Livre, Chap.
[5, 8]	ἂν ἐν θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων	παθῶν	πλήρει· πάντα ἦν ὁμοῦ, δάκρυα,
[5, 10]	ὀνειδίσῃς δὲ μηδέν. τί λέγεις,	παιδαγωγέ;	οὐδεὶς ἡμᾶς ἐᾷ τοῖς βασιλείοις
[5, 9]	τε φύσεως εὐστάθειαν καὶ διὰ	παιδείας	ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ παράδοξον τῆς
[5, 10]	κληρονομίαν καὶ ἔρωτος ἀτυχοῦς ὑπόμνημα.	παιδίον	μὲν εἶ, πλὴν οὐ παντελῶς
[5, 2]	ἡ Μιλησία. Διονύσιον δὲ καὶ	πάλαι	μὲν ἐλύπει τὸ περιβόητον τῆς
[5, 3]	ταῖς ἡμετέραις οἰκείαις, ἃς καὶ	πάλαι	μὲν πάντες ἐθαύμαζον ἐπὶ τῷ
[5, 6]	ἀνδρὸς προτέρου γενομένην, Χαιρέου τοὔνομα,	πάλαι	τεθνεῶτος, οὗ καὶ τάφος ἐστὶ
[5, 5]	γὰρ ἐπὶ τραύματι ἐρωτικῷ τῆς	παλαιᾶς	ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις ἐλάμβανε πληγήν.
[5, 8]	Καλλιρόης κάλλος δυσαπόσπαστον τοῖς ὁρῶσι.	πάλιν	οὖν προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην
[5, 1]	διορίζομαι κόσμῳ. Μίλητον ἀφείλω μου	πάλιν,	ὡς πρότερον Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν
[5, 7]	βασιλέως δεήθητι παραπέμψαι τὴν δίκην.	παλινῳδίαν	εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην
[5, 5]	φησι τοῖς ἀμφὶ Πρίαμον καὶ	Πάνθοον	ἠδὲ Θυμοίτην δημογέρουσιν· ὀφθεῖσα δὲ
[5, 7]	λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην,	πανούργως	συνθεὶς κατ´ ἐμοῦ ψευδεῖς διαβολάς,
[5, 9]	μάγους. ἀλλὰ καὶ ἐλάλησε καὶ	πάντα	εἶπεν ὡς εἰδώς. πῶς οὖν
[5, 8]	θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων παθῶν πλήρει·	πάντα	ἦν ὁμοῦ, δάκρυα, χαρά, θάμβος,
[5, 1]	δὲ ἐπὶ τῆς ἠϊόνος καὶ	πάντας	ἀναχωρῆσαι κελεύσασα πλὴν Πλαγγόνος τῆς
[5, 1]	σατράπης παρεδίδου τῷ μεθ´ αὑτόν,	πάντας	γὰρ ἐδημαγώγει τὸ κάλλος. καὶ
[5, 8]	γὰρ ἦν, τούτους δὲ ἰδιώτας	πάντας	εἶναι· οἱ δὲ πλείονες τἀναντία
[5, 10]	παιδίον μὲν εἶ, πλὴν οὐ	παντελῶς	ἀναίσθητον ὧν ὁ πατήρ σου
[5, 2]	τὴν ἡμέραν ἡσύχασε παρ´ ἑαυτῷ·	πάντες	γὰρ οἱ σατράπαι σταθμοὺς ἔχουσιν
[5, 5]	μέχρις ἔξω πλήρεις οἱ στενωποί·	πάντες	γὰρ συνέτρεχον τῷ μὲν δοκεῖν
[5, 5]	δὲ θάμβος ἐποίησε καὶ σιωπήν,	πάντες	δ´ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι·
[5, 3]	καὶ θρυπτομένη καὶ ὡς προκαλουμένη,	πάντες	δὲ εἰς αὐτὴν ἀπέβλεπον καὶ
[5, 3]	οἰκείαις, ἃς καὶ πάλαι μὲν	πάντες	ἐθαύμαζον ἐπὶ τῷ κάλλει, κινδυνεύει
[5, 4]	λόγου Διονύσιον τὸν κατήγορον, καὶ	πάντες	εἰς ἐκεῖνον ἀπέβλεψαν· ἔφη δὲ
[5, 8]	ἀλλήλους μαχόμενοι· οἱ δ´ ἄλλοι	πάντες	ἤκουον οὐκ ἀηδῶς. Καλλιρόη μὲν
[5, 4]	πλὴν οὐδένα ἔπειθεν· ἐπεθύμουν γὰρ	πάντες	Καλλιρόην ἰδεῖν. αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι
[5, 3]	Καλλιρόην προελθεῖν ἠξίωσεν· ἅμα δὲ	πάντες	οὐ μόνον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀλλὰ
[5, 8]	τοῦ δικαστηρίου οἱ μὲν ἄλλοι	πάντες	σκυθρωποί, μόνος δὲ Μιθριδάτης γεγηθώς.
[5, 6]	καλέσαι· τότε μὲν γὰρ ἐφοβοῦντο	πάντες,	ὡς κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας, ἐὰν
[5, 4]	προειρηκὼς ὁ Διονύσιος, ἀλλὰ μέχρι	παντὸς	ἀποκρυψάμενος τὴν αἰτίαν τῆς εἰς
[5, 6]	κἀμὲ καὶ σωφροσύνην καὶ τοὺς	πάντων	γάμους· οὐ γὰρ περιεῖδες ἄνδρα
[5, 2]	γὰρ οἶδας ὅτι Χαιρέας ζῇ·	πάντων	δὲ ἀσεβέστατος ἐγώ, μὴ βλέπειν
[5, 1]	ἕκαστος ἔσπευδε ξενίας διδόναι ἢ	πάντως	τινὰ χάριν εἰς αὐτὴν ἔχειν
[5, 4]	ὑπὸ φίλων καὶ συγγενῶν, οὐ	πάνυ	τι λαμπρὸς οὐδὲ φαιδρός, ἀλλ´,
[5, 4]	εἴποι τις οἱ δὲ θεοὶ	πὰρ	Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο. παράγονται δὲ
[5, 3]	αἱ γυναῖκες ἐκόσμουν, ἑκάστη τι	παρ´	αὑτῆς συνεισφέρουσα εἰς κόσμον· ἡ
[5, 2]	ἐκείνην μὲν τὴν ἡμέραν ἡσύχασε	παρ´	ἑαυτῷ· πάντες γὰρ οἱ σατράπαι
[5, 4]	μὲν ὁ θρόνος κεῖται βασιλεῖ,	παρ´	ἑκάτερα δὲ τοῖς φίλοις οἳ
[5, 4]	ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ τὴν δίκην	παρ´	ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον τὸν
[5, 8]	καὶ ἀπίτω δῶρα τῆς ὑστεραίας	παρ´	ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ τὴν σατραπείαν
[5, 6]	τεθνεῶτος, οὗ καὶ τάφος ἐστὶ	παρ´	ἡμῖν. Μιθριδάτης οὖν ἐν Μιλήτῳ
[5, 9]	δὲ Καλλιρόῃ δῶρα πολυτελῆ, καὶ	παρ´	οὐδενὸς ἐλάμβανε, φυλάττουσα τὸ σχῆμα
[5, 2]	τὸν εὐνοῦχον ὃς μέγιστος ἦν	παρὰ	βασιλεῖ καὶ δυνατώτατος πρῶτον μὲν
[5, 5]	πρὸς Χαιρέαν, ἀλλ´ ἔδωκάς μοι	παρὰ	Διονυσίῳ μοιχείας ὑπόθεσιν. τότε μου
[5, 10]	θέλει. σὺ δέ, τέκνον, ὡς	παρὰ	μητρὸς δύνασαι μαθεῖν. καὶ νῦν
[5, 8]	Ἑρμοκράτους θυγατρός. σὺ μᾶλλον ὁ	παρὰ	Μιθριδάτῃ δεδεμένος. ἀπαιτῶ Καλλιρόην. ἐγὼ
[5, 6]	δὲ λοιπόν, ἐάν τις κριθεὶς	παρὰ	σοὶ μὴ κολασθῇ. ὁ δὲ
[5, 7]	ἐμοῦ ψευδεῖς διαβολάς, πιθανώτερος γένηται	παρὰ	σοὶ τῆς ἀληθείας. συνίημι δὲ
[5, 9]	πέπομφε δὲ αὐτὴν βασιλεύς, ἵνα	παρὰ	σοὶ φυλάττηται μέχρι τῆς δίκης.
