HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Chariton d'Aphrodise, Chéréas et Callirhoé, livre V

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ς = 111 formes différentes pour 172 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[5, 6]   σὺ βούλει εἶναι τοὺς τὰς σὰς πόλεις ἐγκεχειρισμένους, ἀλλ´ ἀσελγὴς ὤφθη

[5, 2]   πόλεις ἡμῖν ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι σατράπαι. σοβαρωτέρα γέγονεν ἤδη, καὶ οὔπω

[5, 2]   παρ´ ἑαυτῷ· πάντες γὰρ οἱ σατράπαι σταθμοὺς ἔχουσιν ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´

[5, 8]   παρ´ ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ τὴν σατραπείαν τὴν ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ

[5, 6]   ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ σατράπῃ Λυδίας καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος

[5, 8]   γὰρ Μιθριδάτου κατηγορίας εἰκότως ἤκουσας, σατράπης γὰρ ἦν, τούτους δὲ ἰδιώτας

[5, 1]   δῆμος παρέπεμπεν εἰς δῆμον, καὶ σατράπης παρεδίδου τῷ μεθ´ αὑτόν, πάντας

[5, 4]   βαρβάρων καὶ ὅσον μὲν ἦν σατραπικὸν Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ γὰρ ἦν

[5, 5]   δικαστήριον ὡς ἱερὸν Ἀφροδίτης, ἀναμνήσθητι σαυτῆς, ἀναλάμβανε τὸ κάλλος τὸ νυμφικόν.

[5, 7]   ἂν δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις· κατὰ σαυτοῦ τὴν ψῆφον οἴσεις. προλέγω σοι,

[5, 6]   κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς λόγος σαφής ἐστι καὶ σύντομος. ἀνήρ εἰμι

[5, 10]   γὰρ ἔμελλον ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι σέ. ἀκούσομαί σου, γύναι· τάχα καὶ

[5, 3]   ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι σέ, δέσποινα· εἶτα διεχέθησαν αἱ γνῶμαι

[5, 1]   καὶ τάφος. ἅπαξ, Εὐφρᾶτα, μέλλω σε διαβαίνειν· φοβοῦμαι γὰρ οὐχ οὕτως

[5, 7]   Χαιρέαν. φάνηθι, δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ σε ἡ σὴ Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ

[5, 10]   νῦν ἀληθῶς ἀποθανόντος Χαιρέου αἰτοῦμαί σε, Καλλιρόη, χάριν τελευταίαν. ὅταν ἀποθάνω,

[5, 10]   εὐτυχοίης, ὦ γύναι· γυναῖκα γάρ σε καλῶ, κἂν ἕτερον φιλῇς. ἐγὼ

[5, 3]   ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν ἐχρῆν μέν σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν μεγάλην πεπιστευμένου

[5, 2]   δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ, μὴ βλέπειν σε κεκελευσμένος, καὶ ὁ δειλὸς καὶ

[5, 10]   νῦν δὲ ἀκαίρως· ἔχω γάρ σε μητρὸς κληρονομίαν καὶ ἔρωτος ἀτυχοῦς

[5, 7]   ἀπολέσεις. οὐκ ἐμὲ βασιλεὺς ἀλλὰ σὲ μοιχὸν εὑρήσει. Ταῦτα εἰπὼν ἐσίγησεν·

[5, 10]   λέγων παραμυθία καὶ συνήγορος· διὰ σὲ νικῶ· σύ με Καλλιρόης μᾶλλον

[5, 10]   μῆτερ, ὁ πατήρ μου φιλεῖ σε, ὀνειδίσῃς δὲ μηδέν. τί λέγεις,

[5, 2]   ἀπόδειξιν ἔχειν ὑπολαμβάνει· πέπεισται γὰρ σὲ τεθνάναι, καὶ πεπείσθω μέχρι τῆς

[5, 2]   ἵνα αἰφνίδιον ὀφθῇς. ταύτην ἀπαιτῶ σε τῆς εὐεργεσίας τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον

[5, 6]   ἐμὲ τὸν φίλον, ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν βασιλέα. σὺ γὰρ ἐνεχείρισας

[5, 2]   τῆς εὐεργεσίας τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον σεαυτόν· μήτε ἰδεῖν Καλλιρόην μήτ´ ἐξετάσαι

[5, 6]   ἀγνοῶ· θαρρῶ δέ, βασιλεῦ, τῇ σῇ δικαιοσύνῃ καὶ τοῖς γάμοις καὶ

[5, 7]   δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ σε ἡ σὴ Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ ἀμφοτέρων, ἐμοῦ

[5, 2]   ταῦτα Μίλητός ἐστι, Διονύσιε, ἡ σὴ πόλις· κἀκεῖ δὲ τοὺς ἐπιβουλεύοντας

[5, 6]   ἔπεμψε διὰ δούλων. ἡ δὲ σή, Τύχη, βασκανία βασιλέα ἄξιον ὄντα

[5, 7]   καὶ προῖκα τὴν τιμήν· Μιλησία σήμερον ἡ Συρακοσία δοξάτω. μάθε, δέσποτα,

[5, 8]   τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν σὴν ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ. ταῦτα πρὸς

[5, 2]   θελήσας Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ σὴν ἐπιστολήν, ἣν ἔγραψας πρὸς τὴν

[5, 4]   παράγονται δὲ οἱ δικαζόμενοι μετὰ σιγῆς καὶ δέους. τότε οὖν ἕωθεν

[5, 1]   ποίαν ἔτ´ ἐλπίσω ναῦν ἐκ Σικελίας καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι καὶ τοῦ σοῦ

[5, 1]   τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς ἐξήγαγον ἐκ Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς Ἰωνίαν ἐπώλησαν

[5, 5]   ὀφθεῖσα δὲ θάμβος ἐποίησε καὶ σιωπήν, πάντες δ´ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι

[5, 4]   καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων τὴν βασιλέως. σιωπῆς δὲ γενομένης ἔδει μὲν ἄρξασθαι

[5, 3]   Περσίδων γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν σκεψώμεθα πῶς μὴ παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς

[5, 3]   μήτε βλέπεσθαι θέλουσα ὑπέδυ τὴν σκηνὴν μετὰ τῆς Καλλιρόης, παραδοῦσα αὑτὴν

[5, 2]   τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε τὴν σκηνήν. τάχα δ´ ἂν καὶ προεχώρησεν

[5, 8]   τοῦ δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς ἐπὶ σκηνῆς παράδοξον μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας

[5, 8]   δικαστηρίου οἱ μὲν ἄλλοι πάντες σκυθρωποί, μόνος δὲ Μιθριδάτης γεγηθώς. λαβὼν

[5, 6]   βασιλεὺς εἰς Μιθριδάτην πικρὸν καὶ σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν δὲ καταπλαγεὶς ἐκεῖνος

[5, 2]   ἡμῖν ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι σατράπαι. σοβαρωτέρα γέγονεν ἤδη, καὶ οὔπω βασιλεὺς

[5, 7]   ξένος. ἀπόστηθι τῆς κατηγορίας· συμφέρει σοι. βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν δίκην.

