HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Chariton d'Aphrodise, Chéréas et Callirhoé, livre V

Liste des contextes (ordre alphabétique)

λ = 37 formes différentes pour 44 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Chap.

[5, 9]   ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ. λαβομένη δὲ τῆς χειρὸς αὐτῆς θάρρει"

[5, 3]   τοιοῦτο τῆς Ἀσίας ἡ Ῥοδογούνη. λαβοῦσαι δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες ἐκόσμουν,

[5, 8]   σκυθρωποί, μόνος δὲ Μιθριδάτης γεγηθώς. λαβὼν δὲ τὰ δῶρα καὶ τὴν

[5, 8]   δῶρα τῆς ὑστεραίας παρ´ ἐμοῦ λαβὼν ἐπὶ τὴν σατραπείαν τὴν ἰδίαν·

[5, 6]   εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε λαβών· Χαιρέας ζῶ. τοῦτο ἀποδειξάτω Μιθριδάτης

[5, 2]   γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ, ἂν δυνηθῇ λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν ἐπέβη,

[5, 9]   καὶ βλέπειν καὶ ἀκούειν καὶ λαλεῖν. λυπούμεναι δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς

[5, 7]   τιμωρίας οἱ νόμοι τῶν ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ

[5, 4]   καὶ συγγενῶν, οὐ πάνυ τι λαμπρὸς οὐδὲ φαιδρός, ἀλλ´, ὡς ὑπεύθυνος,

[5, 9]   μελανείμων, ἀκόσμητος καθημένη. ταῦτα καὶ λαμπροτέραν αὐτὴν ἀπεδείκνυε. πυθομένης δὲ τῆς

[5, 4]   παρεκάλει, ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον λαμπροτέραν τὴν ἀπολογίαν ποιήσηται. ταῖς δὲ

[5, 8]   καταμείνας ἕωθεν εἰς Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ πρόσθεν. ~Τὴν δὲ Καλλιρόην

[5, 8]   τῶν φίλων οὐκέτι περὶ Μιθριδάτου, λαμπρῶς γὰρ ἀπελογήσατο, ἀλλὰ εἰ χρὴ

[5, 2]   μέν, ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν ἐπειρᾶτο, ἐλείβετο δὲ αὐτοῦ

[5, 6]   ἔπεμψεν εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε λαβών· Χαιρέας ζῶ. τοῦτο ἀποδειξάτω

[5, 6]   καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτο δύναται λέγειν, ὅτι τεθνηκέναι Χαιρέαν ἠγνόει· τούτου

[5, 10]   σε, ὀνειδίσῃς δὲ μηδέν. τί λέγεις, παιδαγωγέ; οὐδεὶς ἡμᾶς ἐᾷ τοῖς

[5, 8]   ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ Διονύσιος λεγέτωσαν ἑκάτερος ἅπερ ἔχει δίκαια περὶ

[5, 8]   ἐξ ἡμῶν μοιχός. ~Ἔτι δὲ λέγοντος (οὕτω γὰρ ἦν διατεταγμένον) προῆλθε

[5, 5]   τὸ νυμφικόν. καὶ ταῦτα ἅμα λέγουσα ἐνέδυε καὶ ἐκόσμει τὴν Καλλιρόην,

[5, 1]   κἀκεῖ καλή τινι. ταῦτα ἅμα λέγουσα τὴν γῆν κατεφίλησεν, εἶτα ἐπιβᾶσα

[5, 9]   διὰ τὴν δίκην εἴδωλον ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ ἐν Πέρσαις εἶναι μάγους.

[5, 10]   κατεφίλει τὸν βρόχον σύ μοι" λέγων παραμυθία καὶ συνήγορος· διὰ σὲ

[5, 5]   σιωπήν, πάντες δ´ ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι· καὶ εἴγε Μιθριδάτην ἔδει

[5, 1]   οὐ δι´ ἔλεον, ἀλλ´ ἵνα λῃσταῖς με παραδῷς. ἐμερίσαντό μου τὴν

[5, 7]   ἀπέδοτό σοι ταλάντου Θήρων ὁ λῃστής, κἀκεῖνος ἁρπάσας ἐκ τάφου; ἀλλὰ’

[5, 6]   τοῦτο ἀποδειξάτω Μιθριδάτης καὶ ἀφείσθω. λόγισαι δέ, βασιλεῦ, πῶς ἀναίσχυντός ἐστι

[5, 2]   γάρ, ἂν δυνηθῇ λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν ἐπέβη, τὴν δὲ

[5, 10]   κρίσεως μάχην βραβεύων ἔρωτος καὶ λογισμοῦ, Χαιρέαν δὲ πένθος κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον.

