Livre, Par.
[2, 46]	καὶ Βίαντι Σάλαρος Πριηνεύς· Πιττακῷ	Ἀντιμενίδας	καὶ Ἀλκαῖος, Ἀναξαγόρᾳ Σωσίβιος, καὶ
[2, 18]	τὰ φρύγαν´ ὑποτίθησι. καὶ πάλιν,	Εὐριπίδας	σωκρατογόμφους. καὶ Καλλίας Πεδήταις· {Α}
[2, 23]	αὐτὸν Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ	παλαιᾶς	τρυφῆς. Ἴων δὲ ὁ Χῖος
[2, 18]	ἦν υἱὸς λιθουργοῦ καὶ Φαιναρέτης	μαίας,	ὡς καὶ Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ
[2, 27]	ἀρίστων ἐπιθυμεῖς, οἴνου τ´ ἀπέχει	κἀδηφαγίας	καὶ τῶν ἄλλων ἀνοήτων. ~Ἀμειψίας
[2, 18]	Νεφέλαις· Εὐριπίδῃ δ´ ὁ τὰς	τραγῳδίας	ποιῶν τὰς περιλαλούσας οὗτός ἐστι,
[2, 38]	συνέπεισεν ἀπενέγκασθαι κατ´ αὐτοῦ γραφὴν	ἀσεβείας	καὶ τῶν νέων διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο
[2, 37]	λέγων καὶ πράττων πρὸς τῆς	Πυθίας	ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι ἀνελούσης ἐκεῖνο δὴ
[2, 22]	δεῖται κολυμβητοῦ. Ἐπεμελεῖτο δὲ καὶ	σωμασκίας,	καὶ ἦν εὐέκτης. ἐστρατεύσατο γοῦν
[2, 36]	ἔγωγ´, ἔφη, συνείθισμαι, καθαπερεὶ καὶ	τροχιλίας	ἀκούων συνεχές. ~καὶ σὺ μέν,
[2, 18]	καὶ πάλιν, Εὐριπίδας σωκρατογόμφους. καὶ	Καλλίας	Πεδήταις· {Α} Τί δὴ σὺ
[2, 22]	καὶ ταῦτα μὲν ὁ Δημήτριος.	~Ἀποδημίας	δὲ οὐκ ἐδεήθη, καθάπερ οἱ
[2, 29]	Εὐθύφρονα δὲ τῷ πατρὶ γραψάμενον	ξενοκτονίας	δίκην περὶ ὁσίου τινὰ διαλεχθεὶς
[2, 45]	διειλέχθαι· ὅπου γε καὶ περὶ	προνοίας	τινὰ διαλέγεται, καθά φησι καὶ
[2, 45]	Ἀριστοτέλης μάγον τινὰ ἐλθόντα ἐκ	Συρίας	εἰς Ἀθήνας τά τε ἄλλα
[2, 27]	οὕτως. ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας	σοφίας	ἄνθρωπε δικαίως ὡς εὐδαίμων παρ´
[2, 28]	κἀδηφαγίας καὶ τῶν ἄλλων ἀνοήτων.	~Ἀμειψίας	δ´ ἐν τρίβωνι παράγων αὐτὸν
[2, 26]	ἐνόσησε. ~Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης δύο	γυναῖκας	αὐτὸν ἀγαγέσθαι· προτέραν μὲν Ξανθίππην,
[2, 42]	οἳ θάνατον αὐτοῦ κατέγνωσαν, προσθέντες	ἄλλας	ψήφους ὀγδοήκοντα. καὶ δεθεὶς μετ´
[2, 42]	ὀγδοήκοντα. καὶ δεθεὶς μετ´ οὐ	πολλὰς	ἡμέρας ἔπιε τὸ κώνειον, πολλὰ
[2, 28]	ματαιόταθ´, ἥκεις καὶ σὺ πρὸς	ἡμᾶς.	καρτερικός γ´ εἶ. πόθεν ἄν
[2, 36]	εἰ δ´ οὔ, οὐδὲν πρὸς	ἡμᾶς.	πρὸς Ξανθίππην πρότερον μὲν λοιδοροῦσαν,
[2, 21]	φυσικὴν θεωρίαν μηδὲν εἶναι πρὸς	ἡμᾶς,	τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἐπί τε
[2, 41]	ἀποτῖσαι, πέντε καὶ εἴκοσιν ἔφη	δραχμὰς	ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ ἑκατόν
[2, 19]	ἐν ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί φασιν,	ἐνδεδυμένας	οὔσας. ὅθεν καὶ Τίμωνα ἐν
[2, 45]	τινὰ ἐλθόντα ἐκ Συρίας εἰς	Ἀθήνας	τά τε ἄλλα καταγνῶναι τοῦ
[2, 19]	λαξόος, ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους	ἀποφήνας,	μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς εἰρωνευτής. ἦν
[2, 33]	ἔλεγέ τε θαυμάζειν τῶν τὰς	λιθίνας	εἰκόνας κατασκευαζομένων τοῦ μὲν λίθου
[2, 19]	σοφάς. ~Ἀκούσας δὲ Ἀναξαγόρου κατά	τινας,	ἀλλὰ καὶ Δάμωνος, ὡς Ἀλέξανδρος
[2, 42]	φησιν. ἀλλὰ καὶ παιᾶνα κατά	τινας	ἐποίησεν, οὗ ἡ ἀρχή· Δήλι´
[2, 31]	τὸ κάλλος ὑπερεῖδεν Ἀλκιβιάδου κατά	τινας.	καὶ ἐπῄνει σχολὴν ὡς κάλλιστον
[2, 33]	τε θαυμάζειν τῶν τὰς λιθίνας	εἰκόνας	κατασκευαζομένων τοῦ μὲν λίθου προνοεῖν
[2, 30]	δείξας αὐτῷ τοῦ κουρέως Μειδίου	ἀλεκτρυόνας	ἀντίον τῶν Καλλίου πτερυξαμένους. καὶ
[2, 19]	καὶ οἱ τριάκοντα αὐτὸν ἐκώλυσαν	τέχνας	~διδάσκειν λόγων, ὥς φησι Ξενοφῶν
[2, 30]	εἰς φρόνημα Ἰφικράτην τὸν στρατηγόν,	δείξας	αὐτῷ τοῦ κουρέως Μειδίου ἀλεκτρυόνας
[2, 35]	δέ, ἔφη, δικαίως ἐβούλου; ὄναρ	δόξας	τινὰ αὐτῷ λέγειν, ἤματί κεν
[2, 42]	καὶ δεθεὶς μετ´ οὐ πολλὰς	ἡμέρας	ἔπιε τὸ κώνειον, πολλὰ καλὰ
[2, 26]	μίαν, παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ ἐξ	ἑτέρας·	ὅθεν τοῦτο ποιῆσαι καὶ Σωκράτην.
[2, 26]	Μυρτώ φασιν· ἔνιοι δὲ καὶ	ἀμφοτέρας	ἔχειν ὁμοῦ, ὧν ἐστι Σάτυρός
[2, 38]	γραφὴν ἀσεβείας καὶ τῶν νέων	διαφθορᾶς.	Ἀπηνέγκατο μὲν οὖν τὴν γραφὴν
[2, 43]	εὐθὺς μετέγνωσαν, ὥστε κλεῖσαι καὶ	παλαίστρας	καὶ γυμνάσια. καὶ τοὺς μὲν
[2, 32]	ἐωνημένους ἀπογινώσκειν ἔλεγεν εἰς τὰς	ὥρας	ἐλθεῖν. καί ποτε ἐρωτηθείς, τίς
[2, 34]	αἰσχροί, παιδείᾳ τὴν δυσείδειαν ἐπικαλύπτοιεν.	~Καλέσας	ἐπὶ δεῖπνον πλουσίους, καὶ τῆς
[2, 27]	μὲν οὕτως. ὦ τῆς μεγάλης	ἐπιθυμήσας	σοφίας ἄνθρωπε δικαίως ὡς εὐδαίμων
[2, 33]	ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε,	φήσας	γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον μὲν μὴ
[2, 19]	ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί φασιν, ἐνδεδυμένας	οὔσας.	ὅθεν καὶ Τίμωνα ἐν τοῖς
[2, 19]	περιλαλούσας οὗτός ἐστι, τὰς σοφάς.	~Ἀκούσας	δὲ Ἀναξαγόρου κατά τινας, ἀλλὰ
[2, 18]	ὁ τὰς τραγῳδίας ποιῶν τὰς	περιλαλούσας	οὗτός ἐστι, τὰς σοφάς. ~Ἀκούσας
[2, 19]	λίθους· εἶναί τε αὐτοῦ καὶ	τὰς	ἐν ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί φασιν,
[2, 33]	μεταγνώσῃ. ἔλεγέ τε θαυμάζειν τῶν	τὰς	λιθίνας εἰκόνας κατασκευαζομένων τοῦ μὲν
[2, 18]	δ´ ὁ τὰς τραγῳδίας ποιῶν	τὰς	περιλαλούσας οὗτός ἐστι, τὰς σοφάς.
[2, 18]	ποιῶν τὰς περιλαλούσας οὗτός ἐστι,	τὰς	σοφάς. ~Ἀκούσας δὲ Ἀναξαγόρου κατά
[2, 18]	Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Εὐριπίδῃ δ´ ὁ	τὰς	τραγῳδίας ποιῶν τὰς περιλαλούσας οὗτός
[2, 32]	πολλοῦ ἐωνημένους ἀπογινώσκειν ἔλεγεν εἰς	τὰς	ὥρας ἐλθεῖν. καί ποτε ἐρωτηθείς,
[2, 31]	ἐν Εὐθυδήμῳ φησίν. ~Χαρμίδου τε	οἰκέτας	αὐτῷ διδόντος, ἵν´ ἀπ´ αὐτῶν
[2, 19]	αὐτοῦ καὶ τὰς ἐν ἀκροπόλει	Χάριτας	ἔνιοί φασιν, ἐνδεδυμένας οὔσας. ὅθεν
[2, 39]	Μέλητον ὑπὲρ τῶν ποιητῶν, οὓς	ἅπαντας	ὁ Σωκράτης διέσυρε. Φαβωρῖνος δέ
[2, 26]	Ἱερώνυμος ὁ Ῥόδιος. φασὶ γὰρ	βουληθέντας	Ἀθηναίους διὰ τὸ λειπανδρεῖν συναυξῆσαι
[2, 38]	καὶ ὅτι διήλεγχε τοὺς μέγα	φρονοῦντας	ἐφ´ ἑαυτοῖς ὡς ἀνοήτους, καθάπερ
[2, 41]	τὸ βῆμα ἀναβάντων· τοὺς δὲ	δικαστὰς	ἐκβοῆσαι, Κατάβα, κατάβα" τουτέστι κατάβηθι.
