Livre, Chap.
[5, 10]	τί λέγεις, παιδαγωγέ; οὐδεὶς ἡμᾶς	ἐᾷ	τοῖς βασιλείοις εἰσελθεῖν; ὢ τυραννίδος
[5, 6]	πάντες, ὡς κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας,	ἐὰν	εἰς κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ
[5, 6]	κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ λοιπόν,	ἐάν	τις κριθεὶς παρὰ σοὶ μὴ
[5, 8]	μοι. πατὴρ ἐξέδωκεν. ἐμοὶ δὲ	ἑαυτήν.	ἀνάξιος εἶ τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός.
[5, 5]	θεαταί· τοσούτῳ δὲ ἔδοξε κρείττων	ἑαυτῆς,	ὅσῳ τὸ πρότερον τῶν ἄλλων
[5, 2]	Πολυχάρμου τοῦ φίλου, καὶ ῥίψας	ἑαυτὸν	εἰς τὸ ἔδαφος, περιρρηξάμενος τὸν
[5, 2]	ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ ἔφη πρὸς	ἑαυτὸν	οὐκέτι ταῦτα Μίλητός ἐστι, Διονύσιε,
[5, 2]	μὲν τὴν ἡμέραν ἡσύχασε παρ´	ἑαυτῷ·	πάντες γὰρ οἱ σατράπαι σταθμοὺς
[5, 3]	τὴν αἰτίαν, ὅτι μετὰ γυναικὸς	ἐβάδιζες.	ἐγὼ δὲ νῦν μὲν ἑορτὴν
[5, 1]	Ἑλλάδος ἤκουε φωνῆς καὶ θάλασσαν	ἔβλεπε	τὴν ἄγουσαν εἰς Συρακούσας· ὡς
[5, 5]	Διονύσιος· νυκτὸς δὲ ἐπελθούσης ὄναρ	ἔβλεπεν	αὑτὴν ἐν Συρακούσαις παρθένον εἰς
[5, 8]	αἰδουμένη· βασιλεὺς δὲ μεταστησάμενος ἅπαντας,	ἐβουλεύετο	μετὰ τῶν φίλων οὐκέτι περὶ
[5, 1]	~Ὡς μὲν	ἐγαμήθη	Καλλιρόη Χαιρέᾳ, καλλίστη γυναικῶν ἀνδρὶ
[5, 2]	ᾔσχυνε πρόσωπον. εἶτα ἔλεγε κλάων	ἐγγύς	ἐσμεν, ὦ Καλλιρόη, καὶ οὐχ
[5, 3]	θέλων ἰδεῖν καὶ ὡς δυνατὸν	ἐγγυτάτω	γενέσθαι. ἐξέλαμψε δὲ τὸ Καλλιρόης
[5, 3]	μὴ παρευδοκιμηθῶμεν ὑπὸ τῆς ξένης.	ἐγέλασεν	ἡ βασιλὶς ἀπιστοῦσα τῇ φήμῃ,
[5, 2]	ἤδη δὲ καὶ Διονύσιος πλησίον	ἐγένετο	Βαβυλῶνος καὶ ἡ Φήμη προκατελάμβανε
[5, 9]	τῇ Καλλιρόῃ διὰ τὴν τιμὴν	ἐγένετο·	ἠγάλλετο γὰρ τῇ παρακαταθήκῃ. λαβομένη
[5, 4]	Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν ἐντεῦθεν	ἐγίνετο	ἐπὶ τὴν δίκην παρ´ ἑκατέρων
[5, 7]	γενομένην, ἀλλ´ ὡς μέλλουσαν μοιχείαν	ἐγκαλεῖ,	καὶ πρᾶξιν οὐκ ἔχων εἰπεῖν
[5, 7]	Διονύσιος γὰρ οὐχ ὑπὲρ γυναικὸς	ἐγκαλεῖ	κατὰ νόμους αὐτῷ γαμηθείσης, ἀλλὰ
[5, 2]	καὶ ἀποδοῦναί σοι θελήσας Καλλιρόην	ἐγκαλοῦμαι·	τὴν γὰρ σὴν ἐπιστολήν, ἣν
[5, 4]	θέλοντος ἀνδρός, οὔτε ἐγκαλοῦσαν οὔτε	ἐγκαλουμένην	αὐτήν. εἰ μὲν οὖν διεφθάρη,
[5, 4]	γυναῖκα οὐ θέλοντος ἀνδρός, οὔτε	ἐγκαλοῦσαν	οὔτε ἐγκαλουμένην αὐτήν. εἰ μὲν
[5, 6]	εἶναι τοὺς τὰς σὰς πόλεις	ἐγκεχειρισμένους,	ἀλλ´ ἀσελγὴς ὤφθη καὶ τυραννικός.
[5, 1]	τὸν Εὐφράτην ἀπάγομαι καὶ βαρβάροις	ἐγκλείομαι	μυχοῖς ἡ νησιῶτις, ὅπου μηκέτι
[5, 1]	τοῦ φίλου, καὶ ὡς Μιθριδάτης	ἐγνώρισε	Χαιρέαν μέλλοντα ἀποθνήσκειν καὶ ὡς
[5, 4]	ἀναγκαίαν διὰ τῆς ἐπιστολῆς καὶ	ἔγραψας	παρεῖναι, καὶ πάρεστι. μὴ οὖν
[5, 2]	τὴν γὰρ σὴν ἐπιστολήν, ἣν	ἔγραψας	πρὸς τὴν γυναῖκα, Διονύσιος ἐμέ
[5, 4]	μὲν θαρρῶν ταῖς ἐπιστολαῖς αἷς	ἔγραψε	Μιθριδάτης πρὸς Καλλιρόην ὀνόματι Χαιρέου
[5, 8]	πρῶτός εἰμι ἀνήρ, Διονύσιος δὲ	ἐγὼ	βεβαιότερος. μὴ γὰρ ἀφῆκά μου
[5, 10]	Χαιρέα, νῦν ἀληθῶς. νῦν ἀπέθανες·	ἐγὼ	γὰρ ἔμελλον ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι
[5, 10]	σε καλῶ, κἂν ἕτερον φιλῇς.	ἐγὼ	δὲ ἀπέρχομαι καὶ οὐκ ἐνοχλῶ
[5, 7]	φαίνεται θελῆσαί τινα Καλλιρόην διαφθεῖραι.	ἐγὼ	δὲ καὶ τὸν ἄλλον βίον
[5, 8]	παρὰ Μιθριδάτῃ δεδεμένος. ἀπαιτῶ Καλλιρόην.	ἐγὼ	δὲ κατέχω. σὺ τὴν ἀλλοτρίαν
[5, 3]	αἰτίαν, ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐβάδιζες.	ἐγὼ	δὲ νῦν μὲν ἑορτὴν ἄγω
[5, 5]	εἰσίωσιν, εὔνοιαν εὔχονται καὶ χάριν,	ἐγὼ	δὲ φοβοῦμαι μὴ ἀρέσω τῷ
[5, 6]	ἐμὲ Βίας ὁ στρατηγὸς Πριηνέων,	ἐγὼ	δὲ φωράσας ἐμήνυσα τῷ σατράπῃ
[5, 10]	περ καταλήθοντ´ εἰν Ἀΐδαο αὐτὰρ	ἐγὼ	καὶ κεῖθι φίλης μεμνήσομαί σου.
[5, 2]	Χαιρέαν καὶ ἔφη πρὸς αὐτὸν	ἐγὼ	καίομαι καὶ ἀποδοῦναί σοι θελήσας
[5, 2]	Χαιρέας ζῇ· πάντων δὲ ἀσεβέστατος	ἐγώ,	μὴ βλέπειν σε κεκελευσμένος, καὶ
[5, 2]	καὶ ῥίψας ἑαυτὸν εἰς τὸ	ἔδαφος,	περιρρηξάμενος τὸν χιτῶνα, ἀμφοτέραις χερσὶ
[5, 4]	τὴν βασιλέως. σιωπῆς δὲ γενομένης	ἔδει	μὲν ἄρξασθαι τοῦ λόγου Διονύσιον
[5, 10]	δυστυχεῖ. κακὴν ἀποδημίαν ἤλθομεν· οὐκ	ἔδει	Μίλητον καταλιπεῖν· Βαβυλὼν ἡμᾶς ἀπολώλεκε.
[5, 4]	μὲν οὖν διεφθάρη, ὡς ὑπεύθυνον	ἔδει	παρεῖναι· νῦν δὲ σὺ ἐπεβούλευσας
[5, 5]	λεχέεσσι κλιθῆναι· καὶ εἴγε Μιθριδάτην	ἔδει	πρῶτον εἰπεῖν, οὐκ ἂν ἔσχε
[5, 10]	ᾗ θύω πολλάκις. τί γὰρ	ἔδειξάς	μοι Καλλιρόην, ἣν φυλάττειν οὐκ
[5, 1]	τῷ μεθ´ αὑτόν, πάντας γὰρ	ἐδημαγώγει	τὸ κάλλος. καὶ ἄλλη δέ
[5, 1]	φυγαδεύεις. ξένην μέν, πλὴν Ἑλληνικὴν	ἐδίδους	γῆν, ὅπου μεγάλην εἶχον παραμυθίαν,
[5, 8]	ἀλλὰ σχεδὸν μέρος οὖσαν ἧς	ἐδίκαζεν	ἤδη· τὴν γὰρ ἀληθεστάτην αἰτίαν
[5, 4]	δὲ τὸ δημοτικὸν εἶχεν εὔνουν·	ἐδόκει	γὰρ ἀδικεῖσθαι παρὰ τοὺς νόμους
[5, 8]	τοῖς ὀφθαλμοῖς εἰς Χαιρέαν ἀποβλέπουσα·	ἐδόκει	δ´ ἄν μοι καὶ βασιλεὺς
[5, 4]	ὅλη ἡ Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν.	ἐδόκει	δὲ πᾶσιν ἡ προθεσμία μακρὰ
[5, 8]	τῆς γυναικός. καὶ τοῖς μὲν	ἐδόκει	μὴ βασιλικὴν εἶναι τὴν κρίσιν·
[5, 3]	οἱ βάρβαροι προσεκύνησαν καὶ οὐδεὶς	ἐδόκει	Ῥοδογούνην παρεῖναι. συνῆκε δὲ καὶ
[5, 8]	σκηνῆς παράδοξον μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν;	ἔδοξας	ἂν ἐν θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων
[5, 4]	γυνή, περὶ ἧς ἡ κρίσις;	ἔδοξας	δ´ αὐτὴν ἀναγκαίαν διὰ τῆς
[5, 5]	ἀπολυθήσῃ φροντίδος· ὥσπερ γὰρ ὄναρ	ἔδοξας,	οὕτως καὶ ὕπαρ. ἄπιθι εἰς
[5, 5]	ἀληθὲς Καλλιρόης θεαταί· τοσούτῳ δὲ	ἔδοξε	κρείττων ἑαυτῆς, ὅσῳ τὸ πρότερον
[5, 1]	ἐρωτικὴν ζηλοτυπίαν Χαιρέου πλήξαντος αὐτὴν	ἔδοξε	τεθνάναι, ταφεῖσαν δὲ πολυτελῶς εἶτα
[5, 6]	ἢ χρήμασι πεῖσαι αὐτὴν ἀδύνατον	ἔδοξε,	τέχνην δὲ ἐξεῦρεν ἐπιβουλῆς, ὡς
[5, 7]	τῶν ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν.	ἐδυνάμην	εἰπεῖν οὐ γέγραφα· χεῖρα ἐμὴν
[5, 7]	τι καὶ συνῄδειν ἐμαυτῷ πονηρόν,	ἐδυνάμην	καὶ παραγράψασθαι τὴν δίκην· Διονύσιος
[5, 5]	ἀνέκλαυσε καὶ πρὸς τὴν δίκην	ἐδυσχέραινε.	τοῦτο γὰρ" φησὶ μόνον ἔλιπέ
[5, 5]	ἀδίκως με πρὸς Χαιρέαν, ἀλλ´	ἔδωκάς	μοι παρὰ Διονυσίῳ μοιχείας ὑπόθεσιν.
