Discours, Par.
[20, 20]	ὁμιλίᾳ καὶ δεήσει ῥᾳδίως ὑπακοῦσαι	ἄν·	ἀλλ´ εἰ οὗ μάλιστα ἐπιθυμεῖ
[20, 0]	εἰς ἕτερον τόπον ἀναχωρεῖν λέγοιτ´	ἄν·	ὅπου γὰρ ἂν ἀφίκηται, πολλὰ
[20, 20]	καὶ προκρίνεσθαι κατὰ τοῦτο τίνος	ἄν	ποτε ἀξιώσειεν ἢ θεῶν τῶν
[20, 15]	ταῦτα κατέχει διώκουσα, δι´ ὁποίων	ἄν	ποτε ἴῃ χωρίων, καὶ οὔτε
[20, 15]	οὐδ´ εἰ πάντες ἀποκαλοῖεν, οὐκ	ἄν	ποτε τοῦτο ἀπολειπούσας, οὐδ´ εἰ
[20, 20]	μαρτυρήσειεν, ὥς ἐστι καλλίστη, τάχ´	ἂν	ἀγαπῆσαι αὐτήν. (νικᾶν δὲ καὶ
[20, 0]	μὴ στρατεύεσθαι μηδὲ κινδυνεύειν, οὗτος	(ἂν	ἀνακεχωρηκέναι λέγοιτο; ἢ εἴ τις
[20, 5]	καὶ πανταχοῦ σχεδὸν οὗ τις	ἂν	ἀπέλθῃ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς
[20, 0]	χρόνου τε καὶ βίου δύναιντ´	ἂν	ἀποδοῦναι λόγον, πρὸς ὅ, τι
[20, 10]	ῥᾳδίως ἐπ´ αὐτῶν, οὐκ ἂν	(ἦν	αὐτοῖς σχολὴ ἄλλο τι ποιεῖν.
[20, 5]	μηδὲ φροντιοῦσι τῶν τοιούτων, λάθοι	ἂν	αὐτοὺς ἡ σύμπασα οὐσία διαρρυεῖσα
[20, 5]	φυλάξονται μὴ εἰκῇ προϊέναι, λάθοι	ἂν	αὐτοὺς ὁ σύμπας βίος διαρρυεὶς
[20, 15]	ἡ τοιαύτη γυνὴ καὶ πόθεν	ἂν	αὐτῷ τοιοῦτος ὑπάρξαι γάμος· ~καὶ
[20, 0]	ἀναχωρεῖν λέγοιτ´ ἄν· ὅπου γὰρ	ἂν	ἀφίκηται, πολλὰ ἂν εἴη τὰ
[20, 20]	τις ὑπόσχοιτο καὶ δοίη, τάχ´	ἂν	γενέσθαι τὸ τοιοῦτον. καὶ τίνα
[20, 15]	δὲ καὶ τὴν ψυχὴν ἐθίζειν	ἂν	δέοι μηδέποτε ἀποτρέπεσθαι μηδὲ ἀναχωρεῖν
[20, 0]	οἱ ἄσωτοι τῶν χρημάτων οὐκ	ἂν	δύναιντο ἀποδοῦναι λόγον πρὸς ὅ,
[20, 15]	μειρακίοις καὶ γυναιξὶ πλησιάζοντες αἷς	ἂν	ἐθέλωσιν, ἑστιάσεων δὲ καὶ εὐωχιῶν
[20, 0]	τε καὶ δραπετεύουσι, καὶ οὐκ	ἂν	εἴη πρόφασις αὐτοῖς οὐδὲ συγγνώμη
[20, 0]	ὅπου γὰρ ἂν ἀφίκηται, πολλὰ	ἂν	εἴη τὰ ἐμποδὼν αὐτῷ γιγνόμενα
[20, 10]	ἐν τῇ θαλάττῃ γιγνομένων, οὐκ	ἂν	ἐνοχλοῖτο ὑπ´ αὐτῶν. ἀλλὰ τοῦτό
[20, 15]	τὸ ἴχνος κἀκείνῳ ἕπεται, μέχρις	ἂν	εὕρῃ τε καὶ ἀναστήσῃ τὸν
[20, 10]	νήχονται ῥᾳδίως ἐπ´ αὐτῶν, οὐκ	ἂν	(ἦν αὐτοῖς σχολὴ ἄλλο τι
[20, 20]	ἀδύνατον ἡγεῖτο τὸν γάμον. πῶς	ἂν	οὖν ἐκείνην πείσαι χαρίσασθαι ἢ
[20, 5]	ἀναλώσει καὶ πάνυ πολὺν χρόνον,	ἂν	οὕτως τύχῃ. (μὴ οὖν βελτίστη
[20, 20]	καὶ ἰδιώτης ἔτυχεν ὤν, οὐδὲν	ἂν	πρᾶγμα ἀπήντησεν ἐκ τοῦ τοιούτου
[20, 5]	καὶ οὐκ ἀπορήσει προφάσεως, ὅπου	ἂν	τύχῃ ὤν, δι´ ἣν βλακεύων
[20, 10]	χωρίῳ ὅποι ἔτυχε τρεπομένου, οὐδὲν	ἂν	ὠφεληθείη οὐδ´ ὑπὸ τῆς πάσης
[20, 15]	μὲν καλῶς ἀχθείσας καὶ φιλοπόνους,	ἐπειδὰν	ἀφεθῶσιν, εὐθὺς ἀναζητούσας τὸ ἴχνος,
[20, 5]	ἐν Βαβυλῶνι τύχῃ τις ὢν	ἐάν	τ´ Ἀθήνησιν ἐάν τ´ ἐν
[20, 5]	τὸ προσέχειν τοῖς αὑτοῦ πράγμασιν,	ἐάν	τ´ ἐν Βαβυλῶνι τύχῃ τις
[20, 5]	Ἀθήνησιν ἐάν τ´ ἐν στρατοπέδῳ	ἐάν	τ´ ἐν νήσῳ μικρᾷ καὶ
[20, 5]	τις ὢν ἐάν τ´ Ἀθήνησιν	ἐάν	τ´ ἐν στρατοπέδῳ ἐάν τ´
[20, 20]	αὐτὸς προσφιλὴς τῇ θεῷ καὶ	δωρεάν	τινα καὶ χάριν δεδωκώς; ἀλλ´
[20, 5]	λέγω δὲ οὐ διὰ τὴν	ἀμέλειαν	λυπούμενοι καὶ δακνόμενοι καὶ διὰ
[20, 20]	καὶ Σπάρτην καὶ εἰς τὴν	οἰκίαν	ἀφικόμενος τὴν Μενελάου καὶ Ἑλένης
[20, 15]	πεδίον οὔτε ὄρος οὔτε τὰ	λίαν	τραχέα οὔτε χαράδρα ἢ ῥεῦμα
[20, 20]	ἐξεργασάμενος τὴν αὑτοῦ δόξαν καὶ	ἐπίνοιαν,	οἷον ψυχῆς ἐν ὕπνῳ φαντασίαις
[20, 20]	τὴν Ἑλλάδα ἧκεν ἄγων εἰς	Τροίαν	πολλῶν καὶ χαλεπῶν πραγμάτων καὶ
[20, 10]	τὸν δὲ ᾄδοντα, τὸν δὲ	ἱστορίαν	τινὰ ἢ μῦθον διηγούμενον· καὶ
[20, 0]	λέγοιτο; ἢ εἴ τις συχνὴν	οὐσίαν	κεκτημένος ἕνεκα τοῦ διαφυγεῖν τὰς
[20, 20]	καλλίστη, τάχ´ ἂν ἀγαπῆσαι αὐτήν.	(νικᾶν	δὲ καὶ προκρίνεσθαι κατὰ τοῦτο
[20, 0]	δὲ ἀναχωρήσειεν εἰς Μέγαρα ἢ	Αἴγιναν	ἕνεκα τοῦ μὴ στρατεύεσθαι μηδὲ
[20, 20]	τε καὶ ἐξεργασάμενος τὴν αὑτοῦ	δόξαν	καὶ ἐπίνοιαν, οἷον ψυχῆς ἐν
[20, 0]	λόγον, πρὸς ὅ, τι ἑκάστην	ἡμέραν	ἀνήλωσαν ἢ μῆνα ἢ ἐνιαυτόν·
[20, 20]	φασι, τὸν ἥλιον οὐδὲ τὴν	ἡμέραν	ὑπομένει, παραπλησίως καὶ τὰ τοιαῦτα
[20, 0]	μεταβὰς ἐκ πόλεώς τινος εἰς	ἑτέραν	πόλιν ἢ ἐκ τόπου εἰς
[20, 5]	κατακλίνεσθαι φέρει μέν τινα ἐνίοτε	μικρὰν	(ἀνάπαυσιν, οὐ μὴν ἱκανήν γε
[20, 5]	γὰρ τοιαῦται ἀναχωρήσεις καὶ ἀποδημίαι	μικράν	τινα ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς τὸ
[20, 10]	τε καὶ τὰ ἄλλα ὄρνεα	ὁρᾶν,	ὅπως ἐπιπέτονται ἐπὶ τὰ κύματα
[20, 25]	φανῆναι ἵππων ὑπηνέμιον γένος, τὸν	Βορρᾶν	ἔφη ἐρασθέντα Τρωικῶν τινων ἵππων
[20, 15]	τινες διατριβαὶ πολλοῖς (ἤδη πολλάκις	ἀπήντησαν.	οἷον δὴ ἐγὼ οἶμαι τὸν
[20, 20]	Ἑλλάδος, ἣν ἐμνήστευσάν τε καὶ	ἔσπευσαν	λαβεῖν πολλὰ ἕδνα καὶ δῶρα
[20, 20]	ἀδελφῷ τῆς ξυμπάσης Ἑλλάδος, ἣν	ἐμνήστευσάν	τε καὶ ἔσπευσαν λαβεῖν πολλὰ
[20, 20]	αὐτὴν τυγχάνειν δεομένην, ἅτε χρυσῆν	οὖσαν	καὶ πάντα χρήματα ἁπλῶς κεκτημένην,
[20, 20]	εἶναι Διὸς λεγομένην θυγατέρα, Μενελάῳ	συνοικοῦσαν,	ἀνδρὶ βασιλεῖ καὶ βασιλέως ἀδελφῷ
[20, 20]	τοιαύτας χαρίζεσθαι χάριτας ἢ τὴν	κρατοῦσάν	τε καὶ ἄρχουσαν τῶν περὶ
[20, 20]	ἢ τὴν κρατοῦσάν τε καὶ	ἄρχουσαν	τῶν περὶ τοὺς γάμους τε
[20, 0]	πρὸς ὅ, τι ἑκάστην ἡμέραν	ἀνήλωσαν	ἢ μῆνα ἢ ἐνιαυτόν· φαίνεται
[20, 15]	τοῦ λαγὼ θέοντος καὶ (πειρωμένου	ἐξαπατᾶν·	τὰς δὲ ἀμαθεῖς τε καὶ
[20, 10]	καὶ ἄλλοτε ἐπ´ ἄλλο τρεπομένη,	ὅταν	τι προφανῇ ποτε ἡδονήν τινα
[20, 10]	λέγοντας καὶ ἀκούοντας καὶ καθεύδοντας,	ὁπόταν	αὐτοῖς ᾖ καιρός, ὅτι οὐδὲν
[20, 25]	καὶ διανοεῖσθαι πανταχοῦ τε καὶ	ἐν	ἅπαντι θορύβῳ καὶ ἐν ἁπάσῃ
[20, 25]	καὶ ἐν ἅπαντι θορύβῳ καὶ	ἐν	ἁπάσῃ ἡσυχίᾳ. εἰ δὲ μή,
[20, 5]	τοῖς αὑτοῦ πράγμασιν, ἐάν τ´	ἐν	Βαβυλῶνι τύχῃ τις ὢν ἐάν
[20, 10]	ἢ ῥᾳστώνην ἔχον, ὥσπερ ὕδατος	ἐν	ἑτεροκλινεῖ χωρίῳ ὅποι ἔτυχε τρεπομένου,
