Discours, Par.
[20, 5]	ἐν νήσῳ μικρᾷ καὶ μόνος.	αἱ	γὰρ τοιαῦται ἀναχωρήσεις καὶ ἀποδημίαι
[20, 20]	πραγμάτων καὶ συμφορῶν (ἀρχήν. οὕτως	αἱ	μὲν ἰδιωτικῆς καὶ ἀδυνάτου ψυχῆς
[20, 10]	δέ, ὡς ἔοικε, καὶ φιλοσοφία,	αἳ	μάλιστα τοῦτο διαπράττονται, πολλῆς ἐρημίας
[20, 15]	καὶ ἔρωτες καὶ τοιαῦταί τινες	διατριβαὶ	πολλοῖς (ἤδη πολλάκις ἀπήντησαν. οἷον
[20, 0]	τῆς πόλεως; ἢ εἴ τις	ἰᾶσθαι	τοὺς νοσοῦντας ἱκανὸς ὤν, καὶ
[20, 15]	μή, οὐ ῥᾴδιον περιγενέσθαι οὐδὲ	ἐξεργάσασθαι	οὐδὲν ἱκανῶς. (ἢ οὐκ ἐν
[20, 5]	δὲ οὐ δύνανται ταὐτὸ τοῦτο	λογίσασθαι,	ὡς εἰ μὴ προνοήσουσιν ἑκάστης
[20, 20]	πῶς ἂν οὖν ἐκείνην πείσαι	χαρίσασθαι	ἢ εἰ τρόπον τινὰ γίγνοιτο
[20, 0]	τις ἄλλος, ἐν πόλει δέον	ἐξετάζεσθαι	καὶ αὐτόν, ἄρχειν καὶ ἀρχαῖς
[20, 5]	ἐφρόντισεν. (ἀλλ´ ἐκεῖ μὲν δύνανται	λογίζεσθαι	{τὸ τοιοῦτον} ὅτι εἰ μὴ
[20, 25]	ἐκτροπῆς, ὅτι δεῖ τὴν ψυχὴν	ἐθίζεσθαι	τὰ δέοντα πράττειν καὶ διανοεῖσθαι
[20, 20]	θεὸν ἄλλην εἰκὸς τὰς τοιαύτας	χαρίζεσθαι	χάριτας ἢ τὴν κρατοῦσάν τε
[20, 5]	ὅμως μιᾶς δραχμῆς ἀπολομένης ἀνάγκη	αἰσθέσθαι	καὶ δηχθῆναι ἁμῃγέπῃ· εἰ δὲ
[20, 10]	αὑτῆς προσέχειν καὶ περὶ ταῦτα	(γίγνεσθαι.	ἀλλ´ ἔγωγε ὁρῶ καὶ τοὺς
[20, 25]	γεννήμασιν. φασὶ γὰρ δὴ ᾠὰ	γίγνεσθαι	οὕτως ἄνευ συνουσίας τε καὶ
[20, 25]	καὶ γένος ἵππων ἐξ αὐτῶν	γενέσθαι.	{πολλάκις ἔκ τινος ἐνθυμήματος ψευδοῦς
[20, 20]	υἱῶν γενομένων· ἐπεθύμησεν (αὑτῷ ταύτην	γενέσθαι	τὴν γυναῖκα. ἄλλως μὲν οὖν
[20, 20]	ὑπόσχοιτο καὶ δοίη, τάχ´ ἂν	γενέσθαι	τὸ τοιοῦτον. καὶ τίνα δὴ
[20, 15]	εἰ δὲ μή, οὐ ῥᾴδιον	περιγενέσθαι	οὐδὲ ἐξεργάσασθαι οὐδὲν ἱκανῶς. (ἢ
[20, 5]	ἐφ´ ἑτέρας καὶ ἑτέρας κλίνας	κατακλίνεσθαι	φέρει μέν τινα ἐνίοτε μικρὰν
[20, 20]	ἀγαπῆσαι αὐτήν. (νικᾶν δὲ καὶ	προκρίνεσθαι	κατὰ τοῦτο τίνος ἄν ποτε
[20, 5]	προσέχειν (ἐφ´ οἷς ἄξιον ἦν	δάκνεσθαι)	ἀλλ´ ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ τῶν
[20, 10]	δίδαγμα, τὸ τὴν ψυχὴν ἐθίζειν	ἕπεσθαι	τῷ λόγῳ καὶ μὴ ἐπ´
[20, 10]	καὶ μὴ ἐπ´ ἄλλ´ ἄττα	τρέπεσθαι	ἢ τά τε προκείμενα (καὶ
[20, 15]	ψυχὴν ἐθίζειν ἂν δέοι μηδέποτε	ἀποτρέπεσθαι	μηδὲ ἀναχωρεῖν τοῦ δοκοῦντος εἶναι
[20, 10]	{ἡ} ψυχὴ {λόγῳ} δυνήσεται ἅπαντα	διαπράττεσθαι	τὰ προσήκοντα αὐτῇ, ἡ δὲ
[20, 15]	τρόπον τινὰ ἀεὶ κοιμωμένης διανοίας	θηρεύεσθαι,	ἀλλὰ τοὐναντίον ὑπὸ δριμείας τε
[20, 0]	ἢ Αἴγιναν ἕνεκα τοῦ μὴ	στρατεύεσθαι	μηδὲ κινδυνεύειν, οὗτος (ἂν ἀνακεχωρηκέναι
[20, 0]	τις Ἀθηναῖος ὤν, δέον αὐτὸν	στρατεύεσθαι	ὑπὲρ τῆς πατρίδος Λακεδαιμονίων εἰσβεβληκότων
[20, 10]	θαλάττης οὐδὲν πάσχοντας, ἀλλὰ καὶ	διανοεῖσθαι	δυναμένους ἃ βούλονται διανοεῖσθαι καὶ
[20, 10]	καὶ διανοεῖσθαι δυναμένους ἃ βούλονται	διανοεῖσθαι	καὶ λέγοντας καὶ ἀκούοντας καὶ
[20, 25]	ἐθίζεσθαι τὰ δέοντα πράττειν καὶ	διανοεῖσθαι	πανταχοῦ τε καὶ ἐν ἅπαντι
[20, 25]	τὸ μὴ πολλὰ καὶ ἄτοπα	διανοεῖσθαί	τε καὶ ἁμαρτάνειν.
[20, 15]	ἁπάντων ἀνθρώπων, μετὰ ταῦτα ἤδη	διανοεῖσθαι	τίς τε δὴ καὶ παρὰ
[20, 5]	αἱ γὰρ τοιαῦται ἀναχωρήσεις καὶ	ἀποδημίαι	μικράν τινα ἔχουσι ῥοπὴν πρὸς
[20, 20]	ἀδυνάτου ψυχῆς ἔννοιαί τε καὶ	ἐπιθυμίαι	ὑπηνέμιοί τε καὶ ἀδρανεῖς, καὶ
[20, 20]	μὲν ἰδιωτικῆς καὶ ἀδυνάτου ψυχῆς	ἔννοιαί	τε καὶ ἐπιθυμίαι ὑπηνέμιοί τε
[20, 0]	ψυχῆς κύριος, ἀλλὰ ῥεμβόμενός τε	καὶ	ἀγόμενος ῥᾳδίως ὑπὸ τῆς τυχούσης
[20, 15]	ἀλλὰ τοὐναντίον ὑπὸ δριμείας τε	καὶ	ἀγρύπνου φροντίδος· δαπάναι δὲ καὶ
[20, 20]	ἄκροι τῶν Ἑλλήνων· καὶ δὴ	καὶ	ἀδελφῶν ἀγαθῶν ἐλέγετο εἶναι Πολυδεύκους
[20, 20]	τε καὶ ἐπιθυμίαι ὑπηνέμιοί τε	καὶ	ἀδρανεῖς, καὶ οὐδὲν ἀπ´ αὐτῶν
[20, 25]	{πολλάκις ἔκ τινος ἐνθυμήματος ψευδοῦς	καὶ	ἀδυνάτου ἀποβῆναι πρᾶγμα ἀληθές. (εἴρηται
[20, 20]	(ἀρχήν. οὕτως αἱ μὲν ἰδιωτικῆς	καὶ	ἀδυνάτου ψυχῆς ἔννοιαί τε καὶ
[20, 0]	συνδιατρίβειν ἀεὶ τῷ ἐντυχόντι ἀδολεσχοῦντα	καὶ	ἀκούοντα λόγων οὐδὲν χρησίμων ἢ
[20, 10]	ἃ βούλονται διανοεῖσθαι καὶ λέγοντας	καὶ	ἀκούοντας καὶ καθεύδοντας, ὁπόταν αὐτοῖς
[20, 20]	δῶρα διδόντες οἱ πρῶτοί τε	καὶ	ἄκροι τῶν Ἑλλήνων· καὶ δὴ
[20, 15]	ξυνόντες, τυραννίδας τε καὶ πλούτους	καὶ	ἄλλ´ ἄττα θαυμαστὰ ἀναπλάττοντες αὑτοῖς;
[20, 5]	τῶν μαχομένων τε καὶ ἀποδιδομένων	καὶ	ἄλλα πραττόντων, ὅ τε κιθαριστὴς
[20, 10]	δὲ ῥεμβομένη τε καὶ ἀλύουσα	καὶ	ἄλλοτε ἐπ´ ἄλλο τρεπομένη, ὅταν
[20, 15]	πολὺ δὲ πλῆθος ἀνθρώπων τε	καὶ	ἄλλων ζῴων φαίνοιτο καὶ ἴχνη
[20, 10]	αὐτῇ, ἡ δὲ ῥεμβομένη τε	καὶ	ἀλύουσα καὶ ἄλλοτε ἐπ´ ἄλλο
[20, 25]	πολλὰ καὶ ἄτοπα διανοεῖσθαί τε	καὶ	ἁμαρτάνειν.
