Livre, Par.
[2, 38]	ὁ σοφιστής, ὥς φησιν Ἕρμιππος,	ἢ	Ἄνυτος, ὥς τινες· προητοίμασε δὲ
[2, 41]	δικαστῶν τί χρὴ παθεῖν αὐτὸν	ἢ	ἀποτῖσαι, πέντε καὶ εἴκοσιν ἔφη
[2, 40]	γὰρ ἦν τὸ πλέον δικανικὸς	ἢ	ἐμφιλόσοφος. ~εἰπόντος δὲ τοῦ Λυσίου,
[2, 33]	ἐᾶν ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι	ἢ	μή, ἔφη, ὃ ἂν αὐτῶν
[2, 30]	πόλει περιποιεῖν καθάπερ φασιανὸν ὄρνιν	ἢ	ταώ. Ἔλεγε δὲ ὡς θαῦμα
[2, 46]	ἐν Διὸς ὤν, ὦ Σώκρατες·	ἦ	σε γὰρ ὄντως καὶ σοφὸν
[2, 42]	Αἰσώπειον οὐ πάνυ ἐπιτετευγμένως, οὗ	ἡ	ἀρχή· Αἴσωπός ποτ´ ἔλεξε Κορίνθιον
[2, 42]	παιᾶνα κατά τινας ἐποίησεν, οὗ	ἡ	ἀρχή· Δήλι´ Ἄπολλον χαῖρε, καὶ
[2, 40]	ὕστερον. καὶ ἔστιν οὕτως ἔχον.	~Ἡ	δ´ ἀντωμοσία τῆς δίκης τοῦτον
[2, 47]	τὴν πρώτην Ἀκαδήμειαν αὐτὸς συνεστήσατο.	ἡ	μὲν οὖν ἀκολουθία τοῦτον ἐχέτω
[2, 36]	Ἀλκιβιάδην εἰπόντα ὡς οὐκ ἀνεκτὴ	ἡ	Ξανθίππη λοιδοροῦσα, ἀλλ´ ἔγωγ´, ἔφη,
[2, 40]	Ἀλωπεκῆθεν· ἀδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν	ἡ	πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων,
[2, 46]	σοφὸν εἶπε θεός, καὶ θεὸς	ἡ	σοφίη. πρὸς γὰρ Ἀθηναίων κώνειον
[2, 35]	σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι, κἀκείνων, εἶπεν,	ἡ	φύσις. οἱ δὲ τοῦτ´ Ἀναξαγόραν
[2, 25]	ἰαμβεῖα· τὰ δ´ ἀργυρώματ´ ἐστὶν	ἥ	τε πορφύρα εἰς τοὺς τραγῳδοὺς
[2, 37]	ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων ἕκαστος ὑμῶν	λέγῃ,	εὖ Σώκρατες, εὖ Ξανθίππη; ἔλεγε
[2, 45]	ἄλλα καταγνῶναι τοῦ Σωκράτους καὶ	δὴ	καὶ βίαιον ἔσεσθαι τὴν τελευτὴν
[2, 38]	ἁπάντων Σωκράτης σοφώτατος. ~ἀφ´ οὗ	δὴ	καὶ ἐφθονήθη μάλιστα· καὶ δὴ
[2, 38]	δὴ καὶ ἐφθονήθη μάλιστα· καὶ	δὴ	καὶ ὅτι διήλεγχε τοὺς μέγα
[2, 37]	τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις συμπεριενεχθήσομαι. Ταῦτα	δὴ	καὶ τοιαῦτα λέγων καὶ πράττων
[2, 47]	Αἰσχίνης, Φαίδων, Εὐκλείδης, Ἀρίστιππος. λεκτέον	δὴ	πρῶτον περὶ Ξενοφῶντος, εἶτα περὶ
[2, 18]	καὶ Καλλίας Πεδήταις· {Α} Τί	δὴ	σὺ σεμνὴ καὶ φρονεῖς οὕτω
