Discours, Par.
[29, 0]	εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ	αἱ	νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν}
[29, 10]	τῇ ῥώμῃ περιῆν καὶ τῷ	δύνασθαι	πονεῖν. (πολλάκις γὰρ δι´ ὅλης
[29, 10]	ἐᾷ τὴν τῶν σωμάτων ἀρετὴν	ἐξετάζεσθαι,	πολλάκις δὲ πρὸς τῶν χειρόνων
[29, 10]	ἂν εἴη καὶ τῆς τελευτῆς	εὐδαιμονίζεσθαι.	εἰ μὲν γὰρ ὁ πλεῖστος
[29, 10]	ἔπειτα οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας	ἀγωνίζεσθαι	καὶ τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ
[29, 20]	αὐτοὺς μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο	ἐφίεσθαι	τῶν πόνων καὶ τῆς φιλοτιμίας
[29, 10]	τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει	τιτρώσκεσθαι	καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν ἔτι
[29, 10]	τῷ μεγίστῳ καὶ δυσχερεστάτῳ πάντας	ὑπερβαλέσθαι,	ὥσπερ ὅδε. καὶ τὸ μὲν
[29, 10]	ἐν δὲ τῇ πείρᾳ τὸ	σφάλλεσθαι,	οὐκ ἐν τῷ μήκει τοῦ
[29, 10]	ἢ μένοντες, διὰ τὸ μὴ	βούλεσθαι	πλείω χρόνον κάμνειν ἀπίασι παραδόντες
[29, 0]	ποιεῖται καὶ οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ	γίγνεσθαι.	(εἰ δέ τίς φησι κάλλους
[29, 10]	δὲ σωφροσύνη καὶ τὸ ἀήττητον	γενέσθαι,	τίνα ἂν τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς
[29, 20]	Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους	γενέσθαι	φησὶν Ὅμηρος μετὰ Ὠρίωνα, αὐτόν
[29, 10]	τοῦτο φαίη τις ἂν ἀήττητον	διαγενέσθαι.	πολὺ γὰρ πλείστους {ἂν} ἀγῶνας
[29, 10]	τις φήσειεν; (καίτοι αὐτῷ τούτῳ	παραγενέσθαι	χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη·
[29, 10]	ἔτους, καὶ δυνάμενος θᾶττον ἂν	περιγενέσθαι	παίων οὐκ ἐβούλετο, νομίζων τὸ
[29, 20]	ἂν Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι φησὶ	δεύεσθαι	τάς τε ψαμάθους καὶ τὰ
[29, 10]	(οἶμαι δὴ ἐν ταὐτῷ πάντα	εἰρῆσθαι	καὶ περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ
[29, 10]	γὰρ τοῦ τραύματος, ἀλλ´ ἑαυτοῦ	ἡττῆσθαι.	καὶ τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ
[29, 10]	καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν	ἡττῆσθαι	τοῦ καύματος καὶ τοῦ χρόνου.
[29, 0]	δέ τίς φησι κάλλους με	ποιεῖσθαι	ἐγκώμια, ἀλλ´ οὐχὶ τοῦ ἀνδρός,
[29, 0]	τὸ δὲ χαίρειν καὶ τὸ	λυπεῖσθαι	ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος
[29, 20]	οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς	ἀπολελεῖφθαι	τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ δὲ
[29, 0]	οὐδενὸς λόγου τυγχάνοντας. ὁλόκληρον δὲ	καὶ	ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν εἴ τῳ
[29, 10]	γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ	καὶ	ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης
[29, 0]	ἀγαθὰ κἂν λάθοι τινὶ προσόντα,	καὶ	ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις,
[29, 10]	πονεῖν ἔτι διωκόμενα. ὁμοίως δὲ	καὶ	ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες
[29, 10]	χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος οἶμαι	καὶ	ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν ὅπλοις
[29, 20]	ἐλθόντα τοῦ βίου, Πάτροκλόν τε	καὶ	Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ
[29, 0]	ἔνεστιν εἰκάζειν ἐκ τῆς ὑπερβολῆς,	καὶ	ἁπάντων ἁπλῶς τῶν ἐξ ἅπαντος
[29, 20]	ἄλλους, οὓς εἶπον, θεῶν παῖδας	καὶ	ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν οὖν
[29, 10]	καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα	{καὶ}	ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός ἐστι
[29, 10]	συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι	καὶ	ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν ἔτι διωκόμενα.
[29, 0]	ἐλαφροτέρα. φαίην δ´ ἂν ἔγωγε	καὶ	ἀρετῆς ἥττονος εἶναι. μόνης γὰρ
[29, 20]	τε ὡς μακάριον νομίζειν χρὴ	καὶ	αὐτοὺς μηδὲν ἧττον διὰ τοῦτο
[29, 20]	ἔτι δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα	καὶ	Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον· τούς τε
[29, 10]	ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν Θησέα	καὶ	Ἀχιλλέα, καὶ τούτοις οὐ πάνυ
[29, 20]	μεστὸς ἄπεισι τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ	καὶ	γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ
[29, 20]	ὅσον χρὴ ἄνδρας πρὸς ἔπαινον	καὶ	δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας καὶ τῆς
[29, 10]	τῇ σφοδροτάτῃ ὥρᾳ τοῦ ἔτους,	καὶ	δυνάμενος θᾶττον ἂν περιγενέσθαι παίων
[29, 0]	ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι	καὶ	δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ κάλλος
[29, 10]	μήτι γε ἐν τῷ μεγίστῳ	καὶ	δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε.