[20, 15]	ἕπεται, μέχρις ἂν εὕρῃ τε	καὶ	ἀναστήσῃ τὸν λαγών, καὶ μετὰ
[20, 10]	τοῦτο διαπράττονται, πολλῆς ἐρημίας τε	καὶ	ἀναχωρήσεως τυγχάνουσι δεόμεναι· καὶ ὥσπερ
[20, 15]	ὀσμαὶ ἀπό τε τῶν καρπῶν	καὶ	ἀνθῶν ἐμπλέκοιντο, πολὺ δὲ πλῆθος
[20, 15]	ἐξαπατᾶν· τὰς δὲ ἀμαθεῖς τε	καὶ	ἀπαιδεύτους κύνας βραδέως μὲν αἰσθανομένας,
[20, 0]	τούτους θεραπεύων, ἀπολίποι τε αὐτοὺς	καὶ	ἀποδημήσειεν εἰς ἕτερον τόπον; ἢ
[20, 5]	μόνος. αἱ γὰρ τοιαῦται ἀναχωρήσεις	καὶ	ἀποδημίαι μικράν τινα ἔχουσι ῥοπὴν
[20, 5]	ἐστίν, ἀμελήσας τῶν μαχομένων τε	καὶ	ἀποδιδομένων καὶ ἄλλα πραττόντων, ὅ
[20, 0]	συγγνώμη τῆς τοιαύτης (σχολῆς τε	καὶ	ἀποδράσεως. μὴ οὖν τοὺς ἀπὸ
[20, 5]	αὐτοὺς ἡ σύμπασα οὐσία διαρρυεῖσα	καὶ	ἀπολομένη· ἐνταῦθα δὲ οὐ δύνανται
[20, 5]	τῶν δραχμῶν. ἡμέρας δὲ ἐξελθούσης	καὶ	ἀπολομένης καὶ δύο καὶ τριῶν
[20, 5]	αὐτοὺς ὁ σύμπας βίος διαρρυεὶς	καὶ	ἀπολόμενος. (ἀλλ´ ὅτι γε οὐ
[20, 15]	θησαυρούς τινας {ἀναπλάττοντες} χρυσοῦ τε	καὶ	ἀργύρου πλῆθος ἐξαίφνης ἀμήχανον ὅσον
[20, 0]	δέον ἐξετάζεσθαι καὶ αὐτόν, ἄρχειν	καὶ	ἀρχαῖς ὑπηρετεῖν καὶ φυλακάς τινας
[20, 20]	ἦν καὶ πλούτῳ τε ἰσχύων	καὶ	ἀρχῇ πόλεως τῆς τότε μεγίστης
[20, 20]	χάριτας ἢ τὴν κρατοῦσάν τε	καὶ	ἄρχουσαν τῶν περὶ τοὺς γάμους
[20, 0]	ἢ ἄλλο τι τῶν βλαβερῶν	καὶ	ἀσυμφόρων πράττοντα διατελεῖν πανταχοῦ τοιαῦτά
[20, 25]	τε καὶ ἡσυχίας οὐδὲν μεῖζον	καὶ	ἀσφαλέστερον τοῖς ἀνοήτοις τῶν ἀνθρώπων
[20, 5]	ὤν, δι´ ἣν βλακεύων τε	καὶ	ἀσχολούμενος ἀναλώσει καὶ πάνυ πολὺν
[20, 25]	ἀνθρώπων πρὸς τὸ μὴ πολλὰ	καὶ	ἄτοπα διανοεῖσθαί τε καὶ ἁμαρτάνειν.
[20, 15]	διανοῶνται τῶν δεόντων, ἕτερα πολλὰ	καὶ	ἄτοπα διανοήματα, οἷς ἀγαπῶσι ξυνόντες,
[20, 15]	καὶ ὕπαρ αὐτοῖς τὰ φαυλότατα	καὶ	ἀτοπώτατα. τυραννίδες μὲν γὰρ οὐ
[20, 0]	ἄλλος, ἐν πόλει δέον ἐξετάζεσθαι	καὶ	αὐτόν, ἄρχειν καὶ ἀρχαῖς ὑπηρετεῖν
[20, 20]	θυγατέρα, Μενελάῳ συνοικοῦσαν, ἀνδρὶ βασιλεῖ	καὶ	βασιλέως ἀδελφῷ τῆς ξυμπάσης Ἑλλάδος,
[20, 0]	οὐδὲ οὗτοι τοῦ χρόνου τε	καὶ	βίου δύναιντ´ ἂν ἀποδοῦναι λόγον,
[20, 5]	τὸν βουλόμενον πρὸς αὑτῷ εἶναι—	καὶ	γὰρ ἐν Θήβαις καὶ ἐν
[20, 0]	οὐκ ἐῶντα τὰ προσήκοντα ποιεῖν.	καὶ	γὰρ τὸ ἐπὶ πολύ τῳ
[20, 25]	ἵππων ἐμπλῆσαί τε αὐτὰς γονῆς	καὶ	γένος ἵππων ἐξ αὐτῶν γενέσθαι.
[20, 15]	ἐλαύνοντες, παρθένοις δὲ καὶ μειρακίοις	καὶ	γυναιξὶ πλησιάζοντες αἷς ἂν ἐθέλωσιν,
[20, 5]	οὐ διὰ τὴν ἀμέλειαν λυπούμενοι	καὶ	δακνόμενοι καὶ διὰ τὸ μὴ
[20, 0]	δ´ οὖν παριὼν ὁ βίος	καὶ	δαπανώμενος ὁ χρόνος, οὐκ ὀλίγου
[20, 20]	θύειν· οὔτε ἄλλῃ τινὶ ὁμιλίᾳ	καὶ	δεήσει ῥᾳδίως ὑπακοῦσαι ἄν· ἀλλ´
[20, 20]	τε καὶ ἄκροι τῶν Ἑλλήνων·	καὶ	δὴ καὶ ἀδελφῶν ἀγαθῶν ἐλέγετο
[20, 20]	ἂν αὐτῷ τοιοῦτος ὑπάρξαι γάμος·	~καὶ	δὴ τὰς μὲν ἐν Ἰλίῳ
[20, 5]	μιᾶς δραχμῆς ἀπολομένης ἀνάγκη αἰσθέσθαι	καὶ	δηχθῆναι ἁμῃγέπῃ· εἰ δὲ καὶ
[20, 5]	τὴν ἀμέλειαν λυπούμενοι καὶ δακνόμενοι	καὶ	διὰ τὸ μὴ προσέχειν (ἐφ´
[20, 10]	τῆς θαλάττης οὐδὲν πάσχοντας, ἀλλὰ	καὶ	διανοεῖσθαι δυναμένους ἃ βούλονται διανοεῖσθαι
[20, 25]	ψυχὴν ἐθίζεσθαι τὰ δέοντα πράττειν	καὶ	διανοεῖσθαι πανταχοῦ τε καὶ ἐν
[20, 10]	ἔοικε, πολλοῦ ἄξιον {τὸ} μάθημα	καὶ	δίδαγμα, τὸ τὴν ψυχὴν ἐθίζειν
[20, 20]	εἰ δὲ θεός τις ὑπόσχοιτο	καὶ	δοίη, τάχ´ ἂν γενέσθαι τὸ
[20, 10]	τρέπεσθαι ἢ τά τε προκείμενα	(καὶ	δοκοῦντα ὀρθῶς ἔχειν· καὶ ἡ
[20, 20]	οἷον ψυχῆς ἐν ὕπνῳ φαντασίαις	καὶ	δόξαις ἐπακολουθούσης καὶ μακρόν τι
[20, 0]	μὲν δῆλον ὅτι φεύγουσί τε	καὶ	δραπετεύουσι, καὶ οὐκ ἂν εἴη
[20, 20]	ὀνείρατος. νῦν δὲ ἐπειδὴ τύραννος	καὶ	δυνάστης ἦν καὶ πλούτῳ τε
[20, 5]	ἡμέρας δὲ ἐξελθούσης καὶ ἀπολομένης	καὶ	δύο καὶ τριῶν οὐδείς ἐστιν
[20, 20]	καὶ ἔσπευσαν λαβεῖν πολλὰ ἕδνα	καὶ	δῶρα διδόντες οἱ πρῶτοί τε
[20, 20]	γίγνοιτο αὐτὸς προσφιλὴς τῇ θεῷ	καὶ	δωρεάν τινα καὶ χάριν δεδωκώς;
[20, 20]	δὲ προέκρινεν ἐπὶ μισθῷ τε	καὶ	δώρῳ τῷ λαβεῖν τὸν γάμον
[20, 15]	τε καὶ μονάρχους πόλεών τε	καὶ	ἐθνῶν ἀποδεικνύντες σφᾶς αὐτούς, ἔπειτα
[20, 20]	τε τὴν Ἑλλάδα καὶ Σπάρτην	καὶ	εἰς τὴν οἰκίαν ἀφικόμενος τὴν
[20, 25]	ταῦτα ἀπ´ ἐκείνης τῆς ἀρχῆς	καὶ	ἐκτροπῆς, ὅτι δεῖ τὴν ψυχὴν
[20, 20]	τὴν οἰκίαν ἀφικόμενος τὴν Μενελάου	καὶ	Ἑλένης καὶ ξενίων τυχών, ἀναπείσας
[20, 20]	τὰ τοιαῦτα ἔχει ἐπιθυμήματά τε	καὶ	ἐλπίσματα. τὰ δὲ τῶν μονάρχων
[20, 25]	πράττειν καὶ διανοεῖσθαι πανταχοῦ τε	καὶ	ἐν ἅπαντι θορύβῳ καὶ ἐν
[20, 25]	τε καὶ ἐν ἅπαντι θορύβῳ	καὶ	ἐν ἁπάσῃ ἡσυχίᾳ. εἰ δὲ
[20, 5]	εἶναι— καὶ γὰρ ἐν Θήβαις	καὶ	ἐν Μεγάροις καὶ πανταχοῦ σχεδὸν
[20, 5]	ὥστε ἀπαλλάξαι· ἰδεῖν τε ἔστι	καὶ	ἐν τῷ πάνυ πολλῷ θορύβῳ
[20, 20]	νίκης. οὕτω δὴ διελθών τε	καὶ	ἐξεργασάμενος τὴν αὑτοῦ δόξαν καὶ
[20, 20]	καὶ ἀδυνάτου ψυχῆς ἔννοιαί τε	καὶ	ἐπιθυμίαι ὑπηνέμιοί τε καὶ ἀδρανεῖς,
[20, 15]	περὶ τὰ βουκόλια, τοιαύτης ἐννοίας	καὶ	ἐπιθυμίας αὐτῷ γενομένης ὡς ἄρα