[20, 5]	πρὸς αὑτῷ εἶναι— καὶ γὰρ	ἐν	Θήβαις καὶ ἐν Μεγάροις καὶ
[20, 20]	γάμος· ~καὶ δὴ τὰς μὲν	ἐν	Ἰλίῳ νύμφας καὶ παρθένους ἅτε
[20, 20]	τε καὶ Φρυγῶν τάς τε	ἐν	Λέσβῳ καὶ τὰς ἐν Μυσίᾳ
[20, 5]	καὶ γὰρ ἐν Θήβαις καὶ	ἐν	Μεγάροις καὶ πανταχοῦ σχεδὸν οὗ
[20, 20]	τε ἐν Λέσβῳ καὶ τὰς	ἐν	Μυσίᾳ γυναῖκας ὑπερεώρα. πυνθανόμενος δὲ
[20, 5]	τ´ ἐν στρατοπέδῳ ἐάν τ´	ἐν	νήσῳ μικρᾷ καὶ μόνος. αἱ
[20, 0]	τόπον; ἢ εἴ τις ἄλλος,	ἐν	πόλει δέον ἐξετάζεσθαι καὶ αὐτόν,
[20, 20]	Μυσίᾳ γυναῖκας ὑπερεώρα. πυνθανόμενος δὲ	ἐν	Σπάρτῃ τινὰ εἶναι Διὸς λεγομένην
[20, 5]	ἐάν τ´ Ἀθήνησιν ἐάν τ´	ἐν	στρατοπέδῳ ἐάν τ´ ἐν νήσῳ
[20, 15]	ἐξεργάσασθαι οὐδὲν ἱκανῶς. (ἢ οὐκ	ἐν	ταῖς ἐρημίας καὶ ἡσυχίαις, οὐκ
[20, 5]	γραμμάτων διδάσκαλοι μετὰ τῶν παίδων	ἐν	ταῖς ὁδοῖς κάθηνται, καὶ οὐδὲν
[20, 10]	ὅτι οὐδὲν διαφέρει ταῦτα τῶν	ἐν	τῇ θαλάττῃ γιγνομένων, οὐκ ἂν
[20, 15]	Ἀλέξανδρον, ὡς ἐτύγχανε σχολὴν ἄγων	ἐν	τῇ Ἴδῃ περὶ τὰ βουκόλια,
[20, 5]	καὶ οὐδὲν αὐτοῖς ἐμποδών ἐστιν	ἐν	τοσούτῳ πλήθει τοῦ διδάσκειν τε
[20, 10]	διὰ τοῦ ἱπποδρόμου βαδίζων πολλοὺς	ἐν	τῷ αὐτῷ ἀνθρώπους ἄλλον ἄλλο
[20, 5]	ἀπαλλάξαι· ἰδεῖν τε ἔστι καὶ	ἐν	τῷ πάνυ πολλῷ θορύβῳ τε
[20, 20]	δόξαν καὶ ἐπίνοιαν, οἷον ψυχῆς	ἐν	ὕπνῳ φαντασίαις καὶ δόξαις ἐπακολουθούσης
[20, 10]	ὑποσιγήσουσιν αὐτοῖς καὶ μήτε ὅραμα	μηδὲν	ἄλλο ἔσται μήτε ἀκούσματος ἀκούειν
[20, 15]	ἀνευρήκασιν οἱ ἀνόητοι ἄνθρωποι, ὅπως	μηδὲν	διανοῶνται τῶν δεόντων, ἕτερα πολλὰ
[20, 20]	βουκόλος καὶ ἰδιώτης ἔτυχεν ὤν,	οὐδὲν	ἂν πρᾶγμα ἀπήντησεν ἐκ τοῦ
[20, 10]	ἑτεροκλινεῖ χωρίῳ ὅποι ἔτυχε τρεπομένου,	οὐδὲν	ἂν ὠφεληθείη οὐδ´ ὑπὸ τῆς
[20, 20]	ὑπηνέμιοί τε καὶ ἀδρανεῖς, καὶ	οὐδὲν	ἀπ´ αὐτῶν γίγνεται χαλεπόν, ἀλλ´
[20, 5]	ἐν ταῖς ὁδοῖς κάθηνται, καὶ	οὐδὲν	αὐτοῖς ἐμποδών ἐστιν ἐν τοσούτῳ
[20, 5]	ὁδοῦ τὸ διδασκαλεῖον ἔχων καὶ	οὐδὲν	αὐτὸν ἐξίστησι τὸ πλῆθος οὐδὲ
[20, 20]	ὀνείρατα ἀναστάντων εὐθὺς οἴχεται καὶ	οὐδὲν	αὐτῶν, ὥς φασι, τὸν ἥλιον
[20, 10]	αὐτοὺς καὶ τῶν πραγμάτων, ὅτι	οὐδὲν	διαφέρει ταῦτα τῶν ἐν τῇ
[20, 10]	(τὸ προκείμενον πράττειν. καίτοι τούτων	οὐδέν	ἐστι τῶν ἔργων, ὃ συνάγει
[20, 15]	οὐ ῥᾴδιον περιγενέσθαι οὐδὲ ἐξεργάσασθαι	οὐδὲν	ἱκανῶς. (ἢ οὐκ ἐν ταῖς
[20, 25]	τῆς ἐρημίας τε καὶ ἡσυχίας	οὐδὲν	μεῖζον καὶ ἀσφαλέστερον τοῖς ἀνοήτοις
[20, 10]	ὁπόταν αὐτοῖς ᾖ καιρός, ὅτι	οὐδὲν	οἴονται προσήκειν αὑτοῖς τοῦ ψόφου
[20, 15]	δὲ βοῶν, τὰ δὲ προβάτων—	οὐδὲν	οὔτε ὁρᾷ τούτων οὔτε αἰσθάνεται
[20, 10]	καὶ τοὺς πλησίον τῆς θαλάττης	οὐδὲν	πάσχοντας, ἀλλὰ καὶ διανοεῖσθαι δυναμένους
[20, 0]	ἐντυχόντι ἀδολεσχοῦντα καὶ ἀκούοντα λόγων	οὐδὲν	χρησίμων ἢ περὶ τὰ βασιλέως
[20, 25]	ὡς ὑπ´ ἀνέμῳ προσπεσόντι γιγνόμενα.	ὅθεν	δὴ καὶ Ὅμηρος, ἐμοὶ δοκεῖν,
[20, 15]	ταχέως δὲ ἀπαγορευούσας, εἰ δέ	ποθεν	ἀλλαχόθεν προσπέσοι θροῦς, εἴτε ὑλακὴ
[20, 15]	τίσιν ἡ τοιαύτη γυνὴ καὶ	πόθεν	ἂν αὐτῷ τοιοῦτος ὑπάρξαι γάμος·
[20, 15]	δὲ ἀπαγορευούσας, εἰ δέ ποθεν	ἀλλαχόθεν	προσπέσοι θροῦς, εἴτε ὑλακὴ κυνῶν
[20, 15]	αὐτῶν οὐδενός, ἀλλὰ ἐκεῖνο {παριδοῦσα}	πανταχόθεν	ἐκλέγει τὸ ἴχνος κἀκείνῳ ἕπεται,
[20, 10]	ὥσπερ τοῖς νοσοῦσιν, εἰ μὴ	πανταχόθεν	ἐστὶ σιωπή τε καὶ ἡσυχία,
[20, 15]	οὐδ´ εἰ πολλαὶ μὲν φωναὶ	πανταχόθεν	φέροιντο, πολλαὶ δὲ ὀσμαὶ ἀπό
[20, 0]	θεραπεύων, ἀπολίποι τε αὐτοὺς καὶ	ἀποδημήσειεν	εἰς ἕτερον τόπον; ἢ εἴ
[20, 20]	τοῦτο προσθείη τις αὐτῇ καὶ	μαρτυρήσειεν,	ὥς ἐστι καλλίστη, τάχ´ ἂν
[20, 0]	ἢ ἄλλων πολεμίων, ὁ δὲ	ἀναχωρήσειεν	εἰς Μέγαρα ἢ Αἴγιναν ἕνεκα
[20, 20]	κατὰ τοῦτο τίνος ἄν ποτε	ἀξιώσειεν	ἢ θεῶν τῶν πρώτων καὶ
[20, 15]	ἴχνος, καὶ οὐδ´ εἰ πάντες	ἀποκαλοῖεν,	οὐκ ἄν ποτε τοῦτο ἀπολειπούσας,
[20, 20]	τὸν ἄνδρα καὶ τὴν Ἑλλάδα	ἧκεν	ἄγων εἰς Τροίαν πολλῶν καὶ
[20, 15]	τε καὶ ἀπαιδεύτους κύνας βραδέως	μὲν	αἰσθανομένας, ταχέως δὲ ἀπαγορευούσας, εἰ
[20, 10]	ἄλλον ἄλλο τι πράττοντας, τὸν	μὲν	αὐλοῦντα, τὸν δὲ ὀρχούμενον, τὸν
[20, 20]	γίγνεται τῶν θεῶν, καὶ τὰς	μὲν	αὐτάς τε ὑπερεῖδε καὶ τὰ
[20, 15]	τὰ φαυλότατα καὶ ἀτοπώτατα. τυραννίδες	μὲν	γὰρ οὐ πάνυ τι ἐκ
[20, 0]	τούτους ἀναχωρεῖν ῥητέον; ἀλλ´ οὗτοι	μὲν	δῆλον ὅτι φεύγουσί τε καὶ
[20, 5]	ἐστιν ὃς ἐφρόντισεν. (ἀλλ´ ἐκεῖ	μὲν	δύνανται λογίζεσθαι {τὸ τοιοῦτον} ὅτι
[20, 20]	ὑπάρξαι γάμος· ~καὶ δὴ τὰς	μὲν	ἐν Ἰλίῳ νύμφας καὶ παρθένους
[20, 15]	ἄττα θαυμαστὰ ἀναπλάττοντες αὑτοῖς; οἱ	μὲν	θησαυρούς τινας {ἀναπλάττοντες} χρυσοῦ τε
[20, 20]	καὶ συμφορῶν (ἀρχήν. οὕτως αἱ	μὲν	ἰδιωτικῆς καὶ ἀδυνάτου ψυχῆς ἔννοιαί
[20, 15]	ζῴων φαίνοιτο καὶ ἴχνη τὰ	μὲν	ἵππων, τὰ δὲ βοῶν, τὰ
[20, 15]	ἔγωγε καὶ τῶν κυνῶν τὰς	μὲν	καλῶς ἀχθείσας καὶ φιλοπόνους, ἐπειδὰν
[20, 20]	ἐνεθυμήθη τε καὶ εὔξατο. εἰ	μὲν	οὖν αὐτὸ τοῦτο βουκόλος καὶ
[20, 20]	ταύτην γενέσθαι τὴν γυναῖκα. ἄλλως	μὲν	οὖν οὐ πάνυ τι ἡγεῖτο
[20, 10]	δοκοῦντα ὀρθῶς ἔχειν· καὶ ἡ	μὲν	οὕτως ἐθισθεῖσα {ἡ} ψυχὴ {λόγῳ}
[20, 0]	ᾖ ὡς ἀναχωροῦντας. ἀλλ´ οὕτως	μὲν	οὐχ ὁ μεταβὰς ἐκ πόλεώς
[20, 5]	καὶ ἑτέρας κλίνας κατακλίνεσθαι φέρει	μέν	τινα ἐνίοτε μικρὰν (ἀνάπαυσιν, οὐ
[20, 15]	τὴν τυραννίδα πάντα πράττοντες, τοὺς	μέν	τινας ἀποκτιννύντες, τοὺς δὲ ἐλαύνοντες,
[20, 15]	τοῦτο ἀπολειπούσας, οὐδ´ εἰ πολλαὶ	μὲν	φωναὶ πανταχόθεν φέροιντο, πολλαὶ δὲ
[20, 20]	τὰ δῶρα αὐτῶν, τὴν δὲ	προέκρινεν	ἐπὶ μισθῷ τε καὶ δώρῳ
[20, 20]	καὶ Κάστορος, Διὸς υἱῶν γενομένων·	ἐπεθύμησεν	(αὑτῷ ταύτην γενέσθαι τὴν γυναῖκα.
