Livre, Par.
[2, 45]	φυσικῶν ὁ Σωκράτης διειλέχθαι· ὅπου	γε	καὶ περὶ προνοίας τινὰ διαλέγεται,
[2, 22]	ἃ μὴ συνῆκα· πλὴν Δηλίου	γέ	τινος δεῖται κολυμβητοῦ. Ἐπεμελεῖτο δὲ
[2, 29]	δίκην περὶ ὁσίου τινὰ διαλεχθεὶς	ἀπήγαγε.	καὶ τὸν Λύσιν δὲ ἠθικώτατον
[2, 31]	καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν.	ἔλεγε	δὲ καὶ ἓν μόνον ἀγαθὸν
[2, 32]	καὶ Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν.	ἔλεγε	δὲ καὶ προσημαίνειν τὸ δαιμόνιον
[2, 36]	ἐμοὶ γὰρ οὐ πρόσεστι ταῦτα.	ἔλεγε	δὲ τοῖς κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες
[2, 30]	καθάπερ φασιανὸν ὄρνιν ἢ ταώ.	Ἔλεγε	δὲ ὡς θαῦμα τὸ μὲν
[2, 25]	εἰς τὰ πλήθη τῶν πιπρασκομένων	ἔλεγε	πρὸς αὑτόν, πόσων ἐγὼ χρείαν
[2, 37]	λέγῃ, εὖ Σώκρατες, εὖ Ξανθίππη;	ἔλεγε	συνεῖναι τραχείᾳ γυναικὶ καθάπερ οἱ
[2, 33]	ὃ ἂν αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ.	ἔλεγέ	τε θαυμάζειν τῶν τὰς λιθίνας
[2, 34]	φαῦλοι, ἡμῖν αὐτῶν οὐδὲν μελήσει.	ἔλεγέ	τε τοὺς μὲν ἄλλους ἀνθρώπους
[2, 19]	οὗτός ἐστι, τὰς σοφάς. ~Ἀκούσας	δὲ	Ἀναξαγόρου κατά τινας, ἀλλὰ καὶ
[2, 36]	ἔφη, λέγειν οὐκ ἔμαθε. ~στρέψαντος	δὲ	Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς τοῦ τρίβωνος
[2, 21]	τ´ ἀγαθόν τε τέτυκται. πολλάκις	δὲ	βιαιότερον ἐν ταῖς ζητήσεσι διαλεγόμενον
[2, 31]	ἐκ δυεῖν Ἀθηναίων γενέσθαι; Φαίδωνα	δὲ	δι´ αἰχμαλωσίαν ἐπ´ οἰκήματος καθήμενον
[2, 47]	Σωσίβιος, καὶ Σιμωνίδῃ Τιμοκρέων. ~Τῶν	δὲ	διαδεξαμένων αὐτὸν τῶν λεγομένων Σωκρατικῶν
[2, 41]	ἐπὶ τὸ βῆμα ἀναβάντων· τοὺς	δὲ	δικαστὰς ἐκβοῆσαι, Κατάβα, κατάβα" τουτέστι
[2, 37]	εἶπε, χηνῶν βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ	δὲ	εἰπόντος, ἀλλά μοι ᾠὰ καὶ
[2, 34]	σωρὸν ὡς δόκιμον ἀποδέχοιτο. Αἰσχίνου	δὲ	εἰπόντος, πένης εἰμὶ καὶ ἄλλο
[2, 34]	ἀνθρώπους ζῆν ἵν´ ἐσθίοιεν· αὐτὸν	δὲ	ἐσθίειν ἵνα ζῴη. πρὸς τὸ
[2, 35]	γυναικὸς εἰπούσης, ἀδίκως ἀποθνήσκεις, σὺ	δέ,	ἔφη, δικαίως ἐβούλου; ὄναρ δόξας