[20, 20]	καὶ ἐξεργασάμενος τὴν αὑτοῦ δόξαν	καὶ	ἐπίνοιαν, οἷον ψυχῆς ἐν ὕπνῳ
[20, 0]	ἱκανὸς ὤν, καὶ φίλων δὴ	καὶ	ἐπιτηδείων αὐτῷ καμνόντων, ὅπως μὴ
[20, 10]	ὑπὸ τῆς πάσης ἡσυχίας τε	καὶ	ἐρημίας. ~οἶδα γὰρ ἔγωγε καὶ
[20, 20]	τῶν περὶ τοὺς γάμους τε	καὶ	ἔρωτας; οὔκουν ἐκείνης διδούσης ἀδύνατον
[20, 15]	καὶ ἀγρύπνου φροντίδος· δαπάναι δὲ	καὶ	ἔρωτες καὶ τοιαῦταί τινες διατριβαὶ
[20, 20]	ξυμπάσης Ἑλλάδος, ἣν ἐμνήστευσάν τε	καὶ	ἔσπευσαν λαβεῖν πολλὰ ἕδνα καὶ
[20, 25]	πολλάκις χαλεπόν τε καὶ φοβερόν.	~καὶ	ἔστιν ὅμοιον, ὥσπερ ἐμοὶ δοκεῖ,
[20, 20]	ἀληθῶς γεγονόσι, ναῦς τε ναυπηγησάμενος	καὶ	ἑταίρους συναγαγών· καὶ πλεύσας ἐπί
[20, 5]	ὥσπερ τοῖς ἀσθενοῦσιν ἐφ´ ἑτέρας	καὶ	ἑτέρας κλίνας κατακλίνεσθαι φέρει μέν
[20, 20]	μεγίστων, Ἀθηνᾶς τε καὶ Ἥρας;	καὶ	ἔτι μᾶλλον, εἰ φαίνοιντο ἐκεῖναι
[20, 20]	γυναικός, (ὑπὲρ ἧς ἐνεθυμήθη τε	καὶ	εὔξατο. εἰ μὲν οὖν αὐτὸ
[20, 15]	αἷς ἂν ἐθέλωσιν, ἑστιάσεων δὲ	καὶ	εὐωχιῶν τῶν πολυτελεστάτων μεταλαμβάνοντες, (οἱ
[20, 10]	προκείμενα (καὶ δοκοῦντα ὀρθῶς ἔχειν·	καὶ	ἡ μὲν οὕτως ἐθισθεῖσα {ἡ}
[20, 20]	πρώτων καὶ μεγίστων, Ἀθηνᾶς τε	καὶ	Ἥρας; καὶ ἔτι μᾶλλον, εἰ
[20, 10]	μὴ πανταχόθεν ἐστὶ σιωπή τε	καὶ	ἡσυχία, οὐ δυνατὸν ὕπνου μεταλαβεῖν,
[20, 15]	(ἢ οὐκ ἐν ταῖς ἐρημίας	καὶ	ἡσυχίαις, οὐκ ἐνταῦθα μάλιστα ἀνευρήκασιν
[20, 25]	μή, τὸ τῆς ἐρημίας τε	καὶ	ἡσυχίας οὐδὲν μεῖζον καὶ ἀσφαλέστερον
[20, 20]	μᾶλλον, εἰ φαίνοιντο ἐκεῖναι μεγάλα	καὶ	θαυμαστὰ παρεχόμεναι δῶρα ἕνεκα τῆς
[20, 20]	μὲν οὖν αὐτὸ τοῦτο βουκόλος	καὶ	ἰδιώτης ἔτυχεν ὤν, οὐδὲν ἂν
[20, 15]	τε καὶ ἄλλων ζῴων φαίνοιτο	καὶ	ἴχνη τὰ μὲν ἵππων, τὰ
[20, 0]	αὐτὸν ἐξελέγξει μηδὲ κωλύσει πίνοντα	καὶ	καθεύδοντα καὶ ῥᾳθυμοῦντα, ἑτέρωσε ἀποχωροῖ
[20, 10]	διανοεῖσθαι καὶ λέγοντας καὶ ἀκούοντας	καὶ	καθεύδοντας, ὁπόταν αὐτοῖς ᾖ καιρός,
[20, 10]	ἔργων, ὃ συνάγει τὴν ψυχὴν	καὶ	καθίστησι καὶ καταφρονεῖν ποιεῖ τῶν
[20, 20]	ἀδελφῶν ἀγαθῶν ἐλέγετο εἶναι Πολυδεύκους	καὶ	Κάστορος, Διὸς υἱῶν γενομένων· ἐπεθύμησεν
[20, 10]	συνάγει τὴν ψυχὴν καὶ καθίστησι	καὶ	καταφρονεῖν ποιεῖ τῶν ἄλλων ἁπάντων.
[20, 10]	διανοεῖσθαι δυναμένους ἃ βούλονται διανοεῖσθαι	καὶ	λέγοντας καὶ ἀκούοντας καὶ καθεύδοντας,
[20, 5]	τύχῃ. (μὴ οὖν βελτίστη ᾖ	καὶ	λυσιτελεστάτη πασῶν ἡ εἰς αὑτὸν
[20, 15]	γενομένης ὡς ἄρα εὔδαιμόν τε	καὶ	μακάριον τὸ τὴν πασῶν καλλίστην
[20, 20]	ὕπνῳ φαντασίαις καὶ δόξαις ἐπακολουθούσης	καὶ	μακρόν τι καὶ συντεταγμένον ὑφαινούσης
[20, 5]	τοσούτῳ πλήθει τοῦ διδάσκειν τε	καὶ	μανθάνειν. ~ἤδη δέ ποτε εἶδον
[20, 20]	νενόμικε, τοῦτο προσθείη τις αὐτῇ	καὶ	μαρτυρήσειεν, ὥς ἐστι καλλίστη, τάχ´
[20, 20]	ἀξιώσειεν ἢ θεῶν τῶν πρώτων	καὶ	μεγίστων, Ἀθηνᾶς τε καὶ Ἥρας;
[20, 15]	τοὺς δὲ ἐλαύνοντες, παρθένοις δὲ	καὶ	μειρακίοις καὶ γυναιξὶ πλησιάζοντες αἷς
[20, 15]	τε καὶ ἀναστήσῃ τὸν λαγών,	καὶ	μετὰ ταῦτα κατέχει διώκουσα, δι´
[20, 10]	ψυχὴν ἐθίζειν ἕπεσθαι τῷ λόγῳ	καὶ	μὴ ἐπ´ ἄλλ´ ἄττα τρέπεσθαι
[20, 0]	ὅπως τούτων ἀπηλλαγμένος ἁπάντων ἔσται	καὶ	μηδὲ εἷς αὐτὸν ἐξελέγξει μηδὲ
[20, 10]	εἰ μὴ πάντες ὑποσιγήσουσιν αὐτοῖς	καὶ	μήτε ὅραμα μηδὲν ἄλλο ἔσται
[20, 25]	γίγνεσθαι οὕτως ἄνευ συνουσίας τε	καὶ	μίξεως ἄρρενος, ἃ καλοῦσιν ὑπηνέμια,
[20, 15]	κτώμενοι, οἱ δὲ βασιλεῖς τε	καὶ	μονάρχους πόλεών τε καὶ ἐθνῶν
[20, 5]	ἐάν τ´ ἐν νήσῳ μικρᾷ	καὶ	μόνος. αἱ γὰρ τοιαῦται ἀναχωρήσεις
[20, 10]	ὅπως ἐπιπέτονται ἐπὶ τὰ κύματα	καὶ	νήχονται ῥᾳδίως ἐπ´ αὐτῶν, οὐκ
[20, 20]	ἀφικόμενος τὴν Μενελάου καὶ Ἑλένης	καὶ	ξενίων τυχών, ἀναπείσας καταλιπεῖν αὐτὴν
[20, 20]	ἀλλ´ εἰ οὗ μάλιστα ἐπιθυμεῖ	καὶ	ὃ πάντων τιμιώτατον νενόμικε, τοῦτο
[20, 25]	ἀνέμῳ προσπεσόντι γιγνόμενα. ὅθεν δὴ	καὶ	Ὅμηρος, ἐμοὶ δοκεῖν, οὐκ ἀδύνατον
[20, 0]	ῥᾳδίως ὑπὸ τῆς τυχούσης προφάσεως	καὶ	ὁμιλίας. {ὥστε} οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι,
[20, 15]	ἄλλας ἐργασίας οἷον ἐγρηγορότες τε	καὶ	ὁρῶντες ὀνείρατα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ
[20, 10]	σχολὴ ἄλλο τι ποιεῖν. οὐκοῦν	καὶ	ὅστις δυνατὸς ἐννοῆσαι περὶ τῶν
[20, 15]	ἀφεθῶσιν, εὐθὺς ἀναζητούσας τὸ ἴχνος,	καὶ	οὐδ´ εἰ πάντες ἀποκαλοῖεν, οὐκ
[20, 10]	ἱστορίαν τινὰ ἢ μῦθον διηγούμενον·	καὶ	οὐδὲ εἷς τούτων οὐδένα ἐκώλυσε
[20, 20]	ἐπιθυμίαι ὑπηνέμιοί τε καὶ ἀδρανεῖς,	καὶ	οὐδὲν ἀπ´ αὐτῶν γίγνεται χαλεπόν,
[20, 5]	παίδων ἐν ταῖς ὁδοῖς κάθηνται,	καὶ	οὐδὲν αὐτοῖς ἐμποδών ἐστιν ἐν
[20, 5]	τῆς ὁδοῦ τὸ διδασκαλεῖον ἔχων	καὶ	οὐδὲν αὐτὸν ἐξίστησι τὸ πλῆθος
[20, 20]	ὄντι ὀνείρατα ἀναστάντων εὐθὺς οἴχεται	καὶ	οὐδὲν αὐτῶν, ὥς φασι, τὸν
[20, 0]	ὅτι φεύγουσί τε καὶ δραπετεύουσι,	καὶ	οὐκ ἂν εἴη πρόφασις αὐτοῖς
[20, 5]	τε ἀργεῖν καὶ τὸ ῥᾳθυμεῖν,	καὶ	οὐκ ἀπορήσει προφάσεως, ὅπου ἂν
[20, 0]	εἴη τὰ ἐμποδὼν αὐτῷ γιγνόμενα	καὶ	οὐκ ἐῶντα τὰ προσήκοντα ποιεῖν.