[20, 20]	ἔτυχεν ὤν, οὐδὲν ἂν πρᾶγμα	ἀπήντησεν	ἐκ τοῦ τοιούτου ὀνείρατος. νῦν
[20, 5]	καὶ τριῶν οὐδείς ἐστιν ὃς	ἐφρόντισεν.	(ἀλλ´ ἐκεῖ μὲν δύνανται λογίζεσθαι
[20, 20]	αὐτὸ τοῦτο βουκόλος καὶ ἰδιώτης	ἔτυχεν	ὤν, οὐδὲν ἂν πρᾶγμα ἀπήντησεν
[20, 5]	μὴ προσέχειν (ἐφ´ οἷς ἄξιον	ἦν	δάκνεσθαι) ἀλλ´ ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ
[20, 20]	δὲ ἐπειδὴ τύραννος καὶ δυνάστης	ἦν	καὶ πλούτῳ τε ἰσχύων καὶ
[20, 5]	ὅπου ἂν τύχῃ ὤν, δι´	ἣν	βλακεύων τε καὶ ἀσχολούμενος ἀναλώσει
[20, 20]	βασιλέως ἀδελφῷ τῆς ξυμπάσης Ἑλλάδος,	ἣν	ἐμνήστευσάν τε καὶ ἔσπευσαν λαβεῖν
[20, 0]	πατρίδος Λακεδαιμονίων εἰσβεβληκότων εἰς τὴν	Ἀττικὴν	ἢ Φιλίππου ἐπιόντος ἢ ἄλλων
[20, 20]	τοιοῦτον. καὶ τίνα δὴ θεὸν	ἄλλην	εἰκὸς τὰς τοιαύτας χαρίζεσθαι χάριτας
[20, 20]	τῶν μονάρχων ἢ πλουσίων ἢ	ἄλλην	τινὰ ἐχόντων δύναμιν ἐπὶ πέρας
[20, 5]	τινα ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς τὸ	σχολὴν	ἄγειν καὶ τὸ πράττειν τὰ
[20, 15]	οἶμαι τὸν Ἀλέξανδρον, ὡς ἐτύγχανε	σχολὴν	ἄγων ἐν τῇ Ἴδῃ περὶ
[20, 0]	προσηκουσῶν αὐτοῖς ἀσχολιῶν ἀπιόντας καὶ	σχολήν	τινα πορίζοντας αὑτοῖς ἀπὸ τῶν
[20, 15]	παντοδαπὰ πλάττοντες αὑτοῖς. ἐνίοτέ γε	μὴν	ἐκ τῶν ὀνειράτων τούτων ἀποβαίνει
[20, 5]	τινα ἐνίοτε μικρὰν (ἀνάπαυσιν, οὐ	μὴν	ἱκανήν γε οὐδ´ ὥστε ἀπαλλάξαι·
[20, 5]	ἐνίοτε μικρὰν (ἀνάπαυσιν, οὐ μὴν	ἱκανήν	γε οὐδ´ ὥστε ἀπαλλάξαι· ἰδεῖν
[20, 20]	οὖσαν καὶ πάντα χρήματα ἁπλῶς	κεκτημένην,	οὔτε θυσιῶν· πάντας γὰρ αὐτῇ
[20, 20]	ἐν Σπάρτῃ τινὰ εἶναι Διὸς	λεγομένην	θυγατέρα, Μενελάῳ συνοικοῦσαν, ἀνδρὶ βασιλεῖ
[20, 20]	ἀλλ´ οὔτε χρημάτων αὐτὴν τυγχάνειν	δεομένην,	ἅτε χρυσῆν οὖσαν καὶ πάντα
[20, 20]	τὸν γάμον. πῶς ἂν οὖν	ἐκείνην	πείσαι χαρίσασθαι ἢ εἰ τρόπον
[20, 10]	τρεπομένη, ὅταν τι προφανῇ ποτε	ἡδονήν	τινα ἢ ῥᾳστώνην ἔχον, ὥσπερ
[20, 0]	ἀνακεχωρηκέναι λέγοιτο; ἢ εἴ τις	συχνὴν	οὐσίαν κεκτημένος ἕνεκα τοῦ διαφυγεῖν
[20, 10]	προφανῇ ποτε ἡδονήν τινα ἢ	ῥᾳστώνην	ἔχον, ὥσπερ ὕδατος ἐν ἑτεροκλινεῖ
[20, 5]	καὶ ἀποδημίαι μικράν τινα ἔχουσι	ῥοπὴν	πρὸς τὸ σχολὴν ἄγειν καὶ
[20, 20]	χρημάτων αὐτὴν τυγχάνειν δεομένην, ἅτε	χρυσῆν	οὖσαν καὶ πάντα χρήματα ἁπλῶς
[20, 5]	ἔχοντες· λέγω δὲ οὐ διὰ	τὴν	ἀμέλειαν λυπούμενοι καὶ δακνόμενοι καὶ
[20, 0]	τῆς πατρίδος Λακεδαιμονίων εἰσβεβληκότων εἰς	τὴν	Ἀττικὴν ἢ Φιλίππου ἐπιόντος ἢ
[20, 20]	δὴ διελθών τε καὶ ἐξεργασάμενος	τὴν	αὑτοῦ δόξαν καὶ ἐπίνοιαν, οἷον
[20, 20]	γενομένων· ἐπεθύμησεν (αὑτῷ ταύτην γενέσθαι	τὴν	γυναῖκα. ἄλλως μὲν οὖν οὐ
[20, 20]	ὑπερεῖδε καὶ τὰ δῶρα αὐτῶν,	τὴν	δὲ προέκρινεν ἐπὶ μισθῷ τε
[20, 20]	καταλιπεῖν αὐτὴν τὸν ἄνδρα καὶ	τὴν	Ἑλλάδα ἧκεν ἄγων εἰς Τροίαν
[20, 20]	συναγαγών· καὶ πλεύσας ἐπί τε	τὴν	Ἑλλάδα καὶ Σπάρτην καὶ εἰς
[20, 20]	ὥς φασι, τὸν ἥλιον οὐδὲ	τὴν	ἡμέραν ὑπομένει, παραπλησίως καὶ τὰ
[20, 20]	τὰς τοιαύτας χαρίζεσθαι χάριτας ἢ	τὴν	κρατοῦσάν τε καὶ ἄρχουσαν τῶν
[20, 20]	καὶ εἰς τὴν οἰκίαν ἀφικόμενος	τὴν	Μενελάου καὶ Ἑλένης καὶ ξενίων
[20, 20]	Ἑλλάδα καὶ Σπάρτην καὶ εἰς	τὴν	οἰκίαν ἀφικόμενος τὴν Μενελάου καὶ
[20, 15]	εὔδαιμόν τε καὶ μακάριον τὸ	τὴν	πασῶν καλλίστην γυναῖκα ἔχειν, καὶ
[20, 15]	ἔπειτα ἤδη τὰ ἑξῆς περὶ	τὴν	τυραννίδα πάντα πράττοντες, τοὺς μέν
[20, 15]	ἔθος αἴτιον. ὁμοίως δὲ καὶ	τὴν	ψυχὴν ἐθίζειν ἂν δέοι μηδέποτε
[20, 10]	{τὸ} μάθημα καὶ δίδαγμα, τὸ	τὴν	ψυχὴν ἐθίζειν ἕπεσθαι τῷ λόγῳ
[20, 25]	ἀρχῆς καὶ ἐκτροπῆς, ὅτι δεῖ	τὴν	ψυχὴν ἐθίζεσθαι τὰ δέοντα πράττειν
[20, 10]	ἐστι τῶν ἔργων, ὃ συνάγει	τὴν	ψυχὴν καὶ καθίστησι καὶ καταφρονεῖν
[20, 0]	πορίζοντας αὑτοῖς ἀπὸ τῶν ἐνοχλούντων	μάτην	ῥητέον ᾖ ὡς ἀναχωροῦντας. ἀλλ´
[20, 20]	ἐπί τε τὴν Ἑλλάδα καὶ	Σπάρτην	καὶ εἰς τὴν οἰκίαν ἀφικόμενος
[20, 0]	ἀποδοῦναι λόγον, πρὸς ὅ, τι	ἑκάστην	ἡμέραν ἀνήλωσαν ἢ μῆνα ἢ
[20, 15]	καὶ μακάριον τὸ τὴν πασῶν	καλλίστην	γυναῖκα ἔχειν, καὶ οὔτε βασιλεία
[20, 20]	ἐστι καλλίστη, τάχ´ ἂν ἀγαπῆσαι	αὐτήν.	(νικᾶν δὲ καὶ προκρίνεσθαι κατὰ
[20, 15]	οὔτε χαράδρα ἢ ῥεῦμα ἀποκωλύει	αὐτήν,	πολλούς τινας δρόμους τοῦ λαγὼ
[20, 20]	καὶ ξενίων τυχών, ἀναπείσας καταλιπεῖν	αὐτὴν	τὸν ἄνδρα καὶ τὴν Ἑλλάδα
[20, 20]	χάριν δεδωκώς; ἀλλ´ οὔτε χρημάτων	αὐτὴν	τυγχάνειν δεομένην, ἅτε χρυσῆν οὖσαν
[20, 20]	Διὸς υἱῶν γενομένων· ἐπεθύμησεν (αὑτῷ	ταύτην	γενέσθαι τὴν γυναῖκα. ἄλλως μὲν
[20, 15]	φερομένας. τούτων δὴ πάντων, ὅπερ	ἔφην,	τὸ ἔθος αἴτιον. ὁμοίως δὲ
[20, 20]	καὶ χαλεπῶν πραγμάτων καὶ συμφορῶν	(ἀρχήν.	οὕτως αἱ μὲν ἰδιωτικῆς καὶ
[20, 15]	αἴτιον. ὁμοίως δὲ καὶ τὴν	ψυχὴν	ἐθίζειν ἂν δέοι μηδέποτε ἀποτρέπεσθαι
[20, 10]	μάθημα καὶ δίδαγμα, τὸ τὴν	ψυχὴν	ἐθίζειν ἕπεσθαι τῷ λόγῳ καὶ
[20, 25]	καὶ ἐκτροπῆς, ὅτι δεῖ τὴν	ψυχὴν	ἐθίζεσθαι τὰ δέοντα πράττειν καὶ
[20, 10]	τῶν ἔργων, ὃ συνάγει τὴν	ψυχὴν	καὶ καθίστησι καὶ καταφρονεῖν ποιεῖ
[20, 20]	ἣν ἐμνήστευσάν τε καὶ ἔσπευσαν	λαβεῖν	πολλὰ ἕδνα καὶ δῶρα διδόντες
[20, 20]	μισθῷ τε καὶ δώρῳ τῷ	λαβεῖν	τὸν γάμον ἐκείνης τῆς γυναικός,
[20, 10]	καὶ ἡσυχία, οὐ δυνατὸν ὕπνου	μεταλαβεῖν,	οὕτως ἄρα καὶ τοῖς φιλολόγοις,
[20, 0]	ἢ περὶ τὰ βασιλέως πράγματα	(διατρίβειν	ἢ τὰ τοῦ δεῖνος, ὡς
[20, 0]	πανταχοῦ τοιαῦτά ἐστιν καὶ τὸ	συνδιατρίβειν	ἀεὶ τῷ ἐντυχόντι ἀδολεσχοῦντα καὶ
[20, 5]	ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς τὸ σχολὴν	ἄγειν	καὶ τὸ πράττειν τὰ δέοντα·
[20, 5]	τῆς Ἰταλίας ἔνεστι τό τε	ἀργεῖν	καὶ τὸ ῥᾳθυμεῖν, καὶ οὐκ
[20, 0]	συχνὴν οὐσίαν κεκτημένος ἕνεκα τοῦ	διαφυγεῖν	τὰς λειτουργίας ἀπέλθοι ἐκ τῆς
[20, 5]	ἱκανήν γε οὐδ´ ὥστε ἀπαλλάξαι·	ἰδεῖν	τε ἔστι καὶ ἐν τῷ
[20, 15]	ὁμοίως δὲ καὶ τὴν ψυχὴν	ἐθίζειν	ἂν δέοι μηδέποτε ἀποτρέπεσθαι μηδὲ
[20, 10]	καὶ δίδαγμα, τὸ τὴν ψυχὴν	ἐθίζειν	ἕπεσθαι τῷ λόγῳ καὶ μὴ
[20, 0]	καὶ οὐκ ἐῶντα τὰ προσήκοντα	ποιεῖν.	καὶ γὰρ τὸ ἐπὶ πολύ
[20, 10]	(ἦν αὐτοῖς σχολὴ ἄλλο τι	ποιεῖν.	οὐκοῦν καὶ ὅστις δυνατὸς ἐννοῆσαι
[20, 10]	ᾖ καιρός, ὅτι οὐδὲν οἴονται	προσήκειν	αὑτοῖς τοῦ ψόφου τούτου οὐδὲ
[20, 0]	τοῖς ἀνθρώποις οὐδὲ ἥττονος, ἐμοὶ	δοκεῖν,	ἢ τὸ ἀργύριον. ~ἀλλ´ ὅμως
[20, 25]	ὅθεν δὴ καὶ Ὅμηρος, ἐμοὶ	δοκεῖν,	οὐκ ἀδύνατον ἡγησάμενος οὐδὲ ἀπίθανον
[20, 5]	ἐστιν ἐν τοσούτῳ πλήθει τοῦ	διδάσκειν	τε καὶ μανθάνειν. ~ἤδη δέ
[20, 0]	καὶ πράξεων ἀφισταμένους, τούτους χρὴ	φάσκειν	ἀναχωρεῖν; οἷον εἴ τις Ἀθηναῖος
[20, 0]	τῶν βλαβερῶν καὶ ἀσυμφόρων πράττοντα	διατελεῖν	πανταχοῦ τοιαῦτά ἐστιν καὶ τὸ
[20, 5]	ὅ τε αὐλῶν ἢ διδάσκων	αὐλεῖν	τοῦτο ποιεῖ πολλάκις ἐπ´ αὐτῆς
[20, 10]	ἢ ἐλάττων γίγνοιτο ἦχος ἢ	διαριθμεῖν	τὰ κύματα τὰ προσπίπτοντα ἢ
[20, 5]	τό τε ἀργεῖν καὶ τὸ	ῥᾳθυμεῖν,	καὶ οὐκ ἀπορήσει προφάσεως, ὅπου
[20, 5]	πλήθει τοῦ διδάσκειν τε καὶ	μανθάνειν.	~ἤδη δέ ποτε εἶδον ἐγὼ
[20, 25]	καὶ ἄτοπα διανοεῖσθαί τε καὶ	ἁμαρτάνειν.
