, 19]	γενομένης ποτὲ τῷ Ξενοκράτει ἐς	τὴν	πατρίδα, ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι ὁ
[3, 26]	σώφρων, καὶ τοῦ μὴ δουλεῦσαι	τὴν	πατρίδα τοῖς βαρβάροις πολλὴν πρόνοιαν
[3, 26]	ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι	τὴν	πατρίδα ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ
[3, 1]	τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει	τὴν	πέτραν· καὶ ἐκείνη μὲν ὑπολανθάνει,
[3, 26]	τοῦ τῆς Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ	τὴν	πόλιν ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ
[3, 19]	ἀλλὰ καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς	τὴν	πόλιν, ἤρετό τινα τῶν ἐν
[3, 26]	ὡς δ´ οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει	τὴν	πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις
[3, 19]	τὴν διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα	τὴν	πρώτην ἐκ τούτων γενέσθαι. οὐκ
[3, 17]	καὶ Κριτόλαον, εἴ γε ἐς	τὴν	Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν
[3, 17]	οἵπερ οὖν ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν	τὴν	σύγκλητον βουλήν, ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς
[3, 38]	λέγουσι πρῶτον τὴν ἐλαίαν καὶ	τὴν	συκῆν, ἃ καὶ πρῶτα ἡ
[3, 17]	ἀνόητα ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ	τὴν	σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν
[3, 14]	ἀνέπεισεν αὐτοὺς ὀψὲ καὶ βραδέως	τὴν	τάξιν μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς
[3, 33]	αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ τρόπον τινὰ	τὴν	τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ τῇ πρὸς
[3, 8]	οὔτε κατὰ σπουδὰς οὔτε κατὰ	τὴν	τοῦ γένους ἀξίαν οὔτε μὴν
[3, 17]	συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ τούτων	τὴν	τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε. Σωκράτης
[3, 47]	λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων	τὴν	τῶν Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε γὰρ
[3, 18]	τὴν ἀκμὴν ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ	τὴν	τῶν μειρακίων ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα
[3, 10]	αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε	τὴν	φιλοχρηματίαν τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ.
[3, 18]	Σιληνὸς οὗτος, θεοῦ μὲν ἀφανέστερος	τὴν	φύσιν, ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ
[3, 18]	τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας	τὴν	φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται,
[3, 47]	ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων διέφθειρε καὶ	τὴν	χάριν τὴν ἐπὶ τοῖς πρώτοις.
[3, 11]	περιπατητικοί φασι μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν	τὴν	ψυχὴν τῷ σώματι περιπλέκεσθαι καὶ
[3, 19]	τὸν ἄνδρα, προετίμα δὲ αὐτοῦ	Ξενοκράτην	καὶ Σπεύσιππον καὶ Ἀμύκλαν καὶ
[3, 19]	τε ὡς τὸ εἰκὸς τὸν	Ξενοκράτην	φιλανθρώπως καὶ αὖ πάλιν ὁ
[3, 36]	ἐξαμαρτεῖν ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ	Σωκράτην	πάθος αἰνιττόμενος καὶ τὸν καθ´
[3, 30]	κιθαρῳδὸς σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ γυναῖκα	ὡραιοτάτην	ἔχων μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ
[3, 23]	περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα	ἀρετήν;	ἔστω δὲ καὶ τῆς Τύχης
[3, 41]	καὶ Προτρύγαιον καὶ Σταφυλίτην καὶ	Ὀμφακίτην	καὶ ἑτέρως πως διαφόρως. ~Ἐλέγη
[3, 41]	Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον καὶ	Σταφυλίτην	καὶ Ὀμφακίτην καὶ ἑτέρως πως
[3, 30]	τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν ἀκόλαστον	κοίτην	ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος δὲ
[3, 17]	καὶ Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου καὶ	Ἐφιάλτην	τὸν Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω
[3, 47]	ἐκ τῆς πρεσβείας τῆς ἐς	Σπάρτην·	λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων
[3, 10]	τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον	ἐραστὴν	προείλετο χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον αὐτῷ
[3, 10]	τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι, τὸν δὲ	ἐραστὴν	ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς
[3, 24]	γὰρ ἔλεγε τοὺς πολεμίους τὴν	καλλίστην	στολὴν ἁρμόττειν, καὶ ἀποθνήσκοντα ἐν
[3, 1]	ὡς ἐπὶ πλεῖστον τῆς ἡμέρας	αὐτὴν	προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ
[3, 18]	παρὰ τὸν τῆς Λύπης ποταμὸν	τοιαύτην	ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν τις
[3, 23]	δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν	τοσαύτην	ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν; ἔστω
[3, 31]	ἀναστὰς ἀπηλλάττετο. ~Νικίας ὁ ζωγράφος	τοσαύτην	περὶ τὸ γράφειν σπουδὴν εἶχεν,
[3, 19]	καὶ κουρὰν δὲ ἐκείρετο καὶ	ταύτην	ἀήθη Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ
[3, 32]	καὶ τί διοίσει‘ ἔφη ἐὰν	ταύτην	κρούσω; ἑτέραν δείξας. ὃ δὲ
[3, 15]	πιεῖν δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ	ταύτην	τὴν αἰτίαν οὐδὲ Ἰλλυριοί, ἀλλ´
[3, 5]	ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ ὡς ἀγαθὸν	στρατιώτην,	θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης ὁ Θηβαῖος
[3, 19]	διαφορὰν Ἀριστοτέλους πρὸς Πλάτωνα τὴν	πρώτην	ἐκ τούτων γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο
[3, 18]	καὶ τὴν Ἀσίαν καὶ τὴν	Λιβύην	νήσους εἶναι, ἃς περιρρεῖν κύκλῳ
[3, 31]	εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις αὐτὸν	τροφὴν	προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος
[3, 14]	αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ οὐδὲ	ἀρχὴν	ὑπομένουσι. καὶ ἐκ τούτων ἔξεστι
[3, 11]	φασι μεθ´ ἡμέραν θητεύουσαν τὴν	ψυχὴν	τῷ σώματι περιπλέκεσθαι καὶ μὴ
[3, 38]	ἀνέδωκε. δίκας τε δοῦναι καὶ	λαβεῖν	εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα
[3, 22]	καὶ δεύτερον αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν	λαβεῖν·	ὃ δὲ τὸν πατέρα πάνυ
[3, 1]	δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ	παραλαβεῖν	τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ
[3, 17]	δυνησόμενον σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ	ἀγαγεῖν	τὴν ὀπίσω ἐς τὰ οἰκεῖα,
[3, 18]	οὖν Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ τε	διάγειν	καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ λαμβάνειν
[3, 1]	πλεῖστον τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν	ἀποστέγειν	τὴν ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς
[3, 16]	αὐτῷ. ~Εἶτα τίς ἀμείνων ἦν	στρατηγεῖν,	Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς ἢ Τιμόθεος
[3, 8]	παρόντων, ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο	στρατηγεῖν,	πιστεύσαντες ὅτι τῶν πολεμικῶν ἔργων
[3, 14]	δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν Δάμων.	ὁμολογεῖν	δὲ τούτοις ἔοικε καὶ ὁ
[3, 18]	γῆς χωρὶς ἀρότρων καὶ βοῶν,	γεωργεῖν	δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν αὐτοῖς
[3, 1]	ὑποδρομαὶ συνεχεῖς, ἐν ὥρᾳ θέρους	καταφυγεῖν	ὁδοιπόροις ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ
[3, 12]	ἐστιν αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν	δεῖν	λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως αἰσχρὸν
[3, 45]	ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι	δεῖν	τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον οὖν δέει
[3, 2]	ὃ δὲ μηδὲν διαταραχθεὶς εἶπεν	ᾔδειν	θνητοὺς γεγεννηκώς. ~Ξενοφῶντι θύοντι ἧκέ
[3, 19]	καὶ διὰ ταῦτα ἀδύνατος ἦν	συμβαδίζειν	τῷ Πλάτωνι. ὁ δὲ Πλάτων
[3, 32]	ὁ Λῖνος ἔτι παῖδα ὄντα	κιθαρίζειν	ἐπαίδευεν· ἀμουσότερον δὲ ἁπτομένου τοῦ
[3, 32]	παῖς ὢν οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε	κιθαρίζειν.	τοῦ δὲ διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος
[3, 12]	ἄλλοις ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων	καταμαθεῖν	ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν
[3, 1]	χεῖρα ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης	ἐλθεῖν	ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ
[3, 42]	τὰς δὲ οὐδὲ ταῦτα ἀνέπειθεν	ἐλθεῖν	ἐς τὴν λατρείαν τοῦ δαίμονος.
[3, 18]	πράττοντας, καὶ διὰ ταῦτα ἀτιμάσαι	προελθεῖν	περαιτέρω. τὸ δὲ ἔτι θαυμασιώτερον
[3, 15]	ἤδη καὶ διατεθρύληται, ὡς εἰσὶ	πιεῖν	δεινότατοι. οὐ διαπεφεύγασι δὲ ταύτην
[3, 1]	ἐπιρρεῖ νάματα ὑδάτων ψυχρῶν καὶ	πιεῖν	ἡδίστων. λέγεται δὲ τὰ ὕδατα
[3, 18]	μέροπάς τινας οὕτω καλουμένους ἀνθρώπους	οἰκεῖν	παρ´ αὐτοῖς ἔφη πόλεις πολλὰς
[3, 14]	~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας	ἐνοικεῖν	τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν
[3, 13]	ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν ὁμιλίᾳ	καταναλίσκειν.	καὶ οὐ μόνον ἐς πόμα
[3, 30]	καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην ἔχων μὴ	ὁμιλεῖν	αὐτῇ· καὶ Διογένης ὁ τῆς
[3, 1]	ἀκτῖνα καὶ παρέχειν τοῖς πλέουσι	πλεῖν	κατὰ ψῦχος. πᾶς δὲ ὁ
[3, 18]	διάγειν καὶ πλούτῳ βαθεῖ, καὶ	λαμβάνειν	τοὺς καρποὺς ἐκ τῆς γῆς
[3, 23]	γὰρ δεῖ νῦν στενοχωρίᾳ λόγου	περιλαμβάνειν	τοσαύτην ἀνδρὸς ἐς ὅπλα ἀρετήν;
[3, 40]	σεσηρέναι. Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ τοῦ	σιλλαίνειν·	τὸν δὲ σίλλον ψόγον λέγουσι
[3, 15]	ἐν τῷ συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις	προπίνειν	ταῖς γυναιξίν, ἕκαστον ᾗ ἂν
[3, 34]	γὰρ διά τε τῶν ἄλλων	σωφρονεῖν	τοὺς πολίτας καὶ διὰ τῆς
[3, 12]	αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν	εἰσπνεῖν	αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν αὕτη
[3, 34]	νόμος ἦν μὴ ἐξεῖναί τινι	ὀψωνεῖν	μήτε ἃ βούλεται μήτε ὅσα
[3, 14]	ὑπομένουσι. καὶ ἐκ τούτων ἔξεστι	νοεῖν	ὅτι καὶ πρὸς ὅπλα καὶ
[3, 23]	ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ τούτων	ἐννοεῖν	καὶ τοῦ λοιποῦ χρόνου τὰ
[3, 17]	ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς	εἰπεῖν	αὐτοὺς ἔπεμψαν Ἀθηναῖοι πρεσβεύοντας οὐ
[3, 10]	ἐφόρων πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα	εἰπεῖν	καλὰ ἔχω, ἃ δ´ οὖν
[3, 14]	καὶ βραδέως τὴν τάξιν μὴ	καταλιπεῖν,	ἅτε τῆς προφάσεως αὐτοῖς περιῃρημένης.
[3, 41]	τῶν οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ	πολυκαρπεῖν	οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν
[3, 18]	ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν τόπον	ῥεῖν,	καὶ τὸν μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι
[3, 18]	δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου μεγάλης.	φέρειν	δὲ καρποὺς τὰ μὲν παρὰ
[3, 32]	δείξας. ὃ δὲ οὐδὲν ἔφη	διαφέρειν	τῷ μέλλοντι βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ
[3, 18]	τῷ τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον	ἐκφέρειν	καρπόν. ὃς γὰρ ἂν γεύσηται
[3, 22]	τι καὶ βούλεται τῶν οἰκείων	ἀποφέρειν	ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς
[3, 26]	ἀντεῖπε, τῶν φίλων δὲ τοὺς	συναπαίρειν	αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών, τὸν υἱὸν
[3, 18]	καὶ βοῶν, γεωργεῖν δὲ καὶ	σπείρειν	οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον εἶναι. καὶ
[3, 18]	τὴν Λιβύην νήσους εἶναι, ἃς	περιρρεῖν	κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ
[3, 11]	μὴ δύνασθαι καθαρῶς τὴν ἀλήθειαν	θεωρεῖν·	νύκτωρ δὲ διαλυθεῖσαν τῆς περὶ
[3, 45]	πάρος ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ χρηστήριον	ἐκπεσεῖν	ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου, φυλάττεσθαι
[3, 32]	βασιλεύσειν ἀλλὰ τῷ ἐπὶ τέχνῃ	κιθαρίσειν	μέλλοντι. ἔδεισε δὲ ἄρα οὗτος
[3, 32]	οὐδὲν ἔφη διαφέρειν τῷ μέλλοντι	βασιλεύσειν	ἀλλὰ τῷ ἐπὶ τέχνῃ κιθαρίσειν
[3, 28]	τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν Ἀττικὴν ἐνταῦθ´	ἀναζητεῖν.	ὡς δ´ εὗρε, προσέταξεν αὐτῷ
[3, 5]	ἐπαινέσας δὲ ὡς ἀγαθὸν στρατιώτην,	θάπτειν	προσέταξεν. ~Κράτης ὁ Θηβαῖος τά
[3, 47]	ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν	ἁμαρτεῖν	ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα αὐτὸν
[3, 36]	ὅτι οὐ βούλεται Ἀθηναίους δὶς	ἐξαμαρτεῖν	ἐς φιλοσοφίαν, τὸ περὶ Σωκράτην
[3, 35]	ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο τὸ χωρίον ἄβατον	φυλάττειν.	~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας
[3, 24]	τοὺς πολεμίους τὴν καλλίστην στολὴν	ἁρμόττειν,	καὶ ἀποθνήσκοντα ἐν τῇ μάχῃ
[3, 7]	ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς καὶ κακῶς	ἀγορεύειν	ἐκ παντὸς τρόπου διψῶντας τί
[3, 41]	τὸ πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον	φλύειν.	ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν
[3, 16]	ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν Ἀθηναίων	ἀκούειν.	~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ φιλόσοφοι, μηδ´
[3, 43]	ἐν τῷ τῆς Ἥρας νεῷ	ἀναβρύειν	οὐδὲν ἔλαττον πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται
[3, 31]	ὁ ζωγράφος τοσαύτην περὶ τὸ	γράφειν	σπουδὴν εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις
[3, 18]	μὲν μέγεθος αὐτῆς ἄπειρον διηγεῖτο.	τρέφειν	δὲ τὰ ἄλλα ζῷα μεγάλα,
[3, 26]	πρόνοιαν ἔθετο. ἔδειξε ταῦτα οὕτως	ἔχειν	ἐκεῖνα δήπου. ἐπεὶ γὰρ Κροῖσος
[3, 45]	ᾧ τὸν Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα	ἔχειν	ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον ἐλεφάντινον·
[3, 24]	καὶ οὖν καὶ ὅπλα καλὰ	ἔχειν.	νικῶντι γὰρ ἔλεγε τοὺς πολεμίους
[3, 24]	Γρύλλου τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν	ἔχειν,	τὸν δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ
[3, 1]	προήκουσαν ἀποστέγειν τὴν ἀκτῖνα καὶ	παρέχειν	τοῖς πλέουσι πλεῖν κατὰ ψῦχος.