[2, 35]	ἐκείνῳ ἀποθάνῃ. καὶ ὅς, τί	δέ,	ἔφη, τὸ ἐμὸν ἱμάτιον ἐμβιῶναι
[2, 29]	διαλεχθεὶς ἀπήγαγε. καὶ τὸν Λύσιν	δὲ	ἠθικώτατον ἐποίησε προτρέψας. ἦν γὰρ
[2, 43]	καὶ τοὺς μὲν ἐφυγάδευσαν, Μελήτου	δὲ	θάνατον κατέγνωσαν. Σωκράτην δὲ χαλκῇ
[2, 44]	τὸν Εὐριπίδην τοῦ Σωκράτους. Ἐγεννήθη	δέ,	καθά φησιν Ἀπολλόδωρος ἐν τοῖς
[2, 22]	ἃ μὲν συνῆκα, γενναῖα· οἶμαι	δὲ	καὶ ἃ μὴ συνῆκα· πλὴν
[2, 26]	γῆμαι τὴν Μυρτώ φασιν· ἔνιοι	δὲ	καὶ ἀμφοτέρας ἔχειν ὁμοῦ, ὧν
[2, 25]	οὐκ εἰς τὸν βίον. ὑπερεφρόνησε	δὲ	καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδόνος καὶ
[2, 19]	παιδικὰ γενέσθαι φησὶν Ἀριστόξενος. Δοῦρις	δὲ	καὶ δουλεῦσαι αὐτὸν καὶ ἐργάσασθαι
[2, 32]	μὲν μὴ εἶναι, παρὰ μικρὸν	δέ·	καὶ εἰδέναι μὲν μηδὲν πλὴν
[2, 23]	εἴ τις οἱ ἐπέλθοι. ἐστρατεύσατο	δὲ	καὶ εἰς Ποτίδαιαν διὰ θαλάττης·
[2, 30]	τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε	δὲ	καὶ εἰς φρόνημα Ἰφικράτην τὸν
[2, 31]	Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε	δὲ	καὶ ἓν μόνον ἀγαθὸν εἶναι,
[2, 26]	γαμεῖν μὲν ἀστὴν μίαν, παιδοποιεῖσθαι	δὲ	καὶ ἐξ ἑτέρας· ὅθεν τοῦτο
[2, 47]	τοῦτον ἐχέτω τὸν τρόπον. Γέγονε	δὲ	καὶ ἕτερος Σωκράτης, ἱστορικός, περιήγησιν
[2, 31]	μόνον κακόν, τὴν ἀμαθίαν· πλοῦτον	δὲ	καὶ εὐγένειαν οὐδὲν σεμνὸν ἔχειν,
[2, 46]	ἔσεσθαι τὴν τελευτὴν αὐτῷ. ~Ἔστι	δὲ	καὶ ἡμῶν εἰς αὐτὸν οὕτω·
[2, 24]	τῷ πρώτῳ τῶν Ἀπομνημευμάτων. ~Ἦν	δὲ	καὶ ἰσχυρογνώμων καὶ δημοκρατικός, ὡς
[2, 29]	πραγμάτων τοὺς λόγους εὑρίσκειν. ἐνέτρεψε	δὲ	καὶ Λαμπροκλέα τὸν υἱὸν τῇ
[2, 42]	εἶναι αὐτοῦ τὸν παιᾶνα. ἐποίησε	δὲ	καὶ μῦθον Αἰσώπειον οὐ πάνυ
[2, 44]	Αἰσχύλον ἐτίμησαν εἰκόνι χαλκῇ. ~Εὐριπίδης	δὲ	καὶ ὀνειδίζει αὐτοῖς ἐν τῷ
[2, 36]	Ξανθίππην πρότερον μὲν λοιδοροῦσαν, ὕστερον	δὲ	καὶ περιχέασαν αὐτῷ, οὐκ ἔλεγον,
[2, 32]	Ξενοφῶν ἐν Συμποσίῳ φησίν. ἔλεγε	δὲ	καὶ προσημαίνειν τὸ δαιμόνιον τὰ
[2, 22]	γέ τινος δεῖται κολυμβητοῦ. Ἐπεμελεῖτο	δὲ	καὶ σωμασκίας, καὶ ἦν εὐέκτης.