[20, 20]	δεδωκώς; ἀλλ´ οὔτε χρημάτων αὐτὴν	τυγχάνειν	δεομένην, ἅτε χρυσῆν οὖσαν καὶ
[20, 10]	τὴν ψυχὴν καὶ καθίστησι καὶ	καταφρονεῖν	ποιεῖ τῶν ἄλλων ἁπάντων. παιδεία
[20, 20]	Ἑλένης καὶ ξενίων τυχών, ἀναπείσας	καταλιπεῖν	αὐτὴν τὸν ἄνδρα καὶ τὴν
[20, 0]	ἐκ τόπου εἰς ἕτερον τόπον	ἀναχωρεῖν	λέγοιτ´ ἄν· ὅπου γὰρ ἂν
[20, 0]	πράξεων ἀφισταμένους, τούτους χρὴ φάσκειν	ἀναχωρεῖν;	οἷον εἴ τις Ἀθηναῖος ὤν,
[20, 0]	ἑτέρωσε ἀποχωροῖ ποι, ἆρα τούτους	ἀναχωρεῖν	ῥητέον; ἀλλ´ οὗτοι μὲν δῆλον
[20, 15]	ἂν δέοι μηδέποτε ἀποτρέπεσθαι μηδὲ	ἀναχωρεῖν	τοῦ δοκοῦντος εἶναι προσήκοντος ἔργου.
[20, 15]	τοῦ χρήματος οὔτε πλοῦτος οὔτε	κρατεῖν	μαχόμενον ἁπάντων ἀνθρώπων, μετὰ ταῦτα
[20, 0]	καὶ αὐτόν, ἄρχειν καὶ ἀρχαῖς	ὑπηρετεῖν	καὶ φυλακάς τινας φυλάττειν ἀγρυπνῶν
[20, 0]	ἀρχαῖς ὑπηρετεῖν καὶ φυλακάς τινας	φυλάττειν	ἀγρυπνῶν μὴ βούλοιτο, ἀλλ´ ὅπως
[20, 5]	τε καὶ πλήθει οὐ κωλυόμενον	πράττειν	ἕκαστον τὸ αὑτοῦ ἔργον, ἀλλ´
[20, 25]	τὴν ψυχὴν ἐθίζεσθαι τὰ δέοντα	πράττειν	καὶ διανοεῖσθαι πανταχοῦ τε καὶ
[20, 10]	προσέχειν αὑτῷ καὶ (τὸ προκείμενον	πράττειν.	καίτοι τούτων οὐδέν ἐστι τῶν
[20, 5]	ἀποδημῆσαι τὸ μὴ φαῦλ´ ἄττα	πράττειν	οὐδὲ τὸ εἰς Κόρινθον ἢ
[20, 5]	τὸ σχολὴν ἄγειν καὶ τὸ	πράττειν	τὰ δέοντα· ὥσπερ τοῖς ἀσθενοῦσιν
[20, 0]	ἕνεκα τοῦ μὴ στρατεύεσθαι μηδὲ	κινδυνεύειν,	οὗτος (ἂν ἀνακεχωρηκέναι λέγοιτο; ἢ
[20, 20]	θυσιῶν· πάντας γὰρ αὐτῇ πανταχοῦ	θύειν·	οὔτε ἄλλῃ τινὶ ὁμιλίᾳ καὶ
[20, 10]	μηδὲν ἄλλο ἔσται μήτε ἀκούσματος	ἀκούειν	μηδενός, οὐκ ἄρα οἵα τε
[20, 10]	τε προκείμενα (καὶ δοκοῦντα ὀρθῶς	ἔχειν·	καὶ ἡ μὲν οὕτως ἐθισθεῖσα
[20, 15]	τὸ τὴν πασῶν καλλίστην γυναῖκα	ἔχειν,	καὶ οὔτε βασιλεία τούτου ἄξιον
[20, 10]	οὐδὲ εἷς τούτων οὐδένα ἐκώλυσε	προσέχειν	αὑτῷ καὶ (τὸ προκείμενον πράττειν.
[20, 5]	δακνόμενοι καὶ διὰ τὸ μὴ	προσέχειν	(ἐφ´ οἷς ἄξιον ἦν δάκνεσθαι)
[20, 10]	ἔσται ἡ ψυχὴ τοῖς αὑτῆς	προσέχειν	καὶ περὶ ταῦτα (γίγνεσθαι. ἀλλ´
[20, 10]	φροντίζουσιν. εἰ δέ γε ἐβούλοντο	προσέχειν	ὁπότε μείζων ἢ ἐλάττων γίγνοιτο
[20, 5]	εἰς αὑτὸν ἀναχώρησις καὶ τὸ	προσέχειν	τοῖς αὑτοῦ πράγμασιν, ἐάν τ´
[20, 0]	πόλει δέον ἐξετάζεσθαι καὶ αὐτόν,	ἄρχειν	καὶ ἀρχαῖς ὑπηρετεῖν καὶ φυλακάς
[20, 20]	ἠτίμαζε καὶ οὐκ ᾤετο ἀξίας	τυχεῖν,	ὁμοίως δὲ καὶ τὰς Λυδῶν
[20, 0]	ἐκ πόλεώς τινος εἰς ἑτέραν	πόλιν	ἢ ἐκ τόπου εἰς ἕτερον
[20, 20]	πλουσίων ἢ ἄλλην τινὰ ἐχόντων	δύναμιν	ἐπὶ πέρας ἀφικνεῖται πολλάκις χαλεπόν
[20, 20]	θεῷ καὶ δωρεάν τινα καὶ	χάριν	δεδωκώς; ἀλλ´ οὔτε χρημάτων αὐτὴν
[20, 15]	καὶ ἡσυχίαις, οὐκ ἐνταῦθα μάλιστα	ἀνευρήκασιν	οἱ ἀνόητοι ἄνθρωποι, ὅπως μηδὲν
[20, 0]	ἀποδοῦναι λόγον πρὸς ὅ, τι	ἀνηλώκασιν	ἕκαστον αὐτῶν, φαίνεται δ´ ὅμως
[20, 5]	καὶ τὸ προσέχειν τοῖς αὑτοῦ	πράγμασιν,	ἐάν τ´ ἐν Βαβυλῶνι τύχῃ
[20, 25]	ἐμοὶ δοκεῖ, τὸ τοιοῦτον ὑπηνεμίοις	γεννήμασιν.	φασὶ γὰρ δὴ ᾠὰ γίγνεσθαι
[20, 5]	τύχῃ τις ὢν ἐάν τ´	Ἀθήνησιν	ἐάν τ´ ἐν στρατοπέδῳ ἐάν
[20, 5]	πλείους τις ἐκβάλοι, οὐ πολλοί	εἰσιν	οἱ ἐπὶ τῷ τοιούτῳ πρᾴως
[20, 15]	τίς τε δὴ καὶ παρὰ	τίσιν	ἡ τοιαύτη γυνὴ καὶ πόθεν
[20, 5]	φέρει μέν τινα ἐνίοτε μικρὰν	(ἀνάπαυσιν,	οὐ μὴν ἱκανήν γε οὐδ´
[20, 10]	αὑτοῖς τοῦ ψόφου τούτου οὐδὲ	φροντίζουσιν.	εἰ δέ γε ἐβούλοντο προσέχειν
[20, 25]	τε καὶ μίξεως ἄρρενος, ἃ	καλοῦσιν	ὑπηνέμια, ὡς ὑπ´ ἀνέμῳ προσπεσόντι
[20, 5]	πράττειν τὰ δέοντα· ὥσπερ τοῖς	ἀσθενοῦσιν	ἐφ´ ἑτέρας καὶ ἑτέρας κλίνας
[20, 10]	τοῖς φιλολόγοις, εἰ μὴ πάντες	ὑποσιγήσουσιν	αὐτοῖς καὶ μήτε ὅραμα μηδὲν
[20, 5]	τοῦτο λογίσασθαι, ὡς εἰ μὴ	προνοήσουσιν	ἑκάστης ἡμέρας καὶ φυλάξονται μὴ
[20, 10]	τυγχάνουσι δεόμεναι· καὶ ὥσπερ τοῖς	νοσοῦσιν,	εἰ μὴ πανταχόθεν ἐστὶ σιωπή
[20, 15]	καλῶς ἀχθείσας καὶ φιλοπόνους, ἐπειδὰν	ἀφεθῶσιν,	εὐθὺς ἀναζητούσας τὸ ἴχνος, καὶ
[20, 15]	καὶ γυναιξὶ πλησιάζοντες αἷς ἂν	ἐθέλωσιν,	ἑστιάσεων δὲ καὶ εὐωχιῶν τῶν
[20, 5]	ὁμοίως ἢ ὀρχηστοδιδάσκαλος πρὸς τούτῳ	ἐστίν,	ἀμελήσας τῶν μαχομένων τε καὶ
[20, 0]	ὡς ἔφη τις. οὐ γάρ	ἐστιν	ἀνόητος τῆς αὑτοῦ ψυχῆς κύριος,
[20, 5]	κάθηνται, καὶ οὐδὲν αὐτοῖς ἐμποδών	ἐστιν	ἐν τοσούτῳ πλήθει τοῦ διδάσκειν
[20, 0]	ἀσυμφόρων πράττοντα διατελεῖν πανταχοῦ τοιαῦτά	ἐστιν	καὶ τὸ συνδιατρίβειν ἀεὶ τῷ
[20, 5]	(ἀλλ´ ὅτι γε οὐ τόπος	ἐστὶν	ὁ παρέχων οὐδὲ τὸ ἀποδημῆσαι
[20, 5]	ζωγράφος· ὃ δὲ πάντων σφοδρότατόν	ἐστιν·	οἱ γὰρ τῶν γραμμάτων διδάσκαλοι
[20, 5]	καὶ δύο καὶ τριῶν οὐδείς	ἐστιν	ὃς ἐφρόντισεν. (ἀλλ´ ἐκεῖ μὲν
[20, 10]	ἐνοχλοῖτο ὑπ´ αὐτῶν. ἀλλὰ τοῦτό	ἐστιν,	ὡς ἔοικε, πολλοῦ ἄξιον {τὸ}
[20, 25]	χαλεπόν τε καὶ φοβερόν. ~καὶ	ἔστιν	ὅμοιον, ὥσπερ ἐμοὶ δοκεῖ, τὸ
[20, 0]	χρημάτων οὐκ ἂν δύναιντο ἀποδοῦναι	λόγον	πρὸς ὅ, τι ἀνηλώκασιν ἕκαστον
[20, 0]	καὶ βίου δύναιντ´ ἂν ἀποδοῦναι	λόγον,	πρὸς ὅ, τι ἑκάστην ἡμέραν
[20, 5]	κωλυόμενον πράττειν ἕκαστον τὸ αὑτοῦ	ἔργον,	ἀλλ´ ὅ τε αὐλῶν ἢ
[20, 5]	καὶ ἐν Μεγάροις καὶ πανταχοῦ	σχεδὸν	οὗ τις ἂν ἀπέλθῃ τῆς
[20, 10]	καὶ μανθάνειν. ~ἤδη δέ ποτε	εἶδον	ἐγὼ διὰ τοῦ ἱπποδρόμου βαδίζων
[20, 0]	οἷον εἴ τις Ἀθηναῖος ὤν,	δέον	αὐτὸν στρατεύεσθαι ὑπὲρ τῆς πατρίδος
[20, 0]	εἴ τις ἄλλος, ἐν πόλει	δέον	ἐξετάζεσθαι καὶ αὐτόν, ἄρχειν καὶ
[20, 20]	τὸ τοιοῦτον. καὶ τίνα δὴ	θεὸν	ἄλλην εἰκὸς τὰς τοιαύτας χαρίζεσθαι
[20, 0]	ἀποχωροῖ ποι, ἆρα τούτους ἀναχωρεῖν	ῥητέον;	ἀλλ´ οὗτοι μὲν δῆλον ὅτι
[20, 0]	αὑτοῖς ἀπὸ τῶν ἐνοχλούντων μάτην	ῥητέον	ᾖ ὡς ἀναχωροῦντας. ἀλλ´ οὕτως
[20, 25]	ἐρημίας τε καὶ ἡσυχίας οὐδὲν	μεῖζον	καὶ ἀσφαλέστερον τοῖς ἀνοήτοις τῶν
[20, 5]	ἄττα πράττειν οὐδὲ τὸ εἰς	Κόρινθον	ἢ Θήβας ἀνακεχωρηκέναι {τὸ δὲ}
[20, 10]	τὸν δὲ ἱστορίαν τινὰ ἢ	μῦθον	διηγούμενον· καὶ οὐδὲ εἷς τούτων
[20, 15]	ἔργου. εἰ δὲ μή, οὐ	ῥᾴδιον	περιγενέσθαι οὐδὲ ἐξεργάσασθαι οὐδὲν ἱκανῶς.