[3, 6]	ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν οἰκισθεισῶν	πάλιν	ἔφη οὐ δέομαι πόλεως, ἣν
[3, 23]	εἱστιᾶτο παρὰ Περδίκκᾳ, καὶ ἔπινε	πάλιν,	καὶ ὀγδόῃ ἐκάθευδε. πέμπτῃ δὲ
[3, 19]	τὸν Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ	πάλιν	ὁ Ξενοκράτης ἐκεῖνον ὁμοίως. διαλυθείσης
[3, 3]	λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι τέθνηκε,	πάλιν	ὁ Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ
[3, 1]	θύσαντες ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι	πάλιν	στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης
[3, 26]	τῆς Ἀρτέμιδος νεώ, οἱονεὶ τὴν	πόλιν	ἀνάθημα ἐῶντας εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι,
[3, 19]	καθ´ ἑαυτὸν ἀπιόντα ἐς τὴν	πόλιν,	ἤρετό τινα τῶν ἐν τῇ
[3, 26]	δ´ οὐκ ἐπείσθη, ἐπολιόρκει τὴν	πόλιν	Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις τῶν
[3, 17]	γοῦν ἐπὶ Δήλιον, καὶ ἐς	Ἀμφίπολιν	καὶ ἐς Ποτίδαιαν. Ἀριστοτέλης δὲ
[3, 1]	καὶ ὁ λόγος, ἐὰν ἔχῃ	δύναμιν	φραστικήν, μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται
[3, 18]	τετάχθαι ἐναντίως κειμένους τοῖς παρ´	ἡμῖν	νομιζομένοις. δύο δὲ εἶναι πόλεις
[3, 18]	αὐτοῖς τὸν χρυσὸν τοῦ παρ´	ἡμῖν	σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι δέ ποτε καὶ
[3, 18]	ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους τῶν παρ´	ἡμῖν	τούτους εἶναι τοὺς εὐδαιμονεστάτους, καταφρονῆσαι
[3, 16]	τῶν ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´	ὑμῖν	προτιμῆσαι τὸν ἕτερον. Δημήτριος μὲν
[3, 14]	αὐτοὺς ὀψὲ καὶ βραδέως τὴν	τάξιν	μὴ καταλιπεῖν, ἅτε τῆς προφάσεως
[3, 15]	συνδείπνῳ παροῦσι ξένοις προπίνειν ταῖς	γυναιξίν,	ἕκαστον ᾗ ἂν βούληται, κἂν
[3, 42]	δὲ ὅτι καὶ ταῖς Λακεδαιμονίων	γυναιξὶν	ἐνέπεσέ τις οἶστρος βακχικὸς καὶ
[3, 23]	σταδίους· εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε.	δυοῖν	οὖν θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς
[3, 47]	ὑπὲρ τούτων διέφθειρε καὶ τὴν	χάριν	τὴν ἐπὶ τοῖς πρώτοις. Φωκίωνα
[3, 12]	οἶδεν· εἴτε γὰρ μειράκιον ἐτόλμησεν	ὕβριν	ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς ὑβρίσαι, ἀλλ´
[3, 1]	πᾶς δὲ ὁ περίοικος λεὼς	συνίασιν	ἄλλοι ἄλλοις, καὶ θύουσι καὶ
[3, 1]	δάφνης τοὺς στεφάνους τοῖς νικῶσι	διδόασιν.	ὑπὲρ μὲν οὖν τῶν ἐν
[3, 8]	ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις	ἀνδράσιν	εἰργάσατο τὰ ἐν τῷ δράματι
[3, 1]	κάλλος τότε φιλοτιμησαμένης, ὅτε ἐλάμβανε	γένεσιν	ὁ χῶρος. κιττὸς μὲν γὰρ
[3, 1]	καὶ μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν τοῖς	Τέμπεσιν	ἀπίασι πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς
[3, 17]	Δημήτριος δὲ ὁ Φαληρεὺς καὶ	Ἀθήνησιν	ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´ αὐτὸν ὁ
[3, 9]	τῶν θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα	φησὶν	Ὅμηρος ὅμοια τῷ Ἄρει μαίνεσθαι,
[3, 1]	δὲ τοῦ ποταμοῦ αἱ διατριβαί	εἰσιν	αἱ προειρημέναι καὶ αἱ ἀνάπαυλαι.
[3, 28]	οἵπερ οὐδὲν μέρος τῆς γῆς	εἰσιν;	~Διογένης ὁ Σινωπεὺς συνεχῶς ἐπέλεγεν
[3, 28]	δὲ εἰπόντος ἀλλ´ οὐδαμοῦ γεγραμμένοι	εἰσίν‘	ἐπὶ τούτοις οὖν‘ εἶπε μέγα
[3, 37]	τὰ τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα ἄχρηστοί	εἰσιν,	ὑποληρούσης ἤδη τι αὐτοῖς καὶ
[3, 43]	κατέκτας Ἥρης πρὸς βωμοῖσι, θεῶν	τίσιν	οὐκ ἀλεείνας. τοῖς δὲ κακῶς
[3, 47]	ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν Ἀθηναίων	τείχισιν.	ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ τὰς
[3, 23]	ἔζησεν, ὅσον ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς	ἡγεμόσιν	ὑπὲρ τῆς αὔριον πορείας, λέγων
[3, 43]	αὐτῶν κεφαλῇσι καὶ ἐν σφετέροισι	τέκεσσιν	εἱλεῖται, καὶ πῆμα δόμοις ἐπὶ
[3, 1]	καὶ τοῖς βαδίζουσι καὶ τοῖς	πλέουσιν	ὀσμαὶ συμπαρομαρτοῦσιν ἥδισται· οὕτως ἄρα
[3, 10]	τὸν δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ	κολάζουσιν,	ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς ὧν
[3, 17]	τοὺς βιασομένους ἡμᾶς δρᾶσαι ὅσα	θέλουσιν.	ἐγὼ δὲ πολιτείαν φαίην ἂν
[3, 18]	οὐδὲν αὐτοῖς ἔργον εἶναι. καὶ	διατελοῦσιν	(ἦ δ´ ὃς) ὑγιεῖς καὶ
[3, 44]	Δελφοὺς ἀφικόμενοι θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις	περιτυγχάνουσιν.	ὁ οὖν εἷς ἀπέδρα τοὺς
[3, 1]	θύουσι καὶ συνουσίας ποιοῦνται καὶ	συμπίνουσιν.	ἅτε οὖν πολλῶν ὄντων τῶν
[3, 1]	εὖ μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ	παραπέμπουσιν	ἀπόνως καὶ σὺν ἡδονῇ, διὰ
[3, 1]	τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ	παραπέμπουσιν	αὐτοὺς σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ
[3, 1]	βαδίζουσι καὶ τοῖς πλέουσιν ὀσμαὶ	συμπαρομαρτοῦσιν	ἥδισται· οὕτως ἄρα ἡ τιμὴ
[3, 18]	οὗτος, θεοῦ μὲν ἀφανέστερος τὴν	φύσιν,	ἀνθρώπου δὲ κρείττων, ἐπεὶ καὶ
[3, 18]	Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας τὴν	φύσιν.	ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον
[3, 10]	ἀρετὰς ἐνεργάσασθαι, ὅταν αὐτοὶ σεμνοὶ	ὦσιν·	ἐπεί τοι Λακωνικὸς καὶ οὗτος
[3, 1]	ὁδοιπόροις ἥδιστα καταγώγια, ἃ καὶ	δίδωσιν	ἀσμένως ψυχάσαι. διαρρέουσι δὲ καὶ
[3, 37]	στεφανωσάμενοι πίνουσι κώνειον, ὅταν ἑαυτοῖς	συνειδῶσιν	ὅτι πρὸς τὰ ἔργα τὰ
[3, 1]	καὶ μάλιστα οἱ μουσικοί, καὶ	ἑστιῶσιν	εὖ μάλα τὰς ἀκοάς, καὶ
[3, 12]	ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ	ἐστιν	αὕτη ἡ φωνή, ἐρᾶν δεῖν
[3, 12]	ὡραίοις τὰ ἐκ τούτων καταμαθεῖν	ἐστιν.	αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν ἐραστῶν
[3, 13]	αὐτῷ, ἀλλὰ γὰρ καὶ χρῖμά	ἐστιν	αὐτοῖς ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις
[3, 36]	πρὸς τὸν ἐρόμενον αὐτὸν τίς	ἐστιν	ἡ τῶν Ἀθηναίων πόλις; ἔφη
[3, 27]	τὸν λόγον· εἰ δὲ ἀληθής	ἐστιν,	οὐκ οἶδα· ὃ δ´ οὖν
[3, 1]	τῆς Ὄσσης. ὄρη δὲ ταῦτά	ἐστιν	ὑπερύψηλα καὶ οἷον ὑπό τινος
[3, 19]	αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα ὡς	ἔστιν	ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν
[3, 1]	δὲ τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ	ἔστιν	ὀφθαλμῶν πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ
[3, 17]	κάτω τοῦ χρόνου Καρνεάδην καὶ	Κριτόλαον,	εἴ γε ἐς τὴν Ῥώμην
[3, 1]	δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν τὸν	πάγον	ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει τὴν πέτραν·
[3, 8]	τούτου τοῦ ὀνόματος. ~Φρύνιχον Ἀθηναῖοι	στρατηγὸν	εἵλοντο οὔτε κατὰ σπουδὰς οὔτε
[3, 47]	φθάνουσα αὐτὸν ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ	ὀλίγον	ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ τῶν
[3, 27]	Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον τὸν	λόγον·	εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν, οὐκ
[3, 40]	τοῦ σιλλαίνειν· τὸν δὲ σίλλον	ψόγον	λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου. ἐσθὴς
[3, 14]	μὲν ἀκούοντες χαίρουσι, καὶ τὸ	ἔργον	αὐτοῖς αὐλεῖσθαί ἐστι· σάλπιγγα δὲ
[3, 18]	δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν αὐτοῖς	ἔργον	εἶναι. καὶ διατελοῦσιν (ἦ δ´
[3, 1]	ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο καὶ τὸν	κλάδον	ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ νῦν
[3, 1]	δάφνης τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα	κλάδον	ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐκ
[3, 19]	ὁ Πλάτων τοῦ ἔξω περιπάτου,	ἔνδον	ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις. τριῶν
[3, 1]	ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ τὴν	ὁδὸν	ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν
[3, 28]	ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον γῆς	περίοδον,	καὶ προσέταξε τῷ Ἀλκιβιάδῃ τὴν
[3, 8]	ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς	δέον,	ὅπου μὴ ἀπᾴδοντα τοῖς ἐνόπλοις
[3, 47]	μὴ κατέθου φησί, μὴ λάμβανε.	~Τιμόθεον	τὰ μὲν πρῶτα ἐπῄνουν Ἀθηναῖοι·
[3, 28]	τῇ περιουσίᾳ καὶ ἔ τι	πλέον	ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν αὐτὸν
[3, 41]	~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν οἱ ἀρχαῖοι	ὠνόμαζον	φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον Φλεῶνα
[3, 1]	μὲν ὑπολανθάνει, ὁρᾶται δὲ τὸ	χλοάζον	πᾶν, καὶ ἔστιν ὀφθαλμῶν πανήγυρις.
[3, 42]	δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων	ἔσταζον	οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες. τὰς
[3, 1]	ἐστι πλέθρου, τῇ δὲ καὶ	μεῖζον	ὀλίγῳ. διαρρεῖ δὲ μέσου αὐτοῦ
[3, 17]	Κατάνης ἔφευγε. Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο	ἀγαθὸν	Ἀρχύτας, Σόλων δὲ Ἀθηναίοις, Βίας
[3, 1]	ὕδατα ταῦτα καὶ τοῖς λουσαμένοις	ἀγαθὸν	εἶναι καὶ ἐς ὑγίειαν αὐτοῖς
[3, 5]	μὴν ἐπιδακρύσας, ἐπαινέσας δὲ ὡς	ἀγαθὸν	στρατιώτην, θάπτειν προσέταξεν. ~Κράτης ὁ
[3, 10]	ἄλλον δέ τινα ἄνδρα καλὸν	κἀγαθὸν	οὐδενὸς ἐρῶντα τῶν καλῶς πεφυκότων
[3, 39]	κέγχρον δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται,	τέρμινθον	δὲ καὶ κάρδαμον Πέρσαι. ~Ὅτι
[3, 41]	τὸν Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ	Προτρύγαιον	καὶ Σταφυλίτην καὶ Ὀμφακίτην καὶ
[3, 13]	ὁ οἶνος, ὥσπερ ἄλλοις τὸ	ἔλαιον.	~Βυζαντίους δὲ δεινῶς οἰνόφλυγας ὄντας
[3, 18]	ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι τὸν ἑαυτῶν	βίον	γελῶντες εὖ μάλα καὶ ἡδόμενοι.
[3, 29]	ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων	βίον	ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως ἐπὶ
[3, 4]	κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν τὸν	βίον	κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν ἐπὶ τούτοις
[3, 18]	ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν ἑαυτοῦ	βίον	τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ οὕτω
[3, 42]	πάθος εἰργάσαντο ἔξω Κιθαιρῶνος, οὐ	μεῖον	τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι· τὸν γὰρ
[3, 1]	ὕδωρ αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται τὸν	Πηνειὸν	ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´ ἔχει
[3, 37]	θυσίαν, συνελθόντες καὶ στεφανωσάμενοι πίνουσι	κώνειον,	ὅταν ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι πρὸς
[3, 1]	τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ	μαντεῖον.	στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης τῆς
[3, 1]	ἐς Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ	μαντεῖον	τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα.
[3, 1]	Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα τὸν	Πύθιον	καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διός,
[3, 28]	τῆς πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο	πινάκιον	ἔχον γῆς περίοδον, καὶ προσέταξε
[3, 12]	αἰσχρὸν οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ	μειράκιον	ἐτόλμησεν ὕβριν ὑπομεῖναι εἴτε ἐραστὴς
[3, 10]	καὶ οὗτος νόμος, ὅταν ἁμάρτῃ	μειράκιον,	τῇ μὲν ἀφελείᾳ τοῦ τρόπου
[3, 0]	~Ποικίλη ἱστορία	Βιβλίον	~Φέρε οὖν καὶ τὰ καλούμενα
[3, 17]	στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο γοῦν ἐπὶ	Δήλιον,	καὶ ἐς Ἀμφίπολιν καὶ ἐς
[3, 22]	ἐξ ἐκείνου. ~Ὅτε ἑάλω τὸ	Ἴλιον,	οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν
[3, 18]	τὸν μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες·	σπάνιον	δὲ τοῦτο, ἐπεὶ τά γε
[3, 47]	πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ τὸν	Λακεδαιμόνιον	οὐδὲν ὤνησεν ἡ ἐν Πλαταιαῖς
[3, 1]	δὲ ταῦτά ἐστιν ὑπερύψηλα καὶ	οἷον	ὑπό τινος θείας φροντίδος διεσχισμένα,
[3, 10]	οὐδενὸς ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς	ὅμοιον	ἂν ἑαυτῷ κἀκεῖνον ἀπέφηνεν, ἴσως
[3, 45]	ἢ πάρος ἦσθα" ~Φιλίππῳ φασὶ	χρηστήριον	ἐκπεσεῖν ἐν Βοιωτοῖς ἐν Τροφωνίου,
[3, 26]	τοῦ μὴ ποιῆσαι τὴν πατρίδα	ὑποχείριον	Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον τὸν
[3, 23]	χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς	αὔριον	πορείας, λέγων ὅτι ἔσται πρωί.