[29, 10]	οὐδὲ εἰ φύσει ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν.	καὶ	ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν
[29, 10]	τῇ Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων.	(καὶ	εἴ γε τότε ἐγένετο, ἅπερ
[29, 0]	εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ λύπης ἅμα	καὶ	ἐκπλήξεως τοῦ αἰφνιδίου πάθους. οὐ
[29, 10]	ταύτῃ ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω ὅτι σύες	καὶ	ἔλαφοι, μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ
[29, 0]	καὶ ὑμῶν ἐπίστανται οἱ πλείους.	καὶ	ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ ἐπὶ
[29, 0]	δὲ αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε	καὶ	{ἐν} Ὀλυμπίασι καὶ ἐν τοῖς
[29, 0]	ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι	καὶ	ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν. αὐτὸς
[29, 0]	ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι	καὶ	ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ
[29, 0]	πρὸς ἀνδρείαν ἔργων κάλλιστον ἅμα	καὶ	ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν, ἐπὶ ταύτην
[29, 10]	εἰδότας ὑμᾶς περιττόν, ἄλλως τε	καὶ	ἑτέρους ἂν εἴποι τις τῶν
[29, 0]	ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι	καὶ	εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν
[29, 10]	κάλλος σώματος, ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία	καὶ	εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη καὶ
[29, 20]	Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον	καὶ	Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους καὶ καλλίστους
[29, 10]	πολεμικόν, ὃς οὐκ ἤδη ποτὲ	καὶ	ἔφυγεν ἐκ μάχης. οὐδὲ γὰρ
[29, 0]	ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι	καὶ	ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους μὲν
[29, 0]	τῶν ἀνθρωπίνων ἐστὶν ἀγαθῶν ἀριδηλότατον,	καὶ	ἥδιστον μὲν θεοῖς, ἥδιστον δὲ
[29, 0]	αὐτοῦ τούτου εἰσίν. (ἔτι δὲ	καὶ	ἡλικίας ἐν τούτῳ εἰμί, ἐν
[29, 0]	πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ	καὶ	ἰδίᾳ μοι φίλος ἦν Μελαγκόμας
[29, 20]	Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα	καὶ	Ἱππόλυτον· τούς τε Βοιωτοὺς Ὦτον
[29, 10]	γὰρ ἄλλῳ ἢ τῇ εὐψυχίᾳ	καὶ	ἰσχύϊ δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ
[29, 10]	ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι ἔπραξεν ἄν.	καὶ	καθόλου δὲ ἔγωγε τοῦτο τῆς
[29, 20]	Ὦτον καὶ Ἐφιάλτην, οὓς μεγίστους	καὶ	καλλίστους γενέσθαι φησὶν Ὅμηρος μετὰ
[29, 10]	ὁμόσε χωροῦσιν· ὅταν δὲ ἡττηθῇ	καὶ	κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον
[29, 10]	ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται,	καὶ	μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν
[29, 20]	καὶ Ἀντίλοχον, ἔτι δὲ Σαρπηδόνα	καὶ	Μέμνονα καὶ Ἀχιλλέα καὶ Ἱππόλυτον·
[29, 0]	τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους ποιεῖται	καὶ	οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ γίγνεσθαι. (εἰ
[29, 0]	καὶ πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον·	καὶ	οὐκ ἄν ποτε ἐπὶ τοσοῦτον
[29, 20]	οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν παισὶ	καὶ	οὓς μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν
[29, 10]	ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος	καὶ	οὕτως ἀγαθοῖς ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη,
[29, 10]	ὡς οἷόν τε τάχιστα νικῆσαι	καὶ	παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι
[29, 0]	ἔθνος οὐδέν, ἔνθα μὴ ἀφίκετο·	καὶ	παρὰ πᾶσιν ὁμοίως τὴν αὐτὴν
[29, 10]	δὴ ἐν ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι	καὶ	περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας
[29, 10]	περὶ ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας	καὶ	περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης.
[29, 10]	πάντα εἰρῆσθαι καὶ περὶ ἀνδρείας	καὶ	περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας
[29, 10]	περὶ εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας	καὶ	περὶ σωφροσύνης. εἰ μὴ γὰρ
[29, 10]	ὅσα δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως,	καὶ	περὶ τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ}
[29, 0]	οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι	καὶ	πλείστης ἐπιμελείας τῶν σωμάτων τυγχάνοντες
[29, 10]	ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ σώματι	καὶ	πλείω χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος
[29, 20]	ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε προθύμως	καὶ	πονεῖτε, οἱ μὲν νεώτεροι νομίζοντες
[29, 0]	ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ ὁμοίως,	καὶ	πρὸ ἥβης καὶ ὕστερον· καὶ
[29, 0]	εἴποι δ´ ἄν τις ὅτι	καὶ	πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ
[29, 0]	αὐτὸν διήνεγκε τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ	καὶ	ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ νῖκαι
[29, 0]	ψυχῇ φιλονικῆσαι πρὸς τὸ σῶμα	καὶ	σπουδάσαι ὅπως ἂν διὰ ταύτην
[29, 10]	τε τάχιστα νικῆσαι καὶ παίοντα	καὶ	συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος
[29, 10]	οὗτος οἶμαι καὶ ἄνευ ὅπλων	καὶ	σὺν ὅπλοις κρείττων ἐστίν· ἔπειτα
[29, 0]	λάθοι τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία	καὶ	σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ μὴ
[29, 10]	τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν ἀνδρεία	καὶ	σωφροσύνη· κάλλος γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα
[29, 10]	εἰ μὴ γὰρ ἐγκρατής τε	καὶ	σώφρων ἦν, οὐκ ἂν οἶμαι
[29, 20]	φησὶ δεύεσθαι τάς τε ψαμάθους	καὶ	τὰ ὅπλα τοῖς δάκρυσι τῶν
[29, 0]	δ´ ἂν τῇ ἐκείνου ἀρετῇ	καὶ	τῇ ἐμῇ νεότητι μηδὲν μακρὸν
[29, 20]	ἔπαινον καὶ δόξαν ἀγαθὴν βιοῦντας	καὶ	τῆς ἀρετῆς ὄντας ἀσκητάς. (τὸν