[20, 15]	ποτε ἴῃ χωρίων, καὶ οὔτε	πεδίον	οὔτε ὄρος οὔτε τὰ λίαν
[20, 5]	ἐπ´ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ τὸ	διδασκαλεῖον	ἔχων καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐξίστησι
[20, 20]	οὐδὲν αὐτῶν, ὥς φασι, τὸν	ἥλιον	οὐδὲ τὴν ἡμέραν ὑπομένει, παραπλησίως
[20, 25]	ἀπίθανον τοῖς ἀνθρώποις φανῆναι ἵππων	ὑπηνέμιον	γένος, τὸν Βορρᾶν ἔφη ἐρασθέντα
[20, 5]	τὸ μὴ προσέχειν (ἐφ´ οἷς	ἄξιον	ἦν δάκνεσθαι) ἀλλ´ ἐπὶ τῇ
[20, 10]	τοῦτό ἐστιν, ὡς ἔοικε, πολλοῦ	ἄξιον	{τὸ} μάθημα καὶ δίδαγμα, τὸ
[20, 15]	ἔχειν, καὶ οὔτε βασιλεία τούτου	ἄξιον	τοῦ χρήματος οὔτε πλοῦτος οὔτε
[20, 15]	διατριβαὶ πολλοῖς (ἤδη πολλάκις ἀπήντησαν.	οἷον	δὴ ἐγὼ οἶμαι τὸν Ἀλέξανδρον,
[20, 15]	ἀργύριον ἐκδανείζοντες ἢ ἄλλας ἐργασίας	οἷον	ἐγρηγορότες τε καὶ ὁρῶντες ὀνείρατα
[20, 0]	ἀφισταμένους, τούτους χρὴ φάσκειν ἀναχωρεῖν;	οἷον	εἴ τις Ἀθηναῖος ὤν, δέον
[20, 20]	τὴν αὑτοῦ δόξαν καὶ ἐπίνοιαν,	οἷον	ψυχῆς ἐν ὕπνῳ φαντασίαις καὶ
[20, 25]	τε καὶ φοβερόν. ~καὶ ἔστιν	ὅμοιον,	ὥσπερ ἐμοὶ δοκεῖ, τὸ τοιοῦτον
[20, 15]	ὡς ἄρα εὔδαιμόν τε καὶ	μακάριον	τὸ τὴν πασῶν καλλίστην γυναῖκα
[20, 0]	ἥττονος, ἐμοὶ δοκεῖν, ἢ τὸ	ἀργύριον.	~ἀλλ´ ὅμως μιᾶς δραχμῆς ἀπολομένης
[20, 15]	πολυτελεστάτων μεταλαμβάνοντες, (οἱ δέ τινες	ἀργύριον	ἐκδανείζοντες ἢ ἄλλας ἐργασίας οἷον
[20, 10]	ἀλλ´ ἔγωγε ὁρῶ καὶ τοὺς	πλησίον	τῆς θαλάττης οὐδὲν πάσχοντας, ἀλλὰ
[20, 15]	πάντων, ὅπερ ἔφην, τὸ ἔθος	αἴτιον.	ὁμοίως δὲ καὶ τὴν ψυχὴν
[20, 15]	ἀεὶ κοιμωμένης διανοίας θηρεύεσθαι, ἀλλὰ	τοὐναντίον	ὑπὸ δριμείας τε καὶ ἀγρύπνου
[20, 0]	ἀναχωρεῖν ῥητέον; ἀλλ´ οὗτοι μὲν	δῆλον	ὅτι φεύγουσί τε καὶ δραπετεύουσι,
[20, 10]	πολλοὺς ἐν τῷ αὐτῷ ἀνθρώπους	ἄλλον	ἄλλο τι πράττοντας, τὸν μὲν
[20, 20]	τε καὶ Ἥρας; καὶ ἔτι	μᾶλλον,	εἰ φαίνοιντο ἐκεῖναι μεγάλα καὶ
[20, 20]	καὶ δώρῳ τῷ λαβεῖν τὸν	γάμον	ἐκείνης τῆς γυναικός, (ὑπὲρ ἧς
[20, 20]	ἐκείνης διδούσης ἀδύνατον ἡγεῖτο τὸν	γάμον.	πῶς ἂν οὖν ἐκείνην πείσαι
[20, 15]	ἐπιθυμίας αὐτῷ γενομένης ὡς ἄρα	εὔδαιμόν	τε καὶ μακάριον τὸ τὴν
[20, 25]	δοκεῖν, οὐκ ἀδύνατον ἡγησάμενος οὐδὲ	ἀπίθανον	τοῖς ἀνθρώποις φανῆναι ἵππων ὑπηνέμιον
[20, 15]	τε καὶ ἀργύρου πλῆθος ἐξαίφνης	ἀμήχανον	ὅσον κτώμενοι, οἱ δὲ βασιλεῖς
[20, 20]	ἐπακολουθούσης καὶ μακρόν τι καὶ	συντεταγμένον	ὑφαινούσης ὄναρ, κριτής τε ὑπὸ
[20, 10]	ἐκώλυσε προσέχειν αὑτῷ καὶ (τὸ	προκείμενον	πράττειν. καίτοι τούτων οὐδέν ἐστι
[20, 10]	δὲ ὀρχούμενον, τὸν δὲ θαῦμα	ἀποδιδόμενον,	τὸν δὲ ποίημα ἀναγιγνώσκοντα, τὸν
[20, 5]	Θήβας ἀνακεχωρηκέναι {τὸ δὲ} τὸν	βουλόμενον	πρὸς αὑτῷ εἶναι— καὶ γὰρ
[20, 5]	θορύβῳ τε καὶ πλήθει οὐ	κωλυόμενον	πράττειν ἕκαστον τὸ αὑτοῦ ἔργον,
[20, 15]	χρήματος οὔτε πλοῦτος οὔτε κρατεῖν	μαχόμενον	ἁπάντων ἀνθρώπων, μετὰ ταῦτα ἤδη
[20, 10]	δὲ ἱστορίαν τινὰ ἢ μῦθον	διηγούμενον·	καὶ οὐδὲ εἷς τούτων οὐδένα
[20, 10]	τὸν μὲν αὐλοῦντα, τὸν δὲ	ὀρχούμενον,	τὸν δὲ θαῦμα ἀποδιδόμενον, τὸν
[20, 5]	ἀσχολούμενος ἀναλώσει καὶ πάνυ πολὺν	χρόνον,	ἂν οὕτως τύχῃ. (μὴ οὖν
[20, 20]	καὶ οὐδὲν ἀπ´ αὐτῶν γίγνεται	χαλεπόν,	ἀλλ´ ὥσπερ τὰ τῷ ὄντι
[20, 20]	δύναμιν ἐπὶ πέρας ἀφικνεῖται πολλάκις	χαλεπόν	τε καὶ φοβερόν. ~καὶ ἔστιν
[20, 15]	τυραννὶς ὑπὸ ῥᾳθύμου τε καὶ	τρόπον	τινὰ ἀεὶ κοιμωμένης διανοίας θηρεύεσθαι,
[20, 20]	ἐκείνην πείσαι χαρίσασθαι ἢ εἰ	τρόπον	τινὰ γίγνοιτο αὐτὸς προσφιλὴς τῇ
[20, 0]	ἢ ἐκ τόπου εἰς ἕτερον	τόπον	ἀναχωρεῖν λέγοιτ´ ἄν· ὅπου γὰρ
[20, 0]	αὐτοὺς καὶ ἀποδημήσειεν εἰς ἕτερον	τόπον;	ἢ εἴ τις ἄλλος, ἐν
[20, 15]	οἷον δὴ ἐγὼ οἶμαι τὸν	Ἀλέξανδρον,	ὡς ἐτύγχανε σχολὴν ἄγων ἐν
[20, 20]	ἀφικνεῖται πολλάκις χαλεπόν τε καὶ	φοβερόν.	~καὶ ἔστιν ὅμοιον, ὥσπερ ἐμοὶ
[20, 0]	πόλιν ἢ ἐκ τόπου εἰς	ἕτερον	τόπον ἀναχωρεῖν λέγοιτ´ ἄν· ὅπου
[20, 0]	τε αὐτοὺς καὶ ἀποδημήσειεν εἰς	ἕτερον	τόπον; ἢ εἴ τις ἄλλος,
[20, 25]	καὶ ἡσυχίας οὐδὲν μεῖζον καὶ	ἀσφαλέστερον	τοῖς ἀνοήτοις τῶν ἀνθρώπων πρὸς
[20, 20]	φαντασίαις καὶ δόξαις ἐπακολουθούσης καὶ	μακρόν	τι καὶ συντεταγμένον ὑφαινούσης ὄναρ,
[20, 15]	καὶ ἀργύρου πλῆθος ἐξαίφνης ἀμήχανον	ὅσον	κτώμενοι, οἱ δὲ βασιλεῖς τε
[20, 15]	ἀπήντησαν. οἷον δὴ ἐγὼ οἶμαι	τὸν	Ἀλέξανδρον, ὡς ἐτύγχανε σχολὴν ἄγων
[20, 20]	ξενίων τυχών, ἀναπείσας καταλιπεῖν αὐτὴν	τὸν	ἄνδρα καὶ τὴν Ἑλλάδα ἧκεν
[20, 25]	ἀνθρώποις φανῆναι ἵππων ὑπηνέμιον γένος,	τὸν	Βορρᾶν ἔφη ἐρασθέντα Τρωικῶν τινων
[20, 5]	ἢ Θήβας ἀνακεχωρηκέναι {τὸ δὲ}	τὸν	βουλόμενον πρὸς αὑτῷ εἶναι— καὶ
[20, 20]	τε καὶ δώρῳ τῷ λαβεῖν	τὸν	γάμον ἐκείνης τῆς γυναικός, (ὑπὲρ
[20, 20]	οὔκουν ἐκείνης διδούσης ἀδύνατον ἡγεῖτο	τὸν	γάμον. πῶς ἂν οὖν ἐκείνην
[20, 10]	ἀποδιδόμενον, τὸν δὲ ποίημα ἀναγιγνώσκοντα,	τὸν	δὲ ᾄδοντα, τὸν δὲ ἱστορίαν
[20, 10]	μὲν αὐλοῦντα, τὸν δὲ ὀρχούμενον,	τὸν	δὲ θαῦμα ἀποδιδόμενον, τὸν δὲ
[20, 10]	ποίημα ἀναγιγνώσκοντα, τὸν δὲ ᾄδοντα,	τὸν	δὲ ἱστορίαν τινὰ ἢ μῦθον
[20, 10]	τι πράττοντας, τὸν μὲν αὐλοῦντα,	τὸν	δὲ ὀρχούμενον, τὸν δὲ θαῦμα
[20, 10]	ὀρχούμενον, τὸν δὲ θαῦμα ἀποδιδόμενον,	τὸν	δὲ ποίημα ἀναγιγνώσκοντα, τὸν δὲ
[20, 20]	καὶ οὐδὲν αὐτῶν, ὥς φασι,	τὸν	ἥλιον οὐδὲ τὴν ἡμέραν ὑπομένει,
[20, 15]	ἂν εὕρῃ τε καὶ ἀναστήσῃ	τὸν	λαγών, καὶ μετὰ ταῦτα κατέχει
[20, 10]	ἀνθρώπους ἄλλον ἄλλο τι πράττοντας,	τὸν	μὲν αὐλοῦντα, τὸν δὲ ὀρχούμενον,
[20, 20]	οὖν οὐ πάνυ τι ἡγεῖτο	δυνατόν,	εἰ δὲ θεός τις ὑπόσχοιτο