[5, 2]   φιλόζωος μέχρι τοσούτου φέρω τυραννούμενος. σοὶ δὲ εἴ τις τοῦτο προσέταξεν,

[5, 5]   Τύχη, καὶ κρίνομαι. οὐκ ἤρκει σοι διαβαλεῖν ἀδίκως με πρὸς Χαιρέαν,

[5, 2]   αὐτὸν ἐγὼ καίομαι καὶ ἀποδοῦναί σοι θελήσας Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ

[5, 7]   σαυτοῦ τὴν ψῆφον οἴσεις. προλέγω σοι, Καλλιρόην ἀπολέσεις. οὐκ ἐμὲ βασιλεὺς

[5, 6]   λοιπόν, ἐάν τις κριθεὶς παρὰ σοὶ μὴ κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς

[5, 7]   οὐκ ἔστιν ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω σοι πρῶτον τὸ γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως,

[5, 7]   προκαλῇ με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος εἰμί σου

[5, 7]   γυναῖκα τολμᾷς ὀνομάζειν, ἣν ἀπέδοτό σοι ταλάντου Θήρων ὁ λῃστής, κἀκεῖνος

[5, 3]   πεπιστευμένου μὴ βραδύνειν· ἀφίημι δέ σοι τὴν αἰτίαν, ὅτι μετὰ γυναικὸς

[5, 7]   ψευδεῖς διαβολάς, πιθανώτερος γένηται παρὰ σοὶ τῆς ἀληθείας. συνίημι δὲ ὅτι

[5, 6]   τῶν λόγων οὕτως χάριν ἔχω σοι τῆς τιμῆς, βασιλεῦ, ἣν ἐτίμησας

[5, 6]   καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος δὲ σοί. Τὸ μὲν διήγημα εἴρηκα τοῦ

[5, 9]   δὲ αὐτὴν βασιλεύς, ἵνα παρὰ σοὶ φυλάττηται μέχρι τῆς δίκης. ἀσμένη

[5, 1]   σοῦ τάφου, Χαιρέα. τίς ἐπενέγκῃ σοι χοάς, δαῖμον ἀγαθέ; Βάκτρα μοι

[5, 10]   ἀπέρχομαι καὶ οὐκ ἐνοχλῶ τοῖς σοῖς γάμοις. πλούτει καὶ τρύφα καὶ

[5, 2]   ἀπάγγειλον" εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ σὸς δοῦλος πάρεστιν ἀπολύσασθαι διαβολὴν Ἕλληνος

[5, 10]   ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι σέ. ἀκούσομαί σου, γύναι· τάχα καὶ πιστεύσω. ἐνδοξότερόν

[5, 10]   παντελῶς ἀναίσθητον ὧν ὁ πατήρ σου δυστυχεῖ. κακὴν ἀποδημίαν ἤλθομεν· οὐκ

[5, 7]   σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος εἰμί σου καὶ ξένος. ἀπόστηθι τῆς κατηγορίας·

[5, 1]   Σικελίας καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι καὶ τοῦ σοῦ τάφου, Χαιρέα. τίς ἐπενέγκῃ σοι

[5, 10]   ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλης μεμνήσομαί σου. τοιαῦτα ὀδυρόμενος κατεφίλει τὸν βρόχον

[5, 7]   ἄν με βελτίω τὸ παρὰ σοῦ τοσαύτας πόλεις πεπιστεῦσθαι. τίς οὕτως

[5, 7]   ~Μηδὲν δὲ καταπλαγεὶς ἐκεῖνος δέομαί σου" φησί, βασιλεῦ, δίκαιος γὰρ εἶ

[5, 1]   δαῖμον ἀγαθέ; Βάκτρα μοι καὶ Σοῦσα λοιπὸν οἶκος καὶ τάφος. ἅπαξ,

[5, 7]   θέλεις· οὐδὲ γὰρ ἐξαπατήσεις με σοφίσμασι καὶ ἀξιοπίστοις ἀπειλαῖς, οὐδ´ εὑρεθήσεταί

[5, 2]   τοσοῦτοι; Μενέλαος ἐν τῇ σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ

[5, 2]   τῇ γυναικί, ἅμα δὲ καὶ σπεύδων προεπιδημῆσαι καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς

[5, 4]   ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα διῃρέθησαν αἱ σπουδαί· τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐπ´

[5, 4]   νύκτες Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν τοσαύτης ἔσχον σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ ἧκεν ἡ κυρία

[5, 9]   πάσαις ταῖς ἡμέραις ἐπράττετο μετὰ σπουδῆς, ὥστε πολυανθρωποτέραν γενέσθαι τὴν βασιλέως

[5, 2]   ἑαυτῷ· πάντες γὰρ οἱ σατράπαι σταθμοὺς ἔχουσιν ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´ ὑστεραίας

[5, 7]   ἀμφοτέρων, ἐμοῦ τε καὶ Διονυσίου στὰς εἶπον βασιλεῖ τίς ἐστιν ἐξ

[5, 1]   ἀπόγνωσις τῆς εἰς τοὔμπαλιν ὑποστροφῆς. στᾶσα δὲ ἐπὶ τῆς ἠϊόνος καὶ

[5, 9]   ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα εἶπεν ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ

[5, 8]   δὲ τῷ μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται Στάτειρα ἡ ἐμὴ γυνή· οὐ γάρ

[5, 9]   δίκης. ἀσμένη τοῦτο ἤκουσεν ἡ Στάτειρα καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν

[5, 9]   ἀπαγγέλλεται. θεασαμένη δὲ αἰφνίδιον ἡ Στάτειρα τῆς κλίνης ἀνέθορε δόξασα Ἀφροδίτην

[5, 9]   εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν. ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ δῶρα πολυτελῆ,

[5, 3]   συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ Στάτειραν τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν

[5, 10]   εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἀνέβαινον, ὃν ἔπηξέ μοι κατηγορία

[5, 2]   τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ ἔφη πρὸς ἑαυτὸν οὐκέτι