[3, 24]	κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ ἵππον	Ἐπιδαύριον.	φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν φαίην
[3, 35]	γὰρ καὶ ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο τὸ	χωρίον	ἄβατον φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε
[3, 1]	φροντίδος διεσχισμένα, καὶ μέσον δέχεται	χωρίον,	οὗ τὸ μὲν μῆκος ἐπὶ
[3, 19]	αὐτὸν καὶ ἀποδοῦναι τὸ σύνηθες	χωρίον	τῷ Πλάτωνι. ~Λυσάνδρῳ τῷ Σπαρτιάτῃ
[3, 10]	τις τῶν παρ´ αὐτοῖς καλῶν	πλούσιον	ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ πένητος, ἐπέβαλον
[3, 42]	Λευκίππην καὶ Ἀρσίππην καὶ Ἀλκιθόην.	αἴτιον	δὲ ὅτι ἐπόθουν τοὺς γαμέτας,
[3, 14]	μεθύσους τοὺς ἐμπόρους ποιεῖ τὸ	Βυζάντιον·	ὅλην ἐπίνομεν τὴν νύκτα. ~Καὶ
[3, 12]	Λακεδαίμονι καλοὶ οὐδὲ ἀλαζόνες, ἐπεὶ	τοὐναντίον	ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις ὡραίοις
[3, 3]	ἐκ Μαντινείας ἄγγελος, λέγων τὸν	υἱὸν	αὐτοῦ τὸν Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος
[3, 5]	τὸν δεύτερον ἐπεί τινες τὸν	υἱὸν	αὐτῷ ἐκ τῆς παρατάξεως ἐκόμισαν
[3, 26]	συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών, τὸν	υἱὸν	καὶ τῆς οὐσίας τὸ πλεῖστον
[3, 24]	Ἀργολικὴν ἔχειν, τὸν δὲ θώρακα	Ἀττικόν,	τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν
[3, 9]	ἀνέραστος φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει τὸν	ἐρωτικόν,	ἅτε βέβηλος καὶ ἀτέλεστος τῷ
[3, 36]	αὐτῇ ὄγχνη ἐπ´ ὄγχνῃ γηράσκει,	σῦκον	δ´ ἐπὶ σύκῳ, τοὺς συκοφάντας
[3, 42]	ἀρχῆς ᾖξαν μαινάδας· αἳ δὲ	ἐδίωκον	αὐτὰς διὰ τὸ ἄγος. ἐκ
[3, 10]	πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ πένητος,	ἐπέβαλον	αὐτῷ χρήματα, κολάζοντες ὡς ἔοικε
[3, 23]	δὲ καὶ οὗτοι Ἀλεξάνδρῳ πειθόμενοι·	καλὸν	δὲ καὶ τὸ πρὸς τῇ
[3, 10]	ζημίᾳ. ἄλλον δέ τινα ἄνδρα	καλὸν	κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα τῶν καλῶς
[3, 42]	γὰρ τῆς Λευκίππης παῖδα ἔτι	ἁπαλὸν	ὄντα καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα
[3, 18]	παραπεφυκότα τῷ τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ	ἀντίπαλον	ἐκφέρειν καρπόν. ὃς γὰρ ἂν
[3, 19]	ταῦτα ὡς ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου,	δῆλον.	ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ Πλάτων
[3, 10]	ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς ἤρα·	δῆλον	γὰρ ὡς ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ
[3, 10]	φιλοχρηματίαν τῇ τῶν χρημάτων ζημίᾳ.	ἄλλον	δέ τινα ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν
[3, 10]	ἀπέφηνεν, ἴσως δ´ ἂν καὶ	ἄλλον.	δεινὴ γὰρ ἡ τῶν ἐραστῶν
[3, 18]	μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν	ἄλλον	χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον δὲ τοῦτο,
[3, 40]	ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν· τὸν δὲ	σίλλον	ψόγον λέγουσι μετὰ παιδιᾶς δυσαρέστου.
[3, 3]	λέγων τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν	Γρύλλον	τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν τὸν
[3, 39]	καὶ Σαυρομάται, τέρμινθον δὲ καὶ	κάρδαμον	Πέρσαι. ~Ὅτι οἱ συγχορευταὶ Διονύσου
[3, 42]	ἐπὶ μέρους δὲ τῆς Πελοποννήσου	ἔδραμόν	φασι γυμναὶ μαινόμεναι, ἐξεφοίτησαν δὲ
[3, 18]	μὲν παρὰ τὸν τῆς Λύπης	ποταμὸν	τοιαύτην ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν
[3, 6]	δὲ ἕτερον αὐτοῦ οὐ πᾶσι	γνώριμον·	ἔστι δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν
[3, 18]	ἐοικέναι· καὶ τὴν μὲν ὀνομάζεσθαι	Μάχιμον,	τὴν δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν
[3, 43]	κατέφυγεν ἐς τὸν τῆς Ἥρας	βωμόν·	οἳ δὲ οὐδὲ ἐνταῦθα ἐφείσαντο
[3, 18]	εἶναι, ἃς περιρρεῖν κύκλῳ τὸν	Ὠκεανόν,	ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην ἐκείνην
[3, 18]	ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς γε τὸν	Ὠκεανὸν	μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων ἕως Ὑπερβορέων
[3, 17]	μὲν καὶ οἱ σὺν αὐτῷ	ἀπέθανον,	καλούσης δὲ τῆς χρείας τὸν
[3, 3]	τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν τὸν	στέφανον,	διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ δὲ
[3, 3]	Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ τὸν	στέφανον.	ταῦτα μὲν οὖν δημώδη καὶ
[3, 26]	γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον καὶ	δεξάμενον	πράως τὸ στρατηγηθὲν τοῖς μὲν
[3, 22]	καὶ βούλεται τῶν οἰκείων ἀποφέρειν	ἀράμενον.	ὁ οὖν Αἰνείας τοὺς πατρῴους
[3, 1]	Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ μαντεῖον.	στεφανωσάμενον	οὖν ἐκ ταύτης τῆς δάφνης
[3, 18]	φωτός, ἀέρα δὲ ἐπικεῖσθαι ἐρυθήματι	μεμιγμένον	θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς περὶ
[3, 45]	ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς	διαγεγλυμμένον	ἐλεφάντινον· ὁ δὲ ἕτερος, τὴν
[3, 17]	τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα οὐ τὸ	λεγόμενον	δὴ τοῦτο ἐς γόνυ πεσοῦσαν
[3, 19]	ἧκε πρὸς Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε	διαλεγόμενον	τοῖς σὺν ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ
[3, 36]	δέει τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν	ἐρόμενον	αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ τῶν
[3, 36]	συκοφάντας λέγων. καὶ πρὸς τὸν	ἐρόμενον	διὰ τί ἀπέλιπε τὰς Ἀθήνας,
[3, 17]	καλούσης δὲ τῆς χρείας τὸν	δυνησόμενον	σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ ἀγαγεῖν
[3, 25]	οἱ σὺν αὐτῷ τριακόσιοι τὸν	μαντευόμενον	αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο ἐν Πύλαις,
[3, 28]	~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην	τετυφωμένον	ἐπὶ τῷ πλούτῳ καὶ μέγα
[3, 26]	καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο τὸ	δεινόν,	συνεβούλευεν ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας
[3, 10]	γὰρ ὡς ὅμοιον ἂν ἑαυτῷ	κἀκεῖνον	ἀπέφηνεν, ἴσως δ´ ἂν καὶ
[3, 18]	οὐχ ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ	ἐκεῖνον	διπλοῦν. καὶ πολλὰς μὲν εἶναι
[3, 19]	καὶ αὖ πάλιν ὁ Ξενοκράτης	ἐκεῖνον	ὁμοίως. διαλυθείσης δὲ τῆς συνουσίας
[3, 45]	Τροφωνίου, φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα.	ἐκεῖνον	οὖν δέει τοῦ χρησμοῦ λόγος
[3, 3]	προσέθηκε τῷ πρότερον λόγῳ καὶ	ἐκεῖνον	τὸν λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι
[3, 23]	ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ τὸν	οἶνον,	ἢ οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες ψεύδονται.
[3, 9]	οὐ μὰ Δία τοῦτο τὸ	κοινὸν	ἐξ Ἄρεος ἀλλ´ ἐξ Ἔρωτος
[3, 45]	ἔχειν ἐπὶ τῆς λαβῆς διαγεγλυμμένον	ἐλεφάντινον·	ὁ δὲ ἕτερος, τὴν Θηβαϊκὴν
[3, 5]	ἔπραττε, τοῦτο καὶ δρῶν διετέλεσεν.	~Ἀντίγονόν	γε μήν φασι τὸν δεύτερον
[3, 17]	καὶ τὸ Περσαίου, εἴ γε	Ἀντίγονον	ἐπαίδευσε, καὶ τὸ Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ
[3, 47]	γὰρ κἀκεῖνος οὐ τὰς Ἀθήνας	μόνον,	ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν.
[3, 14]	πόλει ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ οὐ	μόνον	ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν
[3, 13]	αὐτὸν ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ	μόνον	ἐς πόμα καταχρῶνται αὐτῷ, ἀλλὰ
[3, 17]	καὶ φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ τοῦτο	μόνον	τὴν διάνοιαν ἀγαθοὶ γενόμενοι ἐφ´
[3, 18]	ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ μέγεθος, καὶ	χρόνον	ζῆν αὐτοὺς οὐχ ὅσον ἡμεῖς,
[3, 18]	ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν ἄλλον	χρόνον	νοσήσαντες· σπάνιον δὲ τοῦτο, ἐπεὶ
[3, 37]	καὶ τῆς γνώμης διὰ τὸν	χρόνον.	~Ὅτι ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι
[3, 39]	δὲ σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας	δεῖπνον	εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας,
[3, 36]	αἰνιττόμενος καὶ τὸν καθ´ ἑαυτὸν	κίνδυνον.	~Νόμος ἐστὶ Κείων, οἱ πάνυ
[3, 25]	εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον	ἀπέλιπον	καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´ αἰῶνος.
[3, 18]	πάντα τὸν ἑαυτοῦ βίον τὸν	λοιπὸν	θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν. τὰ
[3, 19]	λαλοῦντος κατηγόρει καὶ αὕτη τὸν	τρόπον	αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα ὡς
[3, 16]	μὲν ἐρῶ τὸν τῶν ἀμφοτέρων	τρόπον·	ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν
[3, 19]	πάνυ τὰς ἐρωτήσεις ποιούμενος καὶ	τρόπον	τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν ἅμα
[3, 33]	θείην, τοὺς αὐλοὺς αἰνιττόμενος, καὶ	τρόπον	τινὰ τὴν τέχνην ἐκφαυλίζων παραβολῇ
[3, 26]	ἕνα τῶν συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας	ἐπίτροπον	καὶ τοῦ παιδὸς καὶ τῶν
[3, 18]	ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας αὐτῶν	τόπον	εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον, ἐοικέναι
[3, 28]	αὐτὸν ἔς τινα τῆς πόλεως	τόπον	ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον ἔχον γῆς
[3, 1]	περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ τὸν	τόπον.	ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες Θετταλῶν
[3, 18]	δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον τὸν	τόπον	ῥεῖν, καὶ τὸν μὲν Ἡδονῆς
[3, 24]	δὲ κράνος Βοιωτουργές, τὸν δὲ	ἵππον	Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ ἔγωγε ἂν
[3, 45]	τοῦ Παυσανίου ξίφος, ᾧ τὸν	Φίλιππον	διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ τῆς
[3, 19]	προετίμα δὲ αὐτοῦ Ξενοκράτην καὶ	Σπεύσιππον	καὶ Ἀμύκλαν καὶ ἄλλους, τῇ
[3, 18]	τῆς Ἡδονῆς ποταμῷ ἀντίπαλον ἐκφέρειν	καρπόν.	ὃς γὰρ ἂν γεύσηται τούτων,
[3, 42]	τε καὶ ἄμπελοι τοὺς ἱστοὺς	περιεῖρπον,	καὶ τοῖς ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες,
[3, 19]	τις ἦν αὐτοῦ περὶ τὸ	πρόσωπον,	καὶ ἄκαιρος στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει
[3, 26]	τὴν Ἰωνίαν καὶ πρὸς τὸν	Πίνδαρον	πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους ὑπ´
[3, 42]	παῖδα ἔτι ἁπαλὸν ὄντα καὶ	νεαρὸν	διεσπάσαντο οἷα νεβρὸν τῆς μανίας
[3, 42]	ὄντα καὶ νεαρὸν διεσπάσαντο οἷα	νεβρὸν	τῆς μανίας ἀρξάμεναι αἱ Μινυάδες,
[3, 23]	ἔστω δὲ καὶ τῆς Τύχης	Ἀλέξανδρον	ἀγαπώσης τὰ πλεῖστα, εἴ τις
[3, 29]	ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον ἔχων	ἐφήμερον.	καὶ ὅμως ἐπὶ τούτοις μέγα
[3, 23]	τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν οὖν	θάτερον,	ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας τοῦ
[3, 18]	τὸν δὲ Λύπης· καὶ παρ´	ἑκάτερον	τούτων ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος
[3, 9]	ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ τὸν	ἕτερον,	ἅτε ἐκ θεοῦ κατόχως ἐνθουσιῶντα,
[3, 6]	ἐς πάντας ἐξεφοίτησε· τὸ δὲ	ἕτερον	αὐτοῦ οὐ πᾶσι γνώριμον· ἔστι
[3, 16]	ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι τὸν	ἕτερον.	Δημήτριος μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ
[3, 18]	ἔχουσι καὶ ἀργύρου ἀφθονίαν, ὡς	ἀτιμότερον	εἶναι παρ´ αὐτοῖς τὸν χρυσὸν
[3, 12]	ἀπηλλάγησαν ἢ καὶ τὸ ἔτι	θερμότερον	τοῦ βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον
[3, 35]	καὶ οὗτος Ἀττικός, ὃς λέγει	πρότερον	ἐν Ἀκαδημείᾳ μηδὲ γελάσαι ἐξουσίαν
[3, 18]	τούτων, τῶν μὲν ἄλλων τῶν	πρότερον	ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ εἴ
[3, 3]	δὲ ὁ ἄγγελος προσέθηκε τῷ	πρότερον	λόγῳ καὶ ἐκεῖνον τὸν λέγοντα
[3, 32]	ἔτι παῖδα ὄντα κιθαρίζειν ἐπαίδευεν·	ἀμουσότερον	δὲ ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε
[3, 19]	ἐπέθετο τῷ Σταγειρίτῃ κατὰ τὸ	καρτερόν,	καὶ ἐς τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας,
[3, 16]	πείθων καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι	λυσιτελέστερόν	ἐστι τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο
[3, 1]	ἐὰν ἔχῃ δύναμιν φραστικήν, μηδὲν	ἀσθενέστερον	ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν
[3, 15]	καὶ Τιρύνθιοι κεκωμῴδηνται καὶ οὗτοι	ἀκρατέστερον	τῷ οἴνῳ προσιόντες. τό γε
[3, 43]	ἐφείσαντο τοῦ κιθαρῳδοῦ. ὀλίγῳ δὲ	ὕστερον	αἷμα ἐδόκει ἐν τῷ τῆς
[3, 26]	τῶν πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς	ὕστερον	Προδότης, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἑωρᾶτο
[3, 22]	ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ οἱ Ἕλληνες καὶ	δεύτερον	αὐτῷ κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ
[3, 5]	~Ἀντίγονόν γε μήν φασι τὸν	δεύτερον	ἐπεί τινες τὸν υἱὸν αὐτῷ
[3, 18]	προελθεῖν περαιτέρω. τὸ δὲ ἔτι	θαυμασιώτερον	προσετίθει. μέροπάς τινας οὕτω καλουμένους
[3, 44]	τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν	ἑταῖρον	ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα,
[3, 18]	καὶ τὸ μὲν μέγεθος αὐτῆς	ἄπειρον	διηγεῖτο. τρέφειν δὲ τὰ ἄλλα
[3, 18]	ἃς περιρρεῖν κύκλῳ τὸν Ὠκεανόν,	ἤπειρον	δὲ εἶναι μόνην ἐκείνην τὴν
[3, 5]	αὐτῷ ἐκ τῆς παρατάξεως ἐκόμισαν	νεκρόν,	εἶδε μὲν αὐτόν, οὐδὲν δὲ
[3, 21]	ὁ παιδαγωγὸς ἔφη τῷ Θεμιστοκλεῖ	μικρὸν	ἐκχωρῆσαι τῆς ὁδοῦ προσάγοντος τοῦ
[3, 19]	ἐπέθετο τῷ Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης,	χορόν	τινα τῶν ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ
[3, 8]	ἐξεπόνησεν, οὕτως ἄρα κατεκτήσατο τὸ	θέατρον	καὶ ἐκράτησε τῶν παρόντων, ὥστε
[3, 38]	δίκας τε δοῦναι καὶ λαβεῖν	εὗρον	Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν
[3, 21]	οὕτως ἄρα εὐγενές τι καὶ	μεγαλόφρον	ἐνεφαίνετο τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ ἐξ
[3, 39]	εἶχον, Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας,	κέγχρον	δὲ Μαιῶται καὶ Σαυρομάται, τέρμινθον
[3, 12]	δεῖν λέγουσα. Σπαρτιάτης δὲ ἔρως	αἰσχρὸν	οὐκ οἶδεν· εἴτε γὰρ μειράκιον
[3, 1]	Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ	ἀρχιθέωρον	ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ
[3, 1]	τινος θείας φροντίδος διεσχισμένα, καὶ	μέσον	δέχεται χωρίον, οὗ τὸ μὲν
[3, 26]	καὶ τῶν χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς	Πελοπόννησον,	τυραννικοῦ βίου φυγὴν αὐθαίρετον ἀλλαξάμενος
[3, 26]	τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά φασι τὸν	Κροῖσον	καὶ δεξάμενον πράως τὸ στρατηγηθὲν
[3, 23]	τοσοῦτον ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἔζησεν,	ὅσον	ἀναστὰς χρηματίσαι τοῖς ἡγεμόσιν ὑπὲρ
[3, 9]	τῷ θεῷ καὶ τοσοῦτον ἀνδρεῖος,	ὅσον	αὐτῷ καὶ ἡ ψυχὴ χωρεῖ
[3, 9]	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται τοσοῦτον,	ὅσον	ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ δὲ
[3, 18]	καὶ χρόνον ζῆν αὐτοὺς οὐχ	ὅσον	ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον διπλοῦν.