[2, 37]	Πυθίας ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι ἀνελούσης ἐκεῖνο	δὴ	τὸ περιφερόμενον. ἀνδρῶν ἁπάντων Σωκράτης
[2, 23]	φασι, καὶ ἀριστεύσαντα αὐτόθι παραχωρῆσαι	Ἀλκιβιάδῃ	τοῦ ἀριστείου· οὗ καὶ ἐρασθῆναί
[2, 40]	οὐ μὴν ἁρμόττων γ´ ἐμοί.	δηλαδὴ	γὰρ ἦν τὸ πλέον δικανικὸς
[2, 32]	ἀπειργάσατο. ~Ἀλλὰ καὶ λυρίζειν ἐμάνθανεν	ἤδη	γηραιός, μηδὲν λέγων ἄτοπον εἶναι
[2, 30]	περὶ τοὺς ἐριστικοὺς λόγους, ὦ	Εὐκλείδη,	ἔφη, σοφισταῖς μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι,
[2, 21]	φέρειν ἀνεξικάκως. ὅθεν καὶ λακτισθέντα,	ἐπειδὴ	ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος, εἰπεῖν, εἰ
[2, 46]	καὶ Ἀλκαῖος, Ἀναξαγόρᾳ Σωσίβιος, καὶ	Σιμωνίδῃ	Τιμοκρέων. ~Τῶν δὲ διαδεξαμένων αὐτὸν
[2, 18]	Σωκράτης γὰρ αἴτιος. Ἀριστοφάνης Νεφέλαις·	Εὐριπίδῃ	δ´ ὁ τὰς τραγῳδίας ποιῶν
[2, 18]	δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ συμποιεῖν	Εὐριπίδῃ·	ὅθεν Μνησίλοχος οὕτω φησί· Φρύγες
[2, 23]	καὶ εἰς Ποτίδαιαν διὰ θαλάττης·	πεζῇ	γὰρ οὐκ ἐνῆν τοῦ πολέμου
[2, 22]	ὁ Δημήτριος. ~Ἀποδημίας δὲ οὐκ	ἐδεήθη,	καθάπερ οἱ πλείους, πλὴν εἰ
[2, 39]	πρώτῳ τῶν Ἀπομνημονευμάτων μὴ εἶναι	ἀληθῆ	τὸν λόγον τὸν Πολυκράτους κατὰ
[2, 25]	πολλάκις δ´ ἀφορῶν εἰς τὰ	πλήθη	τῶν πιπρασκομένων ἔλεγε πρὸς αὑτόν,
[2, 44]	προτελευτῆσαι τὸν Εὐριπίδην τοῦ Σωκράτους.	Ἐγεννήθη	δέ, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν
[2, 45]	ἔτει τῆς ἑβδομηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος	ἐγεννήθη	ἐπὶ Καλλιάδου. Δοκεῖ δέ μοι
[2, 38]	σοφώτατος. ~ἀφ´ οὗ δὴ καὶ	ἐφθονήθη	μάλιστα· καὶ δὴ καὶ ὅτι
[2, 37]	καὶ πράττων πρὸς τῆς Πυθίας	ἐμαρτυρήθη,	Χαιρεφῶντι ἀνελούσης ἐκεῖνο δὴ τὸ
[2, 41]	τουτέστι κατάβηθι. ὁ δ´ οὖν	κατεδικάσθη	διακοσίαις ὀγδοήκοντα μιᾷ πλείοσι ψήφοις
[2, 20]	Σωκρατικῶν. καὶ πρῶτος περὶ βίου	διελέχθη	καὶ πρῶτος φιλοσόφων καταδικασθεὶς ἐτελεύτα.