[20, 20]	παρθένους ἅτε τύραννος ὢν ἠτίμαζε	καὶ	οὐκ ᾤετο ἀξίας τυχεῖν, ὁμοίως
[20, 15]	τὴν πασῶν καλλίστην γυναῖκα ἔχειν,	καὶ	οὔτε βασιλεία τούτου ἄξιον τοῦ
[20, 15]	ὁποίων ἄν ποτε ἴῃ χωρίων,	καὶ	οὔτε πεδίον οὔτε ὄρος οὔτε
[20, 20]	τυγχάνειν δεομένην, ἅτε χρυσῆν οὖσαν	καὶ	πάντα χρήματα ἁπλῶς κεκτημένην, οὔτε
[20, 5]	ἐν Θήβαις καὶ ἐν Μεγάροις	καὶ	πανταχοῦ σχεδὸν οὗ τις ἂν
[20, 15]	τε καὶ ὁρῶντες ὀνείρατα ποικίλα	καὶ	παντοδαπὰ πλάττοντες αὑτοῖς. ἐνίοτέ γε
[20, 5]	βλακεύων τε καὶ ἀσχολούμενος ἀναλώσει	καὶ	πάνυ πολὺν χρόνον, ἂν οὕτως
[20, 15]	ἤδη διανοεῖσθαι τίς τε δὴ	καὶ	παρὰ τίσιν ἡ τοιαύτη γυνὴ
[20, 20]	τὰς μὲν ἐν Ἰλίῳ νύμφας	καὶ	παρθένους ἅτε τύραννος ὢν ἠτίμαζε
[20, 15]	τινας δρόμους τοῦ λαγὼ θέοντος	καὶ	(πειρωμένου ἐξαπατᾶν· τὰς δὲ ἀμαθεῖς
[20, 10]	ἡ ψυχὴ τοῖς αὑτῆς προσέχειν	καὶ	περὶ ταῦτα (γίγνεσθαι. ἀλλ´ ἔγωγε
[20, 5]	καὶ δηχθῆναι ἁμῃγέπῃ· εἰ δὲ	καὶ	πλείους τις ἐκβάλοι, οὐ πολλοί
[20, 20]	τε ναυπηγησάμενος καὶ ἑταίρους συναγαγών·	καὶ	πλεύσας ἐπί τε τὴν Ἑλλάδα
[20, 5]	τῷ πάνυ πολλῷ θορύβῳ τε	καὶ	πλήθει οὐ κωλυόμενον πράττειν ἕκαστον
[20, 15]	οἷς ἀγαπῶσι ξυνόντες, τυραννίδας τε	καὶ	πλούτους καὶ ἄλλ´ ἄττα θαυμαστὰ
[20, 20]	ἐπειδὴ τύραννος καὶ δυνάστης ἦν	καὶ	πλούτῳ τε ἰσχύων καὶ ἀρχῇ
[20, 15]	παρὰ τίσιν ἡ τοιαύτη γυνὴ	καὶ	πόθεν ἂν αὐτῷ τοιοῦτος ὑπάρξαι
[20, 0]	αὐτῷ καμνόντων, ὅπως μὴ κακοπαθῇ	καὶ	πράγματα ἔχῃ τούτους θεραπεύων, ἀπολίποι
[20, 0]	ἀπὸ τῶν προσηκόντων ἔργων αὐτοῖς	καὶ	πράξεων ἀφισταμένους, τούτους χρὴ φάσκειν
[20, 20]	ἂν ἀγαπῆσαι αὐτήν. (νικᾶν δὲ	καὶ	προκρίνεσθαι κατὰ τοῦτο τίνος ἄν
[20, 0]	μηδὲ κωλύσει πίνοντα καὶ καθεύδοντα	καὶ	ῥᾳθυμοῦντα, ἑτέρωσε ἀποχωροῖ ποι, ἆρα
[20, 20]	πλεύσας ἐπί τε τὴν Ἑλλάδα	καὶ	Σπάρτην καὶ εἰς τὴν οἰκίαν
[20, 20]	Τροίαν πολλῶν καὶ χαλεπῶν πραγμάτων	καὶ	συμφορῶν (ἀρχήν. οὕτως αἱ μὲν
[20, 20]	δόξαις ἐπακολουθούσης καὶ μακρόν τι	καὶ	συντεταγμένον ὑφαινούσης ὄναρ, κριτής τε
[20, 0]	οὐ προσηκουσῶν αὐτοῖς ἀσχολιῶν ἀπιόντας	καὶ	σχολήν τινα πορίζοντας αὑτοῖς ἀπὸ
[20, 10]	προσπίπτοντα ἢ τοὺς λάρους τε	καὶ	τὰ ἄλλα ὄρνεα ὁρᾶν, ὅπως
[20, 20]	τὰς μὲν αὐτάς τε ὑπερεῖδε	καὶ	τὰ δῶρα αὐτῶν, τὴν δὲ
[20, 20]	οὐδὲ τὴν ἡμέραν ὑπομένει, παραπλησίως	καὶ	τὰ τοιαῦτα ἔχει ἐπιθυμήματά τε
[20, 20]	Φρυγῶν τάς τε ἐν Λέσβῳ	καὶ	τὰς ἐν Μυσίᾳ γυναῖκας ὑπερεώρα.
[20, 20]	ᾤετο ἀξίας τυχεῖν, ὁμοίως δὲ	καὶ	τὰς Λυδῶν τε καὶ Φρυγῶν
[20, 20]	τοῦ Διὸς γίγνεται τῶν θεῶν,	καὶ	τὰς μὲν αὐτάς τε ὑπερεῖδε
[20, 20]	ἀρχῇ πόλεως τῆς τότε μεγίστης	καὶ	τῇ τῶν γονέων πρὸς αὐτὸν
[20, 20]	ἀναπείσας καταλιπεῖν αὐτὴν τὸν ἄνδρα	καὶ	τὴν Ἑλλάδα ἧκεν ἄγων εἰς
[20, 15]	τὸ ἔθος αἴτιον. ὁμοίως δὲ	καὶ	τὴν ψυχὴν ἐθίζειν ἂν δέοι
[20, 5]	τις ἂν ἀπέλθῃ τῆς Ἑλλάδος	καὶ	τῆς Ἰταλίας ἔνεστι τό τε
[20, 20]	τάχ´ ἂν γενέσθαι τὸ τοιοῦτον.	καὶ	τίνα δὴ θεὸν ἄλλην εἰκὸς
[20, 0]	ποτε τὸ τῆς ἀναχωρήσεώς ἐστι	καὶ	τίνας χρὴ τιθέναι τοὺς ἀναχωροῦντας;
[20, 0]	τὸ ἐπὶ πολύ τῳ ξυνεῖναι	καὶ	τὸ πίνοντα ἢ κυβεύοντα ἢ
[20, 5]	ῥοπὴν πρὸς τὸ σχολὴν ἄγειν	καὶ	τὸ πράττειν τὰ δέοντα· ὥσπερ
[20, 10]	τούτων οὐδένα ἐκώλυσε προσέχειν αὑτῷ	καὶ	(τὸ προκείμενον πράττειν. καίτοι τούτων
[20, 5]	πασῶν ἡ εἰς αὑτὸν ἀναχώρησις	καὶ	τὸ προσέχειν τοῖς αὑτοῦ πράγμασιν,
[20, 5]	Ἰταλίας ἔνεστι τό τε ἀργεῖν	καὶ	τὸ ῥᾳθυμεῖν, καὶ οὐκ ἀπορήσει
[20, 0]	πράττοντα διατελεῖν πανταχοῦ τοιαῦτά ἐστιν	καὶ	τὸ συνδιατρίβειν ἀεὶ τῷ ἐντυχόντι
[20, 15]	φροντίδος· δαπάναι δὲ καὶ ἔρωτες	καὶ	τοιαῦταί τινες διατριβαὶ πολλοῖς (ἤδη
[20, 10]	δυνατὸν ὕπνου μεταλαβεῖν, οὕτως ἄρα	καὶ	τοῖς φιλολόγοις, εἰ μὴ πάντες
[20, 10]	ἐννοῆσαι περὶ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων	καὶ	τοῦ θορύβου τοῦ κατ´ αὐτοὺς
[20, 10]	ταῦτα (γίγνεσθαι. ἀλλ´ ἔγωγε ὁρῶ	καὶ	τοὺς πλησίον τῆς θαλάττης οὐδὲν
[20, 5]	ἐξελθούσης καὶ ἀπολομένης καὶ δύο	καὶ	τριῶν οὐδείς ἐστιν ὃς ἐφρόντισεν.
