Discours, Par.
[29, 10]	τότε ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν	ἄν.	καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο
[29, 10]	οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν	ἄν·	ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ σώματι
[29, 0]	ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ οὐκ	ἄν	ποτε ἐπὶ τοσοῦτον τοῦ χρόνου
[29, 10]	ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος ἦν, ταύτῃ	ἄν	τις αὐτὸν ὠλοφύρατο· νῦν δέ,
[29, 10]	χρόνου. ἔτι δὲ καὶ τόδε	ἄν	τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε
[29, 10]	οὔσης τῆς ῥᾳθυμίας. εὕροι δ´	ἄν	τις ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς
[29, 0]	τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´	ἄν	τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι μορφῇ
[29, 0]	τῷ ἔχοντι φαίνεται· εἴποι δ´	ἄν	τις ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως
[29, 10]	ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους	{ἂν}	ἀγῶνας ἠγωνίσατο· ἐν δὲ τῇ
[29, 10]	ἐτελεύτησε, διὰ τοῦτο φαίη τις	ἂν	ἀήττητον διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους
[29, 10]	ἡ σωφροσύνη ὑπῆρξεν. οὐ γὰρ	ἂν	αὐτῶν ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς
[29, 0]	τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι ὅπως	ἂν	διὰ ταύτην ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς
[29, 10]	χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς	ἂν	δόξης μὲν ἑτέρας οὐ δεομένους,
[29, 0]	λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς	ἂν	δύνωμαι. πρέποι δ´ ἂν τῇ
[29, 0]	τε ἄσκησις ἐλαφροτέρα. φαίην δ´	ἂν	ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος εἶναι.
[29, 10]	ἐν ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος	ἂν	εἴη καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι.
[29, 0]	ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος ἅμα	ἂν	εἴη καὶ τοῦ ἔχοντος αὐτό.
[29, 0]	(τὰ δὲ ἄλλα φαύλων, ὅδε	ἂν	εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´ οἱ
[29, 10]	τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ	ἂν	εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν
[29, 10]	περιττόν, ἄλλως τε καὶ ἑτέρους	ἂν	εἴποι τις τῶν αὐτῶν τυχόντας.
[29, 10]	καίτοι οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις	ἂν	ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον
[29, 10]	παντὸς ἀνθρώποις βίου δεδομένου, πλείστους	ἂν	εὕροι τις, οἷς πολὺ ἄμεινον
[29, 0]	φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν μυρίους	ἂν	εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ
[29, 20]	μὴ δάκρυσιν· οὐ γὰρ πρέποι	ἂν	ἥδε ἡ τιμὴ γενναίοις ὑπὸ
[29, 0]	αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς	ἂν	λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ
[29, 10]	τε καὶ σώφρων ἦν, οὐκ	ἂν	οἶμαι τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ ὑπερέσχεν
[29, 10]	ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ	ἂν	ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν
[29, 20]	τιμὴ γενναίοις ὑπὸ γενναίων, οὐδ´	ἂν	Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι φησὶ δεύεσθαι
[29, 0]	ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ ἀνδρός, οὐκ	ἂν	ὀρθῶς αἰτιῷτο. αὐτίκα γὰρ ἔπαινος
[29, 20]	παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ	ἂν	οὖν οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν
[29, 10]	πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι μᾶλλον	ἂν	παίοιντο φεύγοντες ἢ μένοντες, διὰ
[29, 10]	οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις ἂν	ἐν	παντὶ τῷ χρόνῳ ἀήττητον οὔτε
[29, 10]	τοῦ ἔτους, καὶ δυνάμενος θᾶττον	ἂν	περιγενέσθαι παίων οὐκ ἐβούλετο, νομίζων
[29, 0]	ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι δ´	ἂν	τῇ ἐκείνου ἀρετῇ καὶ τῇ
[29, 10]	καὶ τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα	ἂν	τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις
[29, 10]	ἂν εἴποι τις ἀνδρείους τῶν	ἄγαν	καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ
[29, 0]	γὰρ ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο,	ἐπειδὰν	τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου
[29, 10]	αὐτῶν ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς	βίαν	ἥρπασεν, ὁ δ´ ἐστασίαζεν ἐπὶ
[29, 0]	τις ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως	ὀξεῖαν	αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ
[29, 0]	ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα μὲν	ἀνδρείαν,	ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ
[29, 0]	ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν	ἀνδρείαν	αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ
[29, 0]	γένηται. γνοὺς οὖν τῶν πρὸς	ἀνδρείαν	ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον
[29, 20]	παισὶ καὶ οὓς μάλιστα ἐφίλουν	ταχεῖαν	ἐποίησαν τὴν τελευτήν, εἰ μὴ
[29, 0]	τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ	κἂν	λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία
[29, 10]	μήτε παιόμενον αὐτὸν μήτε παίοντα	νικᾶν·	τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ περιῆν καὶ
[29, 0]	μάλιστα δ´ ἄν τις θαυμάσειε	Μελαγκόμαν,	ὅτι μορφῇ τοιοῦτος ὢν τῇ
[29, 20]	χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ	δόξαν	ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς
[29, 0]	πᾶσιν ὁμοίως τὴν αὐτὴν εἶχε	δόξαν,	ὡς οὐδένα ἰδοῦσι καλλίονα. ὁ
[29, 0]	σώματος εὐπρεπῆ ἔχοντες, ἔπειτα δὲ	ἔδοξαν	καλοί, τῆς ὄψεως ἀεὶ τὰ
[29, 0]	ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα βουλομένης	ὁρᾶν,	τῶν δὲ ἡττόνων ἀμελούσης. οἱ
[29, 20]	νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου	χώραν,	οἱ δὲ πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων
[29, 0]	ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν	ὠνόμασαν,	(ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν
[29, 20]	καὶ οὓς μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν	ἐποίησαν	τὴν τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν
[29, 10]	πολὺ ἄμεινον εἶχεν, εἰ θᾶττον	ἐτελεύτησαν·	τοσαῦται συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ
[29, 10]	τύχοι· τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην,	ὅταν	ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν.
[29, 10]	ἀνθρώποις οὔτε κυσὶν ὁμόσε χωροῦσιν·	ὅταν	δὲ ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε
[29, 10]	δόξης μὲν ἑτέρας οὐ δεομένους,	ὅταν	τις περιβόητος ᾖ τὸ εἶδος,
[29, 10]	μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ ἀναπείθει	τρυφᾶν,	ὡς ἂν δόξης μὲν ἑτέρας
[29, 10]	(ἀλλ´ ὃς δὴ πάντα τὰ	ἐν	ἀνθρώποις ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν
[29, 0]	εἴ τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε.	ἐν	ἅπαντι μὲν γὰρ τῷ σώματι
[29, 0]	ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς	ἐν	ἅπασι καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς.