[5, 7]	ἐποίησεν ἄν με βελτίω τὸ	παρὰ	σοῦ τοσαύτας πόλεις πεπιστεῦσθαι. τίς
[5, 3]	μὴ συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον	παρὰ	Στάτειραν τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως
[5, 4]	εἶχεν εὔνουν· ἐδόκει γὰρ ἀδικεῖσθαι	παρὰ	τοὺς νόμους εἰς γυναῖκα ἐπιβουλευθείς,
[5, 4]	ἀπεκρίνατο Διονύσιος καὶ τοῦτο μοιχοῦ	παράγειν	εἰς ὄχλον ἀλλοτρίαν γυναῖκα οὐ
[5, 2]	κρίνῃ δὲ ἐπειδὰν καὶ Διονύσιος	παραγένηται.	προσκυνήσας οὖν ὁ Μιθριδάτης ἀπηλλάττετο,
[5, 2]	τὴν πόλιν, ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν ὅτι	παραγίνεται	γυνή, κάλλος οὐκ ἀνθρώπινον ἀλλά
[5, 4]	θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο.	παράγονται	δὲ οἱ δικαζόμενοι μετὰ σιγῆς
[5, 7]	συνῄδειν ἐμαυτῷ πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ	παραγράψασθαι	τὴν δίκην· Διονύσιος γὰρ οὐχ
[5, 8]	δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς ἐπὶ σκηνῆς	παράδοξον	μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας ἂν
[5, 9]	διὰ παιδείας ἐπιμέλειαν, τὸ δὲ	παράδοξον	τῆς συμφορᾶς καὶ τὸν ἀνδρεῖον
[5, 3]	τὴν σκηνὴν μετὰ τῆς Καλλιρόης,	παραδοῦσα	αὑτὴν τῷ κρείττονι φέρειν. ἡ
[5, 1]	ἔλεον, ἀλλ´ ἵνα λῃσταῖς με	παραδῷς.	ἐμερίσαντό μου τὴν φυγὴν θάλασσα
[5, 5]	καὶ σιωπήν, πάντες δ´ ἠρήσαντο	παραὶ	λεχέεσσι κλιθῆναι· καὶ εἴγε Μιθριδάτην
[5, 1]	μεγάλην εἶχον παραμυθίαν, ὅτι θαλάσσῃ	παρακάθημαι·	νῦν δὲ ἔξω με τοῦ
[5, 9]	τιμὴν ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ	παρακαταθήκῃ.	λαβομένη δὲ τῆς χειρὸς αὐτῆς
[5, 9]	πρόσθεν. ~Τὴν δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι	παραλαβόντες	ἤγαγον πρὸς τὴν βασιλίδα, μηδὲν
[5, 10]	τὸν βρόχον σύ μοι" λέγων	παραμυθία	καὶ συνήγορος· διὰ σὲ νικῶ·
[5, 10]	ἀλλὰ καὶ τοῦ θανάτου τὴν	παραμυθίαν.	Καλλιρόη με ἰδοῦσα οὐ προσῆλθεν,
[5, 1]	ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην εἶχον	παραμυθίαν,	ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι· νῦν δὲ
[5, 3]	πύλας. ἐν δὲ τῷ περιφανεστάτῳ	παραπεμπομένη	βασιλικῶς ἡ Ῥοδογούνη περιέμενεν· εἱστήκει
[5, 10]	προσποιησάμενος οὖν νοσεῖν ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ	παραπέμψαι	Μιθριδάτην, ὡς εὐεργέτην ἀμφοῖν· μόνος
[5, 7]	κατηγορίας· συμφέρει σοι. βασιλέως δεήθητι	παραπέμψαι	τὴν δίκην. παλινῳδίαν εἰπὲ Μιθριδάτης
[5, 8]	ἐπείγω" φησὶν ὑμᾶς, ἀλλὰ συγχωρῶ	παρασκευασαμένους	ὑμᾶς ἐπὶ τὴν δίκην ἥκειν.
[5, 4]	δίκης. προσκυνήσας ὁ Διονύσιος ἀπηλλάγη.	~Παρασκευὴ	οὖν ἐντεῦθεν ἐγίνετο ἐπὶ τὴν
[5, 1]	γὰρ ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ τὴν	παρασκευήν·	βασιλικωτέραν δὲ τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς
[5, 6]	καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν	παρασκευήν,	ὅσῃ χρῆται πρὸς τὸν ἀγῶνα,
[5, 3]	ὡς δῆθεν εἰς ἀπάντησιν Καλλιρόης	παρεγίνετο·	καὶ γὰρ εἶχε πρόφασιν οἰκείαν,
[5, 1]	παρέπεμπεν εἰς δῆμον, καὶ σατράπης	παρεδίδου	τῷ μεθ´ αὑτόν, πάντας γὰρ
[5, 4]	διὰ τῆς ἐπιστολῆς καὶ ἔγραψας	παρεῖναι,	καὶ πάρεστι. μὴ οὖν Διονύσιος
[5, 3]	μηνυθέντος αὐτῷ τὴν Φαρνάκου συγγενίδα	παρεῖναι,	καταπηδήσας ἀπὸ τοῦ ἵππου προσῆλθεν
[5, 8]	εἰσήγαγεν; ἔδοξας ἂν ἐν θεάτρῳ	παρεῖναι	μυρίων παθῶν πλήρει· πάντα ἦν
[5, 4]	οὖν διεφθάρη, ὡς ὑπεύθυνον ἔδει	παρεῖναι·	νῦν δὲ σὺ ἐπεβούλευσας ἀγνοούσῃ,
[5, 4]	ἐπεὶ τοίνυν ὡρίσθη καὶ Καλλιρόην	παρεῖναι,	οὐδὲν αὐτῇ προειρηκὼς ὁ Διονύσιος,
[5, 3]	προσεκύνησαν καὶ οὐδεὶς ἐδόκει Ῥοδογούνην	παρεῖναι.	συνῆκε δὲ καὶ ἡ Ῥοδογούνη
[5, 4]	οὔτε συνηγόρῳ. τί οὖν ἀναγκαῖον	παρεῖναι	τὴν κατ´ οὐδὲν μετέχουσαν τῆς
[5, 4]	δὲ πρὸ τῶν λόγων ἅπαντας	παρεῖναι	τοὺς ἀναγκαίους ἐν τῇ δίκῃ·
[5, 2]	αὐτοῦ τὰ δάκρυα κατὰ τῶν	παρειῶν·	εἰπὼν δὲ ποιήσω, δέσποτα, ἃ
[5, 4]	προσεποιεῖτο δὲ δεδιέναι καὶ συνηγόρους	παρεκάλει,	ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον λαμπροτέραν
[5, 2]	ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν οὖν	παρεμυθεῖτο	Πολύχαρμος, ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος
[5, 1]	ἡ τῶν ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος	παρέπεμπεν	εἰς δῆμον, καὶ σατράπης παρεδίδου
[5, 1]	βασιλικωτέραν δὲ τὴν ὁδοιπορίαν αὐτοῖς	παρεσκεύασεν	ἡ τῶν ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος
[5, 4]	ἐπιστολῆς καὶ ἔγραψας παρεῖναι, καὶ	πάρεστι.	μὴ οὖν Διονύσιος ἀποκρυπτέτω τὸ
[5, 2]	βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ σὸς δοῦλος	πάρεστιν	ἀπολύσασθαι διαβολὴν Ἕλληνος ἀνδρὸς καὶ
[5, 2]	ἤρετο Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον εἰ	πάρεστιν	ἡ Μιλησία. Διονύσιον δὲ καὶ