[20, 10]	σιωπή τε καὶ ἡσυχία, οὐ	δυνατὸν	ὕπνου μεταλαβεῖν, οὕτως ἄρα καὶ
[20, 20]	καὶ ἔρωτας; οὔκουν ἐκείνης διδούσης	ἀδύνατον	ἡγεῖτο τὸν γάμον. πῶς ἂν
[20, 25]	καὶ Ὅμηρος, ἐμοὶ δοκεῖν, οὐκ	ἀδύνατον	ἡγησάμενος οὐδὲ ἀπίθανον τοῖς ἀνθρώποις
[20, 5]	τε ζωγράφος· ὃ δὲ πάντων	σφοδρότατόν	ἐστιν· οἱ γὰρ τῶν γραμμάτων
[20, 20]	μάλιστα ἐπιθυμεῖ καὶ ὃ πάντων	τιμιώτατον	νενόμικε, τοῦτο προσθείη τις αὐτῇ
[20, 0]	λόγον πρὸς ὅ, τι ἀνηλώκασιν	ἕκαστον	αὐτῶν, φαίνεται δ´ ὅμως ἀνηλωμένα
[20, 5]	καὶ πλήθει οὐ κωλυόμενον πράττειν	ἕκαστον	τὸ αὑτοῦ ἔργον, ἀλλ´ ὅ
[20, 0]	ἐν πόλει δέον ἐξετάζεσθαι καὶ	αὐτόν,	ἄρχειν καὶ ἀρχαῖς ὑπηρετεῖν καὶ
[20, 0]	ἁπάντων ἔσται καὶ μηδὲ εἷς	αὐτὸν	ἐξελέγξει μηδὲ κωλύσει πίνοντα καὶ
[20, 5]	τὸ διδασκαλεῖον ἔχων καὶ οὐδὲν	αὐτὸν	ἐξίστησι τὸ πλῆθος οὐδὲ ὁ
[20, 20]	καὶ τῇ τῶν γονέων πρὸς	αὐτὸν	εὐνοίᾳ, τὰ λοιπὰ ἤδη ἔργῳ
[20, 0]	εἴ τις Ἀθηναῖος ὤν, δέον	αὐτὸν	στρατεύεσθαι ὑπὲρ τῆς πατρίδος Λακεδαιμονίων
[20, 5]	καὶ λυσιτελεστάτη πασῶν ἡ εἰς	αὑτὸν	ἀναχώρησις καὶ τὸ προσέχειν τοῖς
[20, 0]	ἡμέραν ἀνήλωσαν ἢ μῆνα ἢ	ἐνιαυτόν·	φαίνεται δ´ οὖν παριὼν ὁ
[20, 20]	δοίη, τάχ´ ἂν γενέσθαι τὸ	τοιοῦτον.	καὶ τίνα δὴ θεὸν ἄλλην
[20, 5]	ἐκεῖ μὲν δύνανται λογίζεσθαι {τὸ	τοιοῦτον}	ὅτι εἰ μὴ προσέξουσι μηδὲ
[20, 25]	ὅμοιον, ὥσπερ ἐμοὶ δοκεῖ, τὸ	τοιοῦτον	ὑπηνεμίοις γεννήμασιν. φασὶ γὰρ δὴ
[20, 10]	ποτε ἡδονήν τινα ἢ ῥᾳστώνην	ἔχον,	ὥσπερ ὕδατος ἐν ἑτεροκλινεῖ χωρίῳ
[20, 5]	καὶ ἀσχολούμενος ἀναλώσει καὶ πάνυ	πολὺν	χρόνον, ἂν οὕτως τύχῃ. (μὴ
[20, 20]	ἀπήντησεν ἐκ τοῦ τοιούτου ὀνείρατος.	νῦν	δὲ ἐπειδὴ τύραννος καὶ δυνάστης
[20, 20]	τε καὶ εὔξατο. εἰ μὲν	οὖν	αὐτὸ τοῦτο βουκόλος καὶ ἰδιώτης
[20, 5]	χρόνον, ἂν οὕτως τύχῃ. (μὴ	οὖν	βελτίστη ᾖ καὶ λυσιτελεστάτη πασῶν
[20, 20]	ἡγεῖτο τὸν γάμον. πῶς ἂν	οὖν	ἐκείνην πείσαι χαρίσασθαι ἢ εἰ
[20, 20]	γενέσθαι τὴν γυναῖκα. ἄλλως μὲν	οὖν	οὐ πάνυ τι ἡγεῖτο δυνατόν,
[20, 0]	μῆνα ἢ ἐνιαυτόν· φαίνεται δ´	οὖν	παριὼν ὁ βίος καὶ δαπανώμενος
[20, 0]	(σχολῆς τε καὶ ἀποδράσεως. μὴ	οὖν	τοὺς ἀπὸ τῶν ἀνωφελῶν πραγμάτων
[20, 10]	αὐτοῖς σχολὴ ἄλλο τι ποιεῖν.	οὐκοῦν	καὶ ὅστις δυνατὸς ἐννοῆσαι περὶ
[20, 20]	τοὺς γάμους τε καὶ ἔρωτας;	οὔκουν	ἐκείνης διδούσης ἀδύνατον ἡγεῖτο τὸν
[20, 0]	ἀναχωρεῖν; οἷον εἴ τις Ἀθηναῖος	ὤν,	δέον αὐτὸν στρατεύεσθαι ὑπὲρ τῆς
[20, 5]	ἀπορήσει προφάσεως, ὅπου ἂν τύχῃ	ὤν,	δι´ ἣν βλακεύων τε καὶ
[20, 0]	τις ἰᾶσθαι τοὺς νοσοῦντας ἱκανὸς	ὤν,	καὶ φίλων δὴ καὶ ἐπιτηδείων
[20, 20]	τοῦτο βουκόλος καὶ ἰδιώτης ἔτυχεν	ὤν,	οὐδὲν ἂν πρᾶγμα ἀπήντησεν ἐκ
[20, 5]	τ´ ἐν Βαβυλῶνι τύχῃ τις	ὢν	ἐάν τ´ Ἀθήνησιν ἐάν τ´
[20, 20]	νύμφας καὶ παρθένους ἅτε τύραννος	ὢν	ἠτίμαζε καὶ οὐκ ᾤετο ἀξίας
[20, 20]	ἄνδρα καὶ τὴν Ἑλλάδα ἧκεν	ἄγων	εἰς Τροίαν πολλῶν καὶ χαλεπῶν
[20, 15]	τὸν Ἀλέξανδρον, ὡς ἐτύγχανε σχολὴν	ἄγων	ἐν τῇ Ἴδῃ περὶ τὰ
[20, 20]	ναῦς τε ναυπηγησάμενος καὶ ἑταίρους	συναγαγών·	καὶ πλεύσας ἐπί τε τὴν
[20, 15]	εὕρῃ τε καὶ ἀναστήσῃ τὸν	λαγών,	καὶ μετὰ ταῦτα κατέχει διώκουσα,
[20, 0]	τῷ ἐντυχόντι ἀδολεσχοῦντα καὶ ἀκούοντα	λόγων	οὐδὲν χρησίμων ἢ περὶ τὰ
[20, 0]	γε τοὺς ἀπὸ τῶν προσηκόντων	ἔργων	αὐτοῖς καὶ πράξεων ἀφισταμένους, τούτους
[20, 10]	καίτοι τούτων οὐδέν ἐστι τῶν	ἔργων,	ὃ συνάγει τὴν ψυχὴν καὶ
[20, 20]	καὶ τὰς Λυδῶν τε καὶ	Φρυγῶν	τάς τε ἐν Λέσβῳ καὶ
[20, 5]	τῶν γραμμάτων διδάσκαλοι μετὰ τῶν	παίδων	ἐν ταῖς ὁδοῖς κάθηνται, καὶ
[20, 0]	ἀφίκηται, πολλὰ ἂν εἴη τὰ	ἐμποδὼν	αὐτῷ γιγνόμενα καὶ οὐκ ἐῶντα
[20, 5]	ὁδοῖς κάθηνται, καὶ οὐδὲν αὐτοῖς	ἐμποδών	ἐστιν ἐν τοσούτῳ πλήθει τοῦ
[20, 20]	τυχεῖν, ὁμοίως δὲ καὶ τὰς	Λυδῶν	τε καὶ Φρυγῶν τάς τε
[20, 20]	ὑπὸ τοῦ Διὸς γίγνεται τῶν	θεῶν,	καὶ τὰς μὲν αὐτάς τε
[20, 20]	τίνος ἄν ποτε ἀξιώσειεν ἢ	θεῶν	τῶν πρώτων καὶ μεγίστων, Ἀθηνᾶς
[20, 15]	δὲ βασιλεῖς τε καὶ μονάρχους	πόλεών	τε καὶ ἐθνῶν ἀποδεικνύντες σφᾶς
[20, 15]	εἴτε ἀνθρώπων φθεγξαμένων ὁδοιπόρων ἢ	νομέων,	εὐθὺς ἀνακυπτούσας ἐκ τοῦ ἴχνους
[20, 20]	τότε μεγίστης καὶ τῇ τῶν	γονέων	πρὸς αὐτὸν εὐνοίᾳ, τὰ λοιπὰ
[20, 0]	τῶν προσηκόντων ἔργων αὐτοῖς καὶ	πράξεων	ἀφισταμένους, τούτους χρὴ φάσκειν ἀναχωρεῖν;
[20, 15]	γυναιξὶ πλησιάζοντες αἷς ἂν ἐθέλωσιν,	ἑστιάσεων	δὲ καὶ εὐωχιῶν τῶν πολυτελεστάτων
[20, 10]	εἶδον ἐγὼ διὰ τοῦ ἱπποδρόμου	βαδίζων	πολλοὺς ἐν τῷ αὐτῷ ἀνθρώπους
[20, 10]	δέ γε ἐβούλοντο προσέχειν ὁπότε	μείζων	ἢ ἐλάττων γίγνοιτο ἦχος ἢ
[20, 20]	Ἑλλήνων· καὶ δὴ καὶ ἀδελφῶν	ἀγαθῶν	ἐλέγετο εἶναι Πολυδεύκους καὶ Κάστορος,
[20, 20]	ἕνεκα τῆς νίκης. οὕτω δὴ	διελθών	τε καὶ ἐξεργασάμενος τὴν αὑτοῦ
[20, 15]	ἀπό τε τῶν καρπῶν καὶ	ἀνθῶν	ἐμπλέκοιντο, πολὺ δὲ πλῆθος ἀνθρώπων
[20, 0]	ὤν, καὶ φίλων δὴ καὶ	ἐπιτηδείων	αὐτῷ καμνόντων, ὅπως μὴ κακοπαθῇ
[20, 0]	καὶ τῶν οὐ προσηκουσῶν αὐτοῖς	ἀσχολιῶν	ἀπιόντας καὶ σχολήν τινα πορίζοντας
[20, 0]	ἢ Φιλίππου ἐπιόντος ἢ ἄλλων	πολεμίων,	ὁ δὲ ἀναχωρήσειεν εἰς Μέγαρα
[20, 20]	τὴν Μενελάου καὶ Ἑλένης καὶ	ξενίων	τυχών, ἀναπείσας καταλιπεῖν αὐτὴν τὸν
[20, 0]	αὐτὸν στρατεύεσθαι ὑπὲρ τῆς πατρίδος	Λακεδαιμονίων	εἰσβεβληκότων εἰς τὴν Ἀττικὴν ἢ
[20, 15]	μετὰ ταῦτα κατέχει διώκουσα, δι´	ὁποίων	ἄν ποτε ἴῃ χωρίων, καὶ
[20, 0]	ἢ ἐνιαυτόν· φαίνεται δ´ οὖν	παριὼν	ὁ βίος καὶ δαπανώμενος ὁ
[20, 5]	καὶ ἀπολομένης καὶ δύο καὶ	τριῶν	οὐδείς ἐστιν ὃς ἐφρόντισεν. (ἀλλ´
[20, 15]	δι´ ὁποίων ἄν ποτε ἴῃ	χωρίων,	καὶ οὔτε πεδίον οὔτε ὄρος