[29, 10]	γὰρ πλείστους {ἂν} ἀγῶνας ἠγωνίσατο·	ἐν	δὲ τῇ πείρᾳ τὸ σφάλλεσθαι,
[29, 0]	δὲ ὑπὸ πλείστων μὲν θαυμασθείς,	ἐν	δὲ τοῖς καλλίστοις μόνος ἔχων
[29, 10]	εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ δεῖ κρατεῖν·	ἐν	δὲ τοῖς πολέμοις ἡ τοῦ
[29, 0]	δὲ τῆς ὑπερβολῆς· (οὐ γὰρ	ἐν	ἰδιώταις ἐξεταζόμενος διέφερεν οὐδὲ ὑπὸ
[29, 10]	ἕκαστον ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας,	ἐν	οἷς ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας ὑμᾶς
[29, 0]	αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ	{ἐν}	Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις
[29, 10]	διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ ἄνδρες	ἐν	πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι μᾶλλον
[29, 10]	ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ	ἐν	ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ
[29, 10]	Τροίᾳ πολεμησάντων οὔτε τῶν ὕστερον	ἐν	τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων.
[29, 10]	δι´ ὅλης τῆς ἡμέρας ἠγωνίσατο	ἐν	τῇ σφοδροτάτῃ ὥρᾳ τοῦ ἔτους,
[29, 0]	ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ	ἐν	τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ
[29, 0]	ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν ἀεὶ δήπου	ἐν	τοῖς ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς
[29, 0]	εἶναι. μόνης γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις	ἐν	τοῖς πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις
[29, 10]	καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς	ἐν	τοῖς πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι
[29, 0]	εἰσίν. (ἔτι δὲ καὶ ἡλικίας	ἐν	τούτῳ εἰμί, ἐν ᾧ ἡ
[29, 10]	ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν, οὔτε τῶν	ἐν	Τροίᾳ πολεμησάντων οὔτε τῶν ὕστερον
[29, 10]	γε ὅτι ἄριστός ἐστι τῶν	ἐν	τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ κἀμοὶ
[29, 10]	ἐπ´ ἄκρον ἐλθεῖν, μήτι γε	ἐν	τῷ μεγίστῳ καὶ δυσχερεστάτῳ πάντας
[29, 10]	τῇ πείρᾳ τὸ σφάλλεσθαι, οὐκ	ἐν	τῷ μήκει τοῦ χρόνου. ἔτι
[29, 0]	καὶ ἡλικίας ἐν τούτῳ εἰμί,	ἐν	ᾧ ἡ μὲν τοῦ λόγου
[29, 10]	ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ καὶ	ἔφυγεν	ἐκ μάχης. οὐδὲ γὰρ ὅτι
[29, 20]	μακάριον νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς	μηδὲν	ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν
[29, 0]	ἀρετῇ καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι	μηδὲν	μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον
[29, 10]	πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν	οὐδὲν	ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους,
[29, 10]	παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων	οὐδὲν	δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ δὲ
[29, 0]	οὐδεμία τῶν ἐνδόξων οὔτε ἔθνος	οὐδέν,	ἔνθα μὴ ἀφίκετο· καὶ παρὰ
[29, 10]	δόξης ἐπὶ τῷ εἴδει ἔτυχον,	οὐδὲν	ὅτι μὴ περὶ τοῦ κάλλους
[29, 10]	πρὸς βίαν ἥρπασεν, ὁ δ´	ἐστασίαζεν	ἐπὶ Τροίας ὧν ἕνεκεν ἐστασίαζεν.
[29, 10]	ἐστασίαζεν ἐπὶ Τροίας ὧν ἕνεκεν	ἐστασίαζεν.	Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη μὲν ὑπῆρξεν,
[29, 0]	ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην	ἦλθεν.	τῶν μὲν γὰρ πολεμικῶν ὅ
[29, 0]	ποτε ἐπὶ τοσοῦτον τοῦ χρόνου	προῆλθεν,	οὐδὲ εἰ πάνυ μακροῦ γήρως
[29, 0]	οὐκ ἔτυχον, ὥρα δὲ αὐτοῖς	ἐπῆλθεν·	ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ τῆς ὥρας
[29, 10]	κάμνειν ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς	ὄπισθεν	παίειν. οὕτω τό γε τραυμάτων
[29, 10]	τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις	φήσειεν;	(καίτοι αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω
[29, 10]	μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ	διαφέροιεν	ἄν· ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ
[29, 0]	μορφῇ τοιοῦτος ὢν τῇ ἀνδρείᾳ	διήνεγκεν.	(δοκεῖ γὰρ ἔμοιγε τῇ ψυχῇ
[29, 10]	δ´ ἐστασίαζεν ἐπὶ Τροίας ὧν	ἕνεκεν	ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη μὲν
[29, 0]	ἰδιώτου, κἀμοὶ λεκτέον τῆς ἀρχῆς	ἕνεκεν	ὡς ἂν δύνωμαι. πρέποι δ´
[29, 0]	αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς	μὲν	ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι
[29, 0]	πολεμικοῖς, ἡ δὲ ἄθλησις ἅμα	μὲν	ἀνδρείαν, ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα
[29, 10]	τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους. κἀκεῖ	μὲν	ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν
[29, 10]	ὅτι σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι	μὲν	αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε
[29, 10]	Γανυμήδης μὲν διὰ τὸ παῖς	{μὲν}	ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ
[29, 0]	ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ	μὲν	γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν λάθοι
[29, 0]	τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου	μὲν	γὰρ ἀμφίλογον τὸ εἶναί τινα
[29, 10]	καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ	μὲν	γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος
[29, 0]	ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην ἦλθεν. τῶν	μὲν	γὰρ πολεμικῶν ὅ τε καιρὸς
[29, 0]	κάλλει, ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ	μὲν	γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων καλῶν,
[29, 0]	ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε. ἐν ἅπαντι	μὲν	γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο αὐτό,
[29, 20]	αὐτόν τε ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε	μὲν	δι´ ἀφροσύνην ἀπώλοντο· τοὺς δὲ
[29, 10]	ἀρετῆς ἔργον ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης	μὲν	διὰ τὸ παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι
[29, 10]	οὐ γὰρ ἂν αὐτῶν ὁ	μὲν	Ἑλένην πρὸς βίαν ἥρπασεν, ὁ
[29, 10]	ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης	μὲν	ἑτέρας οὐ δεομένους, ὅταν τις
[29, 0]	ἀμελούσης. οἱ δέ τινες φύσει	μὲν	εὐειδοῦς σώματος οὐκ ἔτυχον, ὥρα
[29, 0]	καλλίονα. ὁ δὲ ὑπὸ πλείστων	μὲν	θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις
[29, 0]	ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον	μὲν	θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον
[29, 10]	ἄριστον ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε	μὲν	κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία
[29, 0]	εὕροι τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ	μὲν	καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς,
[29, 20]	γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ	μὲν	νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν
[29, 10]	τὸν βουλόμενον. (ἔτι δὲ ἐνθάδε	μὲν	ὁ κρείττων τοῦ ἥττονος περίεστιν·
[29, 10]	πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι πρῶτον	μὲν	οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν
[29, 10]	(ὃ δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε	μὲν	ὁμοίως, δι´ αὐτὸ μέντοι τοῦτο
[29, 0]	ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον. Πρῶτον	μὲν	οὖν εὐγενείας ἀληθοῦς ἔτυχεν. οὐ
[29, 10]	χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν	μὲν	οὖν καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου
[29, 0]	καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους	μὲν	οὖν μυρίους ἂν εὕροι τις
[29, 10]	παίων οὐκ ἐβούλετο, νομίζων τὸ	μὲν	πληγῇ νικῆσαι καὶ τοῦ φαυλοτάτου
[29, 20]	δάκρυσι τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος	μὲν	ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων
[29, 0]	ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος	μὲν	στρατηγοῦ ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ ἀγαθῷ
[29, 0]	ὁτὲ δὲ αἰσχρούς, καὶ τοῖς	μὲν	σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´ ἑτέροις δὲ
[29, 0]	τούτῳ εἰμί, ἐν ᾧ ἡ	μὲν	τοῦ λόγου δύναμις ἧττον ἅπασιν
[29, 10]	ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε. καὶ τὸ	μὲν	τοὺς στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον
[29, 10]	ἕνεκεν ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη	μὲν	ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ ἄδηλον εἰ
[29, 10]	ὅτι μὴ περὶ τοῦ κάλλους	ἀκούομεν.	μόνους δὲ ἂν εἴποι τις
[29, 20]	δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους	ἀκούομεν	οὐδένα αὐτῶν ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα
[29, 0]	λέγοιτο, ἐπειδὰν τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ	ἐπεξίωμεν.	ὅπου μὲν γὰρ ἀμφίλογον τὸ
[29, 10]	ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν ἀνταγωνιστὴν	ἀπέκτεινεν,	ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν
[29, 10]	γε τότε ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι	ἔπραξεν	ἄν. καὶ καθόλου δὲ ἔγωγε
[29, 10]	ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη μὲν	ὑπῆρξεν,	ἀνδρεία δὲ ἄδηλον εἰ παρῆν·
[29, 10]	αὐτῶν τυχόντας. (ὃ δὲ μηδενὶ	ὑπῆρξεν,	ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´ αὐτὸ
[29, 10]	τούτοις οὐ πάνυ ἡ σωφροσύνη	ὑπῆρξεν.	οὐ γὰρ ἂν αὐτῶν ὁ
[29, 0]	ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ	ὑπῆρξεν	ὥσπερ τῷδε. ἐν ἅπαντι μὲν
[29, 0]	(οὐ γὰρ ἐν ἰδιώταις ἐξεταζόμενος	διέφερεν	οὐδὲ ὑπὸ ὀλίγων θεωρούμενος ὑπὸ
[29, 10]	ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς βίαν	ἥρπασεν,	ὁ δ´ ἐστασίαζεν ἐπὶ Τροίας
[29, 20]	ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ μᾶλλον	ἠκολούθησεν	ἡδονῇ, θρήνων ὑπερβολὰς ἐπιδειξάμενος, ὑμεῖς
[29, 10]	ἀλλὰ τὸ χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ	ἤσκησεν.	χαλεπὸν μὲν οὖν καὶ τοῦ
[29, 10]	εὕροι τις, οἷς πολὺ ἄμεινον	εἶχεν,	εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ
[29, 10]	ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν	εἶχεν,	οὔτε τῶν ἐν Τροίᾳ πολεμησάντων
[29, 10]	ὑπερέσχεν οὐδὲ εἰ φύσει ἰσχυρότατος	ὑπῆρχεν.	καὶ ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι
[29, 10]	ἂν οἶμαι τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ	ὑπερέσχεν	οὐδὲ εἰ φύσει ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν.
[29, 0]	δῆλον ὡς θείας τινὸς μορφῆς	ἔτυχεν.	(ἐγὼ οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ
[29, 0]	Πρῶτον μὲν οὖν εὐγενείας ἀληθοῦς	ἔτυχεν.	οὐ γὰρ εἴ τῳ πλουσίων
[29, 0]	οὐδὲ εἰ πάνυ μακροῦ γήρως	ἔτυχεν,	ὥστε ἀμαυρῶσαι τὸ εἶδος. τεκμήριον
[29, 0]	πολεμικῶν ὅ τε καιρὸς οὐκ	ἦν	ἥ τε ἄσκησις ἐλαφροτέρα. φαίην
[29, 0]	ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ μοι φίλος	ἦν	Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ
[29, 10]	γὰρ ἐγκρατής τε καὶ σώφρων	ἦν,	οὐκ ἂν οἶμαι τοσοῦτο τῇ
[29, 10]	ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις χρόνος ἄριστος	ἦν,	ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν ὠλοφύρατο·
[29, 0]	γὰρ μόνον διὰ τὴν ἀρχὴν	ἣν	ἔχω μᾶλλον ἑτέρου μοι τῶν
[29, 20]	ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ δόξαν	ἀγαθὴν	βιοῦντας καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας
[29, 0]	ἦν ἥ τε ἄσκησις ἐλαφροτέρα.	φαίην	δ´ ἂν ἔγωγε καὶ ἀρετῆς
[29, 10]	παίοντα νικᾶν· τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ	περιῆν	καὶ τῷ δύνασθαι πονεῖν. (πολλάκις
[29, 10]	εἰ τύχοι· τὴν δὲ ἀληθεστάτην	νίκην,	ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον
[29, 0]	θεωρούμενος ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ	μὴν	ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων
[29, 0]	πλουσίων συνέβη τυχεῖν προγόνων, οὐ	μὴν	οὐδ´ εἰ βασιλέων, (τὰ δὲ
[29, 10]	τὸ ῥᾷστον, ἀλλὰ τὸ χαλεπώτατον·	πυγμὴν	γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν μὲν οὖν
[29, 0]	ἔχων τὴν ὑπὲρ τοῦ κάλλους	φήμην	δῆλον ὡς θείας τινὸς μορφῆς
[29, 10]	γὰρ ἂν αὐτῶν ὁ μὲν	Ἑλένην	πρὸς βίαν ἥρπασεν, ὁ δ´
[29, 20]	ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´	ἀφροσύνην	ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς
[29, 0]	ἅμα δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ	σωφροσύνην	ἐμποιεῖ. ~καὶ τοίνυν τῆς ἀθλήσεως
[29, 10]	ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ ἄδηλον εἰ	παρῆν·	οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον κυνηγεσία.