[29, 10]	ἀγαθὰ ἐκτήσατο, ἄξιος ἂν εἴη	καὶ	τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι. εἰ μὲν
[29, 20]	διὰ τοῦτο ἐφίεσθαι τῶν πόνων	καὶ	τῆς φιλοτιμίας ὡς, εἴ τινι
[29, 10]	καὶ εὐψυχία, ἔτι δὲ σωφροσύνη	καὶ	τὸ ἀήττητον γενέσθαι, τίνα ἂν
[29, 0]	ἅπασιν ὑπάρχει, τὸ δὲ χαίρειν	καὶ	τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον γίγνεται. ἀλλ´
[29, 10]	δυσχερεστάτῳ πάντας ὑπερβαλέσθαι, ὥσπερ ὅδε.	καὶ	τὸ μὲν τοὺς στεφάνους αὐτοῦ
[29, 10]	τοῦ τραύματος, ἀλλ´ ἑαυτοῦ ἡττῆσθαι.	καὶ	τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ σώματι
[29, 10]	μήκει τοῦ χρόνου. ἔτι δὲ	καὶ	τόδε ἄν τις αὐτοῦ κατεπλάγη,
[29, 10]	ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην ἐμποιεῖ.	~καὶ	τοίνυν τῆς ἀθλήσεως εἵλετο οὐ
[29, 0]	καλοὺς δοκοῦντας, ὁτὲ δὲ αἰσχρούς,	καὶ	τοῖς μὲν σφόδρα ἀρέσκοντας, παρ´
[29, 10]	τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ κἀμοὶ	καὶ	τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ λόγος,
[29, 10]	γὰρ ἤσκησεν. χαλεπὸν μὲν οὖν	καὶ	τοῦ ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον
[29, 0]	τοῦδε ἔπαινος ἅμα ἂν εἴη	καὶ	τοῦ ἔχοντος αὐτό. μάλιστα δ´
[29, 10]	νομίζων τὸ μὲν πληγῇ νικῆσαι	καὶ	τοῦ φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε εἶναι
[29, 10]	συμπλεκόμενον αὐτὸν ἡττῆσθαι τοῦ καύματος	καὶ	τοῦ χρόνου. (εἰ δέ τις
[29, 10]	στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον ἐπεξιέναι	καὶ	τοὺς ἀγῶνας, ἐν οἷς ἐνίκησε,
[29, 10]	τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα	καὶ	τοὺς ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν
[29, 10]	ἄγαν καλῶν Θησέα καὶ Ἀχιλλέα,	καὶ	τούτοις οὐ πάνυ ἡ σωφροσύνη
[29, 10]	νικᾶν· τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ περιῆν	καὶ	τῷ δύνασθαι πονεῖν. (πολλάκις γὰρ
[29, 10]	οὐχ ὅμοιον πρὸς ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι	καὶ	τῷ παντὶ φαυλοτέρους ἢ ἐξ
[29, 10]	ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς ἔχει	καὶ	τῶν ἄλλων τὸν βουλόμενον. (ἔτι
[29, 10]	οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν ὅτι	καὶ	τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς ἅπαντες
[29, 0]	ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ	καὶ	ὑμῶν ἐπίστανται οἱ πλείους. καὶ
[29, 0]	δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης	καὶ	ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν ποτε
[29, 20]	πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων ἀξίως.	καὶ	φρονεῖτε δὲ ἐπ´ αὐτοῖς ὅσον
[29, 0]	προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉	καὶ	φρόνησις, εἰ μὴ τύχοι ἔργου
[29, 0]	ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ ζῴοις	καὶ	φυτοῖς. τοιούτους μὲν οὖν μυρίους
[29, 0]	καὶ ῥώμῃ. δηλοῦσι δὲ αἱ	νῖκαι	ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν} Ὀλυμπίασι
[29, 10]	οὐκ ἀνδρείας ἐστίν, ἀλλὰ τοὐναντίον.	(οἶμαι	δὴ ἐν ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι
[29, 10]	πλείω χρόνον πονεῖν δυνάμενος, οὗτος	οἶμαι	καὶ ἄνευ ὅπλων καὶ σὺν
[29, 10]	καὶ σώφρων ἦν, οὐκ ἂν	οἶμαι	τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ ὑπερέσχεν οὐδὲ
[29, 0]	τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς ἂν	δύνωμαι.	πρέποι δ´ ἂν τῇ ἐκείνου
[29, 10]	τοὺς στεφάνους αὐτοῦ καθ´ ἕκαστον	ἐπεξιέναι	καὶ τοὺς ἀγῶνας, ἐν οἷς
[29, 10]	μὲν διὰ τὸ παῖς {μὲν}	ἀφανισθῆναι	ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι
[29, 0]	ἀλυπότατον δὲ τῷ ἔχοντι καὶ	ἐπιγνωσθῆναι	ῥᾷστον. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα
[29, 0]	ἂν ἔγωγε καὶ ἀρετῆς ἥττονος	εἶναι.	μόνης γὰρ εὐψυχίας ἐπίδειξις ἐν
[29, 0]	ὅπου μὲν γὰρ ἀμφίλογον τὸ	εἶναί	τινα τοιοῦτον, τότε ἀποδεικνύναι χρή·
[29, 10]	καὶ τοῦ φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε	εἶναι	τὸν βέλτιστον, εἰ τύχοι· τὴν
[29, 0]	τὸ εἶναί τινα τοιοῦτον, τότε	ἀποδεικνύναι	χρή· ὅπου δὲ γιγνώσκεται, τὴν
[29, 10]	ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ	πρᾶξαι	λαμπρόν· (περὶ δὲ Ἀδώνιδος ἢ
[29, 10]	εἶχεν, εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται	συμφοραὶ	καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ τῶν παλαιῶν
[29, 0]	φιλονικῆσαι πρὸς τὸ σῶμα καὶ	σπουδάσαι	ὅπως ἂν διὰ ταύτην ἐνδοξότερος
[29, 10]	ἐπειγόμενον ὡς οἷόν τε τάχιστα	νικῆσαι	καὶ παίοντα καὶ συμπλεκόμενον αὐτὸν
[29, 10]	ἐβούλετο, νομίζων τὸ μὲν πληγῇ	νικῆσαι	καὶ τοῦ φαυλοτάτου ἔσθ´ ὅτε
[29, 0]	(δοκεῖ γὰρ ἔμοιγε τῇ ψυχῇ	φιλονικῆσαι	πρὸς τὸ σῶμα καὶ σπουδάσαι
[29, 20]	φιλοτιμίας ὡς, εἴ τινι συμπέσοι	τελευτῆσαι	ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν ἀγαθῶν
[29, 10]	(τοῖς γὰρ μὴ εἰδόσιν οὐδὲ	πιστεῦσαι	ῥᾴδιον) ὅτι τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος
[29, 0]	πάνυ μακροῦ γήρως ἔτυχεν, ὥστε	ἀμαυρῶσαι	τὸ εἶδος. τεκμήριον δὲ τῆς
[29, 10]	δὲ ἡττηθῇ καὶ κάμῃ, τηνικάδε	συμπλέκεται,	καὶ μᾶλλον ἐθέλει τιτρώσκεσθαι καὶ
[29, 0]	τότε ἀποδεικνύναι χρή· ὅπου δὲ	γιγνώσκεται,	τὴν φύσιν ἐπαινεῖν τοῦ προσόντος
[29, 0]	χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι ἰσχυρότατον	γίγνεται.	ἀλλ´ ἐπειδὴ τιμιώτερος μὲν στρατηγοῦ
[29, 10]	πολλάκις δὲ πρὸς τῶν χειρόνων	γίγνεται.	ὅσα δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως,
[29, 0]	λανθάνειν. ἅμα γὰρ τῷ ἔχοντι	φαίνεται·	εἴποι δ´ ἄν τις ὅτι
[29, 0]	οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε ἄτοπον	φαίνεται	τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν ἔθος,
[29, 0]	ὅπως ἂν διὰ ταύτην ἐνδοξότερος	γένηται.	γνοὺς οὖν τῶν πρὸς ἀνδρείαν
[29, 0]	κάλλος τοὺς αἰσθανομένους αὐτοῦ φίλους	ποιεῖται	καὶ οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ γίγνεσθαι.