[5, 10]	οὐ προσῆλθεν, οὐ κατεφίλησεν· ἐμοῦ	παρεστῶτος	ἄλλον ᾐδεῖτο. μηδὲν δυσωπείσθω· φθάσω
[5, 3]	φέρ´ οὖν σκεψώμεθα πῶς μὴ	παρευδοκιμηθῶμεν	ὑπὸ τῆς ξένης. ἐγέλασεν ἡ
[5, 2]	τὴν Ἑλένην οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ	παρευδοκίμησε	καὶ βασιλέα βάρβαρος ποιμήν· πολλοὶ
[5, 10]	ὡς μεμηνότα κατεῖχε, λοιπὸν μηκέτι	παρηγορεῖν	δυνάμενος. ἤδη δὲ καὶ ἡ
[5, 6]	αὐτῆς καὶ πατήρ, γήμας οὐ	παρθένον,	ἀλλὰ ἀνδρὸς προτέρου γενομένην, Χαιρέου
[5, 5]	ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν ἐν Συρακούσαις	παρθένον	εἰς τὸ τῆς Ἀφροδίτης τέμενος
[5, 2]	καὶ βασιλέα βάρβαρος ποιμήν· πολλοὶ	Πάριδες	ἐν Πέρσαις. οὐχ ὁρᾷς τοὺς
[5, 6]	ἠγνόει· τούτου γὰρ ἐν Μιλήτῳ	παρόντος	ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ
[5, 6]	καταψεύδεται. Ταῦτα εἰπὼν ὁ Διονύσιος	παρώξυνε	τοὺς ἀκούοντας καὶ εὐθὺς εἶχε
[5, 2]	γυναιμανές, ὥστε πᾶσα οἰκία καὶ	πᾶς	στενωπὸς ἐπεπλήρωτο τῆς δόξης· ἀνέβαινε
[5, 3]	βασιλεῖ περὶ Διονυσίου. ἐξεχεῖτο δὲ	πᾶσα	Βαβυλὼν ἐπὶ τὴν θέαν καὶ
[5, 2]	ἐστι τὸ βάρβαρον γυναιμανές, ὥστε	πᾶσα	οἰκία καὶ πᾶς στενωπὸς ἐπεπλήρωτο
[5, 9]	ποδῶν ψόφος καὶ κραυγαὶ γυναικῶν·	πᾶσαι	γὰρ συνέτρεχον πρὸς τὴν βασιλίδα,
[5, 3]	πενιχράν τε καὶ δούλην. προσεκύνησαν	πᾶσαι	τὴν βασιλίδα καὶ τῆς γνώμης
[5, 9]	ὑστεραίας ἕωθεν ἀφικνοῦνται· καὶ τοῦτο	πάσαις	ταῖς ἡμέραις ἐπράττετο μετὰ σπουδῆς,
[5, 9]	τοῦτο ἤκουσεν ἡ Στάτειρα καὶ	πᾶσαν	ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν εὐνουστέρα τῇ
[5, 5]	καὶ χαῖρε· καλὸν ἐνύπνιον εἶδες·	πάσης	ἀπολυθήσῃ φροντίδος· ὥσπερ γὰρ ὄναρ
[5, 6]	τοῖς νόμοις, οὓς ὁμοίως σὺ	πᾶσι	τηρεῖς. εἰ γὰρ μέλλεις αὐτὸν
[5, 8]	συνήθης μὲν οὖν καὶ πρόχειρος	πᾶσι	τοῖς ἀντερασταῖς πόλεμος· ἐκείνοις δὲ
[5, 4]	Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν. ἐδόκει δὲ	πᾶσιν	ἡ προθεσμία μακρὰ καὶ οὐ
[5, 2]	Φήμη προκατελάμβανε τὴν πόλιν, ἀπαγγέλλουσα	πᾶσιν	ὅτι παραγίνεται γυνή, κάλλος οὐκ
[5, 10]	φυλάττειν οὐκ ἔμελλες; τί δὲ	πατέρα	ἐποίεις τὸν οὐδὲ ἄνδρα ὄντα;
[5, 5]	Ἑρμοκράτους θυγάτηρ κρίνεται καὶ τὸν	πατέρα	συνήγορον οὐκ ἔχει· οἱ μὲν
[5, 8]	τἀναντία συνεβούλευον καὶ διὰ τὸν	πατέρα	τῆς γυναικὸς οὐκ ἄχρηστον γενόμενον
[5, 6]	ἤδη δὲ ἐξ αὐτῆς καὶ	πατήρ,	γήμας οὐ παρθένον, ἀλλὰ ἀνδρὸς
[5, 8]	διάλυσιν. τὸν τάφον ὁρᾷς μοι.	πατὴρ	ἐξέδωκεν. ἐμοὶ δὲ ἑαυτήν. ἀνάξιος
[5, 10]	κλαῦσον, καταφίλησον, εἰπὲ μῆτερ, ὁ	πατήρ	μου φιλεῖ σε, ὀνειδίσῃς δὲ
[5, 10]	οὐ παντελῶς ἀναίσθητον ὧν ὁ	πατήρ	σου δυστυχεῖ. κακὴν ἀποδημίαν ἤλθομεν·
[5, 1]	συνήθους ῥίπτεις ἀέρος καὶ τῆς	πατρίδος	ὅλῳ διορίζομαι κόσμῳ. Μίλητον ἀφείλω
[5, 1]	τότε ἤδη πόθος αὐτὴν ὑπεδύετο	πατρίδος	τε καὶ συγγενῶν καὶ ἀπόγνωσις
[5, 10]	δεινῆς. ἀποκλείουσιν υἱὸν πρὸς μητέρα	πατρὸς	ἥκοντα πρεσβευτήν. Διονύσιος μὲν οὖν
[5, 5]	ὅλην καὶ προπεμπομένην αὑτὴν ὑπὸ	πατρὸς	καὶ μητρὸς εἰς τὴν οἰκίαν
[5, 10]	ἄπελθε καὶ ἱκέτευσον ὑπὲρ τοῦ	πατρός.	κλαῦσον, καταφίλησον, εἰπὲ μῆτερ, ὁ
[5, 6]	θέλῃ Μιθριδάτης, ἀνίστησι τοὺς νεκρούς.	παύομαι	τὴν ἐπιστολὴν ἀναγνούς, ἣν οὗτος
[5, 9]	θάρρει" φησίν, ὦ γύναι, καὶ	παῦσαι	δακρύουσα· χρηστός ἐστι βασιλεύς. ἕξεις
[5, 6]	γυναικὸς λόγοις μὲν ἢ χρήμασι	πεῖσαι	αὐτὴν ἀδύνατον ἔδοξε, τέχνην δὲ
[5, 9]	μηδὲν αὐτῇ προειπόντες· ὅταν γὰρ	πέμψῃ	βασιλεύς, οὐκ ἀπαγγέλλεται. θεασαμένη δὲ
[5, 10]	εἰμι Διονυσίου, ξένος ἄνθρωπος καὶ	πένης	καὶ ἀλλότριος ἤδη. σὺ μὲν
[5, 10]	ἔρωτος καὶ λογισμοῦ, Χαιρέαν δὲ	πένθος	κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος οὖν νοσεῖν
[5, 3]	μετ´ αὐτῆς, ἵνα ἀποσβέσῃ τὴν	πενιχράν	τε καὶ δούλην. προσεκύνησαν πᾶσαι
[5, 8]	τὴν δίκην ἥκειν. δίδωμι δὲ	πέντε	ἡμερῶν διάστημα· ἐν δὲ τῷ
[5, 5]	οἷα δὴ φρόνιμος ἀνὴρ καὶ	πεπαιδευμένος,	λόγους τῇ γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς
[5, 2]	πέπεισται γὰρ σὲ τεθνάναι, καὶ	πεπείσθω	μέχρι τῆς δίκης, ἵνα αἰφνίδιον
[5, 2]	καὶ μοιχείας ἀπόδειξιν ἔχειν ὑπολαμβάνει·	πέπεισται	γὰρ σὲ τεθνάναι, καὶ πεπείσθω
[5, 4]	Μιθριδάτης δὲ Χαιρέαν ἔχων δεῖξαι	πέπειστο	ἁλῶναι μὴ δύνασθαι. προσεποιεῖτο δὲ
[5, 3]	σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν μεγάλην	πεπιστευμένου	μὴ βραδύνειν· ἀφίημι δέ σοι
[5, 7]	τὸ παρὰ σοῦ τοσαύτας πόλεις	πεπιστεῦσθαι.	τίς οὕτως ἐστὶν ἀνόητος, ἵνα
[5, 9]	ὁ ἐμός, ἢ καὶ τοῦτο	πεπλάνημαι;	τάχα γὰρ Μιθριδάτης διὰ τὴν
[5, 10]	ὁ κίνδυνος, δύσελπιν δέ με	πεποίηκε	τῆς δίκης τὸ προοίμιον. ἄκριτος
[5, 9]	αὐτῆς Καλλιρόη" φησὶν αὕτη ἐστί·	πέπομφε	δὲ αὐτὴν βασιλεύς, ἵνα παρὰ
[5, 5]	δικαστήριον. τέθνηκα καὶ κεκήδευμαι, τετυμβωρύχημαι,	πέπραμαι,	δεδούλευκα· ἰδού, Τύχη, καὶ κρίνομαι.