[5, 3]   ὁ Διονύσιος ἄκων μὲν καὶ στένων ὑπ´ αἰδοῦς τὴν Καλλιρόην προελθεῖν

[5, 5]   καὶ μέχρις ἔξω πλήρεις οἱ στενωποί· πάντες γὰρ συνέτρεχον τῷ μὲν

[5, 2]   ὥστε πᾶσα οἰκία καὶ πᾶς στενωπὸς ἐπεπλήρωτο τῆς δόξης· ἀνέβαινε δὲ

[5, 10]   μεῖζον· εἰπὲ δὲ προσκύψασα τῇ στήλῃ κἀνὴρ καὶ βρέφος" ὁρῶ. οἴχῃ,

[5, 4]   καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ σχήματι Μιλησίαν στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς τῇ χειρὶ

[5, 3]   μὲν πρῶτον ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι

[5, 6]   ἔπεμψε πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ στρατηγὸς Πριηνέων, ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα

[5, 6]   ἀνὴρ σώφρων καὶ κόσμιος, ὁποίους σὺ βούλει εἶναι τοὺς τὰς σὰς

[5, 6]   ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν βασιλέα. σὺ γὰρ ἐνεχείρισας αὐτῷ τὴν μεγίστην

[5, 1]   ἵνα ζῶντος Χαιρέου ἄλλῳ γαμηθῶ. σὺ δὲ καὶ τούτων ἤδη μοι

[5, 7]   φησίν. ἀλλὰ Χαιρέας μὲν τέθνηκε, σὺ δὲ ὀνόματι τοῦ νεκροῦ τὴν

[5, 10]   οὐκ οἶδα Καλλιρόη τίνα θέλει. σὺ δέ, τέκνον, ὡς παρὰ μητρὸς

[5, 4]   ὑπεύθυνον ἔδει παρεῖναι· νῦν δὲ σὺ ἐπεβούλευσας ἀγνοούσῃ, καὶ οὔτε μάρτυρι

[5, 7]   οὖσαν ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ σὺ καὶ οὐκ ἀνήρ. πλὴν ὡς

[5, 8]   ἀνάξιος εἶ τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός. σὺ μᾶλλον ὁ παρὰ Μιθριδάτῃ δεδεμένος.

[5, 10]   οὗ τάφον ἔχω; δέσποινα Ἀφροδίτη, σύ με ἐνήδρευσας, ἣν ἐν τοῖς

[5, 10]   καὶ συνήγορος· διὰ σὲ νικῶ· σύ με Καλλιρόης μᾶλλον ἔστερξας. ἀναβαίνοντος

[5, 1]   καὶ μιᾶς γυναικὸς προσφιλονεικοῦσα πολέμῳ, σύ με κατέκλεισας ἐν τάφῳ ζῶσαν,

[5, 10]   καὶ πένης καὶ ἀλλότριος ἤδη. σὺ μὲν εὐτυχοίης, ὦ γύναι· γυναῖκα

[5, 2]   Καλλιρόη, καὶ οὐχ ὁρῶμεν ἀλλήλους. σὺ μὲν οὖν οὐδὲν ἀδικεῖς· οὐ

[5, 10]   τοιαῦτα ὀδυρόμενος κατεφίλει τὸν βρόχον σύ μοι" λέγων παραμυθία καὶ συνήγορος·

[5, 6]   καὶ τοῖς νόμοις, οὓς ὁμοίως σὺ πᾶσι τηρεῖς. εἰ γὰρ μέλλεις

[5, 8]   ἀπαιτῶ Καλλιρόην. ἐγὼ δὲ κατέχω. σὺ τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν

[5, 8]   κατέχω. σὺ τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν σὴν ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ.

[5, 3]   καὶ μηνυθέντος αὐτῷ τὴν Φαρνάκου συγγενίδα παρεῖναι, καταπηδήσας ἀπὸ τοῦ ἵππου

[5, 1]   αὐτὴν ὑπεδύετο πατρίδος τε καὶ συγγενῶν καὶ ἀπόγνωσις τῆς εἰς τοὔμπαλιν

[5, 4]   Μιθριδάτης, δορυφορούμενος ὑπὸ φίλων καὶ συγγενῶν, οὐ πάνυ τι λαμπρὸς οὐδὲ

[5, 3]   ἡ μὲν οὖν ἁρμάμαξα προῄει συγκεκαλυμμένη, οἱ δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι ἔχοντες

[5, 3]   ἀποσβέσει τὴν ξένην. εἰ δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι εἰσὶν ἀλαζόνες.

[5, 2]   δὲ καὶ σπεύδων προεπιδημῆσαι καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς τὴν δίκην. ἀφικόμενος

[5, 8]   οὐκ ἐπείγω" φησὶν ὑμᾶς, ἀλλὰ συγχωρῶ παρασκευασαμένους ὑμᾶς ἐπὶ τὴν δίκην

[5, 7]   μοι τὴν ἀμοιβὴν τῆς εὐσεβείας συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ μοι κἂν εἰς τὴν

[5, 7]   ἀπειλαῖς, οὐδ´ εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν. Ἔνθεν ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης φωνὴν

[5, 9]   δὲ ἐπειρᾶτο μὲν φέρειν τὰ συμβαίνοντα γενναίως διά τε φύσεως εὐστάθειαν

[5, 7]   καὶ ξένος. ἀπόστηθι τῆς κατηγορίας· συμφέρει σοι. βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν

[5, 7]   με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος εἰμί σου καὶ

[5, 5]   φησὶ μόνον ἔλιπέ μου ταῖς συμφοραῖς, εἰσελθεῖν εἰς δικαστήριον. τέθνηκα καὶ

[5, 9]   ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ παράδοξον τῆς συμφορᾶς καὶ τὸν ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι δυνατώτατον

[5, 4]   ἀντέγραψεν αὐτός, ἵνα μάθωσιν οἱ συνδικάζοντες πῶς εἰσῆκται τὸ πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης

[5, 2]   προεχώρησεν ὅπερ ἤθελεν, εἰ μὴ συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ Στάτειραν

[5, 8]   εἶναι· οἱ δὲ πλείονες τἀναντία συνεβούλευον καὶ διὰ τὸν πατέρα τῆς

[5, 4]   ἐντιμότατον, ὥστε ἐπ´ ἐκείνου τοῦ συνεδρίου καλῶς ἂν εἴποι τις οἱ

[5, 3]   ἐκόσμουν, ἑκάστη τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα εἰς κόσμον· ἡ δὲ βασιλὶς

[5, 2]   εἴασεν ἐπὶ τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε τὴν σκηνήν. τάχα δ´ ἂν

[5, 8]   εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα

[5, 6]   ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ συνεπένθησεν ἡμῖν. ἀλλ´ ὅταν μοιχεῦσαι θέλῃ

[5, 9]   καὶ κραυγαὶ γυναικῶν· πᾶσαι γὰρ συνέτρεχον πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν

[5, 5]   πλήρεις οἱ στενωποί· πάντες γὰρ συνέτρεχον τῷ μὲν δοκεῖν ἀκροαταὶ τῆς

[5, 8]   ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν.