[3, 41]	ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν	Διόνυσον	Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον καὶ
[3, 18]	ἀτιμότερον εἶναι παρ´ αὐτοῖς τὸν	χρυσὸν	τοῦ παρ´ ἡμῖν σιδήρου. ἐπιχειρῆσαι
[3, 28]	φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι. ~Ὁρῶν ὁ Σωκράτης	τὸν	Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον ἐπὶ τῷ πλούτῳ
[3, 16]	Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν	τῶν	ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν
[3, 19]	ὁρῶν ὁ Πλάτων οὐ προσίετο	τὸν	ἄνδρα, προετίμα δὲ αὐτοῦ Ξενοκράτην
[3, 1]	τοί φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ	τὸν	Ἀπόλλωνα τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ
[3, 19]	ἐκ τῆς ἀποδημίας, καὶ καταλαμβάνει	τὸν	Ἀριστοτέλη βαδίζοντα οὗ κατέλιπε τὸν
[3, 4]	τέγους κατενεχθεὶς ἐς τὴν αὐλὴν	τὸν	βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν οὖν ἐπὶ
[3, 32]	οὗτος τὸ τοῦ Λίνου πάθος.	τὸν	γὰρ Ἡρακλῆ ὁ Λῖνος ἔτι
[3, 42]	οὐ μεῖον τοῦ ἐν Κιθαιρῶνι·	τὸν	γὰρ τῆς Λευκίππης παῖδα ἔτι
[3, 3]	ἄγγελος, λέγων τὸν υἱὸν αὐτοῦ	τὸν	Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν
[3, 20]	ἐλευθέρου γὰρ οὐκ ἔστι βρῶμα.	τὸν	δὲ βοῦν προσέταξε κατὰ τὰ
[3, 10]	τῷ νεαρῷ τῆς ἡλικίας συγγινώσκουσι,	τὸν	δὲ ἐραστὴν ὑπὲρ αὐτοῦ κολάζουσιν,
[3, 24]	τὴν μὲν ἀσπίδα Ἀργολικὴν ἔχειν,	τὸν	δὲ θώρακα Ἀττικόν, τὸ δὲ
[3, 24]	Ἀττικόν, τὸ δὲ κράνος Βοιωτουργές,	τὸν	δὲ ἵππον Ἐπιδαύριον. φιλοκάλου δὲ
[3, 18]	καὶ τὸν μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι	τὸν	δὲ Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον
[3, 40]	Σιληνοὶ δὲ ἀπὸ τοῦ σιλλαίνειν·	τὸν	δὲ σίλλον ψόγον λέγουσι μετὰ
[3, 17]	ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν	τῶν	δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ
[3, 5]	διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι	τὸν	δεύτερον ἐπεί τινες τὸν υἱὸν
[3, 38]	εὗρον Ἀθηναῖοι πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα	τὸν	διὰ τῶν σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν,
[3, 41]	οἱ ἀρχαῖοι ὠνόμαζον φλύειν. ἐντεῦθεν	τὸν	Διόνυσον Φλεῶνα ἐκάλουν καὶ Προτρύγαιον
[3, 1]	Δελφοὺς καὶ παραλαβεῖν τὸ μαντεῖον	τὸν	Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι
[3, 1]	τοῦ Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα	τὸν	δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα τοὺς Δελφούς,
[3, 17]	ἀπέθανον, καλούσης δὲ τῆς χρείας	τὸν	δυνησόμενον σῶσαι τοὺς Ἕλληνας καὶ
[3, 18]	ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα	τὸν	ἑαυτοῦ βίον τὸν λοιπὸν θρηνοῦντα,
[3, 18]	ὑγιεῖς καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι	τὸν	ἑαυτῶν βίον γελῶντες εὖ μάλα
[3, 36]	Ἀθήνας δέει τῆς κρίσεως, πρὸς	τὸν	ἐρόμενον αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ
[3, 36]	τοὺς συκοφάντας λέγων. καὶ πρὸς	τὸν	ἐρόμενον διὰ τί ἀπέλιπε τὰς
[3, 9]	γὰρ ἀνέραστος φεύγει καὶ ἀποδιδράσκει	τὸν	ἐρωτικόν, ἅτε βέβηλος καὶ ἀτέλεστος
[3, 44]	νηοῦ· τῷ ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας	τὸν	ἑταῖρον ἀμύνων· οὔ ς´ ἐμίανεν
[3, 9]	σῶμα ῥώμης ἔχει· δέδοικε δὲ	τὸν	ἕτερον, ἅτε ἐκ θεοῦ κατόχως
[3, 16]	τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι	τὸν	ἕτερον. Δημήτριος μὲν βίᾳ καὶ
[3, 11]	καὶ σφαιρωθεῖσαν ἐν τῷ περὶ	τὸν	θώρακα τόπῳ μαντικωτέραν γίνεσθαι, ἐξ
[3, 36]	περὶ Σωκράτην πάθος αἰνιττόμενος καὶ	τὸν	καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ
[3, 1]	σὺν ἡδονῇ, διὰ τοῦ μέλους	τὸν	κάματον τῶν παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´
[3, 1]	ἐν ᾧ καὶ ἐστεφανώσατο καὶ	τὸν	κλάδον ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ
[3, 26]	ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων γελάσαντά φασι	τὸν	Κροῖσον καὶ δεξάμενον πράως τὸ
[3, 47]	Ἑλλάδα πᾶσαν. καὶ Παυσανίαν δὲ	τὸν	Λακεδαιμόνιον οὐδὲν ὤνησεν ἡ ἐν
[3, 3]	τῷ πρότερον λόγῳ καὶ ἐκεῖνον	τὸν	λέγοντα ὅτι νικῶν μέντοι τέθνηκε,
[3, 27]	ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ τοῦτον	τὸν	λόγον· εἰ δὲ ἀληθής ἐστιν,
[3, 18]	κατατήκεσθαι πάντα τὸν ἑαυτοῦ βίον	τὸν	λοιπὸν θρηνοῦντα, καὶ οὕτω τελευτᾶν.
[3, 17]	Φωκίωνα τὸν Φώκου καὶ Ἀριστείδην	τὸν	Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην τὸν Σοφωνίδου
[3, 25]	καὶ οἱ σὺν αὐτῷ τριακόσιοι	τὸν	μαντευόμενον αὐτοῖς θάνατον εἵλοντο ἐν
[3, 18]	ἐλάττους διακοσίων μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ	τὸν	μὲν ἄλλον χρόνον νοσήσαντες· σπάνιον
[3, 18]	τοῦτον τὸν τόπον ῥεῖν, καὶ	τὸν	μὲν Ἡδονῆς καλεῖσθαι τὸν δὲ
[3, 18]	δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς	τὸν	Μίδαν. τὴν μὲν Εὐρώπην καὶ
[3, 17]	τίς δὲ ἀντιφήσει καὶ Περικλέα	τὸν	Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν
[3, 19]	ἠσπάσατό τε ὡς τὸ εἰκὸς	τὸν	Ξενοκράτην φιλανθρώπως καὶ αὖ πάλιν
[3, 23]	μηνὸς ἡμέρας ἑαυτὸν ζημιοῖ διὰ	τὸν	οἶνον, ἢ οἱ ταῦτα ἀναγράψαντες
[3, 1]	πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς αὐτὸν	τὸν	πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει τὴν
[3, 22]	κτῆμα συνεχώρησαν λαβεῖν· ὃ δὲ	τὸν	πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα ἀναθέμενος
[3, 47]	ἔμβραχυ· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν Ἀντιπάτρῳ	τὸν	Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν αὐτοῦ
[3, 1]	τὸ ὕδωρ αὐτῷ, καὶ ἐργάζονται	τὸν	Πηνειὸν ἐκεῖνοι μέγαν. διατριβὰς δ´
[3, 26]	καταστρεφόμενος τὴν Ἰωνίαν καὶ πρὸς	τὸν	Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν, ἀξιῶν Ἐφεσίους
[3, 20]	πλακοῦντα. ὃ δὲ ἀπιδὼν ἐς	τὸν	πλακοῦντα ἤρετο τί βούλεται τὸ
[3, 19]	συνουσίας οὐδὲν οὔτε εἰπὼν πρὸς	τὸν	Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας,
[3, 19]	τὸν Ἀριστοτέλη βαδίζοντα οὗ κατέλιπε	τὸν	Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ
[3, 17]	Ξανθίππου φιλόσοφον γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν	τὸν	Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα τὸν Φώκου
[3, 1]	παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα	τὸν	Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ
[3, 1]	κατὰ πρόσταγμα τοῦ Διός, ὅτε	τὸν	Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν φυλάττοντα
[3, 17]	Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου καὶ Ἐφιάλτην	τὸν	Σοφωνίδου καὶ ἔτι κάτω τοῦ
[3, 3]	Γρύλλον τεθνάναι· κἀκεῖνος ἀπέθετο μὲν	τὸν	στέφανον, διετέλει δὲ θύων. ἐπεὶ
[3, 3]	ὁ Ξενοφῶν ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ	τὸν	στέφανον. ταῦτα μὲν οὖν δημώδη
[3, 43]	σὺν αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν ἐς	τὸν	τῆς Ἥρας βωμόν· οἳ δὲ
[3, 17]	τὴν σὺν αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ	τὸν	τῆς ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι
[3, 18]	δὲ καρποὺς τὰ μὲν παρὰ	τὸν	τῆς Λύπης ποταμὸν τοιαύτην ἔχοντας
[3, 1]	ἡ περὶ τὸ κρεῖττον ἐκθεοῖ	τὸν	τόπον. ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες
[3, 18]	δύο δὲ ποταμοὺς περὶ τοῦτον	τὸν	τόπον ῥεῖν, καὶ τὸν μὲν
[3, 19]	στωμυλία λαλοῦντος κατηγόρει καὶ αὕτη	τὸν	τρόπον αὐτοῦ. πάντα δὲ ταῦτα
[3, 16]	ὁ Ἀθηναῖος; ἐγὼ μὲν ἐρῶ	τὸν	τῶν ἀμφοτέρων τρόπον· ἔνεστι δ´
[3, 17]	διὰ ταῦτα οὔτε ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις	τὸν	τῶν δέκα στρατηγῶν θάνατον, ἀλλ´
[3, 3]	τις ἐκ Μαντινείας ἄγγελος, λέγων	τὸν	υἱὸν αὐτοῦ τὸν Γρύλλον τεθνάναι·
[3, 5]	φασι τὸν δεύτερον ἐπεί τινες	τὸν	υἱὸν αὐτῷ ἐκ τῆς παρατάξεως
[3, 26]	τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας παραλαβών,	τὸν	υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας τὸ
[3, 45]	τὸ τοῦ Παυσανίου ξίφος, ᾧ	τὸν	Φίλιππον διεχρήσατο, ἅρμα ἔχειν ἐπὶ
[3, 17]	Ἐπαμεινώνδαν τὸν Πολύμνιδος καὶ Φωκίωνα	τὸν	Φώκου καὶ Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου
[3, 37]	αὐτοῖς καὶ τῆς γνώμης διὰ	τὸν	χρόνον. ~Ὅτι ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι
[3, 18]	ὡς ἀτιμότερον εἶναι παρ´ αὐτοῖς	τὸν	χρυσὸν τοῦ παρ´ ἡμῖν σιδήρου.
[3, 18]	νήσους εἶναι, ἃς περιρρεῖν κύκλῳ	τὸν	Ὠκεανόν, ἤπειρον δὲ εἶναι μόνην
[3, 18]	νήσους ἔλεγε, καὶ διαπλεύσαντάς γε	τὸν	Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων ἕως
[3, 35]	καὶ ῥᾳθυμίᾳ ἐπειρῶντο τὸ χωρίον	ἄβατον	φυλάττειν. ~Ἀριστοτέλης ὅτε ἀπέλιπε τὰς
[3, 1]	ἡδονῇ, διὰ τοῦ μέλους τὸν	κάματον	τῶν παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα
[3, 47]	Πειραιᾶ προδιδόναι, Ἀθηναῖοι κατέγνωσαν αὐτοῦ	θάνατον.
[3, 17]	Ἀθηναίοις τὸν τῶν δέκα στρατηγῶν	θάνατον,	ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει
[3, 25]	αὐτῷ τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς	θάνατον	εἵλοντο ἐν Πύλαις, καὶ ὑπὲρ
[3, 25]	ἔτυχον εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς	ἀθάνατον	ἀπέλιπον καὶ φήμην ἀγαθὴν δι´
[3, 13]	θερμότερον τοῦ βίου αὐτοῦ. ~Ὅτι	φιλοινότατον	ἔθνος τὸ τῶν Ταπύρων τοσοῦτον,
[3, 26]	ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου φυγὴν	αὐθαίρετον	ἀλλαξάμενος ὑπὲρ τοῦ μὴ ποιῆσαι
[3, 17]	οὖν ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν	σύγκλητον	βουλήν, ὡς εἰπεῖν αὐτοὺς ἔπεμψαν
[3, 43]	δίκης τέλος οὐχὶ χρονιστὸν οὐδὲ	παραιτητόν,	οὐδ´ εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν·
[3, 15]	παροῦσι ξένοις προπίνειν ταῖς γυναιξίν,	ἕκαστον	ᾗ ἂν βούληται, κἂν μηδὲν
[3, 22]	καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν,	ἕκαστον	τῶν ἐλευθέρων ἓν ὅ τι
[3, 30]	ὁ τῆς τραγῳδίας ὑποκριτὴς τὴν	ἀκόλαστον	κοίτην ἀπείπατο παντελῶς πᾶσαν. Κλειτόμαχος
[3, 47]	ἡ εὐφημία ἡ καλοῦσα αὐτὸν	Χρηστὸν	οὐδὲν ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ πέντε
[3, 26]	υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας τὸ	πλεῖστον	τῇ πόλει παρακαταθέμενος καὶ ἕνα
[3, 1]	ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ	πλεῖστον	τῆς ἡμέρας αὐτὴν προήκουσαν ἀποστέγειν
[3, 13]	αὐτοὺς ἐν οἴνῳ, καὶ τὸ	πλεῖστον	τοῦ βίου ἐν τῇ πρὸς
[3, 43]	κακῶς ῥέξασι δίκης τέλος οὐχὶ	χρονιστὸν	οὐδὲ παραιτητόν, οὐδ´ εἰ Διὸς
[3, 18]	αὐτῶν τόπον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι	Ἄνοστον,	ἐοικέναι δὲ χάσματι, κατειλῆφθαι δὲ
[3, 43]	τῆς Ἥρας νεῷ ἀναβρύειν οὐδὲν	ἔλαττον	πηγῆς ἀενάου, Συβαρῖται δὲ ἔπεμψαν
[3, 34]	ἃ βούλεται μήτε ὅσα βούλεται·	προσέταττον	γὰρ διά τε τῶν ἄλλων
[3, 29]	ἐπὶ τούτοις μέγα ἐφρόνει οὐδὲν	ἧττον	ἢ Ἀλέξανδρος ἐπὶ τῇ τῆς
[3, 1]	σὺν αἰδοῖ καὶ τιμῇ οὐδὲν	ἧττον	ἤπερ οὖν ἐκεῖνοι, οἳ τοὺς
[3, 1]	ἡ διαρκὴς ἡ περὶ τὸ	κρεῖττον	ἐκθεοῖ τὸν τόπον. ἐνταῦθά τοί
[3, 47]	ἁμαρτεῖν ἃ ἔδοξεν, ἡ φθάνουσα	αὐτὸν	ἀνδραγαθία ἀλλ´ οὐδὲ ὀλίγον ἔσωσεν,
[3, 19]	μὲν οὐ νοσεῖ, ἐνοχλῶν δὲ	αὐτὸν	Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε τοῦ περιπάτου,
[3, 8]	ἐκράτησε τῶν παρόντων, ὥστε παραχρῆμα	αὐτὸν	εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν
[3, 19]	ἡλικίαν ἐπελελοίπει τὰ τῆς μνήμης	αὐτόν.	ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων
[3, 28]	πλέον ἐπὶ τοῖς ἀγροῖς, ἤγαγεν	αὐτὸν	ἔς τινα τῆς πόλεως τόπον
[3, 19]	τοσοῦτον προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι	αὐτὸν	καὶ ἀποδοῦναι τὸ σύνηθες χωρίον
[3, 24]	ἐντάφια τὰ ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα	αὐτόν.	λέγεται οὖν ὁ τοῦ Γρύλλου
[3, 19]	εἴη ὁ Πλάτων· ὑπώπτευε γὰρ	αὐτὸν	μαλακίζεσθαι. ὃ δὲ ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος
[3, 19]	κατέλιπε τὸν Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ	αὐτὸν	μετὰ τῶν γνωρίμων οὐ πρὸς
[3, 32]	ἁπτομένου τοῦ ὀργάνου, ἐχαλέπηνε πρὸς	αὐτὸν	ὁ Λῖνος. ὃ δὲ ἀγανακτήσας
[3, 17]	καὶ Ἀθήνησιν ἐπιφανέστατα ἐπολιτεύσατο, ἔστ´	αὐτὸν	ὁ συνήθης Ἀθηναίοις φθόνος ἐξέωσε·
[3, 13]	τοῦ βίου ἐν τῇ πρὸς	αὐτὸν	ὁμιλίᾳ καταναλίσκειν. καὶ οὐ μόνον
[3, 5]	παρατάξεως ἐκόμισαν νεκρόν, εἶδε μὲν	αὐτόν,	οὐδὲν δὲ τρέψας τοῦ χρωτός,
[3, 23]	πρὸς τὴν ἐξ αὐτῆς ἐς	αὐτὸν	προθυμίαν ἀπαγορεύων. ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι
[3, 32]	τοῦ Λίνου καθίκετο καὶ ἀπέκτεινεν	αὐτόν.	~Σάτυρος ὁ αὐλητὴς Ἀρίστωνος τοῦ
[3, 36]	τῆς κρίσεως, πρὸς τὸν ἐρόμενον	αὐτὸν	τίς ἐστιν ἡ τῶν Ἀθηναίων
[3, 1]	αὐτοῖς, πολλὴ δὲ σμίλαξ πρὸς	αὐτὸν	τὸν πάγον ἀνατρέχει καὶ ἐπισκιάζει
[3, 31]	σπουδὴν εἶχεν, ὡς ἐπιλαθέσθαι πολλάκις	αὐτὸν	τροφὴν προσενέγκασθαι προστετηκότα τῇ τέχνῃ.