[5, 3]	εἰς κόσμον· ἡ δὲ βασιλὶς	ἔδωκε	περιβραχιόνια καὶ ὅρμον. Ἐπεὶ τοίνυν
[5, 7]	δὲ καὶ τὸν ἄλλον βίον	ἔζησα	σωφρόνως καὶ πρώτην ταύτην ἔσχηκα
[5, 2]	τις τοῦτο προσέταξεν, οὐκ ἂν	ἔζησας.	Ἐκεῖνον μὲν οὖν παρεμυθεῖτο Πολύχαρμος,
[5, 1]	καὶ ἄλλη δέ τις ἐλπὶς	ἔθαλπε	τοὺς βαρβάρους, ὅτι ἥδε ἡ
[5, 3]	ἃς καὶ πάλαι μὲν πάντες	ἐθαύμαζον	ἐπὶ τῷ κάλλει, κινδυνεύει δὲ
[5, 8]	ἀφῆκά μου τὴν γυναῖκα; ἀλλὰ	ἔθαψας	αὐτήν. δεῖξον γάμου διάλυσιν. τὸν
[5, 6]	οὓς ὁμοίως σὺ πᾶσι τηρεῖς.	εἰ	γὰρ μέλλεις αὐτὸν ἀφιέναι, πολὺ
[5, 7]	ἕνεκεν ἀπολέσαι καὶ ταύτης αἰσχρᾶς;	εἰ	δὲ ἄρα τι καὶ συνῄδειν
[5, 7]	καὶ πρώτην ταύτην ἔσχηκα διαβολήν·	εἰ	δέ γε καὶ ἀκόλαστος καὶ
[5, 10]	με ποιήσεις τοῖς κάτω δαίμοσιν.	εἰ	δὲ θανόντων περ καταλήθοντ´ εἰν
[5, 3]	ἡ Περσὶς ἀποσβέσει τὴν ξένην.	εἰ	δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι
[5, 10]	ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον,	εἰ	ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἀνέβαινον, ὃν
[5, 6]	ἐπλημμέλησεν εἰς ἡμᾶς, αὐτὸν βοηθεῖν,	εἰ	καὶ μὴ δι´ ἐμὲ τὸν
[5, 6]	ψυχῆς, τὴν γυναῖκα· ὃν ἐχρῆν,	εἰ	καί τις ἄλλος ἐπλημμέλησεν εἰς
[5, 10]	πρόσελθέ μου τῷ νεκρῷ καὶ	εἰ	μὲν δύνασαι κλαῦσον· τοῦτο γὰρ
[5, 4]	οὔτε ἐγκαλοῦσαν οὔτε ἐγκαλουμένην αὐτήν.	εἰ	μὲν οὖν διεφθάρη, ὡς ὑπεύθυνον
[5, 8]	φιλονεικίαν τὸ ἆθλον βλεπόμενον, ὥστε,	εἰ	μὴ διὰ τὴν αἰδῶ τὴν
[5, 2]	ἂν καὶ προεχώρησεν ὅπερ ἤθελεν,	εἰ	μὴ συνέβη τι τοιοῦτον. ~Ἧκον
[5, 2]	καὶ ἤρετο Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον	εἰ	πάρεστιν ἡ Μιλησία. Διονύσιον δὲ
[5, 8]	Μιθριδάτου, λαμπρῶς γὰρ ἀπελογήσατο, ἀλλὰ	εἰ	χρὴ διαδικασίαν προθεῖναι περὶ τῆς
[5, 4]	ἢ τὴν δίκην ταύτην, ὥστε,	εἰ	χρὴ τἀληθὲς εἰπεῖν, ὅλη ἡ
[5, 2]	τοσούτου φέρω τυραννούμενος. σοὶ δὲ	εἴ	τις τοῦτο προσέταξεν, οὐκ ἂν
[5, 7]	σου" φησί, βασιλεῦ, δίκαιος γὰρ	εἶ	καὶ φιλάνθρωπος, μὴ καταγνῷς μου,
[5, 10]	ἔρωτος ἀτυχοῦς ὑπόμνημα. παιδίον μὲν	εἶ,	πλὴν οὐ παντελῶς ἀναίσθητον ὧν
[5, 7]	ἐλευθέραν οὖσαν ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς	εἶ	σὺ καὶ οὐκ ἀνήρ. πλὴν
[5, 8]	ἐξέδωκεν. ἐμοὶ δὲ ἑαυτήν. ἀνάξιος	εἶ	τῆς Ἑρμοκράτους θυγατρός. σὺ μᾶλλον
[5, 9]	ἠρεμίας. ὡς οὖν κατεκλίθη, καὶ	εἴασαν	αὐτὴν ἡσυχάζειν, ἁψαμένη τῶν ὀφθαλμῶν
[5, 8]	Διονύσιος καὶ μέσος γενόμενος οὐκ	εἴασεν	ἀλλήλοις περιπλακῆναι. τίς ἂν φράσῃ
[5, 2]	μὲν ἐπέβη, τὴν δὲ Καλλιρόην	εἴασεν	ἐπὶ τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε
[5, 5]	ἠρήσαντο παραὶ λεχέεσσι κλιθῆναι· καὶ	εἴγε	Μιθριδάτην ἔδει πρῶτον εἰπεῖν, οὐκ
[5, 7]	οὐ συνίεσαν, Διονύσιον δὲ ὑπελάμβανον	εἰδέναι.	κἀκεῖνος δὲ ἠγνόει, μηδέποτ´ ἂν
[5, 5]	δέσποινα, καὶ χαῖρε· καλὸν ἐνύπνιον	εἶδες·	πάσης ἀπολυθήσῃ φροντίδος· ὥσπερ γὰρ
[5, 9]	αὐτὴν ἡσυχάζειν, ἁψαμένη τῶν ὀφθαλμῶν	εἴδετε"	φησὶ Χαιρέαν ὑμεῖς ἀληθῶς; ἐκεῖνος
[5, 4]	αἰφνίδιον εἰσαγαγεῖν εἰς δικαστήριον οὐδὲν	εἰδυῖαν	(εἰκὸς γὰρ ἦν καὶ ἀγανακτῆσαι
[5, 9]	γὰρ Μιθριδάτης διὰ τὴν δίκην	εἴδωλον	ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ ἐν Πέρσαις
[5, 9]	ἐλάλησε καὶ πάντα εἶπεν ὡς	εἰδώς.	πῶς οὖν ὑπέμεινέ μοι μὴ
[5, 3]	ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν	εἴθε	δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι σέ, δέσποινα·
[5, 4]	εἰσαγαγεῖν εἰς δικαστήριον οὐδὲν εἰδυῖαν	(εἰκὸς	γὰρ ἦν καὶ ἀγανακτῆσαι τὴν
[5, 8]	τῆς μὲν γὰρ Μιθριδάτου κατηγορίας	εἰκότως	ἤκουσας, σατράπης γὰρ ἦν, τούτους
[5, 8]	ῥημάτων. Χαιρέας μὲν ἔλεγε πρῶτός	εἰμι	ἀνήρ, Διονύσιος δὲ ἐγὼ βεβαιότερος.
[5, 10]	ἄδοξον. οἶδα ὅτι μικρὸς ἀνταγωνιστής	εἰμι	Διονυσίου, ξένος ἄνθρωπος καὶ πένης
[5, 6]	σαφής ἐστι καὶ σύντομος. ἀνήρ	εἰμι	Καλλιρόης ταύτης, ἤδη δὲ ἐξ
[5, 7]	οὐδαμῶς σοι συμφέρουσαν. μαρτύρομαι· φίλος	εἰμί	σου καὶ ξένος. ἀπόστηθι τῆς
[5, 3]	ἄγω καὶ πρὸς ταῖς θυσίαις	εἰμί·	τριακοστῇ δὲ ὕστερον ἡμέρᾳ ἀκροάσομαι
[5, 10]	εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντ´	εἰν	Ἀΐδαο αὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι
[5, 9]	ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ ἐν Πέρσαις	εἶναι	μάγους. ἀλλὰ καὶ ἐλάλησε καὶ
[5, 8]	ἦν, τούτους δὲ ἰδιώτας πάντας	εἶναι·	οἱ δὲ πλείονες τἀναντία συνεβούλευον
[5, 8]	καὶ βασιλεὺς τότε θέλειν Χαιρέας	εἶναι.	συνήθης μὲν οὖν καὶ πρόχειρος
[5, 8]	τοῖς μὲν ἐδόκει μὴ βασιλικὴν	εἶναι	τὴν κρίσιν· τῆς μὲν γὰρ
[5, 6]	καὶ κόσμιος, ὁποίους σὺ βούλει	εἶναι	τοὺς τὰς σὰς πόλεις ἐγκεχειρισμένους,
[5, 7]	τῆς ἀπελευθερώσεως, εἶτα τότε γάμον	εἰπάτω.	γυναῖκα τολμᾷς ὀνομάζειν, ἣν ἀπέδοτό
[5, 10]	ἐμοὶ καὶ ἀθανασίας γενήσεται μεῖζον·	εἰπὲ	δὲ προσκύψασα τῇ στήλῃ κἀνὴρ
[5, 10]	ὑπὲρ τοῦ πατρός. κλαῦσον, καταφίλησον,	εἰπὲ	μῆτερ, ὁ πατήρ μου φιλεῖ
[5, 7]	δεήθητι παραπέμψαι τὴν δίκην. παλινῳδίαν	εἰπὲ	Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην ἐμεμψάμην
[5, 7]	ὅτι Χαιρέας ζῇ. ἔλεγεν οὖν·	εἰπὲ"	φησὶν ὅτι ποτὲ καὶ θέλεις·
[5, 2]	μὲν δώροις ἐτίμησεν, εἶτα ἀπάγγειλον"	εἶπε	βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ σὸς δοῦλος
[5, 7]	ἐγκαλεῖ, καὶ πρᾶξιν οὐκ ἔχων	εἰπεῖν	ἀναγινώσκει γραμμάτια κενά. τὰς δὲ
[5, 4]	ταύτην, ὥστε, εἰ χρὴ τἀληθὲς	εἰπεῖν,	ὅλη ἡ Βαβυλὼν δικαστήριον ἦν.
[5, 7]	ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην	εἰπεῖν	οὐ γέγραφα· χεῖρα ἐμὴν οὐκ
[5, 5]	καὶ εἴγε Μιθριδάτην ἔδει πρῶτον	εἰπεῖν,	οὐκ ἂν ἔσχε φωνήν. ὥσπερ
[5, 3]	ἀπιστοῦσα τῇ φήμῃ, ἅμα δὲ	εἶπεν	ἀλαζόνες εἰσὶν Ἕλληνες καὶ πτωχοὶ
[5, 10]	ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν"	εἶπεν	ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ τὸν σταυρὸν
[5, 8]	προσκαλεσάμενος οὓς μετεστήσατο Μιθριδάτην μὲν"	εἶπεν	ἀφίημι, καὶ ἀπίτω δῶρα τῆς
[5, 9]	Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα	εἶπεν	ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ πονήρως·
[5, 3]	Περσῶν αἱ γυναῖκες καί τις	εἶπεν	ἐξ αὐτῶν ὦ δέσποινα, γύναιον
[5, 4]	τῆς δίκης; ταῦτα δικανικῶς μὲν	εἶπεν	ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα ἔπειθεν·
[5, 9]	ἀλλὰ καὶ ἐλάλησε καὶ πάντα	εἶπεν	ὡς εἰδώς. πῶς οὖν ὑπέμεινέ
[5, 4]	ἐκείνου τοῦ συνεδρίου καλῶς ἂν	εἴποι	τις οἱ δὲ θεοὶ πὰρ
[5, 7]	ἐμοῦ τε καὶ Διονυσίου στὰς	εἶπον	βασιλεῖ τίς ἐστιν ἐξ ἡμῶν
[5, 2]	τὰ δάκρυα κατὰ τῶν παρειῶν·	εἰπὼν	δὲ ποιήσω, δέσποτα, ἃ προστάττεις,
[5, 7]	ἀλλὰ σὲ μοιχὸν εὑρήσει. Ταῦτα	εἰπὼν	ἐσίγησεν· ἅπαντες δὲ εἰς Διονύσιον
[5, 6]	ὅπου καὶ νεκροῦ καταψεύδεται. Ταῦτα	εἰπὼν	ὁ Διονύσιος παρώξυνε τοὺς ἀκούοντας
[5, 6]	δὲ σοί. Τὸ μὲν διήγημα	εἴρηκα	τοῦ πράγματος, περὶ οὗ δικάζεις·
[5, 6]	φίλος, ἐπίβουλος ἐμοί, καὶ οὐκ	εἰς	ἄλλο τι τῶν κτημάτων, ἀλλὰ
[5, 3]	καλῶς αὐτὴν κατεσκεύασαν, ὡς δῆθεν	εἰς	ἀπάντησιν Καλλιρόης παρεγίνετο· καὶ γὰρ
[5, 3]	καὶ ὡς προκαλουμένη, πάντες δὲ	εἰς	αὐτὴν ἀπέβλεπον καὶ διελάλουν πρὸς
[5, 1]	διδόναι ἢ πάντως τινὰ χάριν	εἰς	αὐτὴν ἔχειν ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ
[5, 2]	πρὸς τὴν δίκην. ἀφικόμενος οὖν	εἰς	Βαβυλῶνα (βασιλεὺς γὰρ αὐτόθι διέτριβεν)
[5, 2]	γὰρ εἶχεν ἀσφάλειαν) ἐπεὶ δὲ	εἰς	Βαβυλῶνα ἔμελλεν εἰσιέναι, τότ´ ἤδη
[5, 2]	τολμηρὲ καὶ τοῦ μέλλοντος ἀπροόρατε,	εἰς	Βαβυλῶνα Καλλιρόην ἄγεις, ὅπου Μιθριδᾶται
[5, 4]	παντὸς ἀποκρυψάμενος τὴν αἰτίαν τῆς	εἰς	Βαβυλῶνα ὁδοῦ, φοβηθεὶς αἰφνίδιον εἰσαγαγεῖν
[5, 4]	γὰρ ἀδικεῖσθαι παρὰ τοὺς νόμους	εἰς	γυναῖκα ἐπιβουλευθείς, καὶ ὃ μεῖζόν
[5, 1]	τῶν ἐπιχωρίων φιλοφρόνησις· δῆμος παρέπεμπεν	εἰς	δῆμον, καὶ σατράπης παρεδίδου τῷ
[5, 5]	οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι ἐπὰν	εἰς	δικαστήριον εἰσίωσιν, εὔνοιαν εὔχονται καὶ
[5, 4]	ἐν τοῖς βασιλείοις ἐξαίρετος, ἀποδεδειγμένος	εἰς	δικαστήριον, μεγέθει καὶ κάλλει διαφέρων·
[5, 4]	Βαβυλῶνα ὁδοῦ, φοβηθεὶς αἰφνίδιον εἰσαγαγεῖν	εἰς	δικαστήριον οὐδὲν εἰδυῖαν (εἰκὸς γὰρ
[5, 5]	ἔλιπέ μου ταῖς συμφοραῖς, εἰσελθεῖν	εἰς	δικαστήριον. τέθνηκα καὶ κεκήδευμαι, τετυμβωρύχημαι,
[5, 7]	Ταῦτα εἰπὼν ἐσίγησεν· ἅπαντες δὲ	εἰς	Διονύσιον ἀπέβλεψαν θέλοντες μαθεῖν, αἱρέσεως
[5, 4]	Διονύσιον τὸν κατήγορον, καὶ πάντες	εἰς	ἐκεῖνον ἀπέβλεψαν· ἔφη δὲ Μιθριδάτης
[5, 6]	εἰ καί τις ἄλλος ἐπλημμέλησεν	εἰς	ἡμᾶς, αὐτὸν βοηθεῖν, εἰ καὶ
[5, 1]	ἐξήγαγον ἐκ Σικελίας, πλεύσαντες δὲ	εἰς	Ἰωνίαν ἐπώλησαν Διονυσίῳ, καὶ τὸν
[5, 1]	ἤδη μοι φθονεῖς· οὐκέτι γὰρ	εἰς	Ἰωνίαν με φυγαδεύεις. ξένην μέν,
[5, 4]	γὰρ ἦν ἀνέκαθεν ἐκ Βάκτρων,	εἰς	Καρίαν δὲ ὕστερον μετῳκίσθη· Διονύσιος
[5, 8]	καὶ τὴν νύκτα καταμείνας ἕωθεν	εἰς	Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ πρόσθεν.
[5, 1]	ἅλωσίν τε αὐτοῦ καὶ πρᾶσιν	εἰς	Καρίαν μετὰ Πολυχάρμου τοῦ φίλου,
[5, 3]	ἑκάστη τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα	εἰς	κόσμον· ἡ δὲ βασιλὶς ἔδωκε
[5, 6]	ὡς κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας, ἐὰν	εἰς	κρίσιν εἰσέλθῃ· καταφρονήσει δὲ λοιπόν,
[5, 6]	ψῆφον. θυμωθεὶς δὲ {ὁ} βασιλεὺς	εἰς	Μιθριδάτην πικρὸν καὶ σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε.
