Livre, Par.
[2, 34]	μὲν γὰρ εἶεν μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν	ἄν·	εἰ δὲ φαῦλοι, ἡμῖν αὐτῶν
[2, 41]	καλός ἐστιν ὁ λόγος, οὐκ	ἄν	σοι ἁρμόττοι; ἔφη, οὐ γὰρ
[2, 28]	ἡμᾶς. καρτερικός γ´ εἶ. πόθεν	ἄν	σοι χλαῖνα γένοιτο; {Β. τουτὶ
[2, 32]	ἔφασκέ τε δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι	ἄν	τις μέτρῳ δύνηται γῆν παραλαβεῖν
[2, 21]	δέ με ὄνος ἐλάκτισε, δίκην	ἂν	αὐτῷ ἐλάγχανον; καὶ ταῦτα μὲν
[2, 33]	γήμαι ἢ μή, ἔφη, ὃ	ἂν	αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ. ἔλεγέ τε
[2, 31]	σὺ δ´ ᾤου, ἔφη, οὕτως	ἂν	γενναῖον ἐκ δυεῖν Ἀθηναίων γενέσθαι;
[2, 41]	ἱμάτια καλὰ καὶ ὑποδήματα εἴη	ἂν	ἐμοὶ ἀνάρμοστα. Κρινομένου δ´ αὐτοῦ
[2, 25]	ἵν´ ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα ποιησαίμην, καταγέλαστος	ἂν	ἦν λαβών. πολλάκις δ´ ἀφορῶν
[2, 25]	ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα ποιησαίμην, καταγέλαστος ἂν	ἦν	λαβών. πολλάκις δ´ ἀφορῶν εἰς
[2, 30]	ὅσα ἔχει, φίλους δ´ οὐκ	ἂν	ὀνομάσαι ὁπόσους κέκτηται· οὕτως ὀλιγώρως
[2, 30]	θαῦμα τὸ μὲν ἕκαστον εἰπεῖν	ἂν	ῥᾳδίως ὅσα ἔχει, φίλους δ´
[2, 32]	τίς ἀρετὴ νέου, τὸ μηδὲν	ἄγαν,	εἶπεν. ἔφασκέ τε δεῖν γεωμετρεῖν
[2, 33]	ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν δ´ οὕτως	ἐᾶν	ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς πότερον γήμαι ἢ
[2, 33]	περὶ ἀρετῆς, κράτιστον εἰκῆ ταῦτ´	ἐᾶν	ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε, φήσας γελοῖον
[2, 23]	ἐπέλθοι. ἐστρατεύσατο δὲ καὶ εἰς	Ποτίδαιαν	διὰ θαλάττης· πεζῇ γὰρ οὐκ
[2, 40]	δ´ οὖν φιλόσοφος, Λυσίου γράψαντος	ἀπολογίαν	αὐτῷ, διαναγνοὺς ἔφη, καλὸς μὲν
[2, 30]	ᾤετο εἶναι τὴν περὶ ταῦτα	γλισχρολογίαν,	ὡς καὶ Πλάτων ἐν Εὐθυδήμῳ
[2, 33]	εἰ δ´ αἰσχροί, παιδείᾳ τὴν	δυσείδειαν	ἐπικαλύπτοιεν. ~Καλέσας ἐπὶ δεῖπνον πλουσίους,
[2, 47]	δέκα αἱρέσεων καὶ τὴν πρώτην	Ἀκαδήμειαν	αὐτὸς συνεστήσατο. ἡ μὲν οὖν
[2, 31]	τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον δὲ καὶ	εὐγένειαν	οὐδὲν σεμνὸν ἔχειν, πᾶν δὲ
[2, 36]	μὲν γάρ τι τῶν προσόντων	λέξειαν,	διορθώσονται· εἰ δ´ οὔ, οὐδὲν
[2, 28]	τὸ κακὸν τῶν σκυτοτόμων κατ´	ἐπήρειαν	γεγένηται. {Α. οὗτος μέντοι πεινῶν
[2, 25]	ἔλεγε πρὸς αὑτόν, πόσων ἐγὼ	χρείαν	οὐκ ἔχω. καὶ συνεχὲς ἐκεῖνα
[2, 31]	καὶ ἓν μόνον κακόν, τὴν	ἀμαθίαν·	πλοῦτον δὲ καὶ εὐγένειαν οὐδὲν
[2, 24]	αὐτῷ χώραν μεγάλην ἵνα οἰκοδομήσηται	οἰκίαν	φάναι, καὶ εἰ ὑποδημάτων ἔδει
[2, 27]	οὔτε βαδίζων, οὔτε ῥιγῶν ἄχθει	λίαν,	οὔτ´ ἀρίστων ἐπιθυμεῖς, οἴνου τ´
[2, 26]	πλῆθος, ψηφίσασθαι γαμεῖν μὲν ἀστὴν	μίαν,	παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ ἐξ ἑτέρας·
[2, 36]	ἔφη, διὰ τοῦ τρίβωνος τὴν	κενοδοξίαν.	πρὸς τὸν εἰπόντα, οὐ σοὶ
[2, 21]	Βυζάντιος. ~γνόντα δὲ τὴν φυσικὴν	θεωρίαν	μηδὲν εἶναι πρὸς ἡμᾶς, τὰ
[2, 32]	εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν ἡγούμενος τὴν τοιαύτην	γυμνασίαν,	ὡς καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ
[2, 31]	Ἀθηναίων γενέσθαι; Φαίδωνα δὲ δι´	αἰχμαλωσίαν	ἐπ´ οἰκήματος καθήμενον προσέταξε Κρίτωνι
[2, 24]	τοῦ μὴ εἶξαι τοῖς περὶ	Κριτίαν	κελεύουσι Λέοντα τὸν Σαλαμίνιον, ἄνδρα
[2, 28]	παραβάλλεις, κἀνυπόδητος κακὰ πόλλ´ ἀνέχει,	κἀν	ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι ἐνίοτε πρὸς
[2, 22]	προσδιαλεγομένοις, οὐχ ὥστε ἀφελέσθαι τὴν	δόξαν	αὐτούς, ἀλλ´ ὥστε τὸ ἀληθὲς
[2, 43]	ἐργασαμένου. Ἄνυτόν τε ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν	ἐξεκήρυξαν	Ἡρακλεῶται. οὐ μόνον δ´ ἐπὶ
[2, 31]	καὶ εὐγένειαν οὐδὲν σεμνὸν ἔχειν,	πᾶν	δὲ τοὐναντίον κακόν. εἰπόντος γοῦν
[2, 26]	Σωφρονίσκον καὶ Μενέξενον. οἱ δὲ	προτέραν	γῆμαι τὴν Μυρτώ φασιν· ἔνιοι
[2, 26]	Ἀριστοτέλης δύο γυναῖκας αὐτὸν ἀγαγέσθαι·	προτέραν	μὲν Ξανθίππην, ἐξ ἧς αὐτῷ
[2, 26]	ἐξ ἧς αὐτῷ γενέσθαι Λαμπροκλέα·	δευτέραν	δὲ Μυρτώ, τὴν Ἀριστείδου τοῦ
[2, 35]	ἡ φύσις. οἱ δὲ τοῦτ´	Ἀναξαγόραν	φασίν. τῆς γυναικὸς εἰπούσης, ἀδίκως
[2, 27]	ἱκανὸς καὶ τῶν σκωπτόντων αὐτὸν	ὑπερορᾶν.	καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῇ εὐτελείᾳ,
[2, 24]	ἑβδόμῳ τῶν Ὑπομνημάτων, διδόντος αὐτῷ	χώραν	μεγάλην ἵνα οἰκοδομήσηται οἰκίαν φάναι,
[2, 36]	μὲν λοιδοροῦσαν, ὕστερον δὲ καὶ	περιχέασαν	αὐτῷ, οὐκ ἔλεγον, εἶπεν, ὅτι
[2, 43]	δὲ χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν	ἔθεσαν	ἐν τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην
[2, 43]	Ἀστυδάμαντα πρότερον τῶν περὶ Αἰσχύλον	ἐτίμησαν	εἰκόνι χαλκῇ. ~Εὐριπίδης δὲ καὶ
[2, 43]	κατέγνωσαν. Σωκράτην δὲ χαλκῇ εἰκόνι	ἐτίμησαν,	ἣν ἔθεσαν ἐν τῷ Πομπείῳ,
[2, 34]	ἀποδυσπετοῦντα ἐπὶ τῷ παρορᾶσθαι ὁπότε	ἐπανέστησαν	οἱ τριάκοντα, ἆρα, ἔφη, μήτι
[2, 24]	καὶ εἰ ὑποδημάτων ἔδει καὶ	βύρσαν	μοι ἐδίδους ἵν´ ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα
[2, 43]	καὶ γυμνάσια. καὶ τοὺς μὲν	ἐφυγάδευσαν,	Μελήτου δὲ θάνατον κατέγνωσαν. Σωκράτην
[2, 19]	ἀλλὰ καὶ οἱ τριάκοντα αὐτὸν	ἐκώλυσαν	τέχνας ~διδάσκειν λόγων, ὥς φησι
[2, 45]	τελευτῆσαι αὐτόν φασιν. ~ἀμφότεροι δ´	ἤκουσαν	Ἀναξαγόρου, καὶ οὗτος καὶ Εὐριπίδης,
[2, 44]	Δαναοί, τὰν οὐδὲν ἀλγύνουσαν ἀηδόνα	μουσᾶν.	καὶ τάδε μὲν ὧδε. Φιλόχορος
[2, 44]	πάνσοφον, ὦ Δαναοί, τὰν οὐδὲν	ἀλγύνουσαν	ἀηδόνα μουσᾶν. καὶ τάδε μὲν
[2, 36]	ἡμᾶς. πρὸς Ξανθίππην πρότερον μὲν	λοιδοροῦσαν,	ὕστερον δὲ καὶ περιχέασαν αὐτῷ,
[2, 43]	Ἡρακλείδης, πεντήκοντα δραχμαῖς ὡς μαινόμενον	ἐζημίωσαν,	καὶ Τυρταῖον παρακόπτειν ἔλεγον, καὶ
[2, 35]	~πρὸς τὸν εἰπόντα, θάνατόν σου	κατέγνωσαν	Ἀθηναῖοι, κἀκείνων, εἶπεν, ἡ φύσις.
[2, 42]	σιτήσεως. Καὶ οἳ θάνατον αὐτοῦ	κατέγνωσαν,	προσθέντες ἄλλας ψήφους ὀγδοήκοντα. καὶ
[2, 43]	μὲν ἐφυγάδευσαν, Μελήτου δὲ θάνατον	κατέγνωσαν.	Σωκράτην δὲ χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν,
[2, 43]	ἀνθρώπων ἦν· Ἀθηναῖοι δ´ εὐθὺς	μετέγνωσαν,	ὥστε κλεῖσαι καὶ παλαίστρας καὶ
[2, 44]	ἐκάνετε τὰν πάνσοφον, ὦ Δαναοί,	τὰν	οὐδὲν ἀλγύνουσαν ἀηδόνα μουσᾶν. καὶ
[2, 44]	τῷ Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´ ἐκάνετε	τὰν	πάνσοφον, ὦ Δαναοί, τὰν οὐδὲν
[2, 25]	ἀπελθών. εὔτακτός τε ἦν τὴν	δίαιταν	οὕτως ὥστε πολλάκις Ἀθήνησι λοιμῶν
[2, 37]	Ξανθίππη παιδία γεννᾷ. ποτὲ αὐτῆς	ἐν	ἀγορᾷ καὶ θοἰμάτιον περιελομένης συνεβούλευον
[2, 19]	εἶναί τε αὐτοῦ καὶ τὰς	ἐν	ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί φασιν, ἐνδεδυμένας
[2, 39]	τῶν Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ Πλάτων	ἐν	Ἀπολογίᾳ τρεῖς αὐτοῦ κατηγορῆσαί φασιν,
[2, 39]	λόγον τὸν Πολυκράτους κατὰ Σωκράτους·	ἐν	αὐτῷ γάρ, φησί, μνημονεύει τῶν
[2, 19]	ἀλλὰ καὶ Δάμωνος, ὡς Ἀλέξανδρος	ἐν	Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν ἐκείνου καταδίκην
[2, 46]	εἰς αὐτὸν οὕτω· πῖνέ νυν	ἐν	Διὸς ὤν, ὦ Σώκρατες· ἦ
[2, 35]	Ἀπολλόδωρος ἱμάτιον ἐδίδου καλόν, ἵν´	ἐν	ἐκείνῳ ἀποθάνῃ. καὶ ὅς, τί
[2, 30]	ταῦτα γλισχρολογίαν, ὡς καὶ Πλάτων	ἐν	Εὐθυδήμῳ φησίν. ~Χαρμίδου τε οἰκέτας
[2, 18]	Φαιναρέτης μαίας, ὡς καὶ Πλάτων	ἐν	Θεαιτήτῳ φησίν, Ἀθηναῖος, τῶν δήμων
[2, 21]	δὲ φάσκειν ζητεῖν, ὅττι τοι	ἐν	μεγάροισι κακόν τ´ ἀγαθόν τε
[2, 20]	γὰρ πρῶτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος	ἐν	Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ, μετὰ τοῦ μαθητοῦ
[2, 38]	δίκην Πολύευκτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος	ἐν	Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ τὸν
[2, 42]	διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν δίκην τῆς	ἐν	πρυτανείῳ σιτήσεως. Καὶ οἳ θάνατον
[2, 31]	κάλλιστον κτημάτων, καθὰ καὶ Ξενοφῶν	ἐν	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ
[2, 32]	τοιαύτην γυμνασίαν, ὡς καὶ Ξενοφῶν	ἐν	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ
[2, 21]	τε τέτυκται. πολλάκις δὲ βιαιότερον	ἐν	ταῖς ζητήσεσι διαλεγόμενον κονδυλίζεσθαι καὶ
[2, 39]	Λύκων ὁ δημαγωγός. ~Ἀντισθένης δ´	ἐν	ταῖς τῶν Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ
[2, 28]	λέγων οὕτως· ὅτι βρενθύει τ´	ἐν	ταῖσιν ὁδοῖς, καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις,
[2, 23]	καὶ ἐρασθῆναί φησιν αὐτὸν Ἀρίστιππος	ἐν	τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς. Ἴων
[2, 21]	ἐπί τε τῶν ἐργαστηρίων καὶ	ἐν	τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα δὲ φάσκειν
[2, 45]	αὐτὸν εἰπών. ἀλλὰ καὶ Πλάτων	ἐν	τῇ Ἀπολογίᾳ μνησθεὶς Ἀναξαγόρου καὶ
[2, 33]	παραλαβεῖν καὶ παραδοῦναι. ~Εὐριπίδου δ´	ἐν	τῇ αὐτοῦ εἰπόντος περὶ ἀρετῆς,
[2, 27]	φροντιστής, καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν	ἐν	τῇ γνώμῃ, κοὔτε τι κάμνεις
[2, 22]	καὶ Ξενοφῶντα ἀφ´ ἵππου πεσόντα	ἐν	τῇ ~κατὰ Δήλιον μάχῃ διέσωσεν
[2, 47]	περὶ Ξενοφῶντος, εἶτα περὶ Ἀντισθένους	ἐν	τοῖς κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ τῶν
[2, 19]	ὑπαττικὸς εἰρωνευτής. ἦν γὰρ καὶ	ἐν	τοῖς ῥητορικοῖς δεινός, ὥς φησι
[2, 19]	ἐνδεδυμένας οὔσας. ὅθεν καὶ Τίμωνα	ἐν	τοῖς Σίλλοις εἰπεῖν· ἐκ δ´
[2, 44]	Ἐγεννήθη δέ, καθά φησιν Ἀπολλόδωρος	ἐν	τοῖς Χρονικοῖς, ἐπὶ Ἀφεψίωνος τῷ
[2, 28]	τῶν ἄλλων ἀνοήτων. ~Ἀμειψίας δ´	ἐν	τρίβωνι παράγων αὐτὸν φησὶν οὕτως·
[2, 46]	Τούτῳ τις, καθά φησιν Ἀριστοτέλης	ἐν	τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς, ἐφιλονείκει Ἀντίλοχος
[2, 24]	ποτε Ἀλκιβιάδου, καθά φησι Παμφίλη	ἐν	τῷ ἑβδόμῳ τῶν Ὑπομνημάτων, διδόντος
[2, 40]	ἔτι καὶ νῦν, φησὶ Φαβωρῖνος,	ἐν	τῷ Μητρῴῳ· τάδε ἐγράψατο καὶ
[2, 44]	~Εὐριπίδης δὲ καὶ ὀνειδίζει αὐτοῖς	ἐν	τῷ Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´ ἐκάνετε
[2, 20]	λέγει δὲ τοῦτο καὶ Ἰδομενεὺς	ἐν	τῷ Περὶ τῶν Σωκρατικῶν. καὶ
[2, 38]	ἀμέλει καὶ Ἄνυτον, ὡς καὶ	ἐν	τῷ Πλάτωνός ἐστι Μένωνι. οὗτος
[2, 28]	ἁρμοττόμενος καὶ λαμπρὰ ἠμπίσχετο· καθάπερ	ἐν	τῷ Πλάτωνος Συμποσίῳ παρ´ Ἀγάθωνα
[2, 43]	χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν ἔθεσαν	ἐν	τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην ἐργασαμένου.