[3, 47]	δὲ ἡ εὐφημία ἡ καλοῦσα	αὐτὸν	Χρηστὸν οὐδὲν ὠφέλησεν, οὐδὲ τὰ
[3, 19]	ἐκ τοῦ περιπάτου, ἀλλὰ καθ´	ἑαυτὸν	ἀπιόντα ἐς τὴν πόλιν, ἤρετό
[3, 23]	κακῶς τοσαύτας τοῦ μηνὸς ἡμέρας	ἑαυτὸν	ζημιοῖ διὰ τὸν οἶνον, ἢ
[3, 36]	πάθος αἰνιττόμενος καὶ τὸν καθ´	ἑαυτὸν	κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ Κείων, οἱ
[3, 24]	ἀνδρὸς τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος	ἑαυτὸν	τῶν καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης ὁ
[3, 9]	καὶ ἀτέλεστος τῷ θεῷ καὶ	τοσοῦτον	ἀνδρεῖος, ὅσον αὐτῷ καὶ ἡ
[3, 18]	φύσιν. ἐάν τις αὐτῶν ἀπογεύσηται,	τοσοῦτον	ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε κατατήκεσθαι πάντα
[3, 23]	ἐκάθευδεν ἐκ τοῦ πότου, καὶ	τοσοῦτον	ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἔζησεν, ὅσον
[3, 17]	σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ οὖν ἐς	τοσοῦτον	ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον βουλήν, ὡς
[3, 9]	δαίμονος εὖ καὶ καλῶς ἀγωνίζονται	τοσοῦτον,	ὅσον ἐνθουσιᾶν αὐτοὺς ἅπαξ· οἱ
[3, 19]	κατὰ τὸ καρτερόν, καὶ ἐς	τοσοῦτον	προῆλθε φιλοτιμίας, ὡς ἐξελάσαι αὐτὸν
[3, 13]	φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν Ταπύρων	τοσοῦτον,	ὥστε ζῆν αὐτοὺς ἐν οἴνῳ,
[3, 1]	αὐτοῦ ὁ καλούμενος Πηνειός. ἐς	τοῦτον	δὲ καὶ οἱ λοιποὶ ποταμοὶ
[3, 10]	ἐρῶντα τῶν καλῶς πεφυκότων καὶ	τοῦτον	ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς ὢν οὐδενὸς
[3, 27]	πατρίδα ὑποχείριον Λυδοῖς. ~Πέπυσμαι καὶ	τοῦτον	τὸν λόγον· εἰ δὲ ἀληθής
[3, 18]	θολερῷ. δύο δὲ ποταμοὺς περὶ	τοῦτον	τὸν τόπον ῥεῖν, καὶ τὸν
[3, 38]	~Ὅτι ἐν Ἀθήναις εὑρεθῆναι λέγουσι	πρῶτον	τὴν ἐλαίαν καὶ τὴν συκῆν,
[3, 42]	ἱστοὺς περιεῖρπον, καὶ τοῖς ταλάροις	ἐνεφώλευον	δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν ὀρόφων
[3, 14]	ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες	διημέρευον	ἐν ταῖς συνήθεσι διατριβαῖς, προσέταξε
[3, 17]	ἀντιφήσει καὶ Περικλέα τὸν Ξανθίππου	φιλόσοφον	γενέσθαι καὶ Ἐπαμεινώνδαν τὸν Πολύμνιδος
[3, 28]	πόλεως τόπον ἔνθα ἀνέκειτο πινάκιον	ἔχον	γῆς περίοδον, καὶ προσέταξε τῷ
[3, 39]	σῦκα, Τιρύνθιοι δὲ ἀχράδας δεῖπνον	εἶχον,	Ἰνδοὶ καλάμους, Καρμανοὶ φοίνικας, κέγχρον
[3, 42]	αἳ μὲν περὶ τοὺς ἱστοὺς	εἶχον,	καὶ ἐπονοῦντο περὶ τὴν Ἐργάνην
[3, 8]	ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος.	~Φρύνιχον	Ἀθηναῖοι στρατηγὸν εἵλοντο οὔτε κατὰ
[3, 40]	οἱ ὑπ´ ἐνίων Τίτυροι ὀνομαζόμενοι.	ἔσχον	δὲ τὸ ὄνομα ἐκ τῶν
[3, 25]	εὖ καὶ καλῶς ἀγωνισάμενοι τέλους	ἔτυχον	εὐκλεοῦς, καὶ δόξαν ἑαυτοῖς ἀθάνατον
[3, 1]	κλάδον ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ	νῦν	δι´ ἔτους ἐνάτου οἱ Δελφοὶ
[3, 10]	ἃ δ´ οὖν προῄρημαι, ταῦτα	νῦν	ἐρῶ. ὅτε τις τῶν παρ´
[3, 23]	ἄλλα αὐτοῦ. τί γὰρ δεῖ	νῦν	στενοχωρίᾳ λόγου περιλαμβάνειν τοσαύτην ἀνδρὸς
[3, 1]	ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ	νῦν	τοσαῦτα εἰρήσθω. ~Ἀναξαγόρᾳ τις τῷ
[3, 22]	τῶν οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ	οὖν	Αἰνείας τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας
[3, 23]	τις εἴη δύσερις. καλὸς δ´	οὖν	Ἀλέξανδρος μὴ ἡττώμενος τῆς Τύχης,
[3, 23]	πολέμιοι ἥμεροι γίνονται. ~Καλὰ μὲν	οὖν	Ἀλεξάνδρου τὰ ἐπὶ Γρανίκῳ καὶ
[3, 17]	αὐτὸς Ἐπαμεινώνδαν ἐξεπαίδευσεν. εἴ τις	οὖν	ἀπράκτους λέγει τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ
[3, 19]	τὰ τῆς μνήμης αὐτόν. ἐπιθέμενος	οὖν	αὐτῷ καὶ ἐπιβουλεύων ὁ Ἀριστοτέλης,
[3, 45]	φυλάττεσθαι δεῖν τὸ ἅρμα. ἐκεῖνον	οὖν	δέει τοῦ χρησμοῦ λόγος ἔχει
[3, 3]	κεφαλῇ τὸν στέφανον. ταῦτα μὲν	οὖν	δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν.
[3, 47]	πέντε καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη, ἅπερ	οὖν	διεβίωσεν, οὐδὲν ἀδικήσας τοὺς Ἀθηναίους
[3, 28]	οὐδαμοῦ γεγραμμένοι εἰσίν‘ ἐπὶ τούτοις	οὖν‘	εἶπε μέγα φρονεῖς, οἵπερ οὐδὲν
[3, 44]	θεωροὶ συμπολῖται κακούργοις περιτυγχάνουσιν. ὁ	οὖν	εἷς ἀπέδρα τοὺς λῃστάς, ὁ
[3, 2]	οἱ τοὺς δύο παῖδας οὕσπερ	οὖν	εἶχε μόνους ὁ Ἀναξαγόρας. ὃ
[3, 1]	ἔτι ἐχούσης τὸ μαντεῖον. στεφανωσάμενον	οὖν	ἐκ ταύτης τῆς δάφνης τῆς
[3, 1]	καὶ τιμῇ οὐδὲν ἧττον ἤπερ	οὖν	ἐκεῖνοι, οἳ τοὺς ἐξ Ὑπερβορέων
[3, 4]	μετεβάλετο ὁ Δίων, ἀλλ´ ὅπερ	οὖν	ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ
[3, 22]	ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν ἄλλων. ἡσθέντες	οὖν	ἐπὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς εὐσεβείᾳ
[3, 45]	ἔχει μηδέποτε ἀναβῆναι ἅρμα. διπλοῦς	οὖν	ἐπὶ τούτοις διαρρεῖ λόγος. ὃ
[3, 4]	αὐλὴν τὸν βίον κατέστρεψεν. οὐδὲν	οὖν	ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ Δίων,
[3, 17]	καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο; οἵπερ	οὖν	ἐς τοσοῦτον ἐνέτρεψαν τὴν σύγκλητον
[3, 18]	τὴν δὲ Εὐσεβῆ. τοὺς μὲν	οὖν	Εὐσεβεῖς ἐν εἰρήνῃ τε διάγειν
[3, 44]	κατὰ τοῦ φίλου. τῷ ἀποδράντι	οὖν	ἡ Πυθία ἀνεῖλε τάδε ἀνδρὶ
[3, 23]	εἶτα τῇ τρίτῃ ἐκάθευδε. δυοῖν	οὖν	θάτερον, ἢ Ἀλέξανδρος κακῶς τοσαύτας
[3, 18]	καὶ ἀθάνατος ἦν. πολλὰ μὲν	οὖν	καὶ ἄλλα ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ
[3, 20]	μὲν καὶ ἄλλα ἀπέπεμψαν ἀτὰρ	οὖν	καὶ βοῦν καὶ πλακοῦντα. ὃ
[3, 22]	ἀναθέμενος τοῖς ὤμοις ἔφερεν. ὑπερεκλαγέντες	οὖν	καὶ ἐπὶ τούτῳ οὐχ ἥκιστα,
[3, 24]	τῶν τε ἄλλων σπουδαίων, καὶ	οὖν	καὶ ὅπλα καλὰ ἔχειν. νικῶντι
[3, 1]	~Ποικίλη ἱστορία Βιβλίον ~Φέρε	οὖν	καὶ τὰ καλούμενα Τέμπη τὰ
[3, 19]	λοιπῇ δεξιούμενος αὐτοὺς τιμῇ καὶ	οὖν	καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν λόγων.
[3, 1]	αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες, ἀφ´ ἧσπερ	οὖν	καὶ τότε ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο.