[5, 6]   σωφροσύνην καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς λόγοις μὲν ἢ χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν

[5, 6]   μὴ κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς λόγος σαφής ἐστι καὶ σύντομος. ἀνήρ

[5, 4]   γενομένης ἔδει μὲν ἄρξασθαι τοῦ λόγου Διονύσιον τὸν κατήγορον, καὶ πάντες

[5, 5]   δὴ φρόνιμος ἀνὴρ καὶ πεπαιδευμένος, λόγους τῇ γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς ἐν

[5, 1]   κρίσιν, ταῦτα ἐν τῷ πρόσθεν λόγῳ δεδήλωται· τὰ δὲ ἑξῆς νῦν

[5, 4]   τάξιν· δεῖ δὲ πρὸ τῶν λόγων ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους ἐν

[5, 7]   καταγνῷς μου, πρὶν ἀκούσῃς τῶν λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως

[5, 6]   πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος τῶν λόγων οὕτως χάριν ἔχω σοι τῆς

[5, 1]   τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων ἤρξατο λόγων· Τύχη βάσκανε καὶ μιᾶς γυναικὸς

[5, 6]   εἰς κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ λοιπόν, ἐάν τις κριθεὶς παρὰ σοὶ

[5, 10]   φίλος καὶ ὡς μεμηνότα κατεῖχε, λοιπὸν μηκέτι παρηγορεῖν δυνάμενος. ἤδη δὲ

[5, 1]   ἀγαθέ; Βάκτρα μοι καὶ Σοῦσα λοιπὸν οἶκος καὶ τάφος. ἅπαξ, Εὐφρᾶτα,

[5, 4]   περιεστᾶσι δὲ κύκλῳ τοῦ θρόνου λοχαγοὶ καὶ ταξίαρχοι καὶ τῶν βασιλέως

[5, 6]   δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ σατράπῃ Λυδίας καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος δὲ

[5, 9]   βλέπειν καὶ ἀκούειν καὶ λαλεῖν. λυπούμεναι δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς ὑστεραίας