[29, 0]	ὑπὲρ ἅπαντας, ὥσπερ καὶ ὑμῶν	ἐπίστανται	οἱ πλείους. καὶ ἔμοιγε ἄτοπον
[29, 0]	οἱ πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς	γίγνονται·	τὸ δὲ κάλλος τοὺς αἰσθανομένους
[29, 10]	ἄμεινον εἶχεν, εἰ θᾶττον ἐτελεύτησαν·	τοσαῦται	συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν. ~ἔτι δὲ τῶν
[29, 10]	οὔτε τῶν ὕστερον ἐν τῇ	Ἑλλάδι	τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων. (καὶ εἴ
[29, 0]	τυχεῖν προγόνων, οὐ μὴν οὐδ´	εἰ	βασιλέων, (τὰ δὲ ἄλλα φαύλων,
[29, 10]	τοῦ καύματος καὶ τοῦ χρόνου.	(εἰ	δέ τις οὐ ταύτῃ ὑπολαμβάνει,
[29, 0]	καὶ οὐδένα ἐχθρὸν ἐᾷ γίγνεσθαι.	(εἰ	δέ τίς φησι κάλλους με
[29, 10]	τις, οἷς πολὺ ἄμεινον εἶχεν,	εἰ	θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν.
[29, 10]	εἴη καὶ τῆς τελευτῆς εὐδαιμονίζεσθαι.	εἰ	μὲν γὰρ ὁ πλεῖστος ἀνθρώποις
[29, 20]	ἐφίλουν ταχεῖαν ἐποίησαν τὴν τελευτήν,	εἰ	μὴ ἀγαθὸν τοῖς ἀνθρώποις τοῦτο
[29, 10]	περὶ ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης.	εἰ	μὴ γὰρ ἐγκρατής τε καὶ
[29, 0]	ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις,	εἰ	μὴ τύχοι ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος·
[29, 0]	τοσοῦτον τοῦ χρόνου προῆλθεν, οὐδὲ	εἰ	πάνυ μακροῦ γήρως ἔτυχεν, ὥστε
[29, 10]	μὲν ὑπῆρξεν, ἀνδρεία δὲ ἄδηλον	εἰ	παρῆν· οὐ γὰρ ἀληθὲς τεκμήριον
[29, 10]	ἔσθ´ ὅτε εἶναι τὸν βέλτιστον,	εἰ	τύχοι· τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην,
[29, 10]	τοσοῦτο τῇ ῥώμῃ ὑπερέσχεν οὐδὲ	εἰ	φύσει ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε
[29, 10]	Ἑλλάδι τοὺς βαρβάρους ἀμυναμένων. (καὶ	εἴ	γε τότε ἐγένετο, ἅπερ ἐκεῖνοι
[29, 20]	πόνων καὶ τῆς φιλοτιμίας ὡς,	εἴ	τινι συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος
[29, 0]	εὐγενείας ἀληθοῦς ἔτυχεν. οὐ γὰρ	εἴ	τῳ πλουσίων συνέβη τυχεῖν προγόνων,
[29, 0]	δὲ καὶ ἀληθινὸν κάλλος θαυμαστὸν	εἴ	τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε. ἐν
[29, 0]	γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο αὐτό,	ἀεὶ	δὲ ὁμοίως, καὶ πρὸ ἥβης
[29, 0]	ὑπὸ τούτων ἐθαυμάζετο, ἀλλὰ μὴν	ἀεὶ	δήπου ἐν τοῖς ἁπάντων καλλίστοις,
[29, 10]	ὑπ´ οὐδενὸς ἡττήθη, αὐτὸς δὲ	ἀεὶ	πάντας ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν
[29, 0]	δὲ ἔδοξαν καλοί, τῆς ὄψεως	ἀεὶ	τὰ ἥδιστα βουλομένης ὁρᾶν, τῶν
[29, 0]	ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης	ἀεὶ	τῆς ἀκμῆς ἐν ἅπασι καὶ
[29, 10]	ἢ τῇ εὐψυχίᾳ καὶ ἰσχύϊ	δεῖ	κρατεῖν· ἐν δὲ τοῖς πολέμοις
[29, 10]	ὅσοι περιττῆς δόξης ἐπὶ τῷ	εἴδει	ἔτυχον, οὐδὲν ὅτι μὴ περὶ
[29, 10]	ἀνθρώπους μάλιστα δὴ χαυνοῖ καὶ	ἀναπείθει	τρυφᾶν, ὡς ἂν δόξης μὲν
[29, 0]	δὲ ἰσχύν, ἅμα δὲ σωφροσύνην	ἐμποιεῖ.	~καὶ τοίνυν τῆς ἀθλήσεως εἵλετο
[29, 10]	πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι	κἀκεῖ	διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ ἰσχυρότερος
[29, 10]	οἰκουμένης τοὺς κρατίστους ἔχειν ἀντιπάλους.	κἀκεῖ	μὲν ἅπαξ ὁ κρατήσας τὸν
[29, 10]	τὸ σφάλλεσθαι, οὐκ ἐν τῷ	μήκει	τοῦ χρόνου. ἔτι δὲ καὶ
[29, 0]	τοιοῦτος ὢν τῇ ἀνδρείᾳ διήνεγκεν.	(δοκεῖ	γὰρ ἔμοιγε τῇ ψυχῇ φιλονικῆσαι
[29, 10]	{μὲν} ἀφανισθῆναι ἐξ ἀνθρώπων οὐδὲν	δοκεῖ	πρᾶξαι λαμπρόν· (περὶ δὲ Ἀδώνιδος
[29, 0]	τοῖς πλεῖστα λυπουμένοις μάλιστα προσήκειν	δοκεῖ	τὸ ἐπ´ αὐτοῖς λέγειν. οἱ