[2, 23]	καὶ εἰς Ἰσθμόν, ὡς Φαβωρῖνος	ἐν	τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημευμάτων. ~Ἦν
[2, 39]	Σωκράτης διέσυρε. Φαβωρῖνος δέ φησιν	ἐν	τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημονευμάτων μὴ
[2, 41]	αὐτοῦ φησιν Ἰοῦστος ὁ Τιβεριεὺς	ἐν	τῷ Στέμματι Πλάτωνα ἀναβῆναι ἐπὶ
[2, 42]	καλὰ κἀγαθὰ διαλεχθείς, ἃ Πλάτων	ἐν	τῷ Φαίδωνί φησιν. ἀλλὰ καὶ
[2, 34]	ἔφασκεν ὅμοιον εἴ τις τετράδραχμον	ἓν	ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ τῶν τοιούτων
[2, 31]	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ	ἓν	μόνον ἀγαθὸν εἶναι, τὴν ἐπιστήμην,
[2, 31]	ἀγαθὸν εἶναι, τὴν ἐπιστήμην, καὶ	ἓν	μόνον κακόν, τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον
[2, 32]	τὰ ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους ἀπογινώσκειν	ἔλεγεν	εἰς τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί
[2, 27]	μισθόν τε οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ	ἔλεγεν	ἥδιστα ἐσθίων ἥκιστα ὄψου προσδεῖσθαι·
[2, 32]	ἐρωτηθείς, τίς ἀρετὴ νέου, τὸ	μηδὲν	ἄγαν, εἶπεν. ἔφασκέ τε δεῖν
[2, 21]	~γνόντα δὲ τὴν φυσικὴν θεωρίαν	μηδὲν	εἶναι πρὸς ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ
[2, 32]	καὶ λυρίζειν ἐμάνθανεν ἤδη γηραιός,	μηδὲν	λέγων ἄτοπον εἶναι ἅ τις
[2, 32]	μικρὸν δέ· καὶ εἰδέναι μὲν	μηδὲν	πλὴν αὐτὸ τοῦτο {εἰδέναι} τούς
[2, 31]	οὐχ εἵλετο· καὶ τὸ κάλλος	ὑπερεῖδεν	Ἀλκιβιάδου κατά τινας. καὶ ἐπῄνει
[2, 32]	ἄτοπον εἶναι ἅ τις μὴ	οἶδεν	ἐκμανθάνειν. ἔτι τε ὠρχεῖτο συνεχές,
[2, 44]	τὰν πάνσοφον, ὦ Δαναοί, τὰν	οὐδὲν	ἀλγύνουσαν ἀηδόνα μουσᾶν. καὶ τάδε
[2, 34]	πένης εἰμὶ καὶ ἄλλο μὲν	οὐδὲν	ἔχω, δίδωμι δέ σοι ἐμαυτόν,
[2, 34]	εἰ δὲ φαῦλοι, ἡμῖν αὐτῶν	οὐδὲν	μελήσει. ἔλεγέ τε τοὺς μὲν
[2, 36]	λέξειαν, διορθώσονται· εἰ δ´ οὔ,	οὐδὲν	πρὸς ἡμᾶς. πρὸς Ξανθίππην πρότερον
[2, 31]	ἀμαθίαν· πλοῦτον δὲ καὶ εὐγένειαν	οὐδὲν	σεμνὸν ἔχειν, πᾶν δὲ τοὐναντίον
[2, 40]	Μέλητος Μελήτου Πιτθεὺς Σωκράτει Σωφρονίσκου	Ἀλωπεκῆθεν·	ἀδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν ἡ
[2, 18]	Θεαιτήτῳ φησίν, Ἀθηναῖος, τῶν δήμων	Ἀλωπεκῆθεν.	ἐδόκει δὲ συμποιεῖν Εὐριπίδῃ· ὅθεν
[2, 21]	καὶ πάντα ταῦτα φέρειν ἀνεξικάκως.	ὅθεν	καὶ λακτισθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς
[2, 19]	Χάριτας ἔνιοί φασιν, ἐνδεδυμένας οὔσας.	ὅθεν	καὶ Τίμωνα ἐν τοῖς Σίλλοις
[2, 18]	Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ συμποιεῖν Εὐριπίδῃ·	ὅθεν	Μνησίλοχος οὕτω φησί· Φρύγες ἐστὶ
[2, 26]	παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ ἐξ ἑτέρας·	ὅθεν	τοῦτο ποιῆσαι καὶ Σωκράτην. ~Ἦν
[2, 28]	πρὸς ἡμᾶς. καρτερικός γ´ εἶ.	πόθεν	ἄν σοι χλαῖνα γένοιτο; {Β.
[2, 33]	κατοπτρίζεσθαι, ἵν´ εἰ μὲν καλοὶ	εἶεν,	ἄξιοι γίγνοιντο· εἰ δ´ αἰσχροί,
[2, 34]	ἔφη, θάρρει· εἰ μὲν γὰρ	εἶεν	μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν ἄν· εἰ δὲ
[2, 34]	εἰ μὲν γὰρ εἶεν μέτριοι,	συμπεριενεχθεῖεν	ἄν· εἰ δὲ φαῦλοι, ἡμῖν
[2, 34]	μὲν ἄλλους ἀνθρώπους ζῆν ἵν´	ἐσθίοιεν·	αὐτὸν δὲ ἐσθίειν ἵνα ζῴη.
[2, 33]	δ´ αἰσχροί, παιδείᾳ τὴν δυσείδειαν	ἐπικαλύπτοιεν.	~Καλέσας ἐπὶ δεῖπνον πλουσίους, καὶ
[2, 35]	δόξας τινὰ αὐτῷ λέγειν, ἤματί	κεν	τριτάτῳ Φθίην ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς
[2, 34]	πρὸς τὸ οὐκ ἀξιόλογον πλῆθος	ἔφασκεν	ὅμοιον εἴ τις τετράδραχμον ἓν
[2, 34]	οὐδὲν μελήσει. ἔλεγέ τε τοὺς	μὲν	ἄλλους ἀνθρώπους ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν·
[2, 39]	καὶ Λύκωνα καὶ Μέλητον· τὸν	μὲν	Ἄνυτον ὑπὲρ τῶν δημιουργῶν καὶ
[2, 26]	συναυξῆσαι τὸ πλῆθος, ψηφίσασθαι γαμεῖν	μὲν	ἀστὴν μίαν, παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ
[2, 34]	Ξανθίππης αἰδουμένης ἔφη, θάρρει· εἰ	μὲν	γὰρ εἶεν μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν ἄν·
[2, 42]	εἴκοσιν ἔφη δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης	μὲν	γὰρ ἑκατόν φησιν ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων
[2, 36]	δεῖν ἐπίτηδες ἑαυτὸν διδόναι· εἰ	μὲν	γάρ τι τῶν προσόντων λέξειαν,
[2, 30]	λόγους, ὦ Εὐκλείδη, ἔφη, σοφισταῖς	μὲν	δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις δὲ οὐδαμῶς.
[2, 42]	θορυβησάντων δὲ τῶν δικαστῶν, ἕνεκα	μέν,	εἶπε, τῶν ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι
[2, 37]	τροχιλίας ἀκούων συνεχές. ~καὶ σὺ	μέν,	εἶπε, χηνῶν βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ
[2, 30]	Ἔλεγε δὲ ὡς θαῦμα τὸ	μὲν	ἕκαστον εἰπεῖν ἂν ῥᾳδίως ὅσα
[2, 38]	τὸν ὑπὸ Σωκράτους χλευασμὸν πρῶτον	μὲν	ἐπήλειψεν αὐτῷ τοὺς περὶ Ἀριστοφάνην,
[2, 35]	ἔφη, τὸ ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι	μὲν	ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί; πρὸς
[2, 43]	παλαίστρας καὶ γυμνάσια. καὶ τοὺς	μὲν	ἐφυγάδευσαν, Μελήτου δὲ θάνατον κατέγνωσαν.
[2, 40]	Σωφρονίσκου Ἀλωπεκῆθεν· ἀδικεῖ Σωκράτης, οὓς	μὲν	ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ
[2, 18]	~ΣΩΚΡΑΤΗΣ. Σωκράτης Σωφρονίσκου	μὲν	ἦν υἱὸς λιθουργοῦ καὶ Φαιναρέτης
[2, 33]	νέους συνεχὲς κατοπτρίζεσθαι, ἵν´ εἰ	μὲν	καλοὶ εἶεν, ἄξιοι γίγνοιντο· εἰ
[2, 33]	τὰς λιθίνας εἰκόνας κατασκευαζομένων τοῦ	μὲν	λίθου προνοεῖν ὅπως ὁμοιότατος ἔσται,
[2, 36]	πρὸς ἡμᾶς. πρὸς Ξανθίππην πρότερον	μὲν	λοιδοροῦσαν, ὕστερον δὲ καὶ περιχέασαν
[2, 32]	τό τε εὖ ἄρχεσθαι μικρὸν	μὲν	μὴ εἶναι, παρὰ μικρὸν δέ·
[2, 33]	ἐξῆλθε, φήσας γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον	μὲν	μὴ εὑρισκόμενον ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν
[2, 32]	παρὰ μικρὸν δέ· καὶ εἰδέναι	μὲν	μηδὲν πλὴν αὐτὸ τοῦτο {εἰδέναι}
[2, 26]	δύο γυναῖκας αὐτὸν ἀγαγέσθαι· προτέραν	μὲν	Ξανθίππην, ἐξ ἧς αὐτῷ γενέσθαι
[2, 21]	ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον; καὶ ταῦτα	μὲν	ὁ Δημήτριος. ~Ἀποδημίας δὲ οὐκ
[2, 40]	ἀπολογίαν αὐτῷ, διαναγνοὺς ἔφη, καλὸς	μὲν	ὁ λόγος, ὦ Λυσία, οὐ
[2, 34]	εἰπόντος, πένης εἰμὶ καὶ ἄλλο	μὲν	οὐδὲν ἔχω, δίδωμι δέ σοι
[2, 47]	πρώτην Ἀκαδήμειαν αὐτὸς συνεστήσατο. ἡ	μὲν	οὖν ἀκολουθία τοῦτον ἐχέτω τὸν
[2, 43]	κρίνειν ἀρετὴν λαοδίκῳ σοφίῃ. ~Ὁ	μὲν	οὖν ἐξ ἀνθρώπων ἦν· Ἀθηναῖοι
[2, 38]	καὶ τῶν νέων διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο	μὲν	οὖν τὴν γραφὴν ὁ Μέλητος,
[2, 27]	ὧν σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες αὐτόν. Ἀριστοφάνης	μὲν	οὕτως. ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας
[2, 47]	τῶν λεγομένων Σωκρατικῶν οἱ κορυφαιότατοι	μὲν	Πλάτων, Ξενοφῶν, Ἀντισθένης· τῶν δὲ
[2, 22]	δοκεῖ; τὸν δὲ φάναι, ἃ	μὲν	συνῆκα, γενναῖα· οἶμαι δὲ καὶ
[2, 29]	καὶ Ξενοφῶν εἴρηκε. καὶ Γλαύκωνα	μὲν	τὸν Πλάτωνος ἀδελφὸν θέλοντα πολιτεύεσθαι
[2, 44]	ἀλγύνουσαν ἀηδόνα μουσᾶν. καὶ τάδε	μὲν	ὧδε. Φιλόχορος δέ φησι προτελευτῆσαι
[2, 32]	φιλόσοφον ἀπειργάσατο. ~Ἀλλὰ καὶ λυρίζειν	ἐμάνθανεν	ἤδη γηραιός, μηδὲν λέγων ἄτοπον
[2, 19]	εἰπεῖν· ἐκ δ´ ἄρα τῶν	ἀπέκλινεν	ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων ἐπαοιδός,
[2, 39]	ὑπὸ Κόνωνος τειχῶν ἀνασταθέντων, ἃ	γέγονεν	ἔτεσιν ἓξ τῆς τοῦ Σωκράτους
[2, 32]	ἀρετὴ νέου, τὸ μηδὲν ἄγαν,	εἶπεν.	ἔφασκέ τε δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι
[2, 35]	θάνατόν σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι, κἀκείνων,	εἶπεν,	ἡ φύσις. οἱ δὲ τοῦτ´
[2, 37]	γνώριμοι χερσὶν ἀμύνασθαι· νὴ Δί´,	εἶπεν,	ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων ἕκαστος ὑμῶν
[2, 36]	καὶ περιχέασαν αὐτῷ, οὐκ ἔλεγον,	εἶπεν,	ὅτι Ξανθίππη βροντῶσα καὶ ὕδωρ
[2, 34]	δέ σοι ἐμαυτόν, ἆρ´ οὖν,	εἶπεν,	οὐκ αἰσθάνῃ τὰ μέγιστά μοι
[2, 42]	ἀλλὰ καὶ παιᾶνα κατά τινας	ἐποίησεν,	οὗ ἡ ἀρχή· Δήλι´ Ἄπολλον
[2, 29]	Χαρμίδην δὲ τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως	ἐπέστησεν.	~Ἐπῆρε δὲ καὶ εἰς φρόνημα
[2, 38]	περὶ Ἀριστοφάνην, ἔπειτα καὶ Μέλητον	συνέπεισεν	ἀπενέγκασθαι κατ´ αὐτοῦ γραφὴν ἀσεβείας
[2, 19]	Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν ἐκείνου καταδίκην	διήκουσεν	Ἀρχελάου τοῦ φυσικοῦ· οὗ καὶ
[2, 23]	ἐν τῇ ~κατὰ Δήλιον μάχῃ	διέσωσεν	ὑπολαβών. ὅτε καὶ πάντων φευγόντων
[2, 38]	ὑπὸ Σωκράτους χλευασμὸν πρῶτον μὲν	ἐπήλειψεν	αὐτῷ τοὺς περὶ Ἀριστοφάνην, ἔπειτα
[2, 43]	~Ὁ μὲν οὖν ἐξ ἀνθρώπων	ἦν·	Ἀθηναῖοι δ´ εὐθὺς μετέγνωσαν, ὥστε
[2, 29]	Λύσιν δὲ ἠθικώτατον ἐποίησε προτρέψας.	ἦν	γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ τῶν πραγμάτων
[2, 19]	ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος, ὑπαττικὸς εἰρωνευτής.	ἦν	γὰρ καὶ ἐν τοῖς ῥητορικοῖς
[2, 27]	ὅθεν τοῦτο ποιῆσαι καὶ Σωκράτην.	~Ἦν	δ´ ἱκανὸς καὶ τῶν σκωπτόντων
[2, 24]	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημευμάτων.	~Ἦν	δὲ καὶ ἰσχυρογνώμων καὶ δημοκρατικός,
[2, 22]	Ἐπεμελεῖτο δὲ καὶ σωμασκίας, καὶ	ἦν	εὐέκτης. ἐστρατεύσατο γοῦν εἰς Ἀμφίπολιν·
[2, 29]	Ἀγάθωνα βαδίζων. ~Ἱκανὸς δ´ ἀμφότερα	ἦν,	καὶ προτρέψαι καὶ ἀποτρέψαι. ὥσπερ
[2, 24]	ἐκείνους δεδεμένον διαθέσθαι. Αὐτάρκης τε	ἦν	καὶ σεμνός. καί ποτε Ἀλκιβιάδου,
[2, 25]	παρ´ αὐτοὺς ἀπελθών. εὔτακτός τε	ἦν	τὴν δίαιταν οὕτως ὥστε πολλάκις
[2, 40]	ἁρμόττων γ´ ἐμοί. δηλαδὴ γὰρ	ἦν	τὸ πλέον δικανικὸς ἢ ἐμφιλόσοφος.