[5, 6]	διὰ τῶν ἰδίων δούλων ἔπεμψεν	εἰς	Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε λαβών·
[5, 4]	Διονύσιος καὶ τοῦτο μοιχοῦ παράγειν	εἰς	ὄχλον ἀλλοτρίαν γυναῖκα οὐ θέλοντος
[5, 1]	καὶ θάλασσαν ἔβλεπε τὴν ἄγουσαν	εἰς	Συρακούσας· ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ
[5, 1]	ὃν ἤπειρός ἐστι μεγάλη, ἀφετήριον	εἰς	τὴν βασιλέως γῆν τὴν πολλήν,
[5, 7]	εὐσεβείας συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ μοι κἂν	εἰς	τὴν δίκην Χαιρέαν. φάνηθι, δαῖμον
[5, 5]	μὲν οὕτως διελύθησαν· ἀφικόμενος δὲ	εἰς	τὴν οἰκίαν ὁ Διονύσιος, οἷα
[5, 5]	αὑτὴν ὑπὸ πατρὸς καὶ μητρὸς	εἰς	τὴν οἰκίαν τοῦ νυμφίου. μέλλουσα
[5, 4]	ἀγανακτῆσαι τὴν γυναῖκα ὡς ἐξηπατημένην)	εἰς	τὴν ὑστεραίαν ὑπερέθετο τὴν δίκην.
[5, 5]	ἔδοξας, οὕτως καὶ ὕπαρ. ἄπιθι	εἰς	τὸ βασιλέως δικαστήριον ὡς ἱερὸν
[5, 5]	τῶν ἄλλων γυναικῶν. εἰσῆλθεν οὖν	εἰς	τὸ δικαστήριον, οἵαν ὁ θεῖος
[5, 2]	ποιήσω, δέσποτα, ἃ προστάττεις, ἀπῆλθεν	εἰς	τὸ δωμάτιον ἐν ᾧ κατήγετο
[5, 2]	τοῦ φίλου, καὶ ῥίψας ἑαυτὸν	εἰς	τὸ ἔδαφος, περιρρηξάμενος τὸν χιτῶνα,
[5, 5]	ἔβλεπεν αὑτὴν ἐν Συρακούσαις παρθένον	εἰς	τὸ τῆς Ἀφροδίτης τέμενος εἰσιοῦσαν
[5, 6]	ἄλλο τι τῶν κτημάτων, ἀλλὰ	εἰς	τὸ τιμιώτερον ἐμοὶ σώματός τε
[5, 3]	περιβραχιόνια καὶ ὅρμον. Ἐπεὶ τοίνυν	εἰς	τὸν ἀγῶνα καλῶς αὐτὴν κατεσκεύασαν,
[5, 1]	καὶ συγγενῶν καὶ ἀπόγνωσις τῆς	εἰς	τοὔμπαλιν ὑποστροφῆς. στᾶσα δὲ ἐπὶ
[5, 5]	με δεῖ ῥημάτων; κάλλος ἐπίβουλον,	εἰς	τοῦτο μόνον ὑπὸ τῆς φύσεως
[5, 8]	εἱστήκει, μόνον ἀναπεπταμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς	εἰς	Χαιρέαν ἀποβλέπουσα· ἐδόκει δ´ ἄν
[5, 4]	εἰς Βαβυλῶνα ὁδοῦ, φοβηθεὶς αἰφνίδιον	εἰσαγαγεῖν	εἰς δικαστήριον οὐδὲν εἰδυῖαν (εἰκὸς
[5, 5]	μόνον ἔλιπέ μου ταῖς συμφοραῖς,	εἰσελθεῖν	εἰς δικαστήριον. τέθνηκα καὶ κεκήδευμαι,
[5, 10]	οὐδεὶς ἡμᾶς ἐᾷ τοῖς βασιλείοις	εἰσελθεῖν;	ὢ τυραννίδος δεινῆς. ἀποκλείουσιν υἱὸν
[5, 6]	τῆς ἀσελγείας, ἐὰν εἰς κρίσιν	εἰσέλθῃ·	καταφρονήσει δὲ λοιπόν, ἐάν τις
[5, 8]	ἐπὶ σκηνῆς παράδοξον μῦθον οὕτως	εἰσήγαγεν;	ἔδοξας ἂν ἐν θεάτρῳ παρεῖναι
[5, 9]	καὶ βασιλεὺς πρὸς τὰς γυναῖκας	εἰσῄει	συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν.
[5, 4]	ἵνα μάθωσιν οἱ συνδικάζοντες πῶς	εἰσῆκται	τὸ πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς
[5, 5]	τὸ πρότερον τῶν ἄλλων γυναικῶν.	εἰσῆλθεν	οὖν εἰς τὸ δικαστήριον, οἵαν
[5, 4]	τῇ χειρὶ κατέχων. ἐπεὶ δὲ	εἰσήχθησαν,	προσεκύνησαν. ἔπειτα βασιλεὺς ἐκέλευσε τὸν
[5, 2]	ἐπεὶ δὲ εἰς Βαβυλῶνα ἔμελλεν	εἰσιέναι,	τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον ἐνεπίμπρατο,
[5, 3]	μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν, ἐπειδὰν	εἰσίῃ,	φανήτω μετ´ αὐτῆς, ἵνα ἀποσβέσῃ
[5, 3]	δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι	εἰσὶν	ἀλαζόνες. ἐν τούτῳ δὲ ἀπῆλθεν
[5, 3]	φήμῃ, ἅμα δὲ εἶπεν ἀλαζόνες	εἰσὶν	Ἕλληνες καὶ πτωχοὶ καὶ διὰ
[5, 5]	εἰς τὸ τῆς Ἀφροδίτης τέμενος	εἰσιοῦσαν	κἀκεῖθεν ἐπανιοῦσαν, ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ
[5, 5]	γὰρ ἄλλοι ἐπὰν εἰς δικαστήριον	εἰσίωσιν,	εὔνοιαν εὔχονται καὶ χάριν, ἐγὼ
[5, 3]	παραπεμπομένη βασιλικῶς ἡ Ῥοδογούνη περιέμενεν·	εἱστήκει	δὲ ἁβρὰ καὶ θρυπτομένη καὶ
[5, 8]	ἤκουον οὐκ ἀηδῶς. Καλλιρόη μὲν	εἱστήκει	κάτω βλέπουσα καὶ κλαίουσα, Χαιρέαν
[5, 8]	ἦν ἐκείνη τεθορυβημένη καὶ ἄναυδος	εἱστήκει,	μόνον ἀναπεπταμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς εἰς
[5, 1]	ἔδοξε τεθνάναι, ταφεῖσαν δὲ πολυτελῶς	εἶτα	ἀνανήψασαν ἐν τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι
[5, 2]	δυνατώτατος πρῶτον μὲν δώροις ἐτίμησεν,	εἶτα	ἀπάγγειλον" εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης ὁ
[5, 3]	δυνατὸν ἦν ὀφθῆναι σέ, δέσποινα·	εἶτα	διεχέθησαν αἱ γνῶμαι καὶ τὰς
[5, 2]	κεφαλῆς, χαρίεν δ´ ᾔσχυνε πρόσωπον.	εἶτα	ἔλεγε κλάων ἐγγύς ἐσμεν, ὦ
[5, 1]	ἅμα λέγουσα τὴν γῆν κατεφίλησεν,	εἶτα	ἐπιβᾶσα τῆς πορθμίδος διεπέρασεν. ἦν
[5, 7]	πρῶτον τὸ γραμμάτιον τῆς ἀπελευθερώσεως,	εἶτα	τότε γάμον εἰπάτω. γυναῖκα τολμᾷς
[5, 3]	ἀπάντησιν Καλλιρόης παρεγίνετο· καὶ γὰρ	εἶχε	πρόφασιν οἰκείαν, ἐπειδὴ ἦν ἀδελφὴ
[5, 6]	παρώξυνε τοὺς ἀκούοντας καὶ εὐθὺς	εἶχε	τὴν ψῆφον. θυμωθεὶς δὲ {ὁ}
[5, 2]	περιβόητον τῆς γυναικὸς (οὐ γὰρ	εἶχεν	ἀσφάλειαν) ἐπεὶ δὲ εἰς Βαβυλῶνα
[5, 4]	μετῳκίσθη· Διονύσιος δὲ τὸ δημοτικὸν	εἶχεν	εὔνουν· ἐδόκει γὰρ ἀδικεῖσθαι παρὰ
[5, 5]	Καλλιρόην, ἡ δὲ αὐτομάτως ψυχὴν	εἶχεν	ἱλαράν, ὥσπερ προμαντευομένη τὰ μέλλοντα.
[5, 1]	Ἑλληνικὴν ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην	εἶχον	παραμυθίαν, ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι· νῦν
[5, 4]	προσέθετο· καὶ γὰρ ἦν ἀνέκαθεν	ἐκ	Βάκτρων, εἰς Καρίαν δὲ ὕστερον
[5, 6]	ἰδίων δούλων ἔπεμψεν εἰς Μίλητον	ἐκ	Καρίας. λέγε λαβών· Χαιρέας ζῶ.
[5, 1]	θάλασσα. ποίαν ἔτ´ ἐλπίσω ναῦν	ἐκ	Σικελίας καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι καὶ τοῦ
[5, 1]	τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς ἐξήγαγον	ἐκ	Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς Ἰωνίαν
[5, 7]	Θήρων ὁ λῃστής, κἀκεῖνος ἁρπάσας	ἐκ	τάφου; ἀλλὰ’ φησὶν ἐλευθέραν οὖσαν
[5, 4]	τῇ Καλλιρόῃ καὶ ἤθελεν αὐτὴν	ἐκ	τῆς δίκης ὑβρισθῆναι, τὸ δὲ
[5, 5]	νυμφίου. μέλλουσα δὲ καταφιλεῖν Χαιρέαν	ἐκ	τῶν ὕπνων ἀνέθορε καὶ καλέσασα
[5, 4]	ἧκεν ἡ κυρία τῶν ἡμερῶν,	ἐκαθέσθη	βασιλεύς. ἔστι δὲ οἶκος ἐν
[5, 8]	οἰκίᾳ καὶ ὅτι οὐκ ἔξωθεν	ἐκάλει	τὴν κρίσιν ἐφ´ αὑτόν, ἀλλὰ
[5, 6]	ἰδιώτην ἐπιβουλευθέντα ὑπὸ ἡγεμόνος, ἀλλὰ	ἐκάλεσας,	ἵνα ἐπ´ ἐμοῦ μὲν ἐκδικήσῃς
[5, 2]	Μιθριδάτης ἀπηλλάττετο, μόνος δὲ γενόμενος	ἐκάλεσε	Χαιρέαν καὶ ἔφη πρὸς αὐτὸν
[5, 1]	πρὸς βασιλέα, βασιλεὺς δὲ ἀμφοτέρους	ἐκάλεσεν	ἐπὶ τὴν κρίσιν, ταῦτα ἐν
[5, 5]	πιθανωτάτους, ἐλαφρῶς τε καὶ πράως	ἕκαστα	διηγούμενος. οὐ μὴν ἀδακρυτί γε
[5, 3]	δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες ἐκόσμουν,	ἑκάστη	τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα εἰς
[5, 1]	μέγα δυνήσεται, καὶ διὰ τοῦτο	ἕκαστος	ἔσπευδε ξενίας διδόναι ἢ πάντως
[5, 4]	ὁ θρόνος κεῖται βασιλεῖ, παρ´	ἑκάτερα	δὲ τοῖς φίλοις οἳ τοῖς
[5, 8]	Χαιρέας δὲ καὶ Διονύσιος λεγέτωσαν	ἑκάτερος	ἅπερ ἔχει δίκαια περὶ τῆς
[5, 4]	εὐδοκιμῆσαι συνηύχοντο. τὴν νίκην δὲ	ἑκάτερος	αὐτῶν ἐν ταῖς χερσὶν ἔχειν
[5, 7]	μου, πρὶν ἀκούσῃς τῶν λόγων	ἑκατέρωθεν,	μηδὲ ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως συνθεὶς
[5, 4]	ἐγίνετο ἐπὶ τὴν δίκην παρ´	ἑκατέρων	ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον τὸν μέγιστον.
[5, 6]	ἐκάλεσας, ἵνα ἐπ´ ἐμοῦ μὲν	ἐκδικήσῃς	τὴν ἀσέλγειαν καὶ ὕβριν, ἐπὶ
[5, 3]	τοῦ ἵππου προσῆλθεν αὐτῇ φιλοφρονούμενος.	ἐκείνη	δὲ ὑπερυθριῶσα θέλω" φησὶ τὴν
[5, 8]	Καλλιρόης ἠπόρουν. μάλιστα γὰρ ἦν	ἐκείνη	τεθορυβημένη καὶ ἄναυδος εἱστήκει, μόνον
[5, 2]	Βαβυλῶνα (βασιλεὺς γὰρ αὐτόθι διέτριβεν)	ἐκείνην	μὲν τὴν ἡμέραν ἡσύχασε παρ´
[5, 5]	ὅλην ἀθύμως διήγαγε καὶ μᾶλλον	ἐκείνης	Διονύσιος· νυκτὸς δὲ ἐπελθούσης ὄναρ
[5, 8]	τίς ἂν φράσῃ κατ´ ἀξίαν	ἐκεῖνο	τὸ σχῆμα τοῦ δικαστηρίου; ποῖος
[5, 8]	πρόχειρος πᾶσι τοῖς ἀντερασταῖς πόλεμος·	ἐκείνοις	δὲ καὶ μᾶλλον πρὸς ἀλλήλους
[5, 4]	τὸν κατήγορον, καὶ πάντες εἰς	ἐκεῖνον	ἀπέβλεψαν· ἔφη δὲ Μιθριδάτης οὐ
[5, 2]	τοῦτο προσέταξεν, οὐκ ἂν ἔζησας.	Ἐκεῖνον	μὲν οὖν παρεμυθεῖτο Πολύχαρμος, ἤδη
[5, 7]	Χαιρέας ζητεῖ· κρῖνε τοίνυν μοιχείας	ἐκεῖνον.	ναὶ’ φησίν. ἀλλὰ Χαιρέας μὲν
[5, 1]	ἐπιστολῶν διέβαλεν αὐτὸν πρὸς Φαρνάκην,	ἐκεῖνος	δὲ πρὸς βασιλέα, βασιλεὺς δὲ
[5, 6]	σατράπῃ Λυδίας καὶ Ἰωνίας Φαρνάκῃ,	ἐκεῖνος	δὲ σοί. Τὸ μὲν διήγημα
[5, 7]	σκυθρωπὸν ἀπέβλεψε. ~Μηδὲν δὲ καταπλαγεὶς	ἐκεῖνος	δέομαί σου" φησί, βασιλεῦ, δίκαιος
[5, 9]	εἴδετε" φησὶ Χαιρέαν ὑμεῖς ἀληθῶς;	ἐκεῖνος	ἦν Χαιρέας ὁ ἐμός, ἢ
[5, 6]	ἐπιστολὰς ἐπὶ τῷ ὀνόματι τῷ	ἐκείνου	πρὸς Καλλιρόην ἔπεμψε διὰ δούλων.
