Discours, Par.
[29, 0]	ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι	ἃς	ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ
[29, 20]	δὲ ἄλλους, οὓς εἶπον, θεῶν	παῖδας	καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν
[29, 0]	τοῦ κάλλους φήμην δῆλον ὡς	θείας	τινὸς μορφῆς ἔτυχεν. (ἐγὼ οὖν
[29, 0]	μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι καὶ πλείστης	ἐπιμελείας	τῶν σωμάτων τυγχάνοντες οἵδε εἰσίν.
[29, 0]	τὸν ἔπαινον. Πρῶτον μὲν οὖν	εὐγενείας	ἀληθοῦς ἔτυχεν. οὐ γὰρ εἴ
[29, 10]	τό γε τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ	ἀνδρείας	ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ
[29, 10]	ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ	ἀνδρείας	καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ
[29, 10]	τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν	ἀνδρείας	οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ
[29, 10]	καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ	ἐγκρατείας	καὶ περὶ σωφροσύνης. εἰ μὴ
[29, 0]	τούτου εἰσίν. (ἔτι δὲ καὶ	ἡλικίας	ἐν τούτῳ εἰμί, ἐν ᾧ
[29, 20]	ἐφίεσθαι τῶν πόνων καὶ τῆς	φιλοτιμίας	ὡς, εἴ τινι συμπέσοι τελευτῆσαι
[29, 10]	εἶδος, ἡδίονος δ´ οὔσης τῆς	ῥᾳθυμίας.	εὕροι δ´ ἄν τις ἐξ
[29, 10]	ἥρπασεν, ὁ δ´ ἐστασίαζεν ἐπὶ	Τροίας	ὧν ἕνεκεν ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ δὲ
[29, 0]	ἀρετῆς ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ	εὐψυχίας	ἐπίδειξις ἐν τοῖς πολεμικοῖς, ἡ
[29, 10]	καὶ περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ	εὐψυχίας	καὶ περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ
[29, 20]	ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων	ὑπερβολὰς	ἐπιδειξάμενος, ὑμεῖς δὲ ἐγκρατῶς φέρετε.
[29, 0]		~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ	Α ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´
[29, 0]	καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν	Μελαγκόμας	ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ ὑμῶν
[29, 20]	(ταῦτα οὖν, ὦ ἄνδρες, λογιζομένους	ὑμᾶς	ἐκεῖνόν τε ὡς μακάριον νομίζειν
[29, 10]	ἐν οἷς ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας	ὑμᾶς	περιττόν, ἄλλως τε καὶ ἑτέρους
[29, 10]	καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς	ἀγῶνας,	ἐν οἷς ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας
[29, 10]	διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν}	ἀγῶνας	ἠγωνίσατο· ἐν δὲ τῇ πείρᾳ
[29, 20]	δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον χρὴ	ἄνδρας	πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν
[29, 10]	δὲ ἡ νίκη περὶ τῆς	ἡμέρας	ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα καὶ τοὺς
[29, 10]	(πολλάκις γὰρ δι´ ὅλης τῆς	ἡμέρας	ἠγωνίσατο ἐν τῇ σφοδροτάτῃ ὥρᾳ
[29, 10]	τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης μὲν	ἑτέρας	οὐ δεομένους, ὅταν τις περιβόητος
[29, 0]	ἐπῆλθεν· ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ τῆς	ὥρας	οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν,
[29, 10]	ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ	κρατήσας	τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ
[29, 20]	Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι φησὶ δεύεσθαι	τάς	τε ψαμάθους καὶ τὰ ὅπλα
[29, 20]	βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας	ἀσκητάς.	(τὸν δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε,
[29, 10]	οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ ἀεὶ	πάντας	ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν εὕροι
[29, 10]	ἐν τῷ μεγίστῳ καὶ δυσχερεστάτῳ	πάντας	ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε. καὶ τὸ
[29, 0]	μοι φίλος ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ	ἅπαντας,	ὥσπερ καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ
[29, 20]	ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς	ὄντας	ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ
[29, 0]	αἰσχρούς, καὶ τοῖς μὲν σφόδρα	ἀρέσκοντας,	παρ´ ἑτέροις δὲ οὐδενὸς λόγου
[29, 0]	παρ´ ἑτέροις δὲ οὐδενὸς λόγου	τυγχάνοντας.	ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος
[29, 10]	ἂν εἴποι τις τῶν αὐτῶν	τυχόντας.	(ὃ δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε
[29, 20]	πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν	βιοῦντας	καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς.