[2, 18]	~ΣΩΚΡΑΤΗΣ. Σωκράτης Σωφρονίσκου μὲν	ἦν	υἱὸς λιθουργοῦ καὶ Φαιναρέτης μαίας,
[2, 43]	Σωκράτην δὲ χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν,	ἣν	ἔθεσαν ἐν τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου
[2, 26]	τὴν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου θυγατέρα,	ἣν	καὶ ἄπροικον λαβεῖν, ἐξ ἧς
[2, 32]	μέχρι ἄν τις μέτρῳ δύνηται	γῆν	παραλαβεῖν καὶ παραδοῦναι. ~Εὐριπίδου δ´
[2, 36]	βροντῶσα καὶ ὕδωρ ποιήσει; πρὸς	Ἀλκιβιάδην	εἰπόντα ὡς οὐκ ἀνεκτὴ ἡ
[2, 30]	ἔχειν περὶ αὐτούς. ὁρῶν δ´	Εὐκλείδην	ἐσπουδακότα περὶ τοὺς ἐριστικοὺς λόγους,
[2, 29]	ἀπείρως ἔχειν, ὥς φησι Ξενοφῶν·	Χαρμίδην	δὲ τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως ἐπέστησεν.
[2, 22]	ἀληθὲς ἐκμαθεῖν πειρᾶσθαι. φασὶ δ´	Εὐριπίδην	αὐτῷ δόντα τὸ Ἡρακλείτου σύγγραμμα
[2, 44]	Φιλόχορος δέ φησι προτελευτῆσαι τὸν	Εὐριπίδην	τοῦ Σωκράτους. Ἐγεννήθη δέ, καθά
[2, 34]	τε τοὺς μὲν ἄλλους ἀνθρώπους	ζῆν	ἵν´ ἐσθίοιεν· αὐτὸν δὲ ἐσθίειν
[2, 35]	αὐτῷ λέγειν, ἤματί κεν τριτάτῳ	Φθίην	ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην ἔφη,
[2, 21]	εἰ δέ με ὄνος ἐλάκτισε,	δίκην	ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον; καὶ ταῦτα
[2, 29]	δὲ τῷ πατρὶ γραψάμενον ξενοκτονίας	δίκην	περὶ ὁσίου τινὰ διαλεχθεὶς ἀπήγαγε.
[2, 38]	ὁ Μέλητος, εἶπε δὲ τὴν	δίκην	Πολύευκτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος ἐν
[2, 42]	τῶν ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν	δίκην	τῆς ἐν πρυτανείῳ σιτήσεως. Καὶ
[2, 19]	ἐν Διαδοχαῖς, μετὰ τὴν ἐκείνου	καταδίκην	διήκουσεν Ἀρχελάου τοῦ φυσικοῦ· οὗ
[2, 21]	ὁ Βυζάντιος. ~γνόντα δὲ τὴν	φυσικὴν	θεωρίαν μηδὲν εἶναι πρὸς ἡμᾶς,
[2, 24]	τῶν Ὑπομνημάτων, διδόντος αὐτῷ χώραν	μεγάλην	ἵνα οἰκοδομήσηται οἰκίαν φάναι, καὶ
[2, 31]	Ἀλκιβιάδου κατά τινας. καὶ ἐπῄνει	σχολὴν	ὡς κάλλιστον κτημάτων, καθὰ καὶ
[2, 32]	δέ· καὶ εἰδέναι μὲν μηδὲν	πλὴν	αὐτὸ τοῦτο {εἰδέναι} τούς τε
[2, 22]	δὲ καὶ ἃ μὴ συνῆκα·	πλὴν	Δηλίου γέ τινος δεῖται κολυμβητοῦ.
[2, 22]	οὐκ ἐδεήθη, καθάπερ οἱ πλείους,	πλὴν	εἰ μὴ στρατεύεσθαι ἔδει. τὸ
[2, 40]	ὁ λόγος, ὦ Λυσία, οὐ	μὴν	ἁρμόττων γ´ ἐμοί. δηλαδὴ γὰρ
[2, 31]	ἓν μόνον ἀγαθὸν εἶναι, τὴν	ἐπιστήμην,	καὶ ἓν μόνον κακόν, τὴν
[2, 25]	μοι ἐδίδους ἵν´ ἐμαυτῷ ~ὑποδήματα	ποιησαίμην,	καταγέλαστος ἂν ἦν λαβών. πολλάκις
[2, 38]	μὲν ἐπήλειψεν αὐτῷ τοὺς περὶ	Ἀριστοφάνην,	ἔπειτα καὶ Μέλητον συνέπεισεν ἀπενέγκασθαι
[2, 23]	διὰ θαλάττης· πεζῇ γὰρ οὐκ	ἐνῆν	τοῦ πολέμου κωλύοντος. ὅτε καὶ
[2, 35]	τριτάτῳ Φθίην ἐρίβωλον ἵκοιο, πρὸς	Αἰσχίνην	ἔφη, εἰς τρίτην ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί
[2, 26]	γυναῖκας αὐτὸν ἀγαγέσθαι· προτέραν μὲν	Ξανθίππην,	ἐξ ἧς αὐτῷ γενέσθαι Λαμπροκλέα·
[2, 36]	οὔ, οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς. πρὸς	Ξανθίππην	πρότερον μὲν λοιδοροῦσαν, ὕστερον δὲ
[2, 31]	ἐπιστήμην, καὶ ἓν μόνον κακόν,	τὴν	ἀμαθίαν· πλοῦτον δὲ καὶ εὐγένειαν
[2, 26]	γενέσθαι Λαμπροκλέα· δευτέραν δὲ Μυρτώ,	τὴν	Ἀριστείδου τοῦ δικαίου θυγατέρα, ἣν
[2, 44]	καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι τὴν πόλιν καὶ	τὴν	Ἄρτεμιν Δήλιοι γενέσθαι φασίν. ἐτελεύτησε
[2, 38]	νέων διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο μὲν οὖν	τὴν	γραφὴν ὁ Μέλητος, εἶπε δὲ
[2, 25]	αὐτοὺς ἀπελθών. εὔτακτός τε ἦν	τὴν	δίαιταν οὕτως ὥστε πολλάκις Ἀθήνησι
[2, 38]	γραφὴν ὁ Μέλητος, εἶπε δὲ	τὴν	δίκην Πολύευκτος, ὥς φησι Φαβωρῖνος
[2, 42]	εἶπε, τῶν ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι	τὴν	δίκην τῆς ἐν πρυτανείῳ σιτήσεως.
[2, 22]	τοῖς προσδιαλεγομένοις, οὐχ ὥστε ἀφελέσθαι	τὴν	δόξαν αὐτούς, ἀλλ´ ὥστε τὸ
[2, 33]	γίγνοιντο· εἰ δ´ αἰσχροί, παιδείᾳ	τὴν	δυσείδειαν ἐπικαλύπτοιεν. ~Καλέσας ἐπὶ δεῖπνον
[2, 19]	ὡς Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς, μετὰ	τὴν	ἐκείνου καταδίκην διήκουσεν Ἀρχελάου τοῦ
[2, 31]	καὶ ἓν μόνον ἀγαθὸν εἶναι,	τὴν	ἐπιστήμην, καὶ ἓν μόνον κακόν,
[2, 36]	σου, ἔφη, διὰ τοῦ τρίβωνος	τὴν	κενοδοξίαν. πρὸς τὸν εἰπόντα, οὐ
[2, 26]	Μενέξενον. οἱ δὲ προτέραν γῆμαι	τὴν	Μυρτώ φασιν· ἔνιοι δὲ καὶ
[2, 30]	οὐδαμῶς. ἄχρηστον γὰρ ᾤετο εἶναι	τὴν	περὶ ταῦτα γλισχρολογίαν, ὡς καὶ
[2, 44]	Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι	τὴν	πόλιν καὶ τὴν Ἄρτεμιν Δήλιοι
[2, 47]	κατάρχει τῶν δέκα αἱρέσεων καὶ	τὴν	πρώτην Ἀκαδήμειαν αὐτὸς συνεστήσατο. ἡ
[2, 45]	καὶ δὴ καὶ βίαιον ἔσεσθαι	τὴν	τελευτὴν αὐτῷ. ~Ἔστι δὲ καὶ
[2, 32]	τοῦ σώματος εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν ἡγούμενος	τὴν	τοιαύτην γυμνασίαν, ὡς καὶ Ξενοφῶν
[2, 21]	φησιν ὁ Βυζάντιος. ~γνόντα δὲ	τὴν	φυσικὴν θεωρίαν μηδὲν εἶναι πρὸς
[2, 30]	~Ἐπῆρε δὲ καὶ εἰς φρόνημα	Ἰφικράτην	τὸν στρατηγόν, δείξας αὐτῷ τοῦ
[2, 43]	ἐφυγάδευσαν, Μελήτου δὲ θάνατον κατέγνωσαν.	Σωκράτην	δὲ χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν
[2, 26]	ἑτέρας· ὅθεν τοῦτο ποιῆσαι καὶ	Σωκράτην.	~Ἦν δ´ ἱκανὸς καὶ τῶν
[2, 33]	μὲν μὴ εὑρισκόμενον ἀξιοῦν ζητεῖν,	ἀρετὴν	δ´ οὕτως ἐᾶν ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς
[2, 42]	Κορίνθιον ἄστυ νέμουσι μὴ κρίνειν	ἀρετὴν	λαοδίκῳ σοφίῃ. ~Ὁ μὲν οὖν
[2, 35]	ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην ἔφη, εἰς	τρίτην	ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί τε αὐτῷ τὸ
[2, 26]	τὸ πλῆθος, ψηφίσασθαι γαμεῖν μὲν	ἀστὴν	μίαν, παιδοποιεῖσθαι δὲ καὶ ἐξ
[2, 32]	σώματος εὐεξίᾳ λυσιτελεῖν ἡγούμενος τὴν	τοιαύτην	γυμνασίαν, ὡς καὶ Ξενοφῶν ἐν
[2, 43]	ἔθεσαν ἐν τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου	ταύτην	ἐργασαμένου. Ἄνυτόν τε ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν
[2, 45]	δὴ καὶ βίαιον ἔσεσθαι τὴν	τελευτὴν	αὐτῷ. ~Ἔστι δὲ καὶ ἡμῶν
[2, 47]	τῶν δέκα αἱρέσεων καὶ τὴν	πρώτην	Ἀκαδήμειαν αὐτὸς συνεστήσατο. ἡ μὲν
[2, 38]	Μέλητον συνέπεισεν ἀπενέγκασθαι κατ´ αὐτοῦ	γραφὴν	ἀσεβείας καὶ τῶν νέων διαφθορᾶς.
[2, 38]	διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο μὲν οὖν τὴν	γραφὴν	ὁ Μέλητος, εἶπε δὲ τὴν
[2, 20]	ἐργαστηρίου καὶ παιδεῦσαι τῆς κατὰ	ψυχὴν	χάριτος ἐρασθέντα Δημήτριός φησιν ὁ
[2, 26]	δικαίου θυγατέρα, ἣν καὶ ἄπροικον	λαβεῖν,	ἐξ ἧς γενέσθαι Σωφρονίσκον καὶ
[2, 27]	ἐνέσται καὶ παρὰ τῶν κωμῳδοποιῶν	λαβεῖν,	οἳ λανθάνουσιν ἑαυτοὺς δι´ ὧν
[2, 32]	ἄν τις μέτρῳ δύνηται γῆν	παραλαβεῖν	καὶ παραδοῦναι. ~Εὐριπίδου δ´ ἐν
[2, 24]	Λέοντα τὸν Σαλαμίνιον, ἄνδρα πλούσιον,	ἀγαγεῖν	πρὸς αὐτοὺς ὥστε ἀπολέσθαι· ἀλλὰ
[2, 35]	ἐβούλου; ὄναρ δόξας τινὰ αὐτῷ	λέγειν,	ἤματί κεν τριτάτῳ Φθίην ἐρίβωλον
[2, 35]	σε λέγει, καλῶς γάρ, ἔφη,	λέγειν	οὐκ ἔμαθε. ~στρέψαντος δὲ Ἀντισθένους
[2, 32]	μηδὲν ἄγαν, εἶπεν. ἔφασκέ τε	δεῖν	γεωμετρεῖν μέχρι ἄν τις μέτρῳ
[2, 36]	ταῦτα. ἔλεγε δὲ τοῖς κωμικοῖς	δεῖν	ἐπίτηδες ἑαυτὸν διδόναι· εἰ μὲν
[2, 33]	αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ. ἔλεγέ τε	θαυμάζειν	τῶν τὰς λιθίνας εἰκόνας κατασκευαζομένων
[2, 20]	τιθέντα γοῦν τὸ βαλλόμενον κέρμα	ἀθροίζειν·	εἶτ´ ἀναλώσαντα πάλιν τιθέναι. Κρίτωνα
[2, 32]	καὶ φιλόσοφον ἀπειργάσατο. ~Ἀλλὰ καὶ	λυρίζειν	ἐμάνθανεν ἤδη γηραιός, μηδὲν λέγων
[2, 22]	αὐτούς, ἀλλ´ ὥστε τὸ ἀληθὲς	ἐκμαθεῖν	πειρᾶσθαι. φασὶ δ´ Εὐριπίδην αὐτῷ
[2, 41]	τιμωμένων τῶν δικαστῶν τί χρὴ	παθεῖν	αὐτὸν ἢ ἀποτῖσαι, πέντε καὶ
[2, 23]	σὺν Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ Πυθώδε	ἐλθεῖν	Ἀριστοτέλης φησίν· ἀλλὰ καὶ εἰς
[2, 32]	ἀπογινώσκειν ἔλεγεν εἰς τὰς ὥρας	ἐλθεῖν.	καί ποτε ἐρωτηθείς, τίς ἀρετὴ
[2, 34]	ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν· αὐτὸν δὲ	ἐσθίειν	ἵνα ζῴη. πρὸς τὸ οὐκ
[2, 30]	αὐτὸν Γλαυκωνίδης ἠξίου τῇ πόλει	περιποιεῖν	καθάπερ φασιανὸν ὄρνιν ἢ ταώ.
[2, 18]	τῶν δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ	συμποιεῖν	Εὐριπίδῃ· ὅθεν Μνησίλοχος οὕτω φησί·
[2, 20]	οἱ τριάκοντα αὐτὸν ἐκώλυσαν τέχνας	~διδάσκειν	λόγων, ὥς φησι Ξενοφῶν καὶ
[2, 21]	ἐν τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα δὲ	φάσκειν	ζητεῖν, ὅττι τοι ἐν μεγάροισι
[2, 29]	ἀπὸ τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους	εὑρίσκειν.	ἐνέτρεψε δὲ καὶ Λαμπροκλέα τὸν
[2, 32]	τε τὰ ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους	ἀπογινώσκειν	ἔλεγεν εἰς τὰς ὥρας ἐλθεῖν.