[5, 9]   βασιλεὺς πρὸς τὰς γυναῖκας εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν. ἐπέμπετο

[5, 5]   θυγάτηρ κρίνεται καὶ τὸν πατέρα συνήγορον οὐκ ἔχει· οἱ μὲν γὰρ

[5, 10]   σύ μοι" λέγων παραμυθία καὶ συνήγορος· διὰ σὲ νικῶ· σύ με

[5, 4]   δύνασθαι. προσεποιεῖτο δὲ δεδιέναι καὶ συνηγόρους παρεκάλει, ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον

[5, 4]   μάρτυρι χρῶμαι τῇ γυναικὶ οὔτε συνηγόρῳ. τί οὖν ἀναγκαῖον παρεῖναι τὴν

[5, 7]   εἰ δὲ ἄρα τι καὶ συνῄδειν ἐμαυτῷ πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι

[5, 9]   δὲ πολλὰ προσεξῆπτε τὸν ἔρωτα, συνήθεια καὶ τέκνων εὐεργεσία καὶ ἀχαριστία

[5, 8]   βασιλεὺς τότε θέλειν Χαιρέας εἶναι. συνήθης μὲν οὖν καὶ πρόχειρος πᾶσι

[5, 1]   νῦν δὲ ἔξω με τοῦ συνήθους ῥίπτεις ἀέρος καὶ τῆς πατρίδος

[5, 3]   καὶ οὐδεὶς ἐδόκει Ῥοδογούνην παρεῖναι. συνῆκε δὲ καὶ ἡ Ῥοδογούνη τῆς

[5, 4]   οἰκείαις φθονοῦσαι τὴν ξένην εὐδοκιμῆσαι συνηύχοντο. τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος αὐτῶν

[5, 7]   ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως συνθεὶς κατ´ ἐμοῦ ψευδεῖς διαβολάς, πιθανώτερος

[5, 7]   ποτε ἦν αὐτοὶ μὲν οὐ συνίεσαν, Διονύσιον δὲ ὑπελάμβανον εἰδέναι. κἀκεῖνος

[5, 7]   γένηται παρὰ σοὶ τῆς ἀληθείας. συνίημι δὲ ὅτι βαρεῖ με πρὸς

[5, 6]   ἐμὸς λόγος σαφής ἐστι καὶ σύντομος. ἀνήρ εἰμι Καλλιρόης ταύτης, ἤδη

[5, 7]   τὴν τιμήν· Μιλησία σήμερον ἡ Συρακοσία δοξάτω. μάθε, δέσποτα, ὅτι οὔτε

[5, 5]   ἐπελθούσης ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν ἐν Συρακούσαις παρθένον εἰς τὸ τῆς Ἀφροδίτης

[5, 1]   ἀφείλω μου πάλιν, ὡς πρότερον Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν Εὐφράτην ἀπάγομαι καὶ

[5, 1]   θάλασσαν ἔβλεπε τὴν ἄγουσαν εἰς Συρακούσας· ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ ποταμὸν

[5, 1]   διηγήσομαι. Καλλιρόη μὲν γὰρ μέχρι Συρίας καὶ Κιλικίας κούφως ἔφερε τὴν

[5, 5]   τραύματι ἐρωτικῷ τῆς παλαιᾶς ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις ἐλάμβανε πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ

[5, 2]   δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο τὴν πορείαν σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν δεδοικὼς μὴ καὶ

[5, 9]   ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον ἢ ἐν Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ

[5, 8]   τὴν κρίσιν ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ σχεδὸν μέρος οὖσαν ἧς ἐδίκαζεν ἤδη·

[5, 9]   παρ´ οὐδενὸς ἐλάμβανε, φυλάττουσα τὸ σχῆμα γυναικὸς ἀτυχούσης, μελανείμων, ἀκόσμητος καθημένη.

[5, 8]   φράσῃ κατ´ ἀξίαν ἐκεῖνο τὸ σχῆμα τοῦ δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς ἐπὶ

[5, 4]   ἐπηκολούθει δὲ καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ σχήματι Μιλησίαν στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς

[5, 6]   ἀλλὰ εἰς τὸ τιμιώτερον ἐμοὶ σώματός τε καὶ ψυχῆς, τὴν γυναῖκα·

[5, 2]   βασιλεὺς ἑώρακεν αὐτήν. μία τοίνυν σωτηρίας ἐλπὶς διακλέψαι τὴν γυναῖκα· φυλαχθήσεται

[5, 2]   Μιθριδᾶται τοσοῦτοι; Μενέλαος ἐν τῇ σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν,

[5, 7]   καὶ τὸν ἄλλον βίον ἔζησα σωφρόνως καὶ πρώτην ταύτην ἔσχηκα διαβολήν·

[5, 4]   ἐπιστολῆς ἔπαινος ἐξερράγη πολὺς τὴν σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων τὴν βασιλέως.

[5, 6]   βασιλεῦ, ἣν ἐτίμησας κἀμὲ καὶ σωφροσύνην καὶ τοὺς πάντων γάμους· οὐ

[5, 6]   καὶ τυραννικός. ἐπιστάμενος δὲ τὴν σωφροσύνην καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς λόγοις