[2, 33]	κράτιστον εἰκῆ ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα,	ἀναστὰς	ἐξῆλθε, φήσας γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον
[2, 18]	τὰς περιλαλούσας οὗτός ἐστι, τὰς	σοφάς.	~Ἀκούσας δὲ Ἀναξαγόρου κατά τινας,
[2, 29]	τὸν Λύσιν δὲ ἠθικώτατον ἐποίησε	προτρέψας.	ἦν γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ τῶν
[2, 18]	Εὐριπίδῃ· ὅθεν Μνησίλοχος οὕτω φησί·	Φρύγες	ἐστὶ καινὸν δρᾶμα τοῦτ´ Εὐριπίδου,
[2, 36]	ἔλεγε δὲ τοῖς κωμικοῖς δεῖν	ἐπίτηδες	ἑαυτὸν διδόναι· εἰ μὲν γάρ
[2, 22]	δόξαν αὐτούς, ἀλλ´ ὥστε τὸ	ἀληθὲς	ἐκμαθεῖν πειρᾶσθαι. φασὶ δ´ Εὐριπίδην
[2, 36]	τὸ διερρωγὸς τοῦ τρίβωνος εἰς	τοὐμφανές,	ὁρῶ σου, ἔφη, διὰ τοῦ
[2, 38]	φησιν Ἕρμιππος, ἢ Ἄνυτος, ὥς	τινες·	προητοίμασε δὲ πάντα Λύκων ὁ
[2, 47]	δὲ φερομένων δέκα οἱ διασημότατοι	τέσσαρες,	Αἰσχίνης, Φαίδων, Εὐκλείδης, Ἀρίστιππος. λεκτέον
[2, 41]	καὶ εἰπεῖν, νεώτατος ὤν, ὦ	ἄνδρες	Ἀθηναῖοι, τῶν ἐπὶ τὸ βῆμα
[2, 28]	τρίβωνι παράγων αὐτὸν φησὶν οὕτως·	Σώκρατες	ἀνδρῶν βέλτιστ´ ὀλίγων, πολλῷ δὲ
[2, 37]	πυκτευόντων ἕκαστος ὑμῶν λέγῃ, εὖ	Σώκρατες,	εὖ Ξανθίππη; ἔλεγε συνεῖναι τραχείᾳ
[2, 46]	νυν ἐν Διὸς ὤν, ὦ	Σώκρατες·	ἦ σε γὰρ ὄντως καὶ
[2, 37]	ἀλλ´ ὡς ἐκεῖνοι, φησί, τούτων	κρατήσαντες	ῥᾳδίως τῶν ἄλλων περιγίνονται, οὕτω
[2, 42]	Καὶ οἳ θάνατον αὐτοῦ κατέγνωσαν,	προσθέντες	ἄλλας ψήφους ὀγδοήκοντα. καὶ δεθεὶς
[2, 27]	λανθάνουσιν ἑαυτοὺς δι´ ὧν σκώπτουσιν	ἐπαινοῦντες	αὐτόν. Ἀριστοφάνης μὲν οὕτως. ὦ
[2, 25]	ἐγὼ χρείαν οὐκ ἔχω. καὶ	συνεχὲς	ἐκεῖνα ἀνεφθέγγετο τὰ ἰαμβεῖα· τὰ
[2, 36]	συνείθισμαι, καθαπερεὶ καὶ τροχιλίας ἀκούων	συνεχές.	~καὶ σὺ μέν, εἶπε, χηνῶν
[2, 33]	ἠξίου δὲ καὶ τοὺς νέους	συνεχὲς	κατοπτρίζεσθαι, ἵν´ εἰ μὲν καλοὶ
[2, 32]	οἶδεν ἐκμανθάνειν. ἔτι τε ὠρχεῖτο	συνεχές,	τῇ τοῦ σώματος εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν
[2, 26]	ἀγαγέσθαι· προτέραν μὲν Ξανθίππην, ἐξ	ἧς	αὐτῷ γενέσθαι Λαμπροκλέα· δευτέραν δὲ
[2, 26]	ἣν καὶ ἄπροικον λαβεῖν, ἐξ	ἧς	γενέσθαι Σωφρονίσκον καὶ Μενέξενον. οἱ
[2, 43]	καὶ γὰρ Ὅμηρον καθά φησιν	Ἡρακλείδης,	πεντήκοντα δραχμαῖς ὡς μαινόμενον ἐζημίωσαν,
[2, 47]	οἱ διασημότατοι τέσσαρες, Αἰσχίνης, Φαίδων,	Εὐκλείδης,	Ἀρίστιππος. λεκτέον δὴ πρῶτον περὶ
[2, 42]	καὶ εἴκοσιν ἔφη δραχμὰς ἀποτίσειν.	~Εὐβουλίδης	μὲν γὰρ ἑκατόν φησιν ὁμολογῆσαι·
[2, 30]	τῶν Καλλίου πτερυξαμένους. καὶ αὐτὸν	Γλαυκωνίδης	ἠξίου τῇ πόλει περιποιεῖν καθάπερ
[2, 44]	περὶ Αἰσχύλον ἐτίμησαν εἰκόνι χαλκῇ.	~Εὐριπίδης	δὲ καὶ ὀνειδίζει αὐτοῖς ἐν
[2, 45]	ἤκουσαν Ἀναξαγόρου, καὶ οὗτος καὶ	Εὐριπίδης,	ὃς καὶ τῷ πρώτῳ ἔτει
[2, 46]	Ἀμφιμένης ὁ Κῷος· Θάλητι δὲ	Φερεκύδης	καὶ Βίαντι Σάλαρος Πριηνεύς· Πιττακῷ
[2, 40]	ἔχον. ~Ἡ δ´ ἀντωμοσία τῆς	δίκης	τοῦτον εἶχε τὸν τρόπον· ἀνακεῖται
[2, 46]	φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τρίτῳ Περὶ	ποιητικῆς,	ἐφιλονείκει Ἀντίλοχος Λήμνιος καὶ Ἀντιφῶν
[2, 24]	καλλίστους λόγους ἐκείνους δεδεμένον διαθέσθαι.	Αὐτάρκης	τε ἦν καὶ σεμνός. καί
[2, 27]	Ἀριστοφάνης μὲν οὕτως. ὦ τῆς	μεγάλης	ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε δικαίως ὡς
[2, 26]	μόνος οὐκ ἐνόσησε. ~Φησὶ δ´	Ἀριστοτέλης	δύο γυναῖκας αὐτὸν ἀγαγέσθαι· προτέραν
[2, 46]	στόματι. Τούτῳ τις, καθά φησιν	Ἀριστοτέλης	ἐν τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς, ἐφιλονείκει
[2, 45]	ἀνατιθεὶς πάντα Σωκράτει. Φησὶ δ´	Ἀριστοτέλης	μάγον τινὰ ἐλθόντα ἐκ Συρίας
[2, 23]	Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ Πυθώδε ἐλθεῖν	Ἀριστοτέλης	φησίν· ἀλλὰ καὶ εἰς Ἰσθμόν,
[2, 23]	κωλύοντος. ὅτε καὶ μεῖναι νυκτὸς	ὅλης	ἐφ´ ἑνὸς σχήματος αὐτόν φασι,
[2, 29]	ἀποτρέψαι. ὥσπερ τὸν Θεαίτητον περὶ	ἐπιστήμης	διαλεχθεὶς ἔνθεον ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ
[2, 44]	τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς	ἑβδόμης	Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε καθαίρουσιν
[2, 46]	ζῶντι, τελευτήσαντι δὲ ὁ προειρημένος	Ξενοφάνης·	καὶ Πινδάρῳ Ἀμφιμένης ὁ Κῷος·
[2, 46]	Σύαγρος Ὁμήρῳ ζῶντι, ἀποθανόντι δὲ	Ξενοφάνης	ὁ Κολοφώνιος· καὶ Κέρκωψ Ἡσιόδῳ
[2, 20]	λόγων, ὥς φησι Ξενοφῶν καὶ	Ἀριστοφάνης	αὐτὸν κωμῳδεῖ ὡς τὸν ἥττω
[2, 28]	ὑπεροπτικὸν καὶ μεγαλόφρον ἐμφαίνει καὶ	Ἀριστοφάνης	λέγων οὕτως· ὅτι βρενθύει τ´
[2, 27]	δι´ ὧν σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες αὐτόν.	Ἀριστοφάνης	μὲν οὕτως. ὦ τῆς μεγάλης
[2, 18]	γάρ μοι· Σωκράτης γὰρ αἴτιος.	Ἀριστοφάνης	Νεφέλαις· Εὐριπίδῃ δ´ ὁ τὰς
[2, 39]	δὲ πάντα Λύκων ὁ δημαγωγός.	~Ἀντισθένης	δ´ ἐν ταῖς τῶν Φιλοσόφων
[2, 31]	γοῦν τινος αὐτῷ ὡς εἴη	Ἀντισθένης	μητρὸς Θρᾴττης, σὺ δ´ ᾤου,
[2, 47]	οἱ κορυφαιότατοι μὲν Πλάτων, Ξενοφῶν,	Ἀντισθένης·	τῶν δὲ φερομένων δέκα οἱ
[2, 46]	ὁ προειρημένος Ξενοφάνης· καὶ Πινδάρῳ	Ἀμφιμένης	ὁ Κῷος· Θάλητι δὲ Φερεκύδης
[2, 37]	αὐτῆς ἐν ἀγορᾷ καὶ θοἰμάτιον	περιελομένης	συνεβούλευον οἱ γνώριμοι χερσὶν ἀμύνασθαι·
[2, 34]	δεῖπνον πλουσίους, καὶ τῆς Ξανθίππης	αἰδουμένης	ἔφη, θάρρει· εἰ μὲν γὰρ
[2, 34]	δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ εἰπόντος,	πένης	εἰμὶ καὶ ἄλλο μὲν οὐδὲν
[2, 47]	φερομένων δέκα οἱ διασημότατοι τέσσαρες,	Αἰσχίνης,	Φαίδων, Εὐκλείδης, Ἀρίστιππος. λεκτέον δὴ
[2, 34]	ἐπὶ δεῖπνον πλουσίους, καὶ τῆς	Ξανθίππης	αἰδουμένης ἔφη, θάρρει· εἰ μὲν
[2, 33]	μή, ἔφη, ὃ ἂν αὐτῶν	ποιήσῃς,	μεταγνώσῃ. ἔλεγέ τε θαυμάζειν τῶν
[2, 37]	πρὸς τῆς Πυθίας ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι	ἀνελούσης	ἐκεῖνο δὴ τὸ περιφερόμενον. ἀνδρῶν
[2, 35]	τοῦτ´ Ἀναξαγόραν φασίν. τῆς γυναικὸς	εἰπούσης,	ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ δέ, ἔφη,
[2, 35]	οἱ δὲ τοῦτ´ Ἀναξαγόραν φασίν.	τῆς	γυναικὸς εἰπούσης, ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ
[2, 40]	οὕτως ἔχον. ~Ἡ δ´ ἀντωμοσία	τῆς	δίκης τοῦτον εἶχε τὸν τρόπον·
[2, 44]	ἐπὶ Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ ἔτει	τῆς	ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ,
[2, 45]	ὃς καὶ τῷ πρώτῳ ἔτει	τῆς	ἑβδομηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη ἐπὶ
[2, 24]	στρατηγῶν. καὶ ἐνὸν αὐτῷ ἀποδρᾶναι	τῆς	εἱρκτῆς μὴ ἐθελῆσαι· τοῖς τε
[2, 42]	ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν δίκην	τῆς	ἐν πρυτανείῳ σιτήσεως. Καὶ οἳ
[2, 44]	ἐτελεύτησε δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει	τῆς	ἐνενηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς ἐτῶν
[2, 20]	ἀπὸ τοῦ ἐργαστηρίου καὶ παιδεῦσαι	τῆς	κατὰ ψυχὴν χάριτος ἐρασθέντα Δημήτριός
[2, 27]	αὐτόν. Ἀριστοφάνης μὲν οὕτως. ὦ	τῆς	μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε δικαίως
[2, 34]	~Καλέσας ἐπὶ δεῖπνον πλουσίους, καὶ	τῆς	Ξανθίππης αἰδουμένης ἔφη, θάρρει· εἰ
[2, 37]	τοιαῦτα λέγων καὶ πράττων πρὸς	τῆς	Πυθίας ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι ἀνελούσης ἐκεῖνο
[2, 39]	ἀνασταθέντων, ἃ γέγονεν ἔτεσιν ἓξ	τῆς	τοῦ Σωκράτους τελευτῆς ὕστερον. καὶ
[2, 46]	ὁ τερατοσκόπος, ὡς Πυθαγόρᾳ Κύλων	Κροτωνιάτης·	καὶ Σύαγρος Ὁμήρῳ ζῶντι, ἀποθανόντι