[5, 10]	κάτω δαίμοσιν. εἰ δὲ θανόντων	περ	καταλήθοντ´ εἰν Ἀΐδαο αὐτὰρ ἐγὼ
[5, 8]	ἐστι δίκαιον μέλλουσαν αὐτὴν κρίνεσθαι	περὶ	ἀνδρός, μετὰ ἀνδρὸς ἥκειν ἐπὶ
[5, 2]	ἰδεῖν Καλλιρόην μήτ´ ἐξετάσαι τι	περὶ	αὐτῆς καρτέρησον. ἄκων μέν, ἀλλὰ
[5, 10]	δίκην νενίκημαι· Μιθριδάτης μου κατηγόρει·	περὶ	δὲ τῆς δευτέρας μᾶλλον φοβοῦμαι·
[5, 3]	ἀδελφὴ Φαρνάκου τοῦ γράψαντος βασιλεῖ	περὶ	Διονυσίου. ἐξεχεῖτο δὲ πᾶσα Βαβυλὼν
[5, 4]	δίκῃ· ποῦ τοίνυν ἡ γυνή,	περὶ	ἧς ἡ κρίσις; ἔδοξας δ´
[5, 8]	ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ,	περὶ	Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα γὰρ ἦν
[5, 8]	ἐβουλεύετο μετὰ τῶν φίλων οὐκέτι	περὶ	Μιθριδάτου, λαμπρῶς γὰρ ἀπελογήσατο, ἀλλὰ
[5, 6]	μὲν διήγημα εἴρηκα τοῦ πράγματος,	περὶ	οὗ δικάζεις· αἱ δὲ ἀποδείξεις
[5, 5]	μέλλοντα. Ἕωθεν οὖν ὠθισμὸς ἦν	περὶ	τὰ βασίλεια καὶ μέχρις ἔξω
[5, 8]	ἀλλὰ εἰ χρὴ διαδικασίαν προθεῖναι	περὶ	τῆς γυναικός. καὶ τοῖς μὲν
[5, 8]	λεγέτωσαν ἑκάτερος ἅπερ ἔχει δίκαια	περὶ	τῆς γυναικός· προνοεῖσθαι γάρ με
[5, 10]	προοίμιον. ἄκριτος ἀφῄρημαι γυναικὸς καὶ	περὶ	τῆς ἐμῆς ἀγωνίζομαι πρὸς ἕτερον,
[5, 10]	ἀναβαίνοντος αὐτοῦ καὶ τῷ αὐχένι	περιάπτοντος	ἐπέστη Πολύχαρμος ὁ φίλος καὶ
[5, 3]	μέγα τι χρῆμα κάλλους καὶ	περιβόητον,	οἷον τῆς Ἰωνίας Καλλιρόη, τοιοῦτο
[5, 2]	καὶ πάλαι μὲν ἐλύπει τὸ	περιβόητον	τῆς γυναικὸς (οὐ γὰρ εἶχεν
[5, 3]	κόσμον· ἡ δὲ βασιλὶς ἔδωκε	περιβραχιόνια	καὶ ὅρμον. Ἐπεὶ τοίνυν εἰς
[5, 6]	τοὺς πάντων γάμους· οὐ γὰρ	περιεῖδες	ἄνδρα ἰδιώτην ἐπιβουλευθέντα ὑπὸ ἡγεμόνος,
[5, 2]	περιρρηξάμενος τὸν χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ	περιελὼν	κόνιν αἰθαλόεσσαν χεύατο κὰκ κεφαλῆς,
[5, 3]	περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη βασιλικῶς ἡ Ῥοδογούνη	περιέμενεν·	εἱστήκει δὲ ἁβρὰ καὶ θρυπτομένη
[5, 4]	ταῖς ἀρεταῖς ὑπάρχουσιν ἡγεμόνες ἡγεμόνων.	περιεστᾶσι	δὲ κύκλῳ τοῦ θρόνου λοχαγοὶ
[5, 10]	δυσωπείσθω· φθάσω τὴν κρίσιν· οὐ	περιμένω	τέλος ἄδοξον. οἶδα ὅτι μικρὸς
[5, 9]	πῶς οὖν ὑπέμεινέ μοι μὴ	περιπλακῆναι;	μηδὲ καταφιλήσαντες ἀλλήλους διελύθημεν. Ταῦτα
[5, 8]	μέσος γενόμενος οὐκ εἴασεν ἀλλήλοις	περιπλακῆναι.	τίς ἂν φράσῃ κατ´ ἀξίαν
[5, 10]	οὐδὲ ἄνδρα ὄντα; μεταξὺ δὲ	περιπτυξάμενος	τὸν υἱὸν ἔλεγε κλάων τέκνον
[5, 2]	ῥίψας ἑαυτὸν εἰς τὸ ἔδαφος,	περιρρηξάμενος	τὸν χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ περιελὼν
[5, 3]	τὰς πύλας. ἐν δὲ τῷ	περιφανεστάτῳ	παραπεμπομένη βασιλικῶς ἡ Ῥοδογούνη περιέμενεν·
[5, 4]	ποιήσηται. ταῖς δὲ τριάκοντα ἡμέραις	Πέρσαι	καὶ Περσίδες οὐδὲν ἕτερον διελάλουν
[5, 9]	εἴδωλον ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ ἐν	Πέρσαις	εἶναι μάγους. ἀλλὰ καὶ ἐλάλησε
[5, 8]	Ἀθηναίους τοὺς ἐμοί τε καὶ	Πέρσαις	ἐχθίστους. ῥηθείσης δὲ τῆς ἀποφάσεως
[5, 2]	βάρβαρος ποιμήν· πολλοὶ Πάριδες ἐν	Πέρσαις.	οὐχ ὁρᾷς τοὺς κινδύνους, οὐ
[5, 4]	δὲ τριάκοντα ἡμέραις Πέρσαι καὶ	Περσίδες	οὐδὲν ἕτερον διελάλουν ἢ τὴν
[5, 3]	ἐφ´ ἡμῶν ἡ δόξα τῶν	Περσίδων	γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν σκεψώμεθα
[5, 3]	διελάλουν πρὸς ἀλλήλους νενικήκαμεν· ἡ	Περσὶς	ἀποσβέσει τὴν ξένην. εἰ δύναται,
[5, 3]	γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν ἐνδοξοτάτων	Περσῶν	αἱ γυναῖκες καί τις εἶπεν
[5, 4]	μὴν οὐδ´ ἡ γυναικωνῖτις ἡ	Περσῶν	ἀμέριμνος ἦν, ἀλλὰ καὶ ἐνταῦθα
[5, 2]	ἐλθὼν τὰς βασιλέως, ἠσπάσατο μὲν	Περσῶν	τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην δὲ τὸν
[5, 6]	δὲ ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς, ὡς ᾤετο,	πιθανωτάτην·	τὸν γὰρ πρότερον αὐτῆς ἄνδρα
[5, 5]	γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς ἐν τοιούτοις	πιθανωτάτους,	ἐλαφρῶς τε καὶ πράως ἕκαστα
[5, 7]	συνθεὶς κατ´ ἐμοῦ ψευδεῖς διαβολάς,	πιθανώτερος	γένηται παρὰ σοὶ τῆς ἀληθείας.
[5, 6]	δὲ {ὁ} βασιλεὺς εἰς Μιθριδάτην	πικρὸν	καὶ σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν δὲ
[5, 6]	κατῄσχυνε, μᾶλλον δὲ προέδωκε τὸν	πιστεύσαντα	τὴν ἀρχήν. τὰς μὲν οὖν
[5, 10]	ἀκούσομαί σου, γύναι· τάχα καὶ	πιστεύσω.	ἐνδοξότερόν με ποιήσεις τοῖς κάτω
[5, 1]	κελεύσασα πλὴν Πλαγγόνος τῆς μόνης	πιστῆς,	τοιούτων ἤρξατο λόγων· Τύχη βάσκανε
[5, 1]	καὶ τὴν Καλλιρόης πρὸς Χαιρέαν	πίστιν	καὶ τὴν ἀνάγκην τοῦ γάμου
[5, 5]	τῶν ὕπνων ἀνέθορε καὶ καλέσασα	Πλαγγόνα	(Διονύσιος γὰρ ἔφθη προεξαναστάς, ἵνα
[5, 1]	καὶ πάντας ἀναχωρῆσαι κελεύσασα πλὴν	Πλαγγόνος	τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων ἤρξατο