[5, 6]   ὡς φίλος οὔτε ὡς ἀνὴρ σώφρων καὶ κόσμιος, ὁποίους σὺ βούλει

Livre, Chap.
[5, 6]	σὺ βούλει εἶναι τοὺς τὰς	σὰς	πόλεις ἐγκεχειρισμένους, ἀλλ´ ἀσελγὴς ὤφθη
[5, 2]	πόλεις ἡμῖν ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι	σατράπαι.	σοβαρωτέρα γέγονεν ἤδη, καὶ οὔπω
[5, 2]	παρ´ ἑαυτῷ· πάντες γὰρ οἱ	σατράπαι	σταθμοὺς ἔχουσιν ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´
[5, 8]	παρ´ ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ τὴν	σατραπείαν	τὴν ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ
[5, 6]	ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ	σατράπῃ	Λυδίας καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος
[5, 8]	γὰρ Μιθριδάτου κατηγορίας εἰκότως ἤκουσας,	σατράπης	γὰρ ἦν, τούτους δὲ ἰδιώτας
[5, 1]	δῆμος παρέπεμπεν εἰς δῆμον, καὶ	σατράπης	παρεδίδου τῷ μεθ´ αὑτόν, πάντας
[5, 4]	βαρβάρων καὶ ὅσον μὲν ἦν	σατραπικὸν	Μιθριδάτῃ προσέθετο· καὶ γὰρ ἦν
[5, 5]	δικαστήριον ὡς ἱερὸν Ἀφροδίτης, ἀναμνήσθητι	σαυτῆς,	ἀναλάμβανε τὸ κάλλος τὸ νυμφικόν.
[5, 7]	ἂν δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις· κατὰ	σαυτοῦ	τὴν ψῆφον οἴσεις. προλέγω σοι,
[5, 6]	κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς λόγος	σαφής	ἐστι καὶ σύντομος. ἀνήρ εἰμι
[5, 10]	γὰρ ἔμελλον ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι	σέ.	ἀκούσομαί σου, γύναι· τάχα καὶ
[5, 3]	ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι	σέ,	δέσποινα· εἶτα διεχέθησαν αἱ γνῶμαι
[5, 1]	καὶ τάφος. ἅπαξ, Εὐφρᾶτα, μέλλω	σε	διαβαίνειν· φοβοῦμαι γὰρ οὐχ οὕτως
[5, 7]	Χαιρέαν. φάνηθι, δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ	σε	ἡ σὴ Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ
[5, 10]	νῦν ἀληθῶς ἀποθανόντος Χαιρέου αἰτοῦμαί	σε,	Καλλιρόη, χάριν τελευταίαν. ὅταν ἀποθάνω,
[5, 10]	εὐτυχοίης, ὦ γύναι· γυναῖκα γάρ	σε	καλῶ, κἂν ἕτερον φιλῇς. ἐγὼ
[5, 3]	ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν ἐχρῆν μέν	σε	κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν μεγάλην πεπιστευμένου
[5, 2]	δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ, μὴ βλέπειν	σε	κεκελευσμένος, καὶ ὁ δειλὸς καὶ
[5, 10]	νῦν δὲ ἀκαίρως· ἔχω γάρ	σε	μητρὸς κληρονομίαν καὶ ἔρωτος ἀτυχοῦς
[5, 7]	ἀπολέσεις. οὐκ ἐμὲ βασιλεὺς ἀλλὰ	σὲ	μοιχὸν εὑρήσει. Ταῦτα εἰπὼν ἐσίγησεν·
[5, 10]	λέγων παραμυθία καὶ συνήγορος· διὰ	σὲ	νικῶ· σύ με Καλλιρόης μᾶλλον
[5, 10]	μῆτερ, ὁ πατήρ μου φιλεῖ	σε,	ὀνειδίσῃς δὲ μηδέν. τί λέγεις,
[5, 2]	ἀπόδειξιν ἔχειν ὑπολαμβάνει· πέπεισται γὰρ	σὲ	τεθνάναι, καὶ πεπείσθω μέχρι τῆς
[5, 2]	ἵνα αἰφνίδιον ὀφθῇς. ταύτην ἀπαιτῶ	σε	τῆς εὐεργεσίας τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον
[5, 6]	ἐμὲ τὸν φίλον, ἀλλὰ διὰ	σὲ	τὸν βασιλέα. σὺ γὰρ ἐνεχείρισας
[5, 2]	τῆς εὐεργεσίας τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον	σεαυτόν·	μήτε ἰδεῖν Καλλιρόην μήτ´ ἐξετάσαι
[5, 6]	ἀγνοῶ· θαρρῶ δέ, βασιλεῦ, τῇ	σῇ	δικαιοσύνῃ καὶ τοῖς γάμοις καὶ
[5, 7]	δαῖμον ἀγαθέ· καλεῖ σε ἡ	σὴ	Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ ἀμφοτέρων, ἐμοῦ
[5, 2]	ταῦτα Μίλητός ἐστι, Διονύσιε, ἡ	σὴ	πόλις· κἀκεῖ δὲ τοὺς ἐπιβουλεύοντας
[5, 6]	ἔπεμψε διὰ δούλων. ἡ δὲ	σή,	Τύχη, βασκανία βασιλέα ἄξιον ὄντα
[5, 7]	καὶ προῖκα τὴν τιμήν· Μιλησία	σήμερον	ἡ Συρακοσία δοξάτω. μάθε, δέσποτα,
[5, 8]	τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν	σὴν	ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ. ταῦτα πρὸς
[5, 2]	θελήσας Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ	σὴν	ἐπιστολήν, ἣν ἔγραψας πρὸς τὴν
[5, 4]	παράγονται δὲ οἱ δικαζόμενοι μετὰ	σιγῆς	καὶ δέους. τότε οὖν ἕωθεν
[5, 1]	ποίαν ἔτ´ ἐλπίσω ναῦν ἐκ	Σικελίας	καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι καὶ τοῦ σοῦ
[5, 1]	τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς ἐξήγαγον ἐκ	Σικελίας,	πλεύσαντες δὲ εἰς Ἰωνίαν ἐπώλησαν
[5, 5]	ὀφθεῖσα δὲ θάμβος ἐποίησε καὶ	σιωπήν,	πάντες δ´ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι
[5, 4]	καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων τὴν βασιλέως.	σιωπῆς	δὲ γενομένης ἔδει μὲν ἄρξασθαι
[5, 3]	Περσίδων γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν	σκεψώμεθα	πῶς μὴ παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς
[5, 3]	μήτε βλέπεσθαι θέλουσα ὑπέδυ τὴν	σκηνὴν	μετὰ τῆς Καλλιρόης, παραδοῦσα αὑτὴν
[5, 2]	τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε τὴν	σκηνήν.	τάχα δ´ ἂν καὶ προεχώρησεν