[2, 38]	ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ τὸν λόγον	Πολυκράτης	ὁ σοφιστής, ὥς φησιν Ἕρμιππος,
[2, 45]	καὶ ἄλλων τινῶν φυσικῶν, ἃ	Σωκράτης	ἀρνεῖται, περὶ τούτων αὐτὸς λέγει,
[2, 18]	μέγα; {Β} Ἔξεστι γάρ μοι·	Σωκράτης	γὰρ αἴτιος. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Εὐριπίδῃ
[2, 45]	καὶ περὶ τῶν φυσικῶν ὁ	Σωκράτης	διειλέχθαι· ὅπου γε καὶ περὶ
[2, 39]	τῶν ποιητῶν, οὓς ἅπαντας ὁ	Σωκράτης	διέσυρε. Φαβωρῖνος δέ φησιν ἐν
[2, 47]	τρόπον. Γέγονε δὲ καὶ ἕτερος	Σωκράτης,	ἱστορικός, περιήγησιν Ἄργους γεγραφώς· καὶ
[2, 40]	Πιτθεὺς Σωκράτει Σωφρονίσκου Ἀλωπεκῆθεν· ἀδικεῖ	Σωκράτης,	οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει
[2, 37]	δὴ τὸ περιφερόμενον. ἀνδρῶν ἁπάντων	Σωκράτης	σοφώτατος. ~ἀφ´ οὗ δὴ καὶ
[2, 18]		~ΣΩΚΡΑΤΗΣ.	Σωκράτης Σωφρονίσκου μὲν ἦν υἱὸς
[2, 18]	~ΣΩΚΡΑΤΗΣ.	Σωκράτης	Σωφρονίσκου μὲν ἦν υἱὸς λιθουργοῦ
[2, 18]	δρᾶμα τοῦτ´ Εὐριπίδου, ᾧ καὶ	Σωκράτης	τὰ φρύγαν´ ὑποτίθησι. καὶ πάλιν,
[2, 33]	ἐν τῇ αὐτοῦ εἰπόντος περὶ	ἀρετῆς,	κράτιστον εἰκῆ ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα,
[2, 18]	μὲν ἦν υἱὸς λιθουργοῦ καὶ	Φαιναρέτης	μαίας, ὡς καὶ Πλάτων ἐν
[2, 47]	περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ ἕτερος ἐπιγραμμάτων	ποιητής·	καὶ ὁ Κῷος, ἐπικλήσεις θεῶν
[2, 22]	δὲ καὶ σωμασκίας, καὶ ἦν	εὐέκτης.	ἐστρατεύσατο γοῦν εἰς Ἀμφίπολιν· καὶ
[2, 24]	καὶ ἐνὸν αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς	εἱρκτῆς	μὴ ἐθελῆσαι· τοῖς τε κλαίουσιν
[2, 44]	τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς ἐνενηκοστῆς	πέμπτης	Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς ἐτῶν ἑβδομήκοντα. ταὐτά
[2, 45]	τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς	πέμπτης	Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη ἐπὶ Καλλιάδου. Δοκεῖ
[2, 27]	διάξεις. εἶ γὰρ μνήμων καὶ	φροντιστής,	καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν ἐν
[2, 38]	δὲ τὸν λόγον Πολυκράτης ὁ	σοφιστής,	ὥς φησιν Ἕρμιππος, ἢ Ἄνυτος,
[2, 44]	Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς	ἑβδομηκοστῆς	ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε
[2, 45]	καὶ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς	ἑβδομηκοστῆς	πέμπτης Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη ἐπὶ Καλλιάδου.
[2, 44]	δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς	ἐνενηκοστῆς	πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς ἐτῶν ἑβδομήκοντα.
[2, 23]	δὲ καὶ εἰς Ποτίδαιαν διὰ	θαλάττης·	πεζῇ γὰρ οὐκ ἐνῆν τοῦ
[2, 31]	αὐτῷ ὡς εἴη Ἀντισθένης μητρὸς	Θρᾴττης,	σὺ δ´ ᾤου, ἔφη, οὕτως
[2, 37]	φησί, Ξανθίππη παιδία γεννᾷ. ποτὲ	αὐτῆς	ἐν ἀγορᾷ καὶ θοἰμάτιον περιελομένης
[2, 39]	ἔτεσιν ἓξ τῆς τοῦ Σωκράτους	τελευτῆς	ὕστερον. καὶ ἔστιν οὕτως ἔχον.
[2, 19]	ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς	εἰρωνευτής.	ἦν γὰρ καὶ ἐν τοῖς
[2, 23]	Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς	τρυφῆς.	Ἴων δὲ ὁ Χῖος καὶ
[2, 19]	ἄρα τῶν ἀπέκλινεν ὁ λαξόος,	ἐννομολέσχης,	Ἑλλήνων ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ
[2, 41]	κατάβηθι. ὁ δ´ οὖν κατεδικάσθη	διακοσίαις	ὀγδοήκοντα μιᾷ πλείοσι ψήφοις τῶν
[2, 18]	μοι· Σωκράτης γὰρ αἴτιος. Ἀριστοφάνης	Νεφέλαις·	Εὐριπίδῃ δ´ ὁ τὰς τραγῳδίας
[2, 43]	Ὅμηρον καθά φησιν Ἡρακλείδης, πεντήκοντα	δραχμαῖς	ὡς μαινόμενον ἐζημίωσαν, καὶ Τυρταῖον
[2, 21]	τέτυκται. πολλάκις δὲ βιαιότερον ἐν	ταῖς	ζητήσεσι διαλεγόμενον κονδυλίζεσθαι καὶ παρατίλλεσθαι,
[2, 39]	ὁ δημαγωγός. ~Ἀντισθένης δ´ ἐν	ταῖς	τῶν Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ Πλάτων
[2, 18]	πάλιν, Εὐριπίδας σωκρατογόμφους. καὶ Καλλίας	Πεδήταις·	{Α} Τί δὴ σὺ σεμνὴ
[2, 30]	ἐριστικοὺς λόγους, ὦ Εὐκλείδη, ἔφη,	σοφισταῖς	μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις δὲ
[2, 39]	δ´ ἐν ταῖς τῶν Φιλοσόφων	Διαδοχαῖς	καὶ Πλάτων ἐν Ἀπολογίᾳ τρεῖς
[2, 19]	καὶ Δάμωνος, ὡς Ἀλέξανδρος ἐν	Διαδοχαῖς,	μετὰ τὴν ἐκείνου καταδίκην διήκουσεν
[2, 45]	μάγον τινὰ ἐλθόντα ἐκ Συρίας	εἰς	Ἀθήνας τά τε ἄλλα καταγνῶναι
[2, 22]	καὶ ἦν εὐέκτης. ἐστρατεύσατο γοῦν	εἰς	Ἀμφίπολιν· καὶ Ξενοφῶντα ἀφ´ ἵππου
[2, 46]	αὐτῷ. ~Ἔστι δὲ καὶ ἡμῶν	εἰς	αὐτὸν οὕτω· πῖνέ νυν ἐν
[2, 23]	ἐλθεῖν Ἀριστοτέλης φησίν· ἀλλὰ καὶ	εἰς	Ἰσθμόν, ὡς Φαβωρῖνος ἐν τῷ
[2, 23]	οἱ ἐπέλθοι. ἐστρατεύσατο δὲ καὶ	εἰς	Ποτίδαιαν διὰ θαλάττης· πεζῇ γὰρ
[2, 23]	ὁ Χῖος καὶ νέον ὄντα	εἰς	Σάμον σὺν Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ
[2, 25]	ἦν λαβών. πολλάκις δ´ ἀφορῶν	εἰς	τὰ πλήθη τῶν πιπρασκομένων ἔλεγε
[2, 32]	ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους ἀπογινώσκειν ἔλεγεν	εἰς	τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί ποτε
[2, 25]	εἰς τοὺς τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ	εἰς	τὸν βίον. ὑπερεφρόνησε δὲ καὶ
[2, 36]	Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς τοῦ τρίβωνος	εἰς	τοὐμφανές, ὁρῶ σου, ἔφη, διὰ
[2, 25]	ἀργυρώματ´ ἐστὶν ἥ τε πορφύρα	εἰς	τοὺς τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ εἰς
[2, 35]	ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην ἔφη,	εἰς	τρίτην ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί τε αὐτῷ
[2, 30]	οἰκείως ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε δὲ καὶ	εἰς	φρόνημα Ἰφικράτην τὸν στρατηγόν, δείξας
[2, 42]	προσθέντες ἄλλας ψήφους ὀγδοήκοντα. καὶ	δεθεὶς	μετ´ οὐ πολλὰς ἡμέρας ἔπιε
[2, 33]	ἀρετὴν δ´ οὕτως ἐᾶν ἀπολωλέναι.	ἐρωτηθεὶς	πότερον γήμαι ἢ μή, ἔφη,
[2, 32]	τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί ποτε	ἐρωτηθείς,	τίς ἀρετὴ νέου, τὸ μηδὲν
[2, 45]	περὶ τούτων αὐτὸς λέγει, καίπερ	ἀνατιθεὶς	πάντα Σωκράτει. Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης
[2, 20]	βίου διελέχθη καὶ πρῶτος φιλοσόφων	καταδικασθεὶς	ἐτελεύτα. φησὶ δ´ αὐτὸν Ἀριστόξενος
[2, 45]	καὶ Πλάτων ἐν τῇ Ἀπολογίᾳ	μνησθεὶς	Ἀναξαγόρου καὶ ἄλλων τινῶν φυσικῶν,
[2, 42]	τὸ κώνειον, πολλὰ καλὰ κἀγαθὰ	διαλεχθείς,	ἃ Πλάτων ἐν τῷ Φαίδωνί
[2, 29]	ξενοκτονίας δίκην περὶ ὁσίου τινὰ	διαλεχθεὶς	ἀπήγαγε. καὶ τὸν Λύσιν δὲ
[2, 29]	ὥσπερ τὸν Θεαίτητον περὶ ἐπιστήμης	διαλεχθεὶς	ἔνθεον ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ Πλάτων
[2, 28]	βέλτιστ´ ὀλίγων, πολλῷ δὲ ματαιόταθ´,	ἥκεις	καὶ σὺ πρὸς ἡμᾶς. καρτερικός
[2, 35]	φασίν. τῆς γυναικὸς εἰπούσης, ἀδίκως	ἀποθνήσκεις,	σὺ δέ, ἔφη, δικαίως ἐβούλου;
[2, 28]	ἐν ταῖσιν ὁδοῖς, καὶ τὠφθαλμὼ	παραβάλλεις,	κἀνυπόδητος κακὰ πόλλ´ ἀνέχει, κἀν
[2, 27]	ῥιγῶν ἄχθει λίαν, οὔτ´ ἀρίστων	ἐπιθυμεῖς,	οἴνου τ´ ἀπέχει κἀδηφαγίας καὶ
[2, 27]	ἐν τῇ γνώμῃ, κοὔτε τι	κάμνεις	οὔθ´ ἑστὼς οὔτε βαδίζων, οὔτε
[2, 18]	Τί δὴ σὺ σεμνὴ καὶ	φρονεῖς	οὕτω μέγα; {Β} Ἔξεστι γάρ
[2, 27]	παρ´ Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι	διάξεις.	εἶ γὰρ μνήμων καὶ φροντιστής,
[2, 28]	κακὰ πόλλ´ ἀνέχει, κἀν ἡμῖν	σεμνοπροσωπεῖς.	καίτοι ἐνίοτε πρὸς τοὺς καιροὺς
[2, 39]	Διαδοχαῖς καὶ Πλάτων ἐν Ἀπολογίᾳ	τρεῖς	αὐτοῦ κατηγορῆσαί φασιν, Ἄνυτον καὶ
[2, 47]	ἐπιγραμμάτων ποιητής· καὶ ὁ Κῷος,	ἐπικλήσεις	θεῶν γεγραφώς.