[5, 5]	τὸ ὄναρ διηγεῖτο. καὶ ἡ	Πλαγγὼν	ἀπεκρίνατο θάρρει, δέσποινα, καὶ χαῖρε·
[5, 6]	ἄνδρα Χαιρέαν ὑπεκρίνατο ζῆν καὶ	πλάσας	ἐπιστολὰς ἐπὶ τῷ ὀνόματι τῷ
[5, 8]	ἰδιώτας πάντας εἶναι· οἱ δὲ	πλείονες	τἀναντία συνεβούλευον καὶ διὰ τὸν
[5, 1]	τυμβωρύχοι νυκτὸς ἐξήγαγον ἐκ Σικελίας,	πλεύσαντες	δὲ εἰς Ἰωνίαν ἐπώλησαν Διονυσίῳ,
[5, 5]	παλαιᾶς ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις ἐλάμβανε	πληγήν.	~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος τῶν λόγων
[5, 3]	ἐπὶ τὴν θέαν καὶ τὸ	πλῆθος	ἐστενοχώρει τὰς πύλας. ἐν δὲ
[5, 4]	τῆς δίκης ὑβρισθῆναι, τὸ δὲ	πλῆθος	ταῖς οἰκείαις φθονοῦσαι τὴν ξένην
[5, 4]	τὸν μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ τὸ	πλῆθος	τῶν βαρβάρων καὶ ὅσον μὲν
[5, 1]	Ἰωνίαν με φυγαδεύεις. ξένην μέν,	πλὴν	Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην
[5, 10]	ἀτυχοῦς ὑπόμνημα. παιδίον μὲν εἶ,	πλὴν	οὐ παντελῶς ἀναίσθητον ὧν ὁ
[5, 4]	δικανικῶς μὲν εἶπεν ὁ Διονύσιος,	πλὴν	οὐδένα ἔπειθεν· ἐπεθύμουν γὰρ πάντες
[5, 1]	ἠϊόνος καὶ πάντας ἀναχωρῆσαι κελεύσασα	πλὴν	Πλαγγόνος τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων
[5, 7]	εἶ σὺ καὶ οὐκ ἀνήρ.	πλὴν	ὡς ἀνδρὶ νῦν ἀπολογήσομαι. γάμον
[5, 1]	ὡς δι´ ἐρωτικὴν ζηλοτυπίαν Χαιρέου	πλήξαντος	αὐτὴν ἔδοξε τεθνάναι, ταφεῖσαν δὲ
[5, 8]	ἐν θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων παθῶν	πλήρει·	πάντα ἦν ὁμοῦ, δάκρυα, χαρά,
[5, 5]	τὰ βασίλεια καὶ μέχρις ἔξω	πλήρεις	οἱ στενωποί· πάντες γὰρ συνέτρεχον
[5, 5]	τῆς φύσεως δοθέν, ἵνα μου	πλησθήσῃ	τῶν διαβολῶν. Ἑρμοκράτους θυγάτηρ κρίνεται
[5, 2]	Πολύχαρμος, ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος	πλησίον	ἐγένετο Βαβυλῶνος καὶ ἡ Φήμη
[5, 1]	τὴν Θήρωνος ὁμολογίαν καὶ Χαιρέου	πλοῦν	ἐπὶ ζήτησιν τῆς γυναικὸς ἅλωσίν
[5, 3]	Καλλιρόην καλὴν ὡς καὶ Διονύσιον	πλούσιον.	μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν, ἐπειδὰν
[5, 1]	οὖν καὶ Διονυσίῳ χορηγία πολλή·	πλουσιώτατα	γὰρ ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ τὴν
[5, 10]	οὐκ ἐνοχλῶ τοῖς σοῖς γάμοις.	πλούτει	καὶ τρύφα καὶ τῆς Ἰωνίας
[5, 9]	ἀλλήλους διελύθημεν. Ταῦτα διαλογιζομένης ἠκούετο	ποδῶν	ψόφος καὶ κραυγαὶ γυναικῶν· πᾶσαι
[5, 1]	γῆν τὴν πολλήν, τότε ἤδη	πόθος	αὐτὴν ὑπεδύετο πατρίδος τε καὶ
[5, 1]	ἡ νησιῶτις, ὅπου μηκέτι θάλασσα.	ποίαν	ἔτ´ ἐλπίσω ναῦν ἐκ Σικελίας
[5, 6]	ἔργον γέγονε καὶ διὰ τὸν	ποιήσαντα.	Μιθριδάτης γάρ, οὐκ ἐχθρὸς ὢν
[5, 10]	τάχα καὶ πιστεύσω. ἐνδοξότερόν με	ποιήσεις	τοῖς κάτω δαίμοσιν. εἰ δὲ
[5, 4]	τὸ ἀπροσδόκητον λαμπροτέραν τὴν ἀπολογίαν	ποιήσηται.	ταῖς δὲ τριάκοντα ἡμέραις Πέρσαι
[5, 2]	κατὰ τῶν παρειῶν· εἰπὼν δὲ	ποιήσω,	δέσποτα, ἃ προστάττεις, ἀπῆλθεν εἰς
[5, 8]	τὸ σχῆμα τοῦ δικαστηρίου; ποῖος	ποιητὴς	ἐπὶ σκηνῆς παράδοξον μῦθον οὕτως
[5, 5]	τὸ δικαστήριον, οἵαν ὁ θεῖος	ποιητὴς	τὴν Ἑλένην ἐπιστῆναί φησι τοῖς
[5, 2]	ἀλλὰ παρευδοκίμησε καὶ βασιλέα βάρβαρος	ποιμήν·	πολλοὶ Πάριδες ἐν Πέρσαις. οὐχ
[5, 5]	Ἀσίας καὶ τῆς Εὐρώπης γέγονα.	ποίοις	ὀφθαλμοῖς ὄψομαι τὸν δικαστήν; ποίων
[5, 4]	ἀλλὰ καὶ αὐτῷ {τῷ} βασιλεῖ.	ποῖος	ἀγὼν Ὀλυμπικὸς ἢ νύκτες Ἐλευσίνιαι
[5, 10]	ἀπροσδόκητον. ~Ἐξαφθεὶς γοῦν ἀνεβόα πολλάκις	ποῖος	οὗτος ἐπ´ ἐμοῦ Προτεσίλεως ἀνεβίω;
[5, 8]	ἐκεῖνο τὸ σχῆμα τοῦ δικαστηρίου;	ποῖος	ποιητὴς ἐπὶ σκηνῆς παράδοξον μῦθον
[5, 5]	ποίοις ὀφθαλμοῖς ὄψομαι τὸν δικαστήν;	ποίων	ἀκοῦσαί με δεῖ ῥημάτων; κάλλος
[5, 6]	βούλει εἶναι τοὺς τὰς σὰς	πόλεις	ἐγκεχειρισμένους, ἀλλ´ ἀσελγὴς ὤφθη καὶ
[5, 2]	τοὺς κινδύνους, οὐ τὰ προοίμια;	πόλεις	ἡμῖν ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι σατράπαι.
[5, 7]	βελτίω τὸ παρὰ σοῦ τοσαύτας	πόλεις	πεπιστεῦσθαι. τίς οὕτως ἐστὶν ἀνόητος,
[5, 4]	δίκην παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ ἐπὶ	πόλεμον	τὸν μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ τὸ
[5, 8]	καὶ πρόχειρος πᾶσι τοῖς ἀντερασταῖς	πόλεμος·	ἐκείνοις δὲ καὶ μᾶλλον πρὸς
[5, 1]	βάσκανε καὶ μιᾶς γυναικὸς προσφιλονεικοῦσα	πολέμῳ,	σύ με κατέκλεισας ἐν τάφῳ
[5, 2]	καὶ ἡ Φήμη προκατελάμβανε τὴν	πόλιν,	ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν ὅτι παραγίνεται γυνή,
[5, 5]	τῶν γάμων ἡμέραν· ἐστεφανωμένην τὴν	πόλιν	ὅλην καὶ προπεμπομένην αὑτὴν ὑπὸ
[5, 2]	Μίλητός ἐστι, Διονύσιε, ἡ σὴ	πόλις·	κἀκεῖ δὲ τοὺς ἐπιβουλεύοντας ἐφυλάττου.