[29, 10]	κάμῃ, τηνικάδε συμπλέκεται, καὶ μᾶλλον	ἐθέλει	τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν
[29, 0]	ἅπαντος τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ	κάλλει,	ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ μὲν
[29, 10]	(εἰ δέ τις οὐ ταύτῃ	ὑπολαμβάνει,	ἐννοείτω ὅτι σύες καὶ ἔλαφοι,
[29, 0]	~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ Α ΤΗΙ	ΤΑΞΕΙ	Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ ἄνδρες,
[29, 10]	ἀπειπεῖν, ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι	μέρει,	λαμπρόν. τὸν δὲ ἐπειγόμενον ὡς
[29, 10]	τῇ ῥώμῃ ὑπερέσχεν οὐδὲ εἰ	φύσει	ἰσχυρότατος ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ
[29, 0]	ἡττόνων ἀμελούσης. οἱ δέ τινες	φύσει	μὲν εὐειδοῦς σώματος οὐκ ἔτυχον,
[29, 10]	ἡττωμένους ὁμοίως ὁ νικῶν ἀνταγωνιστὰς	ἔχει	καὶ τῶν ἄλλων τὸν βουλόμενον.
[29, 0]	πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ	παρέχει.	ἔτι δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις
[29, 0]	τοῦ λόγου δύναμις ἧττον ἅπασιν	ὑπάρχει,	τὸ δὲ χαίρειν καὶ τὸ
[29, 0]	~ΜΕΛΑΓΚΟΜΑΣ Α	ΤΗΙ	ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ
[29, 20]	ὑπὸ γενναίων, οὐδ´ ἂν Ὅμηρον	ἐπαινέσαιμι,	ὅτι φησὶ δεύεσθαι τάς τε
[29, 10]	ὑπῆρχεν. καὶ ἔγωγε οὐκ ἂν	ὀκνήσαιμι	εἰπεῖν ὅτι καὶ τῶν παλαιῶν
[29, 0]	δὲ καὶ ἡλικίας ἐν τούτῳ	εἰμί,	ἐν ᾧ ἡ μὲν τοῦ
[29, 10]	τῶν αὐτῶν τυχόντας. (ὃ δὲ	μηδενὶ	ὑπῆρξεν, ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´
[29, 10]	ὁ κρείττων τοῦ ἥττονος περίεστιν·	οὐδενὶ	γὰρ ἄλλῳ ἢ τῇ εὐψυχίᾳ
[29, 0]	φύσιν ἐπαινεῖν τοῦ προσόντος ἀγαθοῦ	τινι.	ὁ γὰρ τοῦδε ἔπαινος ἅμα
[29, 0]	γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν λάθοι	τινὶ	προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ σωφροσύνη〉
[29, 20]	καὶ τῆς φιλοτιμίας ὡς, εἴ	τινι	συμπέσοι τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος
[29, 0]	καλλίστοις, ἅμα τοῖς ἀθληταῖς ὤν.	οἱ	γὰρ μέγιστοι καὶ εὐειδέστατοι καὶ
[29, 0]	δοκεῖ τὸ ἐπ´ αὐτοῖς λέγειν.	οἱ	γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι ἀδύνατοι λέγειν
[29, 20]	αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου χώραν,	οἱ	δὲ πρεσβύτεροι τῶν ἰδίων ἔργων
[29, 0]	ὁρᾶν, τῶν δὲ ἡττόνων ἀμελούσης.	οἱ	δέ τινες φύσει μὲν εὐειδοῦς
[29, 10]	ἀρετῆς προκρίνω, ὅτι πρῶτον μὲν	οἱ	ἐνθάδε ἄριστοι κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν·
[29, 0]	ἡττώμενοι δὲ ὑπὸ τῆς ὥρας	οἱ	ἐντυγχάνοντες κάλλος αὐτὴν ὠνόμασαν, (ἀνθούσης
[29, 20]	ἀπογόνους εἶπον. οὐκ ἂν οὖν	οἱ	θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν παισὶ καὶ
[29, 0]	ἐπὶ κάλλει, ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο.	(οἱ	μὲν γὰρ πολλοὶ τῶν νενομισμένων
[29, 20]	καὶ γυμνάζεσθε προθύμως καὶ πονεῖτε,	οἱ	μὲν νεώτεροι νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι
[29, 0]	ἅπαντας, ὥσπερ καὶ ὑμῶν ἐπίστανται	οἱ	πλείους. καὶ ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται
[29, 0]	δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς	οἱ	πλεῖστοι φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς γίγνονται·
[29, 0]	ἂν εἴη καλῶς γεγονώς, ἀλλ´	οἱ	φύντες ἐξ ἀγαθῶν, ὥσπερ ὅδε.