[2, 25]	ἦν τὴν δίαιταν οὕτως ὥστε	πολλάκις	Ἀθήνησι λοιμῶν γενομένων μόνος οὐκ
[2, 25]	ποιησαίμην, καταγέλαστος ἂν ἦν λαβών.	πολλάκις	δ´ ἀφορῶν εἰς τὰ πλήθη
[2, 21]	κακόν τ´ ἀγαθόν τε τέτυκται.	πολλάκις	δὲ βιαιότερον ἐν ταῖς ζητήσεσι
[2, 40]	ἀδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν ἡ	πόλις	νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἕτερα
[2, 28]	ὅτι βρενθύει τ´ ἐν ταῖσιν	ὁδοῖς,	καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις, κἀνυπόδητος κακὰ
[2, 27]	ἄνθρωπε δικαίως ὡς εὐδαίμων παρ´	Ἀθηναίοις	καὶ τοῖς Ἕλλησι διάξεις. εἶ
[2, 36]	πρόσεστι ταῦτα. ἔλεγε δὲ τοῖς	κωμικοῖς	δεῖν ἐπίτηδες ἑαυτὸν διδόναι· εἰ
[2, 44]	καθά φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς	Χρονικοῖς,	ἐπὶ Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ ἔτει
[2, 47]	εἶτα περὶ Ἀντισθένους ἐν τοῖς	κυνικοῖς,	ἔπειτα περὶ τῶν Σωκρατικῶν, εἶθ´
[2, 19]	ἦν γὰρ καὶ ἐν τοῖς	ῥητορικοῖς	δεινός, ὥς φησι καὶ Ἰδομενεύς·
[2, 37]	οὕτω κἀγὼ Ξανθίππῃ χρώμενος τοῖς	ἄλλοις	ἀνθρώποις συμπεριενεχθήσομαι. Ταῦτα δὴ καὶ
[2, 19]	ὅθεν καὶ Τίμωνα ἐν τοῖς	Σίλλοις	εἰπεῖν· ἐκ δ´ ἄρα τῶν
[2, 22]	αὐτόθι μένων φιλονεικότερον συνεζήτει τοῖς	προσδιαλεγομένοις,	οὐχ ὥστε ἀφελέσθαι τὴν δόξαν
[2, 37]	γυναικὶ καθάπερ οἱ ἱππικοὶ θυμοειδέσιν	ἵπποις.	ἀλλ´ ὡς ἐκεῖνοι, φησί, τούτων
[2, 30]	ἔφη, σοφισταῖς μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι,	ἀνθρώποις	δὲ οὐδαμῶς. ἄχρηστον γὰρ ᾤετο
[2, 37]	κἀγὼ Ξανθίππῃ χρώμενος τοῖς ἄλλοις	ἀνθρώποις	συμπεριενεχθήσομαι. Ταῦτα δὴ καὶ τοιαῦτα
[2, 37]	περιγίνονται, οὕτω κἀγὼ Ξανθίππῃ χρώμενος	τοῖς	ἄλλοις ἀνθρώποις συμπεριενεχθήσομαι. Ταῦτα δὴ
[2, 27]	ὡς εὐδαίμων παρ´ Ἀθηναίοις καὶ	τοῖς	Ἕλλησι διάξεις. εἶ γὰρ μνήμων
[2, 47]	Ξενοφῶντος, εἶτα περὶ Ἀντισθένους ἐν	τοῖς	κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ τῶν Σωκρατικῶν,
[2, 36]	οὐ πρόσεστι ταῦτα. ἔλεγε δὲ	τοῖς	κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες ἑαυτὸν διδόναι·
[2, 24]	ἔκ τε τοῦ μὴ εἶξαι	τοῖς	περὶ Κριτίαν κελεύουσι Λέοντα τὸν
[2, 22]	λοιπὸν αὐτόθι μένων φιλονεικότερον συνεζήτει	τοῖς	προσδιαλεγομένοις, οὐχ ὥστε ἀφελέσθαι τὴν
[2, 19]	εἰρωνευτής. ἦν γὰρ καὶ ἐν	τοῖς	ῥητορικοῖς δεινός, ὥς φησι καὶ
[2, 19]	οὔσας. ὅθεν καὶ Τίμωνα ἐν	τοῖς	Σίλλοις εἰπεῖν· ἐκ δ´ ἄρα
[2, 24]	ἀποδρᾶναι τῆς εἱρκτῆς μὴ ἐθελῆσαι·	τοῖς	τε κλαίουσιν αὐτὸν ἐπιπλῆξαι καὶ
[2, 44]	δέ, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν	τοῖς	Χρονικοῖς, ἐπὶ Ἀφεψίωνος τῷ τετάρτῳ
[2, 44]	χαλκῇ. ~Εὐριπίδης δὲ καὶ ὀνειδίζει	αὐτοῖς	ἐν τῷ Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´
[2, 38]	διήλεγχε τοὺς μέγα φρονοῦντας ἐφ´	ἑαυτοῖς	ὡς ἀνοήτους, καθάπερ ἀμέλει καὶ
[2, 41]	κατεδικάσθη διακοσίαις ὀγδοήκοντα μιᾷ πλείοσι	ψήφοις	τῶν ἀπολυουσῶν· καὶ τιμωμένων τῶν
[2, 19]	καὶ παιδικὰ γενέσθαι φησὶν Ἀριστόξενος.	Δοῦρις	δὲ καὶ δουλεῦσαι αὐτὸν καὶ
[2, 35]	κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι, κἀκείνων, εἶπεν, ἡ	φύσις.	οἱ δὲ τοῦτ´ Ἀναξαγόραν φασίν.
[2, 32]	ὥρας ἐλθεῖν. καί ποτε ἐρωτηθείς,	τίς	ἀρετὴ νέου, τὸ μηδὲν ἄγαν,
[2, 46]	ἐξέπιον τοῦτο τεῷ στόματι. Τούτῳ	τις,	καθά φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τρίτῳ
[2, 32]	τε δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι ἄν	τις	μέτρῳ δύνηται γῆν παραλαβεῖν καὶ
[2, 32]	μηδὲν λέγων ἄτοπον εἶναι ἅ	τις	μὴ οἶδεν ἐκμανθάνειν. ἔτι τε
[2, 23]	ἡσυχῇ καὶ τηρῶν ἀμύνασθαι εἴ	τις	οἱ ἐπέλθοι. ἐστρατεύσατο δὲ καὶ
[2, 34]	ἀξιόλογον πλῆθος ἔφασκεν ὅμοιον εἴ	τις	τετράδραχμον ἓν ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ
[2, 35]	ἵν´ ἐν ἐκείνῳ ἀποθάνῃ. καὶ	ὅς,	τί δέ, ἔφη, τὸ ἐμὸν
[2, 45]	Ἀναξαγόρου, καὶ οὗτος καὶ Εὐριπίδης,	ὃς	καὶ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς
[2, 41]	πῶς, εἰ καλός ἐστιν ὁ	λόγος,	οὐκ ἄν σοι ἁρμόττοι; ἔφη,
[2, 40]	διαναγνοὺς ἔφη, καλὸς μὲν ὁ	λόγος,	ὦ Λυσία, οὐ μὴν ἁρμόττων
[2, 38]	προητοίμασε δὲ πάντα Λύκων ὁ	δημαγωγός.	~Ἀντισθένης δ´ ἐν ταῖς τῶν
[2, 36]	ἔμαθε. ~στρέψαντος δὲ Ἀντισθένους τὸ	διερρωγὸς	τοῦ τρίβωνος εἰς τοὐμφανές, ὁρῶ
[2, 44]	πρώτῳ ἔτει τῆς ἐνενηκοστῆς πέμπτης	Ὀλυμπιάδος,	γεγονὼς ἐτῶν ἑβδομήκοντα. ταὐτά φησι
[2, 45]	πρώτῳ ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς πέμπτης	Ὀλυμπιάδος	ἐγεννήθη ἐπὶ Καλλιάδου. Δοκεῖ δέ
[2, 44]	τετάρτῳ ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης	Ὀλυμπιάδος,	Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι
[2, 19]	ἀπέκλινεν ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων	ἐπαοιδός,	ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς
[2, 46]	καὶ σοφὸν εἶπε θεός, καὶ	θεὸς	ἡ σοφίη. πρὸς γὰρ Ἀθηναίων
[2, 46]	γὰρ ὄντως καὶ σοφὸν εἶπε	θεός,	καὶ θεὸς ἡ σοφίη. πρὸς
[2, 34]	ζῴη. πρὸς τὸ οὐκ ἀξιόλογον	πλῆθος	ἔφασκεν ὅμοιον εἴ τις τετράδραχμον
[2, 26]	διὰ τὸ λειπανδρεῖν συναυξῆσαι τὸ	πλῆθος,	ψηφίσασθαι γαμεῖν μὲν ἀστὴν μίαν,
[2, 46]	Σάλαρος Πριηνεύς· Πιττακῷ Ἀντιμενίδας καὶ	Ἀλκαῖος,	Ἀναξαγόρᾳ Σωσίβιος, καὶ Σιμωνίδῃ Τιμοκρέων.