[20, 15]	ἡ τυραννὶς ὑπὸ ῥᾳθύμου τε	καὶ	τρόπον τινὰ ἀεὶ κοιμωμένης διανοίας
[20, 15]	καὶ ἐρημίας. ~οἶδα γὰρ ἔγωγε	καὶ	τῶν κυνῶν τὰς μὲν καλῶς
[20, 0]	τοὺς ἀπὸ τῶν ἀνωφελῶν πραγμάτων	καὶ	τῶν οὐ προσηκουσῶν αὐτοῖς ἀσχολιῶν
[20, 10]	τοῦ θορύβου τοῦ κατ´ αὐτοὺς	καὶ	τῶν πραγμάτων, ὅτι οὐδὲν διαφέρει
[20, 15]	ἐκ τῶν ὀνειράτων τούτων ἀποβαίνει	καὶ	ὕπαρ αὐτοῖς τὰ φαυλότατα καὶ
[20, 15]	κυνῶν τὰς μὲν καλῶς ἀχθείσας	καὶ	φιλοπόνους, ἐπειδὰν ἀφεθῶσιν, εὐθὺς ἀναζητούσας
[20, 10]	ἁπάντων. παιδεία δέ, ὡς ἔοικε,	καὶ	φιλοσοφία, αἳ μάλιστα τοῦτο διαπράττονται,
[20, 0]	ἰᾶσθαι τοὺς νοσοῦντας ἱκανὸς ὤν,	καὶ	φίλων δὴ καὶ ἐπιτηδείων αὐτῷ
[20, 20]	πέρας ἀφικνεῖται πολλάκις χαλεπόν τε	καὶ	φοβερόν. ~καὶ ἔστιν ὅμοιον, ὥσπερ
[20, 20]	δὲ καὶ τὰς Λυδῶν τε	καὶ	Φρυγῶν τάς τε ἐν Λέσβῳ
[20, 0]	αὐτόν, ἄρχειν καὶ ἀρχαῖς ὑπηρετεῖν	καὶ	φυλακάς τινας φυλάττειν ἀγρυπνῶν μὴ
[20, 5]	εἰ μὴ προνοήσουσιν ἑκάστης ἡμέρας	καὶ	φυλάξονται μὴ εἰκῇ προϊέναι, λάθοι
[20, 20]	ἧκεν ἄγων εἰς Τροίαν πολλῶν	καὶ	χαλεπῶν πραγμάτων καὶ συμφορῶν (ἀρχήν.
[20, 20]	τῇ θεῷ καὶ δωρεάν τινα	καὶ	χάριν δεδωκώς; ἀλλ´ οὔτε χρημάτων
[20, 10]	τε καὶ ἀναχωρήσεως τυγχάνουσι δεόμεναι·	καὶ	ὥσπερ τοῖς νοσοῦσιν, εἰ μὴ
[20, 15]	πολλαὶ μὲν φωναὶ πανταχόθεν φέροιντο,	πολλαὶ	δὲ ὀσμαὶ ἀπό τε τῶν
[20, 15]	ποτε τοῦτο ἀπολειπούσας, οὐδ´ εἰ	πολλαὶ	μὲν φωναὶ πανταχόθεν φέροιντο, πολλαὶ
[20, 15]	πολλάκις ἀπήντησαν. οἷον δὴ ἐγὼ	οἶμαι	τὸν Ἀλέξανδρον, ὡς ἐτύγχανε σχολὴν
[20, 15]	φωναὶ πανταχόθεν φέροιντο, πολλαὶ δὲ	ὀσμαὶ	ἀπό τε τῶν καρπῶν καὶ
[20, 15]	δριμείας τε καὶ ἀγρύπνου φροντίδος·	δαπάναι	δὲ καὶ ἔρωτες καὶ τοιαῦταί
[20, 0]	ἀναχωρήσεώς ἐστι καὶ τίνας χρὴ	τιθέναι	τοὺς ἀναχωροῦντας; ἆρά γε τοὺς
[20, 5]	ἡμέρας καὶ φυλάξονται μὴ εἰκῇ	προϊέναι,	λάθοι ἂν αὐτοὺς ὁ σύμπας
[20, 0]	στρατεύεσθαι μηδὲ κινδυνεύειν, οὗτος (ἂν	ἀνακεχωρηκέναι	λέγοιτο; ἢ εἴ τις συχνὴν
[20, 5]	τὸ εἰς Κόρινθον ἢ Θήβας	ἀνακεχωρηκέναι	{τὸ δὲ} τὸν βουλόμενον πρὸς
[20, 10]	ἐρημίας τε καὶ ἀναχωρήσεως τυγχάνουσι	δεόμεναι·	καὶ ὥσπερ τοῖς νοσοῦσιν, εἰ
[20, 20]	φαίνοιντο ἐκεῖναι μεγάλα καὶ θαυμαστὰ	παρεχόμεναι	δῶρα ἕνεκα τῆς νίκης. οὕτω
[20, 25]	τινος ἐνθυμήματος ψευδοῦς καὶ ἀδυνάτου	ἀποβῆναι	πρᾶγμα ἀληθές. (εἴρηται δέ μοι
[20, 5]	δραχμῆς ἀπολομένης ἀνάγκη αἰσθέσθαι καὶ	δηχθῆναι	ἁμῃγέπῃ· εἰ δὲ καὶ πλείους
[20, 25]	ἡγησάμενος οὐδὲ ἀπίθανον τοῖς ἀνθρώποις	φανῆναι	ἵππων ὑπηνέμιον γένος, τὸν Βορρᾶν
[20, 20]	πυνθανόμενος δὲ ἐν Σπάρτῃ τινὰ	εἶναι	Διὸς λεγομένην θυγατέρα, Μενελάῳ συνοικοῦσαν,
[20, 5]	δὲ} τὸν βουλόμενον πρὸς αὑτῷ	εἶναι—	καὶ γὰρ ἐν Θήβαις καὶ
[20, 20]	δὴ καὶ ἀδελφῶν ἀγαθῶν ἐλέγετο	εἶναι	Πολυδεύκους καὶ Κάστορος, Διὸς υἱῶν
[20, 15]	ἀποτρέπεσθαι μηδὲ ἀναχωρεῖν τοῦ δοκοῦντος	εἶναι	προσήκοντος ἔργου. εἰ δὲ μή,
[20, 20]	καὶ ἔτι μᾶλλον, εἰ φαίνοιντο	ἐκεῖναι	μεγάλα καὶ θαυμαστὰ παρεχόμεναι δῶρα
[20, 0]	γὰρ τὸ ἐπὶ πολύ τῳ	ξυνεῖναι	καὶ τὸ πίνοντα ἢ κυβεύοντα
[20, 0]	τῶν χρημάτων οὐκ ἂν δύναιντο	ἀποδοῦναι	λόγον πρὸς ὅ, τι ἀνηλώκασιν
[20, 0]	τε καὶ βίου δύναιντ´ ἂν	ἀποδοῦναι	λόγον, πρὸς ὅ, τι ἑκάστην
[20, 15]	ἀπολειπούσας, οὐδ´ εἰ πολλαὶ μὲν	φωναὶ	πανταχόθεν φέροιντο, πολλαὶ δὲ ὀσμαὶ
[20, 5]	μὴν ἱκανήν γε οὐδ´ ὥστε	ἀπαλλάξαι·	ἰδεῖν τε ἔστι καὶ ἐν
[20, 15]	καὶ πόθεν ἂν αὐτῷ τοιοῦτος	ὑπάρξαι	γάμος· ~καὶ δὴ τὰς μὲν
[20, 25]	ἔφη ἐρασθέντα Τρωικῶν τινων ἵππων	ἐμπλῆσαί	τε αὐτὰς γονῆς καὶ γένος
[20, 5]	ἐστὶν ὁ παρέχων οὐδὲ τὸ	ἀποδημῆσαι	τὸ μὴ φαῦλ´ ἄττα πράττειν
[20, 10]	ποιεῖν. οὐκοῦν καὶ ὅστις δυνατὸς	ἐννοῆσαι	περὶ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων καὶ
[20, 20]	ὥς ἐστι καλλίστη, τάχ´ ἂν	ἀγαπῆσαι	αὐτήν. (νικᾶν δὲ καὶ προκρίνεσθαι
[20, 20]	γάμον. πῶς ἂν οὖν ἐκείνην	πείσαι	χαρίσασθαι ἢ εἰ τρόπον τινὰ
[20, 20]	τινὶ ὁμιλίᾳ καὶ δεήσει ῥᾳδίως	ὑπακοῦσαι	ἄν· ἀλλ´ εἰ οὗ μάλιστα
[20, 15]	οὐδὲν οὔτε ὁρᾷ τούτων οὔτε	αἰσθάνεται	αὐτῶν οὐδενός, ἀλλὰ ἐκεῖνο {παριδοῦσα}
[20, 20]	κριτής τε ὑπὸ τοῦ Διὸς	γίγνεται	τῶν θεῶν, καὶ τὰς μὲν
[20, 20]	ἀδρανεῖς, καὶ οὐδὲν ἀπ´ αὐτῶν	γίγνεται	χαλεπόν, ἀλλ´ ὥσπερ τὰ τῷ
[20, 0]	ὅ, τι ἀνηλώκασιν ἕκαστον αὐτῶν,	φαίνεται	δ´ ὅμως ἀνηλωμένα πάνυ συχνὰ
[20, 0]	ἀνήλωσαν ἢ μῆνα ἢ ἐνιαυτόν·	φαίνεται	δ´ οὖν παριὼν ὁ βίος
[20, 15]	πανταχόθεν ἐκλέγει τὸ ἴχνος κἀκείνῳ	ἕπεται,	μέχρις ἂν εὕρῃ τε καὶ
[20, 10]	οὕτως ἐθισθεῖσα {ἡ} ψυχὴ {λόγῳ}	δυνήσεται	ἅπαντα διαπράττεσθαι τὰ προσήκοντα αὐτῇ,
[20, 20]	τῷ ὄντι ὀνείρατα ἀναστάντων εὐθὺς	οἴχεται	καὶ οὐδὲν αὐτῶν, ὥς φασι,
[20, 0]	λέγοιτ´ ἄν· ὅπου γὰρ ἂν	ἀφίκηται,	πολλὰ ἂν εἴη τὰ ἐμποδὼν
[20, 25]	καὶ ἀδυνάτου ἀποβῆναι πρᾶγμα ἀληθές.	(εἴρηται	δέ μοι πάντα ταῦτα ἀπ´
[20, 20]	τινὰ ἐχόντων δύναμιν ἐπὶ πέρας	ἀφικνεῖται	πολλάκις χαλεπόν τε καὶ φοβερόν.