[5, 8]	τοῦ δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς ἐπὶ	σκηνῆς	παράδοξον μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας
[5, 8]	δικαστηρίου οἱ μὲν ἄλλοι πάντες	σκυθρωποί,	μόνος δὲ Μιθριδάτης γεγηθώς. λαβὼν
[5, 6]	βασιλεὺς εἰς Μιθριδάτην πικρὸν καὶ	σκυθρωπὸν	ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν δὲ καταπλαγεὶς ἐκεῖνος
[5, 2]	ἡμῖν ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι σατράπαι.	σοβαρωτέρα	γέγονεν ἤδη, καὶ οὔπω βασιλεὺς
[5, 7]	ξένος. ἀπόστηθι τῆς κατηγορίας· συμφέρει	σοι.	βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν δίκην.
[5, 2]	φιλόζωος μέχρι τοσούτου φέρω τυραννούμενος.	σοὶ	δὲ εἴ τις τοῦτο προσέταξεν,
[5, 5]	Τύχη, καὶ κρίνομαι. οὐκ ἤρκει	σοι	διαβαλεῖν ἀδίκως με πρὸς Χαιρέαν,
[5, 2]	αὐτὸν ἐγὼ καίομαι καὶ ἀποδοῦναί	σοι	θελήσας Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ
[5, 7]	σαυτοῦ τὴν ψῆφον οἴσεις. προλέγω	σοι,	Καλλιρόην ἀπολέσεις. οὐκ ἐμὲ βασιλεὺς
[5, 6]	λοιπόν, ἐάν τις κριθεὶς παρὰ	σοὶ	μὴ κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς
[5, 7]	οὐκ ἔστιν ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω	σοι	πρῶτον τὸ γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως,
[5, 7]	προκαλῇ με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς	σοι	συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος εἰμί σου
[5, 7]	γυναῖκα τολμᾷς ὀνομάζειν, ἣν ἀπέδοτό	σοι	ταλάντου Θήρων ὁ λῃστής, κἀκεῖνος
[5, 3]	πεπιστευμένου μὴ βραδύνειν· ἀφίημι δέ	σοι	τὴν αἰτίαν, ὅτι μετὰ γυναικὸς
[5, 7]	ψευδεῖς διαβολάς, πιθανώτερος γένηται παρὰ	σοὶ	τῆς ἀληθείας. συνίημι δὲ ὅτι
[5, 6]	τῶν λόγων οὕτως χάριν ἔχω	σοι	τῆς τιμῆς, βασιλεῦ, ἣν ἐτίμησας
[5, 6]	καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος δὲ	σοί.	Τὸ μὲν διήγημα εἴρηκα τοῦ
[5, 9]	δὲ αὐτὴν βασιλεύς, ἵνα παρὰ	σοὶ	φυλάττηται μέχρι τῆς δίκης. ἀσμένη
[5, 1]	σοῦ τάφου, Χαιρέα. τίς ἐπενέγκῃ	σοι	χοάς, δαῖμον ἀγαθέ; Βάκτρα μοι
[5, 10]	ἀπέρχομαι καὶ οὐκ ἐνοχλῶ τοῖς	σοῖς	γάμοις. πλούτει καὶ τρύφα καὶ
[5, 2]	ἀπάγγειλον" εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ	σὸς	δοῦλος πάρεστιν ἀπολύσασθαι διαβολὴν Ἕλληνος
[5, 10]	ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι σέ. ἀκούσομαί	σου,	γύναι· τάχα καὶ πιστεύσω. ἐνδοξότερόν
[5, 10]	παντελῶς ἀναίσθητον ὧν ὁ πατήρ	σου	δυστυχεῖ. κακὴν ἀποδημίαν ἤλθομεν· οὐκ
[5, 7]	σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος εἰμί	σου	καὶ ξένος. ἀπόστηθι τῆς κατηγορίας·
[5, 1]	Σικελίας καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι καὶ τοῦ	σοῦ	τάφου, Χαιρέα. τίς ἐπενέγκῃ σοι
[5, 10]	ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλης μεμνήσομαί	σου.	τοιαῦτα ὀδυρόμενος κατεφίλει τὸν βρόχον
[5, 7]	ἄν με βελτίω τὸ παρὰ	σοῦ	τοσαύτας πόλεις πεπιστεῦσθαι. τίς οὕτως
[5, 7]	~Μηδὲν δὲ καταπλαγεὶς ἐκεῖνος δέομαί	σου"	φησί, βασιλεῦ, δίκαιος γὰρ εἶ
[5, 1]	δαῖμον ἀγαθέ; Βάκτρα μοι καὶ	Σοῦσα	λοιπὸν οἶκος καὶ τάφος. ἅπαξ,
[5, 7]	θέλεις· οὐδὲ γὰρ ἐξαπατήσεις με	σοφίσμασι	καὶ ἀξιοπίστοις ἀπειλαῖς, οὐδ´ εὑρεθήσεταί
[5, 2]	τοσοῦτοι; Μενέλαος ἐν τῇ σώφρονι	Σπάρτῃ	τὴν Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ
[5, 2]	τῇ γυναικί, ἅμα δὲ καὶ	σπεύδων	προεπιδημῆσαι καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς
[5, 4]	ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα διῃρέθησαν αἱ	σπουδαί·	τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐπ´
[5, 4]	νύκτες Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν τοσαύτης ἔσχον	σπουδῆς;	Ἐπεὶ δὲ ἧκεν ἡ κυρία
[5, 9]	πάσαις ταῖς ἡμέραις ἐπράττετο μετὰ	σπουδῆς,	ὥστε πολυανθρωποτέραν γενέσθαι τὴν βασιλέως
[5, 2]	ἑαυτῷ· πάντες γὰρ οἱ σατράπαι	σταθμοὺς	ἔχουσιν ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´ ὑστεραίας
[5, 7]	ἀμφοτέρων, ἐμοῦ τε καὶ Διονυσίου	στὰς	εἶπον βασιλεῖ τίς ἐστιν ἐξ
[5, 1]	ἀπόγνωσις τῆς εἰς τοὔμπαλιν ὑποστροφῆς.	στᾶσα	δὲ ἐπὶ τῆς ἠϊόνος καὶ
[5, 9]	ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ	Στάτειρα	εἶπεν ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ
[5, 8]	δὲ τῷ μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται	Στάτειρα	ἡ ἐμὴ γυνή· οὐ γάρ
[5, 9]	δίκης. ἀσμένη τοῦτο ἤκουσεν ἡ	Στάτειρα	καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν
[5, 9]	ἀπαγγέλλεται. θεασαμένη δὲ αἰφνίδιον ἡ	Στάτειρα	τῆς κλίνης ἀνέθορε δόξασα Ἀφροδίτην