[2, 18]	καὶ Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ φησίν,	Ἀθηναῖος,	τῶν δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ
[2, 32]	~Ἀλλὰ καὶ λυρίζειν ἐμάνθανεν ἤδη	γηραιός,	μηδὲν λέγων ἄτοπον εἶναι ἅ
[2, 46]	Πιττακῷ Ἀντιμενίδας καὶ Ἀλκαῖος, Ἀναξαγόρᾳ	Σωσίβιος,	καὶ Σιμωνίδῃ Τιμοκρέων. ~Τῶν δὲ
[2, 46]	αὐτὸν οὕτω· πῖνέ νυν ἐν	Διὸς	ὤν, ὦ Σώκρατες· ἦ σε
[2, 26]	Σάτυρός τε καὶ Ἱερώνυμος ὁ	Ῥόδιος.	φασὶ γὰρ βουληθέντας Ἀθηναίους διὰ
[2, 46]	τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς, ἐφιλονείκει Ἀντίλοχος	Λήμνιος	καὶ Ἀντιφῶν ὁ τερατοσκόπος, ὡς
[2, 46]	ζῶντι, ἀποθανόντι δὲ Ξενοφάνης ὁ	Κολοφώνιος·	καὶ Κέρκωψ Ἡσιόδῳ ζῶντι, τελευτήσαντι
[2, 21]	ἐλάγχανον; καὶ ταῦτα μὲν ὁ	Δημήτριος.	~Ἀποδημίας δὲ οὐκ ἐδεήθη, καθάπερ
[2, 44]	ἐτῶν ἑβδομήκοντα. ταὐτά φησι καὶ	Δημήτριος	ὁ Φαληρεύς. ἔνιοι γὰρ ἑξήκοντα
[2, 20]	τῆς κατὰ ψυχὴν χάριτος ἐρασθέντα	Δημήτριός	φησιν ὁ Βυζάντιος. ~γνόντα δὲ
[2, 18]	Ἔξεστι γάρ μοι· Σωκράτης γὰρ	αἴτιος.	Ἀριστοφάνης Νεφέλαις· Εὐριπίδῃ δ´ ὁ
[2, 20]	χάριτος ἐρασθέντα Δημήτριός φησιν ὁ	Βυζάντιος.	~γνόντα δὲ τὴν φυσικὴν θεωρίαν
[2, 18]	~ΣΩΚΡΑΤΗΣ. Σωκράτης Σωφρονίσκου μὲν ἦν	υἱὸς	λιθουργοῦ καὶ Φαιναρέτης μαίας, ὡς
[2, 23]	παλαιᾶς τρυφῆς. Ἴων δὲ ὁ	Χῖος	καὶ νέον ὄντα εἰς Σάμον
[2, 35]	δὲ τοῦτ´ Ἀναξαγόραν φασίν. τῆς	γυναικὸς	εἰπούσης, ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ δέ,
[2, 40]	δηλαδὴ γὰρ ἦν τὸ πλέον	δικανικὸς	ἢ ἐμφιλόσοφος. ~εἰπόντος δὲ τοῦ
[2, 28]	ἥκεις καὶ σὺ πρὸς ἡμᾶς.	καρτερικός	γ´ εἶ. πόθεν ἄν σοι
[2, 47]	Γέγονε δὲ καὶ ἕτερος Σωκράτης,	ἱστορικός,	περιήγησιν Ἄργους γεγραφώς· καὶ ἄλλος
[2, 24]	~Ἦν δὲ καὶ ἰσχυρογνώμων καὶ	δημοκρατικός,	ὡς δῆλον ἔκ τε τοῦ
[2, 47]	περιήγησιν Ἄργους γεγραφώς· καὶ ἄλλος	περιπατητικός,	Βιθυνός· καὶ ἕτερος ἐπιγραμμάτων ποιητής·
[2, 19]	ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος,	ὑπαττικὸς	εἰρωνευτής. ἦν γὰρ καὶ ἐν
[2, 41]	δὲ τοῦ Λυσίου, πῶς, εἰ	καλός	ἐστιν ὁ λόγος, οὐκ ἄν
[2, 40]	γράψαντος ἀπολογίαν αὐτῷ, διαναγνοὺς ἔφη,	καλὸς	μὲν ὁ λόγος, ὦ Λυσία,
[2, 47]	ἱστορικός, περιήγησιν Ἄργους γεγραφώς· καὶ	ἄλλος	περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ ἕτερος ἐπιγραμμάτων
[2, 31]	προσοδεύοιτο, οὐχ εἵλετο· καὶ τὸ	κάλλος	ὑπερεῖδεν Ἀλκιβιάδου κατά τινας. καὶ
[2, 26]	ὧν ἐστι Σάτυρός τε καὶ	Ἱερώνυμος	ὁ Ῥόδιος. φασὶ γὰρ βουληθέντας
[2, 29]	ἠθικώτατον ἐποίησε προτρέψας. ἦν γὰρ	ἱκανὸς	ἀπὸ τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους
[2, 29]	Πλάτωνος Συμποσίῳ παρ´ Ἀγάθωνα βαδίζων.	~Ἱκανὸς	δ´ ἀμφότερα ἦν, καὶ προτρέψαι
[2, 27]	ποιῆσαι καὶ Σωκράτην. ~Ἦν δ´	ἱκανὸς	καὶ τῶν σκωπτόντων αὐτὸν ὑπερορᾶν.
[2, 23]	καὶ μεῖναι νυκτὸς ὅλης ἐφ´	ἑνὸς	σχήματος αὐτόν φασι, καὶ ἀριστεύσαντα
[2, 25]	Εὐρυλόχου τοῦ Λαρισσαίου, μήτε χρήματα	προσέμενος	παρ´ αὐτῶν μήτε παρ´ αὐτοὺς
[2, 46]	Ἡσιόδῳ ζῶντι, τελευτήσαντι δὲ ὁ	προειρημένος	Ξενοφάνης· καὶ Πινδάρῳ Ἀμφιμένης ὁ
[2, 27]	παρὸν ποτὸν ἀναμένειν· καὶ ἐλαχίστων	δεόμενος	ἔγγιστα εἶναι θεῶν. τοῦτο δ´
[2, 28]	καίτοι ἐνίοτε πρὸς τοὺς καιροὺς	ἁρμοττόμενος	καὶ λαμπρὰ ἠμπίσχετο· καθάπερ ἐν
[2, 23]	φευγόντων Ἀθηναίων αὐτὸς ἠρέμα ἀνεχώρει,	παρεπιστρεφόμενος	ἡσυχῇ καὶ τηρῶν ἀμύνασθαι εἴ
[2, 32]	τῇ τοῦ σώματος εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν	ἡγούμενος	τὴν τοιαύτην γυμνασίαν, ὡς καὶ
[2, 40]	νομίζων, ἕτερα δὲ καινὰ δαιμόνια	εἰσηγούμενος·	ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους
[2, 37]	ἄλλων περιγίνονται, οὕτω κἀγὼ Ξανθίππῃ	χρώμενος	τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις συμπεριενεχθήσομαι. Ταῦτα
[2, 19]	οὗ καὶ παιδικὰ γενέσθαι φησὶν	Ἀριστόξενος.	Δοῦρις δὲ καὶ δουλεῦσαι αὐτὸν
[2, 20]	καταδικασθεὶς ἐτελεύτα. φησὶ δ´ αὐτὸν	Ἀριστόξενος	ὁ Σπινθάρου καὶ χρηματίσασθαι. τιθέντα
[2, 19]	γὰρ καὶ ἐν τοῖς ῥητορικοῖς	δεινός,	ὥς φησι καὶ Ἰδομενεύς· ἀλλὰ
[2, 39]	οὓς ἅπαντας ὁ Σωκράτης διέσυρε.	Φαβωρῖνος	δέ φησιν ἐν τῷ πρώτῳ
[2, 20]	καὶ γὰρ πρῶτος, ὥς φησι	Φαβωρῖνος	ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ, μετὰ τοῦ
[2, 38]	τὴν δίκην Πολύευκτος, ὥς φησι	Φαβωρῖνος	ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ
[2, 40]	γὰρ ἔτι καὶ νῦν, φησὶ	Φαβωρῖνος,	ἐν τῷ Μητρῴῳ· τάδε ἐγράψατο
[2, 23]	ἀλλὰ καὶ εἰς Ἰσθμόν, ὡς	Φαβωρῖνος	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημευμάτων.
[2, 31]	δὲ τοὐναντίον κακόν. εἰπόντος γοῦν	τινος	αὐτῷ ὡς εἴη Ἀντισθένης μητρὸς
[2, 22]	μὴ συνῆκα· πλὴν Δηλίου γέ	τινος	δεῖται κολυμβητοῦ. Ἐπεμελεῖτο δὲ καὶ
[2, 21]	ὅθεν καὶ λακτισθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο,	τινὸς	θαυμάσαντος, εἰπεῖν, εἰ δέ με
[2, 24]	διαθέσθαι. Αὐτάρκης τε ἦν καὶ	σεμνός.	καί ποτε Ἀλκιβιάδου, καθά φησι
[2, 21]	θαυμάσαντος, εἰπεῖν, εἰ δέ με	ὄνος	ἐλάκτισε, δίκην ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον;
[2, 25]	ὑπερεφρόνησε δὲ καὶ Ἀρχελάου τοῦ	Μακεδόνος	καὶ Σκόπα τοῦ Κρανωνίου καὶ
[2, 24]	αὐτοὺς ὥστε ἀπολέσθαι· ἀλλὰ καὶ	μόνος	ἀποψηφίσασθαι τῶν δέκα στρατηγῶν. καὶ
[2, 25]	ὥστε πολλάκις Ἀθήνησι λοιμῶν γενομένων	μόνος	οὐκ ἐνόσησε. ~Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης
[2, 47]	Ἄργους γεγραφώς· καὶ ἄλλος περιπατητικός,	Βιθυνός·	καὶ ἕτερος ἐπιγραμμάτων ποιητής· καὶ
[2, 36]	δὲ Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς τοῦ	τρίβωνος	εἰς τοὐμφανές, ὁρῶ σου, ἔφη,
[2, 36]	ὁρῶ σου, ἔφη, διὰ τοῦ	τρίβωνος	τὴν κενοδοξίαν. πρὸς τὸν εἰπόντα,
[2, 44]	ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος,	Θαργηλιῶνος	ἕκτῃ, ὅτε καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι τὴν
[2, 44]	Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς, ἐπὶ	Ἀφεψίωνος	τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς
[2, 19]	Ἀναξαγόρου κατά τινας, ἀλλὰ καὶ	Δάμωνος,	ὡς Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς, μετὰ
[2, 39]	γάρ, φησί, μνημονεύει τῶν ὑπὸ	Κόνωνος	τειχῶν ἀνασταθέντων, ἃ γέγονεν ἔτεσιν
[2, 29]	εἴρηκε. καὶ Γλαύκωνα μὲν τὸν	Πλάτωνος	ἀδελφὸν θέλοντα πολιτεύεσθαι ἀπέστησε διὰ
[2, 47]	τῶν Σωκρατικῶν, εἶθ´ οὕτω περὶ	Πλάτωνος,	ἐπεὶ κατάρχει τῶν δέκα αἱρέσεων
[2, 38]	Ἄνυτον, ὡς καὶ ἐν τῷ	Πλάτωνός	ἐστι Μένωνι. οὗτος γὰρ οὐ
[2, 28]	λαμπρὰ ἠμπίσχετο· καθάπερ ἐν τῷ	Πλάτωνος	Συμποσίῳ παρ´ Ἀγάθωνα βαδίζων. ~Ἱκανὸς
[2, 19]	δ´ ἄρα τῶν ἀπέκλινεν ὁ	λαξόος,	ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας,
[2, 46]	Ἀντίλοχος Λήμνιος καὶ Ἀντιφῶν ὁ	τερατοσκόπος,	ὡς Πυθαγόρᾳ Κύλων Κροτωνιάτης· καὶ
[2, 38]	Πολυκράτης ὁ σοφιστής, ὥς φησιν	Ἕρμιππος,	ἢ Ἄνυτος, ὥς τινες· προητοίμασε
[2, 23]	οὗ καὶ ἐρασθῆναί φησιν αὐτὸν	Ἀρίστιππος	ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς.
[2, 47]	διασημότατοι τέσσαρες, Αἰσχίνης, Φαίδων, Εὐκλείδης,	Ἀρίστιππος.	λεκτέον δὴ πρῶτον περὶ Ξενοφῶντος,
[2, 42]	πάνυ ἐπιτετευγμένως, οὗ ἡ ἀρχή·	Αἴσωπός	ποτ´ ἔλεξε Κορίνθιον ἄστυ νέμουσι
[2, 46]	Θάλητι δὲ Φερεκύδης καὶ Βίαντι	Σάλαρος	Πριηνεύς· Πιττακῷ Ἀντιμενίδας καὶ Ἀλκαῖος,
[2, 46]	ὡς Πυθαγόρᾳ Κύλων Κροτωνιάτης· καὶ	Σύαγρος	Ὁμήρῳ ζῶντι, ἀποθανόντι δὲ Ξενοφάνης
[2, 19]	τινας, ἀλλὰ καὶ Δάμωνος, ὡς	Ἀλέξανδρος	ἐν Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν ἐκείνου
[2, 47]	καὶ ἄλλος περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ	ἕτερος	ἐπιγραμμάτων ποιητής· καὶ ὁ Κῷος,
[2, 47]	τὸν τρόπον. Γέγονε δὲ καὶ	ἕτερος	Σωκράτης, ἱστορικός, περιήγησιν Ἄργους γεγραφώς·
[2, 44]	μουσᾶν. καὶ τάδε μὲν ὧδε.	Φιλόχορος	δέ φησι προτελευτῆσαι τὸν Εὐριπίδην
[2, 35]	κεν τριτάτῳ Φθίην ἐρίβωλον ἵκοιο,	πρὸς	Αἰσχίνην ἔφη, εἰς τρίτην ἀποθανοῦμαι.
