Chapitre
[8]	γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς δὲ	πληγὰς	ἐν παιδοτρίβου λαβόντες, δίαιταν δὲ
[4]	πρὸς ἀδελφόν, καὶ γονεὺς πρὸς	παῖδας,	καὶ τούτοις αὖθις πρὸς τοὺς
[8]	τῆς ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας	ἐλπίδας	ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη
[1]	φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ τοὺς	γονέας	ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´ αὐτὸς
[4]	ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς	ἀκάνθας	ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν
[10]	ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν	Βίας	τῷ υἱεῖ, πρὸς Αἰγυπτίους ἀπαίροντι,
[4]	συγγραφέων ἔχω, καὶ μάλισθ´ ὅταν	ψυχαγωγίας	ἕνεκα τῶν ἀκουόντων λογοποιῶσι. Καὶ
[2]	τῶν ἀγώνων τοῦ ἐκ τῆς	παιδιᾶς	ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ
[9]	κεχρῆσθαι τούτοις ἐπίσταται πειραθῆναι. Ἢ	Φειδίας	μὲν καὶ Πολύκλειτος, εἰ τῷ
[9]	τὸ διάφορον ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς	μελῳδίας	ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς νῦν δὴ
[4]	τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς	εὐωδίας	ἢ τῆς χρόας ἐστὶν ἡ
[6]	αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς	ἀληθείας	οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων ἐκεῖνος
[9]	διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν,	κολακείας	δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ
[7]	φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν	ὠφελείας	ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα
[9]	ἡδονὰς ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ	θωπείας	διωξόμεθα, καὶ τῆς Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος
[9]	αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον τῆς	χρείας	κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα
[9]	ποτὲ προελέσθαι. Τὸ γὰρ τῆς	χρείας	περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα,
[4]	τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος.	Μοιχείας	δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ
[6]	οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς	ἀδικίας	ὅρος, εἴ τι δεῖ Πλάτωνι
[2]	Ἕως γε μὴν ὑπὸ τῆς	ἡλικίας	ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς διανοίας
[1]	ἑλομένοις πεπίστευκα. Τό τε γὰρ	ἡλικίας	οὕτως ἔχειν, καὶ τὸ διὰ
[10]	οἱ δὲ εἰς ἀνήκεστον παντελῶς	μελαγχολίας	παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ
[9]	δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς	ἀσχολίας,	τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν
[9]	καὶ πλείονος πρὸς τὴν τῆς	ἐπιθυμίας	ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα,
[9]	τῶν ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς	μανίας,	ὥς φασι, τὸν βασιλέα καθίστη.
[8]	διὰ τῆς συντόνου καὶ αὐστηρᾶς	ἁρμονίας,	καὶ μέντοι καὶ χαλᾶν καὶ
[8]	διάγοντες ὡς τὸν πρὸ τῆς	ἀγωνίας	βίον μελέτην εἶναι τῆς ἀγωνίας,
[8]	ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι τῆς	ἀγωνίας,	τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ στάδιον,
[4]	τὸ λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς	ῥοδωνιᾶς	τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας
[9]	πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη	κοινωνίας	αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας, ἅμα
[2]	ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς	διανοίας	αὐτῶν οὐχ οἷόν τε, ἐν
[10]	χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς ἐπὶ παίδων	διανοίας	γελάσομαι, εἰς τὸν μακρὸν ἀποσκοπῶν
[5]	ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ τῆς	διανοίας	ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν
[5]	ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς τῆς	διανοίας	μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε ῥήματα
[1]	ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς	διανοίας	ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι,
[1]	μήτ´ αὐτὸς ἔλαττόν τι πατέρων	εὐνοίας	νέμειν ὑμῖν, ὑμᾶς δὲ νομίζω,
[9]	διεφθαρμένην μελῳδίαν τῶν ψυχῶν καταχεῖν.	Ἀνελευθερίας	γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος ἔκγονα
[9]	τῷ γε ὡς ἀληθῶς τῆς	προσηγορίας	ταύτης ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον
[8]	μέλλοιμεν ὀνείδη τε ἕξειν καὶ	τιμωρίας	ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ τοῖς
[8]	χειρωνακτῶν ἐστί τι πέρας τῆς	ἐργασίας,	τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς
[9]	ἄνθρωπος, ἀλλά τινος δεῖ περιττοτέρας	σοφίας,	δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν ὅστις
[9]	σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ	φιλοσοφίας	λύοντας, ἅμα δὲ καὶ τὸ
[7]	οἳ τὰς τῶν καλῶν ἔχουσιν	ὑποθήκας,	οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ
[5]	ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο	γυναῖκας,	ταύτας δὲ εἶναι Ἀρετὴν καὶ
[8]	οὐδὲ τῆς ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης	μεγάλας	ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν
[8]	πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις,	πολλὰς	δὲ πληγὰς ἐν παιδοτρίβου λαβόντες,
[8]	ἢ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ	Πολυδάμας	γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ
[8]	κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι τέλους,	ἡμᾶς	δὲ καὶ τῶν τοιούτων δημιουργῶν
[7]	ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς	ἡμᾶς	διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ συγγραφέων
[2]	μὲν Ἱεροὶ Λόγοι, δι´ ἀπορρήτων	ἡμᾶς	ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε μὴν ὑπὸ
[5]	δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον ἢ προτρέπων	ἡμᾶς	ἐπ´ ἀρετήν, καὶ προκαλούμενος ἅπαντας
[2]	οὐ τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων	τιμάς,	οὐ βασιλείαν αὐτήν, οὐχ ὅ
[9]	καὶ κατέχειν, ὥσπερ θηρίου τὰς	ὁρμάς,	προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ
[2]	ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ ἢ καθ´	ὑμᾶς	ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε μὴν
[1]	τι πατέρων εὐνοίας νέμειν ὑμῖν,	ὑμᾶς	δὲ νομίζω, εἰ μή τι
[9]	διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν συνόντων	γνώμας	μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που
[7]	τι οἷον τὸ κάλλος παρέχειν	μαρτυρουμένας	οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι
[9]	ἥδιστα, ὡς οἵ γε τραπεζοποιούς	τινας	καὶ μαγείρους περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν
[9]	ἱκανῶς, τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων	ἡδονὰς	ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς
[9]	πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ σώματος	ἡδονὰς	ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν οὐχ ὁρῶ,
[9]	καὶ τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων	ἡδονὰς	ἀτιμάσομεν, κολακείας δὲ καὶ θωπείας
[9]	ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν	ἡδονάς,	ἢ ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται τοὺς
[9]	πόνων ἔχοντες. Κουρὰς δὲ καὶ	ἀμπεχόνας	ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ
[4]	ἄχρι τῆς εὐωδίας ἢ τῆς	χρόας	ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις
[4]	εἶναι, ὅταν δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς	ἄνδρας	ἔλθωσι τῇ μιμήσει, ταῦτα δεῖ
[7]	ἠξίωσεν, αἰσχρὸν εἶναι κρίνων τὸν	ἄνδρας	ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ
[10]	ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω αἰῶνα, οὗ	πέρας	οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν,
[8]	τῶν μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι	πέρας	τῆς ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου
[9]	εἰς τετρημένον ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν	πέρας	τῶν πόνων ἔχοντες. Κουρὰς δὲ
[7]	δὲ οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα,	ἑσπέρας	ἤδη καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον μόλις
[7]	τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς	θυγατέρας	Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν τι
[5]	τε καὶ εὔπορος, καὶ τῆς	ἑτέρας	ἡδίων τῆς ἐπὶ τὴν κακίαν
[9]	ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά τινος δεῖ	περιττοτέρας	σοφίας, δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν
[1]	προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς	δευτέρας	τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ
[10]	δὲ κἂν τὸ Τιθωνοῦ τις	γῆρας,	κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν
[10]	κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς	γῆρας	κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν δὴ τὸ
[9]	ἐστι τὸ διάφορον ὑγιοῦς ἢ	μοχθηρᾶς	μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς νῦν
[8]	ἐγείρειν διὰ τῆς συντόνου καὶ	αὐστηρᾶς	ἁρμονίας, καὶ μέντοι καὶ χαλᾶν
[7]	ἐλοιδόρει τὸν Περικλέα τῶν ἐξ	ἀγορᾶς	τις ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ
[9]	οὐδαμοῦ τῆς εἰς τὸ πρόσω	φορᾶς	ἵστανται· ἀλλ´ ὅσῳπερ ἂν πλείω
[9]	οὐδὲν πέρας τῶν πόνων ἔχοντες.	Κουρὰς	δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω τῶν
[3]	τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι καὶ	παρεικάσας	τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος
[2]	τις συλλαβὼν καὶ εἰς ἓν	ἀθροίσας	εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ μέρει τῶν
[7]	ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων,	ἀκούσας	ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ προστάγματος τὸν
[5]	Κακίαν. Εὐθὺς μὲν οὖν καὶ	σιωπώσας	ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τὸ
[4]	τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι	τὰς	ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ
[9]	Τί γὰρ ἔτι χρησόμεθα πλούτῳ,	τὰς	διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀτιμάζοντες;
[9]	τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς,	τὰς	διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν·
[9]	δῆτα πλούτου μὲν ὑπεροψόμεθα, καὶ	τὰς	διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάσομεν,
[9]	εἴποι περὶ τοῦ μὴ χρῆναι	τὰς	ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν
[7]	παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ὃς	τὰς	θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν θαυμαστόν
[2]	προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς	τὰς	μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ γε,
[9]	αὐτὸ καὶ κατέχειν, ὥσπερ θηρίου	τὰς	ὁρμάς, προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´
[2]	οὕτως αὐτῷ προσβαλοῦμεν τῷ φωτὶ	τὰς	ὄψεις. ~Εἰ μὲν οὖν ἔστι
[2]	οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ	τὰς	παρὰ πάντων ἀνθρώπων τιμάς, οὐ
[4]	τὸν νοῦν, ἀλλ´ ὅταν μὲν	{τὰς}	τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ
[7]	μὲν οὖν τῶν λόγων οἳ	τὰς	τῶν καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως
[9]	οὕτως αὐτὸς τὴν διάνοιαν πρὸς	τὰς	τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται. ~Ἀλλὰ
[2]	τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς τὰς	μελέτας	ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ γε, ἐν
[4]	τοίνυν ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς	ποιητάς,	οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ
[5]	ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν, καὶ προκαλούμενος	ἅπαντας	ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ
[5]	συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν	ἅπαντας,	καὶ μηδένα Φαιάκων ἐν τῷ
[9]	τοῦ μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους	ῥίψαντας,	αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ πρὸς
[3]	μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα	θέντας	καταμαθεῖν τὸ διάφορον οὐ μικρὸν
[10]	δεόμενα, διὰ τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´	ἀναμνησθέντας	τοῦ παραινέσαντος, ὅτι δέοι βίον
[5]	ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ	καταμαλακισθέντας	πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ
[9]	ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς	ἀνέντας	περιορᾶν τὸν νοῦν ὥσπερ ἡνίοχον
[5]	Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε	ἀφέντας	τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον
[4]	τὸν λίθον ποτὶ τὰν σπάρτον	ἄγοντας.	~Καὶ ἐπειδήπερ δι´ ἀρετῆς ἐπὶ
[9]	πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ τῶν ἄλλων	ἄγοντας;	Οὐ δὴ οὖν τῷ σώματι
[1]	τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν	παραδόντας,	ᾗπερ ἂν ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι,
[10]	ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες, οὐδὲ	προσιόντας	προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε νῦν
[9]	κατὰ τοὺς ἐν τοῖς μύθοις	δράκοντας,	ἡδονήν τινα φέροι θησαυροῖς κατορωρυγμένοις
[4]	καὶ τούτοις αὖθις πρὸς τοὺς	τεκόντας	πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ
[1]	τῆς γνώμης, μὴ ποθεῖν τοὺς	τεκόντας,	πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν
[7]	ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ τοὺς	διώκοντας	ὑπομένειν καὶ πρᾴως αὐτῶν τῆς
[7]	ὥσπερ χαλινὸν αὐτῷ τὸν λογισμὸν	ἐμβάλλοντας,	μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν
[1]	ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ	βλέποντας.	Εἰ μὲν οὖν προθύμως δέχοισθε
[5]	ὕμνησεν, ὡς εἰς ταὐτὸν ἡμῖν	φέροντας	τοὺς λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´
[9]	γε μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει	φέροντας	τῷ ἀέρι καταμιγνύναι, ἢ μύροις
[8]	λόγον ἔχειν, ἀλλ´ ὥσπερ χειμάρρουν	παρασύροντας	ἅπαν τὸ προστυχὸν ἐμβάλλεσθαι. Καίτοι
[10]	ἀρρωστημάτων, ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι τοὺς	θεραπεύσοντας·	οἱ δὲ εἰς ἀνήκεστον παντελῶς
[4]	τοὺς ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ	σκώπτοντας,	οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας μιμουμένους,
[4]	οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ	μεθύοντας	μιμουμένους, οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ
[9]	πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας	λύοντας,	ἅμα δὲ καὶ τὸ σῶμα
[2]	εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν, ἢ τοὺς	ἔχοντας	ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον πρόϊμεν
[10]	πάθητε νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς	ἔχοντας	τῶν λογισμῶν ἀποφεύγοντες.
[10]	πάντα λίθον, κατὰ τὴν παροιμίαν,	κινοῦντας,	ὅθεν ἂν μέλλῃ τις ὑμῖν
[9]	γαστρὶ μέν γε τὰ ἀναγκαῖα	ὑπηρετοῦντας,	οὐχὶ τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ
[4]	οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ	ἐρῶντας	ἢ μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν
[9]	τοὺς περὶ τὴν ἑαυτῶν θήραν	ἐσχολακότας,	ὥσπερ τὰ θρέμματα, πρὸς τὴν
[9]	γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´ αὐτὴν	συννενευκότας	ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ, παντὸς
[8]	καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς τοὺς	συμπότας,	τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν
[4]	ἔρωτας καὶ μίξεις ἀναφανδόν, καὶ	ταύτας	γε μάλιστα τοῦ κορυφαίου πάντων
[5]	τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας,	ταύτας	δὲ εἶναι Ἀρετὴν καὶ Κακίαν.
[5]	οὐδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´	ἱδρῶτας	μυρίους καὶ πόνους καὶ κινδύνους,
[4]	ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ	ἔρωτας	καὶ μίξεις ἀναφανδόν, καὶ ταύτας
[7]	ταὐτὸν ἐκείνῳ φέρει, ὅτι ὁ	ἐμβλέψας	πρὸς ἡδονὴν γυναικί, κἂν μὴ
[9]	τῆς Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν	ἐξεπίτηδες,	ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ
[8]	τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ δὲ	ἐξεπίτηδες	τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις
[1]	παρακαλοῦντά ἐστι συμβουλεῦσαι ὑμῖν, ὦ	παῖδες,	ἃ βέλτιστα εἶναι κρίνω, καὶ
[2]	διδάξω ἔνθεν ἑλών. ~Ἡμεῖς, ὦ	παῖδες,	οὐδὲν εἶναι χρῆμα παντάπασι τὸν
[9]	ἐκ σώματος βλάβην προειδόμενον, τὸ	νοσῶδες	χωρίον τῆς Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν
[4]	σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ	συγγενὲς	τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι,
[4]	ἵν´ ἐντεῦθεν ἄρξωμαι, ἐπεὶ παντοδαποί	τινές	εἰσι κατὰ τοὺς λόγους, μὴ
[1]	ἐγὼ μὲν οὐδὲν ἂν εἴποιμι	δυσχερές,	αὐτοὶ δὲ μέμνησθε τῶν ἐπῶν
[8]	ὠθούμενος οὐχ ἧττον ἢ οἱ	ἀνδριάντες	οἱ τῷ μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ
[5]	ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ	πάντες	ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα τοὺς
[6]	τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν	ἅπαντες	ὧν δὴ καὶ λόγος τίς
[2]	ἔσεσθαι. Ὥσπερ οὖν οἱ δευσοποιοί,	παρασκευάσαντες	πρότερον θεραπείαις τισὶν ὅ τι
[8]	καὶ πολλαχόθεν τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς	συναυξήσαντες,	πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες πόνοις,
[8]	ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς	ἐνιδρώσαντες	πόνοις, πολλὰς δὲ πληγὰς ἐν
[2]	δόξα, τοῖς ἔξω δὴ τούτοις	προτελεσθέντες,	τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ ἀπορρήτων
[2]	ἐν ὕδατι τὸν ἥλιον ὁρᾶν	ἐθισθέντες	οὕτως αὐτῷ προσβαλοῦμεν τῷ φωτὶ
[10]	ἔρχονται· οἱ δὲ ὑπὸ μειζόνων	καταληφθέντες	ἀρρωστημάτων, ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι τοὺς
[10]	δὲ εἰς ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας	παρενεχθέντες,	οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ
[9]	ἂν ἤστην ἀλλοτρίῳ πλούτῳ καλλωπιζόμενοι,	ἀφέντες	τὴν τέχνην, ὑφ´ ἧς καὶ
[6]	δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε βασιλεῖς	ὄντες,	οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν οὖν
[8]	πολλὰς δὲ πληγὰς ἐν παιδοτρίβου	λαβόντες,	δίαιταν δὲ οὐ τὴν ἡδίστην,
[8]	ἵνα μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω	διάγοντες	ὡς τὸν πρὸ τῆς ἀγωνίας
[9]	οἷόν τινι χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους	ἀπάγοντες,	ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν ἐν
[10]	τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας τῶν λογισμῶν	ἀποφεύγοντες.
[9]	τὰς διὰ τοῦ σώματος ἡδονὰς	ἀτιμάζοντες;	Ἐγὼ μὲν οὐχ ὁρῶ, πλὴν
[8]	καὶ ἀθλητῶν ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία	παθόντες	ἐπὶ μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν τὴν
[9]	οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς κόσμον	ὑπολαμβάνοντες,	ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα;
[9]	πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς εἰς πῦρ	ξαίνοντες,	καὶ κοσκίνῳ φέροντες ὕδωρ, καὶ
[10]	γὰρ τὰ μικρὰ τῶν παθῶν	κάμνοντες,	αὐτοὶ παρὰ τοὺς ἰατροὺς ἔρχονται·
[8]	Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο κρούματα,	καταλιπόντες	τὴν κόνιν καὶ τὰ γυμνάσια,
[9]	εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ κοσκίνῳ	φέροντες	ὕδωρ, καὶ εἰς τετρημένον ἀντλοῦντες
[2]	Ἱεροὶ Λόγοι, δι´ ἀπορρήτων ἡμᾶς	ἐκπαιδεύοντες.	Ἕως γε μὴν ὑπὸ τῆς
[9]	πρανοῦς φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον	ἔχοντες	ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς εἰς τὸ
[9]	πίθον, οὐδὲν πέρας τῶν πόνων	ἔχοντες.	Κουρὰς δὲ καὶ ἀμπεχόνας ἔξω
[9]	τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν	πάσχοντες	ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς εἰς πῦρ ξαίνοντες,
[9]	φέροντες ὕδωρ, καὶ εἰς τετρημένον	ἀντλοῦντες	πίθον, οὐδὲν πέρας τῶν πόνων
[9]	γε τραπεζοποιούς τινας καὶ μαγείρους	περινοοῦντες,	καὶ πᾶσαν διερευνώμενοι γῆν τε
[8]	ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ	νικῶντες	ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν
[9]	τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´	ἧς	ἕκαστος ἡμῶν ὅστις ποτέ ἐστιν
[9]	καλλωπιζόμενοι, ἀφέντες τὴν τέχνην, ὑφ´	ἧς	καὶ ὁ χρυσὸς ἡδίων καὶ
[9]	Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα	γῆς	τόσα καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων
[7]	ὑπομένειν καὶ πρᾴως αὐτῶν τῆς	ὀργῆς	ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ τοῖς ἐχθροῖς
[7]	ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι τῆς	ὀργῆς	ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ
[7]	εἰσελθεῖν τὴν μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ	ὀργῆς	ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ
[8]	δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ	ἀληθὴς	μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος,
[9]	τὴν ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται, ὅπερ	δίκης	ἐστὶ κολάκων. Καὶ ὥσπερ φασὶ
[9]	πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς	μουσικῆς	εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν
[8]	ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει, τοῖς	μουσικῆς,	ἐκείνων εἰσὶ τῶν ἀγώνων αἱ
[9]	προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον τῆς	Ἀττικῆς	τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες, ἵνα
[5]	Εἶναι γὰρ τὴν μὲν ὑπὸ	κομμωτικῆς	διεσκευασμένην εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ
[9]	τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε	ἀλυσιτελὴς	τῷ σώματι, καὶ πρὸς τὴν
[7]	ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε	Περικλῆς,	ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη τὸ
[1]	τῆς πάντα παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω	μεταβολῆς	ἱκανῶς μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι
[7]	σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ	μνήμης	ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ
[1]	μή τι ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς	γνώμης,	μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς
[10]	προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν τῆς	γνώμης	νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς
[8]	καὶ μαλάττειν πάλιν διὰ τῆς	ἀνειμένης,	ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ
[8]	ὅ γε Μίλων ἀπὸ τῆς	ἀληλειμμένης	ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´ ἀντεῖχεν
[4]	τις λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ	σκηνῆς	καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν
[6]	φαίην ἂν ἔγωγε τοῖς ἐπὶ	σκηνῆς	ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς
[9]	κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν	ἡδονῆς	ἀνέντας περιορᾶν τὸν νοῦν ὥσπερ
[5]	τρυφῆς διαρρεῖν, καὶ πάντα ἑσμὸν	ἡδονῆς	ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά τε οὖν
[9]	θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις	ἡδονῆς	κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν
[4]	μὴ διὰ τῆς τῶν λόγων	ἡδονῆς	παραδεξάμενοί τι λάθωμεν τῶν χειρόνων,
[6]	δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς	σωφροσύνης,	καὶ τὸ πλέον ἔχειν πρὸ
[9]	ἑαυτῇ πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος	αἰσχύνης	ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ δῆτα
[9]	τῆς δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης	τέχνης	καταμελούντων; Πᾶν μὲν οὖν τοὐναντίον
[8]	ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν τῆς	τέχνης	ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ
[8]	ἡμῖν, οὐδὲ τῆς ἐν βραχεῖ	ῥᾳστώνης	μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ
[4]	γε μὴν αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν	ἑξῆς	ἂν εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν
[8]	εἰς ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ πάντα	ἐφεξῆς	παραδεκτέον ἡμῖν, ἀλλ´ ὅσα χρήσιμα.
[4]	κατὰ τοὺς λόγους, μὴ πᾶσιν	ἐφεξῆς	προσέχειν τὸν νοῦν, ἀλλ´ ὅταν
[8]	ταχύ γ´ ἂν στεφάνων ἢ	δόξης	ἔτυχον, ἢ διέφυγον τὸ μὴ
[5]	καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου	πλήρης	ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ
[5]	καὶ πόνους καὶ κινδύνους, διὰ	πάσης	ἠπείρου τε καὶ θαλάσσης, ἆθλον
[5]	διὰ πάσης ἠπείρου τε καὶ	θαλάσσης,	ἆθλον δὲ τούτων εἶναι θεὸν
[5]	ἡδίων τῆς ἐπὶ τὴν κακίαν	ἀγούσης,	ἣν ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ
[9]	σπουδαζόντων, τῆς δὲ δι´ αὐτῶν	ἐνεργούσης	τέχνης καταμελούντων; Πᾶν μὲν οὖν
[9]	ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς νῦν δὴ	κρατούσης	ταύτης ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ
[1]	μὴν καὶ τὸ τῆς πάντα	παιδευούσης	ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς ἱκανῶς μετασχεῖν,
[3]	ἄωρον παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ	Μωϋσῆς	ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ μέγιστόν
[8]	οὕτω διάγοντες ὡς τὸν πρὸ	τῆς	ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι τῆς
[8]	τῆς ἀγωνίας βίον μελέτην εἶναι	τῆς	ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται πρὸς τὸ
[6]	Ἀλλ´ οὗτός ἐστιν ὁ ἔσχατος	τῆς	ἀδικίας ὅρος, εἴ τι δεῖ
[10]	μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι	τῆς	ἀθανάτου ψυχῆς. Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι
[6]	δὲ αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ	τῆς	ἀληθείας οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων
[8]	Καὶ ὅ γε Μίλων ἀπὸ	τῆς	ἀληλειμμένης ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´
[8]	χαλᾶν καὶ μαλάττειν πάλιν διὰ	τῆς	ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι
[5]	συνήθειαν ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς	τῆς	ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν
[10]	μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ	τῆς	ἀρετῆς, τό γε νῦν εἶναι,
[5]	Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα	τῆς	ἀρετῆς τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ
[9]	δὲ καὶ θωπείας διωξόμεθα, καὶ	τῆς	Ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον τε
[9]	χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ	τῆς	ἀσχολίας, τῶν ἐν ᾅδου κολαζομένων
[9]	βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον	τῆς	Ἀττικῆς τὴν Ἀκαδημίαν καταλαβεῖν ἐξεπίτηδες,
[1]	εἰ μή τι ὑμῶν διαμαρτάνω	τῆς	γνώμης, μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας,
[10]	ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ τὴν	τῆς	γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν
[9]	τῶν περὶ τὰ ὄργανα σπουδαζόντων,	τῆς	δὲ δι´ αὐτῶν ἐνεργούσης τέχνης
[1]	οὖν προθύμως δέχοισθε τὰ λεγόμενα,	τῆς	δευτέρας τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´
[2]	τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους	τῆς	διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν τε,
[5]	γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ	τῆς	διανοίας ἐξηγητὴς μονονουχὶ βοῶντα λέγειν
[5]	αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς	τῆς	διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά γε
[1]	τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια	τῆς	διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν
[3]	καὶ παρεικάσας τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν,	τῆς	εἰκόνος ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ
[9]	οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ	τῆς	εἰς τὸ πρόσω φορᾶς ἵστανται·
[8]	δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ	τῆς	ἐν βραχεῖ ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας
[7]	ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ	τῆς	ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα. Οἷον, ἐλοιδόρει
[5]	εὔπορος, καὶ τῆς ἑτέρας ἡδίων	τῆς	ἐπὶ τὴν κακίαν ἀγούσης, ἣν
[9]	ἢ καὶ πλείονος πρὸς τὴν	τῆς	ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου
[8]	μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι πέρας	τῆς	ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου
[5]	ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος, καὶ	τῆς	ἑτέρας ἡδίων τῆς ἐπὶ τὴν
[4]	ἀνθέων τοῖς μὲν λοιποῖς ἄχρι	τῆς	εὐωδίας ἢ τῆς χρόας ἐστὶν
[2]	ἐκπαιδεύοντες. Ἕως γε μὴν ὑπὸ	τῆς	ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ βάθους τῆς
[9]	ποιητὴς τῶν ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ	τῆς	μανίας, ὥς φασι, τὸν βασιλέα
[9]	ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε	τῆς	μουσικῆς εἴδους ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ
[9]	ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε	τῆς	νῦν δὴ κρατούσης ταύτης ἧττον
[7]	διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως αὐτῶν	τῆς	ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ τοῖς
[7]	ἀντῆρεν, ἀλλὰ παρεῖχε τῷ παροινοῦντι	τῆς	ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη
[2]	ἐπὶ τῶν ἀγώνων τοῦ ἐκ	τῆς	παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ ἡμῖν
[1]	πραγμάτων, καὶ μὴν καὶ τὸ	τῆς	πάντα παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς
[9]	βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου	τῆς	πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη
[9]	ἀνδρί, τῷ γε ὡς ἀληθῶς	τῆς	προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ
[4]	ὑπερβησόμεθα τὸ λειπόμενον. Καὶ καθάπερ	τῆς	ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς
[7]	παραγγέλματι, ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ	τῆς	σιαγόνος καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν
[8]	ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν διὰ	τῆς	συντόνου καὶ αὐστηρᾶς ἁρμονίας, καὶ
[6]	ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ	τῆς	σωφροσύνης, καὶ τὸ πλέον ἔχειν
[8]	μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν	τῆς	τέχνης ὥστε καὶ θυμὸν ἐγείρειν
[4]	τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ	τῆς	τῶν λόγων ἡδονῆς παραδεξάμενοί τι
[9]	δὲ δήπου τὴν χρείαν τοῖς	τῆς	φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ ταῖς
[1]	ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ	τῆς	φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ τοὺς
[5]	καὶ ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ	τῆς	χέρσου γενόμενον γυμνὸν τιμιώτερον ἀποδείξει
[9]	τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον	τῆς	χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ περιέπειν τὸ
[9]	λόγῳ ποτὲ προελέσθαι. Τὸ γὰρ	τῆς	χρείας περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ
[4]	λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας ἢ	τῆς	χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς
[9]	ἄν. Τί ἄλλο γε ἢ	τῆς	ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν
[2]	ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς τὴν	τῆς	ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις ἔσεσθαι.
[8]	οὐδενὸς ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν	τῆς	ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ
[2]	σκιαῖς τισι καὶ κατόπτροις, τῷ	τῆς	ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς
[7]	τύπτων, ἄλλο μὲν οὐδὲν ὁ	Σωκράτης	ποιῆσαι, ἐπιγράψαι δὲ τῷ μετώπῳ
[5]	ταῖς τῶν νέων ψυχαῖς τῆς	ἀρετῆς	ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα πέφυκεν εἶναι
[6]	ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν	ἀρετῆς	ἔπαινον διεξῆλθον· οἷς πειστέον καὶ
[5]	σπάρτον ἄγοντας. ~Καὶ ἐπειδήπερ δι´	ἀρετῆς	ἐπὶ τὸν βίον ἡμῖν καταθεῖναι
[5]	μὲν ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ	ἀρετῆς	ἐστιν ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ
[10]	ὅσον δὲ σκιαγραφίαν τινὰ τῆς	ἀρετῆς,	τό γε νῦν εἶναι, ἐκ
[5]	ἡμεῖς αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς	ἀρετῆς	τὸν πλοῦτον· ἐπεὶ τὸ μὲν
[5]	βοῶντα λέγειν τὸν Ὅμηρον ὅτι·	Ἀρετῆς	ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωποι, ἣ
[5]	ὁ τοῦ ποιητοῦ τῆς διανοίας	ἐξηγητὴς	μονονουχὶ βοῶντα λέγειν τὸν Ὅμηρον
[5]	τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς οὗτος	ποιητὴς	ἔφησεν. Ἐμοὶ μὲν γὰρ δοκεῖ
[9]	ᾗ καὶ Δαβὶδ χρώμενος, ὁ	ποιητὴς	τῶν ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς
[8]	εὐδαιμονίαν ἐφέρετο, ἢ καὶ ὁ	Μαργίτης,	εἰ βούλει, ὃν οὔτ´ ἀροτῆρα,
[5]	ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ	ἀνάντης	ὁδός. Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε
[3]	~Εἰ μὲν οὖν ἔστι τις	οἰκειότης	πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προὔργου
[5]	μὴν καὶ ὁ Κεῖός που	σοφιστὴς	τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις
[6]	τὸ μέσον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ	αὐτῆς	ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ δὲ τὸ
[10]	γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´	αὐτῆς	ὠφέλειαν ὡρίζετο. Ἐγὼ δὲ κἂν
[9]	γε ὡς ἀληθῶς τῆς προσηγορίας	ταύτης	ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον εἶναι,
[9]	Ὥστε τῆς νῦν δὴ κρατούσης	ταύτης	ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν
[9]	ὑποπεπτωκέναι τούτῳ καὶ θεραπεύειν μανία	σαφής.	Ἀλλὰ μὴν εἰ τούτου γε
[5]	διεσκευασμένην εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ	τρυφῆς	διαρρεῖν, καὶ πάντα ἑσμὸν ἡδονῆς
[8]	ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ	ἀρχῆς	ἔλεγον, πάλιν γὰρ εἰς ταὐτὸν
[4]	βλαβερὸν φυλαξόμεθα. Εὐθὺς οὖν ἐξ	ἀρχῆς	ἐπισκοπεῖν ἕκαστον τῶν μαθημάτων, καὶ
[2]	τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´	εὐχῆς	ἄξιον κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας
[9]	Τί ἄλλο γε ἢ τῆς	ψυχῆς	ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν σχολὴν ἀπὸ
[2]	ἂν μέλλῃ πρὸς τὴν τῆς	ψυχῆς	ἐπιμέλειαν ὠφέλειά τις ἔσεσθαι. Ὥσπερ
[8]	ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς	ψυχῆς	οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν
[2]	τισι καὶ κατόπτροις, τῷ τῆς	ψυχῆς	ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν
[10]	ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου	ψυχῆς.	Πρὸς ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν
[9]	τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ	ψυχῆς,	ὡς ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ
[4]	οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ	ᾠδαῖς	ἀνειμέναις τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων
[9]	τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων	θέαις	ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ
[2]	οὖν οἱ δευσοποιοί, παρασκευάσαντες πρότερον	θεραπείαις	τισὶν ὅ τι ποτ´ ἂν
[2]	οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν	σκιαῖς	τισι καὶ κατόπτροις, τῷ τῆς
[2]	ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ γε, ἐν	χειρονομίαις	καὶ ὀρχήσεσι τὴν ἐμπειρίαν κτησάμενοι,
[4]	ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν ταῖς	ἄλλαις	πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος,
[4]	ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς	ἀνειμέναις	τὴν εὐδαιμονίαν ὁρίζωνται. Πάντων δὲ
[9]	μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς	ἡδοναῖς	αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον
[9]	φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ ταῖς	ἡδοναῖς	ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε τῶν
[8]	τὴν μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν ταῖς	παλαίστραις	διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν τοσοῦτον
[4]	γὰρ ἐν δικαστηρίοις, οὔτ´ ἐν	ταῖς	ἄλλαις πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ
[9]	ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν	ταῖς	ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ
[2]	ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον πρόϊμεν	ταῖς	ἐλπίσι, καὶ πρὸς ἑτέρου βίου
[9]	τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ	ταῖς	ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ
[9]	τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ	ταῖς	ἡδοναῖς ὁριεῖται. Ὡς οἵ γε
[4]	τῆς χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις,	ταῖς	μελίτταις δ´ ἄρα καὶ μέλι
[8]	Τιμόθεος τὴν μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν	ταῖς	παλαίστραις διῆγεν. Οὐ γὰρ ἂν
[5]	ὄφελος, οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν	ταῖς	τῶν νέων ψυχαῖς τῆς ἀρετῆς
[2]	ἐπὶ τὴν τούτου παρασκευήν, καὶ	ποιηταῖς	καὶ λογοποιοῖς καὶ ῥήτορσι καὶ
[5]	εἰς ταύτην δὲ πολλὰ μὲν	ποιηταῖς,	πολλὰ δὲ συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ
[9]	καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν,	κωμασταῖς	περιτυχόντα μεθύουσι, κελεῦσαι τὸν αὐλητὴν
[4]	χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς	μελίτταις	δ´ ἄρα καὶ μέλι λαμβάνειν
[4]	~Ἀλλ´ ὅτι μὲν οὐκ ἄχρηστον	ψυχαῖς	μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα
[5]	καὶ συνήθειαν ταῖς τῶν νέων	ψυχαῖς	τῆς ἀρετῆς ἐγγενέσθαι· ἐπείπερ ἀμετάστατα
[9]	ἡμῖν, τὴν ἀμείνω τε καὶ	εἰς	ἄμεινον φέρουσαν, ᾗ καὶ Δαβὶδ
[10]	καλοῦσι τοὺς θεραπεύσοντας· οἱ δὲ	εἰς	ἀνήκεστον παντελῶς μελαγχολίας παρενεχθέντες, οὐδὲ
[1]	συμβουλεύσων ἥκω, τὸ μὴ δεῖν	εἰς	ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ
[10]	ἐπὶ σμικρῷ κατατίθεσθαι, οὐ μᾶλλον	εἰς	ἀργυρίου προσθήκην ἢ καὶ εἰς
[5]	τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ τούτοις	εἰς	ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν· ᾧ
[7]	Ἔτυπτέ τις τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην	εἰς	αὐτὸ τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν ἀφειδῶς·
[5]	μαθήματα, δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν	εἰς	βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε
[3]	καταμαθεῖν τὸ διάφορον οὐ μικρὸν	εἰς	βεβαίωσιν τοῦ βελτίονος. Τίνι μέντοι
[2]	βίων ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον.	Εἰς	δὴ τοῦτον ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ
[1]	δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν	εἰς	διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ τοῖς ἐλλογίμοις
[6]	σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον	εἰς	δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν
[2]	πάντα ποιητέον ἡμῖν καὶ πονητέον	εἰς	δύναμιν ἐπὶ τὴν τούτου παρασκευήν,
[2]	τῷ λόγῳ τις συλλαβὼν καὶ	εἰς	ἓν ἀθροίσας εὐδαιμονίαν οὐδὲ πολλοστῷ
[9]	χρῆναι τοῦ σώματος πρόνοιαν ἔχειν	εἰς	ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν. Ἢ τί διαφέρουσιν
[8]	γε Σαρδανάπαλος τὰ πρῶτα πάντων	εἰς	εὐδαιμονίαν ἐφέρετο, ἢ καὶ ὁ
[10]	εἰς ἀργυρίου προσθήκην ἢ καὶ	εἰς	ἡντιναοῦν ἐπιστήμην, ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι
[5]	τὴν μὲν ὑπὸ κομμωτικῆς διεσκευασμένην	εἰς	κάλλος, καὶ ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν,
[7]	ὁ δὲ οὐ προσεῖχε· καὶ	εἰς	πᾶσαν διήρκεσαν τὴν ἡμέραν, ὁ
[9]	κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον, ἀτεχνῶς	εἰς	πῦρ ξαίνοντες, καὶ κοσκίνῳ φέροντες
[9]	τοῦ σώματος, οἷον ἀμπέλου τὴν	εἰς	τὰ περιττὰ φοράν, περικόπτοι. Ἐγὼ
[10]	γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν	εἰς	τὰ σώματα δυστυχησάντων δείξητε. Οἱ
[5]	ἡμῖν καταθεῖναι δεῖ τὸν ἕτερον,	εἰς	ταύτην δὲ πολλὰ μὲν ποιηταῖς,
[7]	ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι. Τουτὶ γὰρ	εἰς	ταὐτὸν ἐκείνῳ φέρει, ὅτι ὁ
[8]	ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον, πάλιν γὰρ	εἰς	ταὐτὸν ἐπανίωμεν, οὐ πάντα ἐφεξῆς
[5]	τούτοις τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς	εἰς	ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους
[7]	καὶ τοσοῦτον ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν	εἰς	ταὐτὸν τοῖς ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ
[9]	καὶ κοσκίνῳ φέροντες ὕδωρ, καὶ	εἰς	τετρημένον ἀντλοῦντες πίθον, οὐδὲν πέρας
[4]	τινὰ καὶ ὠφέλειαν ἀπ´ αὐτῶν	εἰς	τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν
[6]	λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν	εἰς	τὸ μέσον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ
[9]	στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ τῆς	εἰς	τὸ πρόσω φορᾶς ἵστανται· ἀλλ´
[10]	ὡς ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι,	εἰς	τὸν μακρὸν ἀποσκοπῶν καὶ ἀγήρω
[8]	μελέται ὧνπερ οἱ στέφανοι, καὶ	οὐδείς	γε πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον
[7]	Πάλιν τις Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν	παροξυνθεὶς	θάνατον ἠπείλησε καὶ ἐπώμοσεν· ὁ
[7]	Ὡς ὅ γε ἐν τούτοις	προπαιδευθεὶς	οὐκ ἔτ´ ἂν ἐκείνοις ὡς
[6]	ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ ὡς	βασιλεῖς	καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε
[6]	καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε	βασιλεῖς	ὄντες, οὔτε δυνάσται, οὐδὲ μὲν
[5]	τοὺς εὐπόρους εἰπεῖν τό· Ἀλλ´	ἡμεῖς	αὐτοῖς οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς
[9]	χρυσὸς ἡδίων καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη·	ἡμεῖς	δέ, τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ
[4]	λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν·	ἡμεῖς	τε, ἢν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον
[2]	ᾖ· τὸν αὐτὸν δὴ καὶ	ἡμεῖς	τρόπον, εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν
[2]	δὴ καὶ διδάξω ἔνθεν ἑλών.	~Ἡμεῖς,	ὦ παῖδες, οὐδὲν εἶναι χρῆμα
[10]	πάντα τὸν βίον ὑμῖν συμβουλεύσω·	ὑμεῖς	δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ
[5]	ἄγοντι τὴν ἡλικίαν, ἣν καὶ	ὑμεῖς	νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν τράπηται τῶν
[10]	προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε νῦν	ὑμεῖς	τοὺς ὀρθῶς ἔχοντας τῶν λογισμῶν
[4]	μὲν {τὰς} τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν	πράξεις	ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν
[7]	οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ	πράξεις	σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ
[4]	δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας καὶ	μίξεις	ἀναφανδόν, καὶ ταύτας γε μάλιστα
[8]	οὐδ´ ὁ Τιμόθεος τὴν μελῳδίαν	ἀφεὶς	ἐν ταῖς παλαίστραις διῆγεν. Οὐ
[2]	αὐτῷ προσβαλοῦμεν τῷ φωτὶ τὰς	ὄψεις.	~Εἰ μὲν οὖν ἔστι τις
[7]	περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ τὸν λόγον	αὖθις	πρὸς τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων
[4]	γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ τούτοις	αὖθις	πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν
[6]	οἳ ὡς βασιλεῖς καὶ δυνάσται	πολλάκις	εἰσέρχονται, οὔτε βασιλεῖς ὄντες, οὔτε
[8]	δὴ τῷ ὄντι πόνων διεξελθοῦσι	μόλις	ἂν τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων τυχεῖν
[7]	ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον	μόλις	ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως
[8]	παρὰ τοῦ κήρυκος. Ἡμῖν δέ,	οἷς	ἆθλα τοῦ βίου πρόκειται οὕτω
[4]	ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν	οἷς	ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν,
[4]	ἐκεῖνα αὐτῶν μᾶλλον ἀποδεξόμεθα, ἐν	οἷς	ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν διέβαλον.
[1]	μέμνησθε τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν	οἷς	ἐκεῖνός φησιν ἄριστον μὲν εἶναι
[6]	ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον·	οἷς	πειστέον καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ
[4]	καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου,	οἷς	τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον
[5]	πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν	οἷς	τὸν στρατηγὸν τῶν Κεφαλλήνων πεποίηκε,
[5]	τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἐν	οἷς	φησι τὸν θεόν, ὅντινα δὴ
[7]	ἢ ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι	λόγοις,	μηδὲ τῆς ἐντεῦθεν ὠφελείας ἀπολειπώμεθα.
[6]	πρὸς ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ τοῖς	λόγοις	ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´
[8]	περιγένοιτο, ὧν ἐν τοῖς ἄνω	λόγοις	οὐδὲν εἶναι παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων
[3]	τις οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς	λόγοις,	προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν ἡ
[10]	μέν που κἀν τοῖς ἡμετέροις	λόγοις	τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ σκιαγραφίαν
[8]	χρὴ τόν γε μὴ τοῖς	ἀλόγοις	παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως
[3]	τινα κόσμον καὶ φύλλα τοῖς	κλάδοις	περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ
[9]	μή, κατὰ τοὺς ἐν τοῖς	μύθοις	δράκοντας, ἡδονήν τινα φέροι θησαυροῖς
[9]	τὴν χρείαν τοῖς τῆς φύσεως	ἀναγκαίοις,	ἀλλ´ οὐ ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται.
[9]	Δία, ὁ δὲ τὴν Ἥραν	Ἀργείοις	ἐποιησάτην, καταγελάστω ἂν ἤστην ἀλλοτρίῳ
[9]	τῷ ἐλέφαντι ὧν ὁ μὲν	Ἠλείοις	τὸν Δία, ὁ δὲ τὴν
[2]	τούτου παρασκευήν, καὶ ποιηταῖς καὶ	λογοποιοῖς	καὶ ῥήτορσι καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις
[4]	οὐ μιμησόμεθα. Οὔτε γὰρ ἐν	δικαστηρίοις,	οὔτ´ ἐν ταῖς ἄλλαις πράξεσιν
[8]	δὴ τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει,	δικαιωτηρίοις.	Ὡς τῷ μὲν ἀκουσίως τοῦ
[9]	τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ	ἀλλοτρίοις	γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ ἂν
[8]	ἐμνήσθην, ἐκεῖνοι μυρία παθόντες ἐπὶ	μυρίοις,	καὶ πολλαχόθεν τὴν ῥώμην ἑαυτοῖς
[9]	ὃς τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν	γυμνασίοις	τε καὶ σιτίοις ἑαυτὸν εὖ
[9]	τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις τε καὶ	σιτίοις	ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος,
[8]	ἔν τε μουσικῇ καὶ τοῖς	γυμνικοῖς	ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ τέλους
[8]	περιφερόμενοι. Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν τοῖς	γυμνικοῖς	ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει, τοῖς
[2]	τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς	τακτικοῖς	τὰς μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι· οἵ
[8]	ῥώμην ἑαυτοῖς συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν	γυμναστικοῖς	ἐνιδρώσαντες πόνοις, πολλὰς δὲ πληγὰς
[10]	τὴν ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ τοῖς	μεγάλοις	τῶν ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι πολλαχόθεν
[6]	τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς	ἄλλοις	φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν οἶος πέπνυται·
[9]	δόξαν ζῆν, καὶ τὰ τοῖς	πολλοῖς	δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ τὸν
[9]	ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις	γάμοις	ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ ἂν διαφέροι,
[1]	εἰς διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ τοῖς	ἐλλογίμοις	τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν δι´ ὧν
[9]	ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ	καθηραμένοις	τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι
[1]	ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε τοῖς ἄρτι	καθισταμένοις	τὸν βίον ἔχειν ὥσπερ ὁδοῦ
[9]	δράκοντας, ἡδονήν τινα φέροι θησαυροῖς	κατορωρυγμένοις	ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως
[4]	δὲ ἥκιστα περὶ θεῶν τι	διαλεγομένοις	προσέξομεν, καὶ μάλισθ´ ὅταν ὡς
[1]	κρίνω, καὶ ἃ συνοίσειν ὑμῖν	ἑλομένοις	πεπίστευκα. Τό τε γὰρ ἡλικίας
[4]	τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ	προελομένοις	τοῦ βίου, οἷς τὸ μὴ
[1]	ἀνδρῶν δι´ ὧν καταλελοίπασι λόγων	συγγινομένοις	ὑμῖν, αὐτός τι παρ´ ἐμαυτοῦ
[6]	ἂν ἔγωγε τοῖς ἐπὶ σκηνῆς	ὑποκρινομένοις	τὰ δράματα· οἳ ὡς βασιλεῖς
[9]	παραπλησίως τοῖς κατὰ τοῦ πρανοῦς	φερομένοις,	πρὸς οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι,
[10]	παρελθόν, ὅτε οὐδὲν ἔσται πλέον	ἀνιωμένοις.	Ἐγὼ μὲν οὖν ἃ κράτιστα
[8]	ἄμφω καθεύδουσι, καὶ κατὰ πολλὴν	διαιτωμένοις	ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν
[4]	ὁμονοούντων. Ἀδελφὸς γὰρ δὴ παρ´	ἐκείνοις	διαστασιάζει πρὸς ἀδελφόν, καὶ γονεὺς
[2]	παρισουμένην, ἀλλὰ πλεῖον τοῦ ἐν	ἐκείνοις	ἐλαχίστου τὰ σύμπαντα τῶν τῇδε
[7]	τούτοις προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´ ἂν	ἐκείνοις	ὡς ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν
[8]	συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες	πόνοις,	πολλὰς δὲ πληγὰς ἐν παιδοτρίβου
[3]	δὲ τούτῳ, κἀν τοῖς κάτω	χρόνοις,	τὸν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ Βαβυλῶνός
[4]	γὰρ τῶν ἀνθέων τοῖς μὲν	λοιποῖς	ἄχρι τῆς εὐωδίας ἢ τῆς
[5]	ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ τοῖς	λοιποῖς	Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι ὥστε
[9]	ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς	ἀτόποις	τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων
[9]	τοῦ βίου, ὥστε, κἂν πᾶσιν	ἀνθρώποις	ἀντιλέγειν, κἂν ἀδοξεῖν καὶ κινδυνεύειν
[8]	ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ τοῖς	ἀνθρώποις	ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο οὐ
[2]	λογοποιοῖς καὶ ῥήτορσι καὶ πᾶσιν	ἀνθρώποις	ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς
[3]	ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν	ἀνθρώποις	ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος
[5]	ὅντινα δὴ καί φησι, τοῖς	ἀνθρώποις	τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε ἄλλως,
[2]	αὐτῶν οὐχ οἷόν τε, ἐν	ἑτέροις	οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν
[7]	πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι τοῖς	ἡμετέροις,	ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί
[10]	ταῦτα μέν που κἀν τοῖς	ἡμετέροις	λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον δὲ
[7]	Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν τοῖς	ἡμετέροις	φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι
[7]	ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ τοῖς	ἐχθροῖς	εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ
[10]	ἀρετὴν δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων,	μικροῖς	ὅροις αὐτὴν περιγράφων, ὅς γε
[10]	δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς	ὅροις	αὐτὴν περιγράφων, ὅς γε ἀνθρωπίνῳ
[2]	ὥσπερ ἐν σκιαῖς τισι καὶ	κατόπτροις,	τῷ τῆς ψυχῆς ὄμματι τέως
[9]	μύθοις δράκοντας, ἡδονήν τινα φέροι	θησαυροῖς	κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ γε μὴν
[9]	φέροντας τῷ ἀέρι καταμιγνύναι, ἢ	μύροις	ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι.
[3]	σοφίᾳ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὄνομα,	τοῖς	Αἰγυπτίων μαθήμασιν ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν,
[6]	γε τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ	τοῖς	ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν οἶος
[8]	λέγειν χρὴ τόν γε μὴ	τοῖς	ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ
[1]	τὸ μὴ δεῖν εἰς ἅπαξ	τοῖς	ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ
[4]	Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι	τοῖς	ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν
[8]	τιμωρίας ὑφέξειν, οὔ τι παρὰ	τοῖς	ἀνθρώποις ἐνθάδε (καίτοι καὶ τοῦτο
[5]	θεόν, ὅντινα δὴ καί φησι,	τοῖς	ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε
[8]	τυχεῖν ἡμῖν περιγένοιτο, ὧν ἐν	τοῖς	ἄνω λόγοις οὐδὲν εἶναι παράδειγμα
[1]	εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων πεποίηκεν, ὥστε	τοῖς	ἄρτι καθισταμένοις τὸν βίον ἔχειν
[10]	προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν	τοῖς	βελτίστοις. Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα
[10]	ἐκ τῶν ἔξωθεν παιδευμάτων περιγραψώμεθα.	Τοῖς	γὰρ ἐπιμελῶς ἐξ ἑκάστου τὴν
[8]	ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ καὶ	τοῖς	γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ
[8]	κάτω περιφερόμενοι. Ἀλλ´ ὥσπερ ἐν	τοῖς	γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει,
[6]	μεῖζον εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν	τοῖς	ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον·
[8]	γε νοῦν ἔχοντι) ἀλλ´ ἐν	τοῖς,	εἴτε ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ
[1]	ἡμέραν εἰς διδασκάλου φοιτῶσι, καὶ	τοῖς	ἐλλογίμοις τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν δι´
[2]	ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα,	τοῖς	ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα
[4]	περὶ βοσκημάτων τις λέγων ἐρυθριάσειε,	τοῖς	ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ
[6]	τιμᾶν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε	τοῖς	ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δράματα·
[7]	τῆς ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ τῷ	τοῖς	ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ
[7]	χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι	τοῖς	ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ.
[10]	~Ἀλλὰ ταῦτα μέν που κἀν	τοῖς	ἡμετέροις λόγοις τελειότερον μαθησόμεθα· ὅσον
[7]	ἀμύνασθαι. Ταῦτα σχεδὸν εἰς ταὐτὸν	τοῖς	ἡμετέροις φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι
[9]	ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι, παραπλησίως	τοῖς	κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις, πρὸς
[3]	ὄντος. Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν	τοῖς	κάτω χρόνοις, τὸν σοφὸν Δανιὴλ
[3]	δέ τινα κόσμον καὶ φύλλα	τοῖς	κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ
[6]	διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ	τοῖς	λόγοις ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται;
[3]	ἔστι τις οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους	τοῖς	λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν
[5]	κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα μέντοι καὶ	τοῖς	λοιποῖς Φαίαξι τοσούτου ἄξιον νομισθῆναι
[10]	ἑκάστου τὴν ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν, ὥσπερ	τοῖς	μεγάλοις τῶν ποταμῶν, πολλαὶ γίνεσθαι
[4]	διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν ἀνθέων	τοῖς	μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας
[4]	αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα	τοῖς	μὴ τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι
[8]	γυμνικοῖς ἀγῶσιν, εἰ δὲ βούλει,	τοῖς	μουσικῆς, ἐκείνων εἰσὶ τῶν ἀγώνων
[9]	εἰ μή, κατὰ τοὺς ἐν	τοῖς	μύθοις δράκοντας, ἡδονήν τινα φέροι
[7]	ὁ μὲν ἀφειδῶς πλύνων αὐτὸν	τοῖς	ὀνείδεσιν, ὁ δὲ οὐ μέλον
[1]	συνορῶντα, ἐσθλὸν δὲ κἀκεῖνον τὸν	τοῖς	παρ´ ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν
[4]	εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν	τοῖς	παρὰ τῶν ποιητῶν, ἵν´ ἐντεῦθεν
[2]	χρήσωμαι τῷ παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ	τοῖς	πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ καὶ
[8]	λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ εἰκῇ	τοῖς	πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς ὅρμους
[9]	πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ	τοῖς	πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ
[2]	ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν	τοῖς	τακτικοῖς τὰς μελέτας ποιουμένους μιμούμενοι·
[4]	πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ ψεῦδος,	τοῖς	τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ
[9]	αὐτὴν δὲ δήπου τὴν χρείαν	τοῖς	τῆς φύσεως ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ
[5]	ἔτι πλείω φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται,	τοῖς	τοιούτοις τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον.
[9]	μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται παρὰ	τοῖς	τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ τοὺς
[9]	μέγα φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ	τοῖς	χρήμασιν, οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν
[7]	οὐκ ἔτ´ ἂν ἐκείνοις ὡς	ἀδυνάτοις	διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι τὸ
[10]	τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς	βελτίστοις.	Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν
[5]	εὐπόρους εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς	αὐτοῖς	οὐ διαμειψόμεθα τῆς ἀρετῆς τὸν
[8]	συνδεδεμένοι. Καὶ ἁπαξαπλῶς αἱ μελέται	αὐτοῖς	παρασκευαὶ τῶν ἄθλων ἦσαν. Εἰ
[8]	μυρίοις, καὶ πολλαχόθεν τὴν ῥώμην	ἑαυτοῖς	συναυξήσαντες, πολλὰ μὲν γυμναστικοῖς ἐνιδρώσαντες
[5]	πλείω φιλοσόφοις ἀνδράσιν ὕμνηται, τοῖς	τοιούτοις	τῶν λόγων μάλιστα προσεκτέον. Οὐ
[4]	καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας, καὶ	τούτοις	αὖθις πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός
[5]	ταῦτα ἐκ ναυαγίου περισωθέντα. Ἐν	τούτοις	γὰρ ἔλεγεν ὁ τοῦ ποιητοῦ
[5]	σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων ἀδελφὰ	τούτοις	εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν·
[9]	πρὶν ἂν καὶ ὅτι κεχρῆσθαι	τούτοις	ἐπίσταται πειραθῆναι. Ἢ Φειδίας μὲν
[5]	ἄλλοτε ἄλλος ἔχει. Παραπλήσια δὲ	τούτοις	καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἐν οἷς
[7]	ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε ἐν	τούτοις	προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´ ἂν ἐκείνοις
[2]	παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω δὴ	τούτοις	προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν καὶ
[5]	καὶ εἴ τις ἕτερος ἐοικότα	τούτοις	τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν, ὡς εἰς
[1]	δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι	τούτοις,	ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς
[5]	συγγραφεῦσι, πολλῷ δὲ ἔτι πλείω	φιλοσόφοις	ἀνδράσιν ὕμνηται, τοῖς τοιούτοις τῶν
[3]	παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς εἰκόνος ἂν	τύχοις;	Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν
[5]	ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ	ποίησις	τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν ἔπαινος,
[8]	ἐξεπίτηδες τὰ χείρω προελομένῳ οὐδεμία	παραίτησις	τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν
[9]	λημῶντι πρὸς τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι.	Κάθαρσις	δὲ ψυχῆς, ὡς ἀθρόως τε
[4]	ἢ τῆς χρόας ἐστὶν ἡ	ἀπόλαυσις,	ταῖς μελίτταις δ´ ἄρα καὶ
[3]	προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν ἡ	γνῶσις	γένοιτο· εἰ δὲ μή, ἀλλὰ
[9]	ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη	τις	ἄν. Τί ἄλλο γε ἢ
[7]	τὸν Περικλέα τῶν ἐξ ἀγορᾶς	τις	ἀνθρώπων· ὁ δὲ οὐ προσεῖχε·
[10]	Ἐγὼ δὲ κἂν τὸ Τιθωνοῦ	τις	γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ,
[2]	ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν.	Τίς	δὴ οὖν οὗτος ὁ βίος
[9]	ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι. Τί δ´ ἄν	τις	εἴποι περὶ τοῦ μὴ χρῆναι
[6]	τὸν χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ	τις	ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν, καὶ
[2]	τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά	τις	ἔσεσθαι. Ὥσπερ οὖν οἱ δευσοποιοί,
[6]	ἅπαντες ὧν δὴ καὶ λόγος	τίς	ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν
[4]	φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός	τίς	ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ
[5]	τέλους. Καὶ μέντοι, καὶ εἴ	τις	ἕτερος ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν
[7]	τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν	τις	Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον
[8]	τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη	τις	ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο·
[4]	λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ βοσκημάτων	τις	λέγων ἐρυθριάσειε, τοῖς ἐπὶ σκηνῆς
[3]	ὄψεις. ~Εἰ μὲν οὖν ἔστι	τις	οἰκειότης πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις,
[2]	οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι τῷ λόγῳ	τις	συλλαβὼν καὶ εἰς ἓν ἀθροίσας
[7]	τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα. Ἔτυπτέ	τις	τὸν Σωφρονίσκου Σωκράτην εἰς αὐτὸ
[2]	οὐχ ὅ τι ἂν εἴποι	τις	τῶν ἀνθρωπίνων, μέγα, ἀλλ´ οὐδ´
[10]	παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ	τις	ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν ὠφέλεια γενήσεσθαι.
[9]	σοφίας, δι´ ἧς ἕκαστος ἡμῶν	ὅστις	ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο
[10]	λέγων, μικροῖς ὅροις αὐτὴν περιγράφων,	ὅς	γε ἀνθρωπίνῳ βίῳ τὴν ἀπ´
[9]	πάντων ὁμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν,	ὅς	γε καὶ βασιλέως τοῦ μεγάλου
[9]	ἐκπλήρωσιν, κατὰ τὸν Ἐξηκεστίδου Σόλωνα,	ὅς	φησι· Πλούτου δ´ οὐδὲν τέρμα
[9]	γὰρ τοῦ Σωκράτους εὖ ἔχει·	ὃς	μέγα φρονοῦντος πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ
[9]	ἐοικότα που λέγων τῷ Παύλῳ,	ὃς	παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι τοῦ σώματος
[7]	ἂν παρέλθοιμι τὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου,	ὃς	τὰς θυγατέρας Δαρείου αἰχμαλώτους λαβὼν
[9]	ἄγεσθαι· καὶ τοῦ Πυθαγόρου μεμνῆσθαι,	ὃς	τῶν συνόντων τινὰ καταμαθὼν γυμνασίοις
[9]	τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ φήσομεν ἀπολείπειν,	ὃς	φυτὸν ἐγίγνετο καὶ θηρίον, ὁπότε
[8]	μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ λόγος,	ὃς	χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ
[10]	τοῦ μακροβιωτάτου παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα,	ὃς	χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι
[5]	Ἔχει δὲ οὕτω πως ὁ	λόγος	αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ ἀνδρὸς
[5]	θεὸν γενέσθαι, ὡς ὁ ἐκείνου	λόγος·	ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν
[8]	ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ	λόγος,	ὃς χαλεπὸν ἔφησεν ἐσθλὸν ἔμμεναι;
[6]	σχεδὸν ἅπαντες ὧν δὴ καὶ	λόγος	τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ
[9]	τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ	ὄνειδος	ἀνδρί, τῷ γε ὡς ἀληθῶς
[5]	Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ τὰ	Θεόγνιδος,	ἐν οἷς φησι τὸν θεόν,
[8]	γε Μίλων ἀπὸ τῆς ἀληλειμμένης	ἀσπίδος	οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´ ἀντεῖχεν ὠθούμενος
[5]	πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ ἀνάντης	ὁδός.	Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι
[4]	τοὺς φαύλους τῶν λόγων συνήθεια	ὁδός	τίς ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα.
[4]	ἄλλαις πράξεσιν ἐπιτήδειον ἡμῖν τὸ	ψεῦδος,	τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ
[8]	Ἀλλ´ οὐ μέντοι οὐδ´ ὁ	Τιμόθεος	τὴν μελῳδίαν ἀφεὶς ἐν ταῖς
[5]	δι´ ἁπαλότητα τῶν ψυχῶν εἰς	βάθος	ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο
[6]	Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ τὸ δοκεῖν	ἀγαθὸς	πρὸ τοῦ εἶναι διώξεται; Ἀλλ´
[2]	ἰσχὺν σώματος, οὐ κάλλος, οὐ	μέγεθος,	οὐ τὰς παρὰ πάντων ἀνθρώπων
[2]	δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω τὸ	ἄνθος	ἐπάγουσιν, ἄν τε ἁλουργόν, ἄν
[6]	τὴν λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ	κορυφαῖος	μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν
[2]	Τίς δὴ οὖν οὗτος ὁ	βίος	καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν
[4]	τοῦ κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου	Διός,	ὡς αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κἂν
[5]	ἔχειν» Καὶ μὴν καὶ ὁ	Κεῖός	που σοφιστὴς τῶν ἑαυτοῦ συγγραμμάτων
[6]	τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν ἔργῳ βεβαιῶν	οἶος	πέπνυται· τοὶ δὲ σκιαὶ ἀΐσσουσι.
[9]	θωπείας διωξόμεθα, καὶ τῆς Ἀρχιλόχου	ἀλώπεκος	τὸ κερδαλέον τε καὶ ποικίλον
[6]	τυχὸν ἐλεύθεροι τὸ παράπαν. Εἶτα	μουσικὸς	μὲν οὐκ ἂν ἑκὼν δέξαιτο
[8]	καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι παρὰ τοῦ	κήρυκος.	Ἡμῖν δέ, οἷς ἆθλα τοῦ
[8]	τῷ βίῳ, καὶ ὅ γε	Σαρδανάπαλος	τὰ πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν
[5]	προσεκτέον. Οὐ μικρὸν γὰρ τὸ	ὄφελος,	οἰκειότητά τινα καὶ συνήθειαν ταῖς
[5]	αἰεί, χρήματα δ´ ἀνθρώπων ἄλλοτε	ἄλλος	ἔχει. Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ
[6]	εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον	κάλλος	ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς
[5]	μὲν ὑπὸ κομμωτικῆς διεσκευασμένην εἰς	κάλλος,	καὶ ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν, καὶ
[2]	περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν σώματος, οὐ	κάλλος,	οὐ μέγεθος, οὐ τὰς παρὰ
[7]	λαβὼν θαυμαστόν τι οἷον τὸ	κάλλος	παρέχειν μαρτυρουμένας οὐδὲ προσιδεῖν ἠξίωσεν,
[4]	τούτοις αὖθις πρὸς τοὺς τεκόντας	πόλεμός	ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας δὲ θεῶν
[7]	πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς	θυμὸς	ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα μὲν
[7]	τοῦ Κλεινίου, τῶν Πυθαγόρου γνωρίμων	ἑνός,	χαλεπὸν πιστεῦσαι ἀπὸ ταὐτομάτου συμβῆναι
[2]	οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον ὡς	οὐδενὸς	ἄξια παρορᾶν. Τίς δὴ οὖν
[9]	δὲ χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν ὡς	οὐδενὸς	ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ τὰ
[8]	κατὰ τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα,	οὐδενὸς	ἡμῖν νοῦ ἐπὶ τῶν τῆς
[3]	ἀνθρώποις ὄνομα, τοῖς Αἰγυπτίων μαθήμασιν	ἐγγυμνασάμενος	τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ
[10]	πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς γῆρας	κτησάμενος»	τὴν ἀρετὴν δὴ τὸ ἐφόδιον
[9]	ἐλευθερίως πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι	πεπαιδευμένος	πολλοῦ ἂν δέοι ταπεινόν τι
[8]	ἀσπίδος οὐκ ἐξωθεῖτο, ἀλλ´ ἀντεῖχεν	ὠθούμενος	οὐχ ἧττον ἢ οἱ ἀνδριάντες
[5]	προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν, καὶ	προκαλούμενος	ἅπαντας ἀγαθοὺς εἶναι, ταῦτα διελθεῖν
[9]	ἄμεινον φέρουσαν, ᾗ καὶ Δαβὶδ	χρώμενος,	ὁ ποιητὴς τῶν ἱερῶν ᾀσμάτων,
[5]	ποίησις τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν	ἔπαινος,	καὶ πάντα αὐτῷ πρὸς τοῦτο
[6]	ἀληθείας οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων	ἐκεῖνος	ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό γε λαμπρῶς
[7]	Τί δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν	ἐκεῖνος;	Ἐξὸν δι´ ὅρκου τριῶν ταλάντων
[9]	ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ	ἐκεῖνος	κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι. Ἡμῖν
[3]	παρεχόμενα. Λέγεται τοίνυν καὶ Μωϋσῆς	ἐκεῖνος	ὁ πάνυ, οὗ μέγιστόν ἐστιν
[8]	Οὔκουν ὁ Πολυδάμας γε, ἀλλ´	ἐκεῖνος	πρὸ τοῦ ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι
[1]	τῶν ἐπῶν δηλονότι, ἐν οἷς	ἐκεῖνός	φησιν ἄριστον μὲν εἶναι τὸν
[9]	ὁρώμενόν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά	τινος	δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´ ἧς
[5]	λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ	τινος	ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν ἀνδρὸς ποιητοῦ
[8]	στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου	τινὸς	τῶν τοιούτων, καὶ νικῶντες ἀναρρηθῆναι
[7]	ὅτι τῷ τύπτοντι κατὰ τῆς	σιαγόνος	καὶ τὴν ἑτέραν παρέχειν προσῆκε,
[9]	τοῦ ἴσου δέονται ἢ καὶ	πλείονος	πρὸς τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν,
[3]	οὐ μικρὸν εἰς βεβαίωσιν τοῦ	βελτίονος.	Τίνι μέντοι καὶ παρεικάσας τῶν
[3]	παρεικάσας τῶν παιδεύσεων ἑκατέραν, τῆς	εἰκόνος	ἂν τύχοις; Ἦπου καθάπερ φυτοῦ
[9]	ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες,	ἐλάττονος	αἰσχύνης ἄξια ποιεῖν οἰόμεθα; Ἀλλὰ
[8]	γε, ἀλλ´ ἐκεῖνος πρὸ τοῦ	ἀγῶνος	τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη
[3]	χρόνοις, τὸν σοφὸν Δανιὴλ ἐπὶ	Βαβυλῶνός	φασι τὴν Χαλδαίων σοφίαν καταμαθόντα,
[9]	πρὸς χειμῶνά τε εἶναι καὶ	θάλπος	ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ τὸν
[8]	ἐργασίας, τοῦ δὲ ἀνθρωπίνου βίου	σκοπὸς	οὐκ ἔστι, πρὸς ὃν ἀφορῶντα
[3]	δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν	καρπὸς	ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε
[9]	οὐ τὸ ὁρώμενόν ἐστιν ὁ	ἄνθρωπος,	ἀλλά τινος δεῖ περιττοτέρας σοφίας,
[9]	ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος πλουσίου	ἀνδρὸς	ἐπὶ τοῖς χρήμασιν, οὐ πρότερον
[5]	ἐγώ τινος ἤκουσα δεινοῦ καταμαθεῖν	ἀνδρὸς	ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ
[5]	λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ τοῦ	ἀνδρὸς	τῆς διανοίας μέμνημαι, ἐπεὶ τά
[7]	τι παραδειγμάτων εἰσελθεῖν τὴν μνήμην,	ἀνδρὸς	ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ
[5]	Καὶ μέντοι, καὶ εἴ τις	ἕτερος	ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν,
[9]	καὶ ὁ χρυσὸς ἡδίων καὶ	τιμιώτερος	ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν
[8]	κατὰ τὸν βίον ἐπιτηδείων εἶναι	Ὅμηρος	ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα.
[6]	ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς ἀδικίας	ὅρος,	εἴ τι δεῖ Πλάτωνι πείθεσθαι,
[5]	ὡς δὲ ῥᾳδία τε καὶ	εὔπορος,	καὶ τῆς ἑτέρας ἡδίων τῆς
[4]	γὰρ δὴ παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει	πρὸς	ἀδελφόν, καὶ γονεὺς πρὸς παῖδας,
[10]	μὲν οὖν Βίας τῷ υἱεῖ,	πρὸς	Αἰγυπτίους ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ τί
[3]	μὲν οὖν ἔστι τις οἰκειότης	πρὸς	ἀλλήλους τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν
[9]	καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον εἶναι, ἢ	πρὸς	ἄλλο τι τῶν παθῶν ἀγεννῶς
[1]	πρὸς οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι	πρὸς	ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ
[5]	τὴν διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν	πρὸς	ἀρετήν, ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν
[5]	συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης ἡ	πρὸς	ἀρετὴν φέρουσα καὶ ἀνάντης ὁδός.
[9]	ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ	πρὸς	αὐλὸν κορυβαντιῶσι καὶ ἐκβακχεύονται. Τοσοῦτόν
[7]	ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ παύσειν χαλεπῶς	πρὸς	αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον τῶν
[8]	καὶ τῶν τοιούτων δημιουργῶν ἀπολείπεσθαι,	πρός	γε τὸ συνορᾶν δύνασθαι τὰ
[10]	μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη,	πρὸς	γῆρας κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν δὴ
[9]	μᾶλλον φευκτέον τῷ σωφρονοῦντι τοῦ	πρὸς	δόξαν ζῆν, καὶ τὰ τοῖς
[5]	ὑπισχνουμένην, ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα	πρὸς	ἑαυτήν· τὴν δ´ ἑτέραν κατεσκληκέναι,
[6]	αὐτὸς δέ τις ἕκαστος διαστασιάσει	πρὸς	ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ τοῖς λόγοις
[2]	φαμεν, τὰ δ´ οὐκ ἐξικνούμενα	πρὸς	ἐκεῖνον ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν.
[1]	γνώμης, μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας,	πρὸς	ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν
[2]	μακρότερον πρόϊμεν ταῖς ἐλπίσι, καὶ	πρὸς	ἑτέρου βίου παρασκευὴν ἅπαντα πράττομεν.
[7]	ἐκείνῳ φέρει, ὅτι ὁ ἐμβλέψας	πρὸς	ἡδονὴν γυναικί, κἂν μὴ τῷ
[7]	παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ	πρὸς	ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ
[7]	ἀλλὰ μάλιστα μὲν μηδὲ διανίστασθαι	πρὸς	θυμὸν τὸ παράπαν, εἰ δὲ
[9]	ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ	πρὸς	κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης ἄξια
[8]	ἀνθρωπίνου βίου σκοπὸς οὐκ ἔστι,	πρὸς	ὃν ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ
[10]	τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου ψυχῆς.	Πρὸς	ὅνπερ κτᾶσθαι παραινέσαιμ´ ἂν τὰ
[8]	εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ	πρὸς	ὅρμους εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ
[9]	τοῖς κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις,	πρὸς	οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες ἀποβῆναι, οὐδαμοῦ
[1]	ἑτέρων ὑποδειχθεῖσιν ἑπόμενον, τὸν δὲ	πρὸς	οὐδέτερον ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς
[4]	διαστασιάζει πρὸς ἀδελφόν, καὶ γονεὺς	πρὸς	παῖδας, καὶ τούτοις αὖθις πρὸς
[9]	ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ γε μὴν ἐλευθερίως	πρὸς	τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος πολλοῦ
[9]	ποριστέον, ὥσπερ ἐκ δεσμωτηρίου τῆς	πρὸς	τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας
[7]	Ἐπαναγάγωμεν δὲ τὸν λόγον αὖθις	πρὸς	τὰ τῶν σπουδαίων πράξεων παραδείγματα.
[9]	γῆν, οὕτως αὐτὸς τὴν διάνοιαν	πρὸς	τὰς τῶν συνόντων γνώμας μεταβαλεῖται.
[9]	ἀνδράσι κεῖται. Τῷ δὲ Θεόγνιδι	πρὸς	ταῦτα διδασκάλῳ χρηστέον λέγοντι· Οὐκ
[9]	θήραν ἐσχολακότας, ὥσπερ τὰ θρέμματα,	πρὸς	τὴν γαστέρα καὶ τὰ ὑπ´
[4]	ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ´ ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον	πρὸς	τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν
[9]	ἴσου δέονται ἢ καὶ πλείονος	πρὸς	τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἐκπλήρωσιν, κατὰ
[2]	ἀνθρώποις ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ	πρὸς	τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ὠφέλειά
[8]	μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι	πρὸς	τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ
[9]	φασὶ τὸν πολύποδα τὴν χρόαν	πρὸς	τὴν ὑποκειμένην γῆν, οὕτως αὐτὸς
[9]	τε ἀλυσιτελὴς τῷ σώματι, καὶ	πρὸς	τὴν ψυχὴν ἐμπόδιόν ἐστι, τό
[8]	εἶναι τῆς ἀγωνίας, τηνικαῦτα ἀποδύονται	πρὸς	τὸ στάδιον, καὶ πάντα πονοῦσι
[9]	τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι	πρὸς	τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ
[5]	δὴ καὶ Σόλων μοι δοκεῖ	πρὸς	τοὺς εὐπόρους εἰπεῖν τό· Ἀλλ´
[0]		~ΠΡΟΣ	ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ
[5]	διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας	πρὸς	τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ τέλους.
[8]	μεταξὺ δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν	πρὸς	τοὺς συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα.
[4]	πρὸς παῖδας, καὶ τούτοις αὖθις	πρὸς	τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος.
[4]	τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ	πρὸς	τοὺς φαύλους τῶν λόγων συνήθεια
[5]	ἐστιν ἔπαινος, καὶ πάντα αὐτῷ	πρὸς	τοῦτο φέρει, ὅ τι μὴ
[2]	Ἃ μὲν οὖν ἂν συντελῇ	πρὸς	τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε καὶ
[7]	ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη τὸ	πρὸς	φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν τις Εὐκλείδῃ
[9]	ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ	πρὸς	χειμῶνά τε εἶναι καὶ θάλπος
[9]	τέχνην, ὑφ´ ἧς καὶ ὁ	χρυσὸς	ἡδίων καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς
[5]	Ὅτι τραχεῖα μὲν πρῶτον καὶ	δύσβατος	καὶ ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου
[7]	μέλλων, ἀκούσας ἐμοὶ δοκεῖν τοῦ	προστάγματος	τὸν ὅρκον ἡμῖν ἀπαγορεύοντος. ~Ἀλλ´,
[7]	ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ	ἐγκλήματος.	Τὸ δὲ τοῦ Κλεινίου, τῶν
[5]	καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ	σχήματος	τὸ διάφορον. Εἶναι γὰρ τὴν
[9]	ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ σοφοῦ	παραγγέλματος,	ὅτι οὐ τὸ ὁρώμενόν ἐστιν
[9]	καὶ Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ	σώματος	βλάβην προειδόμενον, τὸ νοσῶδες χωρίον
[9]	τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ	σώματος	ἐπιμέλεια αὐτῷ τε ἀλυσιτελὴς τῷ
[9]	χρησόμεθα πλούτῳ, τὰς διὰ τοῦ	σώματος	ἡδονὰς ἀτιμάζοντες; Ἐγὼ μὲν οὐχ
[9]	ἵνα τὴν ἄγαν εὐπάθειαν τοῦ	σώματος,	οἷον ἀμπέλου τὴν εἰς τὰ
[2]	οὐ προγόνων περιφάνειαν, οὐκ ἰσχὺν	σώματος,	οὐ κάλλος, οὐ μέγεθος, οὐ
[9]	δεσμωτηρίου τῆς πρὸς τὰ τοῦ	σώματος	πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας
[9]	ὃς παραινεῖ μηδεμίαν χρῆναι τοῦ	σώματος	πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν.
[2]	ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα	σώματος,	τοσούτῳ καὶ τῶν βίων ἑκατέρων
[9]	δὲ λόγῳ, παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ	σώματος	τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ
[9]	τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν	σώματος,	ὡς ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι,
[6]	διώξεται; Ἀλλ´ οὗτός ἐστιν ὁ	ἔσχατος	τῆς ἀδικίας ὅρος, εἴ τι
[5]	τὴν διάνοιαν προσεκτέον· οὐ γὰρ	ἀπόβλητος	ὁ ἀνήρ. Ἔχει δὲ οὕτω
[9]	καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ	ταπεινότητος	ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε
[9]	πειραθῆναι. Ἢ Φειδίας μὲν καὶ	Πολύκλειτος,	εἰ τῷ χρυσίῳ μέγα ἐφρόνουν
[4]	οἱ τὰ δηλητήρια μετὰ τοῦ	μέλιτος	προσιέμενοι. Οὐ τοίνυν ἐν πᾶσιν
[4]	πρὸς τοὺς τεκόντας πόλεμός ἐστιν	ἀκήρυκτος.	Μοιχείας δὲ θεῶν καὶ ἔρωτας
[8]	εἴτε καὶ ὅπου δὴ τοῦ	παντὸς	ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ
[5]	καὶ ἀνάντης ὁδός. Διόπερ οὐ	παντὸς	οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ
[9]	συννενευκότας ζῆν; Ἑνὶ δὲ λόγῳ,	παντὸς	ὑπεροπτέον τοῦ σώματος τῷ μὴ
[10]	τοῦτ´ ἀποκνήσωμεν· ἀλλ´ ἀναμνησθέντας τοῦ	παραινέσαντος,	ὅτι δέοι βίον μὲν ἄριστον
[9]	οὐ διαγινώσκοντός ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ	συνιέντος	τοῦ σοφοῦ παραγγέλματος, ὅτι οὐ
[3]	οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ Τοῦ	ὄντος.	Παραπλησίως δὲ τούτῳ, κἀν τοῖς
[8]	Ὡς τῷ μὲν ἀκουσίως τοῦ	προσήκοντος	ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις ἴσως
[9]	αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι οὐ	διαγινώσκοντός	ἐστιν ἑαυτόν, οὐδὲ συνιέντος τοῦ
[9]	μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ	παρόντος	μὴ τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν
[7]	τοῦ προστάγματος τὸν ὅρκον ἡμῖν	ἀπαγορεύοντος.	~Ἀλλ´, ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἔλεγον,
[9]	Σωκράτους εὖ ἔχει· ὃς μέγα	φρονοῦντος	πλουσίου ἀνδρὸς ἐπὶ τοῖς χρήμασιν,
[6]	μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν	ἀνώμοτος»	κατ´ Εὐριπίδην ἐρεῖ; καὶ τὸ
[6]	χορὸν ἔχειν· αὐτὸς δέ τις	ἕκαστος	διαστασιάσει πρὸς ἑαυτόν, καὶ οὐχὶ
[6]	μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς δύναμιν	ἕκαστος	ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγγράμμασιν ἀρετῆς
[9]	δεῖ περιττοτέρας σοφίας, δι´ ἧς	ἕκαστος	ἡμῶν ὅστις ποτέ ἐστιν ἑαυτὸν
[6]	μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν ἔχειν·	αὐτὸς	δέ τις ἕκαστος διαστασιάσει πρὸς
[6]	κάλλος ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ	αὐτὸς	εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς ἀληθείας
[1]	γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´	αὐτὸς	ἔλαττόν τι πατέρων εὐνοίας νέμειν
[9]	πάντα χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ	αὐτὸς	νῦν μὲν τὸ δίκαιον ἐπαινέσεται
[5]	λαβεῖν ἐκ τοῦ σύνεγγυς ὁ	αὐτὸς	οὗτος ποιητὴς ἔφησεν. Ἐμοὶ μὲν
[9]	πρὸς τὴν ὑποκειμένην γῆν, οὕτως	αὐτὸς	τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς τῶν
[1]	ὧν καταλελοίπασι λόγων συγγινομένοις ὑμῖν,	αὐτός	τι παρ´ ἐμαυτοῦ λυσιτελέστερον ἐξευρηκέναι
[2]	καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλει	ἀνέκπλυτος	ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν
[6]	πρὸ τοῦ εἶναι διώξεται; Ἀλλ´	οὗτός	ἐστιν ὁ ἔσχατος τῆς ἀδικίας
[9]	σιτίοις ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα·	Οὗτος,	ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ
[2]	ἄξια παρορᾶν. Τίς δὴ οὖν	οὗτος	ὁ βίος καὶ ὅπῃ καὶ
[5]	ἐκ τοῦ σύνεγγυς ὁ αὐτὸς	οὗτος	ποιητὴς ἔφησεν. Ἐμοὶ μὲν γὰρ
[6]	μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη	τοιοῦτος	ἐπὶ τῆς ἀληθείας οἷον ἐπὶ
[5]	μὲν πρῶτον καὶ δύσβατος καὶ	ἱδρῶτος	συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης ἡ
[8]	ἀλλὰ πρὸς ὅρμους εὐθύνειν τὸ	σκάφος,	καὶ τοξότην κατὰ σκοποῦ βάλλειν,
[4]	διεξίωσι καὶ τούτων οὐδ´ ὁμονοούντων.	Ἀδελφὸς	γὰρ δὴ παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει
[5]	ἀθρόον εἶναι λαβεῖν ἐκ τοῦ	σύνεγγυς	ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς ἔφησεν.
[4]	ἐκείνοις διαστασιάζει πρὸς ἀδελφόν, καὶ	γονεὺς	πρὸς παῖδας, καὶ τούτοις αὖθις
[5]	δὲ εἶναι Ἀρετὴν καὶ Κακίαν.	Εὐθὺς	μὲν οὖν καὶ σιωπώσας ἐμφαίνειν
[1]	τε παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι	εὐθὺς	μετὰ τοὺς γονέας ὑμῖν τυγχάνω,
[4]	χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα.	Εὐθὺς	οὖν ἐξ ἀρχῆς ἐπισκοπεῖν ἕκαστον
[9]	προσῆκε καὶ τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ	θορύβους	ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι
[5]	εἰς ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας τοὺς	λόγους	ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ τινος
[6]	καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν	λόγους,	ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ
[4]	παντοδαποί τινές εἰσι κατὰ τοὺς	λόγους,	μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τὸν
[9]	νῦν δὲ τοὺς ἐναντίους ἀφήσει	λόγους,	ὅταν τὴν ἀδικίαν εὐδοκιμοῦσαν αἴσθηται,
[4]	τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ	λόγους	ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν τε καὶ
[6]	ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τοὺς	λόγους.	Ὡς ὅ γε τὴν ἄχρι
[9]	ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς μουσικῆς	εἴδους	ἐγγίνεσθαι πέφυκεν. Ἀλλὰ τὴν ἑτέραν
[2]	τοῦ ἐκ τῆς παιδιᾶς ἀπολαύουσι	κέρδους.	Καὶ ἡμῖν δὴ οὖν ἀγῶνα
[7]	δεῖν ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ	Περικλέους	ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ τοὺς
[5]	ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα τοὺς	νέους	ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι τραχεῖα μὲν
[0]	~ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ	ΝΕΟΥΣ	ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ
[2]	ὑπὸ τῆς ἡλικίας ἐπακούειν τοῦ	βάθους	τῆς διανοίας αὐτῶν οὐχ οἷόν
[5]	ἐπ´ ἀρετήν, καὶ προκαλούμενος ἅπαντας	ἀγαθοὺς	εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε
[4]	Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ	ἄνθους	δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω
[9]	ἐκβακχεύονται. Τοσοῦτόν ἐστι τὸ διάφορον	ὑγιοῦς	ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε
[9]	καὶ τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ	πλείους	ἢ ἀριθμῆσαι, οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´,
[9]	τὰ ἥδιστα, ὡς οἵ γε	τραπεζοποιούς	τινας καὶ μαγείρους περινοοῦντες, καὶ
[5]	ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας	μυρίους	καὶ πόνους καὶ κινδύνους, διὰ
[9]	τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ τοὺς	ἐναντίους	ἀφήσει λόγους, ὅταν τὴν ἀδικίαν
[10]	οὖν Βίας τῷ υἱεῖ, πρὸς	Αἰγυπτίους	ἀπαίροντι, καὶ πυνθανομένῳ τί ἂν
[9]	δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ	μέλους	ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους
[8]	τοῦ κατὰ τὴν τέχνην ἐφίεσθαι	τέλους,	ἡμᾶς δὲ καὶ τῶν τοιούτων
[5]	πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι τοῦ	τέλους.	Καὶ μέντοι, καὶ εἴ τις
[8]	γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς τὴν τοῦ	τέλους	κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ
[3]	οὖν ἔστι τις οἰκειότης πρὸς	ἀλλήλους	τοῖς λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν
[4]	μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς	φαύλους	τῶν λόγων συνήθεια ὁδός τίς
[9]	τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ	ὀφθαλμοὺς	ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν
[8]	τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς	ὅρμους	εὐθύνειν τὸ σκάφος, καὶ τοξότην
[9]	ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων.	Ἀτμούς	γε μὴν παντοδαποὺς ἡδονὴν ὀσφρήσει
[9]	γενόμενοι, παραπλησίως τοῖς κατὰ τοῦ	πρανοῦς	φερομένοις, πρὸς οὐδὲν στάσιμον ἔχοντες
[9]	ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε τοὺς	στεφάνους	ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ
[9]	ἔχοντι κακόν. Ἐγὼ δὲ καὶ	Διογένους	ἄγαμαι τὴν πάντων ὁμοῦ τῶν
[9]	ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ τὸν	Διογένους	λόγον, ἢ ἀδικούντων. Ὥστε καλλωπιστὴν
[10]	Αἰσχρὸν γὰρ τὸν παρόντα καιρὸν	προεμένους	ὕστερόν ποτ´ ἀνακαλεῖσθαι τὸ παρελθόν,
[9]	τὸ σῶμα τῶν παθῶν κρεῖττον	ἀπεργαζομένους,	γαστρὶ μέν γε τὰ ἀναγκαῖα
[9]	καὶ τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους	ἐγγινομένους	τῇ ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι τῷ
[9]	μέλους ὥστε τοὺς στεφάνους ῥίψαντας,	αἰσχυνομένους	ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι δὲ πρὸς αὐλὸν
[4]	τῇ μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν	ἐπιφρασσομένους	τὰ ὦτα οὐχ ἧττον ἢ
[1]	ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν	δεχομένους,	εἰδέναι τί χρὴ καὶ παριδεῖν.
[2]	ἐν τοῖς τακτικοῖς τὰς μελέτας	ποιουμένους	μιμούμενοι· οἵ γε, ἐν χειρονομίαις
[4]	σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας	μιμουμένους,	οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ
[9]	ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ	καθικνουμένους	κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν
[4]	πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα τοὺς ποιητάς, οὐ	λοιδορουμένους,	οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ
[9]	ὅσον, φησὶ Πλάτων, ὑπηρεσίαν φιλοσοφίᾳ	κτωμένους,	ἐοικότα που λέγων τῷ Παύλῳ,
[5]	ἡδύ, ἀλλ´ ἱδρῶτας μυρίους καὶ	πόνους	καὶ κινδύνους, διὰ πάσης ἠπείρου
[5]	ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς	πόνους	προαποστῆναι τοῦ τέλους. Καὶ μέντοι,
[5]	ἱδρῶτας μυρίους καὶ πόνους καὶ	κινδύνους,	διὰ πάσης ἠπείρου τε καὶ
[9]	προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς γε μὴν	παντοδαποὺς	ἡδονὴν ὀσφρήσει φέροντας τῷ ἀέρι
[4]	τοιούτους εἶναι, ὅταν δὲ ἐπὶ	μοχθηροὺς	ἄνδρας ἔλθωσι τῇ μιμήσει, ταῦτα
[7]	οὐ πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ ἐπ´	ἐχθροὺς	θυμὸς ὁπλίζει χέρα» ἀλλὰ μάλιστα
[9]	οἵ γε τραπεζοποιούς τινας καὶ	μαγείρους	περινοοῦντες, καὶ πᾶσαν διερευνώμενοι γῆν
[6]	ἀρετὴν εἰς τὸ μέσον, καὶ	μακροὺς	ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους, ἰδίᾳ
[5]	Σόλων μοι δοκεῖ πρὸς τοὺς	εὐπόρους	εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς αὐτοῖς
[9]	θάλασσαν, οἷόν τινι χαλεπῷ δεσπότῃ	φόρους	ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας, τῶν
[10]	παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ τοὺς	ἰατροὺς	ἔρχονται· οἱ δὲ ὑπὸ μειζόνων
[9]	θηρίου τὰς ὁρμάς, προσῆκε καὶ	τοὺς	ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ
[1]	τῆς φύσεως οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ	τοὺς	γονέας ὑμῖν τυγχάνω, ὥστε μήτ´
[9]	ἁρμονίαν, ἐπαυλῆσαί σφισι τὸ Δώριον·	τοὺς	δὲ οὕτως ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ
[7]	Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ	τοὺς	διώκοντας ὑπομένειν καὶ πρᾴως αὐτῶν
[9]	ὁρῶ, πλὴν εἰ μή, κατὰ	τοὺς	ἐν τοῖς μύθοις δράκοντας, ἡδονήν
[2]	τῆς ψυχῆς ὄμματι τέως προγυμναζόμεθα,	τοὺς	ἐν τοῖς τακτικοῖς τὰς μελέτας
[9]	τοῖς τοῦτο τιμῶσι, νῦν δὲ	τοὺς	ἐναντίους ἀφήσει λόγους, ὅταν τὴν
[5]	καὶ Σόλων μοι δοκεῖ πρὸς	τοὺς	εὐπόρους εἰπεῖν τό· Ἀλλ´ ἡμεῖς
[2]	οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν, ἢ	τοὺς	ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ μακρότερον
[10]	καταληφθέντες ἀρρωστημάτων, ἐφ´ ἑαυτοὺς καλοῦσι	τοὺς	θεραπεύσοντας· οἱ δὲ εἰς ἀνήκεστον
[10]	τῶν παθῶν κάμνοντες, αὐτοὶ παρὰ	τοὺς	ἰατροὺς ἔρχονται· οἱ δὲ ὑπὸ
[5]	ὡς εἰς ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας	τοὺς	λόγους ἀποδεχώμεθα. Ὡς δ´ ἐγώ
[4]	ἐπεὶ παντοδαποί τινές εἰσι κατὰ	τοὺς	λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν
[6]	πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι	τοὺς	λόγους. Ὡς ὅ γε τὴν
[7]	δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα.	~Τοὺς	μὲν οὖν τῶν λόγων οἳ
[5]	πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα	τοὺς	νέους ἐπ´ ἀρετήν; Ὅτι τραχεῖα
[0]	~ΠΡΟΣ	ΤΟΥΣ	ΝΕΟΥΣ ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ
[10]	Ὃ μὴ πάθητε νῦν ὑμεῖς	τοὺς	ὀρθῶς ἔχοντας τῶν λογισμῶν ἀποφεύγοντες.
[9]	ἡδονάς, ἢ ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται	τοὺς	περὶ τὴν ἑαυτῶν θήραν ἐσχολακότας,
[4]	Οὐ τοίνυν ἐν πᾶσιν ἐπαινεσόμεθα	τοὺς	ποιητάς, οὐ λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας,
[5]	καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς	τοὺς	πόνους προαποστῆναι τοῦ τέλους. Καὶ
[9]	ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε	τοὺς	στεφάνους ῥίψαντας, αἰσχυνομένους ἐπανελθεῖν. Ἕτεροι
[8]	δειπνοῦντα, καὶ ἐπαναγαγεῖν πάλιν πρὸς	τοὺς	συμπότας, τὴν ἁρμονίαν χαλάσαντα. Τοσαύτην
[4]	παῖδας, καὶ τούτοις αὖθις πρὸς	τοὺς	τεκόντας πόλεμός ἐστιν ἀκήρυκτος. Μοιχείας
[1]	διαμαρτάνω τῆς γνώμης, μὴ ποθεῖν	τοὺς	τεκόντας, πρὸς ἐμὲ βλέποντας. Εἰ
[7]	φέροντα πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι	τοὺς	τηλικούτους φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ
[9]	ὁμοίως αἰσχρὸν ἡγεῖσθαί φημι δεῖν	τοὺς	τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ
[4]	Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς	τοὺς	φαύλους τῶν λόγων συνήθεια ὁδός
[7]	Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ τοῦ	Σωκράτους	ἀδελφὸν ἐκείνῳ τῷ παραγγέλματι, ὅτι
[9]	εὖ διατίθεσθαι. Τὸ γὰρ τοῦ	Σωκράτους	εὖ ἔχει· ὃς μέγα φρονοῦντος
[7]	αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ	σκότους,	ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε
[9]	τῷ ἀέρι καταμιγνύναι, ἢ μύροις	ἑαυτοὺς	ἀναχρώννυσθαι, καὶ ἀπαγορεύειν αἰσχύνομαι. Τί
[10]	ὑπὸ μειζόνων καταληφθέντες ἀρρωστημάτων, ἐφ´	ἑαυτοὺς	καλοῦσι τοὺς θεραπεύσοντας· οἱ δὲ
[4]	ζηλοῦν, καὶ ὅτι μάλιστα πειρᾶσθαι	τοιούτους	εἶναι, ὅταν δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς
[9]	αἰσχρὸν ἡγεῖσθαί φημι δεῖν τοὺς	τοιούτους	ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις
[7]	πολλοῦ ἄξιον εἶναι μιμήσασθαι τοὺς	τηλικούτους	φημί. Τουτὶ μὲν γὰρ τὸ
[7]	Ἀλεξάνδρου, ὃς τὰς θυγατέρας Δαρείου	αἰχμαλώτους	λαβὼν θαυμαστόν τι οἷον τὸ
[7]	προπαιδευθεὶς οὐκ ἔτ´ ἂν ἐκείνοις	ὡς	ἀδυνάτοις διαπιστήσειεν. Οὐδ´ ἂν παρέλθοιμι
[9]	ἥλιον ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς,	ὡς	ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν
[9]	γὰρ ὄνειδος ἀνδρί, τῷ γε	ὡς	ἀληθῶς τῆς προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ,
[9]	περιέπειν τὸ σῶμα πλέον ἢ	ὡς	ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧττον
[9]	διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν σώματος,	ὡς	ἂν κάλλιστα ἔχοι, φροντίζουσι, τὴν
[4]	κορυφαίου πάντων καὶ ὑπάτου Διός,	ὡς	αὐτοὶ λέγουσιν, ἃ κἂν περὶ
[6]	σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δράματα· οἳ	ὡς	βασιλεῖς καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται,
[4]	ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν διέβαλον.	Ὡς	γὰρ τῶν ἀνθέων τοῖς μὲν
[5]	ἡμῖν φέροντας τοὺς λόγους ἀποδεχώμεθα.	Ὡς	δ´ ἐγώ τινος ἤκουσα δεινοῦ
[7]	πρόσωπον ὑπὸ τῶν πληγῶν εἶναι.	Ὡς	δ´ οὖν ἐπαύσατο τύπτων, ἄλλο
[5]	μὲν λεία τε καὶ καλή,	ὡς	δὲ ῥᾳδία τε καὶ εὔπορος,
[5]	ἐοικότα τούτοις τὴν ἀρετὴν ὕμνησεν,	ὡς	εἰς ταὐτὸν ἡμῖν φέροντας τοὺς
[9]	ὑπεροπτέον τοῦ σώματος τῷ μὴ	ὡς	ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ
[10]	οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ,	ὡς	ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι, εἰς
[9]	τὴν πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι ὅπως	ὡς	κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα ἕξοι
[5]	Ἄνω δὲ γενομένῳ ὁρᾶν ὑπάρχει	ὡς	μὲν λεία τε καὶ καλή,
[5]	δὲ τούτων εἶναι θεὸν γενέσθαι,	ὡς	ὁ ἐκείνου λόγος· ᾗπερ δὴ
[7]	τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι.	Ὡς	ὅ γε ἐν τούτοις προπαιδευθεὶς
[6]	τοῦ βίου δεικνύναι τοὺς λόγους.	Ὡς	ὅ γε τὴν ἄχρι ῥημάτων
[9]	ἀναγκαῖα ὑπηρετοῦντας, οὐχὶ τὰ ἥδιστα,	ὡς	οἵ γε τραπεζοποιούς τινας καὶ
[9]	ἀλλ´ οὐ ταῖς ἡδοναῖς ὁριεῖται.	Ὡς	οἵ γε τῶν ἀναγκαίων ὅρων
[2]	δ´ οὐκ ἐξικνούμενα πρὸς ἐκεῖνον	ὡς	οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν. Τίς δὴ
[9]	τὴν δὲ χρησομένην αὐτῷ ψυχὴν	ὡς	οὐδενὸς ἀξίαν περιορῶσι, τῶν περὶ
[4]	διαλεγομένοις προσέξομεν, καὶ μάλισθ´ ὅταν	ὡς	περὶ πολλῶν τε αὐτῶν διεξίωσι
[9]	ἡγεῖσθαί φημι δεῖν τοὺς τοιούτους	ὡς	τὸ ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις γάμοις
[8]	μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες	ὡς	τὸν πρὸ τῆς ἀγωνίας βίον
[8]	τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις.	Ὡς	τῷ μὲν ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος
[9]	ἱερῶν ᾀσμάτων, ἐκ τῆς μανίας,	ὥς	φασι, τὸν βασιλέα καθίστη. Λέγεται
[7]	τῷ τοὺς διώκοντας ὑπομένειν καὶ	πρᾴως	αὐτῶν τῆς ὀργῆς ἀνέχεσθαι, καὶ
[7]	εἰς αὐτὸ τὸ πρόσωπον ἐμπεσὼν	ἀφειδῶς·	ὁ δὲ οὐκ ἀντῆρεν, ἀλλὰ
[7]	διήρκεσαν τὴν ἡμέραν, ὁ μὲν	ἀφειδῶς	πλύνων αὐτὸν τοῖς ὀνείδεσιν, ὁ
[9]	τι τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν,	ἕως	ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς
[2]	Λόγοι, δι´ ἀπορρήτων ἡμᾶς ἐκπαιδεύοντες.	Ἕως	γε μὴν ὑπὸ τῆς ἡλικίας
[9]	ἀνθρωπίνων ὑπεροψίαν, ὅς γε καὶ	βασιλέως	τοῦ μεγάλου ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον,
[1]	τῶν ἐπαινουμένων ἔσεσθε παρ´ Ἡσιόδῳ	τάξεως·	εἰ δὲ μή, ἐγὼ μὲν
[9]	δήπου τὴν χρείαν τοῖς τῆς	φύσεως	ἀναγκαίοις, ἀλλ´ οὐ ταῖς ἡδοναῖς
[1]	ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ τῆς	φύσεως	οἰκειότητι εὐθὺς μετὰ τοὺς γονέας
[2]	κατόπτροις, τῷ τῆς ψυχῆς ὄμματι	τέως	προγυμναζόμεθα, τοὺς ἐν τοῖς τακτικοῖς
[9]	ὄνειδος ἀνδρί, τῷ γε ὡς	ἀληθῶς	τῆς προσηγορίας ταύτης ἀξίῳ, καλλωπιστὴν
[9]	καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν	ὀρθῶς	ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ
[10]	ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν ἐπιστήμην,	ὀρθῶς	ἔχειν ἡγεῖσθαι τῷ ποιητῇ προσῆκεν.
[10]	μὴ πάθητε νῦν ὑμεῖς τοὺς	ὀρθῶς	ἔχοντας τῶν λογισμῶν ἀποφεύγοντες.
[5]	διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα	ῥᾳδίως	ἐπὶ τὸ ἄκρον ἐλθεῖν. Ἄνω
[9]	Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι	ὁμοίως	αἰσχρὸν ἡγεῖσθαί φημι δεῖν τοὺς
[9]	κατορωρυγμένοις ἐπαγρυπνεῖν. Ὅ γε μὴν	ἐλευθερίως	πρὸς τὰ τοιαῦτα διακεῖσθαι πεπαιδευμένος
[3]	προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος.	Παραπλησίως	δὲ τούτῳ, κἀν τοῖς κάτω
[4]	γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς ἄνθεσι	παραπλησίως	ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς ἂν
[9]	τῶν ἀναγκαίων ὅρων ἔξω γενόμενοι,	παραπλησίως	τοῖς κατὰ τοῦ πρανοῦς φερομένοις,
[8]	τυγχάνει, δικαιωτηρίοις. Ὡς τῷ μὲν	ἀκουσίως	τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη
[10]	ἔξωθεν παιδευμάτων περιγραψώμεθα. Τοῖς γὰρ	ἐπιμελῶς	ἐξ ἑκάστου τὴν ὠφέλειαν ἀθροίζουσιν,
[10]	θεραπεύσοντας· οἱ δὲ εἰς ἀνήκεστον	παντελῶς	μελαγχολίας παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας προσίενται.
[9]	ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν τῶν	προδήλως	αἰσχίστων. Ἀτμούς γε μὴν παντοδαποὺς
[5]	ἀνθρώποις τὸ τάλαντον ἐπιρρέπειν ἄλλοτε	ἄλλως,	ἄλλοτε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δὲ
[2]	ὑπολαμβάνομεν, οὔτ´ ἀγαθόν τι νομίζομεν	ὅλως,	οὔτ´ ὀνομάζομεν, ὃ τὴν συντέλειαν
[7]	Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον	ἁπλῶς»	λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει
[5]	ἐπίσταμαι, πλήν γε δὴ ὅτι	ἁπλῶς	οὕτως εἴρηκεν ἄνευ μέτρου· ὅτι
[8]	οἱ τῷ μολύβδῳ συνδεδεμένοι. Καὶ	ἁπαξαπλῶς	αἱ μελέται αὐτοῖς παρασκευαὶ τῶν
[1]	ἐμὲ βλέποντας. Εἰ μὲν οὖν	προθύμως	δέχοισθε τὰ λεγόμενα, τῆς δευτέρας
[2]	ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν γε μὴν εἰπὼν	ἱκανῶς	ἂν ἴσως ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι
[4]	μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα	ἱκανῶς	εἴρηται· ὅπως γε μὴν αὐτῶν
[1]	πάντα παιδευούσης ἐπ´ ἄμφω μεταβολῆς	ἱκανῶς	μετασχεῖν, ἔμπειρόν με εἶναι τῶν
[9]	ἀθρόως τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν	ἱκανῶς,	τὰς διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς
[3]	περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ	προηγουμένως	μὲν καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ
[9]	πρὸς ἄλλο τι τῶν παθῶν	ἀγεννῶς	διακεῖσθαι. Τὸ γὰρ τὴν πᾶσαν
[9]	ᾅδου κολαζομένων οὐδὲν πάσχοντες ἀνεκτότερον,	ἀτεχνῶς	εἰς πῦρ ξαίνοντες, καὶ κοσκίνῳ
[8]	μέλλοντα· ἢ οὕτως ἂν εἴημεν	ἀτεχνῶς	κατὰ τῶν πλοίων τὰ ἀνερμάτιστα,
[9]	ἀναβλέψαι. Κάθαρσις δὲ ψυχῆς, ὡς	ἀθρόως	τε εἰπεῖν καὶ ὑμῖν ἱκανῶς,
[5]	ὁ ἀνήρ. Ἔχει δὲ οὕτω	πως	ὁ λόγος αὐτῷ, ὅσα ἐγὼ
[7]	μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ παύσειν	χαλεπῶς	πρὸς αὐτὸν ἔχοντα. Πόσου ἄξιον
[0]	~ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ	ΟΠΩΣ	ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ.
[2]	ὁ βίος καὶ ὅπῃ καὶ	ὅπως	αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ
[7]	μόλις ὑπὸ φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς,	ὅπως	αὑτῷ μὴ διαφθαρείη τὸ πρὸς
[4]	ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται·	ὅπως	γε μὴν αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν
[1]	Τίνα οὖν ἐστι ταῦτα καὶ	ὅπως	διακρινοῦμεν, τοῦτο δὴ καὶ διδάξω
[9]	γὰρ τὴν πᾶσαν σπουδὴν εἰσφέρεσθαι	ὅπως	ὡς κάλλιστα αὐτῷ τὸ σῶμα
[6]	ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ τό γε	λαμπρῶς	μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν εἰς
[8]	προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις	ἴσως	παρὰ τοῦ Θεοῦ γένοιτο· τῷ
[2]	γε μὴν εἰπὼν ἱκανῶς ἂν	ἴσως	ὑμῖν ἐνδειξαίμην ὅτι πᾶσαν ὁμοῦ
[8]	ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ	οὕτως	ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ τῶν
[9]	σφισι τὸ Δώριον· τοὺς δὲ	οὕτως	ἀναφρονῆσαι ὑπὸ τοῦ μέλους ὥστε
[7]	τὰς τῶν καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας,	οὕτως	ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις
[9]	χρόαν πρὸς τὴν ὑποκειμένην γῆν,	οὕτως	αὐτὸς τὴν διάνοιαν πρὸς τὰς
[2]	ὕδατι τὸν ἥλιον ὁρᾶν ἐθισθέντες	οὕτως	αὐτῷ προσβαλοῦμεν τῷ φωτὶ τὰς
[5]	πλήν γε δὴ ὅτι ἁπλῶς	οὕτως	εἴρηκεν ἄνευ μέτρου· ὅτι νέῳ
[5]	τῶν εὐδαιμόνων Φαιάκων. Καὶ γὰρ	οὕτως	ἔχει. Τὰ μὲν ἄλλα τῶν
[1]	πεπίστευκα. Τό τε γὰρ ἡλικίας	οὕτως	ἔχειν, καὶ τὸ διὰ πολλῶν
[9]	ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ	οὕτως	ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου σοφιστοῦ