[20, 5]	ὃς ἐφρόντισεν. (ἀλλ´ ἐκεῖ μὲν	δύνανται	λογίζεσθαι {τὸ τοιοῦτον} ὅτι εἰ
[20, 5]	καὶ ἀπολομένη· ἐνταῦθα δὲ οὐ	δύνανται	ταὐτὸ τοῦτο λογίσασθαι, ὡς εἰ
[20, 5]	τῶν παίδων ἐν ταῖς ὁδοῖς	κάθηνται,	καὶ οὐδὲν αὐτοῖς ἐμποδών ἐστιν
[20, 10]	αὐτοῖς ᾖ καιρός, ὅτι οὐδὲν	οἴονται	προσήκειν αὑτοῖς τοῦ ψόφου τούτου
[20, 10]	ἀλλὰ καὶ διανοεῖσθαι δυναμένους ἃ	βούλονται	διανοεῖσθαι καὶ λέγοντας καὶ ἀκούοντας
[20, 15]	πάνυ τι ἐκ τῶν τοιούτων	γίγνονται·	οὐ γὰρ ἐθέλει ἡ τυραννὶς
[20, 5]	μὴ προνοήσουσιν ἑκάστης ἡμέρας καὶ	φυλάξονται	μὴ εἰκῇ προϊέναι, λάθοι ἂν
[20, 10]	τὰ ἄλλα ὄρνεα ὁρᾶν, ὅπως	ἐπιπέτονται	ἐπὶ τὰ κύματα καὶ νήχονται
[20, 10]	καὶ φιλοσοφία, αἳ μάλιστα τοῦτο	διαπράττονται,	πολλῆς ἐρημίας τε καὶ ἀναχωρήσεως
[20, 10]	ἐπιπέτονται ἐπὶ τὰ κύματα καὶ	νήχονται	ῥᾳδίως ἐπ´ αὐτῶν, οὐκ ἂν
[20, 15]	οἱ ἀνόητοι ἄνθρωποι, ὅπως μηδὲν	διανοῶνται	τῶν δεόντων, ἕτερα πολλὰ καὶ
[20, 10]	μηδενός, οὐκ ἄρα οἵα τε	ἔσται	ἡ ψυχὴ τοῖς αὑτῆς προσέχειν
[20, 0]	ἀλλ´ ὅπως τούτων ἀπηλλαγμένος ἁπάντων	ἔσται	καὶ μηδὲ εἷς αὐτὸν ἐξελέγξει
[20, 10]	καὶ μήτε ὅραμα μηδὲν ἄλλο	ἔσται	μήτε ἀκούσματος ἀκούειν μηδενός, οὐκ
[20, 5]	μικρᾷ καὶ μόνος. αἱ γὰρ	τοιαῦται	ἀναχωρήσεις καὶ ἀποδημίαι μικράν τινα
[20, 15]	δαπάναι δὲ καὶ ἔρωτες καὶ	τοιαῦταί	τινες διατριβαὶ πολλοῖς (ἤδη πολλάκις
[20, 10]	τοῦ ψόφου τούτου οὐδὲ φροντίζουσιν.	εἰ	δέ γε ἐβούλοντο προσέχειν ὁπότε
[20, 20]	οὐ πάνυ τι ἡγεῖτο δυνατόν,	εἰ	δὲ θεός τις ὑπόσχοιτο καὶ
[20, 5]	ἀνάγκη αἰσθέσθαι καὶ δηχθῆναι ἁμῃγέπῃ·	εἰ	δὲ καὶ πλείους τις ἐκβάλοι,
[20, 15]	τοῦ δοκοῦντος εἶναι προσήκοντος ἔργου.	εἰ	δὲ μή, οὐ ῥᾴδιον περιγενέσθαι
[20, 25]	θορύβῳ καὶ ἐν ἁπάσῃ ἡσυχίᾳ.	εἰ	δὲ μή, τὸ τῆς ἐρημίας
[20, 15]	μὲν αἰσθανομένας, ταχέως δὲ ἀπαγορευούσας,	εἰ	δέ ποθεν ἀλλαχόθεν προσπέσοι θροῦς,
[20, 20]	ἧς ἐνεθυμήθη τε καὶ εὔξατο.	εἰ	μὲν οὖν αὐτὸ τοῦτο βουκόλος
[20, 10]	δεόμεναι· καὶ ὥσπερ τοῖς νοσοῦσιν,	εἰ	μὴ πανταχόθεν ἐστὶ σιωπή τε
[20, 10]	οὕτως ἄρα καὶ τοῖς φιλολόγοις,	εἰ	μὴ πάντες ὑποσιγήσουσιν αὐτοῖς καὶ
[20, 5]	δύνανται ταὐτὸ τοῦτο λογίσασθαι, ὡς	εἰ	μὴ προνοήσουσιν ἑκάστης ἡμέρας καὶ
[20, 5]	δύνανται λογίζεσθαι {τὸ τοιοῦτον} ὅτι	εἰ	μὴ προσέξουσι μηδὲ φροντιοῦσι τῶν
[20, 20]	δεήσει ῥᾳδίως ὑπακοῦσαι ἄν· ἀλλ´	εἰ	οὗ μάλιστα ἐπιθυμεῖ καὶ ὃ
[20, 15]	ἀναζητούσας τὸ ἴχνος, καὶ οὐδ´	εἰ	πάντες ἀποκαλοῖεν, οὐκ ἄν ποτε
[20, 15]	ἄν ποτε τοῦτο ἀπολειπούσας, οὐδ´	εἰ	πολλαὶ μὲν φωναὶ πανταχόθεν φέροιντο,
[20, 20]	οὖν ἐκείνην πείσαι χαρίσασθαι ἢ	εἰ	τρόπον τινὰ γίγνοιτο αὐτὸς προσφιλὴς
[20, 20]	καὶ Ἥρας; καὶ ἔτι μᾶλλον,	εἰ	φαίνοιντο ἐκεῖναι μεγάλα καὶ θαυμαστὰ
[20, 0]	τούτους χρὴ φάσκειν ἀναχωρεῖν; οἷον	εἴ	τις Ἀθηναῖος ὤν, δέον αὐτὸν
[20, 0]	ἀποδημήσειεν εἰς ἕτερον τόπον; ἢ	εἴ	τις ἄλλος, ἐν πόλει δέον
[20, 0]	ἀπέλθοι ἐκ τῆς πόλεως; ἢ	εἴ	τις ἰᾶσθαι τοὺς νοσοῦντας ἱκανὸς
[20, 0]	οὗτος (ἂν ἀνακεχωρηκέναι λέγοιτο; ἢ	εἴ	τις συχνὴν οὐσίαν κεκτημένος ἕνεκα
[20, 15]	ῥᾳθύμου τε καὶ τρόπον τινὰ	ἀεὶ	κοιμωμένης διανοίας θηρεύεσθαι, ἀλλὰ τοὐναντίον
[20, 0]	τοιαῦτά ἐστιν καὶ τὸ συνδιατρίβειν	ἀεὶ	τῷ ἐντυχόντι ἀδολεσχοῦντα καὶ ἀκούοντα
[20, 10]	οὐδέν ἐστι τῶν ἔργων, ὃ	συνάγει	τὴν ψυχὴν καὶ καθίστησι καὶ
[20, 15]	οὐδενός, ἀλλὰ ἐκεῖνο {παριδοῦσα} πανταχόθεν	ἐκλέγει	τὸ ἴχνος κἀκείνῳ ἕπεται, μέχρις
[20, 25]	τῆς ἀρχῆς καὶ ἐκτροπῆς, ὅτι	δεῖ	τὴν ψυχὴν ἐθίζεσθαι τὰ δέοντα
[20, 5]	πάνυ πολλῷ θορύβῳ τε καὶ	πλήθει	οὐ κωλυόμενον πράττειν ἕκαστον τὸ
[20, 5]	αὐτοῖς ἐμποδών ἐστιν ἐν τοσούτῳ	πλήθει	τοῦ διδάσκειν τε καὶ μανθάνειν.