[20, 20]	πάντα χρήματα ἁπλῶς κεκτημένην, οὔτε	θυσιῶν·	πάντας γὰρ αὐτῇ πανταχοῦ θύειν·
[20, 20]	τὰ δὲ τῶν μονάρχων ἢ	πλουσίων	ἢ ἄλλην τινὰ ἐχόντων δύναμιν
[20, 20]	εἶναι Πολυδεύκους καὶ Κάστορος, Διὸς	υἱῶν	γενομένων· ἐπεθύμησεν (αὑτῷ ταύτην γενέσθαι
[20, 15]	ἂν ἐθέλωσιν, ἑστιάσεων δὲ καὶ	εὐωχιῶν	τῶν πολυτελεστάτων μεταλαμβάνοντες, (οἱ δέ
[20, 25]	γένος, τὸν Βορρᾶν ἔφη ἐρασθέντα	Τρωικῶν	τινων ἵππων ἐμπλῆσαί τε αὐτὰς
[20, 5]	ἀλλ´ ὅ τε αὐλῶν ἢ	διδάσκων	αὐλεῖν τοῦτο ποιεῖ πολλάκις ἐπ´
[20, 0]	μὴ οὖν τοὺς ἀπὸ τῶν	ἀνωφελῶν	πραγμάτων καὶ τῶν οὐ προσηκουσῶν
[20, 0]	τοὺς νοσοῦντας ἱκανὸς ὤν, καὶ	φίλων	δὴ καὶ ἐπιτηδείων αὐτῷ καμνόντων,
[20, 10]	καθίστησι καὶ καταφρονεῖν ποιεῖ τῶν	ἄλλων	ἁπάντων. παιδεία δέ, ὡς ἔοικε,
[20, 15]	δὲ πλῆθος ἀνθρώπων τε καὶ	ἄλλων	ζῴων φαίνοιτο καὶ ἴχνη τὰ
[20, 0]	Ἀττικὴν ἢ Φιλίππου ἐπιόντος ἢ	ἄλλων	πολεμίων, ὁ δὲ ἀναχωρήσειεν εἰς
[20, 10]	ὅστις δυνατὸς ἐννοῆσαι περὶ τῶν	πολλῶν	ἀνθρώπων καὶ τοῦ θορύβου τοῦ
[20, 20]	Ἑλλάδα ἧκεν ἄγων εἰς Τροίαν	πολλῶν	καὶ χαλεπῶν πραγμάτων καὶ συμφορῶν
[20, 5]	αὑτοῦ ἔργον, ἀλλ´ ὅ τε	αὐλῶν	ἢ διδάσκων αὐλεῖν τοῦτο ποιεῖ
[20, 0]	ἀδολεσχοῦντα καὶ ἀκούοντα λόγων οὐδὲν	χρησίμων	ἢ περὶ τὰ βασιλέως πράγματα
[20, 5]	ἀλλ´ ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ τῶν	δραχμῶν.	ἡμέρας δὲ ἐξελθούσης καὶ ἀπολομένης
[20, 15]	εἴτε ὑλακὴ κυνῶν εἴτε ἀνθρώπων	φθεγξαμένων	ὁδοιπόρων ἢ νομέων, εὐθὺς ἀνακυπτούσας
[20, 5]	ἀμελήσας τῶν μαχομένων τε καὶ	ἀποδιδομένων	καὶ ἄλλα πραττόντων, ὅ τε
[20, 10]	ταῦτα τῶν ἐν τῇ θαλάττῃ	γιγνομένων,	οὐκ ἂν ἐνοχλοῖτο ὑπ´ αὐτῶν.
[20, 20]	Πολυδεύκους καὶ Κάστορος, Διὸς υἱῶν	γενομένων·	ἐπεθύμησεν (αὑτῷ ταύτην γενέσθαι τὴν
[20, 5]	πρὸς τούτῳ ἐστίν, ἀμελήσας τῶν	μαχομένων	τε καὶ ἀποδιδομένων καὶ ἄλλα
[20, 20]	πρῶτοί τε καὶ ἄκροι τῶν	Ἑλλήνων·	καὶ δὴ καὶ ἀδελφῶν ἀγαθῶν
[20, 15]	καὶ μονάρχους πόλεών τε καὶ	ἐθνῶν	ἀποδεικνύντες σφᾶς αὐτούς, ἔπειτα ἤδη
[20, 25]	τὸν Βορρᾶν ἔφη ἐρασθέντα Τρωικῶν	τινων	ἵππων ἐμπλῆσαί τε αὐτὰς γονῆς
[20, 0]	ὑπηρετεῖν καὶ φυλακάς τινας φυλάττειν	ἀγρυπνῶν	μὴ βούλοιτο, ἀλλ´ ὅπως τούτων
[20, 15]	ἀλλαχόθεν προσπέσοι θροῦς, εἴτε ὑλακὴ	κυνῶν	εἴτε ἀνθρώπων φθεγξαμένων ὁδοιπόρων ἢ
[20, 15]	~οἶδα γὰρ ἔγωγε καὶ τῶν	κυνῶν	τὰς μὲν καλῶς ἀχθείσας καὶ
[20, 15]	τὰ μὲν ἵππων, τὰ δὲ	βοῶν,	τὰ δὲ προβάτων— οὐδὲν οὔτε
[20, 20]	ἄγων εἰς Τροίαν πολλῶν καὶ	χαλεπῶν	πραγμάτων καὶ συμφορῶν (ἀρχήν. οὕτως
[20, 25]	Βορρᾶν ἔφη ἐρασθέντα Τρωικῶν τινων	ἵππων	ἐμπλῆσαί τε αὐτὰς γονῆς καὶ
[20, 25]	τε αὐτὰς γονῆς καὶ γένος	ἵππων	ἐξ αὐτῶν γενέσθαι. {πολλάκις ἔκ
[20, 15]	φαίνοιτο καὶ ἴχνη τὰ μὲν	ἵππων,	τὰ δὲ βοῶν, τὰ δὲ
[20, 25]	οὐδὲ ἀπίθανον τοῖς ἀνθρώποις φανῆναι	ἵππων	ὑπηνέμιον γένος, τὸν Βορρᾶν ἔφη
[20, 15]	δὲ ὀσμαὶ ἀπό τε τῶν	καρπῶν	καὶ ἀνθῶν ἐμπλέκοιντο, πολὺ δὲ
[20, 10]	δυνατὸς ἐννοῆσαι περὶ τῶν πολλῶν	ἀνθρώπων	καὶ τοῦ θορύβου τοῦ κατ´
[20, 15]	πλοῦτος οὔτε κρατεῖν μαχόμενον ἁπάντων	ἀνθρώπων,	μετὰ ταῦτα ἤδη διανοεῖσθαι τίς
[20, 25]	καὶ ἀσφαλέστερον τοῖς ἀνοήτοις τῶν	ἀνθρώπων	πρὸς τὸ μὴ πολλὰ καὶ
[20, 15]	ἀνθῶν ἐμπλέκοιντο, πολὺ δὲ πλῆθος	ἀνθρώπων	τε καὶ ἄλλων ζῴων φαίνοιτο
[20, 15]	θροῦς, εἴτε ὑλακὴ κυνῶν εἴτε	ἀνθρώπων	φθεγξαμένων ὁδοιπόρων ἢ νομέων, εὐθὺς
[20, 0]	κυβεύοντα ἢ ἄλλο τι τῶν	βλαβερῶν	καὶ ἀσυμφόρων πράττοντα διατελεῖν πανταχοῦ
[20, 15]	ὑλακὴ κυνῶν εἴτε ἀνθρώπων φθεγξαμένων	ὁδοιπόρων	ἢ νομέων, εὐθὺς ἀνακυπτούσας ἐκ
[20, 20]	πολλῶν καὶ χαλεπῶν πραγμάτων καὶ	συμφορῶν	(ἀρχήν. οὕτως αἱ μὲν ἰδιωτικῆς
[20, 0]	ἄλλο τι τῶν βλαβερῶν καὶ	ἀσυμφόρων	πράττοντα διατελεῖν πανταχοῦ τοιαῦτά ἐστιν
[20, 5]	οὖν βελτίστη ᾖ καὶ λυσιτελεστάτη	πασῶν	ἡ εἰς αὑτὸν ἀναχώρησις καὶ
[20, 15]	τε καὶ μακάριον τὸ τὴν	πασῶν	καλλίστην γυναῖκα ἔχειν, καὶ οὔτε
[20, 0]	ἀνωφελῶν πραγμάτων καὶ τῶν οὐ	προσηκουσῶν	αὐτοῖς ἀσχολιῶν ἀπιόντας καὶ σχολήν
[20, 10]	καὶ καθίστησι καὶ καταφρονεῖν ποιεῖ	τῶν	ἄλλων ἁπάντων. παιδεία δέ, ὡς
[20, 25]	μεῖζον καὶ ἀσφαλέστερον τοῖς ἀνοήτοις	τῶν	ἀνθρώπων πρὸς τὸ μὴ πολλὰ
[20, 0]	ἀποδράσεως. μὴ οὖν τοὺς ἀπὸ	τῶν	ἀνωφελῶν πραγμάτων καὶ τῶν οὐ
[20, 0]	ἢ κυβεύοντα ἢ ἄλλο τι	τῶν	βλαβερῶν καὶ ἀσυμφόρων πράττοντα διατελεῖν
[20, 20]	τῆς τότε μεγίστης καὶ τῇ	τῶν	γονέων πρὸς αὐτὸν εὐνοίᾳ, τὰ
[20, 5]	πάντων σφοδρότατόν ἐστιν· οἱ γὰρ	τῶν	γραμμάτων διδάσκαλοι μετὰ τῶν παίδων
[20, 15]	ἀνόητοι ἄνθρωποι, ὅπως μηδὲν διανοῶνται	τῶν	δεόντων, ἕτερα πολλὰ καὶ ἄτοπα
[20, 5]	δάκνεσθαι) ἀλλ´ ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ	τῶν	δραχμῶν. ἡμέρας δὲ ἐξελθούσης καὶ
[20, 20]	οἱ πρῶτοί τε καὶ ἄκροι	τῶν	Ἑλλήνων· καὶ δὴ καὶ ἀδελφῶν
[20, 10]	πραγμάτων, ὅτι οὐδὲν διαφέρει ταῦτα	τῶν	ἐν τῇ θαλάττῃ γιγνομένων, οὐκ
[20, 0]	σχολήν τινα πορίζοντας αὑτοῖς ἀπὸ	τῶν	ἐνοχλούντων μάτην ῥητέον ᾖ ὡς
[20, 10]	πράττειν. καίτοι τούτων οὐδέν ἐστι	τῶν	ἔργων, ὃ συνάγει τὴν ψυχὴν
[20, 20]	τε ὑπὸ τοῦ Διὸς γίγνεται	τῶν	θεῶν, καὶ τὰς μὲν αὐτάς
[20, 15]	πολλαὶ δὲ ὀσμαὶ ἀπό τε	τῶν	καρπῶν καὶ ἀνθῶν ἐμπλέκοιντο, πολὺ
[20, 15]	ἐρημίας. ~οἶδα γὰρ ἔγωγε καὶ	τῶν	κυνῶν τὰς μὲν καλῶς ἀχθείσας
[20, 5]	ὀρχηστοδιδάσκαλος πρὸς τούτῳ ἐστίν, ἀμελήσας	τῶν	μαχομένων τε καὶ ἀποδιδομένων καὶ
[20, 20]	τε καὶ ἐλπίσματα. τὰ δὲ	τῶν	μονάρχων ἢ πλουσίων ἢ ἄλλην