[29, 0]	τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν καλοὺς	δοκοῦντας,	ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ τοῖς
[29, 10]	ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε, πρὸς	εἰδότας	ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε καὶ
[29, 10]	τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν	ἀνταγωνιστὰς	ἔχει καὶ τῶν ἄλλων τὸν
[29, 10]	ἐστίν· ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς	ἰδιώτας	ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ παντὶ φαυλοτέρους
[29, 10]	ἄδηλον εἰ παρῆν· οὐ γὰρ	ἀληθὲς	τεκμήριον κυνηγεσία. (ἀλλ´ ὃς δὴ
[29, 0]	δὲ ἡττόνων ἀμελούσης. οἱ δέ	τινες	φύσει μὲν εὐειδοῦς σώματος οὐκ
[29, 10]	ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ	ἄνδρες	ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι
[29, 20]	τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ	ἄνδρες,	λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς
[29, 0]	ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ	ἄνδρες,	οὐδ´ ὅτι εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ
[29, 10]	καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς	ἅπαντες	ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν,
[29, 10]	εἰδότες ὅτι μᾶλλον ἂν παίοιντο	φεύγοντες	ἢ μένοντες, διὰ τὸ μὴ
[29, 10]	βούλεσθαι πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι	παραδόντες	αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν παίειν. οὕτω
[29, 20]	καὶ πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι	νομίζοντες	αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου χώραν,
[29, 0]	καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν σωμάτων	τυγχάνοντες	οἵδε εἰσίν. ἑωράθη δὲ μικροῦ
[29, 0]	δὲ ὑπὸ τῆς ὥρας οἱ	ἐντυγχάνοντες	κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ
[29, 10]	μᾶλλον ἂν παίοιντο φεύγοντες ἢ	μένοντες,	διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι πλείω
[29, 0]	μέρη τινὰ τοῦ σώματος εὐπρεπῆ	ἔχοντες,	ἔπειτα δὲ ἔδοξαν καλοί, τῆς
[29, 0]	εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´ οἱ	φύντες	ἐξ ἀγαθῶν, ὥσπερ ὅδε. ὁ
[29, 10]	καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι	εἰδότες	ὅτι μᾶλλον ἂν παίοιντο φεύγοντες
[29, 10]	οὐ ταύτῃ ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω ὅτι	σύες	καὶ ἔλαφοι, μέχρι μὲν αὐτοῖς
[29, 0]	ἀεὶ δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ	ἥβης	καὶ ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν
[29, 10]	οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ	Γανυμήδης	μὲν διὰ τὸ παῖς {μὲν}
[29, 10]	δύνασθαι πονεῖν. (πολλάκις γὰρ δι´	ὅλης	τῆς ἡμέρας ἠγωνίσατο ἐν τῇ
[29, 0]	ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς	ὑπερβολῆς,	καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ
[29, 0]	τὸ εἶδος. τεκμήριον δὲ τῆς	ὑπερβολῆς·	(οὐ γὰρ ἐν ἰδιώταις ἐξεταζόμενος
[29, 0]	αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς	ἀκμῆς	ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ
[29, 0]	τῆς ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα	βουλομένης	ὁρᾶν, τῶν δὲ ἡττόνων ἀμελούσης.
[29, 10]	φαυλοτέρους ἢ ἐξ ἁπάσης τῆς	οἰκουμένης	τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ
[29, 10]	ἡ νίκη περὶ τῆς ἡμέρας	ἐκείνης	ἐστίν, ἔπειτα καὶ τοὺς ἡττωμένους
[29, 10]	δύναμις, πολὺ κρείττων οὖσα τῆς	ἀνθρωπίνης	φύσεως, οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν
[29, 0]	ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι.	μόνης	γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις ἐν τοῖς
[29, 10]	καὶ περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ	σωφροσύνης.	εἰ μὴ γὰρ ἐγκρατής τε
[29, 10]	ἢ τῶν ὁμοίων, ὅσοι περιττῆς	δόξης	ἐπὶ τῷ εἴδει ἔτυχον, οὐδὲν
[29, 10]	καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν	δόξης	μὲν ἑτέρας οὐ δεομένους, ὅταν
[29, 20]	ἀγαθῶν τινος· ὁ γὰρ εὐκλεοῦς	δόξης	τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν·
[29, 0]	οὐδ´ ὅτι εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ	λύπης	ἅμα καὶ ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου
[29, 10]	τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ	ἁπάσης	τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν
[29, 10]	ᾖ τὸ εἶδος, ἡδίονος δ´	οὔσης	τῆς ῥᾳθυμίας. εὕροι δ´ ἄν
[29, 0]	οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν,	(ἀνθούσης	ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι
[29, 0]	βουλομένης ὁρᾶν, τῶν δὲ ἡττόνων	ἀμελούσης.	οἱ δέ τινες φύσει μὲν
[29, 10]	δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν	τῆς	ἀθλήσεως εἵλετο οὐ τὸ ῥᾷστον,
[29, 0]	κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ	τῆς	ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις
[29, 10]	σιδήρου δύναμις, πολὺ κρείττων οὖσα	τῆς	ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ ἐᾷ τὴν
[29, 20]	καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ	τῆς	ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ
[29, 0]	ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον	τῆς	ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς ἂν δύνωμαι.
[29, 10]	καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο	τῆς	ἐν τοῖς πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω,
[29, 10]	ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη περὶ	τῆς	ἡμέρας ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα καὶ
[29, 10]	πονεῖν. (πολλάκις γὰρ δι´ ὅλης	τῆς	ἡμέρας ἠγωνίσατο ἐν τῇ σφοδροτάτῃ
[29, 10]	παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ ἁπάσης	τῆς	οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους.