[2, 40]	δὲ καινὰ δαιμόνια εἰσηγούμενος· ἀδικεῖ	δὲ	καὶ τοὺς νέους διαφθείρων. τίμημα
[2, 33]	ὁμοίους τῷ λίθῳ φαίνεσθαι. ἠξίου	δὲ	καὶ τοὺς νέους συνεχὲς κατοπτρίζεσθαι,
[2, 40]	νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἕτερα	δὲ	καινὰ δαιμόνια εἰσηγούμενος· ἀδικεῖ δὲ
[2, 22]	εἰ μὴ στρατεύεσθαι ἔδει. τὸ	δὲ	λοιπὸν αὐτόθι μένων φιλονεικότερον συνεζήτει
[2, 39]	καὶ τῶν πολιτικῶν ὀργιζόμενον· τὸν	δὲ	Λύκωνα ὑπὲρ τῶν ῥητόρων· καὶ
[2, 28]	Σώκρατες ἀνδρῶν βέλτιστ´ ὀλίγων, πολλῷ	δὲ	ματαιόταθ´, ἥκεις καὶ σὺ πρὸς
[2, 21]	ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος, εἰπεῖν, εἰ	δέ	με ὄνος ἐλάκτισε, δίκην ἂν
[2, 45]	Ὀλυμπιάδος ἐγεννήθη ἐπὶ Καλλιάδου. Δοκεῖ	δέ	μοι καὶ περὶ τῶν φυσικῶν
[2, 26]	ἧς αὐτῷ γενέσθαι Λαμπροκλέα· δευτέραν	δὲ	Μυρτώ, τὴν Ἀριστείδου τοῦ δικαίου
[2, 46]	καὶ Σύαγρος Ὁμήρῳ ζῶντι, ἀποθανόντι	δὲ	Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος· καὶ Κέρκωψ
[2, 46]	καὶ Κέρκωψ Ἡσιόδῳ ζῶντι, τελευτήσαντι	δὲ	ὁ προειρημένος Ξενοφάνης· καὶ Πινδάρῳ
[2, 23]	τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς. Ἴων	δὲ	ὁ Χῖος καὶ νέον ὄντα
[2, 30]	σοφισταῖς μὲν δυνήσῃ χρῆσθαι, ἀνθρώποις	δὲ	οὐδαμῶς. ἄχρηστον γὰρ ᾤετο εἶναι
[2, 22]	ταῦτα μὲν ὁ Δημήτριος. ~Ἀποδημίας	δὲ	οὐκ ἐδεήθη, καθάπερ οἱ πλείους,
[2, 35]	ἱμάτιον ἐμβιῶναι μὲν ἐπιτήδειον, ἐναποθανεῖν	δὲ	οὐχί; πρὸς τὸν εἰπόντα, κακῶς
[2, 38]	ἢ Ἄνυτος, ὥς τινες· προητοίμασε	δὲ	πάντα Λύκων ὁ δημαγωγός. ~Ἀντισθένης
[2, 26]	γενέσθαι Σωφρονίσκον καὶ Μενέξενον. οἱ	δὲ	προτέραν γῆμαι τὴν Μυρτώ φασιν·
[2, 34]	ἄλλο μὲν οὐδὲν ἔχω, δίδωμι	δέ	σοι ἐμαυτόν, ἆρ´ οὖν, εἶπεν,
[2, 18]	Ἀθηναῖος, τῶν δήμων Ἀλωπεκῆθεν. ἐδόκει	δὲ	συμποιεῖν Εὐριπίδῃ· ὅθεν Μνησίλοχος οὕτω
[2, 38]	τὴν γραφὴν ὁ Μέλητος, εἶπε	δὲ	τὴν δίκην Πολύευκτος, ὥς φησι
[2, 21]	Δημήτριός φησιν ὁ Βυζάντιος. ~γνόντα	δὲ	τὴν φυσικὴν θεωρίαν μηδὲν εἶναι
[2, 36]	γὰρ οὐ πρόσεστι ταῦτα. ἔλεγε	δὲ	τοῖς κωμικοῖς δεῖν ἐπίτηδες ἑαυτὸν
[2, 38]	Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ συνέγραψε	δὲ	τὸν λόγον Πολυκράτης ὁ σοφιστής,
[2, 41]	πλέον δικανικὸς ἢ ἐμφιλόσοφος. ~εἰπόντος	δὲ	τοῦ Λυσίου, πῶς, εἰ καλός
[2, 29]	ἔχειν, ὥς φησι Ξενοφῶν· Χαρμίδην	δὲ	τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως ἐπέστησεν. ~Ἐπῆρε
[2, 31]	εὐγένειαν οὐδὲν σεμνὸν ἔχειν, πᾶν	δὲ	τοὐναντίον κακόν. εἰπόντος γοῦν τινος
[2, 35]	κἀκείνων, εἶπεν, ἡ φύσις. οἱ	δὲ	τοῦτ´ Ἀναξαγόραν φασίν. τῆς γυναικὸς
[2, 20]	μαθητοῦ Αἰσχίνου ῥητορεύειν ἐδίδαξε· λέγει	δὲ	τοῦτο καὶ Ἰδομενεὺς ἐν τῷ
[2, 29]	καθὰ καὶ Πλάτων φησίν. Εὐθύφρονα	δὲ	τῷ πατρὶ γραψάμενον ξενοκτονίας δίκην
[2, 44]	Ἄρτεμιν Δήλιοι γενέσθαι φασίν. ἐτελεύτησε	δὲ	τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς ἐνενηκοστῆς
[2, 42]	γὰρ ἑκατόν φησιν ὁμολογῆσαι· θορυβησάντων	δὲ	τῶν δικαστῶν, ἕνεκα μέν, εἶπε,
[2, 22]	σύγγραμμα ἐρέσθαι, τί δοκεῖ; τὸν	δὲ	φάναι, ἃ μὲν συνῆκα, γενναῖα·
[2, 21]	καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ· κἀκεῖνα	δὲ	φάσκειν ζητεῖν, ὅττι τοι ἐν
[2, 34]	εἶεν μέτριοι, συμπεριενεχθεῖεν ἄν· εἰ	δὲ	φαῦλοι, ἡμῖν αὐτῶν οὐδὲν μελήσει.