[2, 33]	ὅπως ὁμοιότατος ἔσται, αὑτῶν δ´	ἀμελεῖν,	ὡς μὴ ὁμοίους τῷ λίθῳ
[2, 32]	συνεχές, τῇ τοῦ σώματος εὐεξίᾳ	λυσιτελεῖν	ἡγούμενος τὴν τοιαύτην γυμνασίαν, ὡς
[2, 26]	λειπανδρεῖν συναυξῆσαι τὸ πλῆθος, ψηφίσασθαι	γαμεῖν	μὲν ἀστὴν μίαν, παιδοποιεῖσθαι δὲ
[2, 32]	εἶναι ἅ τις μὴ οἶδεν	ἐκμανθάνειν.	ἔτι τε ὠρχεῖτο συνεχές, τῇ
[2, 35]	ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν ἐπιτήδειον,	ἐναποθανεῖν	δὲ οὐχί; πρὸς τὸν εἰπόντα,
[2, 27]	ἥκιστα τὸ μὴ παρὸν ποτὸν	ἀναμένειν·	καὶ ἐλαχίστων δεόμενος ἔγγιστα εἶναι
[2, 32]	Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ	προσημαίνειν	τὸ δαιμόνιον τὰ μέλλοντα αὐτῷ·
[2, 42]	ἔλεξε Κορίνθιον ἄστυ νέμουσι μὴ	κρίνειν	ἀρετὴν λαοδίκῳ σοφίῃ. ~Ὁ μὲν
[2, 33]	εἰκόνας κατασκευαζομένων τοῦ μὲν λίθου	προνοεῖν	ὅπως ὁμοιότατος ἔσται, αὑτῶν δ´
[2, 30]	ὡς θαῦμα τὸ μὲν ἕκαστον	εἰπεῖν	ἂν ῥᾳδίως ὅσα ἔχει, φίλους
[2, 21]	λακτισθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος,	εἰπεῖν,	εἰ δέ με ὄνος ἐλάκτισε,
[2, 19]	καὶ Τίμωνα ἐν τοῖς Σίλλοις	εἰπεῖν·	ἐκ δ´ ἄρα τῶν ἀπέκλινεν
[2, 41]	ἀναβῆναι ἐπὶ τὸ βῆμα καὶ	εἰπεῖν,	νεώτατος ὤν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι,
[2, 26]	γὰρ βουληθέντας Ἀθηναίους διὰ τὸ	λειπανδρεῖν	συναυξῆσαι τὸ πλῆθος, ψηφίσασθαι γαμεῖν
[2, 21]	γελᾶσθαι καταφρονούμενον· καὶ πάντα ταῦτα	φέρειν	ἀνεξικάκως. ὅθεν καὶ λακτισθέντα, ἐπειδὴ
[2, 32]	ἄγαν, εἶπεν. ἔφασκέ τε δεῖν	γεωμετρεῖν	μέχρι ἄν τις μέτρῳ δύνηται
[2, 41]	πέντε καὶ εἴκοσιν ἔφη δραχμὰς	ἀποτίσειν.	~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ ἑκατόν φησιν
[2, 33]	ἀνδράποδον μὲν μὴ εὑρισκόμενον ἀξιοῦν	ζητεῖν,	ἀρετὴν δ´ οὕτως ἐᾶν ἀπολωλέναι.
[2, 21]	τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα δὲ φάσκειν	ζητεῖν,	ὅττι τοι ἐν μεγάροισι κακόν
[2, 43]	ὡς μαινόμενον ἐζημίωσαν, καὶ Τυρταῖον	παρακόπτειν	ἔλεγον, καὶ Ἀστυδάμαντα πρότερον τῶν
[2, 31]	ἔφη, οὕτως ἂν γενναῖον ἐκ	δυεῖν	Ἀθηναίων γενέσθαι; Φαίδωνα δὲ δι´
[2, 20]	ἱστορίᾳ, μετὰ τοῦ μαθητοῦ Αἰσχίνου	ῥητορεύειν	ἐδίδαξε· λέγει δὲ τοῦτο καὶ
[2, 21]	εἶναι πρὸς ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ	φιλοσοφεῖν	ἐπί τε τῶν ἐργαστηρίων καὶ
[2, 26]	φασιν· ἔνιοι δὲ καὶ ἀμφοτέρας	ἔχειν	ὁμοῦ, ὧν ἐστι Σάτυρός τε
[2, 31]	δὲ καὶ εὐγένειαν οὐδὲν σεμνὸν	ἔχειν,	πᾶν δὲ τοὐναντίον κακόν. εἰπόντος
[2, 30]	ὀνομάσαι ὁπόσους κέκτηται· οὕτως ὀλιγώρως	ἔχειν	περὶ αὐτούς. ὁρῶν δ´ Εὐκλείδην
[2, 29]	πολιτεύεσθαι ἀπέστησε διὰ τὸ ἀπείρως	ἔχειν,	ὥς φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην δὲ
[2, 18]	Σωκράτης τὰ φρύγαν´ ὑποτίθησι. καὶ	πάλιν,	Εὐριπίδας σωκρατογόμφους. καὶ Καλλίας Πεδήταις·
[2, 20]	βαλλόμενον κέρμα ἀθροίζειν· εἶτ´ ἀναλώσαντα	πάλιν	τιθέναι. Κρίτωνα δ´ ἀναστῆσαι αὐτὸν
[2, 44]	ἕκτῃ, ὅτε καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι τὴν	πόλιν	καὶ τὴν Ἄρτεμιν Δήλιοι γενέσθαι
[2, 22]	ἦν εὐέκτης. ἐστρατεύσατο γοῦν εἰς	Ἀμφίπολιν·	καὶ Ξενοφῶντα ἀφ´ ἵππου πεσόντα
[2, 44]	Ἀθηναῖοι τὴν πόλιν καὶ τὴν	Ἄρτεμιν	Δήλιοι γενέσθαι φασίν. ἐτελεύτησε δὲ
[2, 34]	συμπεριενεχθεῖεν ἄν· εἰ δὲ φαῦλοι,	ἡμῖν	αὐτῶν οὐδὲν μελήσει. ἔλεγέ τε
[2, 28]	κἀνυπόδητος κακὰ πόλλ´ ἀνέχει, κἀν	ἡμῖν	σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι ἐνίοτε πρὸς τοὺς
[2, 30]	τῇ πόλει περιποιεῖν καθάπερ φασιανὸν	ὄρνιν	ἢ ταώ. Ἔλεγε δὲ ὡς
[2, 44]	γὰρ ἑξήκοντα ἐτῶν τελευτῆσαι αὐτόν	φασιν.	~ἀμφότεροι δ´ ἤκουσαν Ἀναξαγόρου, καὶ
[2, 39]	ἐν Ἀπολογίᾳ τρεῖς αὐτοῦ κατηγορῆσαί	φασιν,	Ἄνυτον καὶ Λύκωνα καὶ Μέλητον·
[2, 19]	τὰς ἐν ἀκροπόλει Χάριτας ἔνιοί	φασιν,	ἐνδεδυμένας οὔσας. ὅθεν καὶ Τίμωνα
[2, 26]	δὲ προτέραν γῆμαι τὴν Μυρτώ	φασιν·	ἔνιοι δὲ καὶ ἀμφοτέρας ἔχειν
[2, 44]	καὶ τὴν Ἄρτεμιν Δήλιοι γενέσθαι	φασίν.	ἐτελεύτησε δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει
[2, 35]	φύσις. οἱ δὲ τοῦτ´ Ἀναξαγόραν	φασίν.	τῆς γυναικὸς εἰπούσης, ἀδίκως ἀποθνήσκεις,
[2, 37]	τραχείᾳ γυναικὶ καθάπερ οἱ ἱππικοὶ	θυμοειδέσιν	ἵπποις. ἀλλ´ ὡς ἐκεῖνοι, φησί,
[2, 39]	Κόνωνος τειχῶν ἀνασταθέντων, ἃ γέγονεν	ἔτεσιν	ἓξ τῆς τοῦ Σωκράτους τελευτῆς
[2, 47]	δὲ καὶ ἕτερος Σωκράτης, ἱστορικός,	περιήγησιν	Ἄργους γεγραφώς· καὶ ἄλλος περιπατητικός,
[2, 18]	ὡς καὶ Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ	φησίν,	Ἀθηναῖος, τῶν δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει
[2, 23]	ἀποδημῆσαι· καὶ Πυθώδε ἐλθεῖν Ἀριστοτέλης	φησίν·	ἀλλὰ καὶ εἰς Ἰσθμόν, ὡς
[2, 42]	ἃ Πλάτων ἐν τῷ Φαίδωνί	φησιν.	ἀλλὰ καὶ παιᾶνα κατά τινας
[2, 44]	τοῦ Σωκράτους. Ἐγεννήθη δέ, καθά	φησιν	Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς Χρονικοῖς, ἐπὶ
[2, 19]	φυσικοῦ· οὗ καὶ παιδικὰ γενέσθαι	φησὶν	Ἀριστόξενος. Δοῦρις δὲ καὶ δουλεῦσαι
[2, 46]	τεῷ στόματι. Τούτῳ τις, καθά	φησιν	Ἀριστοτέλης ἐν τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς,
[2, 23]	τοῦ ἀριστείου· οὗ καὶ ἐρασθῆναί	φησιν	αὐτὸν Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ
[2, 31]	καθὰ καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ	φησίν.	ἔλεγε δὲ καὶ ἓν μόνον
[2, 32]	ὡς καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ	φησίν.	ἔλεγε δὲ καὶ προσημαίνειν τὸ
[2, 39]	ὁ Σωκράτης διέσυρε. Φαβωρῖνος δέ	φησιν	ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημονευμάτων
[2, 38]	λόγον Πολυκράτης ὁ σοφιστής, ὥς	φησιν	Ἕρμιππος, ἢ Ἄνυτος, ὥς τινες·
[2, 29]	ἔνθεον ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ Πλάτων	φησίν.	Εὐθύφρονα δὲ τῷ πατρὶ γραψάμενον
[2, 43]	ὅσων. καὶ γὰρ Ὅμηρον καθά	φησιν	Ἡρακλείδης, πεντήκοντα δραχμαῖς ὡς μαινόμενον
[2, 41]	ἐμοὶ ἀνάρμοστα. Κρινομένου δ´ αὐτοῦ	φησιν	Ἰοῦστος ὁ Τιβεριεὺς ἐν τῷ
[2, 20]	κατὰ ψυχὴν χάριτος ἐρασθέντα Δημήτριός	φησιν	ὁ Βυζάντιος. ~γνόντα δὲ τὴν
[2, 42]	ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ ἑκατόν	φησιν	ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων δὲ τῶν δικαστῶν,
[2, 28]	δ´ ἐν τρίβωνι παράγων αὐτὸν	φησὶν	οὕτως· Σώκρατες ἀνδρῶν βέλτιστ´ ὀλίγων,
[2, 30]	ὡς καὶ Πλάτων ἐν Εὐθυδήμῳ	φησίν.	~Χαρμίδου τε οἰκέτας αὐτῷ διδόντος,
[2, 28]	οὕτως· ὅτι βρενθύει τ´ ἐν	ταῖσιν	ὁδοῖς, καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις, κἀνυπόδητος
[2, 41]	αὐτὸν ἢ ἀποτῖσαι, πέντε καὶ	εἴκοσιν	ἔφη δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν
[2, 37]	θοἰμάτιον περιελομένης συνεβούλευον οἱ γνώριμοι	χερσὶν	ἀμύνασθαι· νὴ Δί´, εἶπεν, ἵν´
[2, 29]	τινὰ διαλεχθεὶς ἀπήγαγε. καὶ τὸν	Λύσιν	δὲ ἠθικώτατον ἐποίησε προτρέψας. ἦν
[2, 24]	εἱρκτῆς μὴ ἐθελῆσαι· τοῖς τε	κλαίουσιν	αὐτὸν ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς καλλίστους
[2, 27]	παρὰ τῶν κωμῳδοποιῶν λαβεῖν, οἳ	λανθάνουσιν	ἑαυτοὺς δι´ ὧν σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες
[2, 44]	ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ, ὅτε	καθαίρουσιν	Ἀθηναῖοι τὴν πόλιν καὶ τὴν
[2, 27]	οἳ λανθάνουσιν ἑαυτοὺς δι´ ὧν	σκώπτουσιν	ἐπαινοῦντες αὐτόν. Ἀριστοφάνης μὲν οὕτως.
[2, 25]	τὰ ἰαμβεῖα· τὰ δ´ ἀργυρώματ´	ἐστὶν	ἥ τε πορφύρα εἰς τοὺς
[2, 41]	τοῦ Λυσίου, πῶς, εἰ καλός	ἐστιν	ὁ λόγος, οὐκ ἄν σοι
[2, 39]	τοῦ Σωκράτους τελευτῆς ὕστερον. καὶ	ἔστιν	οὕτως ἔχον. ~Ἡ δ´ ἀντωμοσία
[2, 27]	καὶ φροντιστής, καὶ τὸ ταλαίπωρον	ἔνεστιν	ἐν τῇ γνώμῃ, κοὔτε τι
[2, 45]	πάντα Σωκράτει. Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης	μάγον	τινὰ ἐλθόντα ἐκ Συρίας εἰς
[2, 36]	δὲ καὶ περιχέασαν αὐτῷ, οὐκ	ἔλεγον,	εἶπεν, ὅτι Ξανθίππη βροντῶσα καὶ
[2, 43]	μαινόμενον ἐζημίωσαν, καὶ Τυρταῖον παρακόπτειν	ἔλεγον,	καὶ Ἀστυδάμαντα πρότερον τῶν περὶ
[2, 30]	καὶ εἰς φρόνημα Ἰφικράτην τὸν	στρατηγόν,	δείξας αὐτῷ τοῦ κουρέως Μειδίου
[2, 20]	αὐτὸν κωμῳδεῖ ὡς τὸν ἥττω	λόγον	κρείττω ποιοῦντα. καὶ γὰρ πρῶτος,
[2, 38]	Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ τὸν	λόγον	Πολυκράτης ὁ σοφιστής, ὥς φησιν
[2, 39]	Ἀπομνημονευμάτων μὴ εἶναι ἀληθῆ τὸν	λόγον	τὸν Πολυκράτους κατὰ Σωκράτους· ἐν
[2, 34]	ἵνα ζῴη. πρὸς τὸ οὐκ	ἀξιόλογον	πλῆθος ἔφασκεν ὅμοιον εἴ τις
[2, 33]	ἀναστὰς ἐξῆλθε, φήσας γελοῖον εἶναι	ἀνδράποδον	μὲν μὴ εὑρισκόμενον ἀξιοῦν ζητεῖν,
[2, 29]	τὸν Θεαίτητον περὶ ἐπιστήμης διαλεχθεὶς	ἔνθεον	ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ Πλάτων φησίν.