[29, 0]	ἔχοντες, ἔπειτα δὲ ἔδοξαν καλοί,	τῆς	ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα βουλομένης
[29, 10]	τὸ εἶδος, ἡδίονος δ´ οὔσης	τῆς	ῥᾳθυμίας. εὕροι δ´ ἄν τις
[29, 10]	ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη καὶ	τῆς	τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ μὲν γὰρ
[29, 0]	ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ	τῆς	ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν
[29, 0]	ἀμαυρῶσαι τὸ εἶδος. τεκμήριον δὲ	τῆς	ὑπερβολῆς· (οὐ γὰρ ἐν ἰδιώταις
[29, 20]	τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν πόνων καὶ	τῆς	φιλοτιμίας ὡς, εἴ τινι συμπέσοι
[29, 0]	αὐτοῖς ἐπῆλθεν· ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ	τῆς	ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν
[29, 10]	περὶ σωφροσύνης. εἰ μὴ γὰρ	ἐγκρατής	τε καὶ σώφρων ἦν, οὐκ
[29, 10]	πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ	ἀρετῆς	ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν
[29, 0]	φαίην δ´ ἂν ἔγωγε καὶ	ἀρετῆς	ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ εὐψυχίας
[29, 20]	δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς	ἀρετῆς	ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ ἀποιχόμενον
[29, 10]	τοῦτο τῆς ἐν τοῖς πολέμοις	ἀρετῆς	προκρίνω, ὅτι πρῶτον μὲν οἱ
[29, 0]	γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι καὶ	πλείστης	ἐπιμελείας τῶν σωμάτων τυγχάνοντες οἵδε
[29, 10]	Ἰασίωνος ἢ τῶν ὁμοίων, ὅσοι	περιττῆς	δόξης ἐπὶ τῷ εἴδει ἔτυχον,
[29, 10]	ἄξιος ἂν εἴη καὶ τῆς	τελευτῆς	εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ μὲν γὰρ ὁ
[29, 0]	φήμην δῆλον ὡς θείας τινὸς	μορφῆς	ἔτυχεν. (ἐγὼ οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω
[29, 10]	ἤδη ποτὲ καὶ ἔφυγεν ἐκ	μάχης.	οὐδὲ γὰρ ὅτι ταχέως ἐτελεύτησε,
[29, 10]	εὕροι δ´ ἄν τις ἐξ	ἀρχῆς	ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον
[29, 0]	ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς	ἀρχῆς	ἕνεκεν ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι
[29, 10]	ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ	παῖς	{μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν
[29, 0]	τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς	ἀθληταῖς	ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ
[29, 10]	οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις	ἀνταγωνισταῖς	χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´
[29, 0]	τῆς ὑπερβολῆς· (οὐ γὰρ ἐν	ἰδιώταις	ἐξεταζόμενος διέφερεν οὐδὲ ὑπὸ ὀλίγων
[29, 0]	ὁ δὲ ὑπὸ πλείστων μὲν	θαυμασθείς,	ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις μόνος
[29, 20]	ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων ὑπερβολὰς ἐπιδειξάμενος,	ὑμεῖς	δὲ ἐγκρατῶς φέρετε.
[29, 0]	ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ	δυσμενεῖς	γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος τοὺς
[29, 10]	τὸν ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ	αὖθις	ἔχειν τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε
[29, 10]	περιῆν καὶ τῷ δύνασθαι πονεῖν.	(πολλάκις	γὰρ δι´ ὅλης τῆς ἡμέρας
[29, 10]	τὴν τῶν σωμάτων ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι,	πολλάκις	δὲ πρὸς τῶν χειρόνων γίγνεται.
[29, 0]	ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων. οὔτε γὰρ	πόλις	οὐδεμία τῶν ἐνδόξων οὔτε ἔθνος
[29, 0]	ᾧ ἡ μὲν τοῦ λόγου	δύναμις	ἧττον ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ
[29, 10]	τοῖς πολέμοις ἡ τοῦ σιδήρου	δύναμις,	πολὺ κρείττων οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης
[29, 0]	ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ εὐψυχίας	ἐπίδειξις	ἐν τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ
[29, 10]	ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας, ἐν	οἷς	ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας ὑμᾶς περιττόν,
[29, 10]	δεδομένου, πλείστους ἂν εὕροι τις,	οἷς	πολὺ ἄμεινον εἶχεν, εἰ θᾶττον
[29, 0]	ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν	θεοῖς,	ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ
[29, 0]	ἔτι δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις	ἀγαθοῖς	οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς
[29, 10]	τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως	ἀγαθοῖς	ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ
[29, 20]	πρέποι ἂν ἥδε ἡ τιμὴ	γενναίοις	ὑπὸ γενναίων, οὐδ´ ἂν Ὅμηρον
[29, 0]	γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις ἐν τοῖς	πολεμικοῖς,	ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν
[29, 0]	παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς μὲν	ἄλλοις	ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ
[29, 0]	{ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς	ἄλλοις	ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος
[29, 10]	καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν	ὅπλοις	κρείττων ἐστίν· ἔπειτα οὐχ ὅμοιον
[29, 10]	ἔγωγε τοῦτο τῆς ἐν τοῖς	πολέμοις	ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι πρῶτον μὲν
[29, 10]	δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ τοῖς	πολέμοις	ἡ τοῦ σιδήρου δύναμις, πολὺ
[29, 0]	τεθνεῶσιν ἔθος, ὅτι τοῖς πλεῖστα	λυπουμένοις	μάλιστα προσήκειν δοκεῖ τὸ ἐπ´
[29, 10]	ὃς δὴ πάντα τὰ ἐν	ἀνθρώποις	ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη
[29, 0]	ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ	ἀνθρώποις,	ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι καὶ
[29, 10]	νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ παντὸς	ἀνθρώποις	βίου δεδομένου, πλείστους ἂν εὕροι
[29, 10]	αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε	ἀνθρώποις	οὔτε κυσὶν ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν
[29, 20]	τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν τοῖς	ἀνθρώποις	τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ
[29, 10]	εἰ μὲν γὰρ ὁ πλεῖστος	ἀνθρώποις	χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν
[29, 0]	τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´	ἑτέροις	δὲ οὐδενὸς λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον
[29, 0]	ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα	τοῖς	ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι
[29, 0]	καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν	τοῖς	ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ
[29, 20]	τὴν τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν	τοῖς	ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν,
[29, 0]	ἀλλὰ μὴν ἀεὶ δήπου ἐν	τοῖς	ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς
[29, 10]	δι´ αὐτὸ μέντοι τοῦτο ῥητέον	(τοῖς	γὰρ μὴ εἰδόσιν οὐδὲ πιστεῦσαι
[29, 20]	τε ψαμάθους καὶ τὰ ὅπλα	τοῖς	δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος
[29, 20]	οὐκ ἂν οὖν οἱ θεοὶ	τοῖς	ἑαυτῶν παισὶ καὶ οὓς μάλιστα
[29, 0]	αὐτοῦ τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε	τοῖς	καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι
[29, 0]	πλείστων μὲν θαυμασθείς, ἐν δὲ	τοῖς	καλλίστοις μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ
[29, 0]	αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ	τοῖς	μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι
[29, 0]	δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ	τοῖς	μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´ ἑτέροις
[29, 10]	χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς	τοῖς	ὄπισθεν παίειν. οὕτω τό γε
[29, 10]	ἔργῳ. ἴσως δὲ κἀμοὶ καὶ	τοῖς	παροῦσι προσήκων ὁ λόγος, ὥστε
[29, 0]	ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν ἔθος, ὅτι	τοῖς	πλεῖστα λυπουμένοις μάλιστα προσήκειν δοκεῖ
[29, 0]	μόνης γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις ἐν	τοῖς	πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα
[29, 10]	δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς ἐν	τοῖς	πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι πρῶτον
[29, 10]	ἰσχύϊ δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ	τοῖς	πολέμοις ἡ τοῦ σιδήρου δύναμις,
[29, 0]	ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ ἐπὶ	τοῖς	τεθνεῶσιν ἔθος, ὅτι τοῖς πλεῖστα
[29, 0]	ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων	καλλίστοις,	ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ
[29, 0]	τῶν κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς	καλλίστοις,	εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ
[29, 0]	μὲν θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς	καλλίστοις	μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ
[29, 0]	σώματος οὐκ ἔτυχον, ὥρα δὲ	αὐτοῖς	ἐπῆλθεν· ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ τῆς
[29, 10]	σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι μὲν	αὐτοῖς	ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις
[29, 0]	μάλιστα προσήκειν δοκεῖ τὸ ἐπ´	αὐτοῖς	λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι
[29, 20]	ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´	αὐτοῖς	ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον
[29, 20]	πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες	αὑτοῖς	ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ
[29, 10]	εἰδόσιν οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι	τοσούτοις	ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς
[29, 10]	καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ	τούτοις	οὐ πάνυ ἡ σωφροσύνη ὑπῆρξεν.
[29, 0]	ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ	φυτοῖς.	τοιούτους μὲν οὖν μυρίους ἂν
[29, 0]	τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ	ζῴοις	καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν
[29, 0]	καιρὸς οὐκ ἦν ἥ τε	ἄσκησις	ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε
[29, 0]	ἐν τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ	ἄθλησις	ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ
[29, 0]	καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ	φρόνησις,	εἰ μὴ τύχοι ἔργου τινὸς
[29, 10]	ταχέως ἐτελεύτησε, διὰ τοῦτο φαίη	τις	ἂν ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ
[29, 10]	ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν εὕροι	τις	ἂν ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ
[29, 10]	ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν εἴποι	τις	ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα
[29, 10]	χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν	τις	αὐτὸν ὠλοφύρατο· νῦν δέ, ὀλίγου
[29, 10]	ἔτι δὲ καὶ τόδε ἄν	τις	αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον
[29, 10]	τῆς ῥᾳθυμίας. εὕροι δ´ ἄν	τις	ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους
[29, 0]	ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´ ἄν	τις	θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι μορφῇ τοιοῦτος
[29, 10]	βίου δεδομένου, πλείστους ἂν εὕροι	τις,	οἷς πολὺ ἄμεινον εἶχεν, εἰ
[29, 0]	ἔχοντι φαίνεται· εἴποι δ´ ἄν	τις	ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν
[29, 10]	καὶ τοῦ χρόνου. (εἰ δέ	τις	οὐ ταύτῃ ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω ὅτι
[29, 10]	μὲν ἑτέρας οὐ δεομένους, ὅταν	τις	περιβόητος ᾖ τὸ εἶδος, ἡδίονος
[29, 0]	μὲν οὖν μυρίους ἂν εὕροι	τις	τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν καλοὺς
[29, 10]	τε καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι	τις	τῶν αὐτῶν τυχόντας. (ὃ δὲ
[29, 10]	ἂν τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν	τις	φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι
[29, 0]	ἐχθρὸν ἐᾷ γίγνεσθαι. (εἰ δέ	τίς	φησι κάλλους με ποιεῖσθαι ἐγκώμια,
[29, 10]	γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον κυνηγεσία. (ἀλλ´	ὃς	δὴ πάντα τὰ ἐν ἀνθρώποις
[29, 10]	χρόνῳ ἀήττητον οὔτε ἀριστέα πολεμικόν,	ὃς	οὐκ ἤδη ποτὲ καὶ ἔφυγεν
[29, 10]	καὶ τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ	λόγος,	ὥστε τοῦτο ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ
[29, 10]	ὅταν τις περιβόητος ᾖ τὸ	εἶδος,	ἡδίονος δ´ οὔσης τῆς ῥᾳθυμίας.