[5, 4]	ἐξελευθέρων τὸ ἐντιμότατον, ὥστε ἐπ´	ἐκείνου	τοῦ συνεδρίου καλῶς ἂν εἴποι
[5, 6]	γὰρ ἐν Μιλήτῳ παρόντος ἐχώσαμεν	ἐκείνῳ	τὸν τάφον, καὶ συνεπένθησεν ἡμῖν.
[5, 10]	κατεῖχεν ἀπαρηγόρητον. προσποιησάμενος οὖν νοσεῖν	ἐκέλευσε	Πολυχάρμῳ παραπέμψαι Μιθριδάτην, ὡς εὐεργέτην
[5, 4]	δὲ εἰσήχθησαν, προσεκύνησαν. ἔπειτα βασιλεὺς	ἐκέλευσε	τὸν γραμματέα τὰς ἐπιστολὰς ἀναγνῶναι,
[5, 3]	δὲ ὡς ἤκουσεν ἀφῖχθαι Διονύσιον,	ἐκέλευσεν	Ἀρταξάτην τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς
[5, 9]	μᾶλλον, οὐδὲν ἀπεκρίνατο, ἀλλὰ μόνον	ἔκλαυσε.	Καλλιρόη μὲν οὖν ἐν τούτοις
[5, 4]	ἔσχον οἱ φίλοι τὴν ἐπιστολήν·	ἐκλήθη	γὰρ ὡς ἀναγκαία. πῶς οὖν
[5, 5]	ταῦτα ἅμα λέγουσα ἐνέδυε καὶ	ἐκόσμει	τὴν Καλλιρόην, ἡ δὲ αὐτομάτως
[5, 3]	λαβοῦσαι δὲ αὐτὴν αἱ γυναῖκες	ἐκόσμουν,	ἑκάστη τι παρ´ αὑτῆς συνεισφέρουσα
[5, 3]	βαθείᾳ πολλοῦ φωτὸς αἰφνίδιον φανέντος·	ἐκπλαγέντες	δὲ οἱ βάρβαροι προσεκύνησαν καὶ
[5, 9]	ὁ δὲ εὐνοῦχος νοήσας τὴν	ἔκπληξιν	αὐτῆς Καλλιρόη" φησὶν αὕτη ἐστί·
[5, 9]	τῆς συμφορᾶς καὶ τὸν ἀνδρεῖον	ἐκστῆσαι	δυνατώτατον ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον
[5, 9]	Πέρσαις εἶναι μάγους. ἀλλὰ καὶ	ἐλάλησε	καὶ πάντα εἶπεν ὡς εἰδώς.
[5, 5]	τῆς παλαιᾶς ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις	ἐλάμβανε	πληγήν. ~Ἤρξατο δὲ Διονύσιος τῶν
[5, 9]	δῶρα πολυτελῆ, καὶ παρ´ οὐδενὸς	ἐλάμβανε,	φυλάττουσα τὸ σχῆμα γυναικὸς ἀτυχούσης,
[5, 5]	προσήνεγκεν ὡς ἐν τοιούτοις πιθανωτάτους,	ἐλαφρῶς	τε καὶ πράως ἕκαστα διηγούμενος.
[5, 2]	χαρίεν δ´ ᾔσχυνε πρόσωπον. εἶτα	ἔλεγε	κλάων ἐγγύς ἐσμεν, ὦ Καλλιρόη,
[5, 10]	μεταξὺ δὲ περιπτυξάμενος τὸν υἱὸν	ἔλεγε	κλάων τέκνον ἄθλιον, πρότερον μὲν
[5, 8]	δὲ μέχρι ῥημάτων. Χαιρέας μὲν	ἔλεγε	πρῶτός εἰμι ἀνήρ, Διονύσιος δὲ
[5, 7]	ἂν ἐλπίσας ὅτι Χαιρέας ζῇ.	ἔλεγεν	οὖν· εἰπὲ" φησὶν ὅτι ποτὲ
[5, 4]	οὐδὲ φαιδρός, ἀλλ´, ὡς ὑπεύθυνος,	ἐλεεινός·	ἐπηκολούθει δὲ καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ
[5, 2]	Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν ἐπειρᾶτο,	ἐλείβετο	δὲ αὐτοῦ τὰ δάκρυα κατὰ
[5, 5]	οἵαν ὁ θεῖος ποιητὴς τὴν	Ἑλένην	ἐπιστῆναί φησι τοῖς ἀμφὶ Πρίαμον
[5, 2]	ἐν τῇ σώφρονι Σπάρτῃ τὴν	Ἑλένην	οὐκ ἐτήρησεν, ἀλλὰ παρευδοκίμησε καὶ
[5, 1]	ζῶσαν, κἀκεῖθεν ἐξήγαγες οὐ δι´	ἔλεον,	ἀλλ´ ἵνα λῃσταῖς με παραδῷς.
[5, 8]	ἦν ὁμοῦ, δάκρυα, χαρά, θάμβος,	ἔλεος,	ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ
[5, 7]	ἁρπάσας ἐκ τάφου; ἀλλὰ’ φησὶν	ἐλευθέραν	οὖσαν ἐπριάμην. οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ
[5, 4]	ποῖος ἀγὼν Ὀλυμπικὸς ἢ νύκτες	Ἐλευσίνιαι	προσδοκίαν τοσαύτης ἔσχον σπουδῆς; Ἐπεὶ
[5, 7]	τίς οὕτως ἐστὶν ἀνόητος, ἵνα	ἕληται	τὰ τηλικαῦτα ἀγαθὰ μιᾶς ἡδονῆς
[5, 4]	ἔφη τις ἐξ Ἰωνίας μὲν	ἐλθεῖν,	ἐν Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν ὑστερεῖν;
[5, 2]	τῆς δ´ ὑστεραίας ἐπὶ θύρας	ἐλθὼν	τὰς βασιλέως, ἠσπάσατο μὲν Περσῶν
[5, 5]	ἐδυσχέραινε. τοῦτο γὰρ" φησὶ μόνον	ἔλιπέ	μου ταῖς συμφοραῖς, εἰσελθεῖν εἰς
[5, 1]	ἔφερε τὴν ἀποδημίαν· καὶ γὰρ	Ἑλλάδος	ἤκουε φωνῆς καὶ θάλασσαν ἔβλεπε
[5, 7]	τῶν λόγων ἑκατέρωθεν, μηδὲ ἄνθρωπος	Ἕλλην,	πανούργως συνθεὶς κατ´ ἐμοῦ ψευδεῖς
[5, 3]	ἅμα δὲ εἶπεν ἀλαζόνες εἰσὶν	Ἕλληνες	καὶ πτωχοὶ καὶ διὰ τοῦτο
[5, 3]	ξένην. εἰ δύναται, συγκριθήτω· μαθέτωσαν	Ἕλληνες	ὅτι εἰσὶν ἀλαζόνες. ἐν τούτῳ
[5, 1]	με φυγαδεύεις. ξένην μέν, πλὴν	Ἑλληνικὴν	ἐδίδους γῆν, ὅπου μεγάλην εἶχον
[5, 3]	ἐξ αὐτῶν ὦ δέσποινα, γύναιον	Ἑλληνικὸν	ἐπιστρατεύεται ταῖς ἡμετέραις οἰκείαις, ἃς
[5, 4]	ἐλεεινός· ἐπηκολούθει δὲ καὶ Διονύσιος	Ἑλληνικῷ	σχήματι Μιλησίαν στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς
[5, 2]	σὸς δοῦλος πάρεστιν ἀπολύσασθαι διαβολὴν	Ἕλληνος	ἀνδρὸς καὶ προσκυνῆσαι. μετ´ οὐ
[5, 2]	ἑώρακεν αὐτήν. μία τοίνυν σωτηρίας	ἐλπὶς	διακλέψαι τὴν γυναῖκα· φυλαχθήσεται γάρ,
[5, 1]	κάλλος. καὶ ἄλλη δέ τις	ἐλπὶς	ἔθαλπε τοὺς βαρβάρους, ὅτι ἥδε
[5, 7]	κἀκεῖνος δὲ ἠγνόει, μηδέποτ´ ἂν	ἐλπίσας	ὅτι Χαιρέας ζῇ. ἔλεγεν οὖν·
[5, 1]	ὅπου μηκέτι θάλασσα. ποίαν ἔτ´	ἐλπίσω	ναῦν ἐκ Σικελίας καταπλέουσαν; ἀποσπῶμαι
[5, 2]	Διονύσιον δὲ καὶ πάλαι μὲν	ἐλύπει	τὸ περιβόητον τῆς γυναικὸς (οὐ
[5, 7]	εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν. Ἔνθεν	ἑλὼν	ὁ Μιθριδάτης φωνὴν ἐπῆρε καὶ
[5, 8]	θάμβος, ἔλεος, ἀπιστία, εὐχαί. Χαιρέαν	ἐμακάριζον,	Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο Διονυσίῳ, περὶ
[5, 7]	δὲ ἄρα τι καὶ συνῄδειν	ἐμαυτῷ	πονηρόν, ἐδυνάμην καὶ παραγράψασθαι τὴν
[5, 7]	προλέγω σοι, Καλλιρόην ἀπολέσεις. οὐκ	ἐμὲ	βασιλεὺς ἀλλὰ σὲ μοιχὸν εὑρήσει.
[5, 6]	μετὰ τῶν ἐπιστολῶν ἔπεμψε πρὸς	ἐμὲ	Βίας ὁ στρατηγὸς Πριηνέων, ἐγὼ
[5, 6]	βοηθεῖν, εἰ καὶ μὴ δι´	ἐμὲ	τὸν φίλον, ἀλλὰ διὰ σὲ
[5, 2]	ἔγραψας πρὸς τὴν γυναῖκα, Διονύσιος	ἐμέ	φησι γεγραφέναι καὶ μοιχείας ἀπόδειξιν
[5, 2]	ἀσφάλειαν) ἐπεὶ δὲ εἰς Βαβυλῶνα	ἔμελλεν	εἰσιέναι, τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον
[5, 10]	μοι Καλλιρόην, ἣν φυλάττειν οὐκ	ἔμελλες;	τί δὲ πατέρα ἐποίεις τὸν
[5, 10]	ἀληθῶς. νῦν ἀπέθανες· ἐγὼ γὰρ	ἔμελλον	ἐπὶ βασιλέως αἱρεῖσθαι σέ. ἀκούσομαί
[5, 7]	εἰπὲ Μιθριδάτης οὐδὲν ἀδικεῖ· μάτην	ἐμεμψάμην	αὐτόν. ἂν δὲ ἐπιμείνῃς, μετανοήσεις·
[5, 1]	ἀλλ´ ἵνα λῃσταῖς με παραδῷς.	ἐμερίσαντό	μου τὴν φυγὴν θάλασσα καὶ
[5, 8]	μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται Στάτειρα ἡ	ἐμὴ	γυνή· οὐ γάρ ἐστι δίκαιον
[5, 7]	ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ γέγραφα· χεῖρα	ἐμὴν	οὐκ ἔχεις· Καλλιρόην Χαιρέας ζητεῖ·
[5, 6]	στρατηγὸς Πριηνέων, ἐγὼ δὲ φωράσας	ἐμήνυσα	τῷ σατράπῃ Λυδίας καὶ Ἰωνίας
[5, 10]	ἀφῄρημαι γυναικὸς καὶ περὶ τῆς	ἐμῆς	ἀγωνίζομαι πρὸς ἕτερον, καί, τὸ
[5, 7]	ἀφίσταται τῆς κατηγορίας ἢ βεβαίως	ἐμμένοι.	τὸ γὰρ αἰνιττόμενον ὑπὸ Μιθριδάτου
[5, 8]	τάφον ὁρᾷς μοι. πατὴρ ἐξέδωκεν.	ἐμοὶ	δὲ ἑαυτήν. ἀνάξιος εἶ τῆς
[5, 10]	μὲν δύνασαι κλαῦσον· τοῦτο γὰρ	ἐμοὶ	καὶ ἀθανασίας γενήσεται μεῖζον· εἰπὲ
[5, 6]	ξένος ἐμὸς καὶ φίλος, ἐπίβουλος	ἐμοί,	καὶ οὐκ εἰς ἄλλο τι
[5, 6]	κτημάτων, ἀλλὰ εἰς τὸ τιμιώτερον	ἐμοὶ	σώματός τε καὶ ψυχῆς, τὴν
[5, 8]	Ἑρμοκράτους τοῦ καταπολεμήσαντος Ἀθηναίους τοὺς	ἐμοί	τε καὶ Πέρσαις ἐχθίστους. ῥηθείσης
[5, 10]	με ἐνήδρευσας, ἣν ἐν τοῖς	ἐμοῖς	ἱδρυσάμην, ᾗ θύω πολλάκις. τί
[5, 9]	ἀληθῶς; ἐκεῖνος ἦν Χαιρέας ὁ	ἐμός,	ἢ καὶ τοῦτο πεπλάνημαι; τάχα
[5, 6]	οὐκ ἐχθρὸς ὢν ἀλλὰ ξένος	ἐμὸς	καὶ φίλος, ἐπίβουλος ἐμοί, καὶ
[5, 6]	σοὶ μὴ κολασθῇ. ὁ δὲ	ἐμὸς	λόγος σαφής ἐστι καὶ σύντομος.