[20, 15]	αὑτοῖς. ἐνίοτέ γε μὴν ἐκ	τῶν	ὀνειράτων τούτων ἀποβαίνει καὶ ὕπαρ
[20, 0]	ἀπὸ τῶν ἀνωφελῶν πραγμάτων καὶ	τῶν	οὐ προσηκουσῶν αὐτοῖς ἀσχολιῶν ἀπιόντας
[20, 5]	γὰρ τῶν γραμμάτων διδάσκαλοι μετὰ	τῶν	παίδων ἐν ταῖς ὁδοῖς κάθηνται,
[20, 5]	τὸ πλῆθος οὐδὲ ὁ θόρυβος	τῶν	παριόντων, ὅ τε ὀρχούμενος ὁμοίως
[20, 20]	τὴν κρατοῦσάν τε καὶ ἄρχουσαν	τῶν	περὶ τοὺς γάμους τε καὶ
[20, 10]	καὶ ὅστις δυνατὸς ἐννοῆσαι περὶ	τῶν	πολλῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ θορύβου
[20, 15]	ἐθέλωσιν, ἑστιάσεων δὲ καὶ εὐωχιῶν	τῶν	πολυτελεστάτων μεταλαμβάνοντες, (οἱ δέ τινες
[20, 10]	θορύβου τοῦ κατ´ αὐτοὺς καὶ	τῶν	πραγμάτων, ὅτι οὐδὲν διαφέρει ταῦτα
[20, 0]	ἀναχωροῦντας; ἆρά γε τοὺς ἀπὸ	τῶν	προσηκόντων ἔργων αὐτοῖς καὶ πράξεων
[20, 20]	ἄν ποτε ἀξιώσειεν ἢ θεῶν	τῶν	πρώτων καὶ μεγίστων, Ἀθηνᾶς τε
[20, 15]	γὰρ οὐ πάνυ τι ἐκ	τῶν	τοιούτων γίγνονται· οὐ γὰρ ἐθέλει
[20, 5]	εἰ μὴ προσέξουσι μηδὲ φροντιοῦσι	τῶν	τοιούτων, λάθοι ἂν αὐτοὺς ἡ
[20, 0]	πολλοὶ ἄνθρωποι, καθάπερ οἱ ἄσωτοι	τῶν	χρημάτων οὐκ ἂν δύναιντο ἀποδοῦναι
[20, 15]	τὰ δὲ βοῶν, τὰ δὲ	προβάτων—	οὐδὲν οὔτε ὁρᾷ τούτων οὔτε
[20, 20]	εἰς Τροίαν πολλῶν καὶ χαλεπῶν	πραγμάτων	καὶ συμφορῶν (ἀρχήν. οὕτως αἱ
[20, 0]	οὖν τοὺς ἀπὸ τῶν ἀνωφελῶν	πραγμάτων	καὶ τῶν οὐ προσηκουσῶν αὐτοῖς
[20, 10]	τοῦ κατ´ αὐτοὺς καὶ τῶν	πραγμάτων,	ὅτι οὐδὲν διαφέρει ταῦτα τῶν
[20, 20]	καὶ χάριν δεδωκώς; ἀλλ´ οὔτε	χρημάτων	αὐτὴν τυγχάνειν δεομένην, ἅτε χρυσῆν
[20, 0]	ἄνθρωποι, καθάπερ οἱ ἄσωτοι τῶν	χρημάτων	οὐκ ἂν δύναιντο ἀποδοῦναι λόγον
[20, 5]	σφοδρότατόν ἐστιν· οἱ γὰρ τῶν	γραμμάτων	διδάσκαλοι μετὰ τῶν παίδων ἐν
[20, 15]	ἐνίοτέ γε μὴν ἐκ τῶν	ὀνειράτων	τούτων ἀποβαίνει καὶ ὕπαρ αὐτοῖς
[20, 15]	ἑστιάσεων δὲ καὶ εὐωχιῶν τῶν	πολυτελεστάτων	μεταλαμβάνοντες, (οἱ δέ τινες ἀργύριον
[20, 15]	ἴχνους κἀκεῖ φερομένας. τούτων δὴ	πάντων,	ὅπερ ἔφην, τὸ ἔθος αἴτιον.
[20, 5]	ὅ τε ζωγράφος· ὃ δὲ	πάντων	σφοδρότατόν ἐστιν· οἱ γὰρ τῶν
[20, 20]	οὗ μάλιστα ἐπιθυμεῖ καὶ ὃ	πάντων	τιμιώτατον νενόμικε, τοῦτο προσθείη τις
[20, 15]	οὔτε πλοῦτος οὔτε κρατεῖν μαχόμενον	ἁπάντων	ἀνθρώπων, μετὰ ταῦτα ἤδη διανοεῖσθαι
[20, 0]	βούλοιτο, ἀλλ´ ὅπως τούτων ἀπηλλαγμένος	ἁπάντων	ἔσται καὶ μηδὲ εἷς αὐτὸν
[20, 10]	καὶ καταφρονεῖν ποιεῖ τῶν ἄλλων	ἁπάντων.	παιδεία δέ, ὡς ἔοικε, καὶ
[20, 20]	ὥσπερ τὰ τῷ ὄντι ὀνείρατα	ἀναστάντων	εὐθὺς οἴχεται καὶ οὐδὲν αὐτῶν,
[20, 15]	ἄνθρωποι, ὅπως μηδὲν διανοῶνται τῶν	δεόντων,	ἕτερα πολλὰ καὶ ἄτοπα διανοήματα,
[20, 5]	πλῆθος οὐδὲ ὁ θόρυβος τῶν	παριόντων,	ὅ τε ὀρχούμενος ὁμοίως ἢ
[20, 0]	ἆρά γε τοὺς ἀπὸ τῶν	προσηκόντων	ἔργων αὐτοῖς καὶ πράξεων ἀφισταμένους,
[20, 0]	φίλων δὴ καὶ ἐπιτηδείων αὐτῷ	καμνόντων,	ὅπως μὴ κακοπαθῇ καὶ πράγματα
[20, 5]	τε καὶ ἀποδιδομένων καὶ ἄλλα	πραττόντων,	ὅ τε κιθαριστὴς ὅ τε
[20, 20]	ἢ πλουσίων ἢ ἄλλην τινὰ	ἐχόντων	δύναμιν ἐπὶ πέρας ἀφικνεῖται πολλάκις
[20, 0]	τινα πορίζοντας αὑτοῖς ἀπὸ τῶν	ἐνοχλούντων	μάτην ῥητέον ᾖ ὡς ἀναχωροῦντας.
[20, 0]	στρατεύεσθαι ὑπὲρ τῆς πατρίδος Λακεδαιμονίων	εἰσβεβληκότων	εἰς τὴν Ἀττικὴν ἢ Φιλίππου
[20, 20]	ἢ θεῶν τῶν πρώτων καὶ	μεγίστων,	Ἀθηνᾶς τε καὶ Ἥρας; καὶ
[20, 10]	ἐβούλοντο προσέχειν ὁπότε μείζων ἢ	ἐλάττων	γίγνοιτο ἦχος ἢ διαριθμεῖν τὰ
[20, 10]	γιγνομένων, οὐκ ἂν ἐνοχλοῖτο ὑπ´	αὐτῶν.	ἀλλὰ τοῦτό ἐστιν, ὡς ἔοικε,
[20, 25]	γονῆς καὶ γένος ἵππων ἐξ	αὐτῶν	γενέσθαι. {πολλάκις ἔκ τινος ἐνθυμήματος
[20, 20]	καὶ ἀδρανεῖς, καὶ οὐδὲν ἀπ´	αὐτῶν	γίγνεται χαλεπόν, ἀλλ´ ὥσπερ τὰ
[20, 15]	οὔτε ὁρᾷ τούτων οὔτε αἰσθάνεται	αὐτῶν	οὐδενός, ἀλλὰ ἐκεῖνο {παριδοῦσα} πανταχόθεν
[20, 10]	κύματα καὶ νήχονται ῥᾳδίως ἐπ´	αὐτῶν,	οὐκ ἂν (ἦν αὐτοῖς σχολὴ
[20, 20]	τε ὑπερεῖδε καὶ τὰ δῶρα	αὐτῶν,	τὴν δὲ προέκρινεν ἐπὶ μισθῷ
[20, 0]	πρὸς ὅ, τι ἀνηλώκασιν ἕκαστον	αὐτῶν,	φαίνεται δ´ ὅμως ἀνηλωμένα πάνυ
[20, 20]	ἀναστάντων εὐθὺς οἴχεται καὶ οὐδὲν	αὐτῶν,	ὥς φασι, τὸν ἥλιον οὐδὲ
[20, 15]	οὐ πάνυ τι ἐκ τῶν	τοιούτων	γίγνονται· οὐ γὰρ ἐθέλει ἡ
[20, 5]	μὴ προσέξουσι μηδὲ φροντιοῦσι τῶν	τοιούτων,	λάθοι ἂν αὐτοὺς ἡ σύμπασα
[20, 0]	ἀγρυπνῶν μὴ βούλοιτο, ἀλλ´ ὅπως	τούτων	ἀπηλλαγμένος ἁπάντων ἔσται καὶ μηδὲ
[20, 15]	γε μὴν ἐκ τῶν ὀνειράτων	τούτων	ἀποβαίνει καὶ ὕπαρ αὐτοῖς τὰ
[20, 15]	ἐκ τοῦ ἴχνους κἀκεῖ φερομένας.	τούτων	δὴ πάντων, ὅπερ ἔφην, τὸ
[20, 10]	καὶ (τὸ προκείμενον πράττειν. καίτοι	τούτων	οὐδέν ἐστι τῶν ἔργων, ὃ
[20, 10]	μῦθον διηγούμενον· καὶ οὐδὲ εἷς	τούτων	οὐδένα ἐκώλυσε προσέχειν αὑτῷ καὶ
[20, 15]	δὲ προβάτων— οὐδὲν οὔτε ὁρᾷ	τούτων	οὔτε αἰσθάνεται αὐτῶν οὐδενός, ἀλλὰ
[20, 20]	ποτε ἀξιώσειεν ἢ θεῶν τῶν	πρώτων	καὶ μεγίστων, Ἀθηνᾶς τε καὶ
[20, 5]	ἂν τύχῃ ὤν, δι´ ἣν	βλακεύων	τε καὶ ἀσχολούμενος ἀναλώσει καὶ
[20, 0]	κακοπαθῇ καὶ πράγματα ἔχῃ τούτους	θεραπεύων,	ἀπολίποι τε αὐτοὺς καὶ ἀποδημήσειεν
[20, 20]	δυνάστης ἦν καὶ πλούτῳ τε	ἰσχύων	καὶ ἀρχῇ πόλεως τῆς τότε
[20, 20]	τῶν Ἑλλήνων· καὶ δὴ καὶ	ἀδελφῶν	ἀγαθῶν ἐλέγετο εἶναι Πολυδεύκους καὶ
[20, 5]	αὐτῆς τῆς ὁδοῦ τὸ διδασκαλεῖον	ἔχων	καὶ οὐδὲν αὐτὸν ἐξίστησι τὸ
[20, 5]	γε οὐ τόπος ἐστὶν ὁ	παρέχων	οὐδὲ τὸ ἀποδημῆσαι τὸ μὴ
[20, 20]	καὶ ἐλπίσματα. τὰ δὲ τῶν	μονάρχων	ἢ πλουσίων ἢ ἄλλην τινὰ
[20, 20]	Μενελάου καὶ Ἑλένης καὶ ξενίων	τυχών,	ἀναπείσας καταλιπεῖν αὐτὴν τὸν ἄνδρα
[20, 15]	πλῆθος ἀνθρώπων τε καὶ ἄλλων	ζῴων	φαίνοιτο καὶ ἴχνη τὰ μὲν