[29, 0]	γήρως ἔτυχεν, ὥστε ἀμαυρῶσαι τὸ	εἶδος.	τεκμήριον δὲ τῆς ὑπερβολῆς· (οὐ
[29, 10]	δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ δὲ	Ἀδώνιδος	ἢ Ἰασίωνος ἢ τῶν ὁμοίων,
[29, 0]	φαίνεται τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν	ἔθος,	ὅτι τοῖς πλεῖστα λυπουμένοις μάλιστα
[29, 10]	τὰ ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο,	ἄξιος	ἂν εἴη καὶ τῆς τελευτῆς
[29, 0]	μοι τῶν πολιτῶν οἰκεῖον τὸ	συμβεβηκός,	ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος
[29, 0]	συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ μοι	φίλος	ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ
[29, 0]	ὑπὸ τῆς ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες	κάλλος	αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς
[29, 10]	χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη·	κάλλος	γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ
[29, 0]	τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν	κάλλος	θαυμαστὸν εἴ τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ
[29, 0]	ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ	κάλλος	οὐχ οἷόν τε λανθάνειν. ἅμα
[29, 10]	ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν	κάλλος	σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ
[29, 0]	καὶ δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ	κάλλος	τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται
[29, 10]	παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν,	οὐδενὸς	ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν, οὔτε τῶν
[29, 10]	χρησάμενος καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´	οὐδενὸς	ἡττήθη, αὐτὸς δὲ ἀεὶ πάντας
[29, 0]	σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´ ἑτέροις δὲ	οὐδενὸς	λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ
[29, 10]	σφοδροτάτῃ ὥρᾳ τοῦ ἔτους, καὶ	δυνάμενος	θᾶττον ἂν περιγενέσθαι παίων οὐκ
[29, 10]	σώματι καὶ πλείω χρόνον πονεῖν	δυνάμενος,	οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων
[29, 20]	μᾶλλον ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων ὑπερβολὰς	ἐπιδειξάμενος,	ὑμεῖς δὲ ἐγκρατῶς φέρετε.
[29, 10]	πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς	χρησάμενος	καὶ οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς
[29, 0]	ὑπερβολῆς· (οὐ γὰρ ἐν ἰδιώταις	ἐξεταζόμενος	διέφερεν οὐδὲ ὑπὸ ὀλίγων θεωρούμενος
[29, 10]	δ´ ἄν τις ἐξ ἀρχῆς	ἀναλογιζόμενος	τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον τοὺς
[29, 20]	τινι συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος	ἐσόμενος	τῶν ἀγαθῶν τινος· ὁ γὰρ
[29, 0]	ἐξεταζόμενος διέφερεν οὐδὲ ὑπὸ ὀλίγων	θεωρούμενος	ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν
[29, 0]	πόλις οὐδεμία τῶν ἐνδόξων οὔτε	ἔθνος	οὐδέν, ἔνθα μὴ ἀφίκετο· καὶ
[29, 0]	ἀγαθοῦ τινι. ὁ γὰρ τοῦδε	ἔπαινος	ἅμα ἂν εἴη καὶ τοῦ
[29, 0]	ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ	ἔπαινος	ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν
[29, 0]	ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος μὲν στρατηγοῦ	ἔπαινος	ἐπὶ στρατιώτῃ ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος
[29, 20]	τοῖς δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ	ἐκεῖνος	μὲν ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν ἡδονῇ,
[29, 0]	φρόνησις, εἰ μὴ τύχοι ἔργου	τινὸς	ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ κάλλος οὐχ
[29, 0]	κάλλους φήμην δῆλον ὡς θείας	τινὸς	μορφῆς ἔτυχεν. (ἐγὼ οὖν πρῶτον
[29, 20]	ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν	τινος·	ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν
[29, 10]	τις περιβόητος ᾖ τὸ εἶδος,	ἡδίονος	δ´ οὔσης τῆς ῥᾳθυμίας. εὕροι
[29, 0]	θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις	μόνος	ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ κάλλους
[29, 10]	μὲν γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις	χρόνος	ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν τις
[29, 0]	δ´ ἂν ἔγωγε καὶ ἀρετῆς	ἥττονος	εἶναι. μόνης γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις
[29, 10]	ἐνθάδε μὲν ὁ κρείττων τοῦ	ἥττονος	περίεστιν· οὐδενὶ γὰρ ἄλλῳ ἢ
[29, 10]	λαμπρόν· (περὶ δὲ Ἀδώνιδος ἢ	Ἰασίωνος	ἢ τῶν ὁμοίων, ὅσοι περιττῆς
[29, 0]	ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος	ἀνδρὸς	ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν
[29, 10]	γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ	ἀνδρὸς	εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ
[29, 0]	ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ	ἀνδρός,	οὐκ ἂν ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα
[29, 0]	σπουδάσαι ὅπως ἂν διὰ ταύτην	ἐνδοξότερος	γένηται. γνοὺς οὖν τῶν πρὸς
[29, 10]	κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ	ἰσχυρότερος	τῷ σώματι καὶ πλείω χρόνον
[29, 0]	ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ ἀγαθῷ τελευτήσαντι,	τιμιώτερος	δὲ παντὸς ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου,
[29, 0]	λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´ ἐπειδὴ	τιμιώτερος	μὲν στρατηγοῦ ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ
[29, 20]	μεγίστους καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν	Ὅμηρος	μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν τε ἐκεῖνον.