[2, 36]	Ξανθίππη βροντῶσα καὶ ὕδωρ ποιήσει;	πρὸς	Ἀλκιβιάδην εἰπόντα ὡς οὐκ ἀνεκτὴ
[2, 25]	τὰ πλήθη τῶν πιπρασκομένων ἔλεγε	πρὸς	αὑτόν, πόσων ἐγὼ χρείαν οὐκ
[2, 24]	τὸν Σαλαμίνιον, ἄνδρα πλούσιον, ἀγαγεῖν	πρὸς	αὐτοὺς ὥστε ἀπολέσθαι· ἀλλὰ καὶ
[2, 46]	θεός, καὶ θεὸς ἡ σοφίη.	πρὸς	γὰρ Ἀθηναίων κώνειον ἁπλῶς σὺ
[2, 28]	δὲ ματαιόταθ´, ἥκεις καὶ σὺ	πρὸς	ἡμᾶς. καρτερικός γ´ εἶ. πόθεν
[2, 36]	διορθώσονται· εἰ δ´ οὔ, οὐδὲν	πρὸς	ἡμᾶς. πρὸς Ξανθίππην πρότερον μὲν
[2, 21]	τὴν φυσικὴν θεωρίαν μηδὲν εἶναι	πρὸς	ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἐπί
[2, 36]	δ´ οὔ, οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς.	πρὸς	Ξανθίππην πρότερον μὲν λοιδοροῦσαν, ὕστερον
[2, 37]	καὶ τοιαῦτα λέγων καὶ πράττων	πρὸς	τῆς Πυθίας ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι ἀνελούσης
[2, 34]	αὐτὸν δὲ ἐσθίειν ἵνα ζῴη.	πρὸς	τὸ οὐκ ἀξιόλογον πλῆθος ἔφασκεν
[2, 34]	αἰσθάνῃ τὰ μέγιστά μοι διδούς;	πρὸς	τὸν ἀποδυσπετοῦντα ἐπὶ τῷ παρορᾶσθαι
[2, 35]	ἆρα, ἔφη, μήτι σοι μεταμέλει;	~πρὸς	τὸν εἰπόντα, θάνατόν σου κατέγνωσαν
[2, 35]	μὲν ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί;	πρὸς	τὸν εἰπόντα, κακῶς ὁ δεῖνά
[2, 36]	διὰ τοῦ τρίβωνος τὴν κενοδοξίαν.	πρὸς	τὸν εἰπόντα, οὐ σοὶ λοιδορεῖται
[2, 28]	κἀν ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι ἐνίοτε	πρὸς	τοὺς καιροὺς ἁρμοττόμενος καὶ λαμπρὰ
[2, 31]	τινος αὐτῷ ὡς εἴη Ἀντισθένης	μητρὸς	Θρᾴττης, σὺ δ´ ᾤου, ἔφη,
[2, 26]	ἀμφοτέρας ἔχειν ὁμοῦ, ὧν ἐστι	Σάτυρός	τε καὶ Ἱερώνυμος ὁ Ῥόδιος.
[2, 44]	Σωκράτους. Ἐγεννήθη δέ, καθά φησιν	Ἀπολλόδωρος	ἐν τοῖς Χρονικοῖς, ἐπὶ Ἀφεψίωνος
[2, 35]	τε αὐτῷ τὸ κώνειον πίεσθαι	Ἀπολλόδωρος	ἱμάτιον ἐδίδου καλόν, ἵν´ ἐν
[2, 42]	χαῖρε, καὶ Ἄρτεμι, παῖδε κλεεινώ.	Διονυσόδωρος	δέ φησι μὴ εἶναι αὐτοῦ
[2, 31]	Φαίδωνα δὲ δι´ αἰχμαλωσίαν ἐπ´	οἰκήματος	καθήμενον προσέταξε Κρίτωνι λυτρώσασθαι, καὶ
[2, 23]	μεῖναι νυκτὸς ὅλης ἐφ´ ἑνὸς	σχήματος	αὐτόν φασι, καὶ ἀριστεύσαντα αὐτόθι
[2, 32]	τε ὠρχεῖτο συνεχές, τῇ τοῦ	σώματος	εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν ἡγούμενος τὴν τοιαύτην
[2, 40]	καὶ τοὺς νέους διαφθείρων. τίμημα	θάνατος.	ὁ δ´ οὖν φιλόσοφος, Λυσίου
[2, 33]	τοῦ μὲν λίθου προνοεῖν ὅπως	ὁμοιότατος	ἔσται, αὑτῶν δ´ ἀμελεῖν, ὡς
[2, 41]	ἐπὶ τὸ βῆμα καὶ εἰπεῖν,	νεώτατος	ὤν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν
[2, 37]	τὸ περιφερόμενον. ἀνδρῶν ἁπάντων Σωκράτης	σοφώτατος.	~ἀφ´ οὗ δὴ καὶ ἐφθονήθη
[2, 28]	ταῖσιν ὁδοῖς, καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις,	κἀνυπόδητος	κακὰ πόλλ´ ἀνέχει, κἀν ἡμῖν
[2, 38]	μὲν οὖν τὴν γραφὴν ὁ	Μέλητος,	εἶπε δὲ τὴν δίκην Πολύευκτος,
[2, 40]	Μητρῴῳ· τάδε ἐγράψατο καὶ ἀντωμόσατο	Μέλητος	Μελήτου Πιτθεὺς Σωκράτει Σωφρονίσκου Ἀλωπεκῆθεν·
[2, 20]	καὶ παιδεῦσαι τῆς κατὰ ψυχὴν	χάριτος	ἐρασθέντα Δημήτριός φησιν ὁ Βυζάντιος.
[2, 25]	αὐτῶν μήτε παρ´ αὐτοὺς ἀπελθών.	εὔτακτός	τε ἦν τὴν δίαιταν οὕτως
[2, 38]	Μέλητος, εἶπε δὲ τὴν δίκην	Πολύευκτος,	ὥς φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ
[2, 19]	Ἑλλήνων ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ	ῥητορόμυκτος,	ὑπαττικὸς εἰρωνευτής. ἦν γὰρ καὶ
[2, 23]	πολέμου κωλύοντος. ὅτε καὶ μεῖναι	νυκτὸς	ὅλης ἐφ´ ἑνὸς σχήματος αὐτόν
[2, 21]	καὶ λακτισθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς	θαυμάσαντος,	εἰπεῖν, εἰ δέ με ὄνος
[2, 40]	ὁ δ´ οὖν φιλόσοφος, Λυσίου	γράψαντος	ἀπολογίαν αὐτῷ, διαναγνοὺς ἔφη, καλὸς
[2, 36]	γάρ, ἔφη, λέγειν οὐκ ἔμαθε.	~στρέψαντος	δὲ Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς τοῦ
[2, 24]	ἐν τῷ ἑβδόμῳ τῶν Ὑπομνημάτων,	διδόντος	αὐτῷ χώραν μεγάλην ἵνα οἰκοδομήσηται
[2, 31]	φησίν. ~Χαρμίδου τε οἰκέτας αὐτῷ	διδόντος,	ἵν´ ἀπ´ αὐτῶν προσοδεύοιτο, οὐχ
[2, 37]	χηνῶν βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ δὲ	εἰπόντος,	ἀλλά μοι ᾠὰ καὶ νεοττοὺς
[2, 31]	ἔχειν, πᾶν δὲ τοὐναντίον κακόν.	εἰπόντος	γοῦν τινος αὐτῷ ὡς εἴη
[2, 41]	τὸ πλέον δικανικὸς ἢ ἐμφιλόσοφος.	~εἰπόντος	δὲ τοῦ Λυσίου, πῶς, εἰ
[2, 34]	ὡς δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ	εἰπόντος,	πένης εἰμὶ καὶ ἄλλο μὲν
[2, 33]	~Εὐριπίδου δ´ ἐν τῇ αὐτοῦ	εἰπόντος	περὶ ἀρετῆς, κράτιστον εἰκῆ ταῦτ´
[2, 23]	γὰρ οὐκ ἐνῆν τοῦ πολέμου	κωλύοντος.	ὅτε καὶ μεῖναι νυκτὸς ὅλης
[2, 47]	Ἀρίστιππος. λεκτέον δὴ πρῶτον περὶ	Ξενοφῶντος,	εἶτα περὶ Ἀντισθένους ἐν τοῖς
[2, 37]	Δί´, εἶπεν, ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων	ἕκαστος	ὑμῶν λέγῃ, εὖ Σώκρατες, εὖ
[2, 25]	ἐδίδους ἵν´ ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα ποιησαίμην,	καταγέλαστος	ἂν ἦν λαβών. πολλάκις δ´
[2, 41]	ἀνάρμοστα. Κρινομένου δ´ αὐτοῦ φησιν	Ἰοῦστος	ὁ Τιβεριεὺς ἐν τῷ Στέμματι
[2, 23]	ὅτε καὶ πάντων φευγόντων Ἀθηναίων	αὐτὸς	ἠρέμα ἀνεχώρει, παρεπιστρεφόμενος ἡσυχῇ καὶ
[2, 45]	ἃ Σωκράτης ἀρνεῖται, περὶ τούτων	αὐτὸς	λέγει, καίπερ ἀνατιθεὶς πάντα Σωκράτει.
[2, 47]	αἱρέσεων καὶ τὴν πρώτην Ἀκαδήμειαν	αὐτὸς	συνεστήσατο. ἡ μὲν οὖν ἀκολουθία
[2, 38]	σοφιστής, ὥς φησιν Ἕρμιππος, ἢ	Ἄνυτος,	ὥς τινες· προητοίμασε δὲ πάντα
[2, 38]	ἐν τῷ Πλάτωνός ἐστι Μένωνι.	οὗτος	γὰρ οὐ φέρων τὸν ὑπὸ
[2, 18]	τὰς τραγῳδίας ποιῶν τὰς περιλαλούσας	οὗτός	ἐστι, τὰς σοφάς. ~Ἀκούσας δὲ
[2, 45]	~ἀμφότεροι δ´ ἤκουσαν Ἀναξαγόρου, καὶ	οὗτος	καὶ Εὐριπίδης, ὃς καὶ τῷ
[2, 28]	σκυτοτόμων κατ´ ἐπήρειαν γεγένηται. {Α.	οὗτος	μέντοι πεινῶν οὕτως οὐπώποτ´ ἔτλη
[2, 20]	τῷ Περὶ τῶν Σωκρατικῶν. καὶ	πρῶτος	περὶ βίου διελέχθη καὶ πρῶτος
[2, 20]	πρῶτος περὶ βίου διελέχθη καὶ	πρῶτος	φιλοσόφων καταδικασθεὶς ἐτελεύτα. φησὶ δ´
[2, 20]	λόγον κρείττω ποιοῦντα. καὶ γὰρ	πρῶτος,	ὥς φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ
[2, 40]	τίμημα θάνατος. ὁ δ´ οὖν	φιλόσοφος,	Λυσίου γράψαντος ἀπολογίαν αὐτῷ, διαναγνοὺς
[2, 40]	ἦν τὸ πλέον δικανικὸς ἢ	ἐμφιλόσοφος.	~εἰπόντος δὲ τοῦ Λυσίου, πῶς,
[2, 18]	ἐδόκει δὲ συμποιεῖν Εὐριπίδῃ· ὅθεν	Μνησίλοχος	οὕτω φησί· Φρύγες ἐστὶ καινὸν
[2, 46]	ἐν τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς, ἐφιλονείκει	Ἀντίλοχος	Λήμνιος καὶ Ἀντιφῶν ὁ τερατοσκόπος,
[2, 47]	ἕτερος ἐπιγραμμάτων ποιητής· καὶ ὁ	Κῷος,	ἐπικλήσεις θεῶν γεγραφώς.