[20, 5]	αὐλῶν ἢ διδάσκων αὐλεῖν τοῦτο	ποιεῖ	πολλάκις ἐπ´ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ
[20, 10]	ψυχὴν καὶ καθίστησι καὶ καταφρονεῖν	ποιεῖ	τῶν ἄλλων ἁπάντων. παιδεία δέ,
[20, 15]	εὐθὺς ἀνακυπτούσας ἐκ τοῦ ἴχνους	κἀκεῖ	φερομένας. τούτων δὴ πάντων, ὅπερ
[20, 5]	οὐδείς ἐστιν ὃς ἐφρόντισεν. (ἀλλ´	ἐκεῖ	μὲν δύνανται λογίζεσθαι {τὸ τοιοῦτον}
[20, 25]	~καὶ ἔστιν ὅμοιον, ὥσπερ ἐμοὶ	δοκεῖ,	τὸ τοιοῦτον ὑπηνεμίοις γεννήμασιν. φασὶ
[20, 15]	τῶν τοιούτων γίγνονται· οὐ γὰρ	ἐθέλει	ἡ τυραννὶς ὑπὸ ῥᾳθύμου τε
[20, 20]	λεγομένην θυγατέρα, Μενελάῳ συνοικοῦσαν, ἀνδρὶ	βασιλεῖ	καὶ βασιλέως ἀδελφῷ τῆς ξυμπάσης
[20, 0]	ἢ εἴ τις ἄλλος, ἐν	πόλει	δέον ἐξετάζεσθαι καὶ αὐτόν, ἄρχειν
[20, 20]	ἄν· ἀλλ´ εἰ οὗ μάλιστα	ἐπιθυμεῖ	καὶ ὃ πάντων τιμιώτατον νενόμικε,
[20, 20]	τὸν ἥλιον οὐδὲ τὴν ἡμέραν	ὑπομένει,	παραπλησίως καὶ τὰ τοιαῦτα ἔχει
[20, 15]	μὴν ἐκ τῶν ὀνειράτων τούτων	ἀποβαίνει	καὶ ὕπαρ αὐτοῖς τὰ φαυλότατα
[20, 10]	ῥᾳστώνην ἔχον, ὥσπερ ὕδατος ἐν	ἑτεροκλινεῖ	χωρίῳ ὅποι ἔτυχε τρεπομένου, οὐδὲν
[20, 0]	ἔσται καὶ μηδὲ εἷς αὐτὸν	ἐξελέγξει	μηδὲ κωλύσει πίνοντα καὶ καθεύδοντα
[20, 5]	ἑτέρας καὶ ἑτέρας κλίνας κατακλίνεσθαι	φέρει	μέν τινα ἐνίοτε μικρὰν (ἀνάπαυσιν,
[20, 10]	καὶ τῶν πραγμάτων, ὅτι οὐδὲν	διαφέρει	ταῦτα τῶν ἐν τῇ θαλάττῃ
[20, 20]	οὔτε ἄλλῃ τινὶ ὁμιλίᾳ καὶ	δεήσει	ῥᾳδίως ὑπακοῦσαι ἄν· ἀλλ´ εἰ
[20, 5]	καὶ τὸ ῥᾳθυμεῖν, καὶ οὐκ	ἀπορήσει	προφάσεως, ὅπου ἂν τύχῃ ὤν,
[20, 0]	μηδὲ εἷς αὐτὸν ἐξελέγξει μηδὲ	κωλύσει	πίνοντα καὶ καθεύδοντα καὶ ῥᾳθυμοῦντα,
[20, 5]	ἣν βλακεύων τε καὶ ἀσχολούμενος	ἀναλώσει	καὶ πάνυ πολὺν χρόνον, ἂν
[20, 15]	τραχέα οὔτε χαράδρα ἢ ῥεῦμα	ἀποκωλύει	αὐτήν, πολλούς τινας δρόμους τοῦ
[20, 20]	ὑπομένει, παραπλησίως καὶ τὰ τοιαῦτα	ἔχει	ἐπιθυμήματά τε καὶ ἐλπίσματα. τὰ
[20, 15]	τὸν λαγών, καὶ μετὰ ταῦτα	κατέχει	διώκουσα, δι´ ὁποίων ἄν ποτε
[20, 20]	αὐτῇ πανταχοῦ θύειν· οὔτε ἄλλῃ	τινὶ	ὁμιλίᾳ καὶ δεήσει ῥᾳδίως ὑπακοῦσαι
[20, 5]	αὑτοῦ πράγμασιν, ἐάν τ´ ἐν	Βαβυλῶνι	τύχῃ τις ὢν ἐάν τ´
[20, 15]	παρθένοις δὲ καὶ μειρακίοις καὶ	γυναιξὶ	πλησιάζοντες αἷς ἂν ἐθέλωσιν, ἑστιάσεων
[20, 15]	ἡσυχίαις, οὐκ ἐνταῦθα μάλιστα ἀνευρήκασιν	οἱ	ἀνόητοι ἄνθρωποι, ὅπως μηδὲν διανοῶνται
[20, 0]	{ὥστε} οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι, καθάπερ	οἱ	ἄσωτοι τῶν χρημάτων οὐκ ἂν
[20, 5]	ὃ δὲ πάντων σφοδρότατόν ἐστιν·	οἱ	γὰρ τῶν γραμμάτων διδάσκαλοι μετὰ
[20, 15]	πλῆθος ἐξαίφνης ἀμήχανον ὅσον κτώμενοι,	οἱ	δὲ βασιλεῖς τε καὶ μονάρχους
[20, 15]	καὶ εὐωχιῶν τῶν πολυτελεστάτων μεταλαμβάνοντες,	(οἱ	δέ τινες ἀργύριον ἐκδανείζοντες ἢ
[20, 5]	τις ἐκβάλοι, οὐ πολλοί εἰσιν	οἱ	ἐπὶ τῷ τοιούτῳ πρᾴως ἔχοντες·
[20, 15]	ἄλλ´ ἄττα θαυμαστὰ ἀναπλάττοντες αὑτοῖς;	οἱ	μὲν θησαυρούς τινας {ἀναπλάττοντες} χρυσοῦ
[20, 0]	τυχούσης προφάσεως καὶ ὁμιλίας. {ὥστε}	οἱ	πολλοὶ ἄνθρωποι, καθάπερ οἱ ἄσωτοι
[20, 20]	πολλὰ ἕδνα καὶ δῶρα διδόντες	οἱ	πρῶτοί τε καὶ ἄκροι τῶν
[20, 15]	καὶ τὴν ψυχὴν ἐθίζειν ἂν	δέοι	μηδέποτε ἀποτρέπεσθαι μηδὲ ἀναχωρεῖν τοῦ
[20, 5]	προσέξουσι μηδὲ φροντιοῦσι τῶν τοιούτων,	λάθοι	ἂν αὐτοὺς ἡ σύμπασα οὐσία
[20, 5]	καὶ φυλάξονται μὴ εἰκῇ προϊέναι,	λάθοι	ἂν αὐτοὺς ὁ σύμπας βίος
[20, 0]	ἕνεκα τοῦ διαφυγεῖν τὰς λειτουργίας	ἀπέλθοι	ἐκ τῆς πόλεως; ἢ εἴ
[20, 20]	ψυχῆς ἔννοιαί τε καὶ ἐπιθυμίαι	ὑπηνέμιοί	τε καὶ ἀδρανεῖς, καὶ οὐδὲν
[20, 5]	εἰ δὲ καὶ πλείους τις	ἐκβάλοι,	οὐ πολλοί εἰσιν οἱ ἐπὶ
[20, 5]	ἐστιν· οἱ γὰρ τῶν γραμμάτων	διδάσκαλοι	μετὰ τῶν παίδων ἐν ταῖς
[20, 0]	προφάσεως καὶ ὁμιλίας. {ὥστε} οἱ	πολλοὶ	ἄνθρωποι, καθάπερ οἱ ἄσωτοι τῶν
[20, 5]	καὶ πλείους τις ἐκβάλοι, οὐ	πολλοί	εἰσιν οἱ ἐπὶ τῷ τοιούτῳ
[20, 25]	ἀποβῆναι πρᾶγμα ἀληθές. (εἴρηται δέ	μοι	πάντα ταῦτα ἀπ´ ἐκείνης τῆς
[20, 25]	φοβερόν. ~καὶ ἔστιν ὅμοιον, ὥσπερ	ἐμοὶ	δοκεῖ, τὸ τοιοῦτον ὑπηνεμίοις γεννήμασιν.
[20, 0]	ἄξιος τοῖς ἀνθρώποις οὐδὲ ἥττονος,	ἐμοὶ	δοκεῖν, ἢ τὸ ἀργύριον. ~ἀλλ´
[20, 25]	γιγνόμενα. ὅθεν δὴ καὶ Ὅμηρος,	ἐμοὶ	δοκεῖν, οὐκ ἀδύνατον ἡγησάμενος οὐδὲ
[20, 5]	διὰ τὴν ἀμέλειαν λυπούμενοι καὶ	δακνόμενοι	καὶ διὰ τὸ μὴ προσέχειν
[20, 5]	δὲ οὐ διὰ τὴν ἀμέλειαν	λυπούμενοι	καὶ δακνόμενοι καὶ διὰ τὸ
[20, 15]	ἀργύρου πλῆθος ἐξαίφνης ἀμήχανον ὅσον	κτώμενοι,	οἱ δὲ βασιλεῖς τε καὶ
[20, 0]	καθεύδοντα καὶ ῥᾳθυμοῦντα, ἑτέρωσε ἀποχωροῖ	ποι,	ἆρα τούτους ἀναχωρεῖν ῥητέον; ἀλλ´
[20, 0]	καὶ πράγματα ἔχῃ τούτους θεραπεύων,	ἀπολίποι	τε αὐτοὺς καὶ ἀποδημήσειεν εἰς
[20, 10]	ὥσπερ ὕδατος ἐν ἑτεροκλινεῖ χωρίῳ	ὅποι	ἔτυχε τρεπομένου, οὐδὲν ἂν ὠφεληθείη
[20, 0]	καὶ ὁμιλίας. {ὥστε} οἱ πολλοὶ	ἄνθρωποι,	καθάπερ οἱ ἄσωτοι τῶν χρημάτων
[20, 15]	ἐνταῦθα μάλιστα ἀνευρήκασιν οἱ ἀνόητοι	ἄνθρωποι,	ὅπως μηδὲν διανοῶνται τῶν δεόντων,
[20, 20]	διδόντες οἱ πρῶτοί τε καὶ	ἄκροι	τῶν Ἑλλήνων· καὶ δὴ καὶ
[20, 0]	καὶ καθεύδοντα καὶ ῥᾳθυμοῦντα, ἑτέρωσε	ἀποχωροῖ	ποι, ἆρα τούτους ἀναχωρεῖν ῥητέον;
[20, 15]	ἀπαγορευούσας, εἰ δέ ποθεν ἀλλαχόθεν	προσπέσοι	θροῦς, εἴτε ὑλακὴ κυνῶν εἴτε
[20, 15]	οὐκ ἐνταῦθα μάλιστα ἀνευρήκασιν οἱ	ἀνόητοι	ἄνθρωποι, ὅπως μηδὲν διανοῶνται τῶν