[5, 8]	ἀπίτω δῶρα τῆς ὑστεραίας παρ´	ἐμοῦ	λαβὼν ἐπὶ τὴν σατραπείαν τὴν
[5, 6]	ἡγεμόνος, ἀλλὰ ἐκάλεσας, ἵνα ἐπ´	ἐμοῦ	μὲν ἐκδικήσῃς τὴν ἀσέλγειαν καὶ
[5, 10]	ἰδοῦσα οὐ προσῆλθεν, οὐ κατεφίλησεν·	ἐμοῦ	παρεστῶτος ἄλλον ᾐδεῖτο. μηδὲν δυσωπείσθω·
[5, 10]	ἀνεβόα πολλάκις ποῖος οὗτος ἐπ´	ἐμοῦ	Προτεσίλεως ἀνεβίω; τίνα τῶν ὑποχθονίων
[5, 7]	σὴ Καλλιρόη· μεταξὺ δὲ ἀμφοτέρων,	ἐμοῦ	τε καὶ Διονυσίου στὰς εἶπον
[5, 7]	ἄνθρωπος Ἕλλην, πανούργως συνθεὶς κατ´	ἐμοῦ	ψευδεῖς διαβολάς, πιθανώτερος γένηται παρὰ
[5, 4]	τις ἐξ Ἰωνίας μὲν ἐλθεῖν,	ἐν	Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν ὑστερεῖν; ἐπεὶ
[5, 8]	δίδωμι δὲ πέντε ἡμερῶν διάστημα·	ἐν	δὲ τῷ μεταξὺ Καλλιρόης ἐπιμελήσεται
[5, 3]	τὸ πλῆθος ἐστενοχώρει τὰς πύλας.	ἐν	δὲ τῷ περιφανεστάτῳ παραπεμπομένη βασιλικῶς
[5, 3]	κάλλει. χειροτονία δὲ ἦν ὡς	ἐν	θεάτρῳ, καὶ προεκρίθη Ῥοδογούνη, θυγάτηρ
[5, 8]	μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν; ἔδοξας ἂν	ἐν	θεάτρῳ παρεῖναι μυρίων παθῶν πλήρει·
[5, 10]	ὃν ἔπηξέ μοι κατηγορία ψευδὴς	ἐν	Καρίᾳ δεδεμένῳ· τότε μὲν γὰρ
[5, 9]	ὑπῆρχεν· ἐξεκάετο γὰρ σφοδρότερον ἢ	ἐν	Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ τῆς ἐπιθυμίας
[5, 6]	ἐστὶ παρ´ ἡμῖν. Μιθριδάτης οὖν	ἐν	Μιλήτῳ γενόμενος καὶ θεασάμενός μου
[5, 6]	τεθνηκέναι Χαιρέαν ἠγνόει· τούτου γὰρ	ἐν	Μιλήτῳ παρόντος ἐχώσαμεν ἐκείνῳ τὸν
[5, 3]	κατέσχε τὰς ἁπάντων ὄψεις, ὥσπερ	ἐν	νυκτὶ βαθείᾳ πολλοῦ φωτὸς αἰφνίδιον
[5, 9]	δίκην εἴδωλον ἔπεμψε· λέγουσι γὰρ	ἐν	Πέρσαις εἶναι μάγους. ἀλλὰ καὶ
[5, 2]	βασιλέα βάρβαρος ποιμήν· πολλοὶ Πάριδες	ἐν	Πέρσαις. οὐχ ὁρᾷς τοὺς κινδύνους,
[5, 5]	δὲ ἐπελθούσης ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν	ἐν	Συρακούσαις παρθένον εἰς τὸ τῆς
[5, 4]	τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος αὐτῶν	ἐν	ταῖς χερσὶν ἔχειν ὑπελάμβανε· Διονύσιος
[5, 1]	προσφιλονεικοῦσα πολέμῳ, σύ με κατέκλεισας	ἐν	τάφῳ ζῶσαν, κἀκεῖθεν ἐξήγαγες οὐ
[5, 4]	λόγων ἅπαντας παρεῖναι τοὺς ἀναγκαίους	ἐν	τῇ δίκῃ· ποῦ τοίνυν ἡ
[5, 2]	ἄγεις, ὅπου Μιθριδᾶται τοσοῦτοι; Μενέλαος	ἐν	τῇ σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην
[5, 5]	λόγους τῇ γυναικὶ προσήνεγκεν ὡς	ἐν	τοιούτοις πιθανωτάτους, ἐλαφρῶς τε καὶ
[5, 4]	ἐκαθέσθη βασιλεύς. ἔστι δὲ οἶκος	ἐν	τοῖς βασιλείοις ἐξαίρετος, ἀποδεδειγμένος εἰς
[5, 10]	Ἀφροδίτη, σύ με ἐνήδρευσας, ἣν	ἐν	τοῖς ἐμοῖς ἱδρυσάμην, ᾗ θύω
[5, 9]	μόνον ἔκλαυσε. Καλλιρόη μὲν οὖν	ἐν	τούτοις ἦν, Διονύσιος δὲ ἐπειρᾶτο
[5, 2]	ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ μὲν ἦσαν	ἐν	τούτοις· ὁ δὲ Μιθριδάτης δι´
[5, 3]	μαθέτωσαν Ἕλληνες ὅτι εἰσὶν ἀλαζόνες.	ἐν	τούτῳ δὲ ἀπῆλθεν ὁ Διονύσιος
[5, 1]	ἐκάλεσεν ἐπὶ τὴν κρίσιν, ταῦτα	ἐν	τῷ πρόσθεν λόγῳ δεδήλωται· τὰ
[5, 1]	ταφεῖσαν δὲ πολυτελῶς εἶτα ἀνανήψασαν	ἐν	τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς ἐξήγαγον
[5, 2]	προστάττεις, ἀπῆλθεν εἰς τὸ δωμάτιον	ἐν	ᾧ κατήγετο μετὰ Πολυχάρμου τοῦ
[5, 3]	διεχέθησαν αἱ γνῶμαι καὶ τὰς	ἐνδοξοτάτας	ὠνόμαζον ἐπὶ κάλλει. χειροτονία δὲ
[5, 3]	τὴν γυναῖκα τὴν βασιλέως τῶν	ἐνδοξοτάτων	Περσῶν αἱ γυναῖκες καί τις
[5, 10]	σου, γύναι· τάχα καὶ πιστεύσω.	ἐνδοξότερόν	με ποιήσεις τοῖς κάτω δαίμοσιν.
[5, 5]	νυμφικόν. καὶ ταῦτα ἅμα λέγουσα	ἐνέδυε	καὶ ἐκόσμει τὴν Καλλιρόην, ἡ
[5, 7]	τὰ τηλικαῦτα ἀγαθὰ μιᾶς ἡδονῆς	ἕνεκεν	ἀπολέσαι καὶ ταύτης αἰσχρᾶς; εἰ
[5, 2]	εἰσιέναι, τότ´ ἤδη καὶ μᾶλλον	ἐνεπίμπρατο,	στενάξας δὲ ἔφη πρὸς ἑαυτὸν
[5, 6]	σὲ τὸν βασιλέα. σὺ γὰρ	ἐνεχείρισας	αὐτῷ τὴν μεγίστην ἀρχήν, ἧς
[5, 10]	ἔχω; δέσποινα Ἀφροδίτη, σύ με	ἐνήδρευσας,	ἣν ἐν τοῖς ἐμοῖς ἱδρυσάμην,
[5, 4]	δικαστήριον, μεγέθει καὶ κάλλει διαφέρων·	ἔνθα	μέσος μὲν ὁ θρόνος κεῖται
[5, 7]	οὐδ´ εὑρεθήσεταί ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν.	Ἔνθεν	ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης φωνὴν ἐπῆρε
[5, 3]	τὸ μὲν πρῶτον ὡς ἐξ	ἑνὸς	στόματος ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν ἦν
[5, 10]	ἐγὼ δὲ ἀπέρχομαι καὶ οὐκ	ἐνοχλῶ	τοῖς σοῖς γάμοις. πλούτει καὶ
[5, 4]	Περσῶν ἀμέριμνος ἦν, ἀλλὰ καὶ	ἐνταῦθα	διῃρέθησαν αἱ σπουδαί· τὸ μὲν
[5, 4]	ὁ Διονύσιος ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν	ἐντεῦθεν	ἐγίνετο ἐπὶ τὴν δίκην παρ´
[5, 4]	καὶ τῶν βασιλέως ἐξελευθέρων τὸ	ἐντιμότατον,	ὥστε ἐπ´ ἐκείνου τοῦ συνεδρίου
[5, 9]	βασιλεύς. ἕξεις ἄνδρα ὃν θέλεις·	ἐντιμότερον	μετὰ τὴν κρίσιν γαμηθήσῃ. βάδιζε
[5, 5]	θάρρει, δέσποινα, καὶ χαῖρε· καλὸν	ἐνύπνιον	εἶδες· πάσης ἀπολυθήσῃ φροντίδος· ὥσπερ
[5, 6]	εἰμι Καλλιρόης ταύτης, ἤδη δὲ	ἐξ	αὐτῆς καὶ πατήρ, γήμας οὐ
[5, 3]	αἱ γυναῖκες καί τις εἶπεν	ἐξ	αὐτῶν ὦ δέσποινα, γύναιον Ἑλληνικὸν
[5, 3]	καὶ τὸ μὲν πρῶτον ὡς	ἐξ	ἑνὸς στόματος ἀνεβόησαν εἴθε δυνατὸν
[5, 1]	ἐρῶντας, φωράσας δὲ τοῦτο Διονύσιος	ἐξ	ἐπιστολῶν διέβαλεν αὐτὸν πρὸς Φαρνάκην,
[5, 3]	καὶ Διονύσιον πλούσιον. μία τοίνυν	ἐξ	ἡμῶν, ἐπειδὰν εἰσίῃ, φανήτω μετ´
[5, 7]	στὰς εἶπον βασιλεῖ τίς ἐστιν	ἐξ	ἡμῶν μοιχός. ~Ἔτι δὲ λέγοντος
[5, 6]	πρὸς τὸν ἀγῶνα, ὅτι οὐκ	ἐξ	ἴσου καθεστήκαμεν, οὐδὲ αὐτὸς ἀγνοῶ·
[5, 4]	οὖν οὐκ ἄτοπον" ἔφη τις	ἐξ	Ἰωνίας μὲν ἐλθεῖν, ἐν Βαβυλῶνι
[5, 4]	δὲ οἶκος ἐν τοῖς βασιλείοις	ἐξαίρετος,	ἀποδεδειγμένος εἰς δικαστήριον, μεγέθει καὶ
[5, 9]	δόξασα Ἀφροδίτην ἐφεστάναι, καὶ γὰρ	ἐξαιρέτως	ἐτίμα τὴν θεόν· ἡ δὲ
[5, 7]	ποτὲ καὶ θέλεις· οὐδὲ γὰρ	ἐξαπατήσεις	με σοφίσμασι καὶ ἀξιοπίστοις ἀπειλαῖς,
[5, 10]	ζηλοτυπία καὶ μάλιστα τὸ ἀπροσδόκητον.	~Ἐξαφθεὶς	γοῦν ἀνεβόα πολλάκις ποῖος οὗτος
[5, 8]	τὸν τάφον ὁρᾷς μοι. πατὴρ	ἐξέδωκεν.	ἐμοὶ δὲ ἑαυτήν. ἀνάξιος εἶ
[5, 9]	παῦσαι δακρύουσα· χρηστός ἐστι βασιλεύς.	ἕξεις	ἄνδρα ὃν θέλεις· ἐντιμότερον μετὰ
[5, 9]	τὸν ἀνδρεῖον ἐκστῆσαι δυνατώτατον ὑπῆρχεν·	ἐξεκάετο	γὰρ σφοδρότερον ἢ ἐν Μιλήτῳ.