[5, 9]	εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς	Στάτειραν.	ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ δῶρα πολυτελῆ,
[5, 3]	συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ	Στάτειραν	τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν
[5, 10]	εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν	σταυρὸν	ἀνέβαινον, ὃν ἔπηξέ μοι κατηγορία
[5, 2]	τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον ἐνεπίμπρατο,	στενάξας	δὲ ἔφη πρὸς ἑαυτὸν οὐκέτι
[5, 3]	ὁ Διονύσιος ἄκων μὲν καὶ	στένων	ὑπ´ αἰδοῦς τὴν Καλλιρόην προελθεῖν
[5, 5]	καὶ μέχρις ἔξω πλήρεις οἱ	στενωποί·	πάντες γὰρ συνέτρεχον τῷ μὲν
[5, 2]	ὥστε πᾶσα οἰκία καὶ πᾶς	στενωπὸς	ἐπεπλήρωτο τῆς δόξης· ἀνέβαινε δὲ
[5, 10]	μεῖζον· εἰπὲ δὲ προσκύψασα τῇ	στήλῃ	κἀνὴρ καὶ βρέφος" ὁρῶ. οἴχῃ,
[5, 4]	καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ σχήματι Μιλησίαν	στολὴν	ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς τῇ χειρὶ
[5, 3]	μὲν πρῶτον ὡς ἐξ ἑνὸς	στόματος	ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι
[5, 6]	ἔπεμψε πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ	στρατηγὸς	Πριηνέων, ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα
[5, 6]	ἀνὴρ σώφρων καὶ κόσμιος, ὁποίους	σὺ	βούλει εἶναι τοὺς τὰς σὰς
[5, 6]	ἀλλὰ διὰ σὲ τὸν βασιλέα.	σὺ	γὰρ ἐνεχείρισας αὐτῷ τὴν μεγίστην
[5, 1]	ἵνα ζῶντος Χαιρέου ἄλλῳ γαμηθῶ.	σὺ	δὲ καὶ τούτων ἤδη μοι
[5, 7]	φησίν. ἀλλὰ Χαιρέας μὲν τέθνηκε,	σὺ	δὲ ὀνόματι τοῦ νεκροῦ τὴν
[5, 10]	οὐκ οἶδα Καλλιρόη τίνα θέλει.	σὺ	δέ, τέκνον, ὡς παρὰ μητρὸς
[5, 4]	ὑπεύθυνον ἔδει παρεῖναι· νῦν δὲ	σὺ	ἐπεβούλευσας ἀγνοούσῃ, καὶ οὔτε μάρτυρι
[5, 7]	οὖσαν ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ	σὺ	καὶ οὐκ ἀνήρ. πλὴν ὡς
[5, 8]	ἀνάξιος εἶ τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός.	σὺ	μᾶλλον ὁ παρὰ Μιθριδάτῃ δεδεμένος.
[5, 10]	οὗ τάφον ἔχω; δέσποινα Ἀφροδίτη,	σύ	με ἐνήδρευσας, ἣν ἐν τοῖς
[5, 10]	καὶ συνήγορος· διὰ σὲ νικῶ·	σύ	με Καλλιρόης μᾶλλον ἔστερξας. ἀναβαίνοντος
[5, 1]	καὶ μιᾶς γυναικὸς προσφιλονεικοῦσα πολέμῳ,	σύ	με κατέκλεισας ἐν τάφῳ ζῶσαν,
[5, 10]	καὶ πένης καὶ ἀλλότριος ἤδη.	σὺ	μὲν εὐτυχοίης, ὦ γύναι· γυναῖκα
[5, 2]	Καλλιρόη, καὶ οὐχ ὁρῶμεν ἀλλήλους.	σὺ	μὲν οὖν οὐδὲν ἀδικεῖς· οὐ
[5, 10]	τοιαῦτα ὀδυρόμενος κατεφίλει τὸν βρόχον	σύ	μοι" λέγων παραμυθία καὶ συνήγορος·
[5, 6]	καὶ τοῖς νόμοις, οὓς ὁμοίως	σὺ	πᾶσι τηρεῖς. εἰ γὰρ μέλλεις
[5, 8]	ἀπαιτῶ Καλλιρόην. ἐγὼ δὲ κατέχω.	σὺ	τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς. σὺ τὴν
[5, 8]	κατέχω. σὺ τὴν ἀλλοτρίαν κρατεῖς.	σὺ	τὴν σὴν ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ.
[5, 3]	καὶ μηνυθέντος αὐτῷ τὴν Φαρνάκου	συγγενίδα	παρεῖναι, καταπηδήσας ἀπὸ τοῦ ἵππου
[5, 1]	αὐτὴν ὑπεδύετο πατρίδος τε καὶ	συγγενῶν	καὶ ἀπόγνωσις τῆς εἰς τοὔμπαλιν
[5, 4]	Μιθριδάτης, δορυφορούμενος ὑπὸ φίλων καὶ	συγγενῶν,	οὐ πάνυ τι λαμπρὸς οὐδὲ
[5, 3]	ἡ μὲν οὖν ἁρμάμαξα προῄει	συγκεκαλυμμένη,	οἱ δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι ἔχοντες
[5, 3]	ἀποσβέσει τὴν ξένην. εἰ δύναται,	συγκριθήτω·	μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι εἰσὶν ἀλαζόνες.
[5, 2]	δὲ καὶ σπεύδων προεπιδημῆσαι καὶ	συγκροτῆσαι	τὰ πρὸς τὴν δίκην. ἀφικόμενος
[5, 8]	οὐκ ἐπείγω" φησὶν ὑμᾶς, ἀλλὰ	συγχωρῶ	παρασκευασαμένους ὑμᾶς ἐπὶ τὴν δίκην
[5, 7]	μοι τὴν ἀμοιβὴν τῆς εὐσεβείας	συκοφαντουμένῳ·	χρήσατέ μοι κἂν εἰς τὴν
[5, 7]	ἀπειλαῖς, οὐδ´ εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος	συκοφαντῶν.	Ἔνθεν ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης φωνὴν
[5, 9]	δὲ ἐπειρᾶτο μὲν φέρειν τὰ	συμβαίνοντα	γενναίως διά τε φύσεως εὐστάθειαν
[5, 7]	καὶ ξένος. ἀπόστηθι τῆς κατηγορίας·	συμφέρει	σοι. βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν
[5, 7]	με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς σοι	συμφέρουσαν.	μαρτύρομαι· φίλος εἰμί σου καὶ
[5, 5]	φησὶ μόνον ἔλιπέ μου ταῖς	συμφοραῖς,	εἰσελθεῖν εἰς δικαστήριον. τέθνηκα καὶ
[5, 9]	ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ παράδοξον τῆς	συμφορᾶς	καὶ τὸν ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι δυνατώτατον
[5, 4]	ἀντέγραψεν αὐτός, ἵνα μάθωσιν οἱ	συνδικάζοντες	πῶς εἰσῆκται τὸ πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης
[5, 2]	προεχώρησεν ὅπερ ἤθελεν, εἰ μὴ	συνέβη	τι τοιοῦτον. ~Ἧκον παρὰ Στάτειραν
[5, 8]	εἶναι· οἱ δὲ πλείονες τἀναντία	συνεβούλευον	καὶ διὰ τὸν πατέρα τῆς