[3, 17]	ἐστι τῶν Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο	οὖν	καὶ φιλόσοφοι, μηδ´ αὐτὸ τοῦτο
[3, 6]	ὑπὸ τοῦ πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ	οὖν	καὶ χρημάτων καὶ πατρίδος. ὅτι
[3, 24]	ὡς ἀληθῶς κοσμοῦντα αὐτόν. λέγεται	οὖν	ὁ τοῦ Γρύλλου τὴν μὲν
[3, 19]	ἔστιν ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ	οὖν	ὁρῶν ὁ Πλάτων οὐ προσίετο
[3, 27]	ἐστιν, οὐκ οἶδα· ὃ δ´	οὖν	πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι. Πλάτων ὁ
[3, 1]	συνουσίας ποιοῦνται καὶ συμπίνουσιν. ἅτε	οὖν	πολλῶν ὄντων τῶν θυόντων καὶ
[3, 10]	εἰπεῖν καλὰ ἔχω, ἃ δ´	οὖν	προῄρημαι, ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε
[3, 6]	χρημάτων καὶ πατρίδος. ὅτι μὲν	οὖν	τῆς οὐσίας ἀπέστη τοῖς Θηβαίοις,
[3, 1]	τοῖς νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν	οὖν	τῶν ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ
[3, 20]	ἄλλα ἀπέπεμψαν ἀτὰρ οὖν καὶ	βοῦν	καὶ πλακοῦντα. ὃ δὲ ἀπιδὼν
[3, 20]	οὐκ ἔστι βρῶμα. τὸν δὲ	βοῦν	προσέταξε κατὰ τὰ πάτρια σκευασθῆναι,
[3, 12]	ἐκ τούτων καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ	γοῦν	δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς·
[3, 17]	ἀπροφάσιστος ἐκεῖνος στρατιωτὴς ἦν. ἐστρατεύσατο	γοῦν	ἐπὶ Δήλιον, καὶ ἐς Ἀμφίπολιν
[3, 42]	καὶ Ἀλκιθόην. αἴτιον δὲ ὅτι	ἐπόθουν	τοὺς γαμέτας, καὶ διὰ τοῦτο
[3, 18]	ὡς μηδὲ τοὺς θεοὺς πολλάκις	ἀπαξιοῦν	ἐπιφοιτᾶν αὐτοῖς. οἱ δὲ τῆς
[3, 9]	τὴν Κρητῶν ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ.	οὔκουν	τῷ ἐξ Ἄρεος καὶ Ἔρωτος
[3, 41]	φλύειν. ἐντεῦθεν τὸν Διόνυσον Φλεῶνα	ἐκάλουν	καὶ Προτρύγαιον καὶ Σταφυλίτην καὶ
[3, 43]	ᾄδοντος ἐν τῇ ἀγωνίᾳ, ἣν	ἐπετέλουν	τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ αὐτοῦ
[3, 18]	ὅσον ἡμεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνον	διπλοῦν.	καὶ πολλὰς μὲν εἶναι καὶ
[3, 47]	λάμβανε. ~Τιμόθεον τὰ μὲν πρῶτα	ἐπῄνουν	Ἀθηναῖοι· ἐπεὶ δὲ ἔδοξεν ἁμαρτεῖν
[3, 1]	οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς	σὺν	αἰδοῖ καὶ τιμῇ οὐδὲν ἧττον
[3, 17]	τὸ Ἀριστοτέλους, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς	σὺν	Ἀλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου νέῳ ὄντι
[3, 43]	ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς	σὺν	αὐτῇ στολῇ κατέφυγεν ἐς τὸν
[3, 17]	ταῦτα· ἐγὼ μὲν γὰρ τὴν	σὺν	αὐτοῖς ἀπραγμοσύνην καὶ τὸν τῆς
[3, 17]	καὶ Κῦρος μὲν καὶ οἱ	σὺν	αὐτῷ ἀπέθανον, καλούσης δὲ τῆς
[3, 25]	Λεωνίδης ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ οἱ	σὺν	αὐτῷ τριακόσιοι τὸν μαντευόμενον αὐτοῖς
[3, 19]	Πλάτωνα, καὶ κατέλαβε διαλεγόμενον τοῖς	σὺν	ἑαυτῷ· ἦσαν δὲ μάλα συχνοὶ
[3, 1]	ἀκοάς, καὶ παραπέμπουσιν ἀπόνως καὶ	σὺν	ἡδονῇ, διὰ τοῦ μέλους τὸν
[3, 32]	διδάσκοντος κροῦσαι κελεύσαντος χορδήν τινα	σὺν	μέλει καὶ ἣν ἀπῄτει τὰ
[3, 19]	τοῦ ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε	σὺν	τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν
[3, 21]	ποτὲ ἐκ διδασκαλείου παῖς ἔτι	ὢν	Θεμιστοκλῆς. εἶτα προσιόντος Πεισιστράτου ὁ
[3, 10]	καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς	ὢν	οὐδενὸς ἤρα· δῆλον γὰρ ὡς
[3, 32]	τέχνῃ. ~Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου, παῖς	ὢν	οὔπω πρόσηβος, ἐμάνθανε κιθαρίζειν. τοῦ
[3, 6]	Θηβαῖος τά τε ἄλλα μεγαλόφρων	ὢν	πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ
[3, 17]	κατήγαγεν ἐς Σικελίαν, καὶ δι´	ὧν	αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ
[3, 47]	Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ δὲ ὧν	ἐν	Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων διέφθειρε
[3, 10]	κολάζουσιν, ἐπιγνώμονας αὐτοὺς καὶ ἐξεταστὰς	ὧν	ἐκεῖνοι πράττουσι κελεύοντες εἶναι. ~Οἱ
[3, 47]	ἐν Πλαταιαῖς νίκη· ὑπὲρ δὲ	ὧν	ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ τούτων
[3, 9]	τοῦ ἑτέρου τῶν θεῶν κατειλημμένοι,	ὧν	ἕνα φησὶν Ὅμηρος ὅμοια τῷ
[3, 19]	τῶν ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος,	ὧν	ἦν Μνάσων τε ὁ Φωκεὺς
[3, 23]	χρόνου τὰ ὅμοια αὐτοὺς λέγοντας,	ὧν	καὶ Εὐμένης ὁ Καρδιανὸς καὶ
[3, 19]	ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν	ἦν	Μνάσων τε ὁ Φωκεὺς καὶ
[3, 11]	θώρακα τόπῳ μαντικωτέραν γίνεσθαι, ἐξ	ὧν	τὰ ἐνύπνια. ~Οὔκ εἰσι θρυπτικοὶ
[3, 26]	δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας	παραλαβών,	τὸν υἱὸν καὶ τῆς οὐσίας
[3, 6]	ἔστι δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν	Θηβῶν	οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ δέομαι
[3, 19]	Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης οὔτε ἀκούσας,	συναγαγὼν	τοὺς ἑταίρους τῷ Σπευσίππῳ πάνυ
[3, 16]	ἀδικῶν ᾕρει τὰς πόλεις μηχανὰς	προσάγων	καὶ κατασείων καὶ ὑπορύττων τὰ
[3, 36]	δ´ ἐπὶ σύκῳ, τοὺς συκοφάντας	λέγων.	καὶ πρὸς τὸν ἐρόμενον διὰ
[3, 23]	ἡγεμόσιν ὑπὲρ τῆς αὔριον πορείας,	λέγων	ὅτι ἔσται πρωί. καὶ ἑβδόμῃ
[3, 18]	εἴ τῳ πιστὸς ὁ Χῖος	λέγων,	πεπιστεύσθω· ἐμοὶ δὲ δεινὸς εἶναι
[3, 3]	ἧκέ τις ἐκ Μαντινείας ἄγγελος,	λέγων	τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Γρύλλον
[3, 17]	ἐπεψήφισεν Ἀθηναίοις τὸν τῶν δέκα	στρατηγῶν	θάνατον, ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς τριάκοντα
[3, 19]	οὖν καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν	λόγων.	ἀποδημίας δὲ γενομένης ποτὲ τῷ
[3, 8]	στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν πολεμικῶν	ἔργων	ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς δέον,
[3, 44]	αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν	κακούργων,	τῶν ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ τοῦ
[3, 26]	Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις τῶν	πύργων	ἀνετράπη ὁ κληθεὶς ὕστερον Προδότης,
[3, 18]	οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους διακοσίων	μυριάδων.	ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν ἄλλον
[3, 1]	παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων	κλάδων	τίκτεται, ὡς ἐπὶ πλεῖστον τῆς
[3, 20]	βοῦν καὶ πλακοῦντα. ὃ δὲ	ἀπιδὼν	ἐς τὸν πλακοῦντα ἤρετο τί
[3, 40]	Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ τῶν	οἰναρίδων	δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν οἱ
[3, 22]	τοὺς πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν,	ὑπεριδὼν	τῶν ἄλλων. ἡσθέντες οὖν ἐπὶ
[3, 43]	Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´ ἐμῶν	τριπόδων,	ἔτι τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι
[3, 9]	γὰρ ἐκ τοῦ ἑτέρου τῶν	θεῶν	κατειλημμένοι, ὧν ἕνα φησὶν Ὅμηρος
[3, 43]	θεράποντα κατέκτας Ἥρης πρὸς βωμοῖσι,	θεῶν	τίσιν οὐκ ἀλεείνας. τοῖς δὲ
[3, 1]	τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ τῆς	Μηλιέων	καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν τῶν
[3, 1]	χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ	Δωριέων	καὶ Λοκρῶν τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι
[3, 19]	καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες τῶν	νέων	ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο τῆς
[3, 18]	Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις ἀνθρώπων ἕως	Ὑπερβορέων	ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους τῶν παρ´
[3, 1]	οὖν ἐκεῖνοι, οἳ τοὺς ἐξ	Ὑπερβορέων	τὰ ἱερὰ κομίζοντας τῷ αὐτῷ
[3, 43]	τοι φόνος ἀμφὶ χέρεσσι πουλὺς	ἀποστάζων	ἀπὸ λαΐνου οὐδοῦ ἐρύκει. οὔ
[3, 33]	καὶ τρόπον τινὰ τὴν τέχνην	ἐκφαυλίζων	παραβολῇ τῇ πρὸς φιλοσοφίαν. ~Ὅτι
[3, 20]	πέμμα ἐκεῖνο εἶναι; ὁ δὲ	κομίζων	ἀπεκρίνατο ὅτι ἐκ μέλιτος καὶ
[3, 4]	Πλάτωνος δὲ ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν	χρηματίζων	ὑπέρ τινων δημοσίων καὶ κοινῶν
[3, 26]	πόλει παρακαταθέμενος καὶ ἕνα τῶν	συνήθων	Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ τοῦ
[3, 16]	ὑπορύττων τὰ τείχη, Τιμόθεος δὲ	πείθων	καὶ διδάσκων λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν
[3, 2]	Κλαζομενίῳ σπουδάζοντι πρὸς τοὺς ἑταίρους	προσελθὼν	ἔφη τεθνηκέναι οἱ τοὺς δύο
[3, 24]	~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν τε ἄλλων	σπουδαίων,	καὶ οὖν καὶ ὅπλα καλὰ
[3, 16]	λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν	Ἀθηναίων	ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ φιλόσοφοι,
[3, 36]	αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ τῶν	Ἀθηναίων	πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´ ἐν
[3, 17]	κατέλυσε. Σωκράτης δὲ τῇ μὲν	Ἀθηναίων	πολιτείᾳ οὐκ ἠρέσκετο· τυραννικὴν γὰρ
[3, 17]	Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ τῶν	Ἀθηναίων	πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν εὕραντο;
[3, 47]	ἣν ἐπρέσβευσε κλέπτων τὴν τῶν	Ἀθηναίων	τείχισιν. ἔφυγε γὰρ κἀκεῖνος οὐ
[3, 18]	εἶναι καὶ μεγάλας πόλεις καὶ	βίων	ἰδιότητας, καὶ νόμους αὐτοῖς τετάχθαι
[3, 4]	οὖν ἐπὶ τούτοις μετεβάλετο ὁ	Δίων,	ἀλλ´ ὅπερ οὖν ἐξ ἀρχῆς
[3, 4]	δημώδη καὶ ἐς πολλοὺς ἐκπεφοίτηκεν.	~Δίων	δὲ ὁ Ἱππαρίνου μὲν παῖς
[3, 14]	λόγος ἔχει, τῶν οἰκιῶν τῶν	ἰδίων	καὶ τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ
[3, 37]	καθ´ ἑαυτὸν κίνδυνον. ~Νόμος ἐστὶ	Κείων,	οἱ πάνυ παρ´ αὐτοῖς γεγηρακότες,
[3, 22]	ὅ τι καὶ βούλεται τῶν	οἰκείων	ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν Αἰνείας
[3, 22]	οὐχ ἥκιστα, πάντων αὐτῷ τῶν	οἰκείων	κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς
[3, 23]	μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ τῶν	βασιλείων	ὁ Βαγώα οἶκος δέκα σταδίους·
[3, 16]	τὰς πόλεις μηχανὰς προσάγων καὶ	κατασείων	καὶ ὑπορύττων τὰ τείχη, Τιμόθεος
[3, 18]	ὑποστρέφει, εἶτα ἐπὶ τὴν τῶν	μειρακίων	ἡλικίαν ἀναχωρεῖ, εἶτα παῖς γίνεται,
[3, 14]	τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν	οἰκιῶν	τῶν ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων
[3, 14]	ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν	πολεμίων	τοῖς τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί γε
[3, 18]	τῶν μὲν ἄλλων τῶν πρότερον	ἐπιθυμιῶν	παύεται, ἀλλὰ καὶ εἴ του
[3, 40]	Διονύσου Σάτυροι ἦσαν οἱ ὑπ´	ἐνίων	Τίτυροι ὀνομαζόμενοι. ἔσχον δὲ τὸ
[3, 42]	ἀκούω δὲ ὅτι καὶ ταῖς	Λακεδαιμονίων	γυναιξὶν ἐνέπεσέ τις οἶστρος βακχικὸς
[3, 12]	δέονται τῶν ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς·	Λακεδαιμονίων	δέ ἐστιν αὕτη ἡ φωνή,
[3, 26]	πρὸς τὸν Πίνδαρον πρεσβείαν ἀπέστειλεν,	ἀξιῶν	Ἐφεσίους ὑπ´ αὐτῷ γενέσθαι, ὡς
[3, 1]	ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ καὶ πράως	προϊὼν	ἐλαίου δίκην, πολλὴ δὲ κατ´
[3, 1]	καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν τῶν	Ἑσπερίων.	οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν αὐτοὺς
[3, 19]	ἔνδον ἐβάδιζε σὺν τοῖς ἑταίροις.	τριῶν	δὲ μηνῶν διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης
[3, 26]	προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν	Ἐφεσίων	γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον καὶ
[3, 26]	θυγατριδοῦς τοῦ Λυδοῦ, διαδεξάμενος τὴν	Ἐφεσίων	τυραννίδα πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας
[3, 18]	δὲ οἱ οἰκήτορες οὐκ ἐλάττους	διακοσίων	μυριάδων. ἀποθνήσκουσι δὲ τὸν μὲν
[3, 4]	ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ τινων	δημοσίων	καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ δὲ
[3, 42]	οἶστρος βακχικὸς καὶ ταῖς τῶν	Χίων.	καὶ αἱ τῶν Βοιωτῶν δὲ
[3, 15]	τό γε μὴν ὑπὲρ τῶν	Θρᾳκῶν,	ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ διαβεβόηται
[3, 14]	μόνον ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ τῶν	γυναικῶν	αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς ἐν ταὐτῷ
[3, 19]	καὶ τρόπον τινὰ καὶ ἐλεγκτικῶς,	ἀδικῶν	ἅμα καὶ ἀγνωμονῶν ἦν δῆλος·
[3, 16]	καὶ λυπῶν τὰ μέγιστα καὶ	ἀδικῶν	ᾕρει τὰς πόλεις μηχανὰς προσάγων
[3, 8]	εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι τῶν	πολεμικῶν	ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ ἐς
[3, 3]	καὶ ἐκεῖνον τὸν λέγοντα ὅτι	νικῶν	μέντοι τέθνηκε, πάλιν ὁ Ξενοφῶν
[3, 16]	τείχη, Τιμόθεος δὲ πείθων καὶ	διδάσκων	λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι τῶν
[3, 24]	τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν τῶν	καλῶν.	~Ὁ Λεωνίδης ὁ Λακεδαιμόνιος καὶ
[3, 10]	ὅτε τις τῶν παρ´ αὐτοῖς	καλῶν	πλούσιον ἐραστὴν προείλετο χρηστοῦ πένητος,
[3, 1]	τόπον. ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες	Θετταλῶν	καὶ τὸν Ἀπόλλωνα τὸν Πύθιον
[3, 29]	οἰκουμένης ἀρχῇ, ὅτε καὶ Ἰνδοὺς	ἑλὼν	ἐς Βαβυλῶνα ὑπέστρεψεν. ~Ἀμοιβεὺς ὁ
[3, 1]	τέθηλε καὶ δίκην τῶν εὐγενῶν	ἀμπέλων	κατὰ τῶν ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει
[3, 1]	τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν	ὑψηλῶν	δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς,
[3, 26]	ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε, τῶν	φίλων	δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ βουληθέντας
[3, 17]	Θαλῆς τὴν Ἰωνίαν πολλὰ ὤνησαν,	Χίλων	δὲ Λακεδαιμονίους, Μυτιληναίους γε μὴν
[3, 22]	θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν τῶν	ἄλλων.	ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ τοῦ
[3, 44]	τῷ λοιπῷ τῶν κακούργων, τῶν	ἄλλων	προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν λῃστοῦ
[3, 8]	ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ τῶν	ἄλλων	προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς πυρριχισταῖς
[3, 24]	ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε τῶν τε	ἄλλων	σπουδαίων, καὶ οὖν καὶ ὅπλα
[3, 34]	προσέταττον γὰρ διά τε τῶν	ἄλλων	σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ διὰ
[3, 20]	ἐκ μέλιτος καὶ τυροῦ καὶ	ἄλλων	τινῶν ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος
[3, 18]	ἂν γεύσηται τούτων, τῶν μὲν	ἄλλων	τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ
[3, 7]	βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ τῶν	πολλῶν	κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας καθεζομένους
[3, 1]	ποιοῦνται καὶ συμπίνουσιν. ἅτε οὖν	πολλῶν	ὄντων τῶν θυόντων καὶ τῶν
[3, 18]	καὶ καταστρέφονται τοὺς ὁμόρους, καὶ	παμπόλλων	ἐθνῶν μία πόλις κρατεῖ αὕτη.