[5, 1]	Χαιρέᾳ, καλλίστη γυναικῶν ἀνδρὶ καλλίστῳ,	πολιτευσαμένης	Ἀφροδίτης τὸν γάμον, καὶ ὡς
[5, 5]	τὸ ὄνομα δὲ τὸ Χαιρέου	πολλὰ	ἀνέκλαυσε καὶ πρὸς τὴν δίκην
[5, 9]	κάλλους ἐραστὴς ἦν, τότε δὲ	πολλὰ	προσεξῆπτε τὸν ἔρωτα, συνήθεια καὶ
[5, 10]	τὸ ἀπροσδόκητον. ~Ἐξαφθεὶς γοῦν ἀνεβόα	πολλάκις	ποῖος οὗτος ἐπ´ ἐμοῦ Προτεσίλεως
[5, 10]	τοῖς ἐμοῖς ἱδρυσάμην, ᾗ θύω	πολλάκις.	τί γὰρ ἔδειξάς μοι Καλλιρόην,
[5, 7]	καὶ ὑποχθόνιοι, βοηθήσατε ἀνδρὶ ἀγαθῷ,	πολλάκις	ὑμῖν εὐξαμένῳ δικαίως καὶ θύσαντι
[5, 1]	μὲν οὖν καὶ Διονυσίῳ χορηγία	πολλή·	πλουσιώτατα γὰρ ἐπεδείκνυτο τῇ γυναικὶ
[5, 9]	συνέτρεχον πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι	πολλὴν	ἐξουσίαν ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ
[5, 1]	εἰς τὴν βασιλέως γῆν τὴν	πολλήν,	τότε ἤδη πόθος αὐτὴν ὑπεδύετο
[5, 2]	παρευδοκίμησε καὶ βασιλέα βάρβαρος ποιμήν·	πολλοὶ	Πάριδες ἐν Πέρσαις. οὐχ ὁρᾷς
[5, 3]	ὄψεις, ὥσπερ ἐν νυκτὶ βαθείᾳ	πολλοῦ	φωτὸς αἰφνίδιον φανέντος· ἐκπλαγέντες δὲ
[5, 6]	εἰ γὰρ μέλλεις αὐτὸν ἀφιέναι,	πολὺ	βέλτιον ἦν μηδὲ καλέσαι· τότε
[5, 2]	ἀνδρὸς καὶ προσκυνῆσαι. μετ´ οὐ	πολὺ	δὲ ἐξελθὼν ὁ εὐνοῦχος ἀπεκρίνατο
[5, 9]	ἡμέραις ἐπράττετο μετὰ σπουδῆς, ὥστε	πολυανθρωποτέραν	γενέσθαι τὴν βασιλέως οἰκίαν. ἀλλὰ
[5, 4]	δὲ τῆς ἐπιστολῆς ἔπαινος ἐξερράγη	πολὺς	τὴν σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην θαυμαζόντων
[5, 10]	τρύφα καὶ τῆς Ἰωνίας ἀπόλαυε	πολυτελείας.	ἔχε ὃν θέλεις. ἀλλὰ νῦν
[5, 9]	Στάτειραν. ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ δῶρα	πολυτελῆ,	καὶ παρ´ οὐδενὸς ἐλάμβανε, φυλάττουσα
[5, 1]	αὐτὴν ἔδοξε τεθνάναι, ταφεῖσαν δὲ	πολυτελῶς	εἶτα ἀνανήψασαν ἐν τῷ τάφῳ
[5, 2]	ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν οὖν παρεμυθεῖτο	Πολύχαρμος,	ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος πλησίον
[5, 10]	καὶ τῷ αὐχένι περιάπτοντος ἐπέστη	Πολύχαρμος	ὁ φίλος καὶ ὡς μεμηνότα
[5, 2]	δωμάτιον ἐν ᾧ κατήγετο μετὰ	Πολυχάρμου	τοῦ φίλου, καὶ ῥίψας ἑαυτὸν
[5, 1]	καὶ πρᾶσιν εἰς Καρίαν μετὰ	Πολυχάρμου	τοῦ φίλου, καὶ ὡς Μιθριδάτης
[5, 10]	ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος οὖν νοσεῖν ἐκέλευσε	Πολυχάρμῳ	παραπέμψαι Μιθριδάτην, ὡς εὐεργέτην ἀμφοῖν·
[5, 7]	ἄρα τι καὶ συνῄδειν ἐμαυτῷ	πονηρόν,	ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι τὴν δίκην·
[5, 9]	εἶπεν ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ	πονήρως·	ἔχομεν δὲ τέσσαρας ἡμέρας καὶ
[5, 2]	Μιθριδάτης δι´ Ἀρμενίας ἐποιεῖτο τὴν	πορείαν	σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν δεδοικὼς μὴ
[5, 1]	γῆν κατεφίλησεν, εἶτα ἐπιβᾶσα τῆς	πορθμίδος	διεπέρασεν. ἦν μὲν οὖν καὶ
[5, 1]	Συρακούσας· ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ	ποταμὸν	Εὐφράτην, μεθ´ ὃν ἤπειρός ἐστι
[5, 7]	καὶ ἀξιοπίστοις ἀπειλαῖς, οὐδ´ εὑρεθήσεταί	ποτε	Διονύσιος συκοφαντῶν. Ἔνθεν ἑλὼν ὁ
[5, 7]	γὰρ αἰνιττόμενον ὑπὸ Μιθριδάτου τί	ποτε	ἦν αὐτοὶ μὲν οὐ συνίεσαν,
[5, 7]	ἔλεγεν οὖν· εἰπὲ" φησὶν ὅτι	ποτὲ	καὶ θέλεις· οὐδὲ γὰρ ἐξαπατήσεις
[5, 7]	θέλοντες μαθεῖν, αἱρέσεως αὐτῷ προτεθείσης,	πότερον	ἀφίσταται τῆς κατηγορίας ἢ βεβαίως
[5, 4]	τοὺς ἀναγκαίους ἐν τῇ δίκῃ·	ποῦ	τοίνυν ἡ γυνή, περὶ ἧς
[5, 4]	οἱ συνδικάζοντες πῶς εἰσῆκται τὸ	πρᾶγμα.	ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς ἔπαινος
[5, 6]	Τὸ μὲν διήγημα εἴρηκα τοῦ	πράγματος,	περὶ οὗ δικάζεις· αἱ δὲ
[5, 4]	καὶ τὴν αἰτίαν ὅλου τοῦ	πράγματος.	πρὸς ταῦτα ἀπεκρίνατο Διονύσιος καὶ
[5, 7]	ὡς μέλλουσαν μοιχείαν ἐγκαλεῖ, καὶ	πρᾶξιν	οὐκ ἔχων εἰπεῖν ἀναγινώσκει γραμμάτια
[5, 1]	γυναικὸς ἅλωσίν τε αὐτοῦ καὶ	πρᾶσιν	εἰς Καρίαν μετὰ Πολυχάρμου τοῦ
[5, 7]	νῦν ἀπολογήσομαι. γάμον ὀνόμαζε τὴν	πρᾶσιν	καὶ προῖκα τὴν τιμήν· Μιλησία
[5, 5]	τοιούτοις πιθανωτάτους, ἐλαφρῶς τε καὶ	πράως	ἕκαστα διηγούμενος. οὐ μὴν ἀδακρυτί
[5, 10]	υἱὸν πρὸς μητέρα πατρὸς ἥκοντα	πρεσβευτήν.	Διονύσιος μὲν οὖν διέτριβεν ἄχρι
[5, 5]	Ἑλένην ἐπιστῆναί φησι τοῖς ἀμφὶ	Πρίαμον	καὶ Πάνθοον ἠδὲ Θυμοίτην δημογέρουσιν·
[5, 6]	πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ στρατηγὸς	Πριηνέων,	ἐγὼ δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ
[5, 7]	καὶ φιλάνθρωπος, μὴ καταγνῷς μου,	πρὶν	ἀκούσῃς τῶν λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ
[5, 3]	δεῖν ἐπ´ ἀλλήλους κατέπεσον, ἄλλος	πρὸ	ἄλλου θέλων ἰδεῖν καὶ ὡς
[5, 4]	οἶδα τὴν τάξιν· δεῖ δὲ	πρὸ	τῶν λόγων ἅπαντας παρεῖναι τοὺς
[5, 6]	ἀνάξιος φανεὶς κατῄσχυνε, μᾶλλον δὲ	προέδωκε	τὸν πιστεύσαντα τὴν ἀρχήν. τὰς
[5, 9]	πρὸς τὴν βασιλίδα, μηδὲν αὐτῇ	προειπόντες·	ὅταν γὰρ πέμψῃ βασιλεύς, οὐκ
[5, 4]	καὶ Καλλιρόην παρεῖναι, οὐδὲν αὐτῇ	προειρηκὼς	ὁ Διονύσιος, ἀλλὰ μέχρι παντὸς
[5, 3]	ἦν ὡς ἐν θεάτρῳ, καὶ	προεκρίθη	Ῥοδογούνη, θυγάτηρ μὲν Ζωπύρου, γυνὴ
[5, 3]	στένων ὑπ´ αἰδοῦς τὴν Καλλιρόην	προελθεῖν	ἠξίωσεν· ἅμα δὲ πάντες οὐ
[5, 5]	καλέσασα Πλαγγόνα (Διονύσιος γὰρ ἔφθη	προεξαναστάς,	ἵνα μελετήσῃ τὴν δίκην) τὸ
[5, 2]	γυναικί, ἅμα δὲ καὶ σπεύδων	προεπιδημῆσαι	καὶ συγκροτῆσαι τὰ πρὸς τὴν
[5, 2]	σκηνήν. τάχα δ´ ἂν καὶ	προεχώρησεν	ὅπερ ἤθελεν, εἰ μὴ συνέβη
[5, 3]	φέρειν. ἡ μὲν οὖν ἁρμάμαξα	προῄει	συγκεκαλυμμένη, οἱ δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι
[5, 8]	βασιλέα, καὶ χεῖρας ἀλλήλοις προσέβαλλον.	προῆλθε	δὲ μέχρι ῥημάτων. Χαιρέας μὲν
[5, 8]	λέγοντος (οὕτω γὰρ ἦν διατεταγμένον)	προῆλθε	Χαιρέας αὐτός. ἰδοῦσα δὲ ἡ
[5, 8]	ἀπελογήσατο, ἀλλὰ εἰ χρὴ διαδικασίαν	προθεῖναι	περὶ τῆς γυναικός. καὶ τοῖς
[5, 4]	ἦν. ἐδόκει δὲ πᾶσιν ἡ	προθεσμία	μακρὰ καὶ οὐ τοῖς ἄλλοις
[5, 10]	δυνάμενος. ἤδη δὲ καὶ ἡ	προθεσμία	τῆς δίκης καθειστήκει.