[20, 10]	αὑτῷ καὶ (τὸ προκείμενον πράττειν.	καίτοι	τούτων οὐδέν ἐστι τῶν ἔργων,
[20, 0]	ἆρα τούτους ἀναχωρεῖν ῥητέον; ἀλλ´	οὗτοι	μὲν δῆλον ὅτι φεύγουσί τε
[20, 0]	ἀνηλωμένα πάνυ συχνὰ χρήματα, οὐδὲ	οὗτοι	τοῦ χρόνου τε καὶ βίου
[20, 20]	ἕδνα καὶ δῶρα διδόντες οἱ	πρῶτοί	τε καὶ ἄκροι τῶν Ἑλλήνων·
[20, 0]	οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι, καθάπερ οἱ	ἄσωτοι	τῶν χρημάτων οὐκ ἂν δύναιντο
[20, 20]	δῶρα αὐτῶν, τὴν δὲ προέκρινεν	ἐπὶ	μισθῷ τε καὶ δώρῳ τῷ
[20, 20]	ἢ ἄλλην τινὰ ἐχόντων δύναμιν	ἐπὶ	πέρας ἀφικνεῖται πολλάκις χαλεπόν τε
[20, 0]	προσήκοντα ποιεῖν. καὶ γὰρ τὸ	ἐπὶ	πολύ τῳ ξυνεῖναι καὶ τὸ
[20, 10]	ἄλλα ὄρνεα ὁρᾶν, ὅπως ἐπιπέτονται	ἐπὶ	τὰ κύματα καὶ νήχονται ῥᾳδίως
[20, 20]	καὶ ἑταίρους συναγαγών· καὶ πλεύσας	ἐπί	τε τὴν Ἑλλάδα καὶ Σπάρτην
[20, 5]	οἷς ἄξιον ἦν δάκνεσθαι) ἀλλ´	ἐπὶ	τῇ ἀπωλείᾳ τῶν δραχμῶν. ἡμέρας
[20, 20]	λοιπὰ ἤδη ἔργῳ ἐξειργάσατο ὡς	ἐπὶ	τούτοις ἀληθῶς γεγονόσι, ναῦς τε
[20, 5]	ἐκβάλοι, οὐ πολλοί εἰσιν οἱ	ἐπὶ	τῷ τοιούτῳ πρᾴως ἔχοντες· λέγω
[20, 20]	Διὸς λεγομένην θυγατέρα, Μενελάῳ συνοικοῦσαν,	ἀνδρὶ	βασιλεῖ καὶ βασιλέως ἀδελφῷ τῆς
[20, 0]		~ΠΕΡΙ	ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ. (Τί γάρ ποτε τὸ
[20, 0]	ἀκούοντα λόγων οὐδὲν χρησίμων ἢ	περὶ	τὰ βασιλέως πράγματα (διατρίβειν ἢ
[20, 15]	σχολὴν ἄγων ἐν τῇ Ἴδῃ	περὶ	τὰ βουκόλια, τοιαύτης ἐννοίας καὶ
[20, 10]	ψυχὴ τοῖς αὑτῆς προσέχειν καὶ	περὶ	ταῦτα (γίγνεσθαι. ἀλλ´ ἔγωγε ὁρῶ
[20, 15]	αὐτούς, ἔπειτα ἤδη τὰ ἑξῆς	περὶ	τὴν τυραννίδα πάντα πράττοντες, τοὺς
[20, 20]	κρατοῦσάν τε καὶ ἄρχουσαν τῶν	περὶ	τοὺς γάμους τε καὶ ἔρωτας;
[20, 10]	οὐκοῦν καὶ ὅστις δυνατὸς ἐννοῆσαι	περὶ	τῶν πολλῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ
[20, 25]	δοκεῖ, τὸ τοιοῦτον ὑπηνεμίοις γεννήμασιν.	φασὶ	γὰρ δὴ ᾠὰ γίγνεσθαι οὕτως
[20, 20]	οἴχεται καὶ οὐδὲν αὐτῶν, ὥς	φασι,	τὸν ἥλιον οὐδὲ τὴν ἡμέραν
[20, 10]	ὃ συνάγει τὴν ψυχὴν καὶ	καθίστησι	καὶ καταφρονεῖν ποιεῖ τῶν ἄλλων
[20, 5]	διδασκαλεῖον ἔχων καὶ οὐδὲν αὐτὸν	ἐξίστησι	τὸ πλῆθος οὐδὲ ὁ θόρυβος
[20, 20]	ἐξειργάσατο ὡς ἐπὶ τούτοις ἀληθῶς	γεγονόσι,	ναῦς τε ναυπηγησάμενος καὶ ἑταίρους
[20, 0]	ἀλλ´ οὗτοι μὲν δῆλον ὅτι	φεύγουσί	τε καὶ δραπετεύουσι, καὶ οὐκ
[20, 5]	ὅτι εἰ μὴ προσέξουσι μηδὲ	φροντιοῦσι	τῶν τοιούτων, λάθοι ἂν αὐτοὺς
[20, 10]	πολλῆς ἐρημίας τε καὶ ἀναχωρήσεως	τυγχάνουσι	δεόμεναι· καὶ ὥσπερ τοῖς νοσοῦσιν,
[20, 5]	{τὸ τοιοῦτον} ὅτι εἰ μὴ	προσέξουσι	μηδὲ φροντιοῦσι τῶν τοιούτων, λάθοι
[20, 0]	δῆλον ὅτι φεύγουσί τε καὶ	δραπετεύουσι,	καὶ οὐκ ἂν εἴη πρόφασις
[20, 5]	ἀναχωρήσεις καὶ ἀποδημίαι μικράν τινα	ἔχουσι	ῥοπὴν πρὸς τὸ σχολὴν ἄγειν
[20, 15]	πολλὰ καὶ ἄτοπα διανοήματα, οἷς	ἀγαπῶσι	ξυνόντες, τυραννίδας τε καὶ πλούτους
[20, 0]	δύναιντο ἀποδοῦναι λόγον πρὸς ὅ,	τι	ἀνηλώκασιν ἕκαστον αὐτῶν, φαίνεται δ´
[20, 0]	~ΠΕΡΙ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΩΣ.	(Τί	γάρ ποτε τὸ τῆς ἀναχωρήσεώς
[20, 15]	τυραννίδες μὲν γὰρ οὐ πάνυ	τι	ἐκ τῶν τοιούτων γίγνονται· οὐ
[20, 0]	ἂν ἀποδοῦναι λόγον, πρὸς ὅ,	τι	ἑκάστην ἡμέραν ἀνήλωσαν ἢ μῆνα
[20, 20]	ἄλλως μὲν οὖν οὐ πάνυ	τι	ἡγεῖτο δυνατόν, εἰ δὲ θεός
[20, 20]	καὶ δόξαις ἐπακολουθούσης καὶ μακρόν	τι	καὶ συντεταγμένον ὑφαινούσης ὄναρ, κριτής
[20, 10]	ἂν (ἦν αὐτοῖς σχολὴ ἄλλο	τι	ποιεῖν. οὐκοῦν καὶ ὅστις δυνατὸς
[20, 10]	τῷ αὐτῷ ἀνθρώπους ἄλλον ἄλλο	τι	πράττοντας, τὸν μὲν αὐλοῦντα, τὸν
[20, 10]	ἄλλοτε ἐπ´ ἄλλο τρεπομένη, ὅταν	τι	προφανῇ ποτε ἡδονήν τινα ἢ
[20, 0]	πίνοντα ἢ κυβεύοντα ἢ ἄλλο	τι	τῶν βλαβερῶν καὶ ἀσυμφόρων πράττοντα
[20, 20]	Ἀθηνᾶς τε καὶ Ἥρας; καὶ	ἔτι	μᾶλλον, εἰ φαίνοιντο ἐκεῖναι μεγάλα
[20, 25]	διανοεῖσθαι πανταχοῦ τε καὶ ἐν	ἅπαντι	θορύβῳ καὶ ἐν ἁπάσῃ ἡσυχίᾳ.
[20, 20]	χαλεπόν, ἀλλ´ ὥσπερ τὰ τῷ	ὄντι	ὀνείρατα ἀναστάντων εὐθὺς οἴχεται καὶ
[20, 25]	καλοῦσιν ὑπηνέμια, ὡς ὑπ´ ἀνέμῳ	προσπεσόντι	γιγνόμενα. ὅθεν δὴ καὶ Ὅμηρος,
[20, 0]	καὶ τὸ συνδιατρίβειν ἀεὶ τῷ	ἐντυχόντι	ἀδολεσχοῦντα καὶ ἀκούοντα λόγων οὐδὲν
[20, 5]	βίος διαρρυεὶς καὶ ἀπολόμενος. (ἀλλ´	ὅτι	γε οὐ τόπος ἐστὶν ὁ
[20, 25]	ἐκείνης τῆς ἀρχῆς καὶ ἐκτροπῆς,	ὅτι	δεῖ τὴν ψυχὴν ἐθίζεσθαι τὰ
[20, 5]	μὲν δύνανται λογίζεσθαι {τὸ τοιοῦτον}	ὅτι	εἰ μὴ προσέξουσι μηδὲ φροντιοῦσι
[20, 10]	κατ´ αὐτοὺς καὶ τῶν πραγμάτων,	ὅτι	οὐδὲν διαφέρει ταῦτα τῶν ἐν
[20, 10]	καθεύδοντας, ὁπόταν αὐτοῖς ᾖ καιρός,	ὅτι	οὐδὲν οἴονται προσήκειν αὑτοῖς τοῦ
[20, 0]	ῥητέον; ἀλλ´ οὗτοι μὲν δῆλον	ὅτι	φεύγουσί τε καὶ δραπετεύουσι, καὶ
[20, 0]	γάρ ποτε τὸ τῆς ἀναχωρήσεώς	ἐστι	καὶ τίνας χρὴ τιθέναι τοὺς
[20, 20]	τις αὐτῇ καὶ μαρτυρήσειεν, ὥς	ἐστι	καλλίστη, τάχ´ ἂν ἀγαπῆσαι αὐτήν.
[20, 10]	τοῖς νοσοῦσιν, εἰ μὴ πανταχόθεν	ἐστὶ	σιωπή τε καὶ ἡσυχία, οὐ
[20, 10]	προκείμενον πράττειν. καίτοι τούτων οὐδέν	ἐστι	τῶν ἔργων, ὃ συνάγει τὴν
[20, 5]	οὐδ´ ὥστε ἀπαλλάξαι· ἰδεῖν τε	ἔστι	καὶ ἐν τῷ πάνυ πολλῷ
[20, 5]	τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἰταλίας	ἔνεστι	τό τε ἀργεῖν καὶ τὸ