[5, 4]	ἐντιμότατον, ὥστε ἐπ´ ἐκείνου τοῦ	συνεδρίου	καλῶς ἂν εἴποι τις οἱ
[5, 3]	ἐκόσμουν, ἑκάστη τι παρ´ αὑτῆς	συνεισφέρουσα	εἰς κόσμον· ἡ δὲ βασιλὶς
[5, 2]	εἴασεν ἐπὶ τῆς ἁρμαμάξης καὶ	συνεκάλυψε	τὴν σκηνήν. τάχα δ´ ἂν
[5, 8]	εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον,	συνελυποῦντο	Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα
[5, 6]	ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ	συνεπένθησεν	ἡμῖν. ἀλλ´ ὅταν μοιχεῦσαι θέλῃ
[5, 9]	καὶ κραυγαὶ γυναικῶν· πᾶσαι γὰρ	συνέτρεχον	πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν
[5, 5]	πλήρεις οἱ στενωποί· πάντες γὰρ	συνέτρεχον	τῷ μὲν δοκεῖν ἀκροαταὶ τῆς
[5, 8]	ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ	συνέχαιρον,	συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ Καλλιρόης ἠπόρουν.
[5, 9]	βασιλεὺς πρὸς τὰς γυναῖκας εἰσῄει	συνεχέστερον,	ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν. ἐπέμπετο
[5, 5]	θυγάτηρ κρίνεται καὶ τὸν πατέρα	συνήγορον	οὐκ ἔχει· οἱ μὲν γὰρ
[5, 10]	σύ μοι" λέγων παραμυθία καὶ	συνήγορος·	διὰ σὲ νικῶ· σύ με
[5, 4]	δύνασθαι. προσεποιεῖτο δὲ δεδιέναι καὶ	συνηγόρους	παρεκάλει, ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον
[5, 4]	μάρτυρι χρῶμαι τῇ γυναικὶ οὔτε	συνηγόρῳ.	τί οὖν ἀναγκαῖον παρεῖναι τὴν
[5, 7]	εἰ δὲ ἄρα τι καὶ	συνῄδειν	ἐμαυτῷ πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι
[5, 9]	δὲ πολλὰ προσεξῆπτε τὸν ἔρωτα,	συνήθεια	καὶ τέκνων εὐεργεσία καὶ ἀχαριστία
[5, 8]	βασιλεὺς τότε θέλειν Χαιρέας εἶναι.	συνήθης	μὲν οὖν καὶ πρόχειρος πᾶσι
[5, 1]	νῦν δὲ ἔξω με τοῦ	συνήθους	ῥίπτεις ἀέρος καὶ τῆς πατρίδος
[5, 3]	καὶ οὐδεὶς ἐδόκει Ῥοδογούνην παρεῖναι.	συνῆκε	δὲ καὶ ἡ Ῥοδογούνη τῆς
[5, 4]	οἰκείαις φθονοῦσαι τὴν ξένην εὐδοκιμῆσαι	συνηύχοντο.	τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος αὐτῶν
[5, 7]	ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως	συνθεὶς	κατ´ ἐμοῦ ψευδεῖς διαβολάς, πιθανώτερος
[5, 7]	ποτε ἦν αὐτοὶ μὲν οὐ	συνίεσαν,	Διονύσιον δὲ ὑπελάμβανον εἰδέναι. κἀκεῖνος
[5, 7]	γένηται παρὰ σοὶ τῆς ἀληθείας.	συνίημι	δὲ ὅτι βαρεῖ με πρὸς
[5, 6]	ἐμὸς λόγος σαφής ἐστι καὶ	σύντομος.	ἀνήρ εἰμι Καλλιρόης ταύτης, ἤδη
[5, 7]	τὴν τιμήν· Μιλησία σήμερον ἡ	Συρακοσία	δοξάτω. μάθε, δέσποτα, ὅτι οὔτε
[5, 5]	ἐπελθούσης ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν ἐν	Συρακούσαις	παρθένον εἰς τὸ τῆς Ἀφροδίτης
[5, 1]	ἀφείλω μου πάλιν, ὡς πρότερον	Συρακούσας·	ὑπὲρ τὸν Εὐφράτην ἀπάγομαι καὶ
[5, 1]	θάλασσαν ἔβλεπε τὴν ἄγουσαν εἰς	Συρακούσας·	ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ ποταμὸν
[5, 1]	διηγήσομαι. Καλλιρόη μὲν γὰρ μέχρι	Συρίας	καὶ Κιλικίας κούφως ἔφερε τὴν
[5, 5]	τραύματι ἐρωτικῷ τῆς παλαιᾶς ἐπιθυμίας	σφοδροτέραν	αὖθις ἐλάμβανε πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ
[5, 2]	δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο τὴν πορείαν	σφοδροτέραν,	μάλιστα μὲν δεδοικὼς μὴ καὶ
[5, 9]	ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ	σφοδρότερον	ἢ ἐν Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ
[5, 8]	τὴν κρίσιν ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ	σχεδὸν	μέρος οὖσαν ἧς ἐδίκαζεν ἤδη·
[5, 9]	παρ´ οὐδενὸς ἐλάμβανε, φυλάττουσα τὸ	σχῆμα	γυναικὸς ἀτυχούσης, μελανείμων, ἀκόσμητος καθημένη.
[5, 8]	φράσῃ κατ´ ἀξίαν ἐκεῖνο τὸ	σχῆμα	τοῦ δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς ἐπὶ
[5, 4]	ἐπηκολούθει δὲ καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ	σχήματι	Μιλησίαν στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς ἐπιστολὰς
[5, 6]	ἀλλὰ εἰς τὸ τιμιώτερον ἐμοὶ	σώματός	τε καὶ ψυχῆς, τὴν γυναῖκα·
[5, 2]	βασιλεὺς ἑώρακεν αὐτήν. μία τοίνυν	σωτηρίας	ἐλπὶς διακλέψαι τὴν γυναῖκα· φυλαχθήσεται
[5, 2]	Μιθριδᾶται τοσοῦτοι; Μενέλαος ἐν τῇ	σώφρονι	Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν,
[5, 7]	καὶ τὸν ἄλλον βίον ἔζησα	σωφρόνως	καὶ πρώτην ταύτην ἔσχηκα διαβολήν·
[5, 4]	ἐπιστολῆς ἔπαινος ἐξερράγη πολὺς τὴν	σωφροσύνην	καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων τὴν βασιλέως.
[5, 6]	βασιλεῦ, ἣν ἐτίμησας κἀμὲ καὶ	σωφροσύνην	καὶ τοὺς πάντων γάμους· οὐ
[5, 6]	καὶ τυραννικός. ἐπιστάμενος δὲ τὴν	σωφροσύνην	καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς λόγοις
[5, 6]	ὡς φίλος οὔτε ὡς ἀνὴρ	σώφρων	καὶ κόσμιος, ὁποίους σὺ βούλει

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 29/11/2006