[2, 46]	Πινδάρῳ Ἀμφιμένης ὁ Κῷος· Θάλητι	δὲ	Φερεκύδης καὶ Βίαντι Σάλαρος Πριηνεύς·
[2, 47]	μὲν Πλάτων, Ξενοφῶν, Ἀντισθένης· τῶν	δὲ	φερομένων δέκα οἱ διασημότατοι τέσσαρες,
[2, 42]	καὶ Ἄρτεμι, παῖδε κλεεινώ. Διονυσόδωρος	δέ	φησι μὴ εἶναι αὐτοῦ τὸν
[2, 44]	καὶ τάδε μὲν ὧδε. Φιλόχορος	δέ	φησι προτελευτῆσαι τὸν Εὐριπίδην τοῦ
[2, 39]	ἅπαντας ὁ Σωκράτης διέσυρε. Φαβωρῖνος	δέ	φησιν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν
[2, 43]	Μελήτου δὲ θάνατον κατέγνωσαν. Σωκράτην	δὲ	χαλκῇ εἰκόνι ἐτίμησαν, ἣν ἔθεσαν
[2, 30]	φασιανὸν ὄρνιν ἢ ταώ. Ἔλεγε	δὲ	ὡς θαῦμα τὸ μὲν ἕκαστον
[2, 40]	φησὶ Φαβωρῖνος, ἐν τῷ Μητρῴῳ·	τάδε	ἐγράψατο καὶ ἀντωμόσατο Μέλητος Μελήτου
[2, 44]	οὐδὲν ἀλγύνουσαν ἀηδόνα μουσᾶν. καὶ	τάδε	μὲν ὧδε. Φιλόχορος δέ φησι
[2, 42]	Δήλι´ Ἄπολλον χαῖρε, καὶ Ἄρτεμι,	παῖδε	κλεεινώ. Διονυσόδωρος δέ φησι μὴ
[2, 44]	ἀηδόνα μουσᾶν. καὶ τάδε μὲν	ὧδε.	Φιλόχορος δέ φησι προτελευτῆσαι τὸν
[2, 23]	Σάμον σὺν Ἀρχελάῳ ἀποδημῆσαι· καὶ	Πυθώδε	ἐλθεῖν Ἀριστοτέλης φησίν· ἀλλὰ καὶ
[2, 35]	καλῶς γάρ, ἔφη, λέγειν οὐκ	ἔμαθε.	~στρέψαντος δὲ Ἀντισθένους τὸ διερρωγὸς
[2, 33]	εἰκῆ ταῦτ´ ἐᾶν ἀφειμένα, ἀναστὰς	ἐξῆλθε,	φήσας γελοῖον εἶναι ἀνδράποδον μὲν
[2, 42]	δεθεὶς μετ´ οὐ πολλὰς ἡμέρας	ἔπιε	τὸ κώνειον, πολλὰ καλὰ κἀγαθὰ
[2, 29]	ἀγριαινόμενον, ὥς που καὶ Ξενοφῶν	εἴρηκε.	καὶ Γλαύκωνα μὲν τὸν Πλάτωνος
[2, 32]	νέου, τὸ μηδὲν ἄγαν, εἶπεν.	ἔφασκέ	τε δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι ἄν
[2, 21]	τινὸς θαυμάσαντος, εἰπεῖν, εἰ δέ	με	ὄνος ἐλάκτισε, δίκην ἂν αὐτῷ
[2, 46]	καὶ ἡμῶν εἰς αὐτὸν οὕτω·	πῖνέ	νυν ἐν Διὸς ὤν, ὦ
[2, 47]	ἀκολουθία τοῦτον ἐχέτω τὸν τρόπον.	Γέγονε	δὲ καὶ ἕτερος Σωκράτης, ἱστορικός,
[2, 20]	μετὰ τοῦ μαθητοῦ Αἰσχίνου ῥητορεύειν	ἐδίδαξε·	λέγει δὲ τοῦτο καὶ Ἰδομενεὺς
[2, 31]	δι´ αἰχμαλωσίαν ἐπ´ οἰκήματος καθήμενον	προσέταξε	Κρίτωνι λυτρώσασθαι, καὶ φιλόσοφον ἀπειργάσατο.