[2, 46]	Ξενοφάνης· καὶ Πινδάρῳ Ἀμφιμένης ὁ	Κῷος·	Θάλητι δὲ Φερεκύδης καὶ Βίαντι
[2, 40]	ἐγράψατο καὶ ἀντωμόσατο Μέλητος Μελήτου	Πιτθεὺς	Σωκράτει Σωφρονίσκου Ἀλωπεκῆθεν· ἀδικεῖ Σωκράτης,
[2, 41]	δ´ αὐτοῦ φησιν Ἰοῦστος ὁ	Τιβεριεὺς	ἐν τῷ Στέμματι Πλάτωνα ἀναβῆναι
[2, 19]	ῥητορικοῖς δεινός, ὥς φησι καὶ	Ἰδομενεύς·	ἀλλὰ καὶ οἱ τριάκοντα αὐτὸν
[2, 20]	ἐδίδαξε· λέγει δὲ τοῦτο καὶ	Ἰδομενεὺς	ἐν τῷ Περὶ τῶν Σωκρατικῶν.
[2, 46]	δὲ Φερεκύδης καὶ Βίαντι Σάλαρος	Πριηνεύς·	Πιττακῷ Ἀντιμενίδας καὶ Ἀλκαῖος, Ἀναξαγόρᾳ
[2, 44]	ταὐτά φησι καὶ Δημήτριος ὁ	Φαληρεύς.	ἔνιοι γὰρ ἑξήκοντα ἐτῶν τελευτῆσαι
[2, 43]	ἐξ ἀνθρώπων ἦν· Ἀθηναῖοι δ´	εὐθὺς	μετέγνωσαν, ὥστε κλεῖσαι καὶ παλαίστρας
[2, 39]	τὸν Μέλητον ὑπὲρ τῶν ποιητῶν,	οὓς	ἅπαντας ὁ Σωκράτης διέσυρε. Φαβωρῖνος
[2, 40]	Σωκράτει Σωφρονίσκου Ἀλωπεκῆθεν· ἀδικεῖ Σωκράτης,	οὓς	μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς
[2, 45]	μόνων τῶν ἠθικῶν ποιεῖσθαι τοὺς	λόγους	αὐτὸν εἰπών. ἀλλὰ καὶ Πλάτων
[2, 24]	αὐτὸν ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς καλλίστους	λόγους	ἐκείνους δεδεμένον διαθέσθαι. Αὐτάρκης τε
[2, 29]	ἱκανὸς ἀπὸ τῶν πραγμάτων τοὺς	λόγους	εὑρίσκειν. ἐνέτρεψε δὲ καὶ Λαμπροκλέα
[2, 30]	Εὐκλείδην ἐσπουδακότα περὶ τοὺς ἐριστικοὺς	λόγους,	ὦ Εὐκλείδη, ἔφη, σοφισταῖς μὲν
[2, 19]	ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων ἐπαοιδός,	ἀκριβολόγους	ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς εἰρωνευτής.
[2, 47]	καὶ ἕτερος Σωκράτης, ἱστορικός, περιήγησιν	Ἄργους	γεγραφώς· καὶ ἄλλος περιπατητικός, Βιθυνός·
[2, 34]	οὐκ αἰσθάνῃ τὰ μέγιστά μοι	διδούς;	πρὸς τὸν ἀποδυσπετοῦντα ἐπὶ τῷ
[2, 24]	ὑποδημάτων ἔδει καὶ βύρσαν μοι	ἐδίδους	ἵν´ ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα ποιησαίμην, καταγέλαστος
[2, 25]	ἥ τε πορφύρα εἰς τοὺς	τραγῳδοὺς	χρήσιμ´, οὐκ εἰς τὸν βίον.
[2, 40]	οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει	θεοὺς	οὐ νομίζων, ἕτερα δὲ καινὰ
[2, 40]	εἰσηγούμενος· ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς	νέους	διαφθείρων. τίμημα θάνατος. ὁ δ´
[2, 33]	φαίνεσθαι. ἠξίου δὲ καὶ τοὺς	νέους	συνεχὲς κατοπτρίζεσθαι, ἵν´ εἰ μὲν
[2, 19]	καὶ δουλεῦσαι αὐτὸν καὶ ἐργάσασθαι	λίθους·	εἶναί τε αὐτοῦ καὶ τὰς
[2, 26]	ὁ Ῥόδιος. φασὶ γὰρ βουληθέντας	Ἀθηναίους	διὰ τὸ λειπανδρεῖν συναυξῆσαι τὸ
[2, 22]	δὲ οὐκ ἐδεήθη, καθάπερ οἱ	πλείους,	πλὴν εἰ μὴ στρατεύεσθαι ἔδει.
[2, 33]	αὑτῶν δ´ ἀμελεῖν, ὡς μὴ	ὁμοίους	τῷ λίθῳ φαίνεσθαι. ἠξίου δὲ
[2, 34]	δυσείδειαν ἐπικαλύπτοιεν. ~Καλέσας ἐπὶ δεῖπνον	πλουσίους,	καὶ τῆς Ξανθίππης αἰδουμένης ἔφη,
[2, 30]	δ´ Εὐκλείδην ἐσπουδακότα περὶ τοὺς	ἐριστικοὺς	λόγους, ὦ Εὐκλείδη, ἔφη, σοφισταῖς
[2, 30]	εἰπεῖν ἂν ῥᾳδίως ὅσα ἔχει,	φίλους	δ´ οὐκ ἂν ὀνομάσαι ὁπόσους
[2, 34]	μελήσει. ἔλεγέ τε τοὺς μὲν	ἄλλους	ἀνθρώπους ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν· αὐτὸν
[2, 40]	φιλόσοφος, Λυσίου γράψαντος ἀπολογίαν αὐτῷ,	διαναγνοὺς	ἔφη, καλὸς μὲν ὁ λόγος,
[2, 47]	πρῶτον περὶ Ξενοφῶντος, εἶτα περὶ	Ἀντισθένους	ἐν τοῖς κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ
[2, 36]	λέγειν οὐκ ἔμαθε. ~στρέψαντος δὲ	Ἀντισθένους	τὸ διερρωγὸς τοῦ τρίβωνος εἰς
[2, 30]	Μειδίου ἀλεκτρυόνας ἀντίον τῶν Καλλίου	πτερυξαμένους.	καὶ αὐτὸν Γλαυκωνίδης ἠξίου τῇ
[2, 32]	τούς τε τὰ ἀώρια πολλοῦ	ἐωνημένους	ἀπογινώσκειν ἔλεγεν εἰς τὰς ὥρας
[2, 24]	ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς καλλίστους λόγους	ἐκείνους	δεδεμένον διαθέσθαι. Αὐτάρκης τε ἦν
[2, 34]	ἔλεγέ τε τοὺς μὲν ἄλλους	ἀνθρώπους	ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν· αὐτὸν δὲ
[2, 28]	σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι ἐνίοτε πρὸς τοὺς	καιροὺς	ἁρμοττόμενος καὶ λαμπρὰ ἠμπίσχετο· καθάπερ
[2, 30]	φίλους δ´ οὐκ ἂν ὀνομάσαι	ὁπόσους	κέκτηται· οὕτως ὀλιγώρως ἔχειν περὶ
[2, 41]	τῶν ἐπὶ τὸ βῆμα ἀναβάντων·	τοὺς	δὲ δικαστὰς ἐκβοῆσαι, Κατάβα, κατάβα"
[2, 30]	ὁρῶν δ´ Εὐκλείδην ἐσπουδακότα περὶ	τοὺς	ἐριστικοὺς λόγους, ὦ Εὐκλείδη, ἔφη,
[2, 28]	ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι ἐνίοτε πρὸς	τοὺς	καιροὺς ἁρμοττόμενος καὶ λαμπρὰ ἠμπίσχετο·
[2, 24]	τε κλαίουσιν αὐτὸν ἐπιπλῆξαι καὶ	τοὺς	καλλίστους λόγους ἐκείνους δεδεμένον διαθέσθαι.
[2, 45]	περὶ μόνων τῶν ἠθικῶν ποιεῖσθαι	τοὺς	λόγους αὐτὸν εἰπών. ἀλλὰ καὶ
[2, 29]	γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ τῶν πραγμάτων	τοὺς	λόγους εὑρίσκειν. ἐνέτρεψε δὲ καὶ
[2, 38]	καὶ δὴ καὶ ὅτι διήλεγχε	τοὺς	μέγα φρονοῦντας ἐφ´ ἑαυτοῖς ὡς
[2, 34]	αὐτῶν οὐδὲν μελήσει. ἔλεγέ τε	τοὺς	μὲν ἄλλους ἀνθρώπους ζῆν ἵν´
[2, 43]	καὶ παλαίστρας καὶ γυμνάσια. καὶ	τοὺς	μὲν ἐφυγάδευσαν, Μελήτου δὲ θάνατον
[2, 40]	δαιμόνια εἰσηγούμενος· ἀδικεῖ δὲ καὶ	τοὺς	νέους διαφθείρων. τίμημα θάνατος. ὁ
[2, 33]	λίθῳ φαίνεσθαι. ἠξίου δὲ καὶ	τοὺς	νέους συνεχὲς κατοπτρίζεσθαι, ἵν´ εἰ
[2, 38]	χλευασμὸν πρῶτον μὲν ἐπήλειψεν αὐτῷ	τοὺς	περὶ Ἀριστοφάνην, ἔπειτα καὶ Μέλητον
[2, 32]	μηδὲν πλὴν αὐτὸ τοῦτο {εἰδέναι}	τούς	τε τὰ ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους
[2, 25]	ἐστὶν ἥ τε πορφύρα εἰς	τοὺς	τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ εἰς τὸν
[2, 39]	εἶναι ἀληθῆ τὸν λόγον τὸν	Πολυκράτους	κατὰ Σωκράτους· ἐν αὐτῷ γάρ,
[2, 43]	Ἡρακλεῶται. οὐ μόνον δ´ ἐπὶ	Σωκράτους	Ἀθηναῖοι πεπόνθασι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ
[2, 44]	φησι προτελευτῆσαι τὸν Εὐριπίδην τοῦ	Σωκράτους.	Ἐγεννήθη δέ, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος
[2, 39]	τὸν λόγον τὸν Πολυκράτους κατὰ	Σωκράτους·	ἐν αὐτῷ γάρ, φησί, μνημονεύει
[2, 45]	τά τε ἄλλα καταγνῶναι τοῦ	Σωκράτους	καὶ δὴ καὶ βίαιον ἔσεσθαι
[2, 39]	γέγονεν ἔτεσιν ἓξ τῆς τοῦ	Σωκράτους	τελευτῆς ὕστερον. καὶ ἔστιν οὕτως
[2, 38]	γὰρ οὐ φέρων τὸν ὑπὸ	Σωκράτους	χλευασμὸν πρῶτον μὲν ἐπήλειψεν αὐτῷ
[2, 38]	μέγα φρονοῦντας ἐφ´ ἑαυτοῖς ὡς	ἀνοήτους,	καθάπερ ἀμέλει καὶ Ἄνυτον, ὡς
[2, 24]	κλαίουσιν αὐτὸν ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς	καλλίστους	λόγους ἐκείνους δεδεμένον διαθέσθαι. Αὐτάρκης
[2, 37]	εἰπόντος, ἀλλά μοι ᾠὰ καὶ	νεοττοὺς	τίκτουσι, κἀμοί, φησί, Ξανθίππη παιδία
[2, 22]	οὐχ ὥστε ἀφελέσθαι τὴν δόξαν	αὐτούς,	ἀλλ´ ὥστε τὸ ἀληθὲς ἐκμαθεῖν
[2, 25]	προσέμενος παρ´ αὐτῶν μήτε παρ´	αὐτοὺς	ἀπελθών. εὔτακτός τε ἦν τὴν
[2, 30]	κέκτηται· οὕτως ὀλιγώρως ἔχειν περὶ	αὐτούς.	ὁρῶν δ´ Εὐκλείδην ἐσπουδακότα περὶ
[2, 24]	Σαλαμίνιον, ἄνδρα πλούσιον, ἀγαγεῖν πρὸς	αὐτοὺς	ὥστε ἀπολέσθαι· ἀλλὰ καὶ μόνος
[2, 27]	τῶν κωμῳδοποιῶν λαβεῖν, οἳ λανθάνουσιν	ἑαυτοὺς	δι´ ὧν σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες αὐτόν.