[29, 20]	εἶπον. οὐκ ἂν οὖν οἱ	θεοὶ	τοῖς ἑαυτῶν παισὶ καὶ οὓς
[29, 0]	μὲν γὰρ ἄλλα ἀγαθὰ κἂν	λάθοι	τινὶ προσόντα, καὶ ἀνδρεία καὶ
[29, 0]	εὐπρεπῆ ἔχοντες, ἔπειτα δὲ ἔδοξαν	καλοί,	τῆς ὄψεως ἀεὶ τὰ ἥδιστα
[29, 0]	θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ μὲν γὰρ	πολλοὶ	τῶν νενομισμένων καλῶν, μέρη τινὰ
[29, 0]	ἀρχὴν ἣν ἔχω μᾶλλον ἑτέρου	μοι	τῶν πολιτῶν οἰκεῖον τὸ συμβεβηκός,
[29, 0]	τὸ συμβεβηκός, ἀλλὰ καὶ ἰδίᾳ	μοι	φίλος ἦν Μελαγκόμας ὑπὲρ ἅπαντας,
[29, 10]	ἐν τῷ ἔργῳ. ἴσως δὲ	κἀμοὶ	καὶ τοῖς παροῦσι προσήκων ὁ
[29, 0]	δὲ παντὸς ἄρχοντος ἢ ἰδιώτου,	κἀμοὶ	λεκτέον τῆς ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς
[29, 0]	Α ΤΗΙ ΤΑΞΕΙ Β. (Ἀλλ´	ἐμοὶ,	ὦ ἄνδρες, οὐδ´ ὅτι εἴπω
[29, 0]	αὐτοῖς λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα	ἀνιώμενοι	ἀδύνατοι λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου
[29, 0]	ἔτυχον, ὥρα δὲ αὐτοῖς ἐπῆλθεν·	ἡττώμενοι	δὲ ὑπὸ τῆς ὥρας οἱ
[29, 10]	εἴ γε τότε ἐγένετο, ἅπερ	ἐκεῖνοι	ἔπραξεν ἄν. καὶ καθόλου δὲ
[29, 10]	κάλλος γὰρ ἀνθρώπους μάλιστα δὴ	χαυνοῖ	καὶ ἀναπείθει τρυφᾶν, ὡς ἂν
[29, 20]	τιμᾶτε, μὴ δάκρυσιν· οὐ γὰρ	πρέποι	ἂν ἥδε ἡ τιμὴ γενναίοις
[29, 0]	ἀρχῆς ἕνεκεν ὡς ἂν δύνωμαι.	πρέποι	δ´ ἂν τῇ ἐκείνου ἀρετῇ
[29, 0]	ἅμα γὰρ τῷ ἔχοντι φαίνεται·	εἴποι	δ´ ἄν τις ὅτι καὶ
[29, 10]	κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ ἂν	εἴποι	τις ἀνδρείους τῶν ἄγαν καλῶν
[29, 10]	ἄλλως τε καὶ ἑτέρους ἂν	εἴποι	τις τῶν αὐτῶν τυχόντας. (ὃ
[29, 20]	τὴν ἐκείνου χώραν, οἱ δὲ	πρεσβύτεροι	τῶν ἰδίων ἔργων ἀξίως. καὶ
[29, 20]	προθύμως καὶ πονεῖτε, οἱ μὲν	νεώτεροι	νομίζοντες αὑτοῖς ἀπολελεῖφθαι τὴν ἐκείνου
[29, 10]	ἡδίονος δ´ οὔσης τῆς ῥᾳθυμίας.	εὕροι	δ´ ἄν τις ἐξ ἀρχῆς
[29, 10]	πάντας ἐνίκα. καίτοι οὔτε στρατηγὸν	εὕροι	τις ἂν ἐν παντὶ τῷ
[29, 10]	ἀνθρώποις βίου δεδομένου, πλείστους ἂν	εὕροι	τις, οἷς πολὺ ἄμεινον εἶχεν,
[29, 0]	τοιούτους μὲν οὖν μυρίους ἂν	εὕροι	τις τοὺς αὐτοὺς ὁτὲ μὲν
[29, 20]	τῆς φιλοτιμίας ὡς, εἴ τινι	συμπέσοι	τελευτῆσαι ταχύτερον, ἀνόνητος ἐσόμενος τῶν
[29, 0]	τοῦ χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ κάλλει,	ὅσοι	θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ μὲν γὰρ
[29, 10]	ἢ Ἰασίωνος ἢ τῶν ὁμοίων,	ὅσοι	περιττῆς δόξης ἐπὶ τῷ εἴδει
[29, 0]	λέγειν. οἱ γὰρ σφοδρότατα ἀνιώμενοι	ἀδύνατοι	λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου εἰσίν.