[29, 0]	ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον	τὴν	ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην ἦλθεν. τῶν
[29, 0]	ἔπαινος ἀνδρὸς ἂν λέγοιτο, ἐπειδὰν	τὴν	ἀνδρείαν αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν
[29, 0]	πάθους. οὐ γὰρ μόνον διὰ	τὴν	ἀρχὴν ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου
[29, 0]	ἀφίκετο· καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως	τὴν	αὐτὴν εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα
[29, 10]	εἶναι τὸν βέλτιστον, εἰ τύχοι·	τὴν	δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν ἄτρωτον
[29, 20]	μὲν νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι	τὴν	ἐκείνου χώραν, οἱ δὲ πρεσβύτεροι
[29, 10]	ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ ἐᾷ τὴν	τῶν	σωμάτων ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ
[29, 20]	οὓς μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν	τὴν	τελευτήν, εἰ μὴ ἀγαθὸν τοῖς
[29, 10]	τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ ἐᾷ	τὴν	τῶν σωμάτων ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι, πολλάκις
[29, 0]	δὲ τοῖς καλλίστοις μόνος ἔχων	τὴν	ὑπὲρ τοῦ κάλλους φήμην δῆλον
[29, 0]	ἀποδεικνύναι χρή· ὅπου δὲ γιγνώσκεται,	τὴν	φύσιν ἐπαινεῖν τοῦ προσόντος ἀγαθοῦ
[29, 10]	βέλτιστον, εἰ τύχοι· τὴν δὲ	ἀληθεστάτην	νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν
[29, 10]	οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα	ἀρετὴν	εἶχεν, οὔτε τῶν ἐν Τροίᾳ
[29, 10]	οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν σωμάτων	ἀρετὴν	ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ πρὸς τῶν
[29, 20]	τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ	Ἐφιάλτην,	οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους γενέσθαι
[29, 10]	μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν	ἀνταγωνιστὴν	ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν
[29, 0]	καὶ παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν	αὐτὴν	εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα ἰδοῦσι
[29, 0]	τῆς ὥρας οἱ ἐντυγχάνοντες κάλλος	αὐτὴν	ὠνόμασαν, (ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς
[29, 0]	καὶ σπουδάσαι ὅπως ἂν διὰ	ταύτην	ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς οὖν τῶν
[29, 0]	καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ	ταύτην	ἦλθεν. τῶν μὲν γὰρ πολεμικῶν
[29, 20]	μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν τὴν	τελευτήν,	εἰ μὴ ἀγαθὸν τοῖς ἀνθρώποις
[29, 0]	οὐ γὰρ μόνον διὰ τὴν	ἀρχὴν	ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου μοι
[29, 0]	προσήκειν δοκεῖ τὸ ἐπ´ αὐτοῖς	λέγειν.	οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι
[29, 0]	οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι	λέγειν	ὑπ´ αὐτοῦ τούτου εἰσίν. (ἔτι
[29, 0]	οἵδε εἰσίν. ἑωράθη δὲ μικροῦ	δεῖν	ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων. οὔτε γὰρ
[29, 0]	νῦν μόνον, ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν	εἰκάζειν	ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων
[29, 20]	ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς μακάριον	νομίζειν	χρὴ καὶ αὐτοὺς μηδὲν ἧττον
[29, 10]	τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον	ἐλθεῖν,	μήτι γε ἐν τῷ μεγίστῳ
[29, 10]	ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν	παίειν.	οὕτω τό γε τραυμάτων καταφρονεῖν
[29, 0]	ὅτι τοῖς πλεῖστα λυπουμένοις μάλιστα	προσήκειν	δοκεῖ τὸ ἐπ´ αὐτοῖς λέγειν.
[29, 10]	καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ	ἀποθνῄσκειν	ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως
[29, 0]	δὲ κάλλος οὐχ οἷόν τε	λανθάνειν.	ἅμα γὰρ τῷ ἔχοντι φαίνεται·
[29, 0]	ὅπου δὲ γιγνώσκεται, τὴν φύσιν	ἐπαινεῖν	τοῦ προσόντος ἀγαθοῦ τινι. ὁ
[29, 10]	ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο ἄριστον	ἀποφαίνειν.	ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν κάλλος
[29, 10]	τὸ μὴ βούλεσθαι πλείω χρόνον	κάμνειν	ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν
[29, 10]	τῷ σώματι καὶ πλείω χρόνον	πονεῖν	δυνάμενος, οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ
[29, 10]	ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ	πονεῖν	ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ
[29, 10]	ῥώμῃ περιῆν καὶ τῷ δύνασθαι	πονεῖν.	(πολλάκις γὰρ δι´ ὅλης τῆς
[29, 10]	παίειν. οὕτω τό γε τραυμάτων	καταφρονεῖν	οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον.
[29, 10]	καὶ ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι	εἰπεῖν	ὅτι καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων,
[29, 10]	τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι	ἀπειπεῖν,	ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι μέρει,
[29, 10]	ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον	ἀπειπεῖν.	οὐ γὰρ τοῦ τραύματος, ἀλλ´
[29, 0]	ἧττον ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ	χαίρειν	καὶ τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται.
[29, 10]	τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ δεῖ	κρατεῖν·	ἐν δὲ τοῖς πολέμοις ἡ
[29, 0]	τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν	ἀπαιτεῖν	μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον
[29, 10]	ἁπάσης τῆς οἰκουμένης τοὺς κρατίστους	ἔχειν	ἀντιπάλους. κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ
[29, 10]	ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις	ἔχειν	τὸν αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ
[29, 0]	γὰρ εἴ τῳ πλουσίων συνέβη	τυχεῖν	προγόνων, οὐ μὴν οὐδ´ εἰ
[29, 0]	ἔνθα μὴ ἀφίκετο· καὶ παρὰ	πᾶσιν	ὁμοίως τὴν αὐτὴν εἶχε δόξαν,
[29, 0]	μὲν τοῦ λόγου δύναμις ἧττον	ἅπασιν	ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν καὶ
[29, 0]	ὅτι καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν	αἴσθησιν	αὑτοῦ παρέχει. ἔτι δὲ τοῖς
[29, 0]	κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν	ἄθλησιν,	ἐπὶ ταύτην ἦλθεν. τῶν μὲν
[29, 20]	οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους γενέσθαι	φησὶν	Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν τε
[29, 0]	ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου	εἰσίν.	(ἔτι δὲ καὶ ἡλικίας ἐν
[29, 0]	ἐπιμελείας τῶν σωμάτων τυγχάνοντες οἵδε	εἰσίν.	ἑωράθη δὲ μικροῦ δεῖν ὑπὸ
[29, 0]	ὦ ἄνδρες, οὐδ´ ὅτι εἴπω	ἔπεισιν	ὑπὸ λύπης ἅμα καὶ ἐκπλήξεως
[29, 10]	τοῦτο ῥητέον (τοῖς γὰρ μὴ	εἰδόσιν	οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις
[29, 10]	ἰσχὺς πάρεστιν, οὔτε ἀνθρώποις οὔτε	κυσὶν	ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ
[29, 10]	εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ	καταλαμβάνουσιν.	~ἔτι δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς
[29, 10]	τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες	ὑμνοῦσιν,	οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν, οὔτε
[29, 10]	οὔτε ἀνθρώποις οὔτε κυσὶν ὁμόσε	χωροῦσιν·	ὅταν δὲ ἡττηθῇ καὶ κάμῃ,
[29, 20]	δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε, μὴ	δάκρυσιν·	οὐ γὰρ πρέποι ἂν ἥδε
[29, 0]	χρή· ὅπου δὲ γιγνώσκεται, τὴν	φύσιν	ἐπαινεῖν τοῦ προσόντος ἀγαθοῦ τινι.