[2, 41]	καὶ ἱμάτια καλὰ καὶ ὑποδήματα	εἴη	ἂν ἐμοὶ ἀνάρμοστα. Κρινομένου δ´
[2, 31]	εἰπόντος γοῦν τινος αὐτῷ ὡς	εἴη	Ἀντισθένης μητρὸς Θρᾴττης, σὺ δ´
[2, 42]	νέμουσι μὴ κρίνειν ἀρετὴν λαοδίκῳ	σοφίῃ.	~Ὁ μὲν οὖν ἐξ ἀνθρώπων
[2, 46]	εἶπε θεός, καὶ θεὸς ἡ	σοφίη.	πρὸς γὰρ Ἀθηναίων κώνειον ἁπλῶς
[2, 33]	αὐτοῦ εἰπόντος περὶ ἀρετῆς, κράτιστον	εἰκῆ	ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε,
[2, 43]	δὲ θάνατον κατέγνωσαν. Σωκράτην δὲ	χαλκῇ	εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν ἔθεσαν ἐν
[2, 43]	τῶν περὶ Αἰσχύλον ἐτίμησαν εἰκόνι	χαλκῇ.	~Εὐριπίδης δὲ καὶ ὀνειδίζει αὐτοῖς
[2, 24]	καί ποτε Ἀλκιβιάδου, καθά φησι	Παμφίλη	ἐν τῷ ἑβδόμῳ τῶν Ὑπομνημάτων,
[2, 28]	οὗτος μέντοι πεινῶν οὕτως οὐπώποτ´	ἔτλη	κολακεῦσαι. τοῦτο δ´ αὐτοῦ τὸ
[2, 24]	ἐνὸν αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς εἱρκτῆς	μὴ	ἐθελῆσαι· τοῖς τε κλαίουσιν αὐτὸν
[2, 39]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημονευμάτων	μὴ	εἶναι ἀληθῆ τὸν λόγον τὸν
[2, 42]	παῖδε κλεεινώ. Διονυσόδωρος δέ φησι	μὴ	εἶναι αὐτοῦ τὸν παιᾶνα. ἐποίησε
[2, 32]	τε εὖ ἄρχεσθαι μικρὸν μὲν	μὴ	εἶναι, παρὰ μικρὸν δέ· καὶ
[2, 24]	ὡς δῆλον ἔκ τε τοῦ	μὴ	εἶξαι τοῖς περὶ Κριτίαν κελεύουσι
[2, 33]	φήσας γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον μὲν	μὴ	εὑρισκόμενον ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν δ´
[2, 33]	ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι ἢ	μή,	ἔφη, ὃ ἂν αὐτῶν ποιήσῃς,
[2, 42]	ποτ´ ἔλεξε Κορίνθιον ἄστυ νέμουσι	μὴ	κρίνειν ἀρετὴν λαοδίκῳ σοφίῃ. ~Ὁ
[2, 32]	λέγων ἄτοπον εἶναι ἅ τις	μὴ	οἶδεν ἐκμανθάνειν. ἔτι τε ὠρχεῖτο
[2, 33]	ἔσται, αὑτῶν δ´ ἀμελεῖν, ὡς	μὴ	ὁμοίους τῷ λίθῳ φαίνεσθαι. ἠξίου
[2, 27]	καὶ ἥδιστα πίνων ἥκιστα τὸ	μὴ	παρὸν ποτὸν ἀναμένειν· καὶ ἐλαχίστων
[2, 22]	καθάπερ οἱ πλείους, πλὴν εἰ	μὴ	στρατεύεσθαι ἔδει. τὸ δὲ λοιπὸν
[2, 22]	γενναῖα· οἶμαι δὲ καὶ ἃ	μὴ	συνῆκα· πλὴν Δηλίου γέ τινος
[2, 27]	τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν ἐν τῇ	γνώμῃ,	κοὔτε τι κάμνεις οὔθ´ ἑστὼς
[2, 37]	συνεβούλευον οἱ γνώριμοι χερσὶν ἀμύνασθαι·	νὴ	Δί´, εἶπεν, ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων
[2, 35]	ἐδίδου καλόν, ἵν´ ἐν ἐκείνῳ	ἀποθάνῃ.	καὶ ὅς, τί δέ, ἔφη,
[2, 34]	ἐμαυτόν, ἆρ´ οὖν, εἶπεν, οὐκ	αἰσθάνῃ	τὰ μέγιστά μοι διδούς; πρὸς
[2, 18]	Πεδήταις· {Α} Τί δὴ σὺ	σεμνὴ	καὶ φρονεῖς οὕτω μέγα; {Β}
[2, 20]	πρῶτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος ἐν	Παντοδαπῇ	ἱστορίᾳ, μετὰ τοῦ μαθητοῦ Αἰσχίνου
[2, 38]	Πολύευκτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος ἐν	Παντοδαπῇ	ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ τὸν λόγον
[2, 36]	αὐτῷ, οὐκ ἔλεγον, εἶπεν, ὅτι	Ξανθίππη	βροντῶσα καὶ ὕδωρ ποιήσει; πρὸς
[2, 37]	ὑμῶν λέγῃ, εὖ Σώκρατες, εὖ	Ξανθίππη;	ἔλεγε συνεῖναι τραχείᾳ γυναικὶ καθάπερ
[2, 36]	εἰπόντα ὡς οὐκ ἀνεκτὴ ἡ	Ξανθίππη	λοιδοροῦσα, ἀλλ´ ἔγωγ´, ἔφη, συνείθισμαι,
[2, 37]	καὶ νεοττοὺς τίκτουσι, κἀμοί, φησί,	Ξανθίππη	παιδία γεννᾷ. ποτὲ αὐτῆς ἐν
[2, 37]	τῶν ἄλλων περιγίνονται, οὕτω κἀγὼ	Ξανθίππῃ	χρώμενος τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις συμπεριενεχθήσομαι.
[2, 41]	καὶ τιμωμένων τῶν δικαστῶν τί	χρὴ	παθεῖν αὐτὸν ἢ ἀποτῖσαι, πέντε
[2, 30]	ὦ Εὐκλείδη, ἔφη, σοφισταῖς μὲν	δυνήσῃ	χρῆσθαι, ἀνθρώποις δὲ οὐδαμῶς. ἄχρηστον
[2, 33]	ἔφη, ὃ ἂν αὐτῶν ποιήσῃς,	μεταγνώσῃ.	ἔλεγέ τε θαυμάζειν τῶν τὰς
[2, 21]	τε τῶν ἐργαστηρίων καὶ ἐν	τῇ	ἀγορᾷ· κἀκεῖνα δὲ φάσκειν ζητεῖν,
[2, 45]	εἰπών. ἀλλὰ καὶ Πλάτων ἐν	τῇ	Ἀπολογίᾳ μνησθεὶς Ἀναξαγόρου καὶ ἄλλων
[2, 33]	καὶ παραδοῦναι. ~Εὐριπίδου δ´ ἐν	τῇ	αὐτοῦ εἰπόντος περὶ ἀρετῆς, κράτιστον
[2, 27]	καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν ἐν	τῇ	γνώμῃ, κοὔτε τι κάμνεις οὔθ´
[2, 27]	αὐτὸν ὑπερορᾶν. καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ	τῇ	εὐτελείᾳ, μισθόν τε οὐδένα εἰσεπράξατο.
[2, 22]	Ξενοφῶντα ἀφ´ ἵππου πεσόντα ἐν	τῇ	~κατὰ Δήλιον μάχῃ διέσωσεν ὑπολαβών.
[2, 29]	δὲ καὶ Λαμπροκλέα τὸν υἱὸν	τῇ	μητρὶ ἀγριαινόμενον, ὥς που καὶ
[2, 30]	πτερυξαμένους. καὶ αὐτὸν Γλαυκωνίδης ἠξίου	τῇ	πόλει περιποιεῖν καθάπερ φασιανὸν ὄρνιν
[2, 32]	ἐκμανθάνειν. ἔτι τε ὠρχεῖτο συνεχές,	τῇ	τοῦ σώματος εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν ἡγούμενος
[2, 32]	ἐλθεῖν. καί ποτε ἐρωτηθείς, τίς	ἀρετὴ	νέου, τὸ μηδὲν ἄγαν, εἶπεν.