[2, 40]	ἐμοί. δηλαδὴ γὰρ ἦν τὸ	πλέον	δικανικὸς ἢ ἐμφιλόσοφος. ~εἰπόντος δὲ
[2, 21]	διαλεγόμενον κονδυλίζεσθαι καὶ παρατίλλεσθαι, τὸ	πλέον	τε γελᾶσθαι καταφρονούμενον· καὶ πάντα
[2, 23]	Ἴων δὲ ὁ Χῖος καὶ	νέον	ὄντα εἰς Σάμον σὺν Ἀρχελάῳ
[2, 47]	τέσσαρες, Αἰσχίνης, Φαίδων, Εὐκλείδης, Ἀρίστιππος.	λεκτέον	δὴ πρῶτον περὶ Ξενοφῶντος, εἶτα
[2, 31]	ἔλεγε δὲ καὶ ἓν μόνον	ἀγαθὸν	εἶναι, τὴν ἐπιστήμην, καὶ ἓν
[2, 21]	τοι ἐν μεγάροισι κακόν τ´	ἀγαθόν	τε τέτυκται. πολλάκις δὲ βιαιότερον
[2, 27]	καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῇ εὐτελείᾳ,	μισθόν	τε οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ ἔλεγεν
[2, 42]	τὸν παιᾶνα. ἐποίησε δὲ καὶ	μῦθον	Αἰσώπειον οὐ πάνυ ἐπιτετευγμένως, οὗ
[2, 45]	τοῦ Σωκράτους καὶ δὴ καὶ	βίαιον	ἔσεσθαι τὴν τελευτὴν αὐτῷ. ~Ἔστι
[2, 31]	δ´ ᾤου, ἔφη, οὕτως ἂν	γενναῖον	ἐκ δυεῖν Ἀθηναίων γενέσθαι; Φαίδωνα
[2, 43]	δραχμαῖς ὡς μαινόμενον ἐζημίωσαν, καὶ	Τυρταῖον	παρακόπτειν ἔλεγον, καὶ Ἀστυδάμαντα πρότερον
[2, 25]	τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ εἰς τὸν	βίον.	ὑπερεφρόνησε δὲ καὶ Ἀρχελάου τοῦ
[2, 35]	τὸ ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν	ἐπιτήδειον,	ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί; πρὸς τὸν
[2, 46]	ἡ σοφίη. πρὸς γὰρ Ἀθηναίων	κώνειον	ἁπλῶς σὺ ἐδέξω· αὐτοὶ δ´
[2, 35]	ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί τε αὐτῷ τὸ	κώνειον	πίεσθαι Ἀπολλόδωρος ἱμάτιον ἐδίδου καλόν,
[2, 42]	οὐ πολλὰς ἡμέρας ἔπιε τὸ	κώνειον,	πολλὰ καλὰ κἀγαθὰ διαλεχθείς, ἃ
[2, 42]	παιᾶνα. ἐποίησε δὲ καὶ μῦθον	Αἰσώπειον	οὐ πάνυ ἐπιτετευγμένως, οὗ ἡ
[2, 42]	ἡ ἀρχή· Αἴσωπός ποτ´ ἔλεξε	Κορίνθιον	ἄστυ νέμουσι μὴ κρίνειν ἀρετὴν
[2, 23]	ἵππου πεσόντα ἐν τῇ ~κατὰ	Δήλιον	μάχῃ διέσωσεν ὑπολαβών. ὅτε καὶ
[2, 24]	περὶ Κριτίαν κελεύουσι Λέοντα τὸν	Σαλαμίνιον,	ἄνδρα πλούσιον, ἀγαγεῖν πρὸς αὐτοὺς
[2, 32]	ἔλεγε δὲ καὶ προσημαίνειν τὸ	δαιμόνιον	τὰ μέλλοντα αὐτῷ· τό τε
[2, 33]	ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς ἐξῆλθε, φήσας	γελοῖον	εἶναι ἀνδράποδον μὲν μὴ εὑρισκόμενον
[2, 34]	τὸ οὐκ ἀξιόλογον πλῆθος ἔφασκεν	ὅμοιον	εἴ τις τετράδραχμον ἓν ἀποδοκιμάζων
[2, 46]	ἁπλῶς σὺ ἐδέξω· αὐτοὶ δ´	ἐξέπιον	τοῦτο τεῷ στόματι. Τούτῳ τις,
[2, 24]	κελεύουσι Λέοντα τὸν Σαλαμίνιον, ἄνδρα	πλούσιον,	ἀγαγεῖν πρὸς αὐτοὺς ὥστε ἀπολέσθαι·
[2, 35]	αὐτῷ τὸ κώνειον πίεσθαι Ἀπολλόδωρος	ἱμάτιον	ἐδίδου καλόν, ἵν´ ἐν ἐκείνῳ
[2, 35]	τί δέ, ἔφη, τὸ ἐμὸν	ἱμάτιον	ἐμβιῶναι μὲν ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν δὲ
[2, 37]	ποτὲ αὐτῆς ἐν ἀγορᾷ καὶ	θοἰμάτιον	περιελομένης συνεβούλευον οἱ γνώριμοι χερσὶν
[2, 30]	αὐτῷ τοῦ κουρέως Μειδίου ἀλεκτρυόνας	ἀντίον	τῶν Καλλίου πτερυξαμένους. καὶ αὐτὸν
[2, 29]	ὥς φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην δὲ	τοὐναντίον	ἔχοντα οἰκείως ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε δὲ
[2, 31]	οὐδὲν σεμνὸν ἔχειν, πᾶν δὲ	τοὐναντίον	κακόν. εἰπόντος γοῦν τινος αὐτῷ
[2, 29]	ἐνέτρεψε δὲ καὶ Λαμπροκλέα τὸν	υἱὸν	τῇ μητρὶ ἀγριαινόμενον, ὥς που
[2, 31]	σεμνὸν ἔχειν, πᾶν δὲ τοὐναντίον	κακόν.	εἰπόντος γοῦν τινος αὐτῷ ὡς
[2, 21]	ζητεῖν, ὅττι τοι ἐν μεγάροισι	κακόν	τ´ ἀγαθόν τε τέτυκται. πολλάκις
[2, 31]	τὴν ἐπιστήμην, καὶ ἓν μόνον	κακόν,	τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον δὲ καὶ
[2, 28]	χλαῖνα γένοιτο; {Β. τουτὶ τὸ	κακὸν	τῶν σκυτοτόμων κατ´ ἐπήρειαν γεγένηται.
[2, 26]	τοῦ δικαίου θυγατέρα, ἣν καὶ	ἄπροικον	λαβεῖν, ἐξ ἧς γενέσθαι Σωφρονίσκον
[2, 28]	κολακεῦσαι. τοῦτο δ´ αὐτοῦ τὸ	ὑπεροπτικὸν	καὶ μεγαλόφρον ἐμφαίνει καὶ Ἀριστοφάνης
[2, 26]	ἄπροικον λαβεῖν, ἐξ ἧς γενέσθαι	Σωφρονίσκον	καὶ Μενέξενον. οἱ δὲ προτέραν
[2, 35]	κώνειον πίεσθαι Ἀπολλόδωρος ἱμάτιον ἐδίδου	καλόν,	ἵν´ ἐν ἐκείνῳ ἀποθάνῃ. καὶ
[2, 24]	καὶ ἰσχυρογνώμων καὶ δημοκρατικός, ὡς	δῆλον	ἔκ τε τοῦ μὴ εἶξαι
[2, 42]	ἐποίησεν, οὗ ἡ ἀρχή· Δήλι´	Ἄπολλον	χαῖρε, καὶ Ἄρτεμι, παῖδε κλεεινώ.
[2, 43]	καὶ Ἀστυδάμαντα πρότερον τῶν περὶ	Αἰσχύλον	ἐτίμησαν εἰκόνι χαλκῇ. ~Εὐριπίδης δὲ
[2, 35]	λέγειν, ἤματί κεν τριτάτῳ Φθίην	ἐρίβωλον	ἵκοιο, πρὸς Αἰσχίνην ἔφη, εἰς
[2, 23]	Χῖος καὶ νέον ὄντα εἰς	Σάμον	σὺν Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ Πυθώδε
[2, 35]	ὅς, τί δέ, ἔφη, τὸ	ἐμὸν	ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν
[2, 23]	Ἀριστοτέλης φησίν· ἀλλὰ καὶ εἰς	Ἰσθμόν,	ὡς Φαβωρῖνος ἐν τῷ πρώτῳ
[2, 34]	ἐκ τῶν τοιούτων σωρὸν ὡς	δόκιμον	ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ εἰπόντος, πένης
[2, 38]	οὐ φέρων τὸν ὑπὸ Σωκράτους	χλευασμὸν	πρῶτον μὲν ἐπήλειψεν αὐτῷ τοὺς
[2, 34]	πλῆθος ἔφασκεν ὅμοιον εἴ τις	τετράδραχμον	ἓν ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ τῶν
[2, 30]	ἠξίου τῇ πόλει περιποιεῖν καθάπερ	φασιανὸν	ὄρνιν ἢ ταώ. Ἔλεγε δὲ
[2, 21]	ὄνος ἐλάκτισε, δίκην ἂν αὐτῷ	ἐλάγχανον;	καὶ ταῦτα μὲν ὁ Δημήτριος.
[2, 24]	ἀποψηφίσασθαι τῶν δέκα στρατηγῶν. καὶ	ἐνὸν	αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς εἱρκτῆς μὴ
[2, 29]	φησίν. Εὐθύφρονα δὲ τῷ πατρὶ	γραψάμενον	ξενοκτονίας δίκην περὶ ὁσίου τινὰ
[2, 24]	καὶ τοὺς καλλίστους λόγους ἐκείνους	δεδεμένον	διαθέσθαι. Αὐτάρκης τε ἦν καὶ
[2, 31]	δὲ δι´ αἰχμαλωσίαν ἐπ´ οἰκήματος	καθήμενον	προσέταξε Κρίτωνι λυτρώσασθαι, καὶ φιλόσοφον
[2, 21]	δὲ βιαιότερον ἐν ταῖς ζητήσεσι	διαλεγόμενον	κονδυλίζεσθαι καὶ παρατίλλεσθαι, τὸ πλέον
[2, 39]	τῶν δημιουργῶν καὶ τῶν πολιτικῶν	ὀργιζόμενον·	τὸν δὲ Λύκωνα ὑπὲρ τῶν
[2, 33]	γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον μὲν μὴ	εὑρισκόμενον	ἀξιοῦν ζητεῖν, ἀρετὴν δ´ οὕτως
[2, 20]	καὶ χρηματίσασθαι. τιθέντα γοῦν τὸ	βαλλόμενον	κέρμα ἀθροίζειν· εἶτ´ ἀναλώσαντα πάλιν
[2, 29]	Λαμπροκλέα τὸν υἱὸν τῇ μητρὶ	ἀγριαινόμενον,	ὥς που καὶ Ξενοφῶν εἴρηκε.
[2, 43]	φησιν Ἡρακλείδης, πεντήκοντα δραχμαῖς ὡς	μαινόμενον	ἐζημίωσαν, καὶ Τυρταῖον παρακόπτειν ἔλεγον,
[2, 37]	Χαιρεφῶντι ἀνελούσης ἐκεῖνο δὴ τὸ	περιφερόμενον.	ἀνδρῶν ἁπάντων Σωκράτης σοφώτατος. ~ἀφ´
[2, 21]	παρατίλλεσθαι, τὸ πλέον τε γελᾶσθαι	καταφρονούμενον·	καὶ πάντα ταῦτα φέρειν ἀνεξικάκως.
[2, 26]	ἐξ ἧς γενέσθαι Σωφρονίσκον καὶ	Μενέξενον.	οἱ δὲ προτέραν γῆμαι τὴν
[2, 18]	Μνησίλοχος οὕτω φησί· Φρύγες ἐστὶ	καινὸν	δρᾶμα τοῦτ´ Εὐριπίδου, ᾧ καὶ
[2, 31]	πλοῦτον δὲ καὶ εὐγένειαν οὐδὲν	σεμνὸν	ἔχειν, πᾶν δὲ τοὐναντίον κακόν.
[2, 31]	φησίν. ἔλεγε δὲ καὶ ἓν	μόνον	ἀγαθὸν εἶναι, τὴν ἐπιστήμην, καὶ
[2, 43]	ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν ἐξεκήρυξαν Ἡρακλεῶται. οὐ	μόνον	δ´ ἐπὶ Σωκράτους Ἀθηναῖοι πεπόνθασι
[2, 31]	εἶναι, τὴν ἐπιστήμην, καὶ ἓν	μόνον	κακόν, τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον δὲ
[2, 34]	τὴν δυσείδειαν ἐπικαλύπτοιεν. ~Καλέσας ἐπὶ	δεῖπνον	πλουσίους, καὶ τῆς Ξανθίππης αἰδουμένης
[2, 22]	μὴ στρατεύεσθαι ἔδει. τὸ δὲ	λοιπὸν	αὐτόθι μένων φιλονεικότερον συνεζήτει τοῖς
[2, 40]	τῆς δίκης τοῦτον εἶχε τὸν	τρόπον·	ἀνακεῖται γὰρ ἔτι καὶ νῦν,
[2, 47]	οὖν ἀκολουθία τοῦτον ἐχέτω τὸν	τρόπον.	Γέγονε δὲ καὶ ἕτερος Σωκράτης,
[2, 32]	ἐμάνθανεν ἤδη γηραιός, μηδὲν λέγων	ἄτοπον	εἶναι ἅ τις μὴ οἶδεν
[2, 27]	ἥδιστα πίνων ἥκιστα τὸ μὴ	παρὸν	ποτὸν ἀναμένειν· καὶ ἐλαχίστων δεόμενος
[2, 43]	ταύτην ἐργασαμένου. Ἄνυτόν τε ἐπιδημήσαντα	αὐθημερὸν	ἐξεκήρυξαν Ἡρακλεῶται. οὐ μόνον δ´
[2, 21]	ἀγαθόν τε τέτυκται. πολλάκις δὲ	βιαιότερον	ἐν ταῖς ζητήσεσι διαλεγόμενον κονδυλίζεσθαι
[2, 22]	τὸ δὲ λοιπὸν αὐτόθι μένων	φιλονεικότερον	συνεζήτει τοῖς προσδιαλεγομένοις, οὐχ ὥστε
[2, 33]	δ´ οὕτως ἐᾶν ἀπολωλέναι. ἐρωτηθεὶς	πότερον	γήμαι ἢ μή, ἔφη, ὃ
[2, 36]	οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς. πρὸς Ξανθίππην	πρότερον	μὲν λοιδοροῦσαν, ὕστερον δὲ καὶ
[2, 43]	Τυρταῖον παρακόπτειν ἔλεγον, καὶ Ἀστυδάμαντα	πρότερον	τῶν περὶ Αἰσχύλον ἐτίμησαν εἰκόνι
[2, 36]	πρὸς Ξανθίππην πρότερον μὲν λοιδοροῦσαν,	ὕστερον	δὲ καὶ περιχέασαν αὐτῷ, οὐκ
[2, 39]	ἓξ τῆς τοῦ Σωκράτους τελευτῆς	ὕστερον.	καὶ ἔστιν οὕτως ἔχον. ~Ἡ
[2, 43]	ἐπὶ πλείστων ὅσων. καὶ γὰρ	Ὅμηρον	καθά φησιν Ἡρακλείδης, πεντήκοντα δραχμαῖς
[2, 32]	μικρὸν μὲν μὴ εἶναι, παρὰ	μικρὸν	δέ· καὶ εἰδέναι μὲν μηδὲν
[2, 32]	αὐτῷ· τό τε εὖ ἄρχεσθαι	μικρὸν	μὲν μὴ εἶναι, παρὰ μικρὸν
[2, 28]	δ´ αὐτοῦ τὸ ὑπεροπτικὸν καὶ	μεγαλόφρον	ἐμφαίνει καὶ Ἀριστοφάνης λέγων οὕτως·
[2, 27]	μνήμων καὶ φροντιστής, καὶ τὸ	ταλαίπωρον	ἔνεστιν ἐν τῇ γνώμῃ, κοὔτε
[2, 34]	ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ τῶν τοιούτων	σωρὸν	ὡς δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου δὲ
[2, 34]	τὰ μέγιστά μοι διδούς; πρὸς	τὸν	ἀποδυσπετοῦντα ἐπὶ τῷ παρορᾶσθαι ὁπότε
[2, 25]	τοὺς τραγῳδοὺς χρήσιμ´, οὐκ εἰς	τὸν	βίον. ὑπερεφρόνησε δὲ καὶ Ἀρχελάου
[2, 39]	δημιουργῶν καὶ τῶν πολιτικῶν ὀργιζόμενον·	τὸν	δὲ Λύκωνα ὑπὲρ τῶν ῥητόρων·
[2, 22]	Ἡρακλείτου σύγγραμμα ἐρέσθαι, τί δοκεῖ;	τὸν	δὲ φάναι, ἃ μὲν συνῆκα,
[2, 35]	ἔφη, μήτι σοι μεταμέλει; ~πρὸς	τὸν	εἰπόντα, θάνατόν σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι,
[2, 35]	ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν δὲ οὐχί; πρὸς	τὸν	εἰπόντα, κακῶς ὁ δεῖνά σε
[2, 36]	τοῦ τρίβωνος τὴν κενοδοξίαν. πρὸς	τὸν	εἰπόντα, οὐ σοὶ λοιδορεῖται ὁ
[2, 34]	εἴ τις τετράδραχμον ἓν ἀποδοκιμάζων	τὸν	ἐκ τῶν τοιούτων σωρὸν ὡς
[2, 44]	ὧδε. Φιλόχορος δέ φησι προτελευτῆσαι	τὸν	Εὐριπίδην τοῦ Σωκράτους. Ἐγεννήθη δέ,
[2, 20]	καὶ Ἀριστοφάνης αὐτὸν κωμῳδεῖ ὡς	τὸν	ἥττω λόγον κρείττω ποιοῦντα. καὶ
[2, 29]	καὶ προτρέψαι καὶ ἀποτρέψαι. ὥσπερ	τὸν	Θεαίτητον περὶ ἐπιστήμης διαλεχθεὶς ἔνθεον
[2, 38]	ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ συνέγραψε δὲ	τὸν	λόγον Πολυκράτης ὁ σοφιστής, ὥς
[2, 39]	τῶν Ἀπομνημονευμάτων μὴ εἶναι ἀληθῆ	τὸν	λόγον τὸν Πολυκράτους κατὰ Σωκράτους·
[2, 29]	ὁσίου τινὰ διαλεχθεὶς ἀπήγαγε. καὶ	τὸν	Λύσιν δὲ ἠθικώτατον ἐποίησε προτρέψας.