[29, 0]	Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις	ἀγῶσιν.	αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων,
[29, 0]	ἄτοπον φαίνεται τὸ ἐπὶ τοῖς	τεθνεῶσιν	ἔθος, ὅτι τοῖς πλεῖστα λυπουμένοις
[29, 0]	αὐτόν, ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων	ἐστὶν	ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν
[29, 10]	γε τραυμάτων καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας	ἐστίν,	ἀλλὰ τοὐναντίον. (οἶμαι δὴ ἐν
[29, 10]	νίκη περὶ τῆς ἡμέρας ἐκείνης	ἐστίν,	ἔπειτα καὶ τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως
[29, 10]	ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις κρείττων	ἐστίν·	ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας
[29, 10]	μὲν ὁ κρείττων τοῦ ἥττονος	περίεστιν·	οὐδενὶ γὰρ ἄλλῳ ἢ τῇ
[29, 0]	τῶν νῦν μόνον, ἀλλ´, ὡς	ἔνεστιν	εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ
[29, 10]	μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς	πάρεστιν,	οὔτε ἀνθρώποις οὔτε κυσὶν ὁμόσε
[29, 10]	ἀεὶ πάντας ἐνίκα. καίτοι οὔτε	στρατηγὸν	εὕροι τις ἂν ἐν παντὶ
[29, 0]	αὐτοῦ ἐπεξίωμεν. ὅπου μὲν γὰρ	ἀμφίλογον	τὸ εἶναί τινα τοιοῦτον, τότε
[29, 10]	αὐτῶν οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς	ἔργον	ἀποδειξαμένους, ἀλλὰ Γανυμήδης μὲν διὰ
[29, 10]	ὁμοίως, δι´ αὐτὸ μέντοι τοῦτο	ῥητέον	(τοῖς γὰρ μὴ εἰδόσιν οὐδὲ
[29, 0]	παντὸς ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου, κἀμοὶ	λεκτέον	τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς ἂν
[29, 20]	ἐποίησαν τὴν τελευτήν, εἰ μὴ	ἀγαθὸν	τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα
[29, 0]	ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ	γενναῖον	τὸν ἔπαινον. Πρῶτον μὲν οὖν
[29, 10]	γὰρ μὴ εἰδόσιν οὐδὲ πιστεῦσαι	ῥᾴδιον)	ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ
[29, 0]	μᾶλλον ἑτέρου μοι τῶν πολιτῶν	οἰκεῖον	τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ
[29, 0]	ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ κάλλος οὐχ	οἷόν	τε λανθάνειν. ἅμα γὰρ τῷ
[29, 10]	λαμπρόν. τὸν δὲ ἐπειγόμενον ὡς	οἷόν	τε τάχιστα νικῆσαι καὶ παίοντα
[29, 10]	ὅπλοις κρείττων ἐστίν· ἔπειτα οὐχ	ὅμοιον	πρὸς ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ
[29, 20]	λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν τε ὡς	μακάριον	νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς μηδὲν
[29, 0]	ἔτυχεν, ὥστε ἀμαυρῶσαι τὸ εἶδος.	τεκμήριον	δὲ τῆς ὑπερβολῆς· (οὐ γὰρ
[29, 10]	εἰ παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς	τεκμήριον	κυνηγεσία. (ἀλλ´ ὃς δὴ πάντα
[29, 10]	καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ	τοὐναντίον.	(οἶμαι δὴ ἐν ταὐτῷ πάντα
[29, 10]	τῷ χρόνῳ ἀήττητον οὔτε ἀριστέα	πολεμικόν,	ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ καὶ
[29, 10]	νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ τὸν	ἀντίπαλον	ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ τραύματος,
[29, 10]	μὴ αὖθις ἔχειν τὸν αὐτὸν	ἀντίπαλον·	ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη περὶ
[29, 0]	τὴν ὑπὲρ τοῦ κάλλους φήμην	δῆλον	ὡς θείας τινὸς μορφῆς ἔτυχεν.
[29, 10]	σωφροσύνη μὲν ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ	ἄδηλον	εἰ παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς
[29, 20]	ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα τοῦ βίου,	Πάτροκλόν	τε καὶ Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ
[29, 10]	ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες ὅτι	μᾶλλον	ἂν παίοιντο φεύγοντες ἢ μένοντες,
[29, 10]	καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ	μᾶλλον	ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ
[29, 0]	διὰ τὴν ἀρχὴν ἣν ἔχω	μᾶλλον	ἑτέρου μοι τῶν πολιτῶν οἰκεῖον
[29, 0]	μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ	μᾶλλον	ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον. Πρῶτον
[29, 20]	Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ	μᾶλλον	ἠκολούθησεν ἡδονῇ, θρήνων ὑπερβολὰς ἐπιδειξάμενος,
[29, 10]	πληγέντι μέρει, λαμπρόν. τὸν δὲ	ἐπειγόμενον	ὡς οἷόν τε τάχιστα νικῆσαι
[29, 10]	τις αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε	παιόμενον	αὐτὸν μήτε παίοντα νικᾶν· τοσοῦτο
[29, 10]	τάχιστα νικῆσαι καὶ παίοντα καὶ	συμπλεκόμενον	αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος καὶ
[29, 10]	ἔχει καὶ τῶν ἄλλων τὸν	βουλόμενον.	(ἔτι δὲ ἐνθάδε μὲν ὁ
[29, 20]	ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν δὲ	ἀποιχόμενον	μνήμῃ τιμᾶτε, μὴ δάκρυσιν· οὐ
[29, 20]	αὐτοῖς ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς	ἔπαινον	καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ
[29, 0]	ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον τὸν	ἔπαινον.	Πρῶτον μὲν οὖν εὐγενείας ἀληθοῦς
[29, 20]	Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν τε	ἐκεῖνον.	ἀλλ´ οἵδε μὲν δι´ ἀφροσύνην
[29, 20]	οὖν, ὦ ἄνδρες, λογιζομένους ὑμᾶς	ἐκεῖνόν	τε ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ
[29, 10]	ἂν εὕροι τις, οἷς πολὺ	ἄμεινον	εἶχεν, εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται
[29, 0]	λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ καὶ	ἀληθινὸν	κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ ὑπῆρξεν
[29, 0]	κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ τῶν νῦν	μόνον,	ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ
[29, 0]	τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ γὰρ	μόνον	διὰ τὴν ἀρχὴν ἣν ἔχω
[29, 10]	διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι πλείω	χρόνον	κάμνειν ἀπίασι παραδόντες αὑτοὺς τοῖς
[29, 10]	ἰσχυρότερος τῷ σώματι καὶ πλείω	χρόνον	πονεῖν δυνάμενος, οὗτος οἶμαι καὶ
[29, 10]	τὸ χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν.	χαλεπὸν	μὲν οὖν καὶ τοῦ ἐλαχίστου
[29, 20]	ἀπώλοντο· τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς	εἶπον,	θεῶν παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον.
[29, 20]	εἶπον, θεῶν παῖδας καὶ ἀπογόνους	εἶπον.	οὐκ ἂν οὖν οἱ θεοὶ
[29, 0]	ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε	ἄτοπον	φαίνεται τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν
[29, 0]	δ´ ἄν τις ὅτι καὶ	πρότερον·	οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει.