[29, 0]	μὲν γὰρ πολεμικῶν ὅ τε	καιρὸς	οὐκ ἦν ἥ τε ἄσκησις
[29, 0]	ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς οὖν τῶν	πρὸς	ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ
[29, 10]	ἂν αὐτῶν ὁ μὲν Ἑλένην	πρὸς	βίαν ἥρπασεν, ὁ δ´ ἐστασίαζεν
[29, 10]	τοὺς ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε,	πρὸς	εἰδότας ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε
[29, 20]	ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον χρὴ ἄνδρας	πρὸς	ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας
[29, 10]	κρείττων ἐστίν· ἔπειτα οὐχ ὅμοιον	πρὸς	ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ παντὶ
[29, 0]	γὰρ ἔμοιγε τῇ ψυχῇ φιλονικῆσαι	πρὸς	τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι ὅπως
[29, 10]	σωμάτων ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ	πρὸς	τῶν χειρόνων γίγνεται. ὅσα δὲ
[29, 10]	καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ	καύματος	καὶ τοῦ χρόνου. (εἰ δέ
[29, 10]	ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ	τραύματος,	ἀλλ´ ἑαυτοῦ ἡττῆσθαι. καὶ τὸ
[29, 0]	νενομισμένων καλῶν, μέρη τινὰ τοῦ	σώματος	εὐπρεπῆ ἔχοντες, ἔπειτα δὲ ἔδοξαν
[29, 0]	δέ τινες φύσει μὲν εὐειδοῦς	σώματος	οὐκ ἔτυχον, ὥρα δὲ αὐτοῖς
[29, 10]	ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν κάλλος	σώματος,	ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ εὐψυχία,
[29, 10]	ῥώμῃ ὑπερέσχεν οὐδὲ εἰ φύσει	ἰσχυρότατος	ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ ἂν
[29, 20]	εἴ τινι συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον,	ἀνόνητος	ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν τινος· ὁ
[29, 10]	ἑτέρας οὐ δεομένους, ὅταν τις	περιβόητος	ᾖ τὸ εἶδος, ἡδίονος δ´
[29, 10]	ὠλοφύρατο· νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ	παντὸς	ἀνθρώποις βίου δεδομένου, πλείστους ἂν
[29, 0]	στρατιώτῃ ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ	παντὸς	ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον
[29, 0]	καὶ ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ	ἅπαντος	τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ κάλλει,
[29, 10]	περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ}	ἀποδειχθέντος	γε ὅτι ἄριστός ἐστι τῶν
[29, 0]	γιγνώσκεται, τὴν φύσιν ἐπαινεῖν τοῦ	προσόντος	ἀγαθοῦ τινι. ὁ γὰρ τοῦδε
[29, 0]	ἅμα ἂν εἴη καὶ τοῦ	ἔχοντος	αὐτό. μάλιστα δ´ ἄν τις
[29, 0]	ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ παντὸς	ἄρχοντος	ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς
[29, 0]	εἰ μὴ τύχοι ἔργου τινὸς	ἀποδεικνύντος·	τὸ δὲ κάλλος οὐχ οἷόν
[29, 20]	ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν	μεστὸς	ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ
[29, 10]	εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ μὲν γὰρ ὁ	πλεῖστος	ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ
[29, 0]	ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ	κάλλιστος	ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν μόνον,
[29, 10]	εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι	ἄριστός	ἐστι τῶν ἐν τῷ ἔργῳ.