[29, 0]	ὤν. οἱ γὰρ μέγιστοι καὶ	εὐειδέστατοι	καὶ πλείστης ἐπιμελείας τῶν σωμάτων
[29, 0]	χρόνου ὠνομασμένων ἐπὶ κάλλει, ὅσοι	θνητοὶ	ἐγένοντο. (οἱ μὲν γὰρ πολλοὶ
[29, 10]	τοῦ ἀνδρὸς εὐδαιμονέστερόν τις φήσειεν;	(καίτοι	αὐτῷ τούτῳ παραγενέσθαι χαλεπωτάτω ἐστὸν
[29, 10]	δὲ καὶ ἄνδρες ἐν πολέμῳ,	καίτοι	εἰδότες ὅτι μᾶλλον ἂν παίοιντο
[29, 10]	αὐτὸς δὲ ἀεὶ πάντας ἐνίκα.	καίτοι	οὔτε στρατηγὸν εὕροι τις ἂν
[29, 10]	ἐπίστασθε μὲν ὁμοίως, δι´ αὐτὸ	μέντοι	τοῦτο ῥητέον (τοῖς γὰρ μὴ
[29, 0]	τοῖς ἀθληταῖς ὤν. οἱ γὰρ	μέγιστοι	καὶ εὐειδέστατοι καὶ πλείστης ἐπιμελείας
[29, 0]	τοῖς μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ	πλεῖστοι	φθονοῦσι καὶ δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ
[29, 10]	ὅτι πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε	ἄριστοι	κἀκεῖ διαφέροιεν ἄν· ὁ γὰρ
[29, 10]	ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω ὅτι σύες καὶ	ἔλαφοι,	μέχρι μὲν αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς
[29, 0]	σωφροσύνη〉 καὶ φρόνησις, εἰ μὴ	τύχοι	ἔργου τινὸς ἀποδεικνύντος· τὸ δὲ
[29, 10]	ὅτε εἶναι τὸν βέλτιστον, εἰ	τύχοι·	τὴν δὲ ἀληθεστάτην νίκην, ὅταν
[29, 0]	ἐξ ἅπαντος τοῦ χρόνου ὠνομασμένων	ἐπὶ	κάλλει, ὅσοι θνητοὶ ἐγένοντο. (οἱ
[29, 20]	τοὺς ἐξοχωτάτους ἀκούομεν οὐδένα αὐτῶν	ἐπὶ	πολὺ ἐλθόντα τοῦ βίου, Πάτροκλόν
[29, 0]	ἐπειδὴ τιμιώτερος μὲν στρατηγοῦ ἔπαινος	ἐπὶ	στρατιώτῃ ἀγαθῷ τελευτήσαντι, τιμιώτερος δὲ
[29, 0]	ἅμα καὶ ἐπιπονώτατον τὴν ἄθλησιν,	ἐπὶ	ταύτην ἦλθεν. τῶν μὲν γὰρ
[29, 0]	καὶ ἔμοιγε ἄτοπον φαίνεται τὸ	ἐπὶ	τοῖς τεθνεῶσιν ἔθος, ὅτι τοῖς
[29, 0]	ὕστερον· καὶ οὐκ ἄν ποτε	ἐπὶ	τοσοῦτον τοῦ χρόνου προῆλθεν, οὐδὲ
[29, 10]	βίαν ἥρπασεν, ὁ δ´ ἐστασίαζεν	ἐπὶ	Τροίας ὧν ἕνεκεν ἐστασίαζεν. Ἱππολύτῳ
[29, 10]	τῶν ὁμοίων, ὅσοι περιττῆς δόξης	ἐπὶ	τῷ εἴδει ἔτυχον, οὐδὲν ὅτι
[29, 10]	χειρόνων γίγνεται. ὅσα δὲ αὖ	περὶ	ἀθλήσεως, καὶ περὶ τοῦ ἀθλητοῦ
[29, 10]	ἐν ταὐτῷ πάντα εἰρῆσθαι καὶ	περὶ	ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ
[29, 10]	ἀνθρώπων οὐδὲν δοκεῖ πρᾶξαι λαμπρόν·	(περὶ	δὲ Ἀδώνιδος ἢ Ἰασίωνος ἢ
[29, 10]	ἀνδρείας καὶ περὶ εὐψυχίας καὶ	περὶ	ἐγκρατείας καὶ περὶ σωφροσύνης. εἰ
[29, 10]	εἰρῆσθαι καὶ περὶ ἀνδρείας καὶ	περὶ	εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας καὶ
[29, 10]	εὐψυχίας καὶ περὶ ἐγκρατείας καὶ	περὶ	σωφροσύνης. εἰ μὴ γὰρ ἐγκρατής
[29, 10]	ἀντίπαλον· ἐνθάδε δὲ ἡ νίκη	περὶ	τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐστίν, ἔπειτα
[29, 10]	δὲ αὖ περὶ ἀθλήσεως, καὶ	περὶ	τοῦ ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος
[29, 10]	εἴδει ἔτυχον, οὐδὲν ὅτι μὴ	περὶ	τοῦ κάλλους ἀκούομεν. μόνους δὲ
[29, 10]	ἐννοείτω ὅτι σύες καὶ ἔλαφοι,	μέχρι	μὲν αὐτοῖς ἡ ἰσχὺς πάρεστιν,
[29, 10]	μὴ βούλεσθαι πλείω χρόνον κάμνειν	ἀπίασι	παραδόντες αὑτοὺς τοῖς ὄπισθεν παίειν.
[29, 0]	νῖκαι ἃς ἐνίκησε καὶ {ἐν}	Ὀλυμπίασι	καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀγῶσιν.
[29, 0]	(ἀνθούσης ἀεὶ τῆς ἀκμῆς ἐν	ἅπασι	καὶ ζῴοις καὶ φυτοῖς. τοιούτους
[29, 20]	οὐδ´ ἂν Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι, ὅτι	φησὶ	δεύεσθαι τάς τε ψαμάθους καὶ
[29, 0]	ἐᾷ γίγνεσθαι. (εἰ δέ τίς	φησι	κάλλους με ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´
[29, 20]	οὖν οἱ θεοὶ τοῖς ἑαυτῶν	παισὶ	καὶ οὓς μάλιστα ἐφίλουν ταχεῖαν
[29, 20]	γὰρ εὐκλεοῦς δόξης τυχὼν μεστὸς	ἄπεισι	τῶν ἀγαθῶν· ἀλλὰ καὶ γυμνάζεσθε