[29, 10]	ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους τῶν	πρότερον	τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν οὐδὲν
[29, 10]	τίνα ἂν τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς	εὐδαιμονέστερόν	τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ τούτῳ
[29, 10]	ἐν Τροίᾳ πολεμησάντων οὔτε τῶν	ὕστερον	ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους
[29, 0]	ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης καὶ	ὕστερον·	καὶ οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ
[29, 20]	ὡς, εἴ τινι συμπέσοι τελευτῆσαι	ταχύτερον,	ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν τινος·
[29, 0]	ἑτέροις δὲ οὐδενὸς λόγου τυγχάνοντας.	ὁλόκληρον	δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν
[29, 20]	γενναίοις ὑπὸ γενναίων, οὐδ´ ἂν	Ὅμηρον	ἐπαινέσαιμι, ὅτι φησὶ δεύεσθαι τάς
[29, 0]	αὐτοῦ φίλους ποιεῖται καὶ οὐδένα	ἐχθρὸν	ἐᾷ γίγνεσθαι. (εἰ δέ τίς
[29, 10]	καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´	ἄκρον	ἐλθεῖν, μήτι γε ἐν τῷ
[29, 0]	καὶ τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν	μακρὸν	ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ
[29, 10]	ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι	λαμπρόν·	(περὶ δὲ Ἀδώνιδος ἢ Ἰασίωνος
[29, 10]	ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι μέρει,	λαμπρόν.	τὸν δὲ ἐπειγόμενον ὡς οἷόν
[29, 20]	καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς	ὅσον	χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον καὶ
[29, 10]	κἀκεῖ μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας	τὸν	ἀνταγωνιστὴν ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις
[29, 10]	ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν ἄτρωτον ἀναγκάσῃ	τὸν	ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ γὰρ τοῦ
[29, 10]	ἀπέκτεινεν, ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν	τὸν	αὐτὸν ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ ἡ
[29, 10]	τοῦ φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε εἶναι	τὸν	βέλτιστον, εἰ τύχοι· τὴν δὲ
[29, 10]	ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν ἄλλων	τὸν	βουλόμενον. (ἔτι δὲ ἐνθάδε μὲν
[29, 20]	καὶ τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς.	(τὸν	δὲ ἀποιχόμενον μνήμῃ τιμᾶτε, μὴ
[29, 10]	μὴ τῷ πληγέντι μέρει, λαμπρόν.	τὸν	δὲ ἐπειγόμενον ὡς οἷόν τε
[29, 0]	μηδὲ ἀκριβῆ μᾶλλον ἢ γενναῖον	τὸν	ἔπαινον. Πρῶτον μὲν οὖν εὐγενείας
[29, 0]	δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν	ἀριδηλότατον,	καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον
[29, 0]	μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις,	ἀλυπότατον	δὲ τῷ ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι
[29, 0]	δὲ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι	ἰσχυρότατον	γίγνεται. ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος μὲν
[29, 0]	ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα καὶ	ἐπιπονώτατον	τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην ἦλθεν.
[29, 10]	οὐ τὸ ῥᾷστον, ἀλλὰ τὸ	χαλεπώτατον·	πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν μὲν
[29, 10]	ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ τὸ	ἀήττητον	γενέσθαι, τίνα ἂν τοῦδε τοῦ
[29, 10]	διὰ τοῦτο φαίη τις ἂν	ἀήττητον	διαγενέσθαι. πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν}
[29, 10]	ἂν ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ	ἀήττητον	οὔτε ἀριστέα πολεμικόν, ὃς οὐκ
[29, 10]	μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ καθ´	ἕκαστον	ἐπεξιέναι καὶ τοὺς ἀγῶνας, ἐν
[29, 0]	ὁλόκληρον δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος	θαυμαστὸν	εἴ τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε.
[29, 10]	τῆς ἀθλήσεως εἵλετο οὐ τὸ	ῥᾷστον,	ἀλλὰ τὸ χαλεπώτατον· πυγμὴν γὰρ
[29, 0]	δὲ τῷ ἔχοντι καὶ ἐπιγνωσθῆναι	ῥᾷστον.	τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ
[29, 10]	(καίτοι αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω	ἐστὸν	ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη· κάλλος γὰρ
[29, 0]	ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς,	ἥδιστον	δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ
[29, 0]	ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ	ἥδιστον	μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ ἀνθρώποις,
[29, 0]	οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων	κάλλιστον	ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν,
[29, 10]	προσήκων ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο	ἄριστον	ἀποφαίνειν. ὅτῳ ἄρα ὑπῆρξε μὲν
[29, 10]	φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε εἶναι τὸν	βέλτιστον,	εἰ τύχοι· τὴν δὲ ἀληθεστάτην
[29, 10]	ὥρᾳ τοῦ ἔτους, καὶ δυνάμενος	θᾶττον	ἂν περιγενέσθαι παίων οὐκ ἐβούλετο,
[29, 10]	οἷς πολὺ ἄμεινον εἶχεν, εἰ	θᾶττον	ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι
[29, 0]	ἡ μὲν τοῦ λόγου δύναμις	ἧττον	ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν
[29, 20]	νομίζειν χρὴ καὶ αὐτοὺς μηδὲν	ἧττον	διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν πόνων
[29, 10]	οἷς ἐνίκησε, πρὸς εἰδότας ὑμᾶς	περιττόν,	ἄλλως τε καὶ ἑτέρους ἂν
[29, 10]	ὥστε μὴ αὖθις ἔχειν τὸν	αὐτὸν	ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη
[29, 0]	γὰρ πατὴρ αὐτοῦ τῶν κατ´	αὐτὸν	διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ
[29, 10]	νικῆσαι καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον	αὐτὸν	ἡττῆσθαι τοῦ καύματος καὶ τοῦ
[29, 10]	αὐτοῦ κατεπλάγη, τὸ μήτε παιόμενον	αὐτὸν	μήτε παίοντα νικᾶν· τοσοῦτο τῇ
[29, 0]	οὖν πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ κάλλους	αὐτόν,	ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν
[29, 20]	γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα,	αὐτόν	τε ἐκεῖνον. ἀλλ´ οἵδε μὲν
[29, 10]	ἄριστος ἦν, ταύτῃ ἄν τις	αὐτὸν	ὠλοφύρατο· νῦν δέ, ὀλίγου τοῦ
[29, 20]	καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ	Ἱππόλυτον·	τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον καὶ
[29, 0]	γὰρ ἀμφίλογον τὸ εἶναί τινα	τοιοῦτον,	τότε ἀποδεικνύναι χρή· ὅπου δὲ
[29, 0]	καὶ οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ	τοσοῦτον	τοῦ χρόνου προῆλθεν, οὐδὲ εἰ
[29, 20]	καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς	Ὦτον	καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ
[29, 0]	τινὸς μορφῆς ἔτυχεν. (ἐγὼ οὖν	πρῶτον	εὐδαιμονίζω τοῦ κάλλους αὐτόν, ὃ
[29, 10]	τοῖς πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι	πρῶτον	μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ
[29, 0]	μᾶλλον ἢ γενναῖον τὸν ἔπαινον.	Πρῶτον	μὲν οὖν εὐγενείας ἀληθοῦς ἔτυχεν.