[29, 10]	γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος	ἄριστος	ἦν, ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν
[29, 10]	οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη,	αὐτὸς	δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα. καίτοι
[29, 0]	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν.	αὐτὸς	δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ
[29, 10]	καὶ πλείω χρόνον πονεῖν δυνάμενος,	οὗτος	οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ
[29, 0]	τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι μορφῇ	τοιοῦτος	ὢν τῇ ἀνδρείᾳ διήνεγκεν. (δοκεῖ
[29, 10]	ὅτι καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων,	οὓς	ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν
[29, 20]	ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους,	οὓς	εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ ἀπογόνους
[29, 20]	θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν παισὶ καὶ	οὓς	μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν τὴν
[29, 20]	τε Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην,	οὓς	μεγίστους καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν
[29, 0]	οἱ δέ τινες φύσει μὲν	εὐειδοῦς	σώματος οὐκ ἔτυχον, ὥρα δὲ
[29, 20]	τῶν ἀγαθῶν τινος· ὁ γὰρ	εὐκλεοῦς	δόξης τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν
[29, 20]	ὅτι φησὶ δεύεσθαι τάς τε	ψαμάθους	καὶ τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι
[29, 0]	ἅμα καὶ ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου	πάθους.	οὐ γὰρ μόνον διὰ τὴν
[29, 0]	ἔπαινον. Πρῶτον μὲν οὖν εὐγενείας	ἀληθοῦς	ἔτυχεν. οὐ γὰρ εἴ τῳ
[29, 0]	ὥσπερ καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ	πλείους.	καὶ ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ
[29, 10]	μόνους δὲ ἂν εἴποι τις	ἀνδρείους	τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ
[29, 0]	καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν	μυρίους	ἂν εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς
[29, 0]	τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν	καλοὺς	δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ
[29, 10]	τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν	ἀντιπάλους.	κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας
[29, 0]	δὲ κάλλος τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ	φίλους	ποιεῖται καὶ οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ
[29, 20]	δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ	ἄλλους,	οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ
[29, 10]	οὐδὲν ὅτι μὴ περὶ τοῦ	κάλλους	ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν εἴποι
[29, 0]	(ἐγὼ οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ	κάλλους	αὐτόν, ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων
[29, 0]	γίγνεσθαι. (εἰ δέ τίς φησι	κάλλους	με ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ
[29, 0]	μόνος ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ	κάλλους	φήμην δῆλον ὡς θείας τινὸς
[29, 10]	καλλίστους τῶν πρότερον τοὺς δὴ	πολλοὺς	αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς
[29, 10]	ὅδε. καὶ τὸ μὲν τοὺς	στεφάνους	αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ
[29, 0]	ἂν διὰ ταύτην ἐνδοξότερος γένηται.	γνοὺς	οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων
[29, 10]	οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον	ἀποδειξαμένους,	ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ
[29, 10]	ἂν δόξης μὲν ἑτέρας οὐ	δεομένους,	ὅταν τις περιβόητος ᾖ τὸ
[29, 20]	ἐτίθεντο. (ταῦτα οὖν, ὦ ἄνδρες,	λογιζομένους	ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς μακάριον
[29, 0]	γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος τοὺς	αἰσθανομένους	αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα
[29, 10]	ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα καὶ τοὺς	ἡττωμένους	ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει
[29, 20]	οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ	ἀπογόνους	εἶπον. οὐκ ἂν οὖν οἱ
[29, 10]	μὴ περὶ τοῦ κάλλους ἀκούομεν.	μόνους	δὲ ἂν εἴποι τις ἀνδρείους
[29, 10]	ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ	ἀνθρώπους	μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει
[29, 10]	ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς	βαρβάρους	ἀμυναμένων. (καὶ εἴ γε τότε
[29, 10]	ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε καὶ	ἑτέρους	ἂν εἴποι τις τῶν αὐτῶν
[29, 10]	ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ παντὶ	φαυλοτέρους	ἢ ἐξ ἁπάσης τῆς οἰκουμένης
[29, 0]	μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ	αἰσχρούς,	καὶ τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας,
[29, 10]	αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ	τοὺς	ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε, πρὸς
[29, 0]	δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος	τοὺς	αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ
[29, 0]	οὖν μυρίους ἂν εὕροι τις	τοὺς	αὐτοὺς ὁτὲ μὲν καλοὺς δοκοῦντας,
[29, 10]	τῶν ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι	τοὺς	βαρβάρους ἀμυναμένων. (καὶ εἴ γε
[29, 20]	οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο·	τοὺς	δὲ ἄλλους, οὓς εἶπον, θεῶν
[29, 10]	ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν πρότερον	τοὺς	δὴ πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας
[29, 20]	καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ τῶν παλαιῶν	τοὺς	ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα αὐτῶν ἐπὶ