[2, 44]	τῆς ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος	ἕκτῃ,	ὅτε καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι τὴν πόλιν
[2, 36]	πρὸς Ἀλκιβιάδην εἰπόντα ὡς οὐκ	ἀνεκτὴ	ἡ Ξανθίππη λοιδοροῦσα, ἀλλ´ ἔγωγ´,
[2, 36]	τρίβωνος εἰς τοὐμφανές, ὁρῶ σου,	ἔφη,	διὰ τοῦ τρίβωνος τὴν κενοδοξίαν.
[2, 35]	εἰπούσης, ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ δέ,	ἔφη,	δικαίως ἐβούλου; ὄναρ δόξας τινὰ
[2, 41]	ἢ ἀποτῖσαι, πέντε καὶ εἴκοσιν	ἔφη	δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ
[2, 35]	Φθίην ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην	ἔφη,	εἰς τρίτην ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί τε
[2, 36]	σοὶ λοιδορεῖται ὁ δεῖνα; οὐχί,	ἔφη·	ἐμοὶ γὰρ οὐ πρόσεστι ταῦτα.
[2, 34]	πλουσίους, καὶ τῆς Ξανθίππης αἰδουμένης	ἔφη,	θάρρει· εἰ μὲν γὰρ εἶεν
[2, 40]	Λυσίου γράψαντος ἀπολογίαν αὐτῷ, διαναγνοὺς	ἔφη,	καλὸς μὲν ὁ λόγος, ὦ
[2, 35]	δεῖνά σε λέγει, καλῶς γάρ,	ἔφη,	λέγειν οὐκ ἔμαθε. ~στρέψαντος δὲ
[2, 34]	ὁπότε ἐπανέστησαν οἱ τριάκοντα, ἆρα,	ἔφη,	μήτι σοι μεταμέλει; ~πρὸς τὸν
[2, 33]	ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι ἢ μή,	ἔφη,	ὃ ἂν αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ.
[2, 41]	λόγος, οὐκ ἄν σοι ἁρμόττοι;	ἔφη,	οὐ γὰρ καὶ ἱμάτια καλὰ
[2, 31]	μητρὸς Θρᾴττης, σὺ δ´ ᾤου,	ἔφη,	οὕτως ἂν γενναῖον ἐκ δυεῖν
[2, 30]	τοὺς ἐριστικοὺς λόγους, ὦ Εὐκλείδη,	ἔφη,	σοφισταῖς μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις
[2, 36]	ἡ Ξανθίππη λοιδοροῦσα, ἀλλ´ ἔγωγ´,	ἔφη,	συνείθισμαι, καθαπερεὶ καὶ τροχιλίας ἀκούων
[2, 35]	ἀποθάνῃ. καὶ ὅς, τί δέ,	ἔφη,	τὸ ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν
[2, 23]	πεσόντα ἐν τῇ ~κατὰ Δήλιον	μάχῃ	διέσωσεν ὑπολαβών. ὅτε καὶ πάντων
[2, 37]	σὺ μέν, εἶπε, χηνῶν βοώντων	ἀνέχῃ;	τοῦ δὲ εἰπόντος, ἀλλά μοι
[2, 42]	οὐ πάνυ ἐπιτετευγμένως, οὗ ἡ	ἀρχή·	Αἴσωπός ποτ´ ἔλεξε Κορίνθιον ἄστυ
[2, 42]	κατά τινας ἐποίησεν, οὗ ἡ	ἀρχή·	Δήλι´ Ἄπολλον χαῖρε, καὶ Ἄρτεμι,
[2, 23]	Ἀθηναίων αὐτὸς ἠρέμα ἀνεχώρει, παρεπιστρεφόμενος	ἡσυχῇ	καὶ τηρῶν ἀμύνασθαι εἴ τις
[2, 34]	ἐσθίοιεν· αὐτὸν δὲ ἐσθίειν ἵνα	ζῴη.	πρὸς τὸ οὐκ ἀξιόλογον πλῆθος

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/04/2006