[29, 10]	τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν	ἄτρωτον	ἀναγκάσῃ τὸν ἀντίπαλον ἀπειπεῖν. οὐ
[29, 20]	τοῦ βίου, Πάτροκλόν τε καὶ	Ἀντίλοχον,	ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα
[29, 10]	περιττῆς δόξης ἐπὶ τῷ εἴδει	ἔτυχον,	οὐδὲν ὅτι μὴ περὶ τοῦ
[29, 0]	φύσει μὲν εὐειδοῦς σώματος οὐκ	ἔτυχον,	ὥρα δὲ αὐτοῖς ἐπῆλθεν· ἡττώμενοι
[29, 10]	ταύτῃ ἄν τις αὐτὸν ὠλοφύρατο·	νῦν	δέ, ὀλίγου τοῦ παντὸς ἀνθρώποις
[29, 0]	ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ τῶν	νῦν	μόνον, ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν εἰκάζειν
[29, 10]	ἅμα δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ	τοίνυν	τῆς ἀθλήσεως εἵλετο οὐ τὸ
[29, 0]	γενναῖον τὸν ἔπαινον. Πρῶτον μὲν	οὖν	εὐγενείας ἀληθοῦς ἔτυχεν. οὐ γὰρ
[29, 10]	πυγμὴν γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν μὲν	οὖν	καὶ τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´
[29, 0]	ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν	οὖν	μυρίους ἂν εὕροι τις τοὺς
[29, 20]	καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν	οὖν	οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν παισὶ
[29, 0]	θείας τινὸς μορφῆς ἔτυχεν. (ἐγὼ	οὖν	πρῶτον εὐδαιμονίζω τοῦ κάλλους αὐτόν,
[29, 0]	διὰ ταύτην ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς	οὖν	τῶν πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον
[29, 20]	τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο ἐτίθεντο. (ταῦτα	οὖν,	ὦ ἄνδρες, λογιζομένους ὑμᾶς ἐκεῖνόν
[29, 20]	ἑαυτῶν παισὶ καὶ οὓς μάλιστα	ἐφίλουν	ταχεῖαν ἐποίησαν τὴν τελευτήν, εἰ
[29, 10]	οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ	σὺν	ὅπλοις κρείττων ἐστίν· ἔπειτα οὐχ
[29, 0]	ἅμα μὲν ἀνδρείαν, ἅμα δὲ	ἰσχύν,	ἅμα δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ. ~καὶ
[29, 0]	ἁπάντων καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς	ὤν.	οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι
[29, 0]	θαυμάσειε Μελαγκόμαν, ὅτι μορφῇ τοιοῦτος	ὢν	τῇ ἀνδρείᾳ διήνεγκεν. (δοκεῖ γὰρ
[29, 10]	ὁ δ´ ἐστασίαζεν ἐπὶ Τροίας	ὧν	ἕνεκεν ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ δὲ σωφροσύνη
[29, 0]	ἰδιώταις ἐξεταζόμενος διέφερεν οὐδὲ ὑπὸ	ὀλίγων	θεωρούμενος ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ
[29, 20]	οἱ δὲ πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων	ἔργων	ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ ἐπ´
[29, 0]	γνοὺς οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν	ἔργων	κάλλιστον ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν
[29, 20]	τοὺς δὲ ἄλλους, οὓς εἶπον,	θεῶν	παῖδας καὶ ἀπογόνους εἶπον. οὐκ
[29, 0]	προγόνων, οὐ μὴν οὐδ´ εἰ	βασιλέων,	(τὰ δὲ ἄλλα φαύλων, ὅδε
[29, 10]	ἂν περιγενέσθαι παίων οὐκ ἐβούλετο,	νομίζων	τὸ μὲν πληγῇ νικῆσαι καὶ
[29, 20]	δόξης τυχὼν μεστὸς ἄπεισι τῶν	ἀγαθῶν·	ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ
[29, 0]	ὃ δὴ τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν	ἀγαθῶν	ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον μὲν θεοῖς,
[29, 20]	τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν	ἀγαθῶν	τινος· ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης
[29, 0]	γεγονώς, ἀλλ´ οἱ φύντες ἐξ	ἀγαθῶν,	ὥσπερ ὅδε. ὁ γὰρ πατὴρ
[29, 10]	ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν	παλαιῶν	ἡρώων, οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς
[29, 20]	συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ τῶν	παλαιῶν	τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα αὐτῶν
[29, 20]	ἥδε ἡ τιμὴ γενναίοις ὑπὸ	γενναίων,	οὐδ´ ἂν Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι
[29, 10]	καὶ δυνάμενος θᾶττον ἂν περιγενέσθαι	παίων	οὐκ ἐβούλετο, νομίζων τὸ μὲν
[29, 20]	τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν	Ἀχαιῶν.	ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ μᾶλλον
[29, 20]	χώραν, οἱ δὲ πρεσβύτεροι τῶν	ἰδίων	ἔργων ἀξίως. καὶ φρονεῖτε δὲ
[29, 10]	Ἀδώνιδος ἢ Ἰασίωνος ἢ τῶν	ὁμοίων,	ὅσοι περιττῆς δόξης ἐπὶ τῷ
[29, 0]	ἔτυχεν. οὐ γὰρ εἴ τῳ	πλουσίων	συνέβη τυχεῖν προγόνων, οὐ μὴν
[29, 10]	δὲ κἀμοὶ καὶ τοῖς παροῦσι	προσήκων	ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο ἄριστον
[29, 0]	ταύτην ἦλθεν. τῶν μὲν γὰρ	πολεμικῶν	ὅ τε καιρὸς οὐκ ἦν
[29, 10]	καὶ τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ	νικῶν	ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν ἄλλων
[29, 10]	εἴποι τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν	καλῶν	Θησέα καὶ Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις
[29, 0]	μὲν γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων	καλῶν,	μέρη τινὰ τοῦ σώματος εὐπρεπῆ
[29, 10]	νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ τῶν	ἄλλων	τὸν βουλόμενον. (ἔτι δὲ ἐνθάδε
[29, 10]	δυνάμενος, οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ	ὅπλων	καὶ σὺν ὅπλοις κρείττων ἐστίν·
[29, 0]	εἰ βασιλέων, (τὰ δὲ ἄλλα	φαύλων,	ὅδε ἂν εἴη καλῶς γεγονώς,
[29, 0]	Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ	ὑμῶν	ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε
[29, 10]	ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους	ἀμυναμένων.	(καὶ εἴ γε τότε ἐγένετο,
[29, 0]	τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου	ὠνομασμένων	ἐπὶ κάλλει, ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο.
