HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Basile de Césarée, Discours aux jeunes sur l'utilité qu'ils peuvent retirer de la lecture des livres profanes

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

η = 70 formes différentes pour 236 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[9]   γε νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι, ἤ τι τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν,

[9]   ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους λόγον, ἢ ἀδικούντων. Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι καὶ

[9]   τοὺς τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν ἢ ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ

[8]   κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ

[9]   τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους ἢ ἀριθμῆσαι, οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι,

[8]   ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας

[8]   ἂν στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι

[8]   γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον τὸ

[9]   ἀμπεχόνας ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι, ἢ δυστυχούντων ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους

[9]   ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων ἢ ἐκεῖνος κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι.

[2]   καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα ἢ καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ

[2]   παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ ἢ καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν

[10]   οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου προσθήκην ἢ καὶ εἰς ἡντιναοῦν ἐπιστήμην, ὀρθῶς

[8]   πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο, ἢ καὶ ὁ Μαργίτης, εἰ βούλει,

[5]   κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν ἐχόντων ἢ καὶ οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων ἐστίν,

[9]   πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ ἴσου δέονται ἢ καὶ πλείονος πρὸς τὴν τῆς

[2]   ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι,

[9]   μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ λημῶντι πρὸς τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι.

[4]   {τὰς} τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις ἢ λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν τε

[9]   ταπεινόν τι καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ ἢ λόγῳ ποτὲ προελέσθαι. Τὸ γὰρ

[4]   λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας ἢ μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν τραπέζῃ

[6]   ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν

[6]   λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς δύναμιν

[7]   πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν ἢ μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται,

[9]   Τοσοῦτόν ἐστι τὸ διάφορον ὑγιοῦς ἢ μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς

[9]   ὀσφρήσει φέροντας τῷ ἀέρι καταμιγνύναι, ἢ μύροις ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ ἀπαγορεύειν

[5]   ἄλλο τι ἂν εὔξασθαι μᾶλλον ἢ Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ

[8]   ἀλλ´ ἀντεῖχεν ὠθούμενος οὐχ ἧττον ἢ οἱ ἀνδριάντες οἱ τῷ μολύβδῳ

[9]   ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν ἡδονάς, ἢ ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται τοὺς περὶ

[9]   κρατούσης ταύτης ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον ἢ οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς

[8]   τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα· ἢ οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ

[5]   τὰ ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους ἐπ´

[8]   καὶ οὐδείς γε πάλην ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν

[7]   μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις,

[4]   ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν, ἢ πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν

[9]   ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον εἶναι, ἢ πρὸς ἄλλο τι τῶν παθῶν

[5]   μὲν γὰρ δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον ἢ προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν, καὶ

[8]   κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν

[7]   πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς

[9]   ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν, ἢ σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων,

[8]   ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου ἢ τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο

[8]   μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν

[10]   ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε ἢ τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου ψυχῆς.

[5]   τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν, ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας,

[4]   μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας ἢ τῆς χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις,

[9]   τις ἄν. Τί ἄλλο γε ἢ τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν

[9]   πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν. Ἢ τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν

[5]   τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα. Ἢ τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν

[7]   ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ Περικλέους ἢ τὸ Εὐκλείδου τῷ τοὺς διώκοντας

[9]   αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί

[4]   ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα οὐχ ἧττον ἢ τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ

[9]   ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι, ἢ τοσοῦτον ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ

[2]   ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν, ἢ τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ

[9]   μὴ τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν ἢ τῷ εἰδέναι αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι.

[9]   ὅτι κεχρῆσθαι τούτοις ἐπίσταται πειραθῆναι. Ἢ Φειδίας μὲν καὶ Πολύκλειτος, εἰ

[7]   ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον ἢ ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων,

[9]   μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ

[7]   καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ ἀντώμοσεν ἦ μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ παύσειν

[2]   τισὶν ὅ τι ποτ´ ἂν ᾖ τὸ δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω

[2]   ἁλουργόν, ἄν τέ τι ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς

[9]   τῆς χρείας περιττότερον, κἂν Λύδιον ᾖ ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον

[9]   εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια

[3]   καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἡ ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε μὴν

[4]   εὐωδίας ἢ τῆς χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις δ´ ἄρα

[5]   κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ

[4]   ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους τῶν

[6]   ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ

[3]   λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή,

[6]   ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ φρὴν ἀνώμοτος» κατ´ Εὐριπίδην

[8]   πρὸς τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων

[5]   ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν ἡ ποίησις τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν

[5]   ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης ἡ πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ ἀνάντης

[8]   Πολλοῦ μέντ´ ἂν ἄξιον ἦν ἡ ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ ὅ

[2]   τρόπον, εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν ἡ τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς

[5]   Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωποι, ἣ καὶ ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ

[9]   τε καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν, ᾗ καὶ Δαβὶδ χρώμενος, ὁ ποιητὴς

[5]   νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν ᾗ συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν

[10]   τις γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου λέγῃ, κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´

[9]   ὕδωρ καὶ πάντα χρήματα; εἴπερ δὴ καὶ αὐτὸς νῦν μὲν τὸ

[5]   ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν· ᾧ δὴ καὶ αὐτῷ τὴν διάνοιαν προσεκτέον·

[1]   ταῦτα καὶ ὅπως διακρινοῦμεν, τοῦτο δὴ καὶ διδάξω ἔνθεν ἑλών. ~Ἡμεῖς,

[2]   τι ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλει

[6]   συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν δὴ καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ

[9]   σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον; Διὸ δὴ καὶ Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ

[5]   ζῶντι καὶ τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν δὴ καὶ Σόλων μοι δοκεῖ πρὸς

[9]   τῶν ψυχῶν καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ

[5]   ὡς ὁ ἐκείνου λόγος· ᾗπερ δὴ καὶ τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι.

[5]   οἷς φησι τὸν θεόν, ὅντινα δὴ καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις τὸ

[8]   κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν

[3]   φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς

[4]   λαμβάνειν ἀπ´ αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς μὴ τὸ ἡδὺ

[9]   μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς νῦν δὴ κρατούσης ταύτης ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον

[8]   ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς

[5]   ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε δὴ ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ

[2]   παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ ἡμῖν δὴ οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων

[2]   ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν. Τίς δὴ οὖν οὗτος ὁ βίος καὶ

[8]   παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ δὴ οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς

[9]   ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ δὴ οὖν τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι

[4]   τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα

[4]   τούτων οὐδ´ ὁμονοούντων. Ἀδελφὸς γὰρ δὴ παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει πρὸς ἀδελφόν,

[4]   ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον,

[4]   ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν δὴ ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε

[4]   τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ δὴ ταῦτα λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων

[10]   πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν δὴ τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς ὅροις

[9]   καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον

[8]   ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ ὅπου δὴ τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις.

[2]   καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω δὴ τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν

[2]   ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς δὴ τοῦτον ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ Λόγοι,

[8]   ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν γὰρ δὴ τῷ ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις

[8]   δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ δὴ τῶν μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι

[1]   ἔχειν, καὶ τὸ διὰ πολλῶν ἤδη γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ μὴν καὶ

[7]   οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας ἤδη καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ

[7]   τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν ἤδη καὶ ὕπουλον αὐτῷ τὸ πρόσωπον

[7]   τὴν μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ

[7]   πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν τις Εὐκλείδῃ τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον ἠπείλησε

[8]   ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη τε ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν,

[7]   καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα. Ἐπειδὴ δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν

[5]   ὅτι νέῳ ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδὸν ταύτην ἄγοντι τὴν

[7]   τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου σπουδῇ. Τί δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν

[9]   καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ δέῃ, μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων

[9]   ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν ἐνδέῃ τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι

[4]   ἢ μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν

[9]   γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς μουσικῆς

[9]   τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος πάθη κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας,

[4]   τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ ἀληθῆ προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ

[9]   ὁ χρυσὸς ἡδίων καὶ τιμιώτερος ἀπεδείχθη· ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν

[9]   κόλασιν ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν; φαίη τις ἄν. Τί ἄλλο γε

[9]   πλουτεῖν, οὔτ´ εὔχομαι, ἀλλά μοι εἴη ζῆν ἀπὸ τῶν ὀλίγων, μηδὲν

[4]   αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς ἂν εἴη λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς

[6]   ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς εἴη τοιοῦτος ἐπὶ τῆς ἀληθείας οἷον

[7]   παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν

[9]   μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς τόσα

[4]   τὰ πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ

[9]   σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα

[8]   τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου, εἰκῇ κατὰ τὸν βίον ἄνω καὶ

[8]   ἔχει λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ εἰκῇ τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς

[8]   χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε μουσικῇ καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς

[8]   ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν τῆς

[5]   ὡς μὲν λεία τε καὶ καλή, ὡς δὲ ῥᾳδία τε καὶ

[4]   φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη. Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους

[2]   πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν συντελῇ πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε

[2]   πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλητέον ὅθεν ἂν μέλλῃ πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν

[10]   τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν μέλλῃ τις ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν ὠφέλεια

[9]   εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν, σχολῇ γ´ ἂν ἄλλο τι τῶν

[8]   εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ

[3]   ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή, ἀλλὰ τό γε παράλληλα θέντας

[1]   αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ μὴ δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι

[4]   πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ τῆς τῶν λόγων ἡδονῆς

[9]   σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων, μὴ διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν

[8]   γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα μὴ διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες ὡς

[7]   φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ μὴ διαφθαρείη τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον.

[4]   προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ μὴ δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´

[7]   χαλινὸν αὐτῷ τὸν λογισμὸν ἐμβάλλοντας, μὴ ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ

[1]   παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ δὲ μή, ἐγὼ μὲν οὐδὲν ἂν εἴποιμι

[7]   ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ μὴ ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε ἐν

[1]   ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα. Μὴ θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην

[9]   ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ

[9]   μὲν οὐχ ὁρῶ, πλὴν εἰ μή, κατὰ τοὺς ἐν τοῖς μύθοις

[8]   δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ σῶμα;

[5]   εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε μὴ καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι

[8]   ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν ὀνείδη τε ἕξειν καὶ

[6]   πείθεσθαι, τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα. ~Τοὺς μὲν οὖν τῶν

[6]   λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ κορυφαῖος μὴ ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν

[9]   ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου

[8]   χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις τὸ μὴ οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν κόλασιν ὑποσχεῖν.

[9]   διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν· μὴ ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις τῶν

[10]   παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ μὴ πάθητε νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς

[9]   τῷ λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ μὴ πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν

[5]   πρὸς τοῦτο φέρει, ὅ τι μὴ πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν

[9]   οὖν τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ

[4]   τινές εἰσι κατὰ τοὺς λόγους, μὴ πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τὸν νοῦν,

[9]   τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ

[9]   Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα τε μὴ ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ παρόντος

[1]   τι ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς γνώμης, μὴ ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ

[7]   θυμὸν τὸ παράπαν, εἰ δὲ μὴ ῥᾴδιον τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν

[9]   προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη

[1]   ὑμῖν, ὑμᾶς δὲ νομίζω, εἰ μή τι ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς γνώμης,

[4]   ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς μὴ τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον

[8]   καὶ λέγειν χρὴ τόν γε μὴ τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα·

[9]   τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι

[10]   συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων, μὴ τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ

[7]   ἐμβλέψας πρὸς ἡδονὴν γυναικί, κἂν μὴ τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ,

[9]   ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ παρόντος μὴ τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν ἢ

[9]   ἄν τις εἴποι περὶ τοῦ μὴ χρῆναι τὰς ἐν ἁφῇ καὶ

[9]   παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος τῷ μὴ ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς

[8]   ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν συγγνώμη τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ

[5]   παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον,

[5]   Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ

[2]   οὖν οὗτος ὁ βίος καὶ ὅπῃ καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον

[10]   ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον ἀναμετρῇ, ὡς ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι,

[1]   χρήσιμον αὐτῶν δεχομένους, εἰδέναι τί χρὴ καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν ἐστι

[8]   ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν χρὴ τόν γε μὴ τοῖς ἀλόγοις

[4]   ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ

[7]   μὴ τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ, ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν

[9]   μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον;

[7]   τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς» λεγούσῃ ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα»

[4]   μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν τραπέζῃ πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν εὐδαιμονίαν

[4]   ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα

[10]   αἰῶνα, οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι τῇ ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε

[8]   καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν, τῇ ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει;

[3]   ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν τῇ θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ

[4]   δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι τῇ μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους

[8]   τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν

[10]   ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν τῇ συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις.

[1]   ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι· τῇ τε παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι

[7]   ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς»

[10]   τὴν τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν τῇ τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων

[9]   τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ

[9]   σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος

[7]   ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ

[9]   ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ

[10]   παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια ἔτη τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν

[8]   τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ

[5]   μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι

[5]   ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν ἀρετῇ ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα

[3]   Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν ἀρετὴ τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει

[10]   ἐπιστήμην, ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι τῷ ποιητῇ προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν Βίας

[2]   οἷόν τε, ἐν ἑτέροις οὐ πάντη διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν σκιαῖς τισι

[9]   καὶ θάλασσαν, οἷόν τινι χαλεπῷ δεσπότῃ φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας,

[8]   ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα ἵστη τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν

[9]   μανίας, ὥς φασι, τὸν βασιλέα καθίστη. Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν, κωμασταῖς

[5]   Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι αὐτῇ διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα

[9]   ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε

[9]   τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν ἑαυτῇ πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης

[1]   ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι, ταύτῃ συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον

[8]   διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο. Ταύτῃ τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ

[9]   τοῦ μὴ χρῆναι τὰς ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν ἡδονάς, ἢ

[9]   ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων

[9]   χρήμασιν, οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν ἔφη πρὶν ἂν καὶ ὅτι κεχρῆσθαι

[10]   αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον, ἔφη, πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν

[9]   ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ καθικνουμένους

[9]   πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος ἀνδρί,

[7]   τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος.

[3]   κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς ἡ ἀλήθεια,

[9]   μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ

[2]   οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι τῷ παραδείγματι, ὅσῳ ψυχὴ τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ

Chapitre
[9]	γε νοῦν ἔχοντι, ξυστίδα ἀναβεβλῆσθαι,	ἤ	τι τῶν φαύλων ἱμάτιον φέρειν,
[9]	ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους λόγον,	ἢ	ἀδικούντων. Ὥστε καλλωπιστὴν εἶναι καὶ
[9]	τοὺς τοιούτους ὡς τὸ ἑταιρεῖν	ἢ	ἀλλοτρίοις γάμοις ἐπιβουλεύειν. Τί γὰρ
[8]	κοτίνου λαβεῖν στέφανον ἢ σελίνου,	ἢ	ἄλλου τινὸς τῶν τοιούτων, καὶ
[9]	τόσα, καὶ βοσκημάτων ἐσμοὶ πλείους	ἢ	ἀριθμῆσαι, οὐδὲν ἐξαρκέσει; Ἀλλ´, οἶμαι,
[8]	ἀσκῶν ἢ παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν	ἢ	αὐλεῖν μελετᾷ. Οὔκουν ὁ Πολυδάμας
[8]	ἂν στεφάνων ἢ δόξης ἔτυχον,	ἢ	διέφυγον τὸ μὴ καταγέλαστοι εἶναι
[8]	γυμνάσια, ταχύ γ´ ἂν στεφάνων	ἢ	δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον τὸ
[9]	ἀμπεχόνας ἔξω τῶν ἀναγκαίων περιεργάζεσθαι,	ἢ	δυστυχούντων ἐστί, κατὰ τὸν Διογένους
[9]	ἑαυτὸν ἀπέφηνε πλουσιώτερον, τῷ ἐλαττόνων	ἢ	ἐκεῖνος κατὰ τὸν βίον προσδεῖσθαι.
[2]	καλῶν κατὰ τὴν ἀξίαν ἀφεστηκότα	ἢ	καθ´ ὅσον σκιὰ καὶ ὄναρ
[2]	παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι, μειζόνων δὲ	ἢ	καθ´ ὑμᾶς ἀκροατῶν ἀκοῦσαι. Τοσοῦτόν
[10]	οὐ μᾶλλον εἰς ἀργυρίου προσθήκην	ἢ	καὶ εἰς ἡντιναοῦν ἐπιστήμην, ὀρθῶς
[8]	πρῶτα πάντων εἰς εὐδαιμονίαν ἐφέρετο,	ἢ	καὶ ὁ Μαργίτης, εἰ βούλει,
[5]	κτημάτων οὐ μᾶλλον τῶν ἐχόντων	ἢ	καὶ οὑτινοσοῦν τῶν ἐπιτυχόντων ἐστίν,
[9]	πλείω προσπεριβάλωνται, τοῦ ἴσου δέονται	ἢ	καὶ πλείονος πρὸς τὴν τῆς
[2]	ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον μὲν	ἢ	κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι,
[9]	μὴ καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον	ἢ	λημῶντι πρὸς τὸν ἥλιον ἀναβλέψαι.
[4]	{τὰς} τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν πράξεις	ἢ	λόγους ὑμῖν διεξίωσιν, ἀγαπᾶν τε
[9]	ταπεινόν τι καὶ αἰσχρὸν ἔργῳ	ἢ	λόγῳ ποτὲ προελέσθαι. Τὸ γὰρ
[4]	λοιδορουμένους, οὐ σκώπτοντας, οὐκ ἐρῶντας	ἢ	μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν τραπέζῃ
[6]	ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ἢ μικρὸν	ἢ	μεῖζον εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν
[6]	λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ,	ἢ	μικρὸν ἢ μεῖζον εἰς δύναμιν
[7]	πράξεις σπουδαῖαι τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν	ἢ	μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται,
[9]	Τοσοῦτόν ἐστι τὸ διάφορον ὑγιοῦς	ἢ	μοχθηρᾶς μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς
[9]	ὀσφρήσει φέροντας τῷ ἀέρι καταμιγνύναι,	ἢ	μύροις ἑαυτοὺς ἀναχρώννυσθαι, καὶ ἀπαγορεύειν
[5]	ἄλλο τι ἂν εὔξασθαι μᾶλλον	ἢ	Ὀδυσσέα γενέσθαι, καὶ ταῦτα ἐκ
[8]	ἀλλ´ ἀντεῖχεν ὠθούμενος οὐχ ἧττον	ἢ	οἱ ἀνδριάντες οἱ τῷ μολύβδῳ
[9]	ἁφῇ καὶ γεύσει διώκειν ἡδονάς,	ἢ	ὅτι καταναγκάζουσιν αὗται τοὺς περὶ
[9]	κρατούσης ταύτης ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον	ἢ	οὑτινοσοῦν τῶν προδήλως αἰσχίστων. Ἀτμούς
[8]	τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα·	ἢ	οὕτως ἂν εἴημεν ἀτεχνῶς κατὰ
[5]	τὰ ἔπη ἃ πάντες ᾄδουσιν,	ἢ	οὐχὶ προτρέποντα τοὺς νέους ἐπ´
[8]	καὶ οὐδείς γε πάλην ἀσκῶν	ἢ	παγκράτιον εἶτα κιθαρίζειν ἢ αὐλεῖν
[7]	μνήμης ἀκολουθίᾳ πρὸς ἡμᾶς διασώζονται,	ἢ	ποιητῶν ἢ συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις,
[4]	ἀποδεξόμεθα, ἐν οἷς ἀρετὴν ἐπῄνεσαν,	ἢ	πονηρίαν διέβαλον. Ὡς γὰρ τῶν
[9]	ἀξίῳ, καλλωπιστὴν καὶ φιλοσώματον εἶναι,	ἢ	πρὸς ἄλλο τι τῶν παθῶν
[5]	μὲν γὰρ δοκεῖ οὐδὲν ἕτερον	ἢ	προτρέπων ἡμᾶς ἐπ´ ἀρετήν, καὶ
[8]	κινδυνεύουσιν, ὥστε κοτίνου λαβεῖν στέφανον	ἢ	σελίνου, ἢ ἄλλου τινὸς τῶν
[7]	πρὸς ἡμᾶς διασώζονται, ἢ ποιητῶν	ἢ	συγγραφέων φυλαττόμεναι λόγοις, μηδὲ τῆς
[9]	ταῖς ἀτόποις τῶν θαυματοποιῶν ἐπιδείξεσιν,	ἢ	σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων,
[8]	ἦσαν. Εἰ δὲ τὰ Μαρσύου	ἢ	τὰ Ὀλύμπου τῶν Φρυγῶν περιειργάζοντο
[8]	μὲν δὴ καὶ χαλκευτικόν τινα	ἢ	τεκτονικὸν ὄντα τοῦ κατὰ τὴν
[10]	ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε	ἢ	τελευτὴν ὑποθέσθαι τῆς ἀθανάτου ψυχῆς.
[5]	τῶν πόνων ἄγουσαν πρὸς ἀρετήν,	ἢ	τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας,
[4]	μὲν λοιποῖς ἄχρι τῆς εὐωδίας	ἢ	τῆς χρόας ἐστὶν ἡ ἀπόλαυσις,
[9]	τις ἄν. Τί ἄλλο γε	ἢ	τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν ἔχειν, πᾶσαν
[9]	πρόνοιαν ἔχειν εἰς ἐπιθυμιῶν ἀφορμήν.	Ἢ	τί διαφέρουσιν οἳ τοῦ μὲν
[5]	τῶν ψυχῶν εἰς βάθος ἐνσημαινόμενα.	Ἢ	τί ποτε ἄλλο διανοηθέντα τὸν
[7]	ἀπαμύνασθαι, τὸ δὲ τοῦ Περικλέους	ἢ	τὸ Εὐκλείδου τῷ τοὺς διώκοντας
[9]	αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν.	Ἢ	τὸν μὴ οὕτως ἔχοντα τί
[4]	ἐπιφρασσομένους τὰ ὦτα οὐχ ἧττον	ἢ	τὸν Ὀδυσσέα φασὶν ἐκεῖνοι τὰ
[9]	ταῖς ἡδοναῖς αὐτοῦ κατορωρύχθαι μέλλοντι,	ἢ	τοσοῦτον ἀνθεκτέον αὐτοῦ ὅσον, φησὶ
[2]	ἀλλ´ οὐδ´ εὐχῆς ἄξιον κρίνομεν,	ἢ	τοὺς ἔχοντας ἀποβλέπομεν, ἀλλ´ ἐπὶ
[9]	μὴ τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν	ἢ	τῷ εἰδέναι αὐτὸν εὖ διατίθεσθαι.
[9]	ὅτι κεχρῆσθαι τούτοις ἐπίσταται πειραθῆναι.	Ἢ	Φειδίας μὲν καὶ Πολύκλειτος, εἰ
[7]	ἀποφυγεῖν, ὁ δὲ ἀπέτισε μᾶλλον	ἢ	ὤμοσε, καὶ ταῦτα εὐορκεῖν μέλλων,
[9]	μηδὲ περιέπειν τὸ σῶμα πλέον	ἢ	ὡς ἄμεινον τῇ ψυχῇ. Οὐχ
[7]	καὶ ἐπώμοσεν· ὁ δὲ ἀντώμοσεν	ἦ	μὴν ἱλεώσασθαι αὐτὸν καὶ παύσειν
[2]	τισὶν ὅ τι ποτ´ ἂν	ᾖ	τὸ δεξόμενον τὴν βαφήν, οὕτω
[2]	ἁλουργόν, ἄν τέ τι ἕτερον	ᾖ·	τὸν αὐτὸν δὴ καὶ ἡμεῖς
[9]	τῆς χρείας περιττότερον, κἂν Λύδιον	ᾖ	ψῆγμα, κἂν τῶν μυρμήκων ἔργον
[9]	εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν	ἡ	ἄγαν αὕτη τοῦ σώματος ἐπιμέλεια
[3]	καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς	ἡ	ἀλήθεια, οὐκ ἄχαρί γε μὴν
[4]	εὐωδίας ἢ τῆς χρόας ἐστὶν	ἡ	ἀπόλαυσις, ταῖς μελίτταις δ´ ἄρα
[5]	κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων	ἡ	ἀρετὴ ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ
[4]	ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων μέλη.	Ἡ	γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους τῶν
[6]	ὁμολογοῦντα τὸν βίον παρέξεται; ἀλλ´	ἡ	γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν, ἡ δὲ
[3]	λόγοις, προὔργου ἂν ἡμῖν αὐτῶν	ἡ	γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ μή,
[6]	ἀλλ´ ἡ γλῶττα μὲν ὀμώμοκεν,	ἡ	δὲ φρὴν ἀνώμοτος» κατ´ Εὐριπίδην
[8]	πρὸς τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν	ἡ	μελέτη παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων
[5]	ἀνδρὸς ποιητοῦ διάνοιαν, πᾶσα μὲν	ἡ	ποίησις τῷ Ὁμήρῳ ἀρετῆς ἐστιν
[5]	ἱδρῶτος συχνοῦ καὶ πόνου πλήρης	ἡ	πρὸς ἀρετὴν φέρουσα καὶ ἀνάντης
[8]	Πολλοῦ μέντ´ ἂν ἄξιον ἦν	ἡ	ῥᾳθυμία τῷ βίῳ, καὶ ὅ
[2]	τρόπον, εἰ μέλλει ἀνέκπλυτος ἡμῖν	ἡ	τοῦ καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς
[5]	Ἀρετῆς ὑμῖν ἐπιμελητέον, ὦ ἄνθρωποι,	ἣ	καὶ ναυαγήσαντι συνεκνήχεται καὶ ἐπὶ
[9]	τε καὶ εἰς ἄμεινον φέρουσαν,	ᾗ	καὶ Δαβὶδ χρώμενος, ὁ ποιητὴς
[5]	νομισθῆναι ὥστε ἀφέντας τὴν τρυφὴν	ᾗ	συνέζων, ἐκεῖνον ἀποβλέπειν καὶ ζηλοῦν
[10]	τις γῆρας, κἂν τὸ Ἀργανθωνίου	λέγῃ,	κἂν τὸ τοῦ μακροβιωτάτου παρ´
[9]	ὕδωρ καὶ πάντα χρήματα; εἴπερ	δὴ	καὶ αὐτὸς νῦν μὲν τὸ
[5]	ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλοσόφησεν· ᾧ	δὴ	καὶ αὐτῷ τὴν διάνοιαν προσεκτέον·
[1]	ταῦτα καὶ ὅπως διακρινοῦμεν, τοῦτο	δὴ	καὶ διδάξω ἔνθεν ἑλών. ~Ἡμεῖς,
[2]	τι ἕτερον ᾖ· τὸν αὐτὸν	δὴ	καὶ ἡμεῖς τρόπον, εἰ μέλλει
[6]	συνέπεσθαι. ~Καὶ σχεδὸν ἅπαντες ὧν	δὴ	καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ
[9]	σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον; Διὸ	δὴ	καὶ Πλάτωνά φασι, τὴν ἐκ
[5]	ζῶντι καὶ τελευτήσαντι παραμένουσα. Ὅθεν	δὴ	καὶ Σόλων μοι δοκεῖ πρὸς
[9]	τῶν ψυχῶν καταχεῖν. Ἀνελευθερίας γὰρ	δὴ	καὶ ταπεινότητος ἔκγονα πάθη ἐκ
[5]	ὡς ὁ ἐκείνου λόγος· ᾗπερ	δὴ	καὶ τελευτῶντα τὸν Ἡρακλέα συνέπεσθαι.
[5]	οἷς φησι τὸν θεόν, ὅντινα	δὴ	καί φησι, τοῖς ἀνθρώποις τὸ
[8]	κατὰ σκοποῦ βάλλειν, καὶ μὲν	δὴ	καὶ χαλκευτικόν τινα ἢ τεκτονικὸν
[3]	φύλλα τοῖς κλάδοις περισειόμενα· οὕτω	δὴ	καὶ ψυχῇ προηγουμένως μὲν καρπὸς
[4]	λαμβάνειν ἀπ´ αὐτῶν ὑπάρχει, οὕτω	δὴ	κἀνταῦθα τοῖς μὴ τὸ ἡδὺ
[9]	μελῳδίας ἀναπλησθῆναι. Ὥστε τῆς νῦν	δὴ	κρατούσης ταύτης ἧττον ὑμῖν μεθεκτέον
[8]	ἐπιτηδείων εἶναι Ὅμηρος ἔφησεν, εἰ	δὴ	Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ μὴ ἀληθὴς
[5]	ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλήν γε	δὴ	ὅτι ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ
[2]	παιδιᾶς ἀπολαύουσι κέρδους. Καὶ ἡμῖν	δὴ	οὖν ἀγῶνα προκεῖσθαι πάντων ἀγώνων
[2]	ὡς οὐδενὸς ἄξια παρορᾶν. Τίς	δὴ	οὖν οὗτος ὁ βίος καὶ
[8]	παράδειγμα τῶν ἀνθρωπίνων ἐλέγομεν. Οὐ	δὴ	οὖν ῥᾳθυμητέον ἡμῖν, οὐδὲ τῆς
[9]	ἀπὸ τῶν ἄλλων ἄγοντας; Οὐ	δὴ	οὖν τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι
[4]	τὴν ψυχὴν ἀποθέσθαι. Κατὰ πᾶσαν	δὴ	οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα
[4]	τούτων οὐδ´ ὁμονοούντων. Ἀδελφὸς γὰρ	δὴ	παρ´ ἐκείνοις διαστασιάζει πρὸς ἀδελφόν,
[4]	ἐστιν ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ	δὴ	πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον,
[4]	ἄχρηστον ψυχαῖς μαθήματα τὰ ἔξωθεν	δὴ	ταῦτα ἱκανῶς εἴρηται· ὅπως γε
[4]	τοῖς ἐπὶ σκηνῆς καταλείψομεν. Ταὐτὰ	δὴ	ταῦτα λέγειν καὶ περὶ συγγραφέων
[10]	πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν	δὴ	τὸ ἐφόδιον λέγων, μικροῖς ὅροις
[9]	καὶ θάλπος ἀλεξητήριον; Καὶ τἄλλα	δὴ	τὸν αὐτὸν τρόπον μὴ περιττότερον
[8]	ὑπὸ γῆν, εἴτε καὶ ὅπου	δὴ	τοῦ παντὸς ὄντα τυγχάνει, δικαιωτηρίοις.
[2]	καλοῦ παραμένειν δόξα, τοῖς ἔξω	δὴ	τούτοις προτελεσθέντες, τηνικαῦτα τῶν ἱερῶν
[2]	ἑκατέρων ἐστὶ τὸ διάφορον. Εἰς	δὴ	τοῦτον ἄγουσι μὲν Ἱεροὶ Λόγοι,
[8]	ἐσθλὸν ἔμμεναι; Διὰ πολλῶν γὰρ	δὴ	τῷ ὄντι πόνων διεξελθοῦσι μόλις
[8]	δύνασθαι τὰ ἡμέτερα; Οὐ γὰρ	δὴ	τῶν μὲν χειρωνακτῶν ἐστί τι
[1]	ἔχειν, καὶ τὸ διὰ πολλῶν	ἤδη	γεγυμνάσθαι πραγμάτων, καὶ μὴν καὶ
[7]	οὐ μέλον αὐτῷ. Εἶτα, ἑσπέρας	ἤδη	καὶ σκότους, ἀπαλλαττόμενον μόλις ὑπὸ
[7]	τῆς ὀργῆς ἐμφορεῖσθαι, ὥστε ἐξοιδεῖν	ἤδη	καὶ ὕπουλον αὐτῷ τὸ πρόσωπον
[7]	τὴν μνήμην, ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς	ἤδη	κατεχομένου; Τῇ τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ
[7]	πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν τις	Εὐκλείδῃ	τῷ Μεγαρόθεν παροξυνθεὶς θάνατον ἠπείλησε
[8]	ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ μὴ μέλλοιμεν	ὀνείδη	τε ἕξειν καὶ τιμωρίας ὑφέξειν,
[7]	καλῶν ἔχουσιν ὑποθήκας, οὕτως ἀποδεχόμεθα.	Ἐπειδὴ	δὲ καὶ πράξεις σπουδαῖαι τῶν
[5]	ὅτι νέῳ ὄντι τῷ Ἡρακλεῖ	κομιδῇ,	καὶ σχεδὸν ταύτην ἄγοντι τὴν
[7]	τοῖς ἡμετέροις, ἀλλ´ οὐχὶ μιμησαμένου	σπουδῇ.	Τί δὲ ἦν ὃ ἐποίησεν
[9]	καὶ κινδυνεύειν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ	δέῃ,	μηδὲν αἱρεῖσθαι τῶν ὀρθῶς ἐγνωσμένων
[9]	ἱμάτιον φέρειν, ἕως ἂν μηδὲν	ἐνδέῃ	τοῦ πρὸς χειμῶνά τε εἶναι
[4]	ἢ μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν	τραπέζῃ	πληθούσῃ καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν
[9]	γὰρ δὴ καὶ ταπεινότητος ἔκγονα	πάθη	ἐκ τοῦ τοιοῦδε τῆς μουσικῆς
[9]	τῆς πρὸς τὰ τοῦ σώματος	πάθη	κοινωνίας αὐτὴν διὰ φιλοσοφίας λύοντας,
[4]	τοῖς τὴν ὀρθὴν ὁδὸν καὶ	ἀληθῆ	προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ
[9]	ὁ χρυσὸς ἡδίων καὶ τιμιώτερος	ἀπεδείχθη·	ἡμεῖς δέ, τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν
[9]	κόλασιν ὑποσχεῖν. ~Τί οὖν ποιῶμεν;	φαίη	τις ἄν. Τί ἄλλο γε
[9]	πλουτεῖν, οὔτ´ εὔχομαι, ἀλλά μοι	εἴη	ζῆν ἀπὸ τῶν ὀλίγων, μηδὲν
[4]	αὐτῶν μεθεκτέον ὑμῖν ἑξῆς ἂν	εἴη	λέγειν. Πρῶτον μὲν οὖν τοῖς
[6]	ἀνθρώπου μιμησαμένου, ὁ δὲ αὐτὸς	εἴη	τοιοῦτος ἐπὶ τῆς ἀληθείας οἷον
[7]	παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ μὴ	διαφθαρείη	τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον. Πάλιν
[9]	μὴ τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ	προσείη	τάλαντα, καὶ πλέθρα γῆς τόσα
[4]	τὰ πράγματα. Διὸ δὴ πάσῃ	φυλακῇ	τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ διὰ
[9]	σώματι δουλευτέον, ὅτι μὴ πᾶσα	ἀνάγκη·	ἀλλὰ τῇ ψυχῇ τὰ βέλτιστα
[8]	τῶν τῆς ψυχῆς οἰάκων καθεζομένου,	εἰκῇ	κατὰ τὸν βίον ἄνω καὶ
[8]	ἔχει λόγον, κυβερνήτην μὲν οὐκ	εἰκῇ	τοῖς πνεύμασιν ἐφιέναι, ἀλλὰ πρὸς
[8]	χαλάσαντα. Τοσαύτην ἰσχὺν ἔν τε	μουσικῇ	καὶ τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσι πρὸς
[8]	ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων τῇ	μουσικῇ,	ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν τῆς
[5]	ὡς μὲν λεία τε καὶ	καλή,	ὡς δὲ ῥᾳδία τε καὶ
[4]	φασὶν ἐκεῖνοι τὰ τῶν Σειρήνων	μέλη.	Ἡ γὰρ πρὸς τοὺς φαύλους
[2]	πράττομεν. Ἃ μὲν οὖν ἂν	συντελῇ	πρὸς τοῦτον ἡμῖν, ἀγαπᾶν τε
[2]	πᾶσιν ἀνθρώποις ὁμιλητέον ὅθεν ἂν	μέλλῃ	πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν
[10]	τὴν παροιμίαν, κινοῦντας, ὅθεν ἂν	μέλλῃ	τις ὑμῖν ἐπ´ αὐτὸν ὠφέλεια
[9]	εἰ τούτου γε ὑπερορᾶν μελετήσαιμεν,	σχολῇ	γ´ ἂν ἄλλο τι τῶν
[8]	εἰ δὴ Ὁμήρου ταῦτα. Ἀλλὰ	μὴ	ἀληθὴς μᾶλλον ὁ τοῦ Πιττακοῦ
[3]	ἡ γνῶσις γένοιτο· εἰ δὲ	μή,	ἀλλὰ τό γε παράλληλα θέντας
[1]	αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ	μὴ	δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι
[4]	πάσῃ φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον,	μὴ	διὰ τῆς τῶν λόγων ἡδονῆς
[9]	σωμάτων θέαις ἡδονῆς κέντρον ἐναφιέντων,	μὴ	διὰ τῶν ὤτων διεφθαρμένην μελῳδίαν
[8]	γυμναστῶν αἱρούμενοι, καὶ τἄλλα, ἵνα	μὴ	διατρίβω λέγων, οὕτω διάγοντες ὡς
[7]	φωτὶ παρέπεμψε Περικλῆς, ὅπως αὑτῷ	μὴ	διαφθαρείη τὸ πρὸς φιλοσοφίαν γυμνάσιον.
[4]	προελομένοις τοῦ βίου, οἷς τὸ	μὴ	δικάζεσθαι νόμῳ προστεταγμένον ἐστίν. Ἀλλ´
[7]	χαλινὸν αὐτῷ τὸν λογισμὸν ἐμβάλλοντας,	μὴ	ἐᾶν ἐκφέρεσθαι περαιτέρω. Ἐπαναγάγωμεν δὲ
[1]	παρ´ Ἡσιόδῳ τάξεως· εἰ δὲ	μή,	ἐγὼ μὲν οὐδὲν ἂν εἴποιμι
[7]	ἐχθροῖς εὔχεσθαι τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ	μὴ	ἐπαρᾶσθαι. Ὡς ὅ γε ἐν
[1]	ἐπιτήδειον ἀχρεῖον εἶναι πρὸς ἅπαντα.	Μὴ	θαυμάζετε δὲ εἰ καθ´ ἑκάστην
[9]	ἐστιν ἑαυτὸν ἐπιγνώσεται. Τοῦτο δὲ	μὴ	καθηραμένοις τὸν νοῦν ἀδυνατώτερον ἢ
[9]	μὲν οὐχ ὁρῶ, πλὴν εἰ	μή,	κατὰ τοὺς ἐν τοῖς μύθοις
[8]	δόξης ἔτυχον, ἢ διέφυγον τὸ	μὴ	καταγέλαστοι εἶναι κατὰ τὸ σῶμα;
[5]	εἶναι, ταῦτα διελθεῖν καὶ ὥστε	μὴ	καταμαλακισθέντας πρὸς τοὺς πόνους προαποστῆναι
[8]	ῥᾳστώνης μεγάλας ἐλπίδας ἀνταλλακτέον, εἴπερ	μὴ	μέλλοιμεν ὀνείδη τε ἕξειν καὶ
[6]	πείθεσθαι, τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι	μὴ	ὄντα. ~Τοὺς μὲν οὖν τῶν
[6]	λύραν εἶναι, καὶ χοροῦ κορυφαῖος	μὴ	ὅτι μάλιστα συνᾴδοντα τὸν χορὸν
[9]	ὀρθῶς ἐγνωσμένων παρακινεῖν. Ἢ τὸν	μὴ	οὕτως ἔχοντα τί τοῦ Αἰγυπτίου
[8]	χείρω προελομένῳ οὐδεμία παραίτησις τὸ	μὴ	οὐχὶ πολλαπλασίω τὴν κόλασιν ὑποσχεῖν.
[9]	διὰ τῶν αἰσθήσεων ἡδονὰς ἀτιμάζειν·	μὴ	ὀφθαλμοὺς ἑστιᾶν ταῖς ἀτόποις τῶν
[10]	παρενεχθέντες, οὐδὲ προσιόντας προσίενται. Ὃ	μὴ	πάθητε νῦν ὑμεῖς τοὺς ὀρθῶς
[9]	τῷ λογισμῷ καθικνουμένους κοιμίζειν, ἀλλὰ	μὴ	πάντα χαλινὸν ἡδονῆς ἀνέντας περιορᾶν
[5]	πρὸς τοῦτο φέρει, ὅ τι	μὴ	πάρεργον· οὐχ ἥκιστα δὲ ἐν
[9]	οὖν τῷ σώματι δουλευτέον, ὅτι	μὴ	πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ ψυχῇ
[4]	τινές εἰσι κατὰ τοὺς λόγους,	μὴ	πᾶσιν ἐφεξῆς προσέχειν τὸν νοῦν,
[9]	τἄλλα δὴ τὸν αὐτὸν τρόπον	μὴ	περιττότερον τῆς χρείας κατεσκευάσθαι, μηδὲ
[9]	Ἀλλ´, οἶμαι, προσήκει ἀπόντα τε	μὴ	ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ παρόντος
[1]	τι ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς γνώμης,	μὴ	ποθεῖν τοὺς τεκόντας, πρὸς ἐμὲ
[7]	θυμὸν τὸ παράπαν, εἰ δὲ	μὴ	ῥᾴδιον τοῦτο, ἀλλ´ ὥσπερ χαλινὸν
[9]	προσδεῖσθαι. Ἡμῖν δὲ ἄρα εἰ	μὴ	τὰ Πυθίου τοῦ Μυσοῦ προσείη
[1]	ὑμῖν, ὑμᾶς δὲ νομίζω, εἰ	μή	τι ὑμῶν διαμαρτάνω τῆς γνώμης,
[4]	ὑπάρχει, οὕτω δὴ κἀνταῦθα τοῖς	μὴ	τὸ ἡδὺ καὶ ἐπίχαρι μόνον
[8]	καὶ λέγειν χρὴ τόν γε	μὴ	τοῖς ἀλόγοις παντάπασι προσεοικέναι μέλλοντα·
[9]	τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπεῖν, καὶ	μὴ	τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι
[10]	συμβουλεύσω· ὑμεῖς δέ, τριῶν ἀρρωστημάτων,	μὴ	τῷ ἀνιάτῳ προσεοικέναι δόξητε, μηδὲ
[7]	ἐμβλέψας πρὸς ἡδονὴν γυναικί, κἂν	μὴ	τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν ἐπιτελέσῃ,
[9]	ποθεῖν τὸν πλοῦτον, καὶ παρόντος	μὴ	τῷ κεκτῆσθαι μᾶλλον φρονεῖν ἢ
[9]	ἄν τις εἴποι περὶ τοῦ	μὴ	χρῆναι τὰς ἐν ἁφῇ καὶ
[9]	παντὸς ὑπεροπτέον τοῦ σώματος τῷ	μὴ	ὡς ἐν βορβόρῳ ταῖς ἡδοναῖς
[8]	ἀκουσίως τοῦ προσήκοντος ἁμαρτόντι κἂν	συγγνώμη	τις ἴσως παρὰ τοῦ Θεοῦ
[5]	παιδιᾷ κύβων τῇδε κἀκεῖσε μεταβαλλόμενα·	μόνη	δὲ κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφαίρετον,
[5]	Ἡσίοδον ὑπολάβωμεν ταυτὶ ποιῆσαι τὰ	ἔπη	ἃ πάντες ᾄδουσιν, ἢ οὐχὶ
[2]	οὖν οὗτος ὁ βίος καὶ	ὅπῃ	καὶ ὅπως αὐτὸν βιωσόμεθα, μακρότερον
[10]	ἀφ´ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι χρόνον	ἀναμετρῇ,	ὡς ἐπὶ παίδων διανοίας γελάσομαι,
[1]	χρήσιμον αὐτῶν δεχομένους, εἰδέναι τί	χρὴ	καὶ παριδεῖν. Τίνα οὖν ἐστι
[8]	ἀφορῶντα πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν	χρὴ	τόν γε μὴ τοῖς ἀλόγοις
[4]	ἐπὶ τὰ πράγματα. Διὸ δὴ	πάσῃ	φυλακῇ τὴν ψυχὴν τηρητέον, μὴ
[7]	μὴ τῷ ἔργῳ τὴν μοιχείαν	ἐπιτελέσῃ,	ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν
[9]	μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος, ἔφη, οὐ	παύσῃ	χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων τὸ δεσμωτήριον;
[7]	τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς»	λεγούσῃ	ἐπ´ ἐχθροὺς θυμὸς ὁπλίζει χέρα»
[4]	μεθύοντας μιμουμένους, οὐχ ὅταν τραπέζῃ	πληθούσῃ	καὶ ᾠδαῖς ἀνειμέναις τὴν εὐδαιμονίαν
[4]	ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς	τῇ	ἀληθείᾳ παρ´ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα
[10]	αἰῶνα, οὗ πέρας οὐδὲν ἔστι	τῇ	ἐπινοίᾳ λαβεῖν, οὐ μᾶλλόν γε
[8]	καὶ κατὰ πολλὴν διαιτωμένοις ἄδειαν,	τῇ	ἑτέρᾳ λαβεῖν τῶν χειρῶν ὑπάρξει;
[3]	ἐγγυμνασάμενος τὴν διάνοιαν, οὕτω προσελθεῖν	τῇ	θεωρίᾳ Τοῦ ὄντος. Παραπλησίως δὲ
[4]	δὲ ἐπὶ μοχθηροὺς ἄνδρας ἔλθωσι	τῇ	μιμήσει, ταῦτα δεῖ φεύγειν ἐπιφρασσομένους
[8]	τοσοῦτον ὑπῆρξεν αὐτῷ διενεγκεῖν ἁπάντων	τῇ	μουσικῇ, ᾧ γε τοσοῦτον περιῆν
[10]	ἕκαστον προαιρεῖσθαι, ἡδὺν δὲ προσδοκᾶν	τῇ	συνηθείᾳ γενήσεσθαι, ἐγχειρεῖν τοῖς βελτίστοις.
[1]	ὥσπερ ὁδοῦ τὴν ἀσφαλεστάτην ὑποδεικνύναι·	τῇ	τε παρὰ τῆς φύσεως οἰκειότητι
[7]	ἀνδρὸς ὑπὸ ὀργῆς ἤδη κατεχομένου;	Τῇ	τραγῳδίᾳ γὰρ οὐ πιστευτέον ἁπλῶς»
[10]	τὴν τῆς γνώμης νόσον παραπλησίαν	τῇ	τῶν εἰς τὰ σώματα δυστυχησάντων
[9]	τοὺς ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους	τῇ	ψυχῇ οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ
[9]	σῶμα πλέον ἢ ὡς ἄμεινον	τῇ	ψυχῇ. Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος
[7]	ἀλλὰ τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν	τῇ	ψυχῇ παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ
[9]	ὅτι μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ	τῇ	ψυχῇ τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ
[10]	παρ´ ἡμῖν Μαθουσάλα, ὃς χίλια	ἔτη	τριάκοντα δεόντων βιῶναι λέγεται, κἂν
[8]	τὴν τοῦ τέλους κτῆσιν ἡ	μελέτη	παρέχεται. Ἐπεὶ δὲ στεφάνων καὶ
[5]	μεταβαλλόμενα· μόνη δὲ κτημάτων ἡ	ἀρετὴ	ἀναφαίρετον, καὶ ζῶντι καὶ τελευτήσαντι
[5]	ὀφλῆσαι γυμνὸν ὀφθέντα, ἐπειδήπερ αὐτὸν	ἀρετῇ	ἀντὶ ἱματίων κεκοσμημένον ἐποίησε· ἔπειτα
[3]	Ἦπου καθάπερ φυτοῦ οἰκεία μὲν	ἀρετὴ	τῷ καρπῷ βρύειν ὡραίῳ, φέρει
[10]	ἐπιστήμην, ὀρθῶς ἔχειν ἡγεῖσθαι τῷ	ποιητῇ	προσῆκεν. Ὁ μὲν οὖν Βίας
[2]	οἷόν τε, ἐν ἑτέροις οὐ	πάντη	διεστηκόσιν, ὥσπερ ἐν σκιαῖς τισι
[9]	καὶ θάλασσαν, οἷόν τινι χαλεπῷ	δεσπότῃ	φόρους ἀπάγοντες, ἐλεεινοὶ τῆς ἀσχολίας,
[8]	ἀγῶνος τοῦ Ὀλυμπιάσι τὰ ἅρματα	ἵστη	τρέχοντα, καὶ διὰ τούτων τὴν
[9]	μανίας, ὥς φασι, τὸν βασιλέα	καθίστη.	Λέγεται δὲ καὶ Πυθαγόραν, κωμασταῖς
[5]	Διόπερ οὐ παντὸς οὔτε προσβῆναι	αὐτῇ	διὰ τὸ ὄρθιον, οὔτε προσβάντα
[9]	ἤκουσα. Ὅτε τοίνυν ἡ ἄγαν	αὕτη	τοῦ σώματος ἐπιμέλεια αὐτῷ τε
[9]	τὴν ἀνθρωπείαν ἀρετὴν οὐκ ἐξαρκεῖν	ἑαυτῇ	πρὸς κόσμον ὑπολαμβάνοντες, ἐλάττονος αἰσχύνης
[1]	ὑμῶν παραδόντας, ᾗπερ ἂν ἄγωσι,	ταύτῃ	συνέπεσθαι, ἀλλ´ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον
[8]	διὰ τῆς ἀνειμένης, ὁπότε βούλοιτο.	Ταύτῃ	τοι καὶ Ἀλεξάνδρῳ ποτὲ τὸ
[9]	τοῦ μὴ χρῆναι τὰς ἐν	ἁφῇ	καὶ γεύσει διώκειν ἡδονάς, ἢ
[9]	ἑαυτὸν εὖ μάλα κατασαρκοῦντα· Οὗτος,	ἔφη,	οὐ παύσῃ χαλεπώτερον σεαυτῷ κατασκευάζων
[9]	χρήμασιν, οὐ πρότερον αὐτὸν θαυμάσειν	ἔφη	πρὶν ἂν καὶ ὅτι κεχρῆσθαι
[10]	αὐτῷ μάλιστα κεχαρισμένα πράττοι· Ἐφόδιον,	ἔφη,	πρὸς γῆρας κτησάμενος» τὴν ἀρετὴν
[9]	ἀπ´ αὐτοῦ θορύβους ἐγγινομένους τῇ	ψυχῇ	οἱονεὶ μάστιγι τῷ λογισμῷ καθικνουμένους
[9]	πλέον ἢ ὡς ἄμεινον τῇ	ψυχῇ.	Οὐχ ἧττον γὰρ ὄνειδος ἀνδρί,
[7]	τῷ γε τὴν ἐπιθυμίαν τῇ	ψυχῇ	παραδέξασθαι, οὐκ ἀφίεται τοῦ ἐγκλήματος.
[3]	κλάδοις περισειόμενα· οὕτω δὴ καὶ	ψυχῇ	προηγουμένως μὲν καρπὸς ἡ ἀλήθεια,
[9]	μὴ πᾶσα ἀνάγκη· ἀλλὰ τῇ	ψυχῇ	τὰ βέλτιστα ποριστέον, ὥσπερ ἐκ
[2]	οἰκειοτέρῳ χρήσωμαι τῷ παραδείγματι, ὅσῳ	ψυχὴ	τοῖς πᾶσι τιμιωτέρα σώματος, τοσούτῳ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 2/04/2009