[2, 39]	Λύκωνα ὑπὲρ τῶν ῥητόρων· καὶ	τὸν	Μέλητον ὑπὲρ τῶν ποιητῶν, οὓς
[2, 39]	Ἄνυτον καὶ Λύκωνα καὶ Μέλητον·	τὸν	μὲν Ἄνυτον ὑπὲρ τῶν δημιουργῶν
[2, 42]	δέ φησι μὴ εἶναι αὐτοῦ	τὸν	παιᾶνα. ἐποίησε δὲ καὶ μῦθον
[2, 29]	Ξενοφῶν εἴρηκε. καὶ Γλαύκωνα μὲν	τὸν	Πλάτωνος ἀδελφὸν θέλοντα πολιτεύεσθαι ἀπέστησε
[2, 39]	μὴ εἶναι ἀληθῆ τὸν λόγον	τὸν	Πολυκράτους κατὰ Σωκράτους· ἐν αὐτῷ
[2, 24]	τοῖς περὶ Κριτίαν κελεύουσι Λέοντα	τὸν	Σαλαμίνιον, ἄνδρα πλούσιον, ἀγαγεῖν πρὸς
[2, 30]	δὲ καὶ εἰς φρόνημα Ἰφικράτην	τὸν	στρατηγόν, δείξας αὐτῷ τοῦ κουρέως
[2, 40]	ἀντωμοσία τῆς δίκης τοῦτον εἶχε	τὸν	τρόπον· ἀνακεῖται γὰρ ἔτι καὶ
[2, 47]	μὲν οὖν ἀκολουθία τοῦτον ἐχέτω	τὸν	τρόπον. Γέγονε δὲ καὶ ἕτερος
[2, 29]	εὑρίσκειν. ἐνέτρεψε δὲ καὶ Λαμπροκλέα	τὸν	υἱὸν τῇ μητρὶ ἀγριαινόμενον, ὥς
[2, 38]	Μένωνι. οὗτος γὰρ οὐ φέρων	τὸν	ὑπὸ Σωκράτους χλευασμὸν πρῶτον μὲν
[2, 42]	δραχμὰς ἀποτίσειν. ~Εὐβουλίδης μὲν γὰρ	ἑκατόν	φησιν ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων δὲ τῶν
[2, 42]	ἐν πρυτανείῳ σιτήσεως. Καὶ οἳ	θάνατον	αὐτοῦ κατέγνωσαν, προσθέντες ἄλλας ψήφους
[2, 43]	τοὺς μὲν ἐφυγάδευσαν, Μελήτου δὲ	θάνατον	κατέγνωσαν. Σωκράτην δὲ χαλκῇ εἰκόνι
[2, 35]	σοι μεταμέλει; ~πρὸς τὸν εἰπόντα,	θάνατόν	σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι, κἀκείνων, εἶπεν,
[2, 29]	ἀπήγαγε. καὶ τὸν Λύσιν δὲ	ἠθικώτατον	ἐποίησε προτρέψας. ἦν γὰρ ἱκανὸς
[2, 38]	τοὺς περὶ Ἀριστοφάνην, ἔπειτα καὶ	Μέλητον	συνέπεισεν ἀπενέγκασθαι κατ´ αὐτοῦ γραφὴν
[2, 39]	φασιν, Ἄνυτον καὶ Λύκωνα καὶ	Μέλητον·	τὸν μὲν Ἄνυτον ὑπὲρ τῶν
[2, 39]	ὑπὲρ τῶν ῥητόρων· καὶ τὸν	Μέλητον	ὑπὲρ τῶν ποιητῶν, οὓς ἅπαντας
[2, 29]	προτρέψαι καὶ ἀποτρέψαι. ὥσπερ τὸν	Θεαίτητον	περὶ ἐπιστήμης διαλεχθεὶς ἔνθεον ἀπέπεμψε,
[2, 27]	πίνων ἥκιστα τὸ μὴ παρὸν	ποτὸν	ἀναμένειν· καὶ ἐλαχίστων δεόμενος ἔγγιστα
[2, 30]	δὲ ὡς θαῦμα τὸ μὲν	ἕκαστον	εἰπεῖν ἂν ῥᾳδίως ὅσα ἔχει,
[2, 30]	δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις δὲ οὐδαμῶς.	ἄχρηστον	γὰρ ᾤετο εἶναι τὴν περὶ
[2, 31]	τινας. καὶ ἐπῄνει σχολὴν ὡς	κάλλιστον	κτημάτων, καθὰ καὶ Ξενοφῶν ἐν
[2, 33]	τῇ αὐτοῦ εἰπόντος περὶ ἀρετῆς,	κράτιστον	εἰκῆ ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς
[2, 26]	~Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης δύο γυναῖκας	αὐτὸν	ἀγαγέσθαι· προτέραν μὲν Ξανθίππην, ἐξ
[2, 20]	πάλιν τιθέναι. Κρίτωνα δ´ ἀναστῆσαι	αὐτὸν	ἀπὸ τοῦ ἐργαστηρίου καὶ παιδεῦσαι
[2, 23]	ἀριστείου· οὗ καὶ ἐρασθῆναί φησιν	αὐτὸν	Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς
[2, 20]	φιλοσόφων καταδικασθεὶς ἐτελεύτα. φησὶ δ´	αὐτὸν	Ἀριστόξενος ὁ Σπινθάρου καὶ χρηματίσασθαι.
[2, 27]	ἑαυτοὺς δι´ ὧν σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες	αὐτόν.	Ἀριστοφάνης μὲν οὕτως. ὦ τῆς
[2, 30]	ἀντίον τῶν Καλλίου πτερυξαμένους. καὶ	αὐτὸν	Γλαυκωνίδης ἠξίου τῇ πόλει περιποιεῖν
[2, 34]	ἄλλους ἀνθρώπους ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν·	αὐτὸν	δὲ ἐσθίειν ἵνα ζῴη. πρὸς
[2, 45]	τῶν ἠθικῶν ποιεῖσθαι τοὺς λόγους	αὐτὸν	εἰπών. ἀλλὰ καὶ Πλάτων ἐν
[2, 19]	Ἰδομενεύς· ἀλλὰ καὶ οἱ τριάκοντα	αὐτὸν	ἐκώλυσαν τέχνας ~διδάσκειν λόγων, ὥς
[2, 24]	μὴ ἐθελῆσαι· τοῖς τε κλαίουσιν	αὐτὸν	ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς καλλίστους λόγους
[2, 41]	τῶν δικαστῶν τί χρὴ παθεῖν	αὐτὸν	ἢ ἀποτῖσαι, πέντε καὶ εἴκοσιν
[2, 19]	Ἀριστόξενος. Δοῦρις δὲ καὶ δουλεῦσαι	αὐτὸν	καὶ ἐργάσασθαι λίθους· εἶναί τε
[2, 20]	ὥς φησι Ξενοφῶν καὶ Ἀριστοφάνης	αὐτὸν	κωμῳδεῖ ὡς τὸν ἥττω λόγον
[2, 46]	~Ἔστι δὲ καὶ ἡμῶν εἰς	αὐτὸν	οὕτω· πῖνέ νυν ἐν Διὸς
[2, 47]	Σιμωνίδῃ Τιμοκρέων. ~Τῶν δὲ διαδεξαμένων	αὐτὸν	τῶν λεγομένων Σωκρατικῶν οἱ κορυφαιότατοι
[2, 27]	δ´ ἱκανὸς καὶ τῶν σκωπτόντων	αὐτὸν	ὑπερορᾶν. καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῇ
[2, 23]	νυκτὸς ὅλης ἐφ´ ἑνὸς σχήματος	αὐτόν	φασι, καὶ ἀριστεύσαντα αὐτόθι παραχωρῆσαι
[2, 44]	ἔνιοι γὰρ ἑξήκοντα ἐτῶν τελευτῆσαι	αὐτόν	φασιν. ~ἀμφότεροι δ´ ἤκουσαν Ἀναξαγόρου,
[2, 28]	~Ἀμειψίας δ´ ἐν τρίβωνι παράγων	αὐτὸν	φησὶν οὕτως· Σώκρατες ἀνδρῶν βέλτιστ´
[2, 25]	πλήθη τῶν πιπρασκομένων ἔλεγε πρὸς	αὑτόν,	πόσων ἐγὼ χρείαν οὐκ ἔχω.
[2, 36]	δὲ τοῖς κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες	ἑαυτὸν	διδόναι· εἰ μὲν γάρ τι
[2, 34]	οὐδὲν ἔχω, δίδωμι δέ σοι	ἐμαυτόν,	ἆρ´ οὖν, εἶπεν, οὐκ αἰσθάνῃ
[2, 39]	Ἀπολογίᾳ τρεῖς αὐτοῦ κατηγορῆσαί φασιν,	Ἄνυτον	καὶ Λύκωνα καὶ Μέλητον· τὸν
[2, 43]	τῷ Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην ἐργασαμένου.	Ἄνυτόν	τε ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν ἐξεκήρυξαν Ἡρακλεῶται.
[2, 39]	Λύκωνα καὶ Μέλητον· τὸν μὲν	Ἄνυτον	ὑπὲρ τῶν δημιουργῶν καὶ τῶν
[2, 38]	ὡς ἀνοήτους, καθάπερ ἀμέλει καὶ	Ἄνυτον,	ὡς καὶ ἐν τῷ Πλάτωνός
[2, 31]	ἓν μόνον κακόν, τὴν ἀμαθίαν·	πλοῦτον	δὲ καὶ εὐγένειαν οὐδὲν σεμνὸν
[2, 40]	~Ἡ δ´ ἀντωμοσία τῆς δίκης	τοῦτον	εἶχε τὸν τρόπον· ἀνακεῖται γὰρ
[2, 47]	συνεστήσατο. ἡ μὲν οὖν ἀκολουθία	τοῦτον	ἐχέτω τὸν τρόπον. Γέγονε δὲ
[2, 38]	φέρων τὸν ὑπὸ Σωκράτους χλευασμὸν	πρῶτον	μὲν ἐπήλειψεν αὐτῷ τοὺς περὶ
[2, 47]	Φαίδων, Εὐκλείδης, Ἀρίστιππος. λεκτέον δὴ	πρῶτον	περὶ Ξενοφῶντος, εἶτα περὶ Ἀντισθένους
[2, 37]	ἐν ἀγορᾷ καὶ θοἰμάτιον περιελομένης	συνεβούλευον	οἱ γνώριμοι χερσὶν ἀμύνασθαι· νὴ
[2, 29]	καὶ Γλαύκωνα μὲν τὸν Πλάτωνος	ἀδελφὸν	θέλοντα πολιτεύεσθαι ἀπέστησε διὰ τὸ
[2, 46]	ἦ σε γὰρ ὄντως καὶ	σοφὸν	εἶπε θεός, καὶ θεὸς ἡ
[2, 44]	Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´ ἐκάνετε τὰν	πάνσοφον,	ὦ Δαναοί, τὰν οὐδὲν ἀλγύνουσαν
[2, 31]	καθήμενον προσέταξε Κρίτωνι λυτρώσασθαι, καὶ	φιλόσοφον	ἀπειργάσατο. ~Ἀλλὰ καὶ λυρίζειν ἐμάνθανεν
[2, 39]	τελευτῆς ὕστερον. καὶ ἔστιν οὕτως	ἔχον.	~Ἡ δ´ ἀντωμοσία τῆς δίκης
[2, 46]	ἡμῶν εἰς αὐτὸν οὕτω· πῖνέ	νυν	ἐν Διὸς ὤν, ὦ Σώκρατες·
[2, 40]	τρόπον· ἀνακεῖται γὰρ ἔτι καὶ	νῦν,	φησὶ Φαβωρῖνος, ἐν τῷ Μητρῴῳ·
[2, 47]	Ἀκαδήμειαν αὐτὸς συνεστήσατο. ἡ μὲν	οὖν	ἀκολουθία τοῦτον ἐχέτω τὸν τρόπον.
[2, 34]	δίδωμι δέ σοι ἐμαυτόν, ἆρ´	οὖν,	εἶπεν, οὐκ αἰσθάνῃ τὰ μέγιστά
[2, 43]	ἀρετὴν λαοδίκῳ σοφίῃ. ~Ὁ μὲν	οὖν	ἐξ ἀνθρώπων ἦν· Ἀθηναῖοι δ´
[2, 41]	κατάβα" τουτέστι κατάβηθι. ὁ δ´	οὖν	κατεδικάσθη διακοσίαις ὀγδοήκοντα μιᾷ πλείοσι
[2, 38]	τῶν νέων διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο μὲν	οὖν	τὴν γραφὴν ὁ Μέλητος, εἶπε
[2, 40]	διαφθείρων. τίμημα θάνατος. ὁ δ´	οὖν	φιλόσοφος, Λυσίου γράψαντος ἀπολογίαν αὐτῷ,
[2, 22]	σωμασκίας, καὶ ἦν εὐέκτης. ἐστρατεύσατο	γοῦν	εἰς Ἀμφίπολιν· καὶ Ξενοφῶντα ἀφ´
[2, 31]	πᾶν δὲ τοὐναντίον κακόν. εἰπόντος	γοῦν	τινος αὐτῷ ὡς εἴη Ἀντισθένης
[2, 20]	ὁ Σπινθάρου καὶ χρηματίσασθαι. τιθέντα	γοῦν	τὸ βαλλόμενον κέρμα ἀθροίζειν· εἶτ´
[2, 33]	εἶναι ἀνδράποδον μὲν μὴ εὑρισκόμενον	ἀξιοῦν	ζητεῖν, ἀρετὴν δ´ οὕτως ἐᾶν
[2, 23]	καὶ νέον ὄντα εἰς Σάμον	σὺν	Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ Πυθώδε ἐλθεῖν
[2, 41]	τὸ βῆμα καὶ εἰπεῖν, νεώτατος	ὤν,	ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν ἐπὶ
[2, 46]	οὕτω· πῖνέ νυν ἐν Διὸς	ὤν,	ὦ Σώκρατες· ἦ σε γὰρ
[2, 26]	δὲ καὶ ἀμφοτέρας ἔχειν ὁμοῦ,	ὧν	ἐστι Σάτυρός τε καὶ Ἱερώνυμος
[2, 27]	λαβεῖν, οἳ λανθάνουσιν ἑαυτοὺς δι´	ὧν	σκώπτουσιν ἐπαινοῦντες αὐτόν. Ἀριστοφάνης μὲν
[2, 25]	~ὑποδήματα ποιησαίμην, καταγέλαστος ἂν ἦν	λαβών.	πολλάκις δ´ ἀφορῶν εἰς τὰ
[2, 23]	τῇ ~κατὰ Δήλιον μάχῃ διέσωσεν	ὑπολαβών.	ὅτε καὶ πάντων φευγόντων Ἀθηναίων
[2, 28]	ἀνοήτων. ~Ἀμειψίας δ´ ἐν τρίβωνι	παράγων	αὐτὸν φησὶν οὕτως· Σώκρατες ἀνδρῶν
[2, 32]	λυρίζειν ἐμάνθανεν ἤδη γηραιός, μηδὲν	λέγων	ἄτοπον εἶναι ἅ τις μὴ
[2, 44]	ὀνειδίζει αὐτοῖς ἐν τῷ Παλαμήδει	λέγων,	ἐκάνετ´ ἐκάνετε τὰν πάνσοφον, ὦ
[2, 37]	συμπεριενεχθήσομαι. Ταῦτα δὴ καὶ τοιαῦτα	λέγων	καὶ πράττων πρὸς τῆς Πυθίας
[2, 28]	καὶ μεγαλόφρον ἐμφαίνει καὶ Ἀριστοφάνης	λέγων	οὕτως· ὅτι βρενθύει τ´ ἐν
[2, 24]	καὶ μόνος ἀποψηφίσασθαι τῶν δέκα	στρατηγῶν.	καὶ ἐνὸν αὐτῷ ἀποδρᾶναι τῆς
[2, 28]	φησὶν οὕτως· Σώκρατες ἀνδρῶν βέλτιστ´	ὀλίγων,	πολλῷ δὲ ματαιόταθ´, ἥκεις καὶ
[2, 27]	οὔθ´ ἑστὼς οὔτε βαδίζων, οὔτε	ῥιγῶν	ἄχθει λίαν, οὔτ´ ἀρίστων ἐπιθυμεῖς,
[2, 20]	τριάκοντα αὐτὸν ἐκώλυσαν τέχνας ~διδάσκειν	λόγων,	ὥς φησι Ξενοφῶν καὶ Ἀριστοφάνης
[2, 39]	τὸν μὲν Ἄνυτον ὑπὲρ τῶν	δημιουργῶν	καὶ τῶν πολιτικῶν ὀργιζόμενον· τὸν
[2, 47]	δέκα οἱ διασημότατοι τέσσαρες, Αἰσχίνης,	Φαίδων,	Εὐκλείδης, Ἀρίστιππος. λεκτέον δὴ πρῶτον
[2, 47]	ποιητής· καὶ ὁ Κῷος, ἐπικλήσεις	θεῶν	γεγραφώς.