[29, 0]	(οἱ μὲν γὰρ πολλοὶ τῶν	νενομισμένων	καλῶν, μέρη τινὰ τοῦ σώματος
[29, 20]	μὲν ποιητικῇ μᾶλλον ἠκολούθησεν ἡδονῇ,	θρήνων	ὑπερβολὰς ἐπιδειξάμενος, ὑμεῖς δὲ ἐγκρατῶς
[29, 0]	κάλλους αὐτόν, ὃ δὴ τῶν	ἀνθρωπίνων	ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ ἥδιστον
[29, 0]	εἴ τῳ πλουσίων συνέβη τυχεῖν	προγόνων,	οὐ μὴν οὐδ´ εἰ βασιλέων,
[29, 20]	ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν	πόνων	καὶ τῆς φιλοτιμίας ὡς, εἴ
[29, 10]	ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ πρὸς τῶν	χειρόνων	γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ περὶ
[29, 0]	ἥδιστα βουλομένης ὁρᾶν, τῶν δὲ	ἡττόνων	ἀμελούσης. οἱ δέ τινες φύσει
[29, 0]	οὔτε γὰρ πόλις οὐδεμία τῶν	ἐνδόξων	οὔτε ἔθνος οὐδέν, ἔνθα μὴ
[29, 0]	ἀγῶσιν. αὐτὸς δὲ ἔφυ κάλλιστος	ἀνθρώπων,	οὐ τῶν νῦν μόνον, ἀλλ´,
[29, 10]	τὸ παῖς {μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ	ἀνθρώπων	οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ
[29, 0]	δὲ μικροῦ δεῖν ὑπὸ πάντων	ἀνθρώπων.	οὔτε γὰρ πόλις οὐδεμία τῶν
[29, 10]	μὴ γὰρ ἐγκρατής τε καὶ	σώφρων	ἦν, οὐκ ἂν οἶμαι τοσοῦτο
[29, 20]	εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν μεστὸς ἄπεισι	τῶν	ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως
[29, 20]	συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος	τῶν	ἀγαθῶν τινος· ὁ γὰρ εὐκλεοῦς
[29, 10]	δὲ ἂν εἴποι τις ἀνδρείους	τῶν	ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα,
[29, 10]	ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει καὶ	τῶν	ἄλλων τὸν βουλόμενον. (ἔτι δὲ
[29, 0]	τοῦ κάλλους αὐτόν, ὃ δὴ	τῶν	ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον, καὶ
[29, 10]	καὶ ἑτέρους ἂν εἴποι τις	τῶν	αὐτῶν τυχόντας. (ὃ δὲ μηδενὶ
[29, 20]	καὶ τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι	τῶν	Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν ποιητικῇ
[29, 0]	ἀεὶ τὰ ἥδιστα βουλομένης ὁρᾶν,	τῶν	δὲ ἡττόνων ἀμελούσης. οἱ δέ
[29, 10]	οὐδενὸς ἐλάττονα ἀρετὴν εἶχεν, οὔτε	τῶν	ἐν Τροίᾳ πολεμησάντων οὔτε τῶν
[29, 10]	ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός ἐστι	τῶν	ἐν τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ
[29, 0]	ἀνθρώπων. οὔτε γὰρ πόλις οὐδεμία	τῶν	ἐνδόξων οὔτε ἔθνος οὐδέν, ἔνθα
[29, 0]	τῆς ὑπερβολῆς, καὶ ἁπάντων ἁπλῶς	τῶν	ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου ὠνομασμένων
[29, 20]	ἐκείνου χώραν, οἱ δὲ πρεσβύτεροι	τῶν	ἰδίων ἔργων ἀξίως. καὶ φρονεῖτε
[29, 0]	ὅδε. ὁ γὰρ πατὴρ αὐτοῦ	τῶν	κατ´ αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις,
[29, 0]	τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην ἦλθεν.	τῶν	μὲν γὰρ πολεμικῶν ὅ τε
[29, 0]	ἐγένοντο. (οἱ μὲν γὰρ πολλοὶ	τῶν	νενομισμένων καλῶν, μέρη τινὰ τοῦ
[29, 0]	δὲ ἔφυ κάλλιστος ἀνθρώπων, οὐ	τῶν	νῦν μόνον, ἀλλ´, ὡς ἔνεστιν
[29, 10]	δὲ Ἀδώνιδος ἢ Ἰασίωνος ἢ	τῶν	ὁμοίων, ὅσοι περιττῆς δόξης ἐπὶ
[29, 10]	ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι καὶ	τῶν	παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν,
[29, 20]	τοσαῦται συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ	τῶν	παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα
[29, 0]	ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου μοι	τῶν	πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ
[29, 20]	μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι	τῶν	πόνων καὶ τῆς φιλοτιμίας ὡς,
[29, 0]	ταύτην ἐνδοξότερος γένηται. γνοὺς οὖν	τῶν	πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα
[29, 10]	ἐξ ἀρχῆς ἀναλογιζόμενος τοὺς καλλίστους	τῶν	πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς αὐτῶν
[29, 0]	καὶ εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας	τῶν	σωμάτων τυγχάνοντες οἵδε εἰσίν. ἑωράθη
[29, 10]	τῶν ἐν Τροίᾳ πολεμησάντων οὔτε	τῶν	ὕστερον ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς
[29, 10]	ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ πρὸς	τῶν	χειρόνων γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ
[29, 10]	ὄπισθεν παίειν. οὕτω τό γε	τραυμάτων	καταφρονεῖν οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ
[29, 10]	φύσεως, οὐκ ἐᾷ τὴν τῶν	σωμάτων	ἀρετὴν ἐξετάζεσθαι, πολλάκις δὲ πρὸς
[29, 0]	εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν	σωμάτων	τυγχάνοντες οἵδε εἰσίν. ἑωράθη δὲ
[29, 0]	ἔχω μᾶλλον ἑτέρου μοι τῶν	πολιτῶν	οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ
[29, 0]	ἑωράθη δὲ μικροῦ δεῖν ὑπὸ	πάντων	ἀνθρώπων. οὔτε γὰρ πόλις οὐδεμία
[29, 0]	εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς, καὶ	ἁπάντων	ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος τοῦ
[29, 0]	μὴν ἀεὶ δήπου ἐν τοῖς	ἁπάντων	καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν.
[29, 10]	εἶχεν, οὔτε τῶν ἐν Τροίᾳ	πολεμησάντων	οὔτε τῶν ὕστερον ἐν τῇ
[29, 0]	ἰδοῦσι καλλίονα. ὁ δὲ ὑπὸ	πλείστων	μὲν θαυμασθείς, ἐν δὲ τοῖς
[29, 10]	ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις	κρείττων	ἐστίν· ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς
[29, 10]	ἡ τοῦ σιδήρου δύναμις, πολὺ	κρείττων	οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, οὐκ
[29, 10]	(ἔτι δὲ ἐνθάδε μὲν ὁ	κρείττων	τοῦ ἥττονος περίεστιν· οὐδενὶ γὰρ
[29, 20]	παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα	αὐτῶν	ἐπὶ πολὺ ἐλθόντα τοῦ βίου,
[29, 10]	σωφροσύνη ὑπῆρξεν. οὐ γὰρ ἂν	αὐτῶν	ὁ μὲν Ἑλένην πρὸς βίαν
[29, 10]	τῶν πρότερον τοὺς δὴ πολλοὺς	αὐτῶν	οὐδὲν ἀνδρείας οὐδὲ ἀρετῆς ἔργον
[29, 10]	ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν	αὐτῶν	τυχόντας. (ὃ δὲ μηδενὶ ὑπῆρξεν,
[29, 20]	ἂν οὖν οἱ θεοὶ τοῖς	ἑαυτῶν	παισὶ καὶ οὓς μάλιστα ἐφίλουν
[29, 0]	οὐδὲ ὑπὸ ὀλίγων θεωρούμενος ὑπὸ	τούτων	ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν ἀεὶ δήπου
[29, 0]	ἐν δὲ τοῖς καλλίστοις μόνος	ἔχων	τὴν ὑπὲρ τοῦ κάλλους φήμην
[29, 20]	τινος· ὁ γὰρ εὐκλεοῦς δόξης	τυχὼν	μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ
[29, 10]	εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν παλαιῶν	ἡρώων,	οὓς ἅπαντες ὑμνοῦσιν, οὐδενὸς ἐλάττονα