[3, 17]	Ταραντίνοις δὲ ἐγένετο ἀγαθὸν Ἀρχύτας,	Σόλων	δὲ Ἀθηναίοις, Βίας δὲ καὶ
[3, 18]	καὶ αὐτοὶ καὶ γίνονται μεθ´	ὅπλων,	καὶ ἀεὶ πολεμοῦσι, καὶ καταστρέφονται
[3, 26]	Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ τῶν	πυλῶν	καὶ τῶν τειχῶν θώμιγγας συνάψαι
[3, 19]	ἀπεκρίνατο ἐκεῖνος μὲν οὐ νοσεῖ,	ἐνοχλῶν	δὲ αὐτὸν Ἀριστοτέλης παραχωρῆσαι πεποίηκε
[3, 14]	λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν	Δάμων.	ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε καὶ
[3, 17]	τῆς ἡσυχίας ἔρωτα κἂν ἁρπάσαιμι	ἐπιδραμών.	~Περιηγεῖταί τινα Θεόπομπος συνουσίαν Μίδου
[3, 43]	δὲ Πυθία ἀπεκρίνατο βαῖν´ ἀπ´	ἐμῶν	τριπόδων, ἔτι τοι φόνος ἀμφὶ
[3, 29]	πλάνης ἄοικος πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς	δυσείμων	βίον ἔχων ἐφήμερον. καὶ ὅμως
[3, 19]	ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν	γνωρίμων	οὐ πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα ἐκ
[3, 1]	τὸ χλοάζον πᾶν, καὶ ἔστιν	ὀφθαλμῶν	πανήγυρις. ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς
[3, 1]	καὶ τῆς Οἴτης καὶ τῆς	Αἰνιάνων	χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ
[3, 1]	καὶ τέθηλε καὶ δίκην τῶν	εὐγενῶν	ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν δένδρων
[3, 1]	τῶν παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν	ἐξηρτημένων	κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ πλεῖστον
[3, 33]	ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ τῶν	λεγομένων	ἐπέλεγεν εἰ μὴ ἐγὼ τάδε
[3, 6]	καταφρονητικὸς τῶν ὑπὸ τοῦ πλήθους	θαυμαζομένων,	ἀτὰρ οὖν καὶ χρημάτων καὶ
[3, 22]	οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ τὰς τῶν	ἁλισκομένων	τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο
[3, 26]	συνεβούλευε προσελθόντας δεῖσθαι τοῦ Λυδοῦ.	προβαλλομένων	δὲ τὴν ἱκετηρίαν τῶν Ἐφεσίων
[3, 19]	τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ μηνῶν	διαγενομένων	ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ τῆς
[3, 19]	σὺν τοῖς ἑταίροις. τριῶν δὲ	μηνῶν	διαγενομένων ὁ Ξενοκράτης ἀφίκετο ἐκ
[3, 18]	καταστρέφονται τοὺς ὁμόρους, καὶ παμπόλλων	ἐθνῶν	μία πόλις κρατεῖ αὕτη. εἰσὶ
[3, 1]	τῶν ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν	δεινῶν.	ἔστι δὴ χῶρος μεταξὺ κείμενος
[3, 14]	ἀπομισθώσαντας αὐτά, καὶ οὐ μόνον	ἐκείνων,	ἀλλὰ καὶ τῶν γυναικῶν αὐτοῖς
[3, 43]	τὰ ὅπλα θέμενοι ἀνάστατοι ὑπ´	ἐκείνων	ἐγένοντο, καὶ ἡ πόλις αὐτῶν
[3, 16]	ἡ γυνὴ αὐτῷ. ~Εἶτα τίς	ἀμείνων	ἦν στρατηγεῖν, Δημήτριος ὁ πολιορκητὴς
[3, 17]	Ξενοφῶν στρατιώτης ἀγαθὸς ἦν καὶ	ἀμείνων	στρατηγός, ὅτε Κύρῳ συνανέβη· καὶ
[3, 4]	χρηματίζων ὑπέρ τινων δημοσίων καὶ	κοινῶν	πραγμάτων, ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ
[3, 4]	ὁμιλητὴς ἔτυχε μὲν χρηματίζων ὑπέρ	τινων	δημοσίων καὶ κοινῶν πραγμάτων, ὁ
[3, 20]	μέλιτος καὶ τυροῦ καὶ ἄλλων	τινῶν	ἐσκεύασται. ὁ δὲ Λύσανδρος ἀλλὰ
[3, 47]	ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ τῶν	προγόνων	ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν ὤνητο
[3, 19]	καὶ ἐλεγκτικῶς, ἀδικῶν ἅμα καὶ	ἀγνωμονῶν	ἦν δῆλος· καὶ διὰ ταῦτα
[3, 44]	ἑτέρῳ δὲ ἔκτεινας τὸν ἑταῖρον	ἀμύνων·	οὔ ς´ ἐμίανεν αἷμα, πέλεις
[3, 17]	ἐξέωσε· καὶ ἐν Αἰγύπτῳ δὲ	συνὼν	τῷ Πτολεμαίῳ νομοθεσίας ἦρξε. τίς
[3, 18]	τῆς γῆς χωρὶς ἀρότρων καὶ	βοῶν,	γεωργεῖν δὲ καὶ σπείρειν οὐδὲν
[3, 26]	τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ τούτων	ἐπινοῶν	τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ συνεβούλευε
[3, 19]	δὲ τῆς συνουσίας οὐδὲν οὔτε	εἰπὼν	πρὸς τὸν Πλάτωνα ὁ Ξενοκράτης
[3, 1]	μὲν οὖν τῶν ἐν Θετταλίᾳ	Τεμπῶν	καὶ ἐμοὶ νῦν τοσαῦτα εἰρήσθω.
[3, 1]	ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ τῶν	Τεμπῶν	ὁ Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται, σχολῇ
[3, 16]	μὲν βίᾳ καὶ πλεονεξίᾳ καὶ	λυπῶν	τὰ μέγιστα καὶ ἀδικῶν ᾕρει
[3, 18]	γε τὸν Ὠκεανὸν μυριάσι χιλίαις	ἀνθρώπων	ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους
[3, 22]	ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς τῶν	ἀνθρώπων	καὶ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς
[3, 44]	ἀνεῖλε τάδε ἀνδρὶ φίλῳ θνήσκοντι	παρὼν	πέλας οὐκ ἐβοήθεις. οὔ σε
[3, 4]	ἐξ ἀρχῆς ἔπραττε, τοῦτο καὶ	δρῶν	διετέλεσεν. ~Ἀντίγονόν γε μήν φασι
[3, 1]	ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν	ἀνδρῶν	τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι
[3, 1]	εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν	δένδρων	ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν αὐτοῖς, πολλὴ
[3, 1]	ἡ σκιὰ ἐκ τῶν παραπεφυκότων	δένδρων	καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται,
[3, 9]	ποιήματα. ~Ἐρῶντι ἀνδρί τις οὐκ	ἐρῶν	ἐπειγούσης τῆς μάχης καὶ συνάγοντος
[3, 22]	Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον τῶν	ἐλευθέρων	ἓν ὅ τι καὶ βούλεται
[3, 16]	ἐγὼ μὲν ἐρῶ τὸν τῶν	ἀμφοτέρων	τρόπον· ἔνεστι δ´ ὑμῖν προτιμῆσαι
[3, 1]	τῆς Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ	Λοκρῶν	τῶν Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ
[3, 19]	βαδίζοντα οὗ κατέλιπε τὸν Πλάτωνα.	ὁρῶν	δὲ αὐτὸν μετὰ τῶν γνωρίμων
[3, 19]	ἀλλότρια φιλοσόφου, δῆλον. ἅπερ οὖν	ὁρῶν	ὁ Πλάτων οὐ προσίετο τὸν
[3, 28]	ἦν καὶ πείσαντος φιλοσοφίας ἐπιθυμῆσαι.	~Ὁρῶν	ὁ Σωκράτης τὸν Ἀλκιβιάδην τετυφωμένον
[3, 19]	Πλάτωνι, καὶ δακτυλίους δὲ πολλοὺς	φορῶν	ἐκαλλύνετο ἐπὶ τούτῳ· καὶ μωκία
[3, 10]	δύο. ~Περὶ τῶν ἐν Λακεδαίμονι	ἐφόρων	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα εἰπεῖν
[3, 18]	καρποὺς ἐκ τῆς γῆς χωρὶς	ἀρότρων	καὶ βοῶν, γεωργεῖν δὲ καὶ
[3, 13]	~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ τῶν	Ταπύρων	τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς ἐν
[3, 6]	ὁ Θηβαῖος τά τε ἄλλα	μεγαλόφρων	ὢν πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς τῶν
[3, 26]	ἄλλα ἐδόκει φιλόπατρις εἶναι καὶ	σώφρων,	καὶ τοῦ μὴ δουλεῦσαι τὴν
[3, 1]	συχναί, καὶ ἐπιρρεῖ νάματα ὑδάτων	ψυχρῶν	καὶ πιεῖν ἡδίστων. λέγεται δὲ
[3, 19]	τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν ἦν	Μνάσων	τε ὁ Φωκεὺς καὶ ἄλλοι
[3, 1]	προειρημέναι καὶ αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ	μέσων	δὲ τῶν Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς
[3, 6]	δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος τῶν Θηβῶν	οἰκισθεισῶν	πάλιν ἔφη οὐ δέομαι πόλεως,
[3, 43]	οὐδοῦ ἐρύκει. οὔ σε θεμιστεύσω·	Μουσῶν	θεράποντα κατέκτας Ἥρης πρὸς βωμοῖσι,
[3, 16]	διδάσκων λόγῳ ὅτι λυσιτελέστερόν ἐστι	τῶν	Ἀθηναίων ἀκούειν. ~Ἐπολιτεύσαντο οὖν καὶ
[3, 36]	ἐρόμενον αὐτὸν τίς ἐστιν ἡ	τῶν	Ἀθηναίων πόλις; ἔφη παγκάλη· ἀλλ´
[3, 17]	τὴν Ῥώμην ἀφίκοντο ἐκεῖνοι ὑπὲρ	τῶν	Ἀθηναίων πρεσβεύοντες, καὶ αὐτοῖς σωτηρίαν
[3, 22]	Ἴλιον, οἰκτείραντες οἱ Ἀχαιοὶ τὰς	τῶν	ἁλισκομένων τύχας καὶ πάνυ Ἑλληνικῶς
[3, 22]	πατρῴους θεοὺς βαστάσας ἔφερεν, ὑπεριδὼν	τῶν	ἄλλων. ἡσθέντες οὖν ἐπὶ τῇ
[3, 44]	συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν κακούργων,	τῶν	ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ τοῦ μὲν
[3, 8]	ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ	τῶν	ἄλλων προῃροῦντο. ἀλλ´ ἐπεὶ τοῖς
[3, 34]	βούλεται· προσέταττον γὰρ διά τε	τῶν	ἄλλων σωφρονεῖν τοὺς πολίτας καὶ
[3, 1]	μηδὲν ἀσθενέστερον ὅσα βούλεται δεικνύναι	τῶν	ἀνδρῶν τῶν κατὰ χειρουργίαν δεινῶν.
[3, 22]	ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς	τῶν	ἀνθρώπων καὶ τοὺς θεοὺς καὶ
[3, 17]	ἀλλ´ οὐδὲ τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει	τῶν	ἀσεβημάτων. ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ
[3, 23]	τετράδι μετὰ εἰκάδα· ἀπεῖχε δὲ	τῶν	βασιλείων ὁ Βαγώα οἶκος δέκα
[3, 42]	ταῖς τῶν Χίων. καὶ αἱ	τῶν	Βοιωτῶν δὲ ὡς ἐνθεώτατα ἐμάνησαν
[3, 19]	Πλάτωνα. ὁρῶν δὲ αὐτὸν μετὰ	τῶν	γνωρίμων οὐ πρὸς Πλάτωνα ἀναχωροῦντα
[3, 14]	οὐ μόνον ἐκείνων, ἀλλὰ καὶ	τῶν	γυναικῶν αὐτοῖς ἀποστάντας, ὡς ἐν
[3, 14]	τῶν οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ	τῶν	δωμάτων ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις
[3, 19]	Ἀριστοτέλης, χορόν τινα τῶν ὁμιλητῶν	τῶν	ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν ἦν Μνάσων
[3, 22]	πάνυ Ἑλληνικῶς τοῦτο ἐκήρυξαν, ἕκαστον	τῶν	ἐλευθέρων ἓν ὅ τι καὶ
[3, 1]	νικῶσι διδόασιν. ὑπὲρ μὲν οὖν	τῶν	ἐν Θετταλίᾳ Τεμπῶν καὶ ἐμοὶ
[3, 10]	οὐχ ὑπὸ τοῖς δύο. ~Περὶ	τῶν	ἐν Λακεδαίμονι ἐφόρων πολλὰ μὲν
[3, 19]	ἐς τὴν πόλιν, ἤρετό τινα	τῶν	ἐν τῇ περιπάτῳ ὅπου ποτὲ
[3, 18]	μεγάλα, καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲ	τῶν	ἐνταυθοῖ διπλασίονας τὸ μέγεθος, καὶ
[3, 1]	ἐκ τῶν παραπεφυκότων δένδρων καὶ	τῶν	ἐξηρτημένων κλάδων τίκτεται, ὡς ἐπὶ
[3, 12]	καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται	τῶν	ἐραστῶν εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ
[3, 10]	καὶ ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ	τῶν	ἐραστῶν πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια
[3, 1]	Μηλιέων καὶ Δωριέων καὶ Λοκρῶν	τῶν	Ἑσπερίων. οὗτοι δὲ καὶ παραπέμπουσιν
[3, 1]	ἐνακμάζει καὶ τέθηλε καὶ δίκην	τῶν	εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ τῶν ὑψηλῶν
[3, 26]	Λυδοῦ. προβαλλομένων δὲ τὴν ἱκετηρίαν	τῶν	Ἐφεσίων γελάσαντά φασι τὸν Κροῖσον
[3, 9]	μὲν γὰρ ἐκ τοῦ ἑτέρου	τῶν	θεῶν κατειλημμένοι, ὧν ἕνα φησὶν
[3, 6]	γνώριμον· ἔστι δὲ ἐκεῖνο. ἀπαλλαττόμενος	τῶν	Θηβῶν οἰκισθεισῶν πάλιν ἔφη οὐ
[3, 15]	προσιόντες. τό γε μὴν ὑπὲρ	τῶν	Θρᾳκῶν, ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ
[3, 1]	συμπίνουσιν. ἅτε οὖν πολλῶν ὄντων	τῶν	θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς,
[3, 14]	καπηλείοις λόγος ἔχει, τῶν οἰκιῶν	τῶν	ἰδίων καὶ τῶν δωμάτων ἐξοικισθέντας,
[3, 1]	πολλῶν ὄντων τῶν θυόντων καὶ	τῶν	καθαγιζόντων συνεχῶς, εἰκότως καὶ τοῖς
[3, 44]	δεύτερος αὐτῶν συνεπλάκη τῷ λοιπῷ	τῶν	κακούργων, τῶν ἄλλων προαναλωθέντων, καὶ
[3, 24]	τὰ τοιαῦτα καὶ ἀξιοῦντος ἑαυτὸν	τῶν	καλῶν. ~Ὁ Λεωνίδης ὁ Λακεδαιμόνιος
[3, 10]	ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα	τῶν	καλῶς πεφυκότων καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν,
[3, 1]	ὅσα βούλεται δεικνύναι τῶν ἀνδρῶν	τῶν	κατὰ χειρουργίαν δεινῶν. ἔστι δὴ