[29, 0]	αὐτὴν εἶχε δόξαν, ὡς οὐδένα	ἰδοῦσι	καλλίονα. ὁ δὲ ὑπὸ πλείστων
[29, 0]	τοῖς καλλίστοις, εὐψυχίᾳ καὶ ῥώμῃ.	δηλοῦσι	δὲ αἱ νῖκαι ἃς ἐνίκησε
[29, 0]	μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς οἱ πλεῖστοι	φθονοῦσι	καὶ δυσμενεῖς γίγνονται· τὸ δὲ
[29, 10]	ἴσως δὲ κἀμοὶ καὶ τοῖς	παροῦσι	προσήκων ὁ λόγος, ὥστε τοῦτο
[29, 20]	ψαμάθους καὶ τὰ ὅπλα τοῖς	δάκρυσι	τῶν Ἀχαιῶν. ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν
[29, 10]	καὶ τὸ ὅλῳ τινὰ τῷ	σώματι	ἀπειπεῖν, ἀλλὰ μὴ τῷ πληγέντι
[29, 0]	ἐν ἅπαντι μὲν γὰρ τῷ	σώματι	ἐκέκτητο αὐτό, ἀεὶ δὲ ὁμοίως,
[29, 10]	ἄν· ὁ γὰρ ἰσχυρότερος τῷ	σώματι	καὶ πλείω χρόνον πονεῖν δυνάμενος,
[29, 10]	καὶ τῶν ἄλλων τὸν βουλόμενον.	(ἔτι	δὲ ἐνθάδε μὲν ὁ κρείττων
[29, 0]	λέγειν ὑπ´ αὐτοῦ τούτου εἰσίν.	(ἔτι	δὲ καὶ ἡλικίας ἐν τούτῳ
[29, 10]	ἐν τῷ μήκει τοῦ χρόνου.	ἔτι	δὲ καὶ τόδε ἄν τις
[29, 20]	βίου, Πάτροκλόν τε καὶ Ἀντίλοχον,	ἔτι	δὲ Σαρπηδόνα καὶ Μέμνονα καὶ
[29, 10]	ὑπῆρξε δὲ ἀνδρεία καὶ εὐψυχία,	ἔτι	δὲ σωφροσύνη καὶ τὸ ἀήττητον
[29, 0]	οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν αὑτοῦ παρέχει.	ἔτι	δὲ τοῖς μὲν ἄλλοις ἀγαθοῖς
[29, 20]	θᾶττον ἐτελεύτησαν· τοσαῦται συμφοραὶ καταλαμβάνουσιν.	~ἔτι	δὲ τῶν παλαιῶν τοὺς ἐξοχωτάτους
[29, 10]	τιτρώσκεσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν ἢ πονεῖν	ἔτι	διωκόμενα. ὁμοίως δὲ καὶ ἄνδρες
[29, 10]	ἐλαχίστου ἔργου ἐπ´ ἄκρον ἐλθεῖν,	μήτι	γε ἐν τῷ μεγίστῳ καὶ
[29, 0]	ἐκείνου ἀρετῇ καὶ τῇ ἐμῇ	νεότητι	μηδὲν μακρὸν ἀπαιτεῖν μηδὲ ἀκριβῆ
[29, 10]	στρατηγὸν εὕροι τις ἂν ἐν	παντὶ	τῷ χρόνῳ ἀήττητον οὔτε ἀριστέα
[29, 10]	πρὸς ἰδιώτας ἀγωνίζεσθαι καὶ τῷ	παντὶ	φαυλοτέρους ἢ ἐξ ἁπάσης τῆς
[29, 0]	τῳ ὑπῆρξεν ὥσπερ τῷδε. ἐν	ἅπαντι	μὲν γὰρ τῷ σώματι ἐκέκτητο
[29, 0]	στρατηγοῦ ἔπαινος ἐπὶ στρατιώτῃ ἀγαθῷ	τελευτήσαντι,	τιμιώτερος δὲ παντὸς ἄρχοντος ἢ
[29, 10]	σώματι ἀπειπεῖν, ἀλλὰ μὴ τῷ	πληγέντι	μέρει, λαμπρόν. τὸν δὲ ἐπειγόμενον
[29, 0]	δὲ ἀνθρώποις, ἀλυπότατον δὲ τῷ	ἔχοντι	καὶ ἐπιγνωσθῆναι ῥᾷστον. τὰ μὲν
[29, 0]	τε λανθάνειν. ἅμα γὰρ τῷ	ἔχοντι	φαίνεται· εἴποι δ´ ἄν τις
[29, 10]	ἀθλητοῦ εἴρηκα {καὶ} ἀποδειχθέντος γε	ὅτι	ἄριστός ἐστι τῶν ἐν τῷ
[29, 0]	(Ἀλλ´ ἐμοὶ, ὦ ἄνδρες, οὐδ´	ὅτι	εἴπω ἔπεισιν ὑπὸ λύπης ἅμα
[29, 0]	φαίνεται· εἴποι δ´ ἄν τις	ὅτι	καὶ πρότερον· οὕτως ὀξεῖαν αἴσθησιν
[29, 10]	ἔγωγε οὐκ ἂν ὀκνήσαιμι εἰπεῖν	ὅτι	καὶ τῶν παλαιῶν ἡρώων, οὓς
[29, 10]	ἄνδρες ἐν πολέμῳ, καίτοι εἰδότες	ὅτι	μᾶλλον ἂν παίοιντο φεύγοντες ἢ
[29, 10]	ἐπὶ τῷ εἴδει ἔτυχον, οὐδὲν	ὅτι	μὴ περὶ τοῦ κάλλους ἀκούομεν.
[29, 0]	δ´ ἄν τις θαυμάσειε Μελαγκόμαν,	ὅτι	μορφῇ τοιοῦτος ὢν τῇ ἀνδρείᾳ
[29, 10]	ἐν τοῖς πολέμοις ἀρετῆς προκρίνω,	ὅτι	πρῶτον μὲν οἱ ἐνθάδε ἄριστοι
[29, 10]	τις οὐ ταύτῃ ὑπολαμβάνει, ἐννοείτω	ὅτι	σύες καὶ ἔλαφοι, μέχρι μὲν
[29, 10]	ἔφυγεν ἐκ μάχης. οὐδὲ γὰρ	ὅτι	ταχέως ἐτελεύτησε, διὰ τοῦτο φαίη
[29, 0]	τὸ ἐπὶ τοῖς τεθνεῶσιν ἔθος,	ὅτι	τοῖς πλεῖστα λυπουμένοις μάλιστα προσήκειν
[29, 10]	μὴ εἰδόσιν οὐδὲ πιστεῦσαι ῥᾴδιον)	ὅτι	τοσούτοις ἀνταγωνισταῖς χρησάμενος καὶ οὕτως
[29, 20]	γενναίων, οὐδ´ ἂν Ὅμηρον ἐπαινέσαιμι,	ὅτι	φησὶ δεύεσθαι τάς τε ψαμάθους
[29, 10]	{καὶ} ἀποδειχθέντος γε ὅτι ἄριστός	ἐστι	τῶν ἐν τῷ ἔργῳ. ἴσως
[29, 10]	ἄλλῳ ἢ τῇ εὐψυχίᾳ καὶ	ἰσχύϊ	δεῖ κρατεῖν· ἐν δὲ τοῖς
[29, 0]	κάλλους με ποιεῖσθαι ἐγκώμια, ἀλλ´	οὐχὶ	τοῦ ἀνδρός, οὐκ ἂν ὀρθῶς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 18/12/2008