[5, 3]	καὶ ὡς δυνατὸν ἐγγυτάτω γενέσθαι.	ἐξέλαμψε	δὲ τὸ Καλλιρόης πρόσωπον, καὶ
[5, 4]	καὶ ταξίαρχοι καὶ τῶν βασιλέως	ἐξελευθέρων	τὸ ἐντιμότατον, ὥστε ἐπ´ ἐκείνου
[5, 2]	προσκυνῆσαι. μετ´ οὐ πολὺ δὲ	ἐξελθὼν	ὁ εὐνοῦχος ἀπεκρίνατο ὅτι ἔστι
[5, 4]	ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς ἔπαινος	ἐξερράγη	πολὺς τὴν σωφροσύνην καὶ δικαιοσύνην
[5, 2]	σεαυτόν· μήτε ἰδεῖν Καλλιρόην μήτ´	ἐξετάσαι	τι περὶ αὐτῆς καρτέρησον. ἄκων
[5, 3]	ὀφθαλμοὺς ἀλλὰ καὶ τὰς ψυχὰς	ἐξέτειναν	καὶ μικροῦ δεῖν ἐπ´ ἀλλήλους
[5, 6]	αὐτὴν ἀδύνατον ἔδοξε, τέχνην δὲ	ἐξεῦρεν	ἐπιβουλῆς, ὡς ᾤετο, πιθανωτάτην· τὸν
[5, 3]	τοῦ γράψαντος βασιλεῖ περὶ Διονυσίου.	ἐξεχεῖτο	δὲ πᾶσα Βαβυλὼν ἐπὶ τὴν
[5, 1]	κατέκλεισας ἐν τάφῳ ζῶσαν, κἀκεῖθεν	ἐξήγαγες	οὐ δι´ ἔλεον, ἀλλ´ ἵνα
[5, 1]	ἐν τῷ τάφῳ τυμβωρύχοι νυκτὸς	ἐξήγαγον	ἐκ Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς
[5, 8]	ἀνδρὸς ἥκειν ἐπὶ τὴν κρίσιν.	Ἐξῄεσαν	οὖν τοῦ δικαστηρίου οἱ μὲν
[5, 4]	καὶ ἀγανακτῆσαι τὴν γυναῖκα ὡς	ἐξηπατημένην)	εἰς τὴν ὑστεραίαν ὑπερέθετο τὴν
[5, 1]	πρόσθεν λόγῳ δεδήλωται· τὰ δὲ	ἑξῆς	νῦν διηγήσομαι. Καλλιρόη μὲν γὰρ
[5, 8]	δὲ καὶ μᾶλλον πρὸς ἀλλήλους	ἐξῆψε	φιλονεικίαν τὸ ἆθλον βλεπόμενον, ὥστε,
[5, 9]	πρὸς τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν	ἐξουσίαν	ἔχειν Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ
[5, 1]	ὅτι θαλάσσῃ παρακάθημαι· νῦν δὲ	ἔξω	με τοῦ συνήθους ῥίπτεις ἀέρος
[5, 5]	περὶ τὰ βασίλεια καὶ μέχρις	ἔξω	πλήρεις οἱ στενωποί· πάντες γὰρ
[5, 8]	βασιλέως οἰκίᾳ καὶ ὅτι οὐκ	ἔξωθεν	ἐκάλει τὴν κρίσιν ἐφ´ αὑτόν,
[5, 8]	νύκτα καταμείνας ἕωθεν εἰς Καρίαν	ἐξώρμησε	λαμπρότερος ἢ πρόσθεν. ~Τὴν δὲ
[5, 3]	ἐβάδιζες. ἐγὼ δὲ νῦν μὲν	ἑορτὴν	ἄγω καὶ πρὸς ταῖς θυσίαις
[5, 3]	ψυχὰς ἐξέτειναν καὶ μικροῦ δεῖν	ἐπ´	ἀλλήλους κατέπεσον, ἄλλος πρὸ ἄλλου
[5, 10]	γενόμενος ἧψε βρόχον, καὶ μέλλων	ἐπ´	αὐτὸν ἀναβαίνειν εὐτυχέστερον μὲν" εἶπεν
[5, 4]	βασιλέως ἐξελευθέρων τὸ ἐντιμότατον, ὥστε	ἐπ´	ἐκείνου τοῦ συνεδρίου καλῶς ἂν
[5, 6]	ὑπὸ ἡγεμόνος, ἀλλὰ ἐκάλεσας, ἵνα	ἐπ´	ἐμοῦ μὲν ἐκδικήσῃς τὴν ἀσέλγειαν
[5, 10]	γοῦν ἀνεβόα πολλάκις ποῖος οὗτος	ἐπ´	ἐμοῦ Προτεσίλεως ἀνεβίω; τίνα τῶν
[5, 4]	σπουδαί· τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν	ἐπ´	εὐμορφίᾳ μέγα φρονοῦν ἐφθόνει τῇ
[5, 4]	πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς	ἔπαινος	ἐξερράγη πολὺς τὴν σωφροσύνην καὶ
[5, 2]	μὲν δεδοικὼς μὴ καὶ τοῦτο	ἐπαίτιον	αὐτῷ γένηται πρὸς βασιλέως, ὅτι
[5, 5]	ἔχει· οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι	ἐπὰν	εἰς δικαστήριον εἰσίωσιν, εὔνοιαν εὔχονται
[5, 5]	τῆς Ἀφροδίτης τέμενος εἰσιοῦσαν κἀκεῖθεν	ἐπανιοῦσαν,	ὁρῶσαν Χαιρέαν καὶ τὴν τῶν
[5, 2]	λαθεῖν. ταῦτα λογισάμενος ἵππου μὲν	ἐπέβη,	τὴν δὲ Καλλιρόην εἴασεν ἐπὶ
[5, 4]	ἔδει παρεῖναι· νῦν δὲ σὺ	ἐπεβούλευσας	ἀγνοούσῃ, καὶ οὔτε μάρτυρι χρῶμαι
[5, 1]	Διονυσίῳ χορηγία πολλή· πλουσιώτατα γὰρ	ἐπεδείκνυτο	τῇ γυναικὶ τὴν παρασκευήν· βασιλικωτέραν
[5, 9]	ἡδέως ἡ Καλλιρόη τοῦτο ἤκουσεν,	ἐπεθύμει	γὰρ ἠρεμίας. ὡς οὖν κατεκλίθη,
[5, 4]	ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα ἔπειθεν·	ἐπεθύμουν	γὰρ πάντες Καλλιρόην ἰδεῖν. αἰδουμένου
[5, 2]	γυναικὸς (οὐ γὰρ εἶχεν ἀσφάλειαν)	ἐπεὶ	δὲ εἰς Βαβυλῶνα ἔμελλεν εἰσιέναι,
[5, 4]	τὰς ἐπιστολὰς τῇ χειρὶ κατέχων.	ἐπεὶ	δὲ εἰσήχθησαν, προσεκύνησαν. ἔπειτα βασιλεὺς
[5, 4]	Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν τοσαύτης ἔσχον σπουδῆς;	Ἐπεὶ	δὲ ἧκεν ἡ κυρία τῶν
[5, 3]	βασιλὶς ἔδωκε περιβραχιόνια καὶ ὅρμον.	Ἐπεὶ	τοίνυν εἰς τὸν ἀγῶνα καλῶς
[5, 4]	ἐν Βαβυλῶνι δὲ οὖσαν ὑστερεῖν;	ἐπεὶ	τοίνυν ὡρίσθη καὶ Καλλιρόην παρεῖναι,
[5, 8]	{ὁ} βασιλεὺς ἀμηχανοῦντας αὐτοὺς οὐκ	ἐπείγω"	φησὶν ὑμᾶς, ἀλλὰ συγχωρῶ παρασκευασαμένους
[5, 3]	πλούσιον. μία τοίνυν ἐξ ἡμῶν,	ἐπειδὰν	εἰσίῃ, φανήτω μετ´ αὐτῆς, ἵνα
[5, 2]	Μιθριδάτην μηδὲν ἀδικεῖν· κρίνῃ δὲ	ἐπειδὰν	καὶ Διονύσιος παραγένηται. προσκυνήσας οὖν
[5, 3]	καὶ γὰρ εἶχε πρόφασιν οἰκείαν,	ἐπειδὴ	ἦν ἀδελφὴ Φαρνάκου τοῦ γράψαντος
[5, 4]	εἶπεν ὁ Διονύσιος, πλὴν οὐδένα	ἔπειθεν·	ἐπεθύμουν γὰρ πάντες Καλλιρόην ἰδεῖν.
[5, 2]	αὐτῆς καρτέρησον. ἄκων μέν, ἀλλὰ	ἐπείθετο	Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν ἐπειρᾶτο,
[5, 2]	ἐπείθετο Χαιρέας καὶ λανθάνειν μὲν	ἐπειρᾶτο,	ἐλείβετο δὲ αὐτοῦ τὰ δάκρυα
[5, 9]	ἐν τούτοις ἦν, Διονύσιος δὲ	ἐπειρᾶτο	μὲν φέρειν τὰ συμβαίνοντα γενναίως
[5, 4]	κατέχων. ἐπεὶ δὲ εἰσήχθησαν, προσεκύνησαν.	ἔπειτα	βασιλεὺς ἐκέλευσε τὸν γραμματέα τὰς
[5, 5]	μᾶλλον ἐκείνης Διονύσιος· νυκτὸς δὲ	ἐπελθούσης	ὄναρ ἔβλεπεν αὑτὴν ἐν Συρακούσαις
[5, 9]	συνεχέστερον, ὡς δῆθεν πρὸς Στάτειραν.	ἐπέμπετο	δὲ Καλλιρόῃ δῶρα πολυτελῆ, καὶ
[5, 6]	ὀνόματι τῷ ἐκείνου πρὸς Καλλιρόην	ἔπεμψε	διὰ δούλων. ἡ δὲ σή,
[5, 9]	Μιθριδάτης διὰ τὴν δίκην εἴδωλον	ἔπεμψε·	λέγουσι γὰρ ἐν Πέρσαις εἶναι
[5, 6]	γὰρ δούλους μετὰ τῶν ἐπιστολῶν	ἔπεμψε	πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ στρατηγὸς
[5, 6]	οὗτος διὰ τῶν ἰδίων δούλων	ἔπεμψεν	εἰς Μίλητον ἐκ Καρίας. λέγε
[5, 1]	τοῦ σοῦ τάφου, Χαιρέα. τίς	ἐπενέγκῃ	σοι χοάς, δαῖμον ἀγαθέ; Βάκτρα
[5, 2]	πᾶσα οἰκία καὶ πᾶς στενωπὸς	ἐπεπλήρωτο	τῆς δόξης· ἀνέβαινε δὲ ἡ
[5, 10]	αὐτοῦ καὶ τῷ αὐχένι περιάπτοντος	ἐπέστη	Πολύχαρμος ὁ φίλος καὶ ὡς
[5, 4]	φαιδρός, ἀλλ´, ὡς ὑπεύθυνος, ἐλεεινός·	ἐπηκολούθει	δὲ καὶ Διονύσιος Ἑλληνικῷ σχήματι
[5, 2]	πρὸς βασιλέως, ὅτι κατ´ ἴχνος	ἐπηκολούθει	τῇ γυναικί, ἅμα δὲ καὶ
[5, 10]	ἐπὶ τὸν σταυρὸν ἀνέβαινον, ὃν	ἔπηξέ	μοι κατηγορία ψευδὴς ἐν Καρίᾳ
[5, 7]	Ἔνθεν ἑλὼν ὁ Μιθριδάτης φωνὴν	ἐπῆρε	καὶ ὥσπερ ἐπὶ θειασμοῦ θεοὶ"
[5, 10]	νῦν ἀπέθανες· ἐγὼ γὰρ ἔμελλον	ἐπὶ	βασιλέως αἱρεῖσθαι σέ. ἀκούσομαί σου,
[5, 2]	ἀνθρώπινον ἀλλά τι θεῖον, ὁποίαν	ἐπὶ	γῆς ἄλλην ἥλιος οὐχ ὁρᾷ·
[5, 7]	τῆς μοιχείας νόμος οὐκ ἔστιν	ἐπὶ	δούλων. ἀναγνώτω σοι πρῶτον τὸ
[5, 1]	Θήρωνος ὁμολογίαν καὶ Χαιρέου πλοῦν	ἐπὶ	ζήτησιν τῆς γυναικὸς ἅλωσίν τε
[5, 7]	Μιθριδάτης φωνὴν ἐπῆρε καὶ ὥσπερ	ἐπὶ	θειασμοῦ θεοὶ" φησὶ βασίλειοι ἐπουράνιοί
[5, 2]	ἔχουσιν ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´ ὑστεραίας	ἐπὶ	θύρας ἐλθὼν τὰς βασιλέως, ἠσπάσατο
[5, 3]	γνῶμαι καὶ τὰς ἐνδοξοτάτας ὠνόμαζον	ἐπὶ	κάλλει. χειροτονία δὲ ἦν ὡς
[5, 4]	τὴν δίκην παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ	ἐπὶ	πόλεμον τὸν μέγιστον. ἐσχίσθη δὲ
[5, 1]	εἰς Συρακούσας· ὡς δ´ ἧκεν	ἐπὶ	ποταμὸν Εὐφράτην, μεθ´ ὃν ἤπειρός
[5, 8]	σχῆμα τοῦ δικαστηρίου; ποῖος ποιητὴς	ἐπὶ	σκηνῆς παράδοξον μῦθον οὕτως εἰσήγαγεν;
[5, 8]	ὑμᾶς, ἀλλὰ συγχωρῶ παρασκευασαμένους ὑμᾶς	ἐπὶ	τὴν δίκην ἥκειν. δίδωμι δὲ
[5, 4]	ἀπηλλάγη. ~Παρασκευὴ οὖν ἐντεῦθεν ἐγίνετο	ἐπὶ	τὴν δίκην παρ´ ἑκατέρων ὥσπερ
[5, 3]	Διονυσίου. ἐξεχεῖτο δὲ πᾶσα Βαβυλὼν	ἐπὶ	τὴν θέαν καὶ τὸ πλῆθος
[5, 8]	περὶ ἀνδρός, μετὰ ἀνδρὸς ἥκειν	ἐπὶ	τὴν κρίσιν. Ἐξῄεσαν οὖν τοῦ
[5, 1]	βασιλέα, βασιλεὺς δὲ ἀμφοτέρους ἐκάλεσεν	ἐπὶ	τὴν κρίσιν, ταῦτα ἐν τῷ
[5, 8]	τῆς ὑστεραίας παρ´ ἐμοῦ λαβὼν	ἐπὶ	τὴν σατραπείαν τὴν ἰδίαν· Χαιρέας
[5, 2]	ἐπέβη, τὴν δὲ Καλλιρόην εἴασεν	ἐπὶ	τῆς ἁρμαμάξης καὶ συνεκάλυψε τὴν
[5, 1]	εἰς τοὔμπαλιν ὑποστροφῆς. στᾶσα δὲ	ἐπὶ	τῆς ἠϊόνος καὶ πάντας ἀναχωρῆσαι
[5, 10]	εὐτυχέστερον μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ	ἐπὶ	τὸν σταυρὸν ἀνέβαινον, ὃν ἔπηξέ
[5, 5]	ἂν ἔσχε φωνήν. ὥσπερ γὰρ	ἐπὶ	τραύματι ἐρωτικῷ τῆς παλαιᾶς ἐπιθυμίας
[5, 3]	καὶ πάλαι μὲν πάντες ἐθαύμαζον	ἐπὶ	τῷ κάλλει, κινδυνεύει δὲ ἐφ´
[5, 6]	ὑπεκρίνατο ζῆν καὶ πλάσας ἐπιστολὰς	ἐπὶ	τῷ ὀνόματι τῷ ἐκείνου πρὸς
[5, 6]	ἐκδικήσῃς τὴν ἀσέλγειαν καὶ ὕβριν,	ἐπὶ	τῶν ἄλλων δὲ κωλύσῃς. μείζονος
[5, 1]	λέγουσα τὴν γῆν κατεφίλησεν, εἶτα	ἐπιβᾶσα	τῆς πορθμίδος διεπέρασεν. ἦν μὲν
[5, 4]	παρὰ τοὺς νόμους εἰς γυναῖκα	ἐπιβουλευθείς,	καὶ ὃ μεῖζόν ἐστι, τοιαύτην.
[5, 6]	οὐ γὰρ περιεῖδες ἄνδρα ἰδιώτην	ἐπιβουλευθέντα	ὑπὸ ἡγεμόνος, ἀλλὰ ἐκάλεσας, ἵνα
[5, 2]	σὴ πόλις· κἀκεῖ δὲ τοὺς	ἐπιβουλεύοντας	ἐφυλάττου. τολμηρὲ καὶ τοῦ μέλλοντος
[5, 6]	ἀδύνατον ἔδοξε, τέχνην δὲ ἐξεῦρεν	ἐπιβουλῆς,	ὡς ᾤετο, πιθανωτάτην· τὸν γὰρ
[5, 5]	ἀκοῦσαί με δεῖ ῥημάτων; κάλλος	ἐπίβουλον,	εἰς τοῦτο μόνον ὑπὸ τῆς
[5, 6]	ἀλλὰ ξένος ἐμὸς καὶ φίλος,	ἐπίβουλος	ἐμοί, καὶ οὐκ εἰς ἄλλο
[5, 9]	ἐν Μιλήτῳ. ἀρχόμενος γὰρ τῆς	ἐπιθυμίας	μόνου τοῦ κάλλους ἐραστὴς ἦν,
[5, 5]	ἐπὶ τραύματι ἐρωτικῷ τῆς παλαιᾶς	ἐπιθυμίας	σφοδροτέραν αὖθις ἐλάμβανε πληγήν. ~Ἤρξατο
[5, 7]	μάτην ἐμεμψάμην αὐτόν. ἂν δὲ	ἐπιμείνῃς,	μετανοήσεις· κατὰ σαυτοῦ τὴν ψῆφον
[5, 9]	φύσεως εὐστάθειαν καὶ διὰ παιδείας	ἐπιμέλειαν,	τὸ δὲ παράδοξον τῆς συμφορᾶς
[5, 8]	ἐν δὲ τῷ μεταξὺ Καλλιρόης	ἐπιμελήσεται	Στάτειρα ἡ ἐμὴ γυνή· οὐ
[5, 6]	ἀλλ´ ἀσελγὴς ὤφθη καὶ τυραννικός.	ἐπιστάμενος	δὲ τὴν σωφροσύνην καὶ φιλανδρίαν
[5, 5]	ὁ θεῖος ποιητὴς τὴν Ἑλένην	ἐπιστῆναί	φησι τοῖς ἀμφὶ Πρίαμον καὶ
[5, 4]	ὑπελάμβανε· Διονύσιος μὲν θαρρῶν ταῖς	ἐπιστολαῖς	αἷς ἔγραψε Μιθριδάτης πρὸς Καλλιρόην
[5, 4]	βασιλεὺς ἐκέλευσε τὸν γραμματέα τὰς	ἐπιστολὰς	ἀναγνῶναι, τήν τε Φαρνάκου καὶ
[5, 6]	Χαιρέαν ὑπεκρίνατο ζῆν καὶ πλάσας	ἐπιστολὰς	ἐπὶ τῷ ὀνόματι τῷ ἐκείνου
[5, 4]	σχήματι Μιλησίαν στολὴν ἀμπεχόμενος, τὰς	ἐπιστολὰς	τῇ χειρὶ κατέχων. ἐπεὶ δὲ
[5, 6]	ἄλλων θεῶν φανερὰς ἐποίησε τὰς	ἐπιστολάς·	τοὺς γὰρ δούλους μετὰ τῶν
[5, 6]	ἀνίστησι τοὺς νεκρούς. παύομαι τὴν	ἐπιστολὴν	ἀναγνούς, ἣν οὗτος διὰ τῶν
[5, 7]	νόμοι τῶν ἔργων λαμβάνουσι. προφέρεις	ἐπιστολήν.	ἐδυνάμην εἰπεῖν οὐ γέγραφα· χεῖρα
[5, 4]	πρόφασιν ἔσχον οἱ φίλοι τὴν	ἐπιστολήν·	ἐκλήθη γὰρ ὡς ἀναγκαία. πῶς
[5, 2]	Καλλιρόην ἐγκαλοῦμαι· τὴν γὰρ σὴν	ἐπιστολήν,	ἣν ἔγραψας πρὸς τὴν γυναῖκα,
[5, 4]	τὸ πρᾶγμα. ἀναγνωσθείσης δὲ τῆς	ἐπιστολῆς	ἔπαινος ἐξερράγη πολὺς τὴν σωφροσύνην
[5, 4]	δ´ αὐτὴν ἀναγκαίαν διὰ τῆς	ἐπιστολῆς	καὶ ἔγραψας παρεῖναι, καὶ πάρεστι.
[5, 1]	φωράσας δὲ τοῦτο Διονύσιος ἐξ	ἐπιστολῶν	διέβαλεν αὐτὸν πρὸς Φαρνάκην, ἐκεῖνος
[5, 6]	τοὺς γὰρ δούλους μετὰ τῶν	ἐπιστολῶν	ἔπεμψε πρὸς ἐμὲ Βίας ὁ
[5, 3]	αὐτῶν ὦ δέσποινα, γύναιον Ἑλληνικὸν	ἐπιστρατεύεται	ταῖς ἡμετέραις οἰκείαις, ἃς καὶ
[5, 1]	ὁδοιπορίαν αὐτοῖς παρεσκεύασεν ἡ τῶν	ἐπιχωρίων	φιλοφρόνησις· δῆμος παρέπεμπεν εἰς δῆμον,
[5, 6]	ἐχρῆν, εἰ καί τις ἄλλος	ἐπλημμέλησεν	εἰς ἡμᾶς, αὐτὸν βοηθεῖν, εἰ
[5, 10]	οὐκ ἔμελλες; τί δὲ πατέρα	ἐποίεις	τὸν οὐδὲ ἄνδρα ὄντα; μεταξὺ
[5, 2]	ὁ δὲ Μιθριδάτης δι´ Ἀρμενίας	ἐποιεῖτο	τὴν πορείαν σφοδροτέραν, μάλιστα μὲν
[5, 5]	Θυμοίτην δημογέρουσιν· ὀφθεῖσα δὲ θάμβος	ἐποίησε	καὶ σιωπήν, πάντες δ´ ἠρήσαντο
[5, 6]	πρόνοια τῶν ἄλλων θεῶν φανερὰς	ἐποίησε	τὰς ἐπιστολάς· τοὺς γὰρ δούλους
[5, 7]	καὶ ἀκόλαστος καὶ ἀσελγὴς ἐτύγχανον,	ἐποίησεν	ἄν με βελτίω τὸ παρὰ
[5, 5]	ὑπόθεσιν. τότε μου τὴν διαβολὴν	ἐπόμπευσας	τάφῳ, νῦν δὲ βασιλικῷ δικαστηρίῳ.
[5, 7]	ἐπὶ θειασμοῦ θεοὶ" φησὶ βασίλειοι	ἐπουράνιοί	τε καὶ ὑποχθόνιοι, βοηθήσατε ἀνδρὶ
[5, 1]	καὶ Θήρων· ἡ Ἑρμοκράτους θυγάτηρ	ἐπράθην	καί, τὸ τῆς ἀφιλίας μοι
[5, 6]	δίκαιον, τὰ μετὰ ταῦτα οὐκ	ἔπραξεν	οὔτε ὡς φίλος οὔτε ὡς
[5, 9]	καὶ τοῦτο πάσαις ταῖς ἡμέραις	ἐπράττετο	μετὰ σπουδῆς, ὥστε πολυανθρωποτέραν γενέσθαι
[5, 7]	τάφου; ἀλλὰ’ φησὶν ἐλευθέραν οὖσαν	ἐπριάμην.	οὐκοῦν ἀνδραποδιστὴς εἶ σὺ καὶ
[5, 1]	Σικελίας, πλεύσαντες δὲ εἰς Ἰωνίαν	ἐπώλησαν	Διονυσίῳ, καὶ τὸν ἔρωτα τὸν
[5, 9]	τῆς ἐπιθυμίας μόνου τοῦ κάλλους	ἐραστὴς	ἦν, τότε δὲ πολλὰ προσεξῆπτε
[5, 6]	μείζονος δὲ τιμωρίας ἄξιον τὸ	ἔργον	γέγονε καὶ διὰ τὸν ποιήσαντα.
[5, 7]	δὲ τιμωρίας οἱ νόμοι τῶν	ἔργων	λαμβάνουσι. προφέρεις ἐπιστολήν. ἐδυνάμην εἰπεῖν
[5, 1]	φυγὴν θάλασσα καὶ Θήρων· ἡ	Ἑρμοκράτους	θυγάτηρ ἐπράθην καί, τὸ τῆς
[5, 5]	ἵνα μου πλησθήσῃ τῶν διαβολῶν.	Ἑρμοκράτους	θυγάτηρ κρίνεται καὶ τὸν πατέρα
[5, 8]	δὲ ἑαυτήν. ἀνάξιος εἶ τῆς	Ἑρμοκράτους	θυγατρός. σὺ μᾶλλον ὁ παρὰ
[5, 8]	γάρ με δεῖ τῆς θυγατρὸς	Ἑρμοκράτους	τοῦ καταπολεμήσαντος Ἀθηναίους τοὺς ἐμοί
[5, 1]	ὡς ἔσπευδεν ἀλλήλοις ἀποδοῦναι τοὺς	ἐρῶντας,	φωράσας δὲ τοῦτο Διονύσιος ἐξ
[5, 9]	τότε δὲ πολλὰ προσεξῆπτε τὸν	ἔρωτα,	συνήθεια καὶ τέκνων εὐεργεσία καὶ
[5, 1]	Ἰωνίαν ἐπώλησαν Διονυσίῳ, καὶ τὸν	ἔρωτα	τὸν Διονυσίου καὶ τὴν Καλλιρόης
[5, 1]	τὸν γάμον, καὶ ὡς δι´	ἐρωτικὴν	ζηλοτυπίαν Χαιρέου πλήξαντος αὐτὴν ἔδοξε
[5, 5]	φωνήν. ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τραύματι	ἐρωτικῷ	τῆς παλαιᾶς ἐπιθυμίας σφοδροτέραν αὖθις
[5, 10]	γάρ σε μητρὸς κληρονομίαν καὶ	ἔρωτος	ἀτυχοῦς ὑπόμνημα. παιδίον μὲν εἶ,
[5, 10]	ἄχρι τῆς κρίσεως μάχην βραβεύων	ἔρωτος	καὶ λογισμοῦ, Χαιρέαν δὲ πένθος
[5, 7]	σὲ μοιχὸν εὑρήσει. Ταῦτα εἰπὼν	ἐσίγησεν·	ἅπαντες δὲ εἰς Διονύσιον ἀπέβλεψαν
[5, 2]	πρόσωπον. εἶτα ἔλεγε κλάων ἐγγύς	ἐσμεν,	ὦ Καλλιρόη, καὶ οὐχ ὁρῶμεν
[5, 1]	δυνήσεται, καὶ διὰ τοῦτο ἕκαστος	ἔσπευδε	ξενίας διδόναι ἢ πάντως τινὰ
[5, 1]	Χαιρέαν μέλλοντα ἀποθνήσκειν καὶ ὡς	ἔσπευδεν	ἀλλήλοις ἀποδοῦναι τοὺς ἐρῶντας, φωράσας
[5, 3]	τὴν θέαν καὶ τὸ πλῆθος	ἐστενοχώρει	τὰς πύλας. ἐν δὲ τῷ
[5, 10]	νικῶ· σύ με Καλλιρόης μᾶλλον	ἔστερξας.	ἀναβαίνοντος αὐτοῦ καὶ τῷ αὐχένι
[5, 5]	καὶ τὴν τῶν γάμων ἡμέραν·	ἐστεφανωμένην	τὴν πόλιν ὅλην καὶ προπεμπομένην
[5, 9]	γύναι, καὶ παῦσαι δακρύουσα· χρηστός	ἐστι	βασιλεύς. ἕξεις ἄνδρα ὃν θέλεις·
[5, 8]	ἡ ἐμὴ γυνή· οὐ γάρ	ἐστι	δίκαιον μέλλουσαν αὐτὴν κρίνεσθαι περὶ
[5, 2]	πρὸς ἑαυτὸν οὐκέτι ταῦτα Μίλητός	ἐστι,	Διονύσιε, ἡ σὴ πόλις· κἀκεῖ
[5, 6]	ὁ δὲ ἐμὸς λόγος σαφής	ἐστι	καὶ σύντομος. ἀνήρ εἰμι Καλλιρόης
[5, 1]	ποταμὸν Εὐφράτην, μεθ´ ὃν ἤπειρός	ἐστι	μεγάλη, ἀφετήριον εἰς τὴν βασιλέως
[5, 6]	λόγισαι δέ, βασιλεῦ, πῶς ἀναίσχυντός	ἐστι	μοιχός, ὅπου καὶ νεκροῦ καταψεύδεται.
[5, 6]	πάλαι τεθνεῶτος, οὗ καὶ τάφος	ἐστὶ	παρ´ ἡμῖν. Μιθριδάτης οὖν ἐν
[5, 9]	ἔκπληξιν αὐτῆς Καλλιρόη" φησὶν αὕτη	ἐστί·	πέπομφε δὲ αὐτὴν βασιλεύς, ἵνα
[5, 2]	ἥλιος οὐχ ὁρᾷ· φύσει δέ	ἐστι	τὸ βάρβαρον γυναιμανές, ὥστε πᾶσα
[5, 4]	γυναῖκα ἐπιβουλευθείς, καὶ ὃ μεῖζόν	ἐστι,	τοιαύτην. οὐ μὴν οὐδ´ ἡ
[5, 2]	ἐξελθὼν ὁ εὐνοῦχος ἀπεκρίνατο ὅτι	ἔστι	βασιλεῖ βουλομένῳ Μιθριδάτην μηδὲν ἀδικεῖν·
[5, 4]	κυρία τῶν ἡμερῶν, ἐκαθέσθη βασιλεύς.	ἔστι	δὲ οἶκος ἐν τοῖς βασιλείοις
[5, 7]	τοσαύτας πόλεις πεπιστεῦσθαι. τίς οὕτως	ἐστὶν	ἀνόητος, ἵνα ἕληται τὰ τηλικαῦτα
[5, 7]	Διονυσίου στὰς εἶπον βασιλεῖ τίς	ἐστιν	ἐξ ἡμῶν μοιχός. ~Ἔτι δὲ
[5, 7]	δὲ τῆς μοιχείας νόμος οὐκ	ἔστιν	ἐπὶ δούλων. ἀναγνώτω σοι πρῶτον
[5, 5]	ἔδει πρῶτον εἰπεῖν, οὐκ ἂν	ἔσχε	φωνήν. ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τραύματι
[5, 7]	ἔζησα σωφρόνως καὶ πρώτην ταύτην	ἔσχηκα	διαβολήν· εἰ δέ γε καὶ
[5, 4]	ὥσπερ ἐπὶ πόλεμον τὸν μέγιστον.	ἐσχίσθη	δὲ τὸ πλῆθος τῶν βαρβάρων
[5, 4]	αἰδουμένου δὲ κελεῦσαι βασιλέως πρόφασιν	ἔσχον	οἱ φίλοι τὴν ἐπιστολήν· ἐκλήθη
[5, 4]	ἢ νύκτες Ἐλευσίνιαι προσδοκίαν τοσαύτης	ἔσχον	σπουδῆς; Ἐπεὶ δὲ ἧκεν ἡ
[5, 1]	νησιῶτις, ὅπου μηκέτι θάλασσα. ποίαν	ἔτ´	ἐλπίσω ναῦν ἐκ Σικελίας καταπλέουσαν;
[5, 4]	ἡμέραις Πέρσαι καὶ Περσίδες οὐδὲν	ἕτερον	διελάλουν ἢ τὴν δίκην ταύτην,
[5, 10]	περὶ τῆς ἐμῆς ἀγωνίζομαι πρὸς	ἕτερον,	καί, τὸ τούτου χαλεπώτερον, οὐκ
[5, 10]	γυναῖκα γάρ σε καλῶ, κἂν	ἕτερον	φιλῇς. ἐγὼ δὲ ἀπέρχομαι καὶ
[5, 2]	σώφρονι Σπάρτῃ τὴν Ἑλένην οὐκ	ἐτήρησεν,	ἀλλὰ παρευδοκίμησε καὶ βασιλέα βάρβαρος
[5, 8]	τίς ἐστιν ἐξ ἡμῶν μοιχός.	~Ἔτι	δὲ λέγοντος (οὕτω γὰρ ἦν
[5, 3]	προσῆλθεν. οὔκουν δυνατὸν ἦν αὐτὴν	ἔτι	μένειν κεκαλυμμένην, ἀλλ´ ὁ Διονύσιος
[5, 9]	κέκμηκας γάρ, ὡς ὁρῶ, καὶ	ἔτι	τὴν ψυχὴν ἔχεις τεταραγμένην. ἡδέως
[5, 9]	Ἀφροδίτην ἐφεστάναι, καὶ γὰρ ἐξαιρέτως	ἐτίμα	τὴν θεόν· ἡ δὲ προσεκύνησεν.
[5, 6]	σοι τῆς τιμῆς, βασιλεῦ, ἣν	ἐτίμησας	κἀμὲ καὶ σωφροσύνην καὶ τοὺς
[5, 2]	καὶ δυνατώτατος πρῶτον μὲν δώροις	ἐτίμησεν,	εἶτα ἀπάγγειλον" εἶπε βασιλεῖ· Μιθριδάτης
[5, 7]	γε καὶ ἀκόλαστος καὶ ἀσελγὴς	ἐτύγχανον,	ἐποίησεν ἄν με βελτίω τὸ
[5, 4]	ταῖς οἰκείαις φθονοῦσαι τὴν ξένην	εὐδοκιμῆσαι	συνηύχοντο. τὴν νίκην δὲ ἑκάτερος
[5, 9]	τὸν ἔρωτα, συνήθεια καὶ τέκνων	εὐεργεσία	καὶ ἀχαριστία καὶ ζηλοτυπία καὶ
[5, 2]	ὀφθῇς. ταύτην ἀπαιτῶ σε τῆς	εὐεργεσίας	τὴν ἀνταμοιβήν· ἀπόκρυψον σεαυτόν· μήτε
[5, 10]	ἐκέλευσε Πολυχάρμῳ παραπέμψαι Μιθριδάτην, ὡς	εὐεργέτην	ἀμφοῖν· μόνος δὲ γενόμενος ἧψε
[5, 6]	Διονύσιος παρώξυνε τοὺς ἀκούοντας καὶ	εὐθὺς	εἶχε τὴν ψῆφον. θυμωθεὶς δὲ
[5, 4]	τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐπ´	εὐμορφίᾳ	μέγα φρονοῦν ἐφθόνει τῇ Καλλιρόῃ
[5, 5]	ἄλλοι ἐπὰν εἰς δικαστήριον εἰσίωσιν,	εὔνοιαν	εὔχονται καὶ χάριν, ἐγὼ δὲ
[5, 4]	Διονύσιος δὲ τὸ δημοτικὸν εἶχεν	εὔνουν·	ἐδόκει γὰρ ἀδικεῖσθαι παρὰ τοὺς
[5, 9]	καὶ πᾶσαν ἀφεῖσα γυναικείαν φιλονεικίαν	εὐνουστέρα	τῇ Καλλιρόῃ διὰ τὴν τιμὴν
[5, 9]	ἢ πρόσθεν. ~Τὴν δὲ Καλλιρόην	εὐνοῦχοι	παραλαβόντες ἤγαγον πρὸς τὴν βασιλίδα,
[5, 3]	ἀφῖχθαι Διονύσιον, ἐκέλευσεν Ἀρταξάτην τὸν	εὐνοῦχον	ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν ἐχρῆν μέν
[5, 2]	ὥστε καὶ ἤρετο Ἀρταξάτην τὸν	εὐνοῦχον	εἰ πάρεστιν ἡ Μιλησία. Διονύσιον
[5, 2]	τοὺς ὁμοτίμους, Ἀρταξάτην δὲ τὸν	εὐνοῦχον	ὃς μέγιστος ἦν παρὰ βασιλεῖ
[5, 2]	οὐ πολὺ δὲ ἐξελθὼν ὁ	εὐνοῦχος	ἀπεκρίνατο ὅτι ἔστι βασιλεῖ βουλομένῳ
[5, 9]	ἡ δὲ προσεκύνησεν. ὁ δὲ	εὐνοῦχος	νοήσας τὴν ἔκπληξιν αὐτῆς Καλλιρόη"
[5, 7]	βοηθήσατε ἀνδρὶ ἀγαθῷ, πολλάκις ὑμῖν	εὐξαμένῳ	δικαίως καὶ θύσαντι μεγαλοπρεπῶς· ἀπόδοτέ
[5, 7]	σοφίσμασι καὶ ἀξιοπίστοις ἀπειλαῖς, οὐδ´	εὑρεθήσεταί	ποτε Διονύσιος συκοφαντῶν. Ἔνθεν ἑλὼν
[5, 7]	ἐμὲ βασιλεὺς ἀλλὰ σὲ μοιχὸν	εὑρήσει.	Ταῦτα εἰπὼν ἐσίγησεν· ἅπαντες δὲ
[5, 10]	τῶν ὑποχθονίων θεῶν ἠσέβησα, ἵνα	εὕρω	μοι νεκρὸν ἀντεραστήν, οὗ τάφον
[5, 5]	καὶ τῆς Ἀσίας καὶ τῆς	Εὐρώπης	γέγονα. ποίοις ὀφθαλμοῖς ὄψομαι τὸν
[5, 7]	ἀπόδοτέ μοι τὴν ἀμοιβὴν τῆς	εὐσεβείας	συκοφαντουμένῳ· χρήσατέ μοι κἂν εἰς
[5, 9]	συμβαίνοντα γενναίως διά τε φύσεως	εὐστάθειαν	καὶ διὰ παιδείας ἐπιμέλειαν, τὸ
[5, 10]	καὶ μέλλων ἐπ´ αὐτὸν ἀναβαίνειν	εὐτυχέστερον	μὲν" εἶπεν ἀπέθνησκον, εἰ ἐπὶ
[5, 10]	καὶ ἀλλότριος ἤδη. σὺ μὲν	εὐτυχοίης,	ὦ γύναι· γυναῖκα γάρ σε
[5, 10]	κλάων τέκνον ἄθλιον, πρότερον μὲν	εὐτυχῶς	δοκοῦν μοι γεγονέναι, νῦν δὲ
[5, 1]	λοιπὸν οἶκος καὶ τάφος. ἅπαξ,	Εὐφρᾶτα,	μέλλω σε διαβαίνειν· φοβοῦμαι γὰρ
[5, 1]	ὡς πρότερον Συρακούσας· ὑπὲρ τὸν	Εὐφράτην	ἀπάγομαι καὶ βαρβάροις ἐγκλείομαι μυχοῖς
[5, 1]	ὡς δ´ ἧκεν ἐπὶ ποταμὸν	Εὐφράτην,	μεθ´ ὃν ἤπειρός ἐστι μεγάλη,
[5, 8]	δάκρυα, χαρά, θάμβος, ἔλεος, ἀπιστία,	εὐχαί.	Χαιρέαν ἐμακάριζον, Μιθριδάτῃ συνέχαιρον, συνελυποῦντο
[5, 5]	ἐπὰν εἰς δικαστήριον εἰσίωσιν, εὔνοιαν	εὔχονται	καὶ χάριν, ἐγὼ δὲ φοβοῦμαι
[5, 8]	οὐκ ἔξωθεν ἐκάλει τὴν κρίσιν	ἐφ´	αὑτόν, ἀλλὰ σχεδὸν μέρος οὖσαν
[5, 3]	ἐπὶ τῷ κάλλει, κινδυνεύει δὲ	ἐφ´	ἡμῶν ἡ δόξα τῶν Περσίδων
[5, 1]	μέχρι Συρίας καὶ Κιλικίας κούφως	ἔφερε	τὴν ἀποδημίαν· καὶ γὰρ Ἑλλάδος
[5, 9]	τῆς κλίνης ἀνέθορε δόξασα Ἀφροδίτην	ἐφεστάναι,	καὶ γὰρ ἐξαιρέτως ἐτίμα τὴν
[5, 4]	καὶ πάντες εἰς ἐκεῖνον ἀπέβλεψαν·	ἔφη	δὲ Μιθριδάτης οὐ προλαμβάνω" φησί,
[5, 2]	δὲ γενόμενος ἐκάλεσε Χαιρέαν καὶ	ἔφη	πρὸς αὐτὸν ἐγὼ καίομαι καὶ
[5, 2]	καὶ μᾶλλον ἐνεπίμπρατο, στενάξας δὲ	ἔφη	πρὸς ἑαυτὸν οὐκέτι ταῦτα Μίλητός
[5, 4]	ἀναγκαία. πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον"	ἔφη	τις ἐξ Ἰωνίας μὲν ἐλθεῖν,
[5, 5]	καὶ καλέσασα Πλαγγόνα (Διονύσιος γὰρ	ἔφθη	προεξαναστάς, ἵνα μελετήσῃ τὴν δίκην)
[5, 4]	αὐτῶν ἐπ´ εὐμορφίᾳ μέγα φρονοῦν	ἐφθόνει	τῇ Καλλιρόῃ καὶ ἤθελεν αὐτὴν
[5, 1]	τὸ τῆς ἀφιλίας μοι βαρύτερον,	ἐφιλήθην,	ἵνα ζῶντος Χαιρέου ἄλλῳ γαμηθῶ.
[5, 6]	μηδὲ καλέσαι· τότε μὲν γὰρ	ἐφοβοῦντο	πάντες, ὡς κολασθησομένης τῆς ἀσελγείας,
[5, 2]	πόλις· κἀκεῖ δὲ τοὺς ἐπιβουλεύοντας	ἐφυλάττου.	τολμηρὲ καὶ τοῦ μέλλοντος ἀπροόρατε,
[5, 10]	καὶ τῆς Ἰωνίας ἀπόλαυε πολυτελείας.	ἔχε	ὃν θέλεις. ἀλλὰ νῦν ἀληθῶς
[5, 8]	καὶ Διονύσιος λεγέτωσαν ἑκάτερος ἅπερ	ἔχει	δίκαια περὶ τῆς γυναικός· προνοεῖσθαι
[5, 5]	καὶ τὸν πατέρα συνήγορον οὐκ	ἔχει·	οἱ μὲν γὰρ ἄλλοι ἐπὰν
[5, 1]	πάντως τινὰ χάριν εἰς αὐτὴν	ἔχειν	ἀποκειμένην. ~Καὶ οἱ μὲν ἦσαν
[5, 9]	τὴν βασιλίδα, νομίζουσαι πολλὴν ἐξουσίαν	ἔχειν	Καλλιρόην ἰδεῖν. ἡ δὲ Στάτειρα
[5, 4]	ἑκάτερος αὐτῶν ἐν ταῖς χερσὶν	ἔχειν	ὑπελάμβανε· Διονύσιος μὲν θαρρῶν ταῖς
[5, 2]	φησι γεγραφέναι καὶ μοιχείας ἀπόδειξιν	ἔχειν	ὑπολαμβάνει· πέπεισται γὰρ σὲ τεθνάναι,
[5, 7]	οὐ γέγραφα· χεῖρα ἐμὴν οὐκ	ἔχεις·	Καλλιρόην Χαιρέας ζητεῖ· κρῖνε τοίνυν
[5, 9]	ὁρῶ, καὶ ἔτι τὴν ψυχὴν	ἔχεις	τεταραγμένην. ἡδέως ἡ Καλλιρόη τοῦτο
[5, 8]	τοὺς ἐμοί τε καὶ Πέρσαις	ἐχθίστους.	ῥηθείσης δὲ τῆς ἀποφάσεως Μιθριδάτης
[5, 6]	τὸν ποιήσαντα. Μιθριδάτης γάρ, οὐκ	ἐχθρὸς	ὢν ἀλλὰ ξένος ἐμὸς καὶ
[5, 9]	ἀφῶμεν αὐτήν· διάκειται γὰρ πονήρως·	ἔχομεν	δὲ τέσσαρας ἡμέρας καὶ βλέπειν
[5, 3]	συγκεκαλυμμένη, οἱ δὲ ἄνθρωποι, μηκέτι	ἔχοντες	Καλλιρόην ὁρᾶν, κατεφίλουν τὸν δίφρον.
[5, 2]	πάντες γὰρ οἱ σατράπαι σταθμοὺς	ἔχουσιν	ἀποδεδειγμένους· τῆς δ´ ὑστεραίας ἐπὶ
[5, 6]	καὶ ψυχῆς, τὴν γυναῖκα· ὃν	ἐχρῆν,	εἰ καί τις ἄλλος ἐπλημμέλησεν
[5, 3]	τὸν εὐνοῦχον ἀπαγγεῖλαι πρὸς αὐτὸν	ἐχρῆν	μέν σε κατηγοροῦντα ἀνδρὸς ἀρχὴν
[5, 10]	μοι γεγονέναι, νῦν δὲ ἀκαίρως·	ἔχω	γάρ σε μητρὸς κληρονομίαν καὶ
[5, 10]	μοι νεκρὸν ἀντεραστήν, οὗ τάφον	ἔχω;	δέσποινα Ἀφροδίτη, σύ με ἐνήδρευσας,
[5, 6]	Διονύσιος τῶν λόγων οὕτως χάριν	ἔχω	σοι τῆς τιμῆς, βασιλεῦ, ἣν
[5, 4]	Χαιρέαν προσεδόκα) Μιθριδάτης δὲ Χαιρέαν	ἔχων	δεῖξαι πέπειστο ἁλῶναι μὴ δύνασθαι.
[5, 7]	μοιχείαν ἐγκαλεῖ, καὶ πρᾶξιν οὐκ	ἔχων	εἰπεῖν ἀναγινώσκει γραμμάτια κενά. τὰς
[5, 6]	τούτου γὰρ ἐν Μιλήτῳ παρόντος	ἐχώσαμεν	ἐκείνῳ τὸν τάφον, καὶ συνεπένθησεν
[5, 9]	δὲ ἀπῄεσαν καὶ τῆς ὑστεραίας	ἕωθεν	ἀφικνοῦνται· καὶ τοῦτο πάσαις ταῖς
[5, 8]	δῶρα καὶ τὴν νύκτα καταμείνας	ἕωθεν	εἰς Καρίαν ἐξώρμησε λαμπρότερος ἢ
[5, 4]	σιγῆς καὶ δέους. τότε οὖν	ἕωθεν	μὲν πρῶτος ἧκε Μιθριδάτης, δορυφορούμενος
[5, 5]	ἱλαράν, ὥσπερ προμαντευομένη τὰ μέλλοντα.	Ἕωθεν	οὖν ὠθισμὸς ἦν περὶ τὰ
[5, 2]	γέγονεν ἤδη, καὶ οὔπω βασιλεὺς	ἑώρακεν	αὐτήν. μία τοίνυν σωτηρίας ἐλπὶς