[3, 33]	πολλάκις ἠκροᾶτο, καὶ κηλούμενος ἐκ	τῶν	λεγομένων ἐπέλεγεν εἰ μὴ ἐγὼ
[3, 19]	καὶ οὖν καὶ τῇ κοινωνίᾳ	τῶν	λόγων. ἀποδημίας δὲ γενομένης ποτὲ
[3, 18]	ὃς γὰρ ἂν γεύσηται τούτων,	τῶν	μὲν ἄλλων τῶν πρότερον ἐπιθυμιῶν
[3, 19]	λόγου καὶ οἱ μάλιστα δοκοῦντες	τῶν	νέων ἐπιφανεῖς. ἐπεὶ δὲ ἐπαύσατο
[3, 22]	ἓν ὅ τι καὶ βούλεται	τῶν	οἰκείων ἀποφέρειν ἀράμενον. ὁ οὖν
[3, 22]	τούτῳ οὐχ ἥκιστα, πάντων αὐτῷ	τῶν	οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι
[3, 14]	ἐνοικεῖν τοῖς καπηλείοις λόγος ἔχει,	τῶν	οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ τῶν
[3, 40]	τοῦ Διονύσου φυτείαν καὶ τὰ	τῶν	οἰναρίδων δάση. ~Ὅτι τὸ πολυκαρπεῖν
[3, 19]	Πλάτωνι ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν τινα	τῶν	ὁμιλητῶν τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν
[3, 42]	ταλάροις ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ	τῶν	ὀρόφων ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος
[3, 10]	ταῦτα νῦν ἐρῶ. ὅτε τις	τῶν	παρ´ αὐτοῖς καλῶν πλούσιον ἐραστὴν
[3, 18]	ἕως Ὑπερβορέων ἀφικέσθαι. καὶ πυθομένους	τῶν	παρ´ ἡμῖν τούτους εἶναι τοὺς
[3, 1]	κατ´ αὐτοῦ ἡ σκιὰ ἐκ	τῶν	παραπεφυκότων δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων
[3, 1]	διὰ τοῦ μέλους τὸν κάματον	τῶν	παριόντων ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ
[3, 8]	κατεκτήσατο τὸ θέατρον καὶ ἐκράτησε	τῶν	παρόντων, ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο
[3, 8]	αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν, πιστεύσαντες ὅτι	τῶν	πολεμικῶν ἔργων ἡγήσεται καλῶς καὶ
[3, 14]	αὐτῶν ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ	τῶν	πολεμίων τοῖς τείχεσι προσβαλόντων ἐκεῖνοί
[3, 7]	ἐπιδεῖξαι βουλόμενος ὅτι τῆς ἐκ	τῶν	πολλῶν κακοφημίας ὑπερφρονεῖ, θεασάμενός τινας
[3, 47]	ὀλίγον ἔσωσεν, οὐδὲ μὴν αἱ	τῶν	προγόνων ἀρεταί. Θεμιστοκλῆς δὲ οὐδὲν
[3, 18]	γεύσηται τούτων, τῶν μὲν ἄλλων	τῶν	πρότερον ἐπιθυμιῶν παύεται, ἀλλὰ καὶ
[3, 26]	ὁ Πίνδαρος Ἐφεσίοις ἐκδήσαντας ἐκ	τῶν	πυλῶν καὶ τῶν τειχῶν θώμιγγας
[3, 26]	πόλιν Κροῖσος. ἐπεὶ δέ τις	τῶν	πύργων ἀνετράπη ὁ κληθεὶς ὕστερον
[3, 43]	τῇ Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ αὐτοῦ	τῶν	Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα λαβόντων
[3, 26]	τῇ πόλει παρακαταθέμενος καὶ ἕνα	τῶν	συνήθων Πασικλέα ἀποδείξας ἐπίτροπον καὶ
[3, 38]	πρῶτοι. καὶ ἀγῶνα τὸν διὰ	τῶν	σωμάτων πρῶτοι ἐπενόησαν, καὶ ἀπεδύσαντο
[3, 13]	αὐτοῦ. ~Ὅτι φιλοινότατον ἔθνος τὸ	τῶν	Ταπύρων τοσοῦτον, ὥστε ζῆν αὐτοὺς
[3, 24]	καὶ ἐκεῖνός ἐστι. ~Ξενοφῶντι ἔμελε	τῶν	τε ἄλλων σπουδαίων, καὶ οὖν
[3, 14]	διατριβαῖς, προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ	τῶν	τειχῶν διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ τοῦτο
[3, 26]	ἐκδήσαντας ἐκ τῶν πυλῶν καὶ	τῶν	τειχῶν θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι
[3, 1]	αἱ ἀνάπαυλαι. διὰ μέσων δὲ	τῶν	Τεμπῶν ὁ Πηνειὸς ποταμὸς ἔρχεται,
[3, 40]	ἔσχον δὲ τὸ ὄνομα ἐκ	τῶν	τερετισμάτων, οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ
[3, 6]	μεγαλόφρων ὢν πεφώραται καὶ καταφρονητικὸς	τῶν	ὑπὸ τοῦ πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ
[3, 1]	δίκην τῶν εὐγενῶν ἀμπέλων κατὰ	τῶν	ὑψηλῶν δένδρων ἀνέρπει καὶ συμπέφυκεν
[3, 26]	ἀπαλλάττεσθαι. ὃ δὲ οὐκ ἀντεῖπε,	τῶν	φίλων δὲ τοὺς συναπαίρειν αὐτῷ
[3, 42]	τις οἶστρος βακχικὸς καὶ ταῖς	τῶν	Χίων. καὶ αἱ τῶν Βοιωτῶν
[3, 26]	ἐπίτροπον καὶ τοῦ παιδὸς καὶ	τῶν	χρημάτων, ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ
[3, 10]	ὡς ἔοικε τὴν φιλοχρηματίαν τῇ	τῶν	χρημάτων ζημίᾳ. ἄλλον δέ τινα
[3, 1]	κρῆναι συχναί, καὶ ἐπιρρεῖ νάματα	ὑδάτων	ψυχρῶν καὶ πιεῖν ἡδίστων. λέγεται
[3, 27]	ὑπὸ Σωκράτους ὠνούμενος ὅπλα ὁ	Πλάτων,	ἀνεστάλη τῆς ὁρμῆς, διαλεχθέντος αὐτῷ
[3, 17]	τὰ οἰκεῖα, οὗτος ἐκεῖνος ἦν.	Πλάτων	δὲ ὁ Ἀρίστωνος Δίωνα κατήγαγεν
[3, 27]	δ´ οὖν πέπυσμαι, ἐκεῖνό ἐστι.	Πλάτων	ὁ Ἀρίστωνος ὑπὸ πενίας φασὶ
[3, 19]	συμβαδίζειν τῷ Πλάτωνι. ὁ δὲ	Πλάτων	ὀγδοήκοντα ἔτη ἐγεγόνει, καὶ ὁμοῦ
[3, 19]	δῆλον. ἅπερ οὖν ὁρῶν ὁ	Πλάτων	οὐ προσίετο τὸν ἄνδρα, προετίμα
[3, 19]	ἠρέσκετο τῷ βίῳ αὐτοῦ ὁ	Πλάτων	οὐδὲ τῇ κατασκευῇ τῇ περὶ
[3, 19]	καὶ διὰ ταῦτα ἀποστὰς ὁ	Πλάτων	τοῦ ἔξω περιπάτου, ἔνδον ἐβάδιζε
[3, 19]	περιπάτῳ ὅπου ποτὲ εἴη ὁ	Πλάτων·	ὑπώπτευε γὰρ αὐτὸν μαλακίζεσθαι. ὃ
[3, 4]	ὑπέρ τινων δημοσίων καὶ κοινῶν	πραγμάτων,	ὁ δὲ παῖς αὐτοῦ ἐκ
[3, 17]	οὐδὲ τοῖς τριάκοντα ἐκοινώνει τῶν	ἀσεβημάτων.	ἔνθα δὲ ἐχρῆν ὑπὲρ τῆς
[3, 26]	καὶ τοῦ παιδὸς καὶ τῶν	χρημάτων,	ἀπῆρεν ἐς Πελοπόννησον, τυραννικοῦ βίου
[3, 10]	ἔοικε τὴν φιλοχρηματίαν τῇ τῶν	χρημάτων	ζημίᾳ. ἄλλον δέ τινα ἄνδρα
[3, 6]	πλήθους θαυμαζομένων, ἀτὰρ οὖν καὶ	χρημάτων	καὶ πατρίδος. ὅτι μὲν οὖν
[3, 22]	ἥκιστα, πάντων αὐτῷ τῶν οἰκείων	κτημάτων	ἀπέστησαν, ὁμολογοῦντες ὅτι πρὸς τοὺς
[3, 40]	δὲ τὸ ὄνομα ἐκ τῶν	τερετισμάτων,	οἷς χαίρουσι. Σάτυροι δὲ ἀπὸ
[3, 14]	οἰκιῶν τῶν ἰδίων καὶ τῶν	δωμάτων	ἐξοικισθέντας, καὶ τοῖς ξένοις τοῖς
[3, 38]	καὶ ἀγῶνα τὸν διὰ τῶν	σωμάτων	πρῶτοι ἐπενόησαν, καὶ ἀπεδύσαντο καὶ
[3, 19]	ὁ Ἀριστοτέλης, χορόν τινα τῶν	ὁμιλητῶν	τῶν ἑαυτοῦ περιστησάμενος, ὧν ἦν
[3, 9]	λατρείαν ὑπομένοντες εἰκότως κατὰ τὴν	Κρητῶν	ἔννοιαν κατορθοῦσι διπλᾶ. οὔκουν τῷ
[3, 43]	Ἥρᾳ, στασιασάντων ὑπὲρ αὐτοῦ τῶν	Συβαριτῶν	καὶ τὰ ὅπλα λαβόντων ἐπ´
[3, 46]	δὲ οὐκ ἐς πάντας ἐξεφοίτησεν.	~Σταγειριτῶν	νόμος οὗτος καὶ πάντη Ἑλληνικός.
[3, 22]	καὶ ἐπὶ τούτῳ οὐχ ἥκιστα,	πάντων	αὐτῷ τῶν οἰκείων κτημάτων ἀπέστησαν,
[3, 43]	ἀγωνίᾳ, ἣν ἐπετέλουν τῇ Ἥρᾳ,	στασιασάντων	ὑπὲρ αὐτοῦ τῶν Συβαριτῶν καὶ
[3, 44]	λοιπῷ τῶν κακούργων, τῶν ἄλλων	προαναλωθέντων,	καὶ τοῦ μὲν λῃστοῦ ἥμαρτεν,
[3, 1]	καὶ συμπίνουσιν. ἅτε οὖν πολλῶν	ὄντων	τῶν θυόντων καὶ τῶν καθαγιζόντων
[3, 43]	τῶν Συβαριτῶν καὶ τὰ ὅπλα	λαβόντων	ἐπ´ ἀλλήλους, φοβηθεὶς ὁ κιθαρῳδὸς
[3, 1]	ὄντων τῶν θυόντων καὶ τῶν	καθαγιζόντων	συνεχῶς, εἰκότως καὶ τοῖς βαδίζουσι
[3, 1]	τοῦ μέλους τὸν κάματον τῶν	παριόντων	ἀφανίσαντες. παρ´ ἑκάτερα δὲ τοῦ
[3, 14]	ἐπεὶ τῶν πολεμίων τοῖς τείχεσι	προσβαλόντων	ἐκεῖνοί γε τὰς φρουρὰς ἐκλιπόντες
[3, 8]	τὸ θέατρον καὶ ἐκράτησε τῶν	παρόντων,	ὥστε παραχρῆμα αὐτὸν εἵλοντο στρατηγεῖν,
[3, 1]	ἅτε οὖν πολλῶν ὄντων τῶν	θυόντων	καὶ τῶν καθαγιζόντων συνεχῶς, εἰκότως
[3, 10]	κἀγαθὸν οὐδενὸς ἐρῶντα τῶν καλῶς	πεφυκότων	καὶ τοῦτον ἐζημίωσαν, ὅτι χρηστὸς
[3, 1]	αὐτοῦ ἡ σκιὰ ἐκ τῶν	παραπεφυκότων	δένδρων καὶ τῶν ἐξηρτημένων κλάδων
[3, 47]	Σπάρτην· λέγω δὲ ἣν ἐπρέσβευσε	κλέπτων	τὴν τῶν Ἀθηναίων τείχισιν. ἔφυγε
[3, 12]	ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται τῶν	ἐραστῶν	εἰσπνεῖν αὐτοῖς· Λακεδαιμονίων δέ ἐστιν
[3, 10]	ἄλλον. δεινὴ γὰρ ἡ τῶν	ἐραστῶν	πρὸς τὰ παιδικὰ εὔνοια ἀρετὰς
[3, 1]	νάματα ὑδάτων ψυχρῶν καὶ πιεῖν	ἡδίστων.	λέγεται δὲ τὰ ὕδατα ταῦτα
[3, 18]	ἀφανέστερος τὴν φύσιν, ἀνθρώπου δὲ	κρείττων,	ἐπεὶ καὶ ἀθάνατος ἦν. πολλὰ
[3, 16]	μηχανὰς προσάγων καὶ κατασείων καὶ	ὑπορύττων	τὰ τείχη, Τιμόθεος δὲ πείθων
[3, 7]	ὑμεῖς‘ εἶπε Δυσμενίδαι; τὸ ἦθος	αὐτῶν	ἅμα ἐκκαλύψας διὰ τούτου τοῦ
[3, 18]	ἔχοντας τὴν φύσιν. ἐάν τις	αὐτῶν	ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει δακρύων, ὥστε
[3, 14]	περιῃρημένης. λέγει δὲ ταῦτα ὑπὲρ	αὐτῶν	Δάμων. ὁμολογεῖν δὲ τούτοις ἔοικε
[3, 14]	τοι καὶ Λεωνίδης ὁ στρατηγὸς	αὐτῶν	ἐν πολιορκίᾳ ἰσχυρᾷ, ἐπεὶ τῶν
[3, 43]	ἐκείνων ἐγένοντο, καὶ ἡ πόλις	αὐτῶν	ἠφανίσθη. ~Νεανίσκοι τρεῖς ἐς Δελφοὺς
[3, 43]	εἰ Διὸς ἔγγονοι εἶεν· ἀλλ´	αὐτῶν	κεφαλῇσι καὶ ἐν σφετέροισι τέκεσσιν
[3, 1]	πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα σφῶν	αὐτῶν.	οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ μεγαλοπρεπῶς
[3, 44]	τοὺς λῃστάς, ὁ δὲ δεύτερος	αὐτῶν	συνεπλάκη τῷ λοιπῷ τῶν κακούργων,
[3, 18]	ἐπ´ ἐσχάτῳ δὲ τῆς χώρας	αὐτῶν	τόπον εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι Ἄνοστον,
[3, 18]	καὶ ἄνοσοι, καὶ καταστρέφουσι τὸν	ἑαυτῶν	βίον γελῶντες εὖ μάλα καὶ
[3, 19]	πρὸς Πλάτωνα τὴν πρώτην ἐκ	τούτων	γενέσθαι. οὐκ ἠρέσκετο τῷ βίῳ
[3, 18]	ἄλλα ἀλλήλοις διελέχθησαν, καὶ ὑπὲρ	τούτων	δὲ ὁ Σιληνὸς ἔλεγε πρὸς
[3, 47]	ὧν ἐν Βυζαντίῳ ἐκαινούργει, ὑπὲρ	τούτων	διέφθειρε καὶ τὴν χάριν τὴν
[3, 42]	διὰ τὸ ἄγος. ἐκ δὴ	τούτων	ἐγένοντο ὄρνιθες, καὶ ἣ μὲν
[3, 8]	πλούσιος· πολλάκις γὰρ καὶ ἐκ	τούτων	ἐθαυμάζοντο ἐν ταῖς Ἀθήναις, καὶ
[3, 23]	ἀναγράψαντες ψεύδονται. ἔξεστι δὲ ἐκ	τούτων	ἐννοεῖν καὶ τοῦ λοιποῦ χρόνου
[3, 14]	οὐδὲ ἀρχὴν ὑπομένουσι. καὶ ἐκ	τούτων	ἔξεστι νοεῖν ὅτι καὶ πρὸς
[3, 26]	εἶναι τῇ Ἀρτέμιδι, ἀσυλίαν διὰ	τούτων	ἐπινοῶν τῇ Ἐφέσῳ· ὃ δὲ
[3, 18]	δὲ Λύπης· καὶ παρ´ ἑκάτερον	τούτων	ἑστηκέναι δένδρα τὸ μέγεθος πλατάνου
[3, 12]	τοῖς ἄλλοις ὡραίοις τὰ ἐκ	τούτων	καταμαθεῖν ἐστιν. αὐτοὶ γοῦν δέονται
[3, 17]	αὐτῷ συνεβούλευε καὶ ἐδίδασκε, διὰ	τούτων	τὴν τυραννίδα τὴν Διονυσίου κατέλυσε.
[3, 18]	καρπόν. ὃς γὰρ ἂν γεύσηται	τούτων,	τῶν μὲν ἄλλων τῶν πρότερον
[3, 42]	τῶν Χίων. καὶ αἱ τῶν	Βοιωτῶν	δὲ ὡς ἐνθεώτατα ἐμάνησαν καὶ
[3, 19]	αὐτόν. ἐπιθέμενος οὖν αὐτῷ καὶ	ἐπιβουλεύων	ὁ Ἀριστοτέλης, καὶ φιλοτίμως πάνυ
[3, 23]	ἐξ αὐτῆς ἐς αὐτὸν προθυμίαν	ἀπαγορεύων.	ἐκεῖνα δὲ οὐκέτι καλὰ Ἀλεξάνδρου.
[3, 3]	μὲν τὸν στέφανον, διετέλει δὲ	θύων.	ἐπεὶ δὲ ὁ ἄγγελος προσέθηκε
[3, 18]	τις αὐτῶν ἀπογεύσηται, τοσοῦτον ἐκβάλλει	δακρύων,	ὥστε κατατήκεσθαι πάντα τὸν ἑαυτοῦ
[3, 3]	νικῶν μέντοι τέθνηκε, πάλιν ὁ	Ξενοφῶν	ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ τὸν στέφανον.
[3, 17]	ἐκ Μιλήτου ἀποικίας. ἀλλὰ καὶ	Ξενοφῶν	στρατιώτης ἀγαθὸς ἦν καὶ ἀμείνων
[3, 42]	ἐνεφώλευον δράκοντες, ἐκ δὲ τῶν	ὀρόφων	ἔσταζον οἴνου καὶ γάλακτος σταγόνες.
[3, 17]	Ἀλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου νέῳ ὄντι	φιλοσοφῶν	ἦν δῆλος. καὶ Λῦσις δὲ
[3, 1]	εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχιθέωρον ἕνα	σφῶν	αὐτῶν. οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ
[3, 29]	πατρίδος ἐστερημένος πτωχὸς δυσείμων βίον	ἔχων	ἐφήμερον. καὶ ὅμως ἐπὶ τούτοις
[3, 30]	σωφρονέστατος ἐλέγετο καὶ γυναῖκα ὡραιοτάτην	ἔχων	μὴ ὁμιλεῖν αὐτῇ· καὶ Διογένης
[3, 14]	προσέταξε τὰ καπηλεῖα ἐπὶ τῶν	τειχῶν	διασκηνωθῆναι αὐτοῖς. καὶ τοῦτο τὸ
[3, 26]	ἐκ τῶν πυλῶν καὶ τῶν	τειχῶν	θώμιγγας συνάψαι τοῖς κίοσι τοῦ