[2, 42]	οὗ ἡ ἀρχή· Αἴσωπός ποτ´	ἔλεξε	Κορίνθιον ἄστυ νέμουσι μὴ κρίνειν
[2, 38]	οὖν τὴν γραφὴν ὁ Μέλητος,	εἶπε	δὲ τὴν δίκην Πολύευκτος, ὥς
[2, 46]	σε γὰρ ὄντως καὶ σοφὸν	εἶπε	θεός, καὶ θεὸς ἡ σοφίη.
[2, 42]	δὲ τῶν δικαστῶν, ἕνεκα μέν,	εἶπε,	τῶν ἐμοὶ διαπεπραγμένων τιμῶμαι τὴν
[2, 37]	ἀκούων συνεχές. ~καὶ σὺ μέν,	εἶπε,	χηνῶν βοώντων ἀνέχῃ; τοῦ δὲ
[2, 27]	ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας	ἄνθρωπε	δικαίως ὡς εὐδαίμων παρ´ Ἀθηναίοις
[2, 30]	δὲ τοὐναντίον ἔχοντα οἰκείως ἐπέστησεν.	~Ἐπῆρε	δὲ καὶ εἰς φρόνημα Ἰφικράτην
[2, 42]	οὗ ἡ ἀρχή· Δήλι´ Ἄπολλον	χαῖρε,	καὶ Ἄρτεμι, παῖδε κλεεινώ. Διονυσόδωρος
[2, 39]	ποιητῶν, οὓς ἅπαντας ὁ Σωκράτης	διέσυρε.	Φαβωρῖνος δέ φησιν ἐν τῷ
[2, 46]	Διὸς ὤν, ὦ Σώκρατες· ἦ	σε	γὰρ ὄντως καὶ σοφὸν εἶπε
[2, 35]	τὸν εἰπόντα, κακῶς ὁ δεῖνά	σε	λέγει, καλῶς γάρ, ἔφη, λέγειν
[2, 38]	Ἕρμιππος, ἢ Ἄνυτος, ὥς τινες·	προητοίμασε	δὲ πάντα Λύκων ὁ δημαγωγός.