Livre, Chap.
[5, 9]	ἐγένετο· ἠγάλλετο γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ.	λαβομένη	δὲ τῆς χειρὸς αὐτῆς θάρρει"
[5, 3]	τοιοῦτο τῆς Ἀσίας ἡ Ῥοδογούνη.	λαβοῦσαι	δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες ἐκόσμουν,
[5, 8]	σκυθρωποί, μόνος δὲ Μιθριδάτης γεγηθώς.	λαβὼν	δὲ τὰ δῶρα καὶ τὴν
[5, 8]	δῶρα τῆς ὑστεραίας παρ´ ἐμοῦ	λαβὼν	ἐπὶ τὴν σατραπείαν τὴν ἰδίαν·
[5, 6]	εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε	λαβών·	Χαιρέας ζῶ. τοῦτο ἀποδειξάτω Μιθριδάτης
[5, 2]	γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ, ἂν δυνηθῇ	λαθεῖν.	ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν ἐπέβη,
[5, 9]	καὶ βλέπειν καὶ ἀκούειν καὶ	λαλεῖν.	λυπούμεναι δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς
[5, 7]	τιμωρίας οἱ νόμοι τῶν ἔργων	λαμβάνουσι.	προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ
[5, 4]	καὶ συγγενῶν, οὐ πάνυ τι	λαμπρὸς	οὐδὲ φαιδρός, ἀλλ´, ὡς ὑπεύθυνος,
[5, 9]	μελανείμων, ἀκόσμητος καθημένη. ταῦτα καὶ	λαμπροτέραν	αὐτὴν ἀπεδείκνυε. πυθομένης δὲ τῆς
[5, 4]	παρεκάλει, ἵνα διὰ τὸ ἀπροσδόκητον	λαμπροτέραν	τὴν ἀπολογίαν ποιήσηται. ταῖς δὲ
[5, 8]	καταμείνας ἕωθεν εἰς Καρίαν ἐξώρμησε	λαμπρότερος	ἢ πρόσθεν. ~Τὴν δὲ Καλλιρόην
[5, 8]	τῶν φίλων οὐκέτι περὶ Μιθριδάτου,	λαμπρῶς	γὰρ ἀπελογήσατο, ἀλλὰ εἰ χρὴ
[5, 2]	μέν, ἀλλὰ ἐπείθετο Χαιρέας καὶ	λανθάνειν	μὲν ἐπειρᾶτο, ἐλείβετο δὲ αὐτοῦ
[5, 6]	ἔπεμψεν εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας.	λέγε	λαβών· Χαιρέας ζῶ. τοῦτο ἀποδειξάτω
[5, 6]	καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτο δύναται	λέγειν,	ὅτι τεθνηκέναι Χαιρέαν ἠγνόει· τούτου
[5, 10]	σε, ὀνειδίσῃς δὲ μηδέν. τί	λέγεις,	παιδαγωγέ; οὐδεὶς ἡμᾶς ἐᾷ τοῖς
[5, 8]	ἰδίαν· Χαιρέας δὲ καὶ Διονύσιος	λεγέτωσαν	ἑκάτερος ἅπερ ἔχει δίκαια περὶ
[5, 8]	ἐξ ἡμῶν μοιχός. ~Ἔτι δὲ	λέγοντος	(οὕτω γὰρ ἦν διατεταγμένον) προῆλθε
[5, 5]	τὸ νυμφικόν. καὶ ταῦτα ἅμα	λέγουσα	ἐνέδυε καὶ ἐκόσμει τὴν Καλλιρόην,
[5, 1]	κἀκεῖ καλή τινι. ταῦτα ἅμα	λέγουσα	τὴν γῆν κατεφίλησεν, εἶτα ἐπιβᾶσα
[5, 9]	διὰ τὴν δίκην εἴδωλον ἔπεμψε·	λέγουσι	γὰρ ἐν Πέρσαις εἶναι μάγους.
[5, 10]	κατεφίλει τὸν βρόχον σύ μοι"	λέγων	παραμυθία καὶ συνήγορος· διὰ σὲ
[5, 5]	σιωπήν, πάντες δ´ ἠρήσαντο παραὶ	λεχέεσσι	κλιθῆναι· καὶ εἴγε Μιθριδάτην ἔδει
[5, 1]	οὐ δι´ ἔλεον, ἀλλ´ ἵνα	λῃσταῖς	με παραδῷς. ἐμερίσαντό μου τὴν
[5, 7]	ἀπέδοτό σοι ταλάντου Θήρων ὁ	λῃστής,	κἀκεῖνος ἁρπάσας ἐκ τάφου; ἀλλὰ’
[5, 6]	τοῦτο ἀποδειξάτω Μιθριδάτης καὶ ἀφείσθω.	λόγισαι	δέ, βασιλεῦ, πῶς ἀναίσχυντός ἐστι
[5, 2]	γάρ, ἂν δυνηθῇ λαθεῖν. ταῦτα	λογισάμενος	ἵππου μὲν ἐπέβη, τὴν δὲ
[5, 10]	κρίσεως μάχην βραβεύων ἔρωτος καὶ	λογισμοῦ,	Χαιρέαν δὲ πένθος κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον.
[5, 6]	σωφροσύνην καὶ φιλανδρίαν τῆς γυναικὸς	λόγοις	μὲν ἢ χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν
[5, 6]	μὴ κολασθῇ. ὁ δὲ ἐμὸς	λόγος	σαφής ἐστι καὶ σύντομος. ἀνήρ
[5, 4]	γενομένης ἔδει μὲν ἄρξασθαι τοῦ	λόγου	Διονύσιον τὸν κατήγορον, καὶ πάντες
[5, 5]	δὴ φρόνιμος ἀνὴρ καὶ πεπαιδευμένος,	λόγους	τῇ γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς ἐν
[5, 1]	κρίσιν, ταῦτα ἐν τῷ πρόσθεν	λόγῳ	δεδήλωται· τὰ δὲ ἑξῆς νῦν
[5, 4]	τάξιν· δεῖ δὲ πρὸ τῶν	λόγων	ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους ἐν
[5, 7]	καταγνῷς μου, πρὶν ἀκούσῃς τῶν	λόγων	ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως
[5, 6]	πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος τῶν	λόγων	οὕτως χάριν ἔχω σοι τῆς
[5, 1]	τῆς μόνης πιστῆς, τοιούτων ἤρξατο	λόγων·	Τύχη βάσκανε καὶ μιᾶς γυναικὸς
[5, 6]	εἰς κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ	λοιπόν,	ἐάν τις κριθεὶς παρὰ σοὶ
[5, 10]	φίλος καὶ ὡς μεμηνότα κατεῖχε,	λοιπὸν	μηκέτι παρηγορεῖν δυνάμενος. ἤδη δὲ
[5, 1]	ἀγαθέ; Βάκτρα μοι καὶ Σοῦσα	λοιπὸν	οἶκος καὶ τάφος. ἅπαξ, Εὐφρᾶτα,
[5, 4]	περιεστᾶσι δὲ κύκλῳ τοῦ θρόνου	λοχαγοὶ	καὶ ταξίαρχοι καὶ τῶν βασιλέως
[5, 6]	δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ σατράπῃ	Λυδίας	καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ, ἐκεῖνος δὲ
[5, 9]	βλέπειν καὶ ἀκούειν καὶ λαλεῖν.	λυπούμεναι	δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς ὑστεραίας

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 29/11/2006