[2, 42]	θάνατον αὐτοῦ κατέγνωσαν, προσθέντες ἄλλας	ψήφους	ὀγδοήκοντα. καὶ δεθεὶς μετ´ οὐ
[2, 18]	φρύγαν´ ὑποτίθησι. καὶ πάλιν, Εὐριπίδας	σωκρατογόμφους.	καὶ Καλλίας Πεδήταις· {Α} Τί
[2, 19]	κατά τινας, ἀλλὰ καὶ Δάμωνος,	ὡς	Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν
[2, 38]	τοὺς μέγα φρονοῦντας ἐφ´ ἑαυτοῖς	ὡς	ἀνοήτους, καθάπερ ἀμέλει καὶ Ἄνυτον,
[2, 24]	δὲ καὶ ἰσχυρογνώμων καὶ δημοκρατικός,	ὡς	δῆλον ἔκ τε τοῦ μὴ
[2, 34]	τὸν ἐκ τῶν τοιούτων σωρὸν	ὡς	δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ εἰπόντος,
[2, 31]	κακόν. εἰπόντος γοῦν τινος αὐτῷ	ὡς	εἴη Ἀντισθένης μητρὸς Θρᾴττης, σὺ
[2, 37]	οἱ ἱππικοὶ θυμοειδέσιν ἵπποις. ἀλλ´	ὡς	ἐκεῖνοι, φησί, τούτων κρατήσαντες ῥᾳδίως
[2, 27]	μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε δικαίως	ὡς	εὐδαίμων παρ´ Ἀθηναίοις καὶ τοῖς
[2, 30]	ὄρνιν ἢ ταώ. Ἔλεγε δὲ	ὡς	θαῦμα τὸ μὲν ἕκαστον εἰπεῖν
[2, 38]	ἀνοήτους, καθάπερ ἀμέλει καὶ Ἄνυτον,	ὡς	καὶ ἐν τῷ Πλάτωνός ἐστι
[2, 32]	λυσιτελεῖν ἡγούμενος τὴν τοιαύτην γυμνασίαν,	ὡς	καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν.
[2, 30]	εἶναι τὴν περὶ ταῦτα γλισχρολογίαν,	ὡς	καὶ Πλάτων ἐν Εὐθυδήμῳ φησίν.
[2, 18]	υἱὸς λιθουργοῦ καὶ Φαιναρέτης μαίας,	ὡς	καὶ Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ φησίν,
[2, 31]	κατά τινας. καὶ ἐπῄνει σχολὴν	ὡς	κάλλιστον κτημάτων, καθὰ καὶ Ξενοφῶν
[2, 43]	καθά φησιν Ἡρακλείδης, πεντήκοντα δραχμαῖς	ὡς	μαινόμενον ἐζημίωσαν, καὶ Τυρταῖον παρακόπτειν
[2, 33]	ὁμοιότατος ἔσται, αὑτῶν δ´ ἀμελεῖν,	ὡς	μὴ ὁμοίους τῷ λίθῳ φαίνεσθαι.
[2, 36]	ὕδωρ ποιήσει; πρὸς Ἀλκιβιάδην εἰπόντα	ὡς	οὐκ ἀνεκτὴ ἡ Ξανθίππη λοιδοροῦσα,
[2, 46]	Λήμνιος καὶ Ἀντιφῶν ὁ τερατοσκόπος,	ὡς	Πυθαγόρᾳ Κύλων Κροτωνιάτης· καὶ Σύαγρος
[2, 20]	Ξενοφῶν καὶ Ἀριστοφάνης αὐτὸν κωμῳδεῖ	ὡς	τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιοῦντα.
[2, 23]	φησίν· ἀλλὰ καὶ εἰς Ἰσθμόν,	ὡς	Φαβωρῖνος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν
[2, 29]	τὸν υἱὸν τῇ μητρὶ ἀγριαινόμενον,	ὥς	που καὶ Ξενοφῶν εἴρηκε. καὶ
[2, 38]	ὥς φησιν Ἕρμιππος, ἢ Ἄνυτος,	ὥς	τινες· προητοίμασε δὲ πάντα Λύκων
[2, 19]	καὶ ἐν τοῖς ῥητορικοῖς δεινός,	ὥς	φησι καὶ Ἰδομενεύς· ἀλλὰ καὶ
[2, 20]	αὐτὸν ἐκώλυσαν τέχνας ~διδάσκειν λόγων,	ὥς	φησι Ξενοφῶν καὶ Ἀριστοφάνης αὐτὸν
[2, 29]	ἀπέστησε διὰ τὸ ἀπείρως ἔχειν,	ὥς	φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην δὲ τοὐναντίον
[2, 20]	κρείττω ποιοῦντα. καὶ γὰρ πρῶτος,	ὥς	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ,
[2, 38]	εἶπε δὲ τὴν δίκην Πολύευκτος,	ὥς	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ
[2, 38]	τὸν λόγον Πολυκράτης ὁ σοφιστής,	ὥς	φησιν Ἕρμιππος, ἢ Ἄνυτος, ὥς
[2, 30]	τὸν στρατηγόν, δείξας αὐτῷ τοῦ	κουρέως	Μειδίου ἀλεκτρυόνας ἀντίον τῶν Καλλίου
[2, 42]	τὴν δίκην τῆς ἐν πρυτανείῳ	σιτήσεως.	Καὶ οἳ θάνατον αὐτοῦ κατέγνωσαν,
[2, 35]	ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ δέ, ἔφη,	δικαίως	ἐβούλου; ὄναρ δόξας τινὰ αὐτῷ
[2, 27]	τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε	δικαίως	ὡς εὐδαίμων παρ´ Ἀθηναίοις καὶ
[2, 30]	τὸ μὲν ἕκαστον εἰπεῖν ἂν	ῥᾳδίως	ὅσα ἔχει, φίλους δ´ οὐκ
[2, 37]	ὡς ἐκεῖνοι, φησί, τούτων κρατήσαντες	ῥᾳδίως	τῶν ἄλλων περιγίνονται, οὕτω κἀγὼ
[2, 29]	Ξενοφῶν· Χαρμίδην δὲ τοὐναντίον ἔχοντα	οἰκείως	ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε δὲ καὶ εἰς
[2, 35]	δὲ οὐχί; πρὸς τὸν εἰπόντα,	κακῶς	ὁ δεῖνά σε λέγει, καλῶς
[2, 21]	καταφρονούμενον· καὶ πάντα ταῦτα φέρειν	ἀνεξικάκως.	ὅθεν καὶ λακτισθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο,
[2, 35]	Ἀναξαγόραν φασίν. τῆς γυναικὸς εἰπούσης,	ἀδίκως	ἀποθνήσκεις, σὺ δέ, ἔφη, δικαίως
[2, 35]	κακῶς ὁ δεῖνά σε λέγει,	καλῶς	γάρ, ἔφη, λέγειν οὐκ ἔμαθε.
[2, 46]	σοφίη. πρὸς γὰρ Ἀθηναίων κώνειον	ἁπλῶς	σὺ ἐδέξω· αὐτοὶ δ´ ἐξέπιον
[2, 30]	μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις δὲ	οὐδαμῶς.	ἄχρηστον γὰρ ᾤετο εἶναι τὴν
[2, 42]	καὶ μῦθον Αἰσώπειον οὐ πάνυ	ἐπιτετευγμένως,	οὗ ἡ ἀρχή· Αἴσωπός ποτ´
[2, 44]	ἔτει τῆς ἐνενηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος,	γεγονὼς	ἐτῶν ἑβδομήκοντα. ταὐτά φησι καὶ
[2, 41]	ἐμφιλόσοφος. ~εἰπόντος δὲ τοῦ Λυσίου,	πῶς,	εἰ καλός ἐστιν ὁ λόγος,
[2, 33]	κατασκευαζομένων τοῦ μὲν λίθου προνοεῖν	ὅπως	ὁμοιότατος ἔσται, αὑτῶν δ´ ἀμελεῖν,
[2, 29]	θέλοντα πολιτεύεσθαι ἀπέστησε διὰ τὸ	ἀπείρως	ἔχειν, ὥς φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην
[2, 30]	ἂν ὀνομάσαι ὁπόσους κέκτηται· οὕτως	ὀλιγώρως	ἔχειν περὶ αὐτούς. ὁρῶν δ´
[2, 46]	ὦ Σώκρατες· ἦ σε γὰρ	ὄντως	καὶ σοφὸν εἶπε θεός, καὶ
[2, 27]	γνώμῃ, κοὔτε τι κάμνεις οὔθ´	ἑστὼς	οὔτε βαδίζων, οὔτε ῥιγῶν ἄχθει
[2, 31]	Θρᾴττης, σὺ δ´ ᾤου, ἔφη,	οὕτως	ἂν γενναῖον ἐκ δυεῖν Ἀθηναίων
[2, 33]	εὑρισκόμενον ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν δ´	οὕτως	ἐᾶν ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι
[2, 39]	Σωκράτους τελευτῆς ὕστερον. καὶ ἔστιν	οὕτως	ἔχον. ~Ἡ δ´ ἀντωμοσία τῆς
[2, 30]	οὐκ ἂν ὀνομάσαι ὁπόσους κέκτηται·	οὕτως	ὀλιγώρως ἔχειν περὶ αὐτούς. ὁρῶν
[2, 28]	μεγαλόφρον ἐμφαίνει καὶ Ἀριστοφάνης λέγων	οὕτως·	ὅτι βρενθύει τ´ ἐν ταῖσιν
[2, 28]	γεγένηται. {Α. οὗτος μέντοι πεινῶν	οὕτως	οὐπώποτ´ ἔτλη κολακεῦσαι. τοῦτο δ´
[2, 28]	ἐν τρίβωνι παράγων αὐτὸν φησὶν	οὕτως·	Σώκρατες ἀνδρῶν βέλτιστ´ ὀλίγων, πολλῷ
[2, 27]	σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες αὐτόν. Ἀριστοφάνης μὲν	οὕτως.	ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας
[2, 25]	εὔτακτός τε ἦν τὴν δίαιταν	οὕτως	ὥστε πολλάκις Ἀθήνησι λοιμῶν γενομένων
[2, 47]	καὶ ὁ Κῷος, ἐπικλήσεις θεῶν	γεγραφώς.
[2, 47]	ἕτερος Σωκράτης, ἱστορικός, περιήγησιν Ἄργους	γεγραφώς·	καὶ ἄλλος περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