[2, 42]	μὴ εἶναι αὐτοῦ τὸν παιᾶνα.	ἐποίησε	δὲ καὶ μῦθον Αἰσώπειον οὐ
[2, 29]	καὶ τὸν Λύσιν δὲ ἠθικώτατον	ἐποίησε	προτρέψας. ἦν γὰρ ἱκανὸς ἀπὸ
[2, 25]	χρήσιμ´, οὐκ εἰς τὸν βίον.	ὑπερεφρόνησε	δὲ καὶ Ἀρχελάου τοῦ Μακεδόνος
[2, 25]	Ἀθήνησι λοιμῶν γενομένων μόνος οὐκ	ἐνόσησε.	~Φησὶ δ´ Ἀριστοτέλης δύο γυναῖκας
[2, 29]	τὸν Πλάτωνος ἀδελφὸν θέλοντα πολιτεύεσθαι	ἀπέστησε	διὰ τὸ ἀπείρως ἔχειν, ὥς
[2, 44]	τὴν Ἄρτεμιν Δήλιοι γενέσθαι φασίν.	ἐτελεύτησε	δὲ τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς
[2, 21]	εἰπεῖν, εἰ δέ με ὄνος	ἐλάκτισε,	δίκην ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον; καὶ
[2, 45]	ἐκ Συρίας εἰς Ἀθήνας τά	τε	ἄλλα καταγνῶναι τοῦ Σωκράτους καὶ
[2, 19]	αὐτὸν καὶ ἐργάσασθαι λίθους· εἶναί	τε	αὐτοῦ καὶ τὰς ἐν ἀκροπόλει
[2, 35]	ἔφη, εἰς τρίτην ἀποθανοῦμαι. μέλλοντί	τε	αὐτῷ τὸ κώνειον πίεσθαι Ἀπολλόδωρος
[2, 21]	κονδυλίζεσθαι καὶ παρατίλλεσθαι, τὸ πλέον	τε	γελᾶσθαι καταφρονούμενον· καὶ πάντα ταῦτα
[2, 32]	τὸ μηδὲν ἄγαν, εἶπεν. ἔφασκέ	τε	δεῖν γεωμετρεῖν μέχρι ἄν τις
[2, 43]	Πομπείῳ, Λυσίππου ταύτην ἐργασαμένου. Ἄνυτόν	τε	ἐπιδημήσαντα αὐθημερὸν ἐξεκήρυξαν Ἡρακλεῶται. οὐ
[2, 32]	δαιμόνιον τὰ μέλλοντα αὐτῷ· τό	τε	εὖ ἄρχεσθαι μικρὸν μὲν μὴ
[2, 24]	λόγους ἐκείνους δεδεμένον διαθέσθαι. Αὐτάρκης	τε	ἦν καὶ σεμνός. καί ποτε
[2, 25]	μήτε παρ´ αὐτοὺς ἀπελθών. εὔτακτός	τε	ἦν τὴν δίαιταν οὕτως ὥστε
[2, 33]	ἂν αὐτῶν ποιήσῃς, μεταγνώσῃ. ἔλεγέ	τε	θαυμάζειν τῶν τὰς λιθίνας εἰκόνας
[2, 26]	ἔχειν ὁμοῦ, ὧν ἐστι Σάτυρός	τε	καὶ Ἱερώνυμος ὁ Ῥόδιος. φασὶ
[2, 24]	τῆς εἱρκτῆς μὴ ἐθελῆσαι· τοῖς	τε	κλαίουσιν αὐτὸν ἐπιπλῆξαι καὶ τοὺς
[2, 31]	Πλάτων ἐν Εὐθυδήμῳ φησίν. ~Χαρμίδου	τε	οἰκέτας αὐτῷ διδόντος, ἵν´ ἀπ´
[2, 27]	ἐσεμνύνετο ἐπὶ τῇ εὐτελείᾳ, μισθόν	τε	οὐδένα εἰσεπράξατο. καὶ ἔλεγεν ἥδιστα
[2, 25]	τὰ δ´ ἀργυρώματ´ ἐστὶν ἥ	τε	πορφύρα εἰς τοὺς τραγῳδοὺς χρήσιμ´,
[2, 32]	πλὴν αὐτὸ τοῦτο {εἰδέναι} τούς	τε	τὰ ἀώρια πολλοῦ ἐωνημένους ἀπογινώσκειν
[2, 21]	ἐν μεγάροισι κακόν τ´ ἀγαθόν	τε	τέτυκται. πολλάκις δὲ βιαιότερον ἐν
[2, 24]	καὶ δημοκρατικός, ὡς δῆλον ἔκ	τε	τοῦ μὴ εἶξαι τοῖς περὶ
[2, 34]	ἡμῖν αὐτῶν οὐδὲν μελήσει. ἔλεγέ	τε	τοὺς μὲν ἄλλους ἀνθρώπους ζῆν
[2, 21]	ἡμᾶς, τὰ ἠθικὰ φιλοσοφεῖν ἐπί	τε	τῶν ἐργαστηρίων καὶ ἐν τῇ
[2, 32]	τις μὴ οἶδεν ἐκμανθάνειν. ἔτι	τε	ὠρχεῖτο συνεχές, τῇ τοῦ σώματος
[2, 44]	ἐν τῷ Παλαμήδει λέγων, ἐκάνετ´	ἐκάνετε	τὰν πάνσοφον, ὦ Δαναοί, τὰν
[2, 25]	μήτε χρήματα προσέμενος παρ´ αὐτῶν	μήτε	παρ´ αὐτοὺς ἀπελθών. εὔτακτός τε
[2, 25]	Κρανωνίου καὶ Εὐρυλόχου τοῦ Λαρισσαίου,	μήτε	χρήματα προσέμενος παρ´ αὐτῶν μήτε
[2, 41]	χρὴ παθεῖν αὐτὸν ἢ ἀποτῖσαι,	πέντε	καὶ εἴκοσιν ἔφη δραχμὰς ἀποτίσειν.