[2, 27]	καὶ ἐλαχίστων δεόμενος ἔγγιστα εἶναι	θεῶν.	τοῦτο δ´ ἐνέσται καὶ παρὰ
[2, 38]	αὐτοῦ γραφὴν ἀσεβείας καὶ τῶν	νέων	διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο μὲν οὖν τὴν
[2, 46]	Ἀλκαῖος, Ἀναξαγόρᾳ Σωσίβιος, καὶ Σιμωνίδῃ	Τιμοκρέων.	~Τῶν δὲ διαδεξαμένων αὐτὸν τῶν
[2, 47]	Πλάτωνος, ἐπεὶ κατάρχει τῶν δέκα	αἱρέσεων	καὶ τὴν πρώτην Ἀκαδήμειαν αὐτὸς
[2, 34]	ὅμοιον εἴ τις τετράδραχμον ἓν	ἀποδοκιμάζων	τὸν ἐκ τῶν τοιούτων σωρὸν
[2, 28]	τῷ Πλάτωνος Συμποσίῳ παρ´ Ἀγάθωνα	βαδίζων.	~Ἱκανὸς δ´ ἀμφότερα ἦν, καὶ
[2, 27]	τι κάμνεις οὔθ´ ἑστὼς οὔτε	βαδίζων,	οὔτε ῥιγῶν ἄχθει λίαν, οὔτ´
[2, 40]	ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ	νομίζων,	ἕτερα δὲ καινὰ δαιμόνια εἰσηγούμενος·
[2, 25]	παρ´ αὐτῶν μήτε παρ´ αὐτοὺς	ἀπελθών.	εὔτακτός τε ἦν τὴν δίαιταν
[2, 23]	ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς.	Ἴων	δὲ ὁ Χῖος καὶ νέον
[2, 23]	ὑπολαβών. ὅτε καὶ πάντων φευγόντων	Ἀθηναίων	αὐτὸς ἠρέμα ἀνεχώρει, παρεπιστρεφόμενος ἡσυχῇ
[2, 31]	οὕτως ἂν γενναῖον ἐκ δυεῖν	Ἀθηναίων	γενέσθαι; Φαίδωνα δὲ δι´ αἰχμαλωσίαν
[2, 46]	θεὸς ἡ σοφίη. πρὸς γὰρ	Ἀθηναίων	κώνειον ἁπλῶς σὺ ἐδέξω· αὐτοὶ
[2, 27]	οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ ἔλεγεν ἥδιστα	ἐσθίων	ἥκιστα ὄψου προσδεῖσθαι· καὶ ἥδιστα
[2, 18]	Εὐριπίδῃ δ´ ὁ τὰς τραγῳδίας	ποιῶν	τὰς περιλαλούσας οὗτός ἐστι, τὰς
[2, 27]	δ´ ἐνέσται καὶ παρὰ τῶν	κωμῳδοποιῶν	λαβεῖν, οἳ λανθάνουσιν ἑαυτοὺς δι´
[2, 21]	ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἐπί τε τῶν	ἐργαστηρίων	καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα
[2, 45]	Ξενοφῶν, καίτοι περὶ μόνων τῶν	ἠθικῶν	ποιεῖσθαι τοὺς λόγους αὐτὸν εἰπών.
[2, 45]	μνησθεὶς Ἀναξαγόρου καὶ ἄλλων τινῶν	φυσικῶν,	ἃ Σωκράτης ἀρνεῖται, περὶ τούτων
[2, 45]	δέ μοι καὶ περὶ τῶν	φυσικῶν	ὁ Σωκράτης διειλέχθαι· ὅπου γε
[2, 47]	τοῖς κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ τῶν	Σωκρατικῶν,	εἶθ´ οὕτω περὶ Πλάτωνος, ἐπεὶ
[2, 20]	Ἰδομενεὺς ἐν τῷ Περὶ τῶν	Σωκρατικῶν.	καὶ πρῶτος περὶ βίου διελέχθη
[2, 47]	δὲ διαδεξαμένων αὐτὸν τῶν λεγομένων	Σωκρατικῶν	οἱ κορυφαιότατοι μὲν Πλάτων, Ξενοφῶν,
[2, 39]	ὑπὲρ τῶν δημιουργῶν καὶ τῶν	πολιτικῶν	ὀργιζόμενον· τὸν δὲ Λύκωνα ὑπὲρ
[2, 38]	ὥς τινες· προητοίμασε δὲ πάντα	Λύκων	ὁ δημαγωγός. ~Ἀντισθένης δ´ ἐν
[2, 27]	τ´ ἀπέχει κἀδηφαγίας καὶ τῶν	ἄλλων	ἀνοήτων. ~Ἀμειψίας δ´ ἐν τρίβωνι
[2, 37]	φησί, τούτων κρατήσαντες ῥᾳδίως τῶν	ἄλλων	περιγίνονται, οὕτω κἀγὼ Ξανθίππῃ χρώμενος
[2, 45]	τῇ Ἀπολογίᾳ μνησθεὶς Ἀναξαγόρου καὶ	ἄλλων	τινῶν φυσικῶν, ἃ Σωκράτης ἀρνεῖται,
[2, 46]	Ἀντιφῶν ὁ τερατοσκόπος, ὡς Πυθαγόρᾳ	Κύλων	Κροτωνιάτης· καὶ Σύαγρος Ὁμήρῳ ζῶντι,
[2, 46]	τελευτὴν αὐτῷ. ~Ἔστι δὲ καὶ	ἡμῶν	εἰς αὐτὸν οὕτω· πῖνέ νυν
[2, 37]	ἀμύνασθαι· νὴ Δί´, εἶπεν, ἵν´	ἡμῶν	πυκτευόντων ἕκαστος ὑμῶν λέγῃ, εὖ
[2, 18]	ἐν Θεαιτήτῳ φησίν, Ἀθηναῖος, τῶν	δήμων	Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ συμποιεῖν Εὐριπίδῃ·
[2, 27]	τοῖς Ἕλλησι διάξεις. εἶ γὰρ	μνήμων	καὶ φροντιστής, καὶ τὸ ταλαίπωρον
[2, 27]	ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε δικαίως ὡς	εὐδαίμων	παρ´ Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι
[2, 25]	δίαιταν οὕτως ὥστε πολλάκις Ἀθήνησι	λοιμῶν	γενομένων μόνος οὐκ ἐνόσησε. ~Φησὶ
[2, 28]	{Β. τουτὶ τὸ κακὸν τῶν	σκυτοτόμων	κατ´ ἐπήρειαν γεγένηται. {Α. οὗτος
[2, 37]	εἶπεν, ἵν´ ἡμῶν πυκτευόντων ἕκαστος	ὑμῶν	λέγῃ, εὖ Σώκρατες, εὖ Ξανθίππη;
[2, 24]	τῶν Ἀπομνημευμάτων. ~Ἦν δὲ καὶ	ἰσχυρογνώμων	καὶ δημοκρατικός, ὡς δῆλον ἔκ
[2, 22]	ἔδει. τὸ δὲ λοιπὸν αὐτόθι	μένων	φιλονεικότερον συνεζήτει τοῖς προσδιαλεγομένοις, οὐχ
[2, 47]	καὶ Σιμωνίδῃ Τιμοκρέων. ~Τῶν δὲ	διαδεξαμένων	αὐτὸν τῶν λεγομένων Σωκρατικῶν οἱ
[2, 42]	ἕνεκα μέν, εἶπε, τῶν ἐμοὶ	διαπεπραγμένων	τιμῶμαι τὴν δίκην τῆς ἐν
[2, 47]	~Τῶν δὲ διαδεξαμένων αὐτὸν τῶν	λεγομένων	Σωκρατικῶν οἱ κορυφαιότατοι μὲν Πλάτων,
[2, 33]	θαυμάζειν τῶν τὰς λιθίνας εἰκόνας	κατασκευαζομένων	τοῦ μὲν λίθου προνοεῖν ὅπως
[2, 25]	ἀφορῶν εἰς τὰ πλήθη τῶν	πιπρασκομένων	ἔλεγε πρὸς αὑτόν, πόσων ἐγὼ
[2, 25]	οὕτως ὥστε πολλάκις Ἀθήνησι λοιμῶν	γενομένων	μόνος οὐκ ἐνόσησε. ~Φησὶ δ´
[2, 47]	Πλάτων, Ξενοφῶν, Ἀντισθένης· τῶν δὲ	φερομένων	δέκα οἱ διασημότατοι τέσσαρες, Αἰσχίνης,
[2, 41]	πλείοσι ψήφοις τῶν ἀπολυουσῶν· καὶ	τιμωμένων	τῶν δικαστῶν τί χρὴ παθεῖν
[2, 19]	τῶν ἀπέκλινεν ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης,	Ἑλλήνων	ἐπαοιδός, ἀκριβολόγους ἀποφήνας, μυκτὴρ ῥητορόμυκτος,
[2, 37]	συνεχές. ~καὶ σὺ μέν, εἶπε,	χηνῶν	βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ δὲ εἰπόντος,
[2, 35]	εἰπόντα, θάνατόν σου κατέγνωσαν Ἀθηναῖοι,	κἀκείνων,	εἶπεν, ἡ φύσις. οἱ δὲ
[2, 28]	ἐπήρειαν γεγένηται. {Α. οὗτος μέντοι	πεινῶν	οὕτως οὐπώποτ´ ἔτλη κολακεῦσαι. τοῦτο
[2, 27]	ἥκιστα ὄψου προσδεῖσθαι· καὶ ἥδιστα	πίνων	ἥκιστα τὸ μὴ παρὸν ποτὸν
[2, 45]	Ἀπολογίᾳ μνησθεὶς Ἀναξαγόρου καὶ ἄλλων	τινῶν	φυσικῶν, ἃ Σωκράτης ἀρνεῖται, περὶ
[2, 45]	φησι καὶ Ξενοφῶν, καίτοι περὶ	μόνων	τῶν ἠθικῶν ποιεῖσθαι τοὺς λόγους
[2, 45]	ἠθικῶν ποιεῖσθαι τοὺς λόγους αὐτὸν	εἰπών.	ἀλλὰ καὶ Πλάτων ἐν τῇ
[2, 43]	σοφίῃ. ~Ὁ μὲν οὖν ἐξ	ἀνθρώπων	ἦν· Ἀθηναῖοι δ´ εὐθὺς μετέγνωσαν,
[2, 37]	ἀνελούσης ἐκεῖνο δὴ τὸ περιφερόμενον.	ἀνδρῶν	ἁπάντων Σωκράτης σοφώτατος. ~ἀφ´ οὗ
[2, 28]	παράγων αὐτὸν φησὶν οὕτως· Σώκρατες	ἀνδρῶν	βέλτιστ´ ὀλίγων, πολλῷ δὲ ματαιόταθ´,
[2, 38]	ἐστι Μένωνι. οὗτος γὰρ οὐ	φέρων	τὸν ὑπὸ Σωκράτους χλευασμὸν πρῶτον
[2, 23]	ἠρέμα ἀνεχώρει, παρεπιστρεφόμενος ἡσυχῇ καὶ	τηρῶν	ἀμύνασθαι εἴ τις οἱ ἐπέλθοι.
[2, 40]	ἀδικεῖ δὲ καὶ τοὺς νέους	διαφθείρων.	τίμημα θάνατος. ὁ δ´ οὖν
[2, 30]	οὕτως ὀλιγώρως ἔχειν περὶ αὐτούς.	ὁρῶν	δ´ Εὐκλείδην ἐσπουδακότα περὶ τοὺς
[2, 39]	τὸν δὲ Λύκωνα ὑπὲρ τῶν	ῥητόρων·	καὶ τὸν Μέλητον ὑπὲρ τῶν
[2, 25]	ἂν ἦν λαβών. πολλάκις δ´	ἀφορῶν	εἰς τὰ πλήθη τῶν πιπρασκομένων
[2, 43]	τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πλείστων	ὅσων.	καὶ γὰρ Ὅμηρον καθά φησιν
[2, 25]	τῶν πιπρασκομένων ἔλεγε πρὸς αὑτόν,	πόσων	ἐγὼ χρείαν οὐκ ἔχω. καὶ
[2, 41]	ὀγδοήκοντα μιᾷ πλείοσι ψήφοις τῶν	ἀπολυουσῶν·	καὶ τιμωμένων τῶν δικαστῶν τί
[2, 27]	οἴνου τ´ ἀπέχει κἀδηφαγίας καὶ	τῶν	ἄλλων ἀνοήτων. ~Ἀμειψίας δ´ ἐν
[2, 37]	ἐκεῖνοι, φησί, τούτων κρατήσαντες ῥᾳδίως	τῶν	ἄλλων περιγίνονται, οὕτω κἀγὼ Ξανθίππῃ
[2, 19]	Σίλλοις εἰπεῖν· ἐκ δ´ ἄρα	τῶν	ἀπέκλινεν ὁ λαξόος, ἐννομολέσχης, Ἑλλήνων
[2, 41]	διακοσίαις ὀγδοήκοντα μιᾷ πλείοσι ψήφοις	τῶν	ἀπολυουσῶν· καὶ τιμωμένων τῶν δικαστῶν
[2, 23]	ὡς Φαβωρῖνος ἐν τῷ πρώτῳ	τῶν	Ἀπομνημευμάτων. ~Ἦν δὲ καὶ ἰσχυρογνώμων
[2, 39]	δέ φησιν ἐν τῷ πρώτῳ	τῶν	Ἀπομνημονευμάτων μὴ εἶναι ἀληθῆ τὸν
[2, 47]	Ἀναξαγόρᾳ Σωσίβιος, καὶ Σιμωνίδῃ Τιμοκρέων.	~Τῶν	δὲ διαδεξαμένων αὐτὸν τῶν λεγομένων
[2, 47]	κορυφαιότατοι μὲν Πλάτων, Ξενοφῶν, Ἀντισθένης·	τῶν	δὲ φερομένων δέκα οἱ διασημότατοι
[2, 47]	οὕτω περὶ Πλάτωνος, ἐπεὶ κατάρχει	τῶν	δέκα αἱρέσεων καὶ τὴν πρώτην
[2, 24]	ἀπολέσθαι· ἀλλὰ καὶ μόνος ἀποψηφίσασθαι	τῶν	δέκα στρατηγῶν. καὶ ἐνὸν αὐτῷ
[2, 39]	Μέλητον· τὸν μὲν Ἄνυτον ὑπὲρ	τῶν	δημιουργῶν καὶ τῶν πολιτικῶν ὀργιζόμενον·
[2, 18]	Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ φησίν, Ἀθηναῖος,	τῶν	δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει δὲ συμποιεῖν
[2, 42]	ἑκατόν φησιν ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων δὲ	τῶν	δικαστῶν, ἕνεκα μέν, εἶπε, τῶν
[2, 41]	ψήφοις τῶν ἀπολυουσῶν· καὶ τιμωμένων	τῶν	δικαστῶν τί χρὴ παθεῖν αὐτὸν
[2, 42]	τῶν δικαστῶν, ἕνεκα μέν, εἶπε,	τῶν	ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν δίκην
[2, 41]	νεώτατος ὤν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι,	τῶν	ἐπὶ τὸ βῆμα ἀναβάντων· τοὺς
[2, 21]	τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἐπί τε	τῶν	ἐργαστηρίων καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ·
[2, 45]	καὶ Ξενοφῶν, καίτοι περὶ μόνων	τῶν	ἠθικῶν ποιεῖσθαι τοὺς λόγους αὐτὸν
[2, 30]	τοῦ κουρέως Μειδίου ἀλεκτρυόνας ἀντίον	τῶν	Καλλίου πτερυξαμένους. καὶ αὐτὸν Γλαυκωνίδης
[2, 27]	τοῦτο δ´ ἐνέσται καὶ παρὰ	τῶν	κωμῳδοποιῶν λαβεῖν, οἳ λανθάνουσιν ἑαυτοὺς
[2, 47]	Τιμοκρέων. ~Τῶν δὲ διαδεξαμένων αὐτὸν	τῶν	λεγομένων Σωκρατικῶν οἱ κορυφαιότατοι μὲν
[2, 38]	κατ´ αὐτοῦ γραφὴν ἀσεβείας καὶ	τῶν	νέων διαφθορᾶς. Ἀπηνέγκατο μὲν οὖν
[2, 43]	παρακόπτειν ἔλεγον, καὶ Ἀστυδάμαντα πρότερον	τῶν	περὶ Αἰσχύλον ἐτίμησαν εἰκόνι χαλκῇ.
[2, 25]	δ´ ἀφορῶν εἰς τὰ πλήθη	τῶν	πιπρασκομένων ἔλεγε πρὸς αὑτόν, πόσων
[2, 39]	ῥητόρων· καὶ τὸν Μέλητον ὑπὲρ	τῶν	ποιητῶν, οὓς ἅπαντας ὁ Σωκράτης
[2, 39]	Ἄνυτον ὑπὲρ τῶν δημιουργῶν καὶ	τῶν	πολιτικῶν ὀργιζόμενον· τὸν δὲ Λύκωνα
[2, 29]	προτρέψας. ἦν γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ	τῶν	πραγμάτων τοὺς λόγους εὑρίσκειν. ἐνέτρεψε
[2, 36]	διδόναι· εἰ μὲν γάρ τι	τῶν	προσόντων λέξειαν, διορθώσονται· εἰ δ´
[2, 39]	ὀργιζόμενον· τὸν δὲ Λύκωνα ὑπὲρ	τῶν	ῥητόρων· καὶ τὸν Μέλητον ὑπὲρ
[2, 28]	γένοιτο; {Β. τουτὶ τὸ κακὸν	τῶν	σκυτοτόμων κατ´ ἐπήρειαν γεγένηται. {Α.
[2, 27]	Σωκράτην. ~Ἦν δ´ ἱκανὸς καὶ	τῶν	σκωπτόντων αὐτὸν ὑπερορᾶν. καὶ ἐσεμνύνετο
[2, 47]	ἐν τοῖς κυνικοῖς, ἔπειτα περὶ	τῶν	Σωκρατικῶν, εἶθ´ οὕτω περὶ Πλάτωνος,
[2, 20]	καὶ Ἰδομενεὺς ἐν τῷ Περὶ	τῶν	Σωκρατικῶν. καὶ πρῶτος περὶ βίου
[2, 33]	ποιήσῃς, μεταγνώσῃ. ἔλεγέ τε θαυμάζειν	τῶν	τὰς λιθίνας εἰκόνας κατασκευαζομένων τοῦ
[2, 34]	τετράδραχμον ἓν ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ	τῶν	τοιούτων σωρὸν ὡς δόκιμον ἀποδέχοιτο.
[2, 39]	ἐν αὐτῷ γάρ, φησί, μνημονεύει	τῶν	ὑπὸ Κόνωνος τειχῶν ἀνασταθέντων, ἃ
[2, 24]	φησι Παμφίλη ἐν τῷ ἑβδόμῳ	τῶν	Ὑπομνημάτων, διδόντος αὐτῷ χώραν μεγάλην
[2, 39]	δημαγωγός. ~Ἀντισθένης δ´ ἐν ταῖς	τῶν	Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ Πλάτων ἐν
[2, 45]	Δοκεῖ δέ μοι καὶ περὶ	τῶν	φυσικῶν ὁ Σωκράτης διειλέχθαι· ὅπου
[2, 39]	ταῖς τῶν Φιλοσόφων Διαδοχαῖς καὶ	Πλάτων	ἐν Ἀπολογίᾳ τρεῖς αὐτοῦ κατηγορῆσαί
[2, 30]	περὶ ταῦτα γλισχρολογίαν, ὡς καὶ	Πλάτων	ἐν Εὐθυδήμῳ φησίν. ~Χαρμίδου τε
[2, 18]	καὶ Φαιναρέτης μαίας, ὡς καὶ	Πλάτων	ἐν Θεαιτήτῳ φησίν, Ἀθηναῖος, τῶν
[2, 45]	λόγους αὐτὸν εἰπών. ἀλλὰ καὶ	Πλάτων	ἐν τῇ Ἀπολογίᾳ μνησθεὶς Ἀναξαγόρου
[2, 42]	πολλὰ καλὰ κἀγαθὰ διαλεχθείς, ἃ	Πλάτων	ἐν τῷ Φαίδωνί φησιν. ἀλλὰ
[2, 47]	λεγομένων Σωκρατικῶν οἱ κορυφαιότατοι μὲν	Πλάτων,	Ξενοφῶν, Ἀντισθένης· τῶν δὲ φερομένων
[2, 29]	διαλεχθεὶς ἔνθεον ἀπέπεμψε, καθὰ καὶ	Πλάτων	φησίν. Εὐθύφρονα δὲ τῷ πατρὶ
[2, 29]	ἦν γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ τῶν	πραγμάτων	τοὺς λόγους εὑρίσκειν. ἐνέτρεψε δὲ
[2, 24]	οἰκοδομήσηται οἰκίαν φάναι, καὶ εἰ	ὑποδημάτων	ἔδει καὶ βύρσαν μοι ἐδίδους
[2, 24]	Παμφίλη ἐν τῷ ἑβδόμῳ τῶν	Ὑπομνημάτων,	διδόντος αὐτῷ χώραν μεγάλην ἵνα
[2, 31]	καὶ ἐπῄνει σχολὴν ὡς κάλλιστον	κτημάτων,	καθὰ καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ
[2, 47]	ἄλλος περιπατητικός, Βιθυνός· καὶ ἕτερος	ἐπιγραμμάτων	ποιητής· καὶ ὁ Κῷος, ἐπικλήσεις
[2, 23]	Φαβωρῖνος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν	Ἀπομνημευμάτων.	~Ἦν δὲ καὶ ἰσχυρογνώμων καὶ
[2, 39]	φησιν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν	Ἀπομνημονευμάτων	μὴ εἶναι ἀληθῆ τὸν λόγον
[2, 44]	τῆς ἐνενηκοστῆς πέμπτης Ὀλυμπιάδος, γεγονὼς	ἐτῶν	ἑβδομήκοντα. ταὐτά φησι καὶ Δημήτριος
[2, 44]	ὁ Φαληρεύς. ἔνιοι γὰρ ἑξήκοντα	ἐτῶν	τελευτῆσαι αὐτόν φασιν. ~ἀμφότεροι δ´
[2, 39]	καὶ τὸν Μέλητον ὑπὲρ τῶν	ποιητῶν,	οὓς ἅπαντας ὁ Σωκράτης διέσυρε.
[2, 27]	ἀπέχει κἀδηφαγίας καὶ τῶν ἄλλων	ἀνοήτων.	~Ἀμειψίας δ´ ἐν τρίβωνι παράγων
[2, 41]	Ἀθηναῖοι, τῶν ἐπὶ τὸ βῆμα	ἀναβάντων·	τοὺς δὲ δικαστὰς ἐκβοῆσαι, Κατάβα,
[2, 23]	μάχῃ διέσωσεν ὑπολαβών. ὅτε καὶ	πάντων	φευγόντων Ἀθηναίων αὐτὸς ἠρέμα ἀνεχώρει,
[2, 37]	ἐκεῖνο δὴ τὸ περιφερόμενον. ἀνδρῶν	ἁπάντων	Σωκράτης σοφώτατος. ~ἀφ´ οὗ δὴ
[2, 42]	μὲν γὰρ ἑκατόν φησιν ὁμολογῆσαι·	θορυβησάντων	δὲ τῶν δικαστῶν, ἕνεκα μέν,
[2, 39]	μνημονεύει τῶν ὑπὸ Κόνωνος τειχῶν	ἀνασταθέντων,	ἃ γέγονεν ἔτεσιν ἓξ τῆς
[2, 23]	διέσωσεν ὑπολαβών. ὅτε καὶ πάντων	φευγόντων	Ἀθηναίων αὐτὸς ἠρέμα ἀνεχώρει, παρεπιστρεφόμενος
[2, 36]	εἰ μὲν γάρ τι τῶν	προσόντων	λέξειαν, διορθώσονται· εἰ δ´ οὔ,
[2, 27]	~Ἦν δ´ ἱκανὸς καὶ τῶν	σκωπτόντων	αὐτὸν ὑπερορᾶν. καὶ ἐσεμνύνετο ἐπὶ
[2, 37]	νὴ Δί´, εἶπεν, ἵν´ ἡμῶν	πυκτευόντων	ἕκαστος ὑμῶν λέγῃ, εὖ Σώκρατες,
[2, 37]	~καὶ σὺ μέν, εἶπε, χηνῶν	βοώντων	ἀνέχῃ; τοῦ δὲ εἰπόντος, ἀλλά
[2, 42]	φησιν ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων δὲ τῶν	δικαστῶν,	ἕνεκα μέν, εἶπε, τῶν ἐμοὶ
[2, 41]	τῶν ἀπολυουσῶν· καὶ τιμωμένων τῶν	δικαστῶν	τί χρὴ παθεῖν αὐτὸν ἢ
[2, 43]	πεπόνθασι τοῦτο, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ	πλείστων	ὅσων. καὶ γὰρ Ὅμηρον καθά
[2, 27]	οὔτε ῥιγῶν ἄχθει λίαν, οὔτ´	ἀρίστων	ἐπιθυμεῖς, οἴνου τ´ ἀπέχει κἀδηφαγίας
[2, 27]	μὴ παρὸν ποτὸν ἀναμένειν· καὶ	ἐλαχίστων	δεόμενος ἔγγιστα εἶναι θεῶν. τοῦτο
[2, 37]	δὴ καὶ τοιαῦτα λέγων καὶ	πράττων	πρὸς τῆς Πυθίας ἐμαρτυρήθη, Χαιρεφῶντι
[2, 40]	λόγος, ὦ Λυσία, οὐ μὴν	ἁρμόττων	γ´ ἐμοί. δηλαδὴ γὰρ ἦν
[2, 25]	Λαρισσαίου, μήτε χρήματα προσέμενος παρ´	αὐτῶν	μήτε παρ´ αὐτοὺς ἀπελθών. εὔτακτός
[2, 34]	ἄν· εἰ δὲ φαῦλοι, ἡμῖν	αὐτῶν	οὐδὲν μελήσει. ἔλεγέ τε τοὺς
[2, 33]	ἢ μή, ἔφη, ὃ ἂν	αὐτῶν	ποιήσῃς, μεταγνώσῃ. ἔλεγέ τε θαυμάζειν
[2, 31]	οἰκέτας αὐτῷ διδόντος, ἵν´ ἀπ´	αὐτῶν	προσοδεύοιτο, οὐχ εἵλετο· καὶ τὸ
[2, 33]	λίθου προνοεῖν ὅπως ὁμοιότατος ἔσται,	αὑτῶν	δ´ ἀμελεῖν, ὡς μὴ ὁμοίους
[2, 34]	ἓν ἀποδοκιμάζων τὸν ἐκ τῶν	τοιούτων	σωρὸν ὡς δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου
[2, 45]	φυσικῶν, ἃ Σωκράτης ἀρνεῖται, περὶ	τούτων	αὐτὸς λέγει, καίπερ ἀνατιθεὶς πάντα
[2, 37]	ἵπποις. ἀλλ´ ὡς ἐκεῖνοι, φησί,	τούτων	κρατήσαντες ῥᾳδίως τῶν ἄλλων περιγίνονται,
[2, 36]	ἔφη, συνείθισμαι, καθαπερεὶ καὶ τροχιλίας	ἀκούων	συνεχές. ~καὶ σὺ μέν, εἶπε,
[2, 46]	ποιητικῆς, ἐφιλονείκει Ἀντίλοχος Λήμνιος καὶ	Ἀντιφῶν	ὁ τερατοσκόπος, ὡς Πυθαγόρᾳ Κύλων
[2, 47]	Σωκρατικῶν οἱ κορυφαιότατοι μὲν Πλάτων,	Ξενοφῶν,	Ἀντισθένης· τῶν δὲ φερομένων δέκα
[2, 29]	μητρὶ ἀγριαινόμενον, ὥς που καὶ	Ξενοφῶν	εἴρηκε. καὶ Γλαύκωνα μὲν τὸν
[2, 31]	ὡς κάλλιστον κτημάτων, καθὰ καὶ	Ξενοφῶν	ἐν Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ
[2, 32]	τὴν τοιαύτην γυμνασίαν, ὡς καὶ	Ξενοφῶν	ἐν Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε δὲ
[2, 20]	τέχνας ~διδάσκειν λόγων, ὥς φησι	Ξενοφῶν	καὶ Ἀριστοφάνης αὐτὸν κωμῳδεῖ ὡς
[2, 45]	τινὰ διαλέγεται, καθά φησι καὶ	Ξενοφῶν,	καίτοι περὶ μόνων τῶν ἠθικῶν
[2, 29]	τὸ ἀπείρως ἔχειν, ὥς φησι	Ξενοφῶν·	Χαρμίδην δὲ τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως
[2, 39]	~Ἀντισθένης δ´ ἐν ταῖς τῶν	Φιλοσόφων	Διαδοχαῖς καὶ Πλάτων ἐν Ἀπολογίᾳ
[2, 20]	περὶ βίου διελέχθη καὶ πρῶτος	φιλοσόφων	καταδικασθεὶς ἐτελεύτα. φησὶ δ´ αὐτὸν
[2, 39]	φησί, μνημονεύει τῶν ὑπὸ Κόνωνος	τειχῶν	ἀνασταθέντων, ἃ γέγονεν ἔτεσιν ἓξ