HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Discours aux jeunes sur l'utilité qu'ils peuvent retirer de la lecture des livres profanes

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

υ = 98 formes différentes pour 218 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[5]   ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους καὶ πόνους

[4]   δὴ κἀνταῦθα τοῖς μὴ τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον τῶν τοιούτων

[6]   ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ τὸ

[9]   φρονεῖν ἢ τῷ εἰδέναι αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ Σωκράτους

[9]   διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος πλουσίου

[9]   γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ

[5]   δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ μέτρου· ὅτι νέῳ ὄντι τῷ

[3]   τοίνυν καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ

[8]   αὐτὸν ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς

[2]   τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ τι

[8]   ἀφεὶς ἐν ταῖς παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ

[5]   καὶ αὐτῷ τὴν διάνοιαν προσεκτέον· οὐ γὰρ ἀπόβλητος ὁ ἀνήρ. Ἔχει

[8]   τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν μὲν χειρωνακτῶν

[8]   εἶναι παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ

[9]   σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν τῷ σώματι δουλευτέον,

[9]   κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος

[5]   εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον·

[2]   προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τὰς

[4]   ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας

[10]   οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι

[10]   καὶ σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου προσθήκην ἢ

[5]   Τὰ μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἢ καὶ

[2]   οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων

[7]   αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη

[8]   εἶναι κατὰ τὸ σῶμα; Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ Τιμόθεος τὴν

[5]   τοιούτοις τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά

[3]   παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος.

[8]   ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο οὐ μικρὸν τῷ γε νοῦν ἔχοντι)

[4]   τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν δικαστηρίοις,

[8]   πάλιν γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´

[2]   οὐχ οἷόν τε, ἐν ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν σκιαῖς

[5]   φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ

[9]   εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ

[7]   ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς

[2]   ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος,

[7]   ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν

[9]   πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη πρὶν

[4]   ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας

[9]   τοῖς τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ

[2]   σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς,

[8]   ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ

[9]   συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος,

[4]   δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς

[8]   τε ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε

[2]   ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ τὴν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ τις

[10]   λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς

[3]   καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ

[2]   ἀγώνων μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ οὗ πάντα ποιητέον ἡμῖν καὶ πονητέον

[10]   μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ

[8]   πόνοις, πολλὰς δὲ πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ τὴν

[3]   οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν ἡ γνῶσις

[9]   ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς

[7]   δὲ τοῦ Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ τοὺς διώκοντας ὑπομένειν καὶ

[9]   τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου δ´

[1]   καθισταμένοις τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε

[8]   συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες τὰ

[6]   τὸ πλέον ἔχειν πρὸ τοῦ δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε

[4]   καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διός, ὡς

[6]   πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς ὅ

[4]   ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ

[2]   ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν

[8]   Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει τε

[8]   τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν

[9]   ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν,

[5]   Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν

[5]   Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν

[7]   τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν τι οἷον

[9]   δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ

[7]   τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν

[10]   Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου

[1]   ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν

[9]   κολάζειν αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ θηρίου τὰς ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς

[9]   τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος

[10]   σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου προσθήκην ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν

[9]   εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ

[9]   μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν

[8]   μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος, ὃς χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν

[7]   ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´ ὅρκου τριῶν ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ

[7]   πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον

[9]   ὅς γε καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων

[9]   ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς

[2]   μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω δὴ

[1]   εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν εἰς διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ τοῖς ἐλλογίμοις τῶν

[9]   ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ περιττὰ φοράν,

[8]   λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες

[9]   πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ ἂν δέοι ταπεινόν τι καὶ

[7]   εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι τοὺς τηλικούτους

[8]   ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει; Πολλοῦ μέντ´ ἂν ἄξιον ἦν ἡ

[9]   πρὸς οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς εἰς τὸ πρόσω φορᾶς

[2]   ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ τὴν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι

[9]   καὶ Διογένους ἄγαμαι τὴν πάντων ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε

[9]   κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί

[8]   πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων

[6]   θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη τοιοῦτος

[7]   συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί δὲ ἦν ὃ

[8]   ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν βίον ἄνω

[7]   μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον

[5]   Ὡς δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα

[5]   εἶναι θεὸν γενέσθαι, ὡς ὁ ἐκείνου λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα

[8]   ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων,

[8]   πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς

[8]   πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ

[10]   Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ ταῦτα καὶ πόνου δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´

[5]   δύσβατος καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα

[8]   καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ μέντοι

[5]   πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς

[10]   ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου

[10]   γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις τελειότερον

[9]   Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα που λέγων τῷ Παύλῳ, ὃς παραινεῖ

[5]   Καὶ μὴν καὶ ὁ Κεῖός που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ

[3]   ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν ἀρετὴ

[9]   ἂν ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ δήπου τὴν χρείαν τοῖς τῆς φύσεως

[8]   δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες

[8]   εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει,

[8]   τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ

[6]   ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη

[7]   Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους

[2]   πρόϊμεν ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ

[8]   εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον

[5]   πόνους καὶ κινδύνους, διὰ πάσης ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ

[7]   Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ

[9]   φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων τινὰ

[6]   αὐτῷ τὴν λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα

[5]   ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ μέτρου· ὅτι νέῳ ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ

[9]   ὅσῳπερ ἂν πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ ἴσου δέονται ἢ καὶ πλείονος πρὸς

[7]   παύσειν χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων

[5]   ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ τῆς χέρσου γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει τῶν

[9]   εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς

[8]   Πολυδάμας γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα

[9]   τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς

[7]   διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου

[5]   ὁ λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ

[4]   λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν,

[2]   μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ

[3]   διάφορον οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας

[6]   οἷς πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς

[4]   ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι

[8]   κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει

[9]   τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις

[8]   ἐστί τι πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ

[6]   καὶ τὸ πλέον ἔχειν πρὸ τοῦ δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν

[7]   τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου,

[6]   καὶ τὸ δοκεῖν ἀγαθὸς πρὸ τοῦ εἶναι διώξεται; Ἀλλ´ οὗτός ἐστιν

[2]   ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν ἀγώνων τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους.

[2]   ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα

[8]   κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες

[9]   ἀλλ´ ὅσῳπερ ἂν πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ ἴσου δέονται ἢ καὶ πλείονος

[9]   κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν

[2]   εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω

[8]   χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους,

[8]   τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα

[7]   ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός,

[4]   ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διός,

[9]   μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν τοῦ κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν,

[10]   τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς

[9]   ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ

[4]   ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν

[9]   τοὺς δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας,

[9]   ἀφορμήν. Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν σώματος, ὡς ἂν κάλλιστα

[9]   δ´ ἄν τις εἴποι περὶ τοῦ μὴ χρῆναι τὰς ἐν ἁφῇ

[9]   ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα

[5]   τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι

[8]   ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα,

[3]   διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν

[8]   γῆν, εἴτε καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς

[10]   διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον μὲν

[7]   τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ

[8]   Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος, ὃς χαλεπὸν ἔφησεν

[5]   Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ

[9]   ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον

[9]   ὃ μᾶλλον φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ

[9]   φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ

[8]   δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις

[7]   εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος.

[9]   ὕβρει φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων

[9]   διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ

[5]   ἣν ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς

[5]   οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ

[7]   φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ τοῦ Σωκράτους ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι,

[9]   αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα

[9]   Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς

[9]   ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν

[9]   ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς

[9]   ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ

[9]   Παύλῳ, ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι τοῦ σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν

[9]   Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν

[5]   καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ τέλους. Καὶ μέντοι, καὶ εἴ

[8]   τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται.

[9]   καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι

[7]   γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ

[10]   γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´

[4]   μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διός, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ

[10]   Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια

[5]   τινος ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ ποίησις

[5]   τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα

[10]   περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου τὴν ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς

[9]   οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν ἐγίγνετο

[2]   ἀλλὰ πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν

[9]   ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ

[9]   ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον

[9]   κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ

[5]   ὁ Κεῖός που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν

[1]   ἄριστον μὲν εἶναι τὸν παρ´ ἑαυτοῦ τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ

[1]   συγγινομένοις ὑμῖν, αὐτός τι παρ´ ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι φημί. Τοῦτο μὲν

[9]   τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι

[9]   ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ

[5]   μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν

[5]   αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον, τοσούτου δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα,

[7]   καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε, τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ

[9]   μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´

[2]   πονητέον εἰς δύναμιν ἐπὶ τὴν τούτου παρασκευήν, καὶ ποιηταῖς καὶ λογοποιοῖς

[2]   ὃ τὴν συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ προγόνων περιφάνειαν,

[3]   εἰκόνος ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ

[8]   ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν

[6]   παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπου

[9]   ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν

[9]   καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε καὶ

[8]   τὴν κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων ἢ δόξης

Chapitre
[5]	ὑπισχνεῖσθαι γὰρ οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ	ἡδύ,	ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους καὶ πόνους
[4]	δὴ κἀνταῦθα τοῖς μὴ τὸ	ἡδὺ	καὶ ἐπίχαρι μόνον τῶν τοιούτων
[6]	ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ	ἡδὺ	πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ τὸ
[9]	φρονεῖν ἢ τῷ εἰδέναι αὐτὸν	εὖ	διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ Σωκράτους
[9]	διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ Σωκράτους	εὖ	ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος πλουσίου
[9]	γυμνασίοις τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν	εὖ	μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ
[5]	δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν	ἄνευ	μέτρου· ὅτι νέῳ ὄντι τῷ
[3]	τοίνυν καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ	πάνυ,	οὗ μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ
[8]	αὐτὸν ἐπὶ τὰ ὅπλα λέγεται	μεταξὺ	δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς
[2]	τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς,	οὐ	βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ τι
[8]	ἀφεὶς ἐν ταῖς παλαίστραις διῆγεν.	Οὐ	γὰρ ἂν τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ
[5]	καὶ αὐτῷ τὴν διάνοιαν προσεκτέον·	οὐ	γὰρ ἀπόβλητος ὁ ἀνήρ. Ἔχει
[8]	τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ ἡμέτερα;	Οὐ	γὰρ δὴ τῶν μὲν χειρωνακτῶν
[8]	εἶναι παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν.	Οὐ	δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ
[9]	σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας;	Οὐ	δὴ οὖν τῷ σώματι δουλευτέον,
[9]	κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι	οὐ	διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος
[5]	εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς	οὐ	διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν πλοῦτον·
[2]	προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος,	οὐ	κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ τὰς
[4]	ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς,	οὐ	λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας
[10]	οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν,	οὐ	μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι
[10]	καὶ σμικρὸν ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι,	οὐ	μᾶλλον εἰς ἀργυρίου προσθήκην ἢ
[5]	Τὰ μὲν ἄλλα τῶν κτημάτων	οὐ	μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἢ καὶ
[2]	οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ κάλλος,	οὐ	μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ πάντων
[7]	αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ δὲ	οὐ	μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη
[8]	εἶναι κατὰ τὸ σῶμα; Ἀλλ´	οὐ	μέντοι οὐδ´ ὁ Τιμόθεος τὴν
[5]	τοιούτοις τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον.	Οὐ	μικρὸν γὰρ τὸ ὄφελος, οἰκειότητά
[3]	παράλληλα θέντας καταμαθεῖν τὸ διάφορον	οὐ	μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος.
[8]	ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο	οὐ	μικρὸν τῷ γε νοῦν ἔχοντι)
[4]	τὴν περὶ τὸ ψεύδεσθαι τέχνην	οὐ	μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν δικαστηρίοις,
[8]	πάλιν γὰρ εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν,	οὐ	πάντα ἐφεξῆς παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´
[2]	οὐχ οἷόν τε, ἐν ἑτέροις	οὐ	πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν σκιαῖς
[5]	φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ	οὐ	παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ
[9]	εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη,	οὐ	παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ
[7]	ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ	οὐ	πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς
[2]	ἡμῖν ἄχρι τούτου παρέχεται. Οὐκοῦν	οὐ	προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος,
[7]	ἀγορᾶς τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ	οὐ	προσεῖχε· καὶ εἰς πᾶσαν διήρκεσαν
[9]	πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς χρήμασιν,	οὐ	πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη πρὶν
[4]	ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους,	οὐ	σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας
[9]	τοῖς τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´	οὐ	ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ
[2]	σώματος, οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος,	οὐ	τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς,
[8]	ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ	οὐ	τὴν ἡδίστην, ἀλλὰ τὴν παρὰ
[9]	συνιέντος τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι	οὐ	τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος,
[4]	δηλητήρια μετὰ τοῦ μέλιτος προσιέμενοι.	Οὐ	τοίνυν ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς
[8]	τε ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν,	οὔ	τι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ἐνθάδε
[2]	ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ τὴν ἀφ´	οὗ	γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ τις
[10]	λέγεται, κἂν σύμπαντα τὸν ἀφ´	οὗ	γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς
[3]	καὶ Μωϋσῆς ἐκεῖνος ὁ πάνυ,	οὗ	μέγιστόν ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ
[2]	ἀγώνων μέγιστον νομίζειν χρεών, ὑπὲρ	οὗ	πάντα ποιητέον ἡμῖν καὶ πονητέον
[10]	μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα,	οὗ	πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ
[8]	πόνοις, πολλὰς δὲ πληγὰς ἐν	παιδοτρίβου	λαβόντες, δίαιταν δὲ οὐ τὴν
[3]	οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις,	προὔργου	ἂν ἡμῖν αὐτῶν ἡ γνῶσις
[9]	ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν ἐν	ᾅδου	κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς
[7]	δὲ τοῦ Περικλέους ἢ τὸ	Εὐκλείδου	τῷ τοὺς διώκοντας ὑπομένειν καὶ
[9]	τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν	Ἐξηκεστίδου	Σόλωνα, ὅς φησι· Πλούτου δ´
[1]	καθισταμένοις τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ	ὁδοῦ	τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε
[8]	συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ	Θεοῦ	γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες τὰ
[6]	τὸ πλέον ἔχειν πρὸ τοῦ	δικαίου	τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε
[4]	καὶ ταύτας γε μάλιστα τοῦ	κορυφαίου	πάντων καὶ ὑπάτου Διός, ὡς
[6]	πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ	βίου	δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς ὅ
[4]	ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ	βίου,	οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ
[2]	ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου	βίου	παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ μὲν
[8]	Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ	βίου	πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει τε
[8]	τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου	βίου	σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν
[9]	ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ	βίου,	ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις ἀντιλέγειν,
[5]	Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ	ναυαγίου	περισωθέντα. Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν
[5]	Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ τοῦ	ναυαγίου	περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι τὴν
[7]	τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας	Δαρείου	αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν τι οἷον
[9]	δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ	Πυθίου	τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ
[7]	τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ	Κλεινίου,	τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν
[10]	Τιθωνοῦ τις γῆρας, κἂν τὸ	Ἀργανθωνίου	λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου
[1]	ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ	πλοίου	τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν
[9]	κολάζειν αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ	θηρίου	τὰς ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς
[9]	τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ	δεσμωτηρίου	τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος
[10]	σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον εἰς	ἀργυρίου	προσθήκην ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν
[9]	εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος	πλουσίου	ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ
[9]	μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ	Αἰγυπτίου	σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν
[8]	μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ	Πιττακοῦ	λόγος, ὃς χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν
[7]	ὃ ἐποίησεν ἐκεῖνος; Ἐξὸν δι´	ὅρκου	τριῶν ταλάντων ζημίαν ἀποφυγεῖν, ὁ
[7]	πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ τις τὸν	Σωφρονίσκου	Σωκράτην εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον
[9]	ὅς γε καὶ βασιλέως τοῦ	μεγάλου	ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων
[9]	ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ	καλοῦ	δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς
[2]	μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ τοῦ	καλοῦ	παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω δὴ
[1]	εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν εἰς	διδασκάλου	φοιτῶσι, καὶ τοῖς ἐλλογίμοις τῶν
[9]	ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ σώματος, οἷον	ἀμπέλου	τὴν εἰς τὰ περιττὰ φοράν,
[8]	λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ	ἄλλου	τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες
[9]	πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος	πολλοῦ	ἂν δέοι ταπεινόν τι καὶ
[7]	εἰς ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα	πολλοῦ	ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι τοὺς τηλικούτους
[8]	ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει;	Πολλοῦ	μέντ´ ἂν ἄξιον ἦν ἡ
[9]	πρὸς οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι,	οὐδαμοῦ	τῆς εἰς τὸ πρόσω φορᾶς
[2]	ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν	ὁμοῦ	τὴν ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι
[9]	καὶ Διογένους ἄγαμαι τὴν πάντων	ὁμοῦ	τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε
[9]	κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν τοῦ	κώμου	κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί
[8]	πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα, οὐδενὸς ἡμῖν	νοῦ	ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων
[6]	θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπου	μιμησαμένου,	ὁ δὲ αὐτὸς εἴη τοιοῦτος
[7]	συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ	μιμησαμένου	σπουδῇ. Τί δὲ ἦν ὃ
[8]	ἐπὶ τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων	καθεζομένου,	εἰκῇ κατὰ τὸν βίον ἄνω
[7]	μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη	κατεχομένου;	Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον
[5]	Ὡς δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα	δεινοῦ	καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα
[5]	εἶναι θεὸν γενέσθαι, ὡς ὁ	ἐκείνου	λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα
[8]	ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ	σελίνου,	ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων,
[8]	πέρας τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ	ἀνθρωπίνου	βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι, πρὸς
[8]	πάντα πονοῦσι καὶ κινδυνεύουσιν, ὥστε	κοτίνου	λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ
[10]	Μηδ´ ὅτι χαλεπὰ ταῦτα καὶ	πόνου	δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´
[5]	δύσβατος καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ	πόνου	πλήρης ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα
[8]	καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ τῆς	συντόνου	καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ μέντοι
[5]	πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ ἱδρῶτος	συχνοῦ	καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς
[10]	ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ	Τιθωνοῦ	τις γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου
[10]	γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν	που	κἀν τοῖς ἡμετέροις λόγοις τελειότερον
[9]	Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ κτωμένους, ἐοικότα	που	λέγων τῷ Παύλῳ, ὃς παραινεῖ
[5]	Καὶ μὴν καὶ ὁ Κεῖός	που	σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ
[3]	ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν τύχοις;	Ἦπου	καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν ἀρετὴ
[9]	ἂν ἧττον προσδέηται· αὐτὴν δὲ	δήπου	τὴν χρείαν τοῖς τῆς φύσεως
[8]	δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ	Ὀλύμπου	τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα, καταλιπόντες
[8]	εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ	ὅπου	δὴ τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει,
[8]	τὸ σκάφος, καὶ τοξότην κατὰ	σκοποῦ	βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ
[6]	ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον κάλλος	ἀνθρώπου	μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη
[7]	Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ τοῦ	Ἀλεξάνδρου,	ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους
[2]	πρόϊμεν ταῖς ἐλπίσι, καὶ πρὸς	ἑτέρου	βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν. Ἃ
[8]	εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ	Ὁμήρου	ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον
[5]	πόνους καὶ κινδύνους, διὰ πάσης	ἠπείρου	τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον δὲ
[7]	Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν	Πυθαγόρου	γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ
[9]	φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ τοῦ	Πυθαγόρου	μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων τινὰ
[6]	αὐτῷ τὴν λύραν εἶναι, καὶ	χοροῦ	κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα
[5]	ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ	μέτρου·	ὅτι νέῳ ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ
[9]	ὅσῳπερ ἂν πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ	ἴσου	δέονται ἢ καὶ πλείονος πρὸς
[7]	παύσειν χαλεπῶς πρὸς αὐτὸν ἔχοντα.	Πόσου	ἄξιον τῶν τοιούτων τι παραδειγμάτων
[5]	ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ τῆς	χέρσου	γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει τῶν
[9]	εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ	Μυσοῦ	προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς
[8]	Πολυδάμας γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ	τοῦ	ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα
[9]	τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί	τοῦ	Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς
[7]	διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ	τοῦ	Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου
[5]	ὁ λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ	τοῦ	ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ
[4]	λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς	τοῦ	ἄνθους δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν,
[2]	μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν	τοῦ	βάθους τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ
[3]	διάφορον οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν	τοῦ	βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας
[6]	οἷς πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ	τοῦ	βίου δεικνύναι τοὺς λόγους. Ὡς
[4]	ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις	τοῦ	βίου, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι
[8]	κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα	τοῦ	βίου πρόκειται οὕτω θαυμαστὰ πλήθει
[9]	τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι	τοῦ	βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν ἀνθρώποις
[8]	ἐστί τι πέρας τῆς ἐργασίας,	τοῦ	δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ
[6]	καὶ τὸ πλέον ἔχειν πρὸ	τοῦ	δικαίου τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν
[7]	τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται	τοῦ	ἐγκλήματος. Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου,
[6]	καὶ τὸ δοκεῖν ἀγαθὸς πρὸ	τοῦ	εἶναι διώξεται; Ἀλλ´ οὗτός ἐστιν
[2]	ἐμπειρίαν κτησάμενοι, ἐπὶ τῶν ἀγώνων	τοῦ	ἐκ τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους.
[2]	ἐκείνων εὑρήσει παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον	τοῦ	ἐν ἐκείνοις ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα
[8]	κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ	τοῦ	Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ ἐξεπίτηδες
[9]	ἀλλ´ ὅσῳπερ ἂν πλείω προσπεριβάλωνται,	τοῦ	ἴσου δέονται ἢ καὶ πλείονος
[9]	κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ	τοῦ	καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν
[2]	εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ	τοῦ	καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω
[8]	χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα	τοῦ	κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους,
[8]	τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ	τοῦ	κήρυκος. Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα
[7]	ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος. Τὸ δὲ	τοῦ	Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων ἑνός,
[4]	ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε μάλιστα	τοῦ	κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διός,
[9]	μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν τὸν	τοῦ	κώμου κατάρχοντα, μεταβαλόντα τὴν ἁρμονίαν,
[10]	τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ	τοῦ	μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς
[9]	ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ βασιλέως	τοῦ	μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ
[4]	ὥσπερ οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ	τοῦ	μέλιτος προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν
[9]	τοὺς δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ	τοῦ	μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας,
[9]	ἀφορμήν. Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ	τοῦ	μὲν σώματος, ὡς ἂν κάλλιστα
[9]	δ´ ἄν τις εἴποι περὶ	τοῦ	μὴ χρῆναι τὰς ἐν ἁφῇ
[9]	ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου	τοῦ	Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα
[5]	τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε, γυμνὸν ἐκ	τοῦ	ναυαγίου περισωθέντα, πρῶτον μὲν αἰδέσαι
[8]	ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ ἀγῶνος	τοῦ	Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα,
[3]	διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ	Τοῦ	ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν
[8]	γῆν, εἴτε καὶ ὅπου δὴ	τοῦ	παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς
[10]	διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας	τοῦ	παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον μὲν
[7]	τοσούτου δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ	τοῦ	Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ
[8]	Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ	τοῦ	Πιττακοῦ λόγος, ὃς χαλεπὸν ἔφησεν
[5]	Ἐν τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ	τοῦ	ποιητοῦ τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ
[9]	ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς κατὰ	τοῦ	πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον
[9]	ὃ μᾶλλον φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι	τοῦ	πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ
[9]	φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ	τοῦ	πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ
[8]	δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν ἀκουσίως	τοῦ	προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις
[7]	εὐορκεῖν μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν	τοῦ	προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος.
[9]	ὕβρει φερομένων παρασυρόμενον ἄγεσθαι· καὶ	τοῦ	Πυθαγόρου μεμνῆσθαι, ὃς τῶν συνόντων
[9]	διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος	τοῦ	σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ
[5]	ἣν ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ	τοῦ	σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς
[5]	οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ	τοῦ	σχήματος τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ
[7]	φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ	τοῦ	Σωκράτους ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι,
[9]	αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ	τοῦ	Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα
[9]	Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη	τοῦ	σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς
[9]	ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ	τοῦ	σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν
[9]	ἐξεπίτηδες, ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν	τοῦ	σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς
[9]	ἐκ δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ	τοῦ	σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ
[9]	Παύλῳ, ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι	τοῦ	σώματος πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν
[9]	Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον	τοῦ	σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν
[5]	καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι	τοῦ	τέλους. Καὶ μέντοι, καὶ εἴ
[8]	τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν	τοῦ	τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται.
[9]	καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ	τοῦ	τοιοῦδε τῆς μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι
[7]	γνωρίμων ἑνός, χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ	ταὐτομάτου	συμβῆναι τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ
[10]	γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς	ἀθανάτου	ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´
[4]	μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ	ὑπάτου	Διός, ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ
[10]	Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ	μακροβιωτάτου	παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια
[5]	τινος ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς	ποιητοῦ	διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ ποίησις
[5]	τούτοις γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ	ποιητοῦ	τῆς διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα
[10]	περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ	ἑκάστου	τὴν ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς
[9]	οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου	σοφιστοῦ	φήσομεν ἀπολείπειν, ὃς φυτὸν ἐγίγνετο
[2]	ἀλλὰ πλεῖον τοῦ ἐν ἐκείνοις	ἐλαχίστου	τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε καλῶν
[9]	ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´	αὐτοῦ	θορύβους ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ
[9]	ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς	αὐτοῦ	κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον
[9]	κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον	αὐτοῦ	ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ
[5]	ὁ Κεῖός που σοφιστὴς τῶν	ἑαυτοῦ	συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν
[1]	ἄριστον μὲν εἶναι τὸν παρ´	ἑαυτοῦ	τὰ δέοντα συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ
[1]	συγγινομένοις ὑμῖν, αὐτός τι παρ´	ἐμαυτοῦ	λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι φημί. Τοῦτο μὲν
[9]	τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα, ὅς φησι·	Πλούτου	δ´ οὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνδράσι
[9]	ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα	πλούτου	μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ τὰς διὰ
[5]	μέντοι καὶ τοῖς λοιποῖς Φαίαξι	τοσούτου	ἄξιον νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν
[5]	αἰδέσαι τὴν βασιλίδα φανέντα μόνον,	τοσούτου	δεῖν αἰσχύνην ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα,
[7]	καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε,	τοσούτου	δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ
[9]	μανία σαφής. Ἀλλὰ μὴν εἰ	τούτου	γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´
[2]	πονητέον εἰς δύναμιν ἐπὶ τὴν	τούτου	παρασκευήν, καὶ ποιηταῖς καὶ λογοποιοῖς
[2]	ὃ τὴν συντέλειαν ἡμῖν ἄχρι	τούτου	παρέχεται. Οὐκοῦν οὐ προγόνων περιφάνειαν,
[3]	εἰκόνος ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ	φυτοῦ	οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ
[8]	ἄθλων ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ	Μαρσύου	ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν
[6]	παραπλήσιον εἶναι ὥσπερ ἂν εἰ	ζωγράφου	θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπου
[9]	ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ	σοφοῦ	παραγγέλματος, ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν
[9]	καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς	Ἀρχιλόχου	ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε καὶ
[8]	τὴν κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια,	ταχύ	γ´ ἂν στεφάνων ἢ δόξης

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 2/04/2009