[2, 44]	ἑβδομηκοστῆς ἑβδόμης Ὀλυμπιάδος, Θαργηλιῶνος ἕκτῃ,	ὅτε	καθαίρουσιν Ἀθηναῖοι τὴν πόλιν καὶ
[2, 23]	οὐκ ἐνῆν τοῦ πολέμου κωλύοντος.	ὅτε	καὶ μεῖναι νυκτὸς ὅλης ἐφ´
[2, 23]	~κατὰ Δήλιον μάχῃ διέσωσεν ὑπολαβών.	ὅτε	καὶ πάντων φευγόντων Ἀθηναίων αὐτὸς
[2, 28]	ἀνέχει, κἀν ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς. καίτοι	ἐνίοτε	πρὸς τοὺς καιροὺς ἁρμοττόμενος καὶ
[2, 24]	τε ἦν καὶ σεμνός. καί	ποτε	Ἀλκιβιάδου, καθά φησι Παμφίλη ἐν
[2, 37]	κἀμοί, φησί, Ξανθίππη παιδία γεννᾷ.	ποτὲ	αὐτῆς ἐν ἀγορᾷ καὶ θοἰμάτιον
[2, 32]	εἰς τὰς ὥρας ἐλθεῖν. καί	ποτε	ἐρωτηθείς, τίς ἀρετὴ νέου, τὸ
[2, 34]	τὸν ἀποδυσπετοῦντα ἐπὶ τῷ παρορᾶσθαι	ὁπότε	ἐπανέστησαν οἱ τριάκοντα, ἆρα, ἔφη,
[2, 24]	ἄνδρα πλούσιον, ἀγαγεῖν πρὸς αὐτοὺς	ὥστε	ἀπολέσθαι· ἀλλὰ καὶ μόνος ἀποψηφίσασθαι
[2, 22]	φιλονεικότερον συνεζήτει τοῖς προσδιαλεγομένοις, οὐχ	ὥστε	ἀφελέσθαι τὴν δόξαν αὐτούς, ἀλλ´
[2, 43]	ἦν· Ἀθηναῖοι δ´ εὐθὺς μετέγνωσαν,	ὥστε	κλεῖσαι καὶ παλαίστρας καὶ γυμνάσια.
[2, 25]	τε ἦν τὴν δίαιταν οὕτως	ὥστε	πολλάκις Ἀθήνησι λοιμῶν γενομένων μόνος
[2, 22]	ἀφελέσθαι τὴν δόξαν αὐτούς, ἀλλ´	ὥστε	τὸ ἀληθὲς ἐκμαθεῖν πειρᾶσθαι. φασὶ
[2, 27]	κοὔτε τι κάμνεις οὔθ´ ἑστὼς	οὔτε	βαδίζων, οὔτε ῥιγῶν ἄχθει λίαν,
[2, 27]	κάμνεις οὔθ´ ἑστὼς οὔτε βαδίζων,	οὔτε	ῥιγῶν ἄχθει λίαν, οὔτ´ ἀρίστων
[2, 27]	ταλαίπωρον ἔνεστιν ἐν τῇ γνώμῃ,	κοὔτε	τι κάμνεις οὔθ´ ἑστὼς οὔτε
[2, 38]	μάλιστα· καὶ δὴ καὶ ὅτι	διήλεγχε	τοὺς μέγα φρονοῦντας ἐφ´ ἑαυτοῖς
[2, 40]	δ´ ἀντωμοσία τῆς δίκης τοῦτον	εἶχε	τὸν τρόπον· ἀνακεῖται γὰρ ἔτι
[2, 38]	φησι Φαβωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ	συνέγραψε	δὲ τὸν λόγον Πολυκράτης ὁ
[2, 29]	τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους εὑρίσκειν.	ἐνέτρεψε	δὲ καὶ Λαμπροκλέα τὸν υἱὸν
[2, 29]	Θεαίτητον περὶ ἐπιστήμης διαλεχθεὶς ἔνθεον	ἀπέπεμψε,	καθὰ καὶ Πλάτων φησίν. Εὐθύφρονα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 28/04/2006