[29, 10]	ἡμέρας ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα καὶ	τοὺς	ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς
[29, 10]	ἄν τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος	τοὺς	καλλίστους τῶν πρότερον τοὺς δὴ
[29, 10]	ἢ ἐξ ἁπάσης τῆς οἰκουμένης	τοὺς	κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν
[29, 10]	ὥσπερ ὅδε. καὶ τὸ μὲν	τοὺς	στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι
[29, 20]	Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον·	τούς	τε Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην,
[29, 20]	~ἔτι δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς	ἐξοχωτάτους	ἀκούομεν οὐδένα αὐτῶν ἐπὶ πολὺ
[29, 10]	ἐν τῇ σφοδροτάτῃ ὥρᾳ τοῦ	ἔτους,	καὶ δυνάμενος θᾶττον ἂν περιγενέσθαι
[29, 20]	Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς	μεγίστους	καὶ καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος
[29, 10]	ἂν ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ	πλείστους	{ἂν} ἀγῶνας ἠγωνίσατο· ἐν δὲ
[29, 10]	τοῦ παντὸς ἀνθρώποις βίου δεδομένου,	πλείστους	ἂν εὕροι τις, οἷς πολὺ
[29, 20]	καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ	καλλίστους	γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα,
[29, 10]	τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς	καλλίστους	τῶν πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς
[29, 10]	ἐξ ἁπάσης τῆς οἰκουμένης τοὺς	κρατίστους	ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ
[29, 20]	ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ	αὐτοὺς	μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι
[29, 0]	μυρίους ἂν εὕροι τις τοὺς	αὐτοὺς	ὁτὲ μὲν καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ
[29, 10]	πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες	αὑτοὺς	τοῖς ὄπισθεν παίειν. οὕτω τό
[29, 0]	ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς.	τοιούτους	μὲν οὖν μυρίους ἂν εὕροι
[29, 20]	Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε	Βοιωτοὺς	Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους
[29, 10]	ἔλαφοι, μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ	ἰσχὺς	πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις οὔτε κυσὶν
[29, 10]	δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν,	ὡς	ἂν δόξης μὲν ἑτέρας οὐ
[29, 0]	κἀμοὶ λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν	ὡς	ἂν δύνωμαι. πρέποι δ´ ἂν
[29, 20]	τῶν πόνων καὶ τῆς φιλοτιμίας	ὡς,	εἴ τινι συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον,
[29, 0]	οὐ τῶν νῦν μόνον, ἀλλ´,	ὡς	ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς,
[29, 0]	ὑπὲρ τοῦ κάλλους φήμην δῆλον	ὡς	θείας τινὸς μορφῆς ἔτυχεν. (ἐγὼ
[29, 20]	ἄνδρες, λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε	ὡς	μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς
[29, 10]	μέρει, λαμπρόν. τὸν δὲ ἐπειγόμενον	ὡς	οἷόν τε τάχιστα νικῆσαι καὶ
[29, 0]	ὁμοίως τὴν αὐτὴν εἶχε δόξαν,	ὡς	οὐδένα ἰδοῦσι καλλίονα. ὁ δὲ
[29, 0]	ἔπεισιν ὑπὸ λύπης ἅμα καὶ	ἐκπλήξεως	τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ γὰρ
[29, 10]	σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν τῆς	ἀθλήσεως	εἵλετο οὐ τὸ ῥᾷστον, ἀλλὰ
[29, 10]	γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ περὶ	ἀθλήσεως,	καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα
[29, 10]	πολὺ κρείττων οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης	φύσεως,	οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν σωμάτων
[29, 10]	ἐκ μάχης. οὐδὲ γὰρ ὅτι	ταχέως	ἐτελεύτησε, διὰ τοῦτο φαίη τις
[29, 0]	ἔπειτα δὲ ἔδοξαν καλοί, τῆς	ὄψεως	ἀεὶ τὰ ἥδιστα βουλομένης ὁρᾶν,
[29, 0]	οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν	ὀρθῶς	αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς
[29, 20]	δὲ πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων	ἀξίως.	καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς
[29, 10]	ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα.	ὁμοίως	δὲ καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ,
[29, 10]	δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε μὲν	ὁμοίως,	δι´ αὐτὸ μέντοι τοῦτο ῥητέον
[29, 0]	σώματι ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ	ὁμοίως,	καὶ πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον·
[29, 10]	ἐστίν, ἔπειτα καὶ τοὺς ἡττωμένους	ὁμοίως	ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ
[29, 0]	μὴ ἀφίκετο· καὶ παρὰ πᾶσιν	ὁμοίως	τὴν αὐτὴν εἶχε δόξαν, ὡς
[29, 0]	ἄλλα φαύλων, ὅδε ἂν εἴη	καλῶς	γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ
[29, 10]	ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας ὑμᾶς περιττόν,	ἄλλως	τε καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι
[29, 0]	ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων	ἁπλῶς	τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου
[29, 20]	τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε	προθύμως	καὶ πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι
[29, 0]	φαύλων, ὅδε ἂν εἴη καλῶς	γεγονώς,	ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ ἀγαθῶν,
[29, 0]	πρὸς τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι	ὅπως	ἂν διὰ ταύτην ἐνδοξότερος γένηται.
[29, 0]	προῆλθεν, οὐδὲ εἰ πάνυ μακροῦ	γήρως	ἔτυχεν, ὥστε ἀμαυρῶσαι τὸ εἶδος.
[29, 10]	ἐστι τῶν ἐν τῷ ἔργῳ.	ἴσως	δὲ κἀμοὶ καὶ τοῖς παροῦσι
[29, 20]	θρήνων ὑπερβολὰς ἐπιδειξάμενος, ὑμεῖς δὲ	ἐγκρατῶς	φέρετε.
[29, 10]	ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ	οὕτως	ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς
[29, 0]	ἄν τις ὅτι καὶ πρότερον·	οὕτως	ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει. ἔτι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 18/12/2008