[5, 7]	γάμον ὀνόμαζε τὴν πρᾶσιν καὶ	προῖκα	τὴν τιμήν· Μιλησία σήμερον ἡ
[5, 7]	νεκροῦ τὴν γυναῖκά μου διέφθειρας.	προκαλῇ	με, Διονύσιε, πρόκλησιν οὐδαμῶς σοι
[5, 3]	ἁβρὰ καὶ θρυπτομένη καὶ ὡς	προκαλουμένη,	πάντες δὲ εἰς αὐτὴν ἀπέβλεπον
[5, 2]	ἐγένετο Βαβυλῶνος καὶ ἡ Φήμη	προκατελάμβανε	τὴν πόλιν, ἀπαγγέλλουσα πᾶσιν ὅτι
[5, 7]	μου διέφθειρας. προκαλῇ με, Διονύσιε,	πρόκλησιν	οὐδαμῶς σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος
[5, 4]	ἀπέβλεψαν· ἔφη δὲ Μιθριδάτης οὐ	προλαμβάνω"	φησί, δέσποτα, τὴν ἀπολογίαν, ἀλλ´
[5, 7]	κατὰ σαυτοῦ τὴν ψῆφον οἴσεις.	προλέγω	σοι, Καλλιρόην ἀπολέσεις. οὐκ ἐμὲ
[5, 5]	αὐτομάτως ψυχὴν εἶχεν ἱλαράν, ὥσπερ	προμαντευομένη	τὰ μέλλοντα. Ἕωθεν οὖν ὠθισμὸς
[5, 8]	ἔχει δίκαια περὶ τῆς γυναικός·	προνοεῖσθαι	γάρ με δεῖ τῆς θυγατρὸς
[5, 6]	ἄξιον ὄντα κατέστησε καὶ ἡ	πρόνοια	τῶν ἄλλων θεῶν φανερὰς ἐποίησε
[5, 2]	ὁρᾷς τοὺς κινδύνους, οὐ τὰ	προοίμια;	πόλεις ἡμῖν ἀπαντῶσι καὶ θεραπεύουσι
[5, 10]	με πεποίηκε τῆς δίκης τὸ	προοίμιον.	ἄκριτος ἀφῄρημαι γυναικὸς καὶ περὶ
[5, 5]	ἐστεφανωμένην τὴν πόλιν ὅλην καὶ	προπεμπομένην	αὑτὴν ὑπὸ πατρὸς καὶ μητρὸς
[5, 8]	πόλεμος· ἐκείνοις δὲ καὶ μᾶλλον	πρὸς	ἀλλήλους ἐξῆψε φιλονεικίαν τὸ ἆθλον
[5, 8]	σὴν ἀπέκτεινας. μοιχέ. φονεῦ. ταῦτα	πρὸς	ἀλλήλους μαχόμενοι· οἱ δ´ ἄλλοι
[5, 3]	εἰς αὐτὴν ἀπέβλεπον καὶ διελάλουν	πρὸς	ἀλλήλους νενικήκαμεν· ἡ Περσὶς ἀποσβέσει
[5, 2]	γενόμενος ἐκάλεσε Χαιρέαν καὶ ἔφη	πρὸς	αὐτὸν ἐγὼ καίομαι καὶ ἀποδοῦναί
[5, 3]	ἐκέλευσεν Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι	πρὸς	αὐτὸν ἐχρῆν μέν σε κατηγοροῦντα
[5, 1]	αὐτὸν πρὸς Φαρνάκην, ἐκεῖνος δὲ	πρὸς	βασιλέα, βασιλεὺς δὲ ἀμφοτέρους ἐκάλεσεν
[5, 8]	μὴ διὰ τὴν αἰδῶ τὴν	πρὸς	βασιλέα, καὶ χεῖρας ἀλλήλοις προσέβαλλον.
[5, 2]	καὶ τοῦτο ἐπαίτιον αὐτῷ γένηται	πρὸς	βασιλέως, ὅτι κατ´ ἴχνος ἐπηκολούθει
[5, 2]	μᾶλλον ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ ἔφη	πρὸς	ἑαυτὸν οὐκέτι ταῦτα Μίλητός ἐστι,
[5, 6]	δούλους μετὰ τῶν ἐπιστολῶν ἔπεμψε	πρὸς	ἐμὲ Βίας ὁ στρατηγὸς Πριηνέων,
[5, 10]	καὶ περὶ τῆς ἐμῆς ἀγωνίζομαι	πρὸς	ἕτερον, καί, τὸ τούτου χαλεπώτερον,
[5, 6]	ἐπὶ τῷ ὀνόματι τῷ ἐκείνου	πρὸς	Καλλιρόην ἔπεμψε διὰ δούλων. ἡ
[5, 4]	ταῖς ἐπιστολαῖς αἷς ἔγραψε Μιθριδάτης	πρὸς	Καλλιρόην ὀνόματι Χαιρέου (ζῆν γὰρ
[5, 10]	ὢ τυραννίδος δεινῆς. ἀποκλείουσιν υἱὸν	πρὸς	μητέρα πατρὸς ἥκοντα πρεσβευτήν. Διονύσιος
[5, 9]	γυναῖκας εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς δῆθεν	πρὸς	Στάτειραν. ἐπέμπετο δὲ Καλλιρόῃ δῶρα
[5, 3]	νῦν μὲν ἑορτὴν ἄγω καὶ	πρὸς	ταῖς θυσίαις εἰμί· τριακοστῇ δὲ
[5, 9]	βασιλέως οἰκίαν. ἀλλὰ καὶ βασιλεὺς	πρὸς	τὰς γυναῖκας εἰσῄει συνεχέστερον, ὡς
[5, 4]	τὴν αἰτίαν ὅλου τοῦ πράγματος.	πρὸς	ταῦτα ἀπεκρίνατο Διονύσιος καὶ τοῦτο
[5, 9]	δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι παραλαβόντες ἤγαγον	πρὸς	τὴν βασιλίδα, μηδὲν αὐτῇ προειπόντες·
[5, 9]	κραυγαὶ γυναικῶν· πᾶσαι γὰρ συνέτρεχον	πρὸς	τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν ἐξουσίαν
[5, 2]	γὰρ σὴν ἐπιστολήν, ἣν ἔγραψας	πρὸς	τὴν γυναῖκα, Διονύσιος ἐμέ φησι
[5, 2]	σπεύδων προεπιδημῆσαι καὶ συγκροτῆσαι τὰ	πρὸς	τὴν δίκην. ἀφικόμενος οὖν εἰς
[5, 5]	τὸ Χαιρέου πολλὰ ἀνέκλαυσε καὶ	πρὸς	τὴν δίκην ἐδυσχέραινε. τοῦτο γὰρ"
[5, 5]	ἀδακρυτί γε ἤκουεν ἡ Καλλιρόη,	πρὸς	τὸ ὄνομα δὲ τὸ Χαιρέου
[5, 6]	καὶ τὴν παρασκευήν, ὅσῃ χρῆται	πρὸς	τὸν ἀγῶνα, ὅτι οὐκ ἐξ
[5, 7]	συνίημι δὲ ὅτι βαρεῖ με	πρὸς	ὑποψίαν τὸ κάλλος τῆς γυναικός·
[5, 1]	Διονύσιος ἐξ ἐπιστολῶν διέβαλεν αὐτὸν	πρὸς	Φαρνάκην, ἐκεῖνος δὲ πρὸς βασιλέα,
[5, 5]	ἤρκει σοι διαβαλεῖν ἀδίκως με	πρὸς	Χαιρέαν, ἀλλ´ ἔδωκάς μοι παρὰ
[5, 1]	τὸν Διονυσίου καὶ τὴν Καλλιρόης	πρὸς	Χαιρέαν πίστιν καὶ τὴν ἀνάγκην
[5, 4]	ἀγὼν Ὀλυμπικὸς ἢ νύκτες Ἐλευσίνιαι	προσδοκίαν	τοσαύτης ἔσχον σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ
[5, 8]	Χαιρέα, ζῇς; καὶ ὥρμησεν αὐτῷ	προσδραμεῖν·	κατέσχε δὲ Διονύσιος καὶ μέσος
[5, 8]	πρὸς βασιλέα, καὶ χεῖρας ἀλλήλοις	προσέβαλλον.	προῆλθε δὲ μέχρι ῥημάτων. Χαιρέας
[5, 4]	Χαιρέου (ζῆν γὰρ οὐδέποτε Χαιρέαν	προσεδόκα)	Μιθριδάτης δὲ Χαιρέαν ἔχων δεῖξαι
[5, 4]	ὅσον μὲν ἦν σατραπικὸν Μιθριδάτῃ	προσέθετο·	καὶ γὰρ ἦν ἀνέκαθεν ἐκ
[5, 4]	χειρὶ κατέχων. ἐπεὶ δὲ εἰσήχθησαν,	προσεκύνησαν.	ἔπειτα βασιλεὺς ἐκέλευσε τὸν γραμματέα
[5, 3]	φανέντος· ἐκπλαγέντες δὲ οἱ βάρβαροι	προσεκύνησαν	καὶ οὐδεὶς ἐδόκει Ῥοδογούνην παρεῖναι.
[5, 3]	τὴν πενιχράν τε καὶ δούλην.	προσεκύνησαν	πᾶσαι τὴν βασιλίδα καὶ τῆς
[5, 8]	δὲ τῆς ἀποφάσεως Μιθριδάτης μὲν	προσεκύνησεν,	ἀπορία δὲ τοὺς ἄλλους κατέλαβεν.
[5, 9]	ἐτίμα τὴν θεόν· ἡ δὲ	προσεκύνησεν.	ὁ δὲ εὐνοῦχος νοήσας τὴν
[5, 10]	Καλλιρόη, χάριν τελευταίαν. ὅταν ἀποθάνω,	πρόσελθέ	μου τῷ νεκρῷ καὶ εἰ
[5, 9]	ἐραστὴς ἦν, τότε δὲ πολλὰ	προσεξῆπτε	τὸν ἔρωτα, συνήθεια καὶ τέκνων
[5, 4]	δεῖξαι πέπειστο ἁλῶναι μὴ δύνασθαι.	προσεποιεῖτο	δὲ δεδιέναι καὶ συνηγόρους παρεκάλει,
[5, 2]	σοὶ δὲ εἴ τις τοῦτο	προσέταξεν,	οὐκ ἂν ἔζησας. Ἐκεῖνον μὲν
[5, 3]	παρεῖναι, καταπηδήσας ἀπὸ τοῦ ἵππου	προσῆλθεν	αὐτῇ φιλοφρονούμενος. ἐκείνη δὲ ὑπερυθριῶσα
[5, 10]	παραμυθίαν. Καλλιρόη με ἰδοῦσα οὐ	προσῆλθεν,	οὐ κατεφίλησεν· ἐμοῦ παρεστῶτος ἄλλον
[5, 3]	ἀσπάσασθαι, καὶ ἅμα τῇ ἁρμαμάξῃ	προσῆλθεν.	οὔκουν δυνατὸν ἦν αὐτὴν ἔτι
[5, 5]	καὶ πεπαιδευμένος, λόγους τῇ γυναικὶ	προσήνεγκεν	ὡς ἐν τοιούτοις πιθανωτάτους, ἐλαφρῶς
[5, 1]	τὴν κρίσιν, ταῦτα ἐν τῷ	πρόσθεν	λόγῳ δεδήλωται· τὰ δὲ ἑξῆς
[5, 8]	εἰς Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ	πρόσθεν.	~Τὴν δὲ Καλλιρόην εὐνοῦχοι παραλαβόντες
[5, 8]	δυσαπόσπαστον τοῖς ὁρῶσι. πάλιν οὖν	προσκαλεσάμενος	οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην μὲν" εἶπεν
[5, 2]	ἀπολύσασθαι διαβολὴν Ἕλληνος ἀνδρὸς καὶ	προσκυνῆσαι.	μετ´ οὐ πολὺ δὲ ἐξελθὼν
[5, 3]	ὕστερον ἡμέρᾳ ἀκροάσομαι τῆς δίκης.	προσκυνήσας	ὁ Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν
[5, 2]	δὲ ἐπειδὰν καὶ Διονύσιος παραγένηται.	προσκυνήσας	οὖν ὁ Μιθριδάτης ἀπηλλάττετο, μόνος
[5, 10]	ἀθανασίας γενήσεται μεῖζον· εἰπὲ δὲ	προσκύψασα	τῇ στήλῃ κἀνὴρ καὶ βρέφος"
[5, 10]	Χαιρέαν δὲ πένθος κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον.	προσποιησάμενος	οὖν νοσεῖν ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ παραπέμψαι
[5, 2]	εἰπὼν δὲ ποιήσω, δέσποτα, ἃ	προστάττεις,	ἀπῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιον ἐν
[5, 1]	Τύχη βάσκανε καὶ μιᾶς γυναικὸς	προσφιλονεικοῦσα	πολέμῳ, σύ με κατέκλεισας ἐν
[5, 2]	κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν δ´ ᾔσχυνε	πρόσωπον.	εἶτα ἔλεγε κλάων ἐγγύς ἐσμεν,
[5, 3]	γενέσθαι. ἐξέλαμψε δὲ τὸ Καλλιρόης	πρόσωπον,	καὶ μαρμαρυγὴ κατέσχε τὰς ἁπάντων
[5, 7]	ἀπέβλεψαν θέλοντες μαθεῖν, αἱρέσεως αὐτῷ	προτεθείσης,	πότερον ἀφίσταται τῆς κατηγορίας ἢ
[5, 6]	ὡς ᾤετο, πιθανωτάτην· τὸν γὰρ	πρότερον	αὐτῆς ἄνδρα Χαιρέαν ὑπεκρίνατο ζῆν
[5, 10]	υἱὸν ἔλεγε κλάων τέκνον ἄθλιον,	πρότερον	μὲν εὐτυχῶς δοκοῦν μοι γεγονέναι,
[5, 1]	Μίλητον ἀφείλω μου πάλιν, ὡς	πρότερον	Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν Εὐφράτην ἀπάγομαι
[5, 5]	ἔδοξε κρείττων ἑαυτῆς, ὅσῳ τὸ	πρότερον	τῶν ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν
[5, 6]	γήμας οὐ παρθένον, ἀλλὰ ἀνδρὸς	προτέρου	γενομένην, Χαιρέου τοὔνομα, πάλαι τεθνεῶτος,
[5, 10]	πολλάκις ποῖος οὗτος ἐπ´ ἐμοῦ	Προτεσίλεως	ἀνεβίω; τίνα τῶν ὑποχθονίων θεῶν
[5, 4]	ἰδεῖν. αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι βασιλέως	πρόφασιν	ἔσχον οἱ φίλοι τὴν ἐπιστολήν·
[5, 3]	Καλλιρόης παρεγίνετο· καὶ γὰρ εἶχε	πρόφασιν	οἰκείαν, ἐπειδὴ ἦν ἀδελφὴ Φαρνάκου
[5, 7]	οἱ νόμοι τῶν ἔργων λαμβάνουσι.	προφέρεις	ἐπιστολήν. ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ γέγραφα·
[5, 8]	εἶναι. συνήθης μὲν οὖν καὶ	πρόχειρος	πᾶσι τοῖς ἀντερασταῖς πόλεμος· ἐκείνοις
[5, 10]	Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε. τὴν μὲν	πρώτην	δίκην νενίκημαι· Μιθριδάτης μου κατηγόρει·
[5, 7]	ἄλλον βίον ἔζησα σωφρόνως καὶ	πρώτην	ταύτην ἔσχηκα διαβολήν· εἰ δέ
[5, 5]	κλιθῆναι· καὶ εἴγε Μιθριδάτην ἔδει	πρῶτον	εἰπεῖν, οὐκ ἂν ἔσχε φωνήν.
[5, 7]	ἄνδρα οὔτε ὡς κύριον ἠδίκηκα.	πρῶτον	μὲν γὰρ οὐ γενομένην, ἀλλ´
[5, 2]	ἦν παρὰ βασιλεῖ καὶ δυνατώτατος	πρῶτον	μὲν δώροις ἐτίμησεν, εἶτα ἀπάγγειλον"
[5, 7]	ἔστιν ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω σοι	πρῶτον	τὸ γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶτα
[5, 3]	γνώμης ἀπεθαύμασαν καὶ τὸ μὲν	πρῶτον	ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν
[5, 8]	μέχρι ῥημάτων. Χαιρέας μὲν ἔλεγε	πρῶτός	εἰμι ἀνήρ, Διονύσιος δὲ ἐγὼ
[5, 4]	δέους. τότε οὖν ἕωθεν μὲν	πρῶτος	ἧκε Μιθριδάτης, δορυφορούμενος ὑπὸ φίλων
[5, 3]	εἶπεν ἀλαζόνες εἰσὶν Ἕλληνες καὶ	πτωχοὶ	καὶ διὰ τοῦτο καὶ τὰ
[5, 9]	ταῦτα καὶ λαμπροτέραν αὐτὴν ἀπεδείκνυε.	πυθομένης	δὲ τῆς βασιλίδος ὁπότερον ἄνδρα
[5, 3]	καὶ τὸ πλῆθος ἐστενοχώρει τὰς	πύλας.	ἐν δὲ τῷ περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη
[5, 7]	κατὰ νόμους αὐτῷ γαμηθείσης, ἀλλὰ	πωλουμένην	ἠγόρασεν αὐτήν· ὁ δὲ τῆς
[5, 6]	καὶ ἀφείσθω. λόγισαι δέ, βασιλεῦ,	πῶς	ἀναίσχυντός ἐστι μοιχός, ὅπου καὶ
[5, 4]	αὐτός, ἵνα μάθωσιν οἱ συνδικάζοντες	πῶς	εἰσῆκται τὸ πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης δὲ
[5, 3]	γυναικῶν καταλυθῆναι. φέρ´ οὖν σκεψώμεθα	πῶς	μὴ παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς ξένης.
[5, 4]	ἐπιστολήν· ἐκλήθη γὰρ ὡς ἀναγκαία.	πῶς	οὖν οὐκ ἄτοπον" ἔφη τις
[5, 9]	καὶ πάντα εἶπεν ὡς εἰδώς.	πῶς	οὖν ὑπέμεινέ μοι μὴ περιπλακῆναι;

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/11/2006