| Livre, Par. |
| [2, 46] |
καὶ
θεὸς
ἡ
σοφίη.
πρὸς
|
γὰρ |
Ἀθηναίων
κώνειον
ἁπλῶς
σὺ
ἐδέξω· |
| [2, 18] |
{Β}
Ἔξεστι
γάρ
μοι·
Σωκράτης
|
γὰρ |
αἴτιος.
Ἀριστοφάνης
Νεφέλαις·
Εὐριπίδῃ
δ´ |
| [2, 26] |
καὶ
Ἱερώνυμος
ὁ
Ῥόδιος.
φασὶ
|
γὰρ |
βουληθέντας
Ἀθηναίους
διὰ
τὸ
λειπανδρεῖν |
| [2, 34] |
αἰδουμένης
ἔφη,
θάρρει·
εἰ
μὲν
|
γὰρ |
εἶεν
μέτριοι,
συμπεριενεχθεῖεν
ἄν·
εἰ |
| [2, 42] |
ἔφη
δραχμὰς
ἀποτίσειν.
~Εὐβουλίδης
μὲν
|
γὰρ |
ἑκατόν
φησιν
ὁμολογῆσαι·
θορυβησάντων
δὲ |
| [2, 44] |
καὶ
Δημήτριος
ὁ
Φαληρεύς.
ἔνιοι
|
γὰρ |
ἑξήκοντα
ἐτῶν
τελευτῆσαι
αὐτόν
φασιν. |
| [2, 40] |
τοῦτον
εἶχε
τὸν
τρόπον·
ἀνακεῖται
|
γὰρ |
ἔτι
καὶ
νῦν,
φησὶ
Φαβωρῖνος, |
| [2, 35] |
ὁ
δεῖνά
σε
λέγει,
καλῶς
|
γάρ, |
ἔφη,
λέγειν
οὐκ
ἔμαθε.
~στρέψαντος |
| [2, 40] |
μὴν
ἁρμόττων
γ´
ἐμοί.
δηλαδὴ
|
γὰρ |
ἦν
τὸ
πλέον
δικανικὸς
ἢ |
| [2, 29] |
δὲ
ἠθικώτατον
ἐποίησε
προτρέψας.
ἦν
|
γὰρ |
ἱκανὸς
ἀπὸ
τῶν
πραγμάτων
τοὺς |
| [2, 19] |
μυκτὴρ
ῥητορόμυκτος,
ὑπαττικὸς
εἰρωνευτής.
ἦν
|
γὰρ |
καὶ
ἐν
τοῖς
ῥητορικοῖς
δεινός, |
| [2, 41] |
ἄν
σοι
ἁρμόττοι;
ἔφη,
οὐ
|
γὰρ |
καὶ
ἱμάτια
καλὰ
καὶ
ὑποδήματα |
| [2, 27] |
καὶ
τοῖς
Ἕλλησι
διάξεις.
εἶ
|
γὰρ |
μνήμων
καὶ
φροντιστής,
καὶ
τὸ |
| [2, 18] |
φρονεῖς
οὕτω
μέγα;
{Β}
Ἔξεστι
|
γάρ |
μοι·
Σωκράτης
γὰρ
αἴτιος.
Ἀριστοφάνης |
| [2, 43] |
καὶ
ἐπὶ
πλείστων
ὅσων.
καὶ
|
γὰρ |
Ὅμηρον
καθά
φησιν
Ἡρακλείδης,
πεντήκοντα |
| [2, 46] |
ὤν,
ὦ
Σώκρατες·
ἦ
σε
|
γὰρ |
ὄντως
καὶ
σοφὸν
εἶπε
θεός, |
| [2, 36] |
ὁ
δεῖνα;
οὐχί,
ἔφη·
ἐμοὶ
|
γὰρ |
οὐ
πρόσεστι
ταῦτα.
ἔλεγε
δὲ |
| [2, 38] |
τῷ
Πλάτωνός
ἐστι
Μένωνι.
οὗτος
|
γὰρ |
οὐ
φέρων
τὸν
ὑπὸ
Σωκράτους |
| [2, 23] |
εἰς
Ποτίδαιαν
διὰ
θαλάττης·
πεζῇ
|
γὰρ |
οὐκ
ἐνῆν
τοῦ
πολέμου
κωλύοντος. |
| [2, 20] |
ἥττω
λόγον
κρείττω
ποιοῦντα.
καὶ
|
γὰρ |
πρῶτος,
ὥς
φησι
Φαβωρῖνος
ἐν
|
| [2, 36] |
ἐπίτηδες
ἑαυτὸν
διδόναι·
εἰ
μὲν
|
γάρ |
τι
τῶν
προσόντων
λέξειαν,
διορθώσονται· |
| [2, 39] |
Πολυκράτους
κατὰ
Σωκράτους·
ἐν
αὐτῷ
|
γάρ, |
φησί,
μνημονεύει
τῶν
ὑπὸ
Κόνωνος |
| [2, 30] |
χρῆσθαι,
ἀνθρώποις
δὲ
οὐδαμῶς.
ἄχρηστον
|
γὰρ |
ᾤετο
εἶναι
τὴν
περὶ
ταῦτα |
| [2, 35] |
σὺ
δέ,
ἔφη,
δικαίως
ἐβούλου;
|
ὄναρ |
δόξας
τινὰ
αὐτῷ
λέγειν,
ἤματί |
| [2, 38] |
φρονοῦντας
ἐφ´
ἑαυτοῖς
ὡς
ἀνοήτους,
|
καθάπερ |
ἀμέλει
καὶ
Ἄνυτον,
ὡς
καὶ |
| [2, 28] |
καιροὺς
ἁρμοττόμενος
καὶ
λαμπρὰ
ἠμπίσχετο·
|
καθάπερ |
ἐν
τῷ
Πλάτωνος
Συμποσίῳ
παρ´
|
| [2, 37] |
Ξανθίππη;
ἔλεγε
συνεῖναι
τραχείᾳ
γυναικὶ
|
καθάπερ |
οἱ
ἱππικοὶ
θυμοειδέσιν
ἵπποις.
ἀλλ´ |
| [2, 22] |
Δημήτριος.
~Ἀποδημίας
δὲ
οὐκ
ἐδεήθη,
|
καθάπερ |
οἱ
πλείους,
πλὴν
εἰ
μὴ
|
| [2, 30] |
Γλαυκωνίδης
ἠξίου
τῇ
πόλει
περιποιεῖν
|
καθάπερ |
φασιανὸν
ὄρνιν
ἢ
ταώ.
Ἔλεγε |
| [2, 45] |
ἀρνεῖται,
περὶ
τούτων
αὐτὸς
λέγει,
|
καίπερ |
ἀνατιθεὶς
πάντα
Σωκράτει.
Φησὶ
δ´ |
| [2, 29] |
ἦν,
καὶ
προτρέψαι
καὶ
ἀποτρέψαι.
|
ὥσπερ
|
τὸν
Θεαίτητον
περὶ
ἐπιστήμης
διαλεχθεὶς |
| [2, 39] |
καὶ
Μέλητον·
τὸν
μὲν
Ἄνυτον
|
ὑπὲρ
|
τῶν
δημιουργῶν
καὶ
τῶν
πολιτικῶν |
| [2, 39] |
τῶν
ῥητόρων·
καὶ
τὸν
Μέλητον
|
ὑπὲρ |
τῶν
ποιητῶν,
οὓς
ἅπαντας
ὁ |
| [2, 39] |
πολιτικῶν
ὀργιζόμενον·
τὸν
δὲ
Λύκωνα
|
ὑπὲρ |
τῶν
ῥητόρων·
καὶ
τὸν
Μέλητον |
| [2, 19] |
ἐννομολέσχης,
Ἑλλήνων
ἐπαοιδός,
ἀκριβολόγους
ἀποφήνας,
|
μυκτὴρ |
ῥητορόμυκτος,
ὑπαττικὸς
εἰρωνευτής.
ἦν
γὰρ |
| [2, 36] |
εἶπεν,
ὅτι
Ξανθίππη
βροντῶσα
καὶ
|
ὕδωρ |
ποιήσει;
πρὸς
Ἀλκιβιάδην